95895 – ΙΑΤΡΙΚΟΣ ΜΗΝΥΤΩΡ

Αριθμός τεύχους

Νο.: 11

Χρονική Περίοδος

Ημερομηνία Έκδοσης

1901-1909
i

Αριθμός Σελίδων

1297

Φωτογραφίες

Οδηγίες

Κλικάρετε πάνω στην αριστερή εικόνα για να δείτε περισσότερες φωτογραφίες.

Κείμενο

OCR
Σύνολο σελίδων:
***«
ΙΑΤΡΙΚΟΣ
MHNYTQP
ι
ΔΕΚΑΠΕΝΘΗΜΕΡΟΣ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΕΦΗΜΕΡΙΣ
ΕΝ ΑΘΗΝΑΙΣ
τ
ί
ΤΟΜΟΣ ΠΡΩΤΟ¬

9CM
1271,
Έκ τοΰ Τυπογραφείον των Βΐβλιεμπορείων Άηοστολοπούλου.

ΕΤΟΣ λ'
ΑΘΗΝΑΙ, Ι Φεβρουάριον
ô Cl
Π - "ι
APJÔ.
Ι
ΙΑΤΡΙΚΟΣ
MHNTTQP.
. '
üEpp_fl«H!«-PO_
ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ εφημερισ- 1-715
ΕΤΗΣΙΑ ΣΤΗΔΡΟΒΙΗ ΠΡΟΠΛΗΡΩΤΕΑ
Εν Ελλάδι............. Αρ. 10
Έν τω'Εξωτερικώ.. Φρ.χρ. 10
"Εκαστος αριθμός.... Αεπτ. 50
ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ ΚΑΙ ΣΥΝΤΑΚΤΗΣ
SQT.
Α.
FOKKO"
ΤΗ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ
TQN
ΔΙΑΠΡΕΠΩΝ ΕΠΙΣΤΗΗΟΝαΚ
ιατρικής φιλολογίας:
ΠΑΣΑ ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΙΣ Ή ΑΠΟΣΤΟΛΗ
tr
Διευϋννσει : ,,*,
ε την αποστολήν τον παρόντος τεύχους δη¬
λούμεν τοίς μη έπιστρεψασιν εισετι τάς αγγε¬
λίας κ. κ. συναδέλψοις ότι, άν δεν δηλώσωσιν ότι
εγγράφονται συνδρομηταί, δεν θα λάβωσιν έτε¬
ρον τεύχος. 'Ελπίζομεν δε ότι άβροφρόνως φερό¬
μενοι θα επιστρέψωσι το παρόν τεύχος, δσοι δεν
εναρεστηΰούν να γίνωσι συνδρομηταί.
♦ * ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ . % *
ΜΕΛΕΤΑΙ ΕΛΛΗΝΩΝ ΙΑΤΡΩΝ : Βλάβαι έκ Ολάσεως
βαθέως κειμένων όβγάνων, 6πό Σ. Μαγγίνα καθηγητού τής
Χειρουργικής κλινική; έν τώ'ΕΟν. ΙΙανεπιστηαίω—Παρα¬
τηρήσεις τινές περί χρονίας φυματιώδους περιτονίτιδος, υπο
Ι. ΓαλΟάνη, καθηγητού τής Χειρ. Κλινικής έν τω Έθν.
Ηανεπιστημιω Ι μετάφρ. Ν Αλιβιζάτου) —Περί των έκ νευ-
ρασθενείας όφθαλυ.κών επιπλοκών, υπο οεμ. Μεταξά.—
Περί φωτισμού έν τη λαρυγγολογία, ώτολογία και ρινολογια,
υπο Ε. Κνταριόλον, ύφηγητοΰ.— ΊΙ Λαμ,αλίς εναντίον του
κοκκυτου, υπο Α. Λεντεριιίον.
ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΑΙ ΕΡΓΑΣΙΑΙ ΕΝ ΤΗ ΑΛΛΟΔΑΠΗ.
Ή φυματική άντιτ&ξίνη τοϋ καίηγ Ε
Maraglıano.
— Θε¬
ραπεία τής έπιλοχίου εκλαμψίας. — Ή θεραπεία της πνευ¬
μονικής φυματιώσεως διά του
thıocol,
υπό
A.Fasano
—Όξε'α
σκωληκοειδίτις.— Τα ϋπερθειικα άλατα έν τή Θεραπευτική.
ΕΙΔΗΣΕΙΣ—ΙΑΤΡΙΚΗ ΕΤΑΙΡΙΑ.
ΕΙΔΗΣΕΙΣ
Μ«τ' ευχαριστήσεως άναγγέλλομεν ότι ελάβομεν
άρθρα τοϋ έν Παρισίοις Έλληνος καθηγητού της
οφθαλμολογίας κ. Πάνα, ώς καΐ τοϋ έν Λίλλη κα¬
θηγητού και ^ειρονργον των νοόθκοιιείων κ. Φωκά
tıuno"uvcov
τϊιν ήιιετέραν έφηιιερίδα δια της πολν·
τί μόν ΟΊτνεργαϋίας των.
Γά άρθρα ταυτα θα δημοσιενθώοΊ είς τό άΐιέιίως
«ροοε>«ές τεΐ?2ςος, θα όΊ/νοδενωνται δέ
vnà
των
προσωπογραφιών αυτών.
—Ή έν τη Χεΐ9ουργικη αναισθησία δι'ενέ¬
σεων ΐ/δρο^λ. κοκαΐνης έν τω Νωτιαίω Μυελω.
"Εν τε τω Πολιτιχω Νοτοκο[Αείω και τω «Εύκγγελι-
5μω» ήρξατο ό καθηγητής κ. Γαλβάνης έφαρμόζων
την μέθοδον τοϋ
Tuffier,
ήτις συνίυτχται είς ενε^ιν
0,01—0,03 ύδροχλ. κόκκινης διαλύσεως 2 °/0 είς τόν
νωτιαϊον μυελόν. Παρακολουθούντας μετ' ένδικφε'ρ-
οντος
to
νε'ον τουτο είδος της αναισθησίας έπιφυ-
λκττόμεθζ προσεχώς να αναφέρωμεν τας επί τούτου
ημετέρας κρίσεις.
12715
ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟΝ ΙΑΤΡΙΚΟΝ ΣΥΝΕΔΡΙΟΝ ,.
Τη προτάξει τον καθηγητού κ. 1*. Νι·
κολαΐδη ή τατοτκη εταιρία 'Αθηνών άπε-
^άίι(ε όπως Συγκαλείται έν 'Αθήναις η
έν αλ^οης πόΧεόι ιατρικον οννέδριον.
"Εδρα τον άπό 6—10 Μάϊον ονγκροτη-
θηοοηένου οννεδρίον ώρίίθηοαν αί 'Α¬
θηναι. Τα δέ πρός ίνζήτηίιν θέματα
τα έξης·
1) Περί φ§ίσεο)ς και φ&ιοιατρείων έν ΈλλάσΊ. 2)
Περί της

'Ελλάδι χρήσεως των οινοπνευματωδών
ποτών και των εκ ταύτης αποτελεσμάτων 3) Περϊ των
εν 'Ελλάδι οΐ'νεχών πυρετών 4) Περί λέπρας' 5) Περϊ
έπινοκόκκων 6) Περί υγιεινής των Σχολείων 7) Περί
σκωληκοειδίτι δος. 8) Περί τής θεραπείας τής φνμα-
ματιώοεως δια τής χειρουργικής' 9) Περί τής
h
'Ελ¬
λάδι εφαρμογής τής άσηψίας και αντισηψίας' 10) Περί
των εκ τής πνίλον δυστοκιών 11) Περί των βλαβών
των οφθαλμών ?πϊ λοιμωδών νοσημάτων και 12) Περί
τής σνφίλιδος
if
'Ελλάδι.
Ή πρός τού? Ιατρούς απεν&νν&εΐσα πρόσκλησις
έχει όντως
Αξιότιμε Κύριε
Ή 'Ελλάς ή πόώτη γεννιΐϋ'αάα καί έκθρέι^ταόα τάς
έπιοτήιιας, άς υι'τω θανιιαοίως θΓραηενονόιν ο»
νεώτεροι τής
'Edmpiaç
λαοί, όφείλετ εΐπερ τις καί
άλλη χώρα άεί το παρελθόν αυτής πρό οφθαλμών
ïroi/da, vu yetévu
τής
ènidtnyovucftç
έργαιϋας,
ήτις τελείται «ανταχοϋ τοϋ «ίπολ»τκίι/ένον
KOduoır.
Ορός τόν ό*κοπόν τούτον ή 'Ιατρική Εταιρία έκρινε
καλόν να (ίιτγκαλίοη Πανελλήνιον 'Ιατρικόν Σιτνέ-
όριον, μέλλον νά πληρώση πόθον, όϋτις είναι ό
διακαέστατος καί γΐ.νκύτατος παντός "Ελληνος φι-
λοτιμοι/μένον, όπως

ή 'Ελληνική Επιστήμη
νπολείπιιται της των άλλων ηεπολ·τιυμένων 'Εθνών.
Πεποιθότες, Κνριε Ιννάδελφε, ότι έμφολεΐόΌε των
Ιδεών τούτων, παρακαλούμεν
vıulr,
όπως εύαρί-
στονμενοι παραότίιτε είς τό Πανελλήνιον Σννέδριον,
και είο*φέρητ£ την επιστημονικήν νμών οΊ/μβουλήν*
Ό Πρόεδρος
ρ. ΝΙΚΟΛΑΪΔΗΣ
Ό Γεν. Γραμματεύς
ΑΙ. Μαγκάκης
ΙΑΤΡΙΚΟΣ ΜΗΝΥΤΩΡ
İİTO
T0ÏÏ
ΑΝΑΓΝΩΙΤΛΙ
Ανέκφραστος είναι ή χαρά, μεθ' ης δια
τον παρόντος 1»ν αριθμοϋ τοϋ «'Ιατρικού
Μηνύτορος» έμφανιζόμεθα ενώπιον τοϋ
'Ελληνικόν ιατρικον κόσμου.ΊΙ ιδέα τής
εκδόσεως αυτόν ετυχεν νποδοχής νπερ-
τέρας πάσης προσδοκίας. ΣνναδεΛφοι έκ
των εσχατιών της Ελλάδος και έκ πά¬
σης γης, όπον "Ελλην ιατρός, εσπενσαν
να έκφράσωσι την χαράντων επί τή αγγε¬
λία τής εκδόσεως τον «Ιατρικον Μ ιινύτο-
ρος» και ενεγράφησαν συνδρομηταί, πά-
«iaf
δέ δυνάμεθα να είπωμεν
ui
κορυφοί
τής 'Ελλ. Ίατρ. Έπιστήμιις προφρόνως
νπεσχέθιισαν ημίν την συνεργασίαν των.
Είς τα ονόματα των καθιιγητών τον Έθν.
ΙΙανεπκίτημίοι/,τα αναγραφέντα έν τη ιι-
, μ«τέρα αγγεΛία τής βΔκκεμορίου, είμεθα
εντυχεϊς, ότι ουνάμεθα να άναγγιΐΑωμεν
ότι ήδιι προσετέθησαν πάντες σχεδόν οί
καθηγηταί τον Έθν. Ιΐανεπιστημιου, ώς
και εις τα ονόματα των λοιπών συνεργα-
τών μας οί πλειότεροι των παρ* ήμϊν δια¬
κεκριμένων υφηγητών και ιατρών τής
πρωτευούσης. Άλλα καί είς ενρύτερον
ακόμη κύκλον όβ'Ιατρικός Μηνύτωρ»ηύ-
τύχησε να εΰρη συμπαθείας κ
ni
φιλίας,
ηεποίθαμεν δέ ότι την εναρεότοτάτην
των εκπλήξεων παρέχομεν από της πρώ¬
της ταύτης σελίδος τής ημετέρας εφη¬
μερίδος, άναγγέλλοντες, ότι ό "Ελλην
καθηγητής τής ιατρικής σχολής τής
Λίλλης κ. Φωκάς και ό πολύς τής ιατρι¬
κής σχολής των Ιΐαρισίων καθηγητής κ.
11 ανά ς μετ' ευχαριστήσεως έχαιρέτησαν
την αγγελίαν τοϋ «'Ιατρικον Μηνυτορος»
καί νπεσχέθησαν την συνεργασίαν των.
'Επομένως ή επικοινωνία ημών μετά τον
, επιστημονικοί' κόσμου τής Ευρώπης δεν
φάγίνηται εμμέσως μόνον δι'αντλήσεως
έκ των ευρωπαϊκών περιοδικών, άλλα και
αμέσως από τής καθαρωτάτης καί δρο-
οερωτάτης πηγής των 'Ελλήνων τούτων
^επιστημόνων, οΐτινες τοσούτον τιμώσι
.-■βό 'Ελληνικόν ϋνομα έν τή 'Εσπερία.
' ^ Δέν λησμονονμεν ο,τ» έλέγομεν έν τή
. ημετέρα αγγελία περί του σκοπόν του
.«'Ιατρικοί· Μιινύτορος»·«θέλει επιδιώξει
-Οντος αφ* ενός μέν την κατά τό δυνατόν
«πληρεστέραν επικοινωνίαν του ιατρικού
•κόσμουτής 'Ελλάδος καί τής'Ανατολής
μετά τής έν Ευρώπη επιστημονικής κι¬
νήσεως, α6» ετέρου δέ τίιν καλλιέργειαν
τής 'Ελληνικής 'Ιατρικής 'Επιστήμης».
t
Τό πρόγραμμα .τουτο μεθ' ην έτυνεν
νποδοχήν, απετέλεσε τό μεταξν των άνα-
γνωστών και της διενθννοεως τον «'Ια¬
τρικον Μηνντορος» σνμβόλαιον, σνμβό-
λαιον μεστόν δικαιωμάτων και απαιτή¬
σεων δια τοί/ς αναγνώστας, καθηκόντων
δέ και υποχρεώσεων δι' ημάς. Διότι δεν
άποκρνπτομεν, δτι την ευδόκιμον έκδο¬
σιν μιας ιατρικής εφημερίδος, την άνά-
δειξιν τον «'Ιατρικοί? Μιινύτόρος» ως
δραστήριον οργάνου καλλιεργίας τής
'Ελληνικής ιατρικής επιστήμης θεωρού¬
μεν αρκούσαν ικανοποίησιν τής φιλοτι¬
μίας τοΰ
(iiou.
Οί ανωτέρω λόγοι, απόρροια εσωτά-
των πεποιθήσεων, ουδέν τό κοινόν έχουσι
πρός τάς κατά σννθήκην καί τύπον προρ-
ρησεις καί φρασεολογίας. Διά τουτο νο¬
μίζομεν, ότι δέν θα διαταραξωμ*.ν την
αρμονίαν αυτών, εάν μεθ' ιις ειλικρί¬
νειας άνομοΛογοϋμεν τάς υποχρεώσεις
ημών, δηλώσωμεν μετά θάρρους, ότι και
οι ημέτεροι αναγνώσται οφείλουσι να
έκπλιιρώσι πιστώς
kuî
έν καιρώ την μό¬
νην των υποχρέωσιν τής πληρωμής τής
δεκαδράχμου συνδρομής των. Ιΐρέπει να
τό είπωμεν καθαρά : ανευ τακτικής καί
προθύμου πληρωμής του τιμήματος τής
συνδρομής δέν δύναται να σταοιι εφημε¬
ρίς. Δέν αρκεί, ότι ή διεύθυνσις τοΐ?
«Ιατρικοί? Λΐηνντορος» θέτει αρκετά κε¬
φαλαία, ώστε να δννιιται και άνευ εισ¬
πράξεων να έκδίδητήν προκειμένην εφη¬
μερίδα επι σειράν ετών.
İlâç
ό νομίζων,
ότι ή εφημερίς αυτή είνε αξία να εισέλθη
είς τό σπουδαστηρίων του, οφείλει άμε-
λιιτεί νά πληρόνη την συνδρομήν τον.
Ό κύκλος των συνδρομητών των επιστη¬
μονικών εφημερίδων πιιρ' ήμϊν είναι το-
τοϋτον στενός καί ή συνδρομή είνε τόσον
μικρά, ώστε ου μόνον ή μή πληρωμή,
αλλά καί ή μή πρόθυμος πληρωμή, έξ
ου ή διεύθυνσις περισπαται υπό τής
φροντίδος των εισπράξεων καί εις μεγά-
Λας υποθαλλε .αι χαριν τής εισπράξεως
δαπάνας, αποβαίνει επιζήμιος είς την
προσήκουσαν διατήρησιν τής εφημε¬
ρίδος.
^ Υπό τονς ανωτέρω αισίους οιωνούς,
είς τίιν δήλωσιν τής όλο^ύχου άφοσιώ-
σεως ημών εις τό προκειμένον έργον καί
με την ελπίδα, δτι οί συνδρομηταί τοϋ
«Ίατρικοϋ Μηνύτορος» εφ' όσον θα εν-
ρίσκωσιν αντόν ίίξιον τής προσοχής των,
θα είνε καί πρόθυμοι εις την εκπλήρω¬
σιν τής μοναδικής υποχρεώσεως των,
προάγομεν εις φώς τόν Ιον τούτον αριθ¬
μόν καί πέμπομεν δι' αντον πρός τόν ια¬
τρικόν 'Ελληνικόν κόσμον τον συναδελ-
φικόν χαιρετισμόν.
Η ΔΙΕΥΘΥΝΣΙΣ
ΙΑΤΡΙΚΟΝ ΜΗΝΥΤΩΡ
3
ΧΕΙΡΟΥΡΓΙΚΗ
ΒΛΑΒΑΙ ΕΚ θλλΣΕΩΣ ΒΑΘΕΩΣ ΚΕΙΜΕΝΩΝ ΟΡΓΑΝΩΝ
Αί επι τού ζωικού σώματος γιγνόμεναι παν-
τοϊαι δράσεις ποικιλώτατα φέρουσιν αποτελέ¬
σματα. Καχ αί μεν της έαφάνειας τον σώμα¬
τος λύουσαι την συνέχειαν σαφέστερον παρέ-
χουσι την είκόνα της βλάβης, και καταληπτό¬
τερα δεικνύουσι τα αποτελέσματα, αί δε μή
τουτο ποιοϋσαι φέρουσι πολλάκις μεγάλας άλ-
λοιοόσεις, άποκρυπτομένας όμως υπό τού ακε¬
ραίου μένοντος εξωτερικού περιβλήματος. Κατά
τας τοιαύτας νοσηράς εργασίας δια της άμε¬
σου έπισκοπήσεως ουδεμία φωράται εξωτερική
άλλοίωσις, δια βάθους όμως γίγνονται πολλαί
και ποικίλαι μεταβολαί, ευρισκόμεναι είτε δια
των έκδηλουμένων συμπτωμάτων, είτε έκ δια¬
ταραχών τής λειτουργίας μάλλον ήήττοναίσθη-
τών. Τό τελευταίον είδος των νοσηρών φαινο¬
μένων συμβαίνει κατά τας θλάσεις, την μεγά¬
λην ταύτην τάξιν των επι τού σώματος δρά¬
σεων, φαινομένων απλών και ανεξήγητων, αλη¬
θώς όμως δυσχερέστατων πρός επαρκή εξήγη¬
σιν και των επακολουθών φαινομένων καΐ των
έπιγιγνομένων άλλοιο')σεων και μεταβολών.
Παράδειγμα τοιαύτης τινος βλάβης και των
επιγενομένων φαινομένων, παρατίθεμαι ενταύθα
το εξής :
Ό μαθητής Κ. Ε. ετών 18, κληρονομικόν
ουδέν έχων, και ουδέποτε νοσήσας, ώς λέγει,
εξήλθε μετά τίνων φίλων του είς περίπατον.
Βαδίζοντες και συνοιιιλούντες, ήλθον είς φιλο-
νεικίαν και κατ' ολίγον είς ρήξιν. Ό αντίπα¬
λος, νέος επίσης, κατήνεγκεν, ώς λέγει ό πα¬
θών, επανειλημμένας πλήξεις δια τής πυγμής
κατά την ίιπατικήν χώραν, μεθ' ας επηκολού¬
θησαν έντονοι άλγηδόνες. 'Η δριμύτης αυτών
ήτο τοιαύτη, ώστε ό παθών έλειποθύμει σχεδόν
και ήδυνάτει να βαδίση.
Μετηνέχθα δε είς τον ίδιον οικον υπό των
συμμαθητών των. Κατακλιθείς, ουδεμίαν έσχε
βελτιωσιν. Τουναντίον αί άλγηδόνες έπετείνο ντο,
ώς και ή δυσφορία. Ό προσκληθείς ιατρός δεν
εΐτρεν άλλοίωσίν τίνα έξωθεν κατά την ήπατι-
κην χώραν, ούδε την ελαχίστην τής χροιάς
άλλοίωσίν. Ευρεν όμως μεγίστην άλγεινότητα
τή πιέσει, και αντέταξε πρυ,υντικήν και άφλέγ-
μαντον θεραπείαν. 'Ημέρας τινάς βραδύτερον
προσεπήλθε μικρός κατά την κοιλίαν μετεωρι¬
σμός, ή ηπατική χώρα προείχε και ήτο λίαν αλ¬
γεινή. Προσκληθείς και έτερος μετά τού πρώτου
ίατρός, έποίησε παρακέντησιν κατά την ήπατι-
κήν χώραν, δι' ης έκενώθη ποσότης τις χολο-
βαφοΰς ύγ/ρού, ώς λέγει ό πάσχων Μετά την
κένωσιν τού ύγροϋ αί άλγηδόνες σχεδόν έπαύ-
σαντο, και ό πάσχων διήλθε δύο ημερονύκτια
μετ'όλιγωτέρων ενοχλήσεων. Κατ'ολίγον αί
άλγηδόνες έπετάθησαν πάλιν, ή ηπατική χώρα
ήρθη πάλιν και μικρός προσεπήλθε πυρετός.
' Η κοιλία μετεωρίσθη αύθις, και ό πάσχων έδυσ-
φόρει. ΙΙροσκληθεις τότε, έποίησα άλλην πα¬
ρακέντησιν κάτω των νόθοον πλευρών είς τό
μάλλον προέχον μέρος κατά γραμμήν κάθετον,
άγομένην άπό τής θηλής τού δεξιού μαστού.
Τό κενωθι,ν υγρόν ήτο βαθύ πως χολοβαφές,
δσον 2500 γραμμάτων. Μετά την κένωσιν άνα-
κούφισις αύθις. Τό ί/γρόν έξετασθέν, έδειξε
στοιχεία χολής και όλίγιστα πυοσφαίρια. ΓΙιθα-
νώτερον λευκά σωιιάτια.
Μετά τινάς ίιμέρας εγένετο αύθις παρόξυνσις,
και ό πάσχουν εισήχθη είς τό Άρεταίειον νοσοκο¬
μείον τη 1 'Οκτωβρίου 1900. Κατά την ημέραν
τής εισόδου ιιλγει κατά τό έπιγάστριον καΐ μάλ¬
λον κατά την ήπατικήν χώραν, ήτις ήτο διωγ-
κωμένη και προέχουσα. Θερμασία σώιιατος
38°,6. Δια τής ύηλαφήσεως εύρομεν τό ήπαρ
διωγκωμένον, ή τουλάχιστον έξόγκωσιν προσο-
μοιάζουσαν πρός διοογκοιμένον ήπαρ" ή δε έπί-
κρουσις έδειξε διόγκωσιν έκτεινομένην άπό τής
εγκάρσιας δια τής δεξιάς θηλής τού μαστού
γραμμής μέχρις εγκάρσιας γραμμής δια τον
ομφαλού φερομένης. Ή έξέτασις έτι τής συ-
στάσεοος, τής διογκώσεως εδείκνυε σαφή κλυ-
δασμόν.
Μ
ι
ΙΑΤΡΙΚΟΣ ΜΗΝΥΤΩΡ
2 Όκτ.—θερμασία την πρωΐαν 38°,2. Τα
■κοιλιακά φαινόμενα τα αυτά. Αί άλγηδόνες
έντονώτεραι, έπιτεινόμεναι κατά την εΐσπνοήν.
"Εσπέρας θερμασία 39°,2 Ένεκα των άλγηδό-
νων ό πάσχων δεν έκοιμήθη την νύκτα.
3 'Οκτ.—θερμασία 38°,8.—'Εγένετο παρα-
κέντησις κάτω των νόθων πλευρών είς τό μάλ¬
λον προέχον μέρος, αντιστοιχούν είς κάθετον
γραμμήν φερομένην δια της θηλής τού δεξιού
μαστού. Το έξαχθεν ύγρόν ήτο χολοβαφές, τό
ποσόν περίπου όσον 2500 γραμμάτων. Την
επομένην εγένετο ή έξέτασις τού υγρού έν τω
έργαστηρίω τον νοσοκομείου. Ή χροιά αυτού
ήτο κιτρινόφαιος* ή αντίδρασις αλκαλική· σύ¬
στασις όλως ροώδης· δια χημικής εξετάσεως
ανευρέθη χολή και λεύκωμα* δια τού μικροσκο¬
πίου ευρέθησαν ερυθρά και λευκά αιμοσφαίρια*
μικροβιολογικώς ουδέν παθογόνον μικρόβιον
έβεβαιώθη.
Μετά την κένωσιν τοϋ υγρού πάσαι σχεδόν
αί ενοχλήσεις έξέλιπον, η δε κατά τό δεξιόν
ΐ/ποχόνδριον άμβλύτης ευρέθιι έχουσα τα κατά
φύσιν τού ίίπατος δρια. Επι εξ ημέρας ό πά¬
σχων είχε σχετικώς καλώς, είτα αϊ ενοχλήσεις
ήρξαντο πάλιν αναφαινόμενοι, εγένετο νέα πα-
ρακέντησις και κένωσις ομοίου υγρού όσον
1000 γραμμάτων. 'Από τού χρόνου τούτου αϊ
ενοχλήσεις καθ' εκάστην ηλαττούντο, ή όρεξις
αρξαμένη προέβαινε βελτιούμενη, αί τού σώμα¬
τος δυνάμεις έβαινον άνακτώμεναι, και ή πρό¬
τερον ώχροκιτρίνη δν^ις έτρέπετο επι τό βέλτιον.
Γιγνομένης συχνάκις εξετάσεως τής πα-
σχούσης χώρας, ευρίσκοντο πάντοτε τα τού
ί'ιπατος δρια κατά φύσιν.Ό πάσχων έιιεινεν έτι
ημέρας τινάς έν τη κλινικτί και εξήλθε, λαβών
την συμβουλήν να απέχη εργασίας και να διαι-
τϋται επιμελώς επί τίνα χρό"ον.
Θεημοιιετοικον διάγοαμιια
1 Όκτ.
> 11
9
10
ti
12
13
ϊσπ.
TCO.
έσπ
πρ.
έσπ.
πρ.
πρ.
έσπ.
πρ.
έσπ.
πρ.
έσπ.
πρ
έσπ.
πρ.
εσπ.
πρ.
έσπ.
ττρ.
έσπ.
ττρ.
Ttp.
μεσ.
έσπ.
38»,6
38°,3
3 9 0,2
380,8
38°,6
38°,4
380,4
380,1
37»! 6
370,4
37 0,6
37 0,'.
370,9
380,2
38°,7
39°,2
39°,2
390,6
380,8
3 9 », 2
38°,
i
3 8 0,(1
38ο,2
38°,2
14 Όχτ. θερμ.
15
16
17
18
19
πρ.
έσπ.
Ttp.
έσπ.
πρ.
έσπ.
μεσ.
έσπ.
■πρ.
έσπ.
πρ.
έσπ.
370,6
37 0,8
370,4
370,5
370,2
370,6
370,2
370,4
370,1
37» 3
37°,1
"Η ιστορία τού πάσχοντος τούτου είναι εν¬
διαφέρουσα υπό πολλάς επόψεις. Κατά την ήπα-
τικήν χώραν, ουδεμίας προτέρας αλλοιώσεως
υπαρχούσας, εγένετο αμβλεία δράσις δια πυγ-
ιιής, ής ουδέν τοπικόν σημείον ευρέθη κατά
τό δέρμα υπό τού πρώτον έξετάσαντος ιατρού.
Μετά την τοιαύτην δρασιν, ήν λέγει ό παθών,
έπήλθον άλγηδόνες, όξύτεραι γιγνόμεναΐ, προϊ¬
όντος τού χρόνου, προσεπήλθε διόγκωσις, έκε-
νώθη δια παρακεντήσεως ποσότης τις χολοβα-
φούςύγρού, φλεγμονώδους φύσεως όντος. Κατά
την τοιαύτην των φαινομένων εξέλιξιν ε'πήλθον
και πυρετικά φαινόμενα,έπιταθέντα μέχρι 39°,2,
και μετά την κένωσιν τού υγρού έλαττωθέντα
μέχρι 37°,4. 'Επήλθεν αύθις νέα παρόξυνσις
μέχρι θερμασίας 39°,6, μετά νέαν κένωσιν έλατ-
τωθείσης αυτής σχεδόν μέχρι τού κατά φύσιν.
Πώς ήτο δυνατόν να έξηγηθώσι τα φαινόμενα
ταύτα; Ή απότομος έναρξις των φαινομένων
ποιεί πιθανήν την βλάβην, την λύσιν τής συνε¬
χείας τού ηπατικού ιστού, την εκχυσιν ποσό¬
τητος τινος άπό τού ήπατος υγρών (πιθανώς
ποσότητος τινος χολής), την έγκύστωσιν τοϋ
υγρού δια ταχέως γενομε'νων προσφύσεων, έξ
ου και τα μετά την κένωσιν τού ύγροϋ ευρε¬
θέντα φλεγμονώδη την ποιότητα στοιχεία. Ή
επάνοδος ομοίων φαινομένων και ή νέα ελάτ¬
τωσις αυτών συνηγορούσι μάλλον υπέρ τής
αρχικής ώς άνω ενάρξεως τού πάθους και τής
είς φλεγμονώδη κύστιν πλάσεως. "Ήθελε τις
εΐπει ότι πιθανώς έκ τής θλάσεως έρράγη η χο¬
ληδόχος κύστις. Τό τοιούτον νομίζομεν αδύ¬
νατον, διότι ρήξις τής χοληδόχου κύστεως ή-
θε?ε φέρει εκχυσιν ικανού ποσού χολής είς τό
κύτος τής κοιλίας και έπέλευσιν περιτονίτιδος
θανατηφόρου.'Η ευτυχώς δια τον πάσχοντα και
δι' ημάς είς ίασιν λήξασα εργασία, και ή έλλει¬
ψις τής αναστολής παρέχουσιν ευρύτερον πρός
σκέπεις και μελέτας κύκλον, δεν λύουσιν όμως
οριστικώς τό τής παθογονίας ζήτημα.
t
*
Έτέραν παρατήρησιν έξ αμβλείας δράσεως
επελθούσης νοσηράς εργασίας θα δημοσιεύσω¬
μεν έν τω μέλλοντι κατά την συμπλήρωσιν
τής παρατηρήσεως τού υπό θεραπείαν ετι πά¬
σχοντος.
Σ. ΜΑΓΓΙΝΑΣ
Καθηγητής τής Χειρουργικής Κλινικής
έν τω Έθν. Π
ΙΑΤΡΙΚΟΣ ΜΗΝΥΤΩΡ
ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΕΙΣ ΤΙΗΕΣ
ΠΕΡΙ ΧΡΟΝΙΑΣ ΦΥΜΑΤΙΩΔΟΥΣ ΠΕΡΙΤΟΝΙΤΙΔΟΣ
ΕΠΙ ΤΗι ΒΑΣΕΙ 50 ΛΑΠΑΡΟΤΟΜΙΩΝ ΓΕΝΟΜΕΝΩΝ
ττπο ΙΟΥΛΙΟΥ ΓΛΒΑΜΙ
τΐ,ς χεφθϋργιχτ,ς -/λ'νικής έν τω ΈΟν.Πανΐπιστημιίω.
Άπα τής εποχής τής τυχαίας και επιτυχούς περι¬
πτώσεως του
Spencer
W
ells,
τα περιστατικά λα¬
παροτομίας εκ προαιρέσεως, γιγνομένης πρός ϊασιν η
τουλάχιστον πρός την κατά τό μάλλον η ήττον αγα¬
θήν τροπήν της χρονίας φυματιώδους περιτονίτιδας,
πολλαπλασιάζονται όσημέραι' έν τούτοις ό αριθμός
αυτών, των γνωστών τουλάχιστον, δίν τ,ϋξτ,νθγι και
τηλικοΰτον ώστε ν' άδυνατ/ί τις ν' απαρίθμηση αυτά,
διότι πολλού γε και δεί όπως ή λαπαροτομία εισέλθη
είς την ημερησίαν διάταξιν πρός θεραπείαν της φυμα¬
τιώσεως του κοιλιακού κύτους. Τουτο δέ πειθαναγ/.ά-
ζει ημάς όπως φέρωμεν είς φως τας επομένας σκέψεις,
Ιρειδομένκς επί πεντήκοντα λαπαροτομιών, άς ηΰκκι-
ρησαμεν να Ικτελέσωμεν κατά το διάστημα των ες
τελευταίων ένιαυτών επί τη έλπίδι, ότι θέλουσι συμ¬
βάλει, 'έστω και κατ' ελάχιστον, είς την διαφώτισιν
της σπουδής τος φυματιώδους ταύτης εκδηλώσεως και
την μόρφωσιν γνώμης περί τής αξίας τής τοιαύτης
θεραπείας.
Αί άνατομικαί αλλοιώσεις, άς παρετηρήσαμεν κατά
τό διάστημα των ημετέρων έγ/ειρήσεων, δύνανται
ν' άναχθώσ·.ν είς γνωστούς
y,y
υπό των συγγραφέων
περιγραφέντας τύπους, συνοψιζόμεναι εν ταίς έξης*
Α' Την άγνην όρρουμενώδη μορφήν ανευ 'ίχνους
συμφανοΰς κοκκιάσεως.
Κατά την μορφήν ταύτην, την και συ^νοτέραν,
ήτις φαίνεται ημίν ότι αποτελεί την πρώτην συνήθη
φυματιώδη φάσιν του όρρουμένος της κοιλίας, αυτή
κατά τό μάλλον η ήττον όζωδηκυία δύναται να έγ-
κλείη 3 και πλέον λίτρα κίτρινου ϋγροΰ κατά τό μάλ¬
λον η ήττον διαφανούς και ενίοτε όρφνοΰ. Έν τω ύγρώ
τούτω αιωρούνται ψευδουμένες, παρεμφερείς πεπηγότι
λευ/,ώματι, άμοιροι συνοχής και συγΛθλλώντες ενίοτε
άλλήλαις τας έντερικάς έλικας.
Β' Την όρροκοκκιώδπ μορφήν προσπελάζουσαν
τα μάλα τη προηγουμένη, διαφέρουσαν δ'ολίγον εκεί¬
νης, καθ'όσον έν αύτη έπιπροστίθενται και φυματιώ¬
δεις κοκκιάσεις κατά τό μάλλον η ήττον συρρέουσαι
κατά τε τό κοιλιακόν και τό σπλαγγνικόν πέταλον
του περιτοναίου. Πολλάκις δέ έν τη μορφή ταύτη τα
άγγειοβριθές του περιτοναίου εστί τηλικοΰτον, ώστε ή
άποκόλλησις των εντερικών ελίκων άπ' αλλήλων ήρεμα
διά του δακτύλου συντ:λουμένη γρώννυσι βκθΰ έρυ-
θρόν το όρρώδες εξίδρωμα' πρός δέ, τό περιτόνοαον,
κυρίως δέ τό κοιλιακόν αύτοϋ πέταλον, πυκνουται το¬
σούτον, ώστε προσλαμβάνει πάγος 1 ΰφεΛατομέτρου.
Ώς παραλλαγην σχετικώς σπανίαν οφείλομεν να
θεωρήσωμεν την πι/ώδϊΐ μορφήν, ής μόνον δύο περι¬
στατικά παρετηρήσαμεν, έν τώ ετέρω &ε τούτων τα
δαψιλε'στατον όν άνέδιδε φοβεράν
Μετά τας μορφάς ταύτας έν δευτέρα μοίρ
a:
παpετηr
ρήσαμεν την ινώδη, καθ' ήν ή κοιλία σμικρόν ή ού*
δόλως προβάλλουσα και δή ενίοτε καταπεπτωκυΐα δεν
περιέχει ύγρόν" αλλά τη διανοίξει αυτής άνευρίσκομεν
πολλάς σμικράς ινώδεις ομάδας παραλλασσούσας άπα
κόκκου κέγχρου μέχρι όγκου καρύου, κατασκηνούσας
δέ άνά τάς έλικας του λεπτού εντέρου, άς ισχυρώς
συγκολλώσιν άλλήλαις. Ή επιφάνεια των ινωδών τού¬
των ομάδων εστί κατά τα μάλλον ή ήττον ανώμαλος,
οιονεί ρικνή, παρεμφέρουσα γρανίτη* ή συνο/ή αυ¬
τών εστί μεγάλη* ισχυρώς δέ συμφύονται άλλήλαις
και συγχωνεύονται, καθώς και μετά των εντερικών ελί¬
κων, άφ' ών δυσγερώς αποσπώνται" τουθ'ό'περ Ομως
δέον οίλλως τε νά μη πράττωμεν, ειμή μετά μεγίστης
προσο-/ής, καθ' όσον υπάρχει κίνδυνος εύ'/εροΰς διαρ-
ρήζεως του εντέρου.
Την τυρώδη μορφήν παρετηρήσαμεν πολύ σπανιώ-
τερον τής προηγουμένης. Κατ' αυτήν τα τυρώδη
προϊόντα έπλήρουν κατά τό μάλλον ή ήττον τό κοι-
λιακόν κύτος επισκεποντα τα ίντιαοί, άφ'ών ό'μως
ευχερώς άπεσπώντο" δις άνεκαλύψαμεν εν μέσω αυτών
κυστοπαθή φυματιώδη ώοθήκην, ήτις είχεν όγκον
ypu-
σομήλου. Τα περιστατικά δε τής μορφής ταύτης άνή-
γοντο είς γυναίκας προσεγγίζουσας ή και υπερβάσας
τα πεντηκοστόν τής ήλ'.κίας αυτών έτος.
(ακολουθεί)
Μετάφρ. Ν. *Αλ%6ΐζάτον
ΟΦΘΑΛΜΟΛΟΓΙΑ
ΠΕΡΙ ΤΩΝ. ΕΚ ΝΕΥΡΑΣΘΕΗΕΙΑΣ ΟΦΘλλΜΧΟΝ ΕΠΙΠλΟΚϋΚ
ΤΠΟ
ΘΕΜΙΣΤΟΚΛΕΟΥΣ ΜΕΤΑΞΑ
'Οφθαλμίατρο.)
'Ηδύνατο τις έν ιατρική γλώσση ν'άποκαλέση την
λήξασαν 19ην εκατονταετηρίδα, αιώνα των νευρώ¬
σεων, μεταξύ δέ τούτων πρώτην αναντιρρήτως κα¬
τέχει θέσιν ή νευρασ^ένεια, ανήκουσα είς τό τέλος
του αιώνος τούτου.
Είνε αύτη νόσος των καταπεπονημένων και Ιξην-
τλημένων, φυσικόν έπακόλουθον του ανευ μέτρου,
άκρατους κ,αί ακατάσχετου εν παντί βίου, όν έπιβάλ-
λουσιν ή προκαλοΰσι τα σημερινά ήθη και οί δροιτής
ζο)ής και αλλαχού του κόσμου και παρ' ημίν.
Ή παραφόρτωσις πνευματικής ασχολίας των παί¬
δων έν τοίς σχολείοις, ήτις λήγοντος τοΰ 19ου αιώ¬
νος υπερέβη παν μέτρον και Οριον, ή ύπερβολικ,ή σω-
μκτική καταπόνησις, ή ακατάσχετος ορμή είς τάς σω¬
ματικάς ήδονάς των εφήβων, αί παννυχίδες παντός
είδους και ή υπερβολική των φυσικών και πνευματι¬
κών δυνάμεων Ιντασις των ανδρών, πάντα προϊόντα
και /αρακτηριστικόν τοϋ λήξαντος αιώνος, αποτελούσι
τα κύρια αίτια τής επικρατήσεως και έπαυξήσεως τής
νευρασθενείας.
Αποτελεί νέον είδος ασθενείας, λπεσπασμε'νον Ι*
β
ΙΑΤΡΙΚΟΣ ΜΗΝΥΤΩΡ
τοΰ άπειρου «κόμη, καίπερ αρκετά διευκρινισμένου,
νάους των νευρικών παθήσεων. Ή εργασία, ην έ λή-
ξας αιών επί τοΰ θέματος τούτου εξετέλεσεν, είνε
μεγίστη· διότι, πλήν ελαχίστων του νευρικού σηστή-
ματος νοσημάτων, άτινα μόνα έτύγχανον πρότερον
καλώς περιγεγραμμένα, είς πάσας τας άλλας ήμο«ι¬
δείς ασθενείας επεκράτει μεγίστη σύγχυσις. Χάρις
λοιπόν είς την εργασίαν του 19ου αιώνος έξεχωρίσθη-
σαν αλληλοδιαδόχως εκ τοϋ χάους εκείνου κλινικά είδη
σχφή την σήμερον αποδιδόμενα πρότερον είς Ολον το
πλήθος των παραλύσεων, των νευρώσεων και έν ένί
λόγω των παθήσεων τοϋ νευρικού συστήματος.
Ή νέ ρασθένεια είνε επίσης ειδική νεύρωσις οετ'
ιδίων αίτιων, συμπτωμάτων και θεραπευτικής, ήτοι
ίγει πλήρη κλινικην ιστορίαν. Έκ ταύτης ασφαλώς
εξάγεται δτι ή νευρασ'ίένεια γίνεται αιτία και οφθαλ¬
μικών επιπλοκών, αΐτινες, καίπερ συχνότατα παρ'
ημίν εμφανιζόμενοι, δέν έχουσι περιγραφή, ούχι σπα¬
νίως δέ διαφεύγουσι την προσοχήν των συναδέλφων η
αποδίδονται είς άλλας αιτίας. Τούτο άγίΐ ημάς είς
το ν1 άσ/οληθώμεν ενταύθα συντόμως περί την περι¬
γραφήν των έκ νευρασθενείας οφθαλμικών επιπλοκών.
Και πρώτον πχρατηρούμίν παρά νευρζσθενικοϊς λετ-
τουργικάς διαταραχάς της ίριδος, και δη ιιυ-
δρίασιν κχί μΰωσιν κχί ανωμαλίαν τής ίριδος
κατά τό σχήμα ού σπανίως δι έν μέν τω ένί των
οφθαλμών μυδρίασιν, έν δέ τώ ετέρω μύωσιν.
Τούτων των φαινομένων πάντων συνηθΐστιρον τυγ¬
χάνει ή μυδρίααΐς, καθ' ην σημειώσεως ίδιαιτε'ρας
άξί« θεωρητι'α ή ταχύτης, δι' ης ή μυδρίασις μετα¬
βάλλεται εντός τ?ς αυτής ήμίρας είς μύωσιν,παρατη¬
ρουμένης πολλάκις έκ διαδοχής
îïtî
συστολής είτε δια-
ατολής τυϋ σφιγκτήρος της ίριδος. Συμβαίνει λ. χ.
την μέν πρωΐαν εξετάζοντες τας κινήσεις της Ιριδος
νχ εύρωμεν διχστολήν, την δέ μεσημβρίαν συστολήν
κχί την έσπι'ραν φυσιολογικήν κατάστασιν η πάλιν
μυδρίασιν. Ή τοιαύτη απότομος μεταβολή του σφιγ-
κτήρος τής ίριδος πχρά τοίς νευρχσθενικοίς δέν παρα¬
τηρείται εις άλλας τοϋ νευρικού συστήματος παθήσεις,
ώιττε αποτελεί ίδιον της νευρχσθενείας κχί χαρακτη-
ριστικόν σύμπτωμα, ένω κατά τας άλλας νευρικάς,
πιριφερικχς τ, κεντρικάς παθήσεις, εχομεν είτε μύωσιν
είτε μυδρίασιν η κχί αμφοτέρας, άλλχ κχί σ/εδόν
πάντοτε στχθεράς, κχί δή είτε ώς πρόδρομον σύμ-
πτωμχ των τοιούτων πχθήσεων είτε κχί ώς χχτά την
διάρκειαν τής νόσου άνχφχινόμίνον. Ώς έν παρόδω
δέ 'λεκ.τι'ον δτι πχρόμοιχι τής ίριδος λειτουργικχί διχ-
ταρχχχί, οΐχιαί πχρχ νευρχσ'ίενικοίςπκρχτηρούμενχι,
ιμΐχνίζοντχι κχΐ είς χχθχρώς όφθχλμιχχ νοσήμχτχ,
άλλην εχοντχ τή «ίτίχν εσωτερικήν ή εσωτερικήν,
•il
χ*ί Ιξ άντχνχχλάβεως προιρχόμενχ, άλλα χχί αύται
οέν ϊχουσι την άστάθιιχν των πχρχ νιυρχσθενικοΐς,
έκλείπουσι δέ ευθύς ώς θεραπεύση ήπροχχλοϋσχ χίτι»:.
Πλήν τούτων οί νευρχσθενιχοί πχθαίνουσι κ*ί
{mcpauıtcıv
τού επιπεφυκότος, ήτις παρατηρείται
συνήθω; την πρωίχν μετχ την άφύπνισιν. Οί τχύτην
πάσχοντες «ίτιώνται, πλήν της έρυθρότητος των
οφθαλμών, χχί αίσθησιν αλλότριων σωμάτων δίκην
χοχχτων άμμου, νυγμούς ή πίεσιν, βάρος των βλεφά¬
ρων, «ολλάχις μετ' ίλχοροϋ οίοημχτος, χαί όλως ει¬
δικήν ξηρασίαν, κωλύουσαν προσκαίρως το άνοιγμα
των οφθαλμών, και δή μετά ύπνον. Προς τούτοις
αίτιώνται φωτοφοβίαν μάλλον ή ήττον έντονον.
Τα φαινόμενα ταυτα είνε παροδικά, άποβαινουσι
δέ έντονώτερα, οσάκις επέρχονται περιστάσεις έπιτεί-
νουσαι καθόλου την νευρασθένειαν. Ό πατήρ τής νευ-
ρασθενείας
Beard
αναφέρει δ'τι ή τοϋ επιπεφυκότος
υπεραιμία αύτη αποβαίνει ενίοτε τοσούτον έντονος,
ώστε ομοιάζει προς την των έξ οινοπνευματωδών πο¬
τών ή των έκ ψύξίως παθόντων. Σημειωτέον δ' δτι
τό βάρος των βλεφάρων παρατηρείται παρά νευρασθε-
νικοϊς και άνευ υπεραιμίας του επιπεφυκότος, συνή¬
θως μετά οιδήματος των βλεφάρων, τυγχάνει δμως
δλως διάφορον τό οϊδη;οα τουτο, λέγει ό
Beard,
άπό
τοϋ πρωΐνοϋ οιδήματος των βλεφάρων των πασχόντων
την νόσον τοΰ
Bright.
Ή αχσθησις
(Mpouç
των βλεφάρων, συνοδευο¬
μένη ενίοτε και μετά τρόμου, προέρχεται πιθανώ-
τατα έκ παρε'σεως των βλεφαρικών μυών. Ό τρό¬
μος των βλεφάρων και ή ελάττωσις τής ευκινησίας
αυτών αποτελούσι τό σημείον τοϋ
Rcfîinach.
Άλλα
Χ,χί ή άλλως συ/να παρατηρουμένη ανωμαλία τοΰ
σχήματος της ίριδος εμφανίζεται και παρά νευρα-
σθίνικοίς, 7αρακτηριστικ,όν δμως ταύτης είνε ή αστά¬
θεια και τό εΰμετάβολον. Κατά τον
Beard
και
Le-
villain
διαρκεί είτε μίαν είτε πίρισσοτέρας ημέρας,
συμβαίνει δέ πολλάκις κατ' αύτην νά παρατήρηση τις
την μέν δεξιάν κόρην διεσταλμένην, την δέ αριστεράν
συνεσταλμε'νην, και την. επαύριον, ή και μετ'όλ·'γας
ώρ»ς, δλως τουναντίον. Ή ανωμαλία αύτη, ήτις δέν
δύναται ν' αποδοθή είς σταθεράν όργανικήν βλάβην,
διατελεί πάντοτε έν σχέσει πρός την γενικήν τοΰ νευ-
ρασθενούς κατάστασιν.
Έκ πασών των έκ νευρασθενείας οφθαλμικών δια¬
ταραχών ή μάλλον όνληρά χαί επίμονος τοίς πάσχου-
σιν είνε ή νευρασθενικη προσαρμοστική άσθενω-
πία και ή ανεπάρκεια των εσω ορθών μυών,
ήτοι μυϊκή άσθενωπία, καθ' άς ή χρήσις τού οφθαλ¬
μού πρός οΐ»νδήποτε ενδελεχή εργασίαν αποβαίνει
αδύνατος. Οί ασθενείς παραπονούνται δτι, δταν άνα-
γινώσκωσιν ή γράφωσιν ή κεντώσιν (αί γυναίκες) επί
τίνα χρόνον, συγχέουσ* τα γράμματα, βλέπουσι τα
αντικείμενα πλατύτερα ή διπλά, και ού-^ως αναγκά¬
ζονται εκ κοπώσεως να διακόπτωσι την εργασίαν, ή
δέ κόπωσι; αύτη συνοδεύεται υπό όχληρας αίσθήσεως
πιέσεως έν τοίς όφθαλμοϊς και αλγών ΰπερκογ/ίων.
"Οπως αί πλείσται των έκ νευρασθενείας οφθαλμικών
διχτχρχχών,κχίή άσθενωπία είνε παροδική, συμπαρο-
μχρτεϊ δ' αύτη ενίοτε ευαισθησία τού βολβού και
αύξησις της ένδοφθαλμίου πιέσεως, ήτις κατά
τόν
Grandclément
προέρχεται έκ τής μειώσεως τής
προσαρμοστικής δυνάμεως. Ενίοτε όμως ή νευρασθε-
νική άσθενωπία είνε τοσοΰτον έντονος, ώστε προκαλεί
χαί παροςυσμόν διαρκοΰντα ώρας, ημέρας ή και έβδο-
' γ»------ΰπεραιμίαν
^ παθητικίιν τοϋ επιπεφυκότος και τοΰ
αμφιβληστροειδούς. Ό
Beard
ισχυρίζεται δτι ή
υπεραιμία των μεμβρανών τού οφθαλμού ένδεικνύει
Ο!
VI
ΙΑΤΡΙΚΟΣ ΜΗΝΥΤΩΡ
ανάλογον ύπεραιμίαν των κέντρων του νευρικού συστή¬
ματος, προερχομένην έξ αγγειοκινητικών διαταραχών
του εγκεφάλου και του νωτιαίου μυελοΰ, ώστε τας έν
τώ όφθαλμω έκ νευρασθενείας υπεραιμίας παραβάλλει
πρός τας υπεραιμίας του εγκεφάλου, τοϋ νωτιαίου
μυελού, των μαστών, των ωοθηκών κ λ.π. Συνήθως
απεδίδετο ή νευρασθενικη άσθενωπία είς γυναίκας,
άλλ', ώς ορθώς παρετήρησεν ό
Bpard,
εμφανίζεται
αύτη ουδέν ήττον και παρ' άνδράσι, παρ'οΐς παρε¬
τηρήθησαν τα χειρότερα είδη. Ημείς τουλάχιστον συ¬
χνότατα εχομεν άρρενας ασθενείς εκ, νευρασθενικής
άσθενωπίας πάσχοντας και έχοντας και όλας ενίοτε
τάς συμπαρομαρτούσες έπιπλοκάς.
Τέλος οί νευρασθενικοί παραπονούνται άπα αντίλη¬
ψιν γενικής ομίχλης η κυμαινόμενης νεφέλης, πρός δέ
ιπταμένων μυιών, φωτεινών σωμάτων, αποτόμως η
παροδικώς εμφανιζομένων. Δεν λείπει ενίοτε κατά
την νεύρωσιν ταύτην και ή έρυθροι|(ία,ήτιςίίτι κατα-
δηλοτε'ρα καθίσταται, ό'ταν συμπέση και πλήγμα τοϋ
βολβού η των πέριξ αΰτοΰ. Κατά τον
Purischer,
η
έρυθροψία παρά νευρασθενικοϊς δεν είνε τόσον σπανία
όσον μέ/ρι τούδε ύπετίθετο, αναφαίνεται δέ αύτη και
κατά τάς ψυχικάς διαταραχάς. Καθ' όλας τάς περι¬
πτώσεις ταύτας η οφθαλμοσκοπική έξε'τασις ουδέν απο¬
καλύπτει ημίν τα παθολογικον.
Και έν γένει δε κατά τάς έκ νευρασθενείας όφθαλ-
μικάς έπιπλοκάς τα οπτικό ν πεδίον είνε, κατά την
σχολήν της
Salpetrière,
φυσιο/.ογικώς κανονικόν, τό
τοιούτο δέ χρησιμεύει κυρίως πρός διάκρισιν μεταξύ
υστερίας και νευρασθενείας. Παρετηρήθη δμως υπό
των
Finkelstem
και
HösSİİn
ότι, ένώ διά την αν¬
τίληψιν του λευκού τό όπτικόν πεδίον είς άπειρους
περιπτώσεις εύρε'θη κανονικόν, διά την των λοιπών
χρωμάτων εφάνη ενίοτε έν μειώσει και ήλαττωμε'νον.
Ό
Wilbranot
άφ' ετέρου ισχυρίζεται ότι πολλάκις
εύρεν ήλαττωμένον τό όπτικόν πεδίον παρά νευρασθε-
νικοΐς, και μέχρι τινός την γνώμην ταύτην είνε μό¬
νος ούτος, αλλά βραδύτερον έπεβεβαιώθη παρά τοΰ
Α.
Neuschuler.
Κατά τούτον τό όπτινον πεδίον
εύρύνεται άπό του τυφλοΰ σημείου
(punctum eoe-
CUm),
έλαττοϋται δέ περιφερικώς, και καταφανέστε-
ρον τουτο αποβαίνει, οπόταν ή περιμετρική έξε'τασις
γίγνηται έκ τοϋ κέντρου πρός την περιφέρειαν ή έκ
της περιφερείας ποός τό κέντρον. Ούτως ή ελάττωσις
αύτη τοΰ όπτικοΰ πεδίου, τό σημείον
woGraefe
(ανε¬
πάρκεια τοϋ εσω όροοΰ μυός) και τα σημείον τοϋ Ηθ-
Senbaeh
(τρόμος των βλεφάρων και μείωσις της ευ¬
κινησίας αυτών) αποτελούσι, λέγει ό
Neuschlller,
τριάδα σημπτωμάτων, δυναμενην νά οδηγήση ήμΧς
εις την διάγνωσιν της νευρασθενείας. Ημείς, ομολο¬
γούμεν, δ'τι καθ' όλας τάς παρουσιασθείσας ημίν με'χρΐ
τούδε περιπτώσεις νευρασθενείας παρετηρήσαμεν φυσιο¬
λογικόν και πλήρες τό όπτικόν πεδίον.
Και ταυτα μέν τα φαινόμενα των έκ νευρασθενείας
οφθαλμικών επιπλοκών. Ώς θεραπεία δέ ισχύει η εν¬
δεικνυομένη είς τάς διαφόρους μορφάς της νευρασθε¬
νείας γενική θεραπεία, επί πλέον δέ ενέσεις στρυχνίνης
κατά την κροταφικήν χώραν καΐ συνεχή ηλεκτρισμού
ρεύματα επί τοΰ οφθαλμού. Σημειωτε'ον 8μως Οτι ό
ίκτρός οφείλει να έξετάζη και την διάθλασιν και ανα¬
λόγως δέ ν'αναγραφή την αρμόζουσαν είς εκάστην των
περιπτώσεων χρήσιν διόπτρων.
ΑΑΡΥΪΤΟΑΟΠΑ ΩΤΟΑΟΠΑ ΡΙΗΟΑΟΠΑ
ΠΕΡΙ ΦΠΤΙΣΜΟΤ :■- . .
έν τή λαρνγγολογίο, ώτολογία καΐ ρινολογία.
ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΜΕΛΕΤΗ ΚΑΙ ΑΝ^ΛΤΣΙΣ ·,
ΥΠΟ
ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ Λ. ΚΥΤΑΡΙΟΛΟΥ
'Y(f
ηγητοΐι της )αρνγγο?ογιας, απολογίας και ρινολογίίχζ
* ίν τφ Έΰνιχφ ΏανΐΐΓΐατΐΐμΪΜ '
Έν -ττ, εξελίξει των τριών κλάδων της λαρυγγολο-
γίας, ώτολογίας κο-ί ρινολογίας,
omveç
τάνυν κατε'-
γουσι περίβλεπτον θέσιν έν τ·7, καθόλου ιατρική έπι-
σττμη των νεωτάτων χρόνων, τρία τινά δέον ν ' άνα-
γραφώσιν ώς τα κατ' έζογην συντελέσαντα πρός προ-
αγωγην και άνάδειξιν τούτων, ήτοι ή έφεύρ£σις τοϋ
λαρυγγοσκοπίου, ή εισαγωγή είς την θεραπευτικών της
τοπικής αναισθησίας και ό κατ' άντανάκλασιν φωτι¬
σμός των κοιλοτήτων, περί ας οί ειδικοί ούτοι κλάδοι
άσγολοΰνται.
Και περί μέν τοΰ λαρυγγοσκοπίου και τής τοπ·κης
αναισθησίας αλλαχού έκτενη έποιησάμίθα λόγον, περί
τοΰ φωτισμού όμως των διαφόρων κοιλοτήτων, ρινι¬
κών, ρινοφαρυγγαίας,λαρυγγικής και ώτικών ήψάμεθα
μόνον άκροις δακτύλοις, επιφυλάσσοντας την μελέτην
ταύτην και επιστημονικήν ανάλυσιν δι' εΰθετωτέρους
χρόνους. Σημερον, επί τνϊ επ'αίσίοις οίωνοϊς εμφανί¬
σει επί τοΰ έπιστημονικοΰ ορίζοντος νέων δελτων έπι-
χωρίου ιατρικής φιλολογίας, ά'σμενοι παρέγομεν τόν
έπιστημονικόν ημών οβολόν, έγγράφοντες την μελέτην
ημών ταύτην έν τί) αύτη στήλη, έν τ, τοσαΰτα δια¬
πρεπή ονόματα αναγράφονται και τοιούτοι της επι¬
στήμης ίεροφάνται παράκεινται. Σεμνυνόμενοι επί τού¬
τω θεωρούμεν ότι καταλληλότερα θέσις δυσκόλως θα
έπεφυλάσσετο άλλη πρός φιλοςενίαν τοΰ 'έργου ημών
και ναιρετίζομεν γηθοσύνως τους σνόντας την πρωτο¬
βουλίαν πρός έκδοσιν τοιούτου όντως απαραιτήτου έπι-
στημονιχοΰ περιοδικού, ευχόμενοι αυτοίς ευτυχίαν και
προκοπην.
Πεο φωτιοι,ιοΓ. Φυσικόν ήτο μόλις ώς περί την
έρευναν και θεραπείαν των κοιλοτήτων τοΰ λάρυγγος,
της ρινός και των ώτων ένέκυψαν ειδικώτερον οί το
ποώτον περί ταύτας άσχοληθέντες, νά προσφύγωσιν είς
τό προ'/ειρότερον και εύωνότερον φωτιστικόν μέσον,
ήτοι, είς τάς πηγάς, άς ή φύσις αύτη παρέγει, άνευ
της επεμβάσεως της επιστήμης και της τέχνης, είςτό
Γ,λιακόν του-ιέστι φως, άφοΰ ή άμεσος διά τής οράσεως
παρατήρησις κατεδεί'/θη απαραίτητος πρός έπισκόπευ-
σιν των κοιλοτήτων τούτων. Τό φως αυτό κατ'αρχάς
εθεωρήθη ώς δυνάμενον νά λύση τα διάφορα προβλή¬
ματα,τα προτεινόμενα τ·7, τότε ιατρική και τ-7, είδικό-
τητι ιδία, καταυγάζουσα τα πρός εξερεύνησιν πεδίον ή
ΙΑΤΡΙΚΟΣ ΜΗΝΥΤΩΡ
το ιτρός χειρουργίαν τοιούτο. Ταχέως δμως έκ. της
πλάνης ταύτης οί δεινοί όντως την παρατήρησιν άν¬
δρες εκείνοι συνήλθον καί έγνωσαν ότι ή φωτιστική
αύτη πηγή δέν ηδύνατο η έν στενωτάτω κύκλω να
ικανοποίηση τας βλέψεις και τάς ελπίδας, αΐτινες
εγεννήθησαν ευθύς έξ αρχής. Το μεν διότι έν τοίς
κλίμασιν έκείνοις, βορείοις και ύπερβτ,ρείοις, όμιχλώ-
δεσι και βροχεροϊς, έν οίς το πρώτον έξετράφη και
έχειραγωγήθη έν τοις πρώτοις αυτής βήμασιν ή είδι-
κότης των νεωτε'ρων χρόνων, το ήλικκόν φως σπανί¬
ζει επί μακρούς χειμερινούς μήνας, καθισταμένης ού¬
τως ανέφικτου πάσης δια του φωτάς τούτου άμεσου
παρατηρήσεως, το δέ διότι περιωρίζετο ή δράσις τοΰ
ίατροϋ μόνον έν καιρώ ημέρας και καιρού επιτρέπον¬
τος. Άλλ' οί τοιούτοι όροι ήκιστα συμβάλλουσιν είς
την προαγωγήν και εμπέδωσιν κλάδων μόλις έν τη
γενέσει αυτών ευρισκομένων.
Άν άναδράμωμεν είς τους εύκλεεϊς χρόνους τής
άρναίας Ελλάδος, ώς καί είς τους χρόνους τής κατα¬
πτώσεως αυτής, ευρίσκουν, ότι παρά τοίς Έλλησιν
ίατροίς άπό του 'Ιπποκράτους μέχρι τοΰ ΙΟου μ. Χ.
αιώνος, ήτο έν χρήσει ή άμεσος διά τοΰ ήλιακοϋ φω¬
τός παρατήρησις των κοιλοτήτων τής ρινός, του εξω
ώτός και τοΰ φάρυγγας. "Οντως δέ οί ρηξικέλευθοι
ούτοι άνδρες, οί δόντες τή άνθρωπότητι τον μίτον των
επιστημών και οί χειραγωγήσαντεςτό παραπαίον βήμα
της πρώτης επιστημονικής ερεύνης, ηδυνήθησαν και
δια τής στοιχειώδους δλως τοιαύτης εξετάσεως πλεϊσθ'
ίσα να έπιτελέσωσι και καταλίπωσιν ημίν μνημεία
γνώσεων ϊσα και υπέρτερα των καλλιμάρμαρων κολοσ¬
σών, οΐτινες ήψήφησαν τα πλήγματα τοΰ χρόνου. Ού¬
τως ό "Ιπποκράτης άφήρει τους ρινικούς πολύποδας
δι1 ιδίου συστήματος βροχοσφιγκτήρος, τοποθετών τον
πάσχοντα αντίκρυ τοϋ μέρους, ες ού προσέπιπτον αί
ήλιακαί ακτίνες ή τό άπλέτως διάνυτον φως τής ηλιό¬
λουστου αύτοΰ πατρίδος.
Κατά τον αυτόν τρόπον έποιεϊτο καί την εξέτασιν
τοΰ ώτός, άνέλκων τό πτερύγιον αυτού, κατώρθου δέ
πολλάκις ν* διίδη το τύμπανον επί ατόμων ενόντων
ευμεγέθη την διάμετρον τοΰ εξω ακουστικού πόρου,και
γνωρίζει ημίν, δτι έν τω βάθει τούτου έθεατο τό τύμ¬
πανον υπό μορφήν ίστοΰ αράχνης.
"Η κατάθλιψις τής γλώσσης διά τοΰ λιγανοΰ τής
χειρός ή δια καλαμίσκου παρεϊχεν αύτω εύκολον την
θί'αν τοΰ ίσομοΰ καί τοΰ βάθους τοΰ φάρυγγος, 'εστίν
δτε δε καί τοΰ ελευθέρου χείλους τής έπιγλωττίδος.
Ή τοιουτότροπος έπισ^όπησις των τριών κοιλοτή¬
των ρινικής, Ιξω ώτικής κχί φαρυγγζύς, διότι περί
τκύτη; μόνον τό πρώτον ήσχολήθ/σαν, τής λαρυγγι¬
κής ούσης δλως ά-ροσπελάστου τότε, επί μακρούς
- «ίώνας υπήρξεν έν χρήσει και ήρκοΰντο οί Έλληνες
ίχτροί είς ταύτην καί μόνην είτε πρός απλήν εξέτασιν
των κοιλοτήτων τούτων είτε κατά τάς χειρουργίας έν
ύ
ΘΕΡΑΠΕΥΤΙΚΗ
(Ακολουθεί)
Η ΔΑΠΙΑΑΙΣ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΟΥ ΚΟΚΚΥΤΟΥ
ΥΠΟ
ΑΛΕΞ. Γ. ΔΕΥΤΕΡΑΙΟΥ
Πρό τινος χρόνου ό ιατρός Κασκζό δαμαλίσας ποει-
δίον προσβεβλημ,ένον υπό κ,οκκ,ύτου αετ* εκπλήξεως
παρετήρησεν δτι σχεδόν αμέσως μετά τόν δαμαλισυ-όν
επήλθεν αξιοσημείωτος βελτίωσις' βραδύτερον έδοκί-
μ,ασε την δαμκλίδα επί πέντε περιπτώσεων κοκκύτου
εκτάκτως βαρέως. ,
Τέσσαρες έκ των ασθενών τούτων ήσαν έν τοιαύτη
καταστάσει, ώστε υπήρχε σπουδαίος φόβος διά την
ζωήν των. Οί σπασμ.ωδικ.οί παροξυσμοί ήσαν σχεδόν
συνε/εϊς, επέκειτο δέ πάντοτε πνιγμονή ένεκα τοΰ
σφοδρού έμέτου και τής αιμορραγίας έκ τε τοΰ στό¬
ματος και τής ρινός. Ό ιατρός Κασαζό έδαμάλισεν
έκαστον των ασθενών τούτων, μετ1 άκρας δ'απορίας
είδεν ότι μόλις τα πυρετικά φαινόμενα τού δαμαλι¬
σμού άνεφάνησαν, ή νοσηρά είκ,ών μετεβλήθη εντελώς.
Ή σπασμώδης βήξ 'έπαυσε σχεδόν καθ'ολοκληρίαν
λαβούσα τόν κοινόν καταρροικ,όν χαρακτήρα, και έξη-
λείφθη τελείως μετά οκτώ ή δέκα ημέρας.
Ή παρατήρησις αύτη τοΰ ϊατροΰ Κασαζό άνέμνη-
σεν ημίν γεγονός τι, όπερ λαμβάνει χώραν έν τή "Άνω
Αλβανία, ένθα επί μακρούς ένιαυτούς έξησκ,ήσχ'^εν
την ιατρικήν. Συχνάκις δηλαδή παρετηρήσαμεν ότι
όσάκ,ις παιδίον τι προσεβάλλετο έν Αλβανία υπό κ,θ/4-
κύτου (Κόλ κεκτ Άλβανιστί), οί γονείς αυτού πρό
πάσης άλλης θεραπείας εσπευδον νά δαμαλίσωσι τούτο.
Ένω δέ *αί έν σφοδραϊς έπιδημίαις ευλογίας ουδείς
έσκέπτετο νά έμβολιάση τα τέκνα του, μόλις ανεφαί¬
νετο κρούσμα τι κοκκύτου, πάντες επροθυμοποιούντο
ν ά δαΐλαλίσωσιν αυτά.
Τό γεγονός τούτο απεδόθη παρ ' ήαών τότε είς ά
πλήν προκατάληψιν των άμαθων κατοίκων, ούς μά¬
λιστα προετρέπομεν να παύσωσι δαμαλίζοντ ς τα τέ¬
κνα των έν καιρώ προσβολής υπό κοκκύτου, φρονούν¬
τες δτι τα Ιστω κ,αί ελαφρά πυρετικά φαινόμενα τοΰ
δαμαλισμού έπιβλαβώς ήθελον επιδράσει επί τούτου.
Είχομεν σχεδόν λησμονήσει την περίεργον ταύτην
συνήθειαν των Αλβανών, οπόταν ή παρατήρησις τού
ιατρού Κασαζό* άνέμνησεν ημίν ταύτην, άπε,φασίσα-
μεν δέ και ημείς να πειραματισμόν.
'Επτά περιστάσεις παρουσιάσθησαν ημίν πρός πει¬
ραματισμόν, και περί αυτών έν ολίγοις θέλομεν πραγ-
ματευθή ενταύθα.
Έκ των προσβληθέντων υπό κοκκύτου επτά ατό¬
μων τέσσαρα μέν ήσαν θήλεα, τρία δέ άρρενα' ή η¬
λικία αυτών έκυμαίνετο μεταξύ'3 και 8 ετών. Έκ
των ασθενών οί μέν δύο ήσαν εντελώς άνεμβολι'αστοι,
οί δέ πίντε άπαξ εμβολιασμένοι κατά την βρεςκκήν
των ηλικίαν.
Τό πρώτον κρούσμα παρετηρήσαμεν έν τή οικογέ¬
νεια τοΰ δικηγόρου Τ. κατά τον παρελθόντα Μάϊον.
Ήν τριετές χοράσιον εντελώς άνεμβολίαστον. Ό κοκ-
ΙΑΤΡΙΚΟΣ ΜΗΝΥΤΩΡ
9
κύτης διέτρεχε την τρίτην άπό της αρχής αυτού εβδο¬
μάδα, ήν δέ εκτάκτου εντάσεως, διότι και οί παρο¬
ξυσμοί ήσαν συχνότατοι, και συνωδεύοντο εκάστοτε
υπό έμέτου, έξ ού ή θρέψις του παιδιού είχε πολύ άλ-
λοιωθή.
Μετά τα συνήθη, αλυσιτελή ώς επί τό πλείστον θε¬
ραπευτικά μέσα, έζητήσαμεν παρά του πατρός την
άδειαν όπως έφαρμόσωμεν τον δαμαλισμόν επί τοϋ
ασθενούντος κορασίου' μετά τινάς αντιρρήσεις εδόθη
ημίν ή αδεία και προέβημεν είς τόν δαμαλισμών.
Πριν δμως άναφανώσι τα του δαμαλισμού φαινόμενα,
προσεβλήθησαν υπο τοϋ κοκκύτου και τα ετέρα δύο
τέκνα του δικηγόρου
T.,
έξ ών το άρρεν εξαετές πε¬
ρίπου, τα δέ θήλυ οκταετές, αμφότερα εμβολιασμένα.
Άνεδαμαλίσαμεν και ταυτα και άν ε μένομεν το απο¬
τέλεσμα.
Τρείς ημέρας μετά τον δαμαλισμόν του πρώτου
παιδιού παρετηρήσαμεν ότι οί παροξυσμοί εγένοντο
αραιότεροι, έπαυσε δέ και ό τοσούτον ένοχλών το παι-
δίον εμετός* κατά τάς επομένας δέ ημέρας οί παρο¬
ξυσμοί εγένοντο έ'τι αραιότεροι, το καταρροικόν έκ¬
κριμα απέβη ήττον ιξώδες, ή δέ βήξ ήρξατο άπο-
βάλλουσα την ύλακώδη αυτής μορφήν, και έν τέλει
εντελώς επαυσεν. 'Επί της πρώτης ταύτης περιπτώ¬
σεως ό κοκκύτης επαυσεν εντελώς την ένδεκάτην άπα
τοϋ δαμαλισμού ημέραν.
'Επί τοΰ δευτέρου κρούσματος ό άναδαμαλισμός
έφηρμόσθη ευθύς ώς διεγνώσθη ή νόσος' κ,αί κατά μεν
τάς πρώτας έπ"τά από τοϋ δαμαλισμού ημέρας ουδε¬
μία σχεδόν βελτίωσις παρετηρήθη επί τοΰ πάσχοντος
παιδιού, τοϋ κοκκύτου διατρέχοντος την συνήθη αύ-
τοϋ πορείαν" την ογδόην όμως ημέραν, οπότε εντελώς
είχον άναπτυχθή αί τής δαμαλείου νόσου φλύκταιναι,
επαισθητη βελτίωσις παρετηρήθη επί τής νόσου,
ήτις μετά 'ές ημέρας εντελώς κατέπαι/σε, διαρκέσασα
έν όλω περί τάς δύο εβδομάδας.
Και επί τοΰ τρίτου ασθενούς ό άναδαμαλισμός
έφηρμόσθη ευθύς άμα τη εκδηλώσει της νόσου. 'Ατυ¬
χώς ούτος απέτυχε, και δεν δυνάμεθα επομένως νά
άποδώσωμεν είς αυτόν την έν γένει ήπίαν μορφήν, ην
ηκολούθησεν ό κοκκύτης έν τη προκειμένη περιπτώσει,
διαρκέσας επί έ'να περίπου μήνα, μεθ'ό'ν εντελώς
έπαυσε.
Τό τέταρτον κροΰσμα κοκκύτου παρετηρήσαμεν
επί τινος τετραετούς έκ Κρήτης παιδιού κατά τον πα¬
ρελθόντα Αυγουστον, μη εμβολιασμένου* τα ταλαίπω-
ρον παιδίον κατετρύχετο τοσούτον υπό τοΰ κοκκύτου,
ώστε οί γονείς αΰτοΰ είχον εντελώς άπελπισθή περί
της σωτηρίας του. Και εγένετο μέν υπερβάλλουσα
χρήσις εύθαλίας, άκονίτου και άλλων παντοειδών
και όλως ειδικών ! ! θεωρουμένων φαρμάκων, πλην
ό κοκκύτης επέμενε πάντοτε διατρέχων ηδη την
πέμπτην άπό της εμφανίσεως αύτοϋ εβδομάδα. Έ-
νεβολιάσαμεν και τα παιδίον τουτο, και μετά τινάς
ημέρας παρατηρήσωμεν τα αυτά ευχάριστα φαινόμενα,
όίπερ ανωτέρω περιεγράψαμεν.
Δύο ετέρας περιπτώσεις κοκκύτου παρετηρήσαμεν
είς την οικογένειαν τοϋ καθηγητού Μ. τόν παρελθόντα
Σεπτέμβριον έκ Κεφαλληνίας αφιχθέντος. Ένω εισέτι
οιέμενεν έν Άργοστολίω, προσεβλήθησαν αμφότερα τα
τέκνα του υπό κοκκύτου, καθ'ού, ώς λέγει, άντέτα-
ξεν επί ματαίω άπαντα τα γνωστά θεραπευτικά μέσα.
Τα εν των παιδιών, άρρεν, ήν επταετές, το δέ έτε¬
ρον, θήλυ, πενταετές, αμφότερα εμβολιασμένα. Καί¬
τοι καταφανής επήλθε βελτίωσις και επί των δύο τού¬
των ασθενών παιδιών, ευθύς άμα εφηρμόσαμ,εν επ'
αυτών τόν άναοαμαλισμόν, έν τούτοις διά την άκοί-
βειαν θέτομεν υπό αμφιβολίαν τάς δύο ταύτας πεοι-
πτώσεις, πρώτον μεν διότι ό άναδαμαλισμός 'έλαβε
χώραν πολύν μετά την εμφάνισιν τής νόσου χρόνον,
ήτοι την ογδόην εβδομάδα, είναι 6έ πιθανόν ή νόσος
και άνευ τοΰ άναδα[Ααλισμοΰ νά ελάμβανε την επί τα
βελτίω τροπην, κ,αί δεύτερον διότι ή αλλαγή έν γένει
τοΰ κ,λίΐλατ ς επωφελώς έπιδρα επί τοΰ κοκκύτου,
τοΰθ' όπερ πιθανώς να συνέβη και είς τα δύο πάσ/οντα
παιδία.
Την έβδόμ,ην και τελευταίαν περίπτωσιν, την και
σπουδαΊοτέραν, παρετηρήσαμεν πρό τίνων εβδομάδων.
"Ήν οκταετές θήλυ έκ Τυρνάβου, πρό πολ ου Ιμβο-
λιασμένον. Τό κ,οράσιον επασ/εν έκ διάλε·."·όντων πυ¬
ρετών, χ.χ διετέλει επί δύο εβδομάδας κλινήρες" την
δεκάτην πέμπτην ημέραν, βελτιωθείσης της καταστά¬
σεως του, μετέβη μετ' άλλων κ,ορασίων είς τους α¬
γρούς προς συλλογήν χόρτων Την επομένην ημέραν
άνεφάνησαν αυτώ ελαφρά καταρροικά φαινόμενα έκτε
τής ρινός και των βρόγχων, έξ ών αδύνατον ήτο νά
εικάσει ~ις ότι προυκ,ειτο περί κ,οχκ,ύτου. Μετά τρείς
όμως ημέρας ή βήξ έλαβε την χαρακτηριυτικήν τ&ϋ
κοκκύτου μορφήν, ή δέ διάγνωσις ετέθη ασφαλώς.
Έφηρμόσθη ό δαμαλισμός, αμέσως δέ τίΐν ιδίαν
Λμέραν επήλθε σπουδιιία βελτίωσις τ?;ς νόσου.
Έν τη περιπτώσει ταύτη οΰδεμί·- υπάρχει αμφιβο¬
λία ότι ό δαμαλισμός άνέκοψεν. ούτως ειπείν, τον /.οκ,-
κ,ύτον ευθύς άμα τη γενέσει του, διότι και ή διάγνω¬
σις ήν, ώς προείπομεν, ακριβής και ουδέν απολύτως
φάραακ,ον εδόθη κ,ατ'αΰτοΰ, ώστε να ΰποθέση τις, άν
είναι ποτέ δυνατόν, ότι τουτο ενήργησε θαυμασίως
επί της νόσου. Ένω πρό τοΰ άναδαμαλισμοϋ τα κ,ο¬
ράσιον προσεβάλλετο τακτικώς κατά πασάν σχεδόν
ώραν υπό βασανιστικής βηχός, κατά την διάρκειαν
τής οποίας ευκρινώς ηκούετο ό όξυς εκείνος και συρίτ-
των ήχος, άπεπτύετο δε μετ' αύτην τό χαρακτηρι-
στικόν ιξώδες 'έκκριμα, ευθύς μετά τόν άνα^αμ,αλι-
σμόν επαυσεν εντελώς ή σπασμωδική βήζ, λαβούσα
όλως αιφνιδίως την συνήθη καταρροικήν μορφήν. Ή
έκκοπή τής νόσου έν τή περιπτώσει ταύτη είναι πλέον
η καταφανής.
Τό περίεργον όμως είναι ότι είς την περίστασιν
ταύτην ό δαμαλισμός έπέδρασεν εύίίύς άμα τή εφαρ¬
μογή του, πριν ή αναφανή ουδέ τό ελάχιστον σημείον
επιτυχίας αύτοΰ. Όταν δέ την ογδόην ημέραν κα¬
ταφανώς άνεφάνησαν τα τής δαμαλείου νόσου τοπικά
οαινόμενα, οΰτε 'ίχνος κ άν κοκκύτου ύπελείπετο.
Καίτοι αί ύφ'ημών παρατηρηθεΐσαι περιστάσεις
δέν είναι πολλαί και δέν δύνανται επομένως νά πι-
στοποιήσωσιν απολύτως την'ιαματικήν ενέργειαν τής
δαμαλίδος επί τοΰ κοκκύτου, άφοΰ μάλιστα αδυνα¬
τούμεν νά εξηγήσωμεν και τόν τρόπον, καθ' όν ο ιός
τής δαμαλίδος ενδέχεται νά έπιδρα επί τοΰ είδικοΰ
τοΰ κοκκύτου μολύσματος, έν τούτοις νομίζομεν, δτι
10
ΙΑΤΡΙΚΟΣ ΜΗΝΤΤΩΡ
προκειμένου περί νόσου τοσούτον συχνής και ούχι άλως
«κινδύνου διά την παιδικήν ηλικίαν, δέν πρέπει να παρί-
δωμεν τό νέον τουτο θεραπευτικόν μέσον, όπερ και άπο-
τυγ/άνον επί τέλους, ουδέν απολύτως κακόν δύναται νά
επιφέρη επί τοϋ πάσχοντος. Είς τόν μακρόν δέ κατά-
λόγον των ώς ειδικών ! κατά του κοκκύτου θεωρουμί-
νων φαρμάκων, αςπροστεθή και ή δαμαλίς, ήτις πιθα¬
νότατα αετ'εΰρεϊαν χρήσιν να άποδειχθή το μόνον άλη-
Οώς ειδικόν κατά του κοκκύτου φάρμακον, ή δε μνήμη
του αθανάτου Ζε'ννερ 'έτι μάλλον άγήρω διαμένει.
■Μ
IPràBIàl
ΙΕ ΤΗ,
Η ΦΥΜΑΤΙΚΗ λΚΤΙΤΟΞΙΝΗ
τοϋ
Prof.
Ε.
Maragliano
Κατά τό 1895, ανήγγειλα την ύπαρξιν φυματι¬
κής άντιτοξίνης, ένιεμένη; είς ζώα, φυματικών δη¬
λητηρίων, ΰπ'έμοϋ παρασκευαζομένων. Σήμερον όσοι
ειργάσθησαν πρός τόν σκοπόν τούτον, γενικώς παρα¬
δέχονται τό δυνατόν τής παρασκευή; τί); φυματικής
άντιτοξίνης.
Ήρχσε νά σύμφωνη ό
Hell ring,
κατόπιν ό Νβ-
iimam,
ό
Gharri
Π, και κατόπιν άλλοι και άλλοι
τό ανεγνώρισαν, ούτως ώστε, δύναται τις είς τό εξής
νά διαβεβαιώση, δτι δ'σοι ήσχολήχησαν είς αυτό τό
ζήτημα ακολουθήσαντες την ύπ1 έμοϋ ϊφχρμοσθεϊσχν
μέθοδον (ήτις είνε ανάλογος πρός την τού
Hohrig
κχ'ι
HoUX
διά την παρασκευήν τού άντιδιφθεριτικού
Ορρού) δλοι παραδέχονται τό δυνατόν τής υπάρξεως
τή; φυμχτικής τχύτης άντιτοξίνης. Ή απόδειξις τής
υπάρξεως τη; είνε απλούστατη, άν και ουδείς απο¬
δεικνύει τουτο πειστικώς δσον έγώ.
Διά νά απόδειξη τις τούτο κατά τρόπον ακριβή
και άμεσον, είνε έπάναγκε; νά ίχη πρό παντό;
test —
gift
(δηλητήριον πρό; πειραματισμόν) σταθεράν και
καλώ; καθωρισμένας ενεργεία;, ταύτοχρόνω; δέ και
ζώον πρό; περαματισμόν, εφ'δσον τουτο είνε δυνατόν,
σταθεράν ώ; πρό; τόν τρόπον τοϋ άντιδρχν κχτχ τή;
ενεργεία; τού δηλητηρίου.
Τό κατάλληλον ζώον είνε τό υγιές ίνδικόν χοι¬
ρίδιον.
ΙΙρίν ή ανακοινώσω τα; μελέτα; μου, μετεχειρί¬
ζοντο πρό; τούτο τό ουματικόν ίνδικόν χοιρίδιον,
ούτινος ποιείται χρήσιν
stî
και νυν μερίς παρατη¬
ρητών.
Κατά τάς πειραματικά; μελέτας, απαιτούσα; στοι¬
χεία πα:αβολή; δσον τό δυνατόν ακριβέστερα, τα
προ; πειραματισμόν ζώα οίον νά ευρίσκωνται πάν¬
τοτε υπό συνθήκας ώ; οίον τε αναλόγου;.
Δύνανται τα φυματικά ινδικά χοιρίδια νά πχρά-
«χωσιν άκριβιϊ; παραβολή; και συγκρίσεως δρου; ;
Άρκεϊ νά λάβη τι; ινδικά χοιρίδια, εί; κ εγένοντο
ενέσεις φυματίνης ι—
i
ωρισμένον αριθμόν ήμερων, διά
νά συμπεράνη έκ των προτέρων δτι έχει ζώα, υπο
συνθήκας άντιστάσεω; αναλόγου; ; — "Οχι· και όστι;
υποστηρίζει τοϋτι ή τα π,ιστεύει, υποπίπτει εί; σοβα¬
ρώτατον λάοος.
'Απέδειξα, δτι, ένιεμένων εί; ινδικά χοιρίδια, τή;
•'■■~- ηλικίας κκι β*ρους, βακίλλων έκ τής ιδία;
και είς Γ—ν ποσότητχ, ή ανάπτυξις
τής μολύνσεως ακολουθεί διάφορον πορείαν έν ένι
έκάστφ τούτων διάφορον ώς πρός τόν βαθρ.όν τής
άπισγνάνσεως, διάφορον ώς πρός τάς θερμ,ικας συνθή¬
κας, διάφορον ώς πρός τον (ίκθμόν των σπλαγχνικ,ων
αλλοιώσεων, άς άπαντα τις κ,κτά την νεκροψίκν. —
"Επειτα, αδύνατος είνε ή χρήσις των αυτών καλλιερ¬
γειών πρός ένοφθαλίΛίσμ,ΟΝ ετέρων σειρών ινδικών
χοιριδίων κατά διαδοχικάς εποχάς, κκί χι μετεφυ-
τεύσεις, ούτως ειπείν, άλλοιοϋσι την τοξικότητα των
καλλιεργειών, ένω ή (Λετάβκσις είς ινδικά χοιρίδια:
αΰςάνει ταύτην, κ,κί ώς έκ τούτου, καθίσταται αδύ¬
νατον νά δοκιμάση τις μ,ετά τής οφειλομένης ακρι¬
βείας την δύναμιν, ην κέκτηται άντιτοξίνη τις κατά
των φυματικών δηλητηρίων, ό'ταν το πρό; δοκιμήν
έδαφος είνε ασθενές ίνδικόν χοιρίδιον.
To'jTi,
Οπερ άπα του 1895 διδάσκω, ολίγους εύ-
ρεν μέχρις σήμερον οπαδούς.—θ'αναφέρω τον
Hup-
»
p'il
τοϋ 'Ινστιτούτου τοϋ
Behring,
όμολογήσαντα,
ότι τό υγιές ίνδικόν χοιρίδιον είνε αναμφιβόλως το
άριστον πρός πειραματισμόν ζώον, έδικαιολογεΐτο δέ
διά την αή χρήσιν, Επειδή λέγει-—-«απαιτείται '-σχυ-
ροτχτη δόσι; δηλητηρίου, όπερ θά καθίστα λίαν δα¬
πανηρά τα πειράματα».
Περιορίζομαι αναφέρων τόν λόγον τούτον χωρίς
και ν ά τόν συζητήσω.
Τό υγιές ίνδικόν χοιρίδιον, ούτινος ποιούμεθα; χρή¬
σιν, προτιμώτερον να ή βάρους 300-400 γραμμα¬
ρίων, ουδέποτε άνω των 400 γρ., εν φυσιολογικαϊς
συνθήκαι; και ούχι έν εγκυμοσύνη. Και πρός αποφυ¬
γήν αβεβαιότητος προτιμώ τα άρρενα.
Τό
te^t-glft
δέον ν'άντιπροσωπεύηται αποκλει¬
στικώς, έκ φυματικών δηλητηρίων, αποκλειόμενης
πάσης άλλης ουσίας, ποωτίστως δέ, πάντων
των στοίχε ίων, άτινα εισέρχονται είς τον σχηματισμόν
τοϋ ΰγροϋ τή; κζλλΐίργείας.
Τό έκ βζκίλλων φυματιώσεως ύδατώδες εκχείλι-
σμά αου, κέκτηται ακριβώς πάσας τάς άνω ιδιότητας.
(Συνέχεια) μ. Μ.
ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΤΗΣ ΕΠΙΑΟΧΙΟΤ ΕΚΛΑΜΨΙΑΣ
Δ»* ένδοιιαζικων
fi
ύχοοεριΐικών ένέοεων Ιωδιούχον
ι;αλίοΐ'.
ΙΙαρά ταίς άγελάσι πχρατηρεϊ
-.at
νόσο; ανάλογο;
τή έπιλοχείω εκλαμψία και ην σημαίνουσι διά διχ-
φόρων ονομάτων πυρετό; τοϋ γάλακτος, γενική νευ¬
ρική άδυνχαία, έχλχμ,ψίχ κλπ. Άνθισταμένη είς ολιχ
ΙΑΤΡΙΚΟΣ ΜΗΝΥΤΩΡ
11
τα θεραπευτικά έν χρήσει μέσο: εναντίον της εκλαμ¬
ψίας της γυναικός, παρέχει θνησιμότητα 40—
to6
ο/0,
οί δ' αριθμοί ούτοι δυνατόν να θεωρηθώσι μικροί.
διότι έν βαρείαις πρθσβΛαίς, οί ίδιοκ ήται των ζωών
φονεύουσι ταυτα προ τής ολέθριας άπολήξεως. 'Ορ¬
μώμενος άπα τής παρατηρήσεως, ότι ή περί ής ό
λόγ ς νόσος παράγεται άπα τοξίνης, παρασκευαζόμε¬
νος έν τώ μαξικώ άδε'νι, Δανός τις κτηνίατρος έσχε
την ίδε'αν να δράση επ. τής γαλακτικής εκκρίσεως
ένιε'μενος έν τώ μαζικώ άδένι ίωδιουχον κάλι Εις
412 περιστατικά ούτω ΟεραπευΟεντα, επέτυχε την
θεραπείαν έν αναλογία 90
u/0.
Λαβών γνώσιν των γεγονότων τούτων ό ιατρός κ,.
liollö
επεχείρησε σειράν πειραμάτων έν τή κλινική
του κ.
UiSuausen,
καθηγητού τής μαιευτικής και
γυναικολογικής κλινικής του Βερολίνου. Ί-ποιεϊτο ένε-
σεις 5 — Ο γρ. ιωδιούχου καλίου, δι'ημέρας, είς δυο
δόσεις, είτε έν τω μαζικω άδένι, είτε έν τω υποκλειδίω
ύποδερματίω ίστω. Μεταζυ 15 περιπτώσεων εκλαμ¬
ψίας, θεραπευθεισών δια τής μεθόδου ταύτης δεν εση¬
μειώθη ή είς θάνατος επελοων πα.α γυναικι, έχουση
ηδη την πέμπτην προσόολην και παρουσιάζουσι ικτε-
ρον μετά βαρε'ων γενικώ παρκλυτικών φαινομένων.
Ό κ.
Jrfollu
νομίζει, ότι τα επιτευχθέντα αποτε¬
λέσματα εισίν αρκούντως ενθαρρυντικά, όπως παρο-
τρυνωσι τους μαιευτήρας προς χρήσιν θεραπευτικού
μέσου, όπερ άλλως απεδειχθη εντελώς άΚλαοές. Ό
θεραπευτής συνιστά επίσης την ταχείαν εφαρμογήν
του μέσου, ώς δεικνύοντος τα αποτελέσματα αυτού
μετά παρε'λευσιν έξ ωρών άπο τής χρήσεως" όθεν έν
περιπτώσει βραδείας εφαρμογής δυνατόν ν ' άποδειχθη
τουτο αλυσιτελές, ευρισκομένον πρό σοβαρών ηδη
οργανικών αλλοιώσεων. Τούτων ούτως εχόντων, δεν
θα ήτο Ίσως άσκοπον νά ποιήται χρήσιν τις αυτού
και πρός προφυλακτικόν σκοπόν, ήτοι άμα τ?) εμφα¬
νίσει συμπτωμάτων, δυναμένων να έμοαλωσι τον φό¬
βον επικειμένης εκλαμπτικής προσ'όολής.
(La Semaine Médicale,
9
Janvier
1901).
Κ. Σοϊλέδης
Η ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΤΗΣ ΠΝΕΥΈΟΝΙΚΗΣ ΦΥΜΑΤΙΩΣΕΩΣ
-'·*-*-'· ΔΙΑ ΙΟΥ
THIOCOL
■' * *" . του
Adolfo Fasano
Αί παρατηρήσεις των ιατρών
Sshwarz, BoS-
ch,
Maramaldı,
Beocrzi,
Benzi, Sclınizer,
Utto, Marcus,
απέδειξαν την θεραπευτικήν ενέργειαν
τοϋ
thiocol
έν τη πνευμονική φυματιώσει.
Ό κ.
Fasano
επανέλαβε τό ζήτημα και παρηκο-
λούθησεν είκοσι επτά φυματιώντας καί δέκα χοιραδι-
κους,λζμβάνοντας τακτικώς τό
thiocol
έν ώ αφ'ετέ¬
ρου είκοσι άλλους ασθενείς τής αυτής φύσεως και εν¬
τάσεως προς τους πρώτους υπέβαλεν είς την διά τοϋ
CPeO^ottî
θεραπείαν· παρετήρησε δέ δτι έν τω πρώτω
σταδίω δύναται να επιτευχθή δια του
thİofOİ
τελεία
θεραπεία* έν τώ δευτε'ρφ σταδίω, εάν επαναληφθή ή
χορηγησις τοΌ φαρμάκου κατά περιόδους μετά εσκεμ¬
μένων διαλείψεων, δύναται να επέλθη βελτίωσις πλη-
άζ τ^ θεραπεία· £ίς §4 το τρίτον στάδιον επέρ¬
χεται βελτίωσις τις δυναμένη νά διαμείνη επί μακρον
χρόνον.
Ουδεμία άλλη σκευασία του
creosote
και των πα¬
ραπλησίων δίδει τόσον εύάρεστα άποτελε'σματα, ό δε
κ.
Fasano
θεωρεί τα
ihlOCOİ
ώς την καλλιτέραν θε¬
ραπευτικην ενέργειαν κατά τής πνευμονικής φυματιώ¬
σεως, διότι παρετήρησεν ότι ό'νι μόνον δεν επιφέρει ου¬
δεμίαν διαταραχήν έν τώ πεπτικω συστήματι, αλλά
και επαναφέρει προυπάρχουσαν άλλοίωσιν αύτοϋ έν τη
φυσιολογική καταστάσει. Ή βήξ, ό πυρετός και οί
νυκτερινοί ίδρωτες υπό την επίδρασιν του
tllİüCol
εξαφανίζονται, ή άπόχρεμψις έ'.λείπει λίαν συντόμως
έν τω πρώτφ και δευτε'ρφ σταδίω" έν δέ τφ τρίτω
έπε'ρχεται ελάττωσις τις των άνωτε'ρω συμπτωμάτων.
Έν τω πρώτω σταδίω ό αριθμός των βακτηριδίων
έλαττουται έν τή άποχρέμψει, τό όποιον δεικνύει την
άμεσον ένε'ργειαν του
UılOCol
έν τή φυματιώσεΓ μετά
δε την εξαφάνισιν των βακτηριδίων και τής άποχρέμ-
ψεως,καί τα φυσικά σημεία τής βλάβης των πνευμό¬
νων εξαφανίζονται. Έκτος τούτων τα
Iİ11OCOİ
παρετή¬
ρησεν ό κ.
Fasano
ότι αυξάνει την έντασιν τής ανα¬
πνοής και την άγγειοκαρδιακήν πίεσιν έπαναφε'ρει τάς
δυνάμεις του πάσχοντος καί ύποβοη;εϊτάς οξειδώσεις,
όπερ αποδεικνύεται εκ τής ελαττώσεως τοϋ ουρικού
οξέος και τής αυξήσεως των θειούχων έν τω ουρώ κατά
την θεραπείαν.
Τό φάρμακον δε τουτο μη έχον όσμήν και γεϋσιν
δυσάρεστον γίνεται ευκόλως δεκτόν παρά τοϋ ασθενούς.
Διδομενον δε άπό ενός μέχρι τριών γραμμαρίων καθ'
εκάστην, ουδέποτε προξενεί έρεθιβμόν ή πεπτικήν τίνα
διαταραχήν.
Έν τέλει ό κ.
Fapano
παρατηρεί δ'τι είς τάς βρογ-
χοπνευμονικάς νόσους, έν ταίς φυματιώσεσι καί ιδίως
έν τ·?) πνευμονική φυματιώσει τό
tlllOCül
φαίνεται νά
είναι φάρμακον εξαιρετικόν,υπερτερούν κατά πολϋ τάς
λοιπάς σκευασίας, αίτινες διαδοχικώς προϋτάθησαν
πρός καταπολέμησιν των παθήσεων τούτων.
(Presse
medical)
Κ. Α.
ΟΞΕΙΑ ΣΚΟΑΗΚΟΕΙΔΙΤΙΣ
Διατί ό
P. Reynier
προτιμά την προσδοκη-
τικην θεραπείαν μετά πάγον.— Είς την γνωστήν
συζήτησιν τής σκωληκοειδίτιδος, καθ'ήν οί ιατροί καί
Ά χειρουργοί διηρε'θησαν είς δύο στρατόπεδα τό τής
χειρουργικής επεμβάσεως καί εξαιρέσεως τής σκωλη¬
κοειδούς άποφύσεως
(Dieulafoi)
καί τής ιατρικής θε¬
ραπείας καί αναμονής, ό
egnier
δημοσιεύει είς τόν
«Ιατρικόν Τύπον» ά'ρθρον, έν ώ έκοε'τει τους λόγους
δι' ούς προτιμά την δευτέραν μέθοδον. Οί λόγοι ούτοι
είνε καθαρώς στατιστικοί, ή δέ εύγλωττία των ιάσεων,
αίτινες σημειούνται είς τάς στατιστικάς των πολλών
περιστατικών τοϋ
Hornier,
πείθει τόν ιατρόν νά προ¬
τιμά την προσδοκητικήν θεραπείαν, άποφεύγοντα τους
κινδύνους τής έγχειρήσεως, μή έξασθενοϋντα τόν άρρω-
στον καί προσφε'ροντα υπηρεσίαν είς τους ευγνώμονας
οικείους. Έν τή χρονιά καί ύποτροπιαζούση σκωλη-
κοειδίτιδι βεβαίως ή έγχείρηστς επιβάλλεται.
ΐδ
ΙΑΤΡΙΚΟΣ ΜΗΝΎΤΩΡ
ΤΑ .ΠΕΡΘΕΙΙΚλ ΑΛΑΤΑ ΕΝ ΤΗ ΘΕΡΑΠΕΥΤΙΚΗ'
Νέα όλως τάξις φαρμάκων εισήχθη έσ/άτως εν τώ
Οεραπευτικώ πόδίω υπο του Κ.
Frie·Haniler iv
Γερ¬
μανία και των
Nicolas
και
Garel
έν Γαλλία. Τα
ύπερ.ειικά αλκαλικά άλατα, συνθέσεις κσταθεϊς, κεκτη-
μέναι ισχυράν όςειδωτικην ενέργειαν. Έν ξηρά κκτκ-
στάσει και καθ'όσον είναι λεπτότερον κχτατετμημένχ
άποσυντίθενται ευκόλως, άπολύοντχ οξυγόνον και θειϊ¬
κόν όξυ έν ελευθέρα κκταστάσει. Ό ατμοσφαιρικός
άηρ μετά των έν αύτω εγκλεισμένων υδρατμών συμ¬
βάλλεται ωσαύτως τη μνησθείση αποσυνδέσει, καθ'ην
τα ΰπερθειικά άλατα μετατρέπονται είς θειικά. Ή
μάλλον ασταθής έν τοίς άλασι τούτοις σύνδεσις είναι το
ΰπερθειικόν νάτριον, τα οποίον έν διαλύσει εϋσταθέστε-
ρον διατηρείται, έν τούτοις αδύνατον ήθελεν εισθκι ή
έν τή θεραπευτική "χρήσις αυτού, εάν ό κ.
L^m'ere,
κατόπιν μακρών πειραμάτων δέν έπετύγχανεν ένωσιν
έν διαλύσει ύπερθειικού νατρίου και ϋπερθ. αμμωνίου
καθ' ωρισμένας αναλογίας λίαν ευσταθή ούσαν και ην
εκάλεσε περσοδίνην
(uersodine).
Ή Πειραματική επί των υπερθετικών αλκαλίων
"ερευνά χρονολογείται άπα του 1890, άφ' ότου ό
Fri-
tidlanüer
εσκέφθη να δοκιμάση την ενέργειαν τοϋ ύπερ-
θειικοϋ νατρίου επί μικροοργανισμών τίνων, εύρε δ' ότι
ή μνησθεϊϊα ούσίχ εν αναλογία 5°/0 κέκτηται άνχμ,οη-
ρίστω, άντισηπτικ,άς ιδιότητος. Τοςικκί αυτής δό¬
σεις πχρα ζωοις, προκ,χλοϋσι έντερίτιδα θκνχτηφόρον
ρ.ετ' αλλοιώσεων τοϋ έντερου, τής καρδίας κχί τοϋ στο¬
μάχου" το αίμκ, φασμχτοσκοπικώς έξετζζόμενονπαρέ¬
χει το φάσακ τής όςυκιμοσφαιρίνης. Ανάλογοι ερευ-
ναι εγένοντο κκί επί του ύπερΟίΐυιοϋ αμμωνίου.
Ό Ι.
Nicolas
έπειρκμκτίσϊη Λ'ιά τής περσοδινης
επί ζφων, κονίκλων, κ,υνών, -/.αί επί ανθρώπων. Ή
Ορέψις των κονίκλων και κυνών εύνοικ,ώς έπηρεάσθη υπο
τοϋ φαρμάκου. Ή δ' επί τοϋ ανθρώπου ενέργεια απε¬
δείχθη εξόχως ώοελιμος τοίς από -/ρονίων νοσ ν κναρ-
ρωννύουσι, τοϊςάνορεκτοϋτι, φυματικοίς, νευρασθενι-
κοΐς, έξησθενημε'νοις έκ κοπώσεων, πλευριταοϊς κτλ.
Έν γένει από των παρατηρήσεων των
Gartil
και
Nicolas
ώς και τοϋ *.
üetui'l,
παρ'ού κυρίως παρα¬
λαμβάνεται ή παρούσα δημοσίευσις, προκύπτει δτι"
Ιον ΊΙ περσοδίνη, ένωσις έν διαλύσει ύπερθειιχ,οϋ
νατρίου και αμμωνίου, είς δόσιν ενός κο/λιαρίου τού
καφι μέχρι ενός *οχλ. σούπας κέκτηται αναντίρρητους
διεγερτι-Αας της όρεςεως ιδιότητας.
2ον Ότι τα ύπερθειικά άλατα, υπό την μορφήν ταύ¬
την ληφθέντα, εισίν ανεκτά Οπό τοϋ στομάχου, και
δύνανται νχ ενισχύσωσι και κανονίσωσι την έξησθενη-
υ.ένην τούτου λειτουργίαν.
. 3ον Ότι ή επίδρασις αυτών επί τής θρέψεως έχση-
μχίνεται δια τής αυξήσεως τοϋ βάρους τοϋ δι' αυτών
οεραπευομ,ενου.
4ον "Οτι συνήθως, ιδίως έν άρ/ή τής θεραπείας,
ένεργοϋσιν ώς υπακτικά.
5ον Ότι δοσις 5,20 γραμ. περσοδίνης κατά 24ω-
ρον, δόσις περιέ/ουσκ 5 — 20 έχατοστόγραμμα ύπερ-
■ Οειιχοϋ νατρίου χαί αμμωνίου, δύναται ν'αναγραφή
«κινδύνως είς τού; άναρρωννυοντας και προσοεβλημ'έ-
νους η άπίΐλου(λένους υπό οργανικής εξαφανί'
Πώς δεί -χορηγεΐν τα ύπερθειικα αλκάλια;
Ιον) Έν καθαρώ ύδχτι,ΐον) Μίαν η μίαν και ήμίσει-
ώραν προ τής εισαγωγής έν τω στομάχω πάσης στε¬
ρεάς ή ύγρας τροφής προς αποφυγήν τής χημικής των
ουσιών άποσυνθέσεως.
Αί δέ δόσεις κανονίζονται ώς εξής. 'Από 2 — 7
ετών έν κογλιάριον τοΰ καφέ' άπό 8— 13 έτων ήμι¬
συ κοχλ. σούπας, είλημ,μένον εντός ημίσεως ποτηριού
καθαρού ύδατος.
Κ. Σοϊλέδης.
ΑΛΛΗΛΟΓΡΑΦΙΑ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΜΗΝΥΤΟΡΟΣ
Κύριον Χρ. Ααλ. Κωνσταντ'.νούπολιν" ελάβομεν χα; σας γρά¬
φουν προσεχώς. —Σ.
II.
Φαρ. Κε'ρχυραν ελάβομεν. — Θ. Χ.
Κε'ρχυραν. Σας στε'λλομεν αυτόθι πρώτον αριθμόν. — Ι. Λ. Ίωά-
vtva
σας απαντησαμεν.
ΙΝΟΣ
KQÀÂ
ΚΡΙΝΟΐ
Ό οίνος ού¬
τος παρασκευα¬
ζόμενος δι' Ί-
σπανικοΰ οϊνον
αναιμίας, δυσπε¬
ψίας, γαστραλ-
γίας,
ypovoiaç
οιαρροίας, παθή¬
σεως τής καρ¬
δίας, γενικής α¬
τονίας, και άνι-
Μαλάκας πε¬
ριέχει έν διαλύ¬
σει άπαντα τα
ενεργά συστατι¬
κά των καρύων
τοϋ Κολά είνε
ωφέλιμος κατά
τής νευρασθενεί-
ας, χλωρώσεως,
Έκάοτη φιάλη έν 'Αθήναις Δρ. 3
Φαρμακείον
S.
Δ. Κρίνον οδός Α.όλον 171 173
κανότητος.
Δίδεται άνά
'έν μικρόν ποτή¬
ριον οίνου πρό η
μετά τοϋ φαγη-
τοΰ.
ΗΑΙΛ ΟΧΚΟΗΟΛΟΤ ΚΑΙ ΥΙΟΥ
ΕΝ ΑΘΗΝΑΙΣ Όδός Προαστείου 3
Λειτουργούν άπό εικοσαετίας, τα πρώτον κα¬
τασκεύασαν ορθοπεδικά μηχανήματα έν 'Ελλά¬
δι και βραβευθέν είς' πάσας τας Ελληνικάς
'Εκθέσεις.
Κατασκευάζονται και επισκευάζονται ιατρικά
εργαλεία τής φυσικής, μηχανικής κλπ. Είδικαί
μηχαναί στατικού ηλεκτρισμού συστήματος
Vunshnrst
δι' ηλεκτροθεραπειών. Τεχνητοί
πόδες, χείρες Λχ πάντα τα ορθοπεδικά μηχα¬
νήματα. 'Εργασία ευρωπαϊκή. Στερεότης ήγ-
γυημένη. 'Εφαρμογή τελεία.
ΕΤΟΣ Α'
ΑΘΗΝΑΙ, Ιο Φεβρουάριον 190
Λ Ω Ρ ε Α
ΑΝΤ. ΤΖΑΚΙ
ΙΑΤΡΙΚΟΣ
MHNYTQP
ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΕΦΗΜΕΡΙΣ
12715
ΕΤΗΣΙΑ ΣΥΝΔΡΟΜΗ ΠΡΟΠΛΗΡΩΤΕΑ
ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ ΚΑΙ ΣΥΝΤΑΚΤΗΣ
ΠΑΣΑ
ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΙΣ Η ΑΠΟΣΤΟΛΗ
——
ΣΩΤ. Α. ΡΟΚΚΟΧ
τή Αιεν&ννσει :
Έν Ελλάδι............. Δρ.
10
ΙΑΤΡΟΣ!
Έν τω Εξωτερικώ.. Φρ. χρ.
10
ΤΗ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ
Όδός
*Ι««οκράτονς, ύριθιι. 36
Έκαστος άριϋ'μός. .. Λεπτ.
50
τθΉ ΔΙΑΠΡΕΠΩΝ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΩΝ
ΌΪΣ ΙΑΤΡΙΚΗΣ ΦΙΛΟΛΟΓΙΑΣ
ι
Ι
Άΰ'ήν ας.
Δηλούμεν και πάλιν ότι θεωρούμεν συνδρο¬
μητάς τοϋ « 'Ιατρικον Μηνΰτορος » δχι μόνον
τονς έγγραφεντας, άλλα και τονς μη επιστρέ-
ψαντας τον πρώτον αριθμόν, είς ονς ■&' άπο-
στέλλωμεν και τα λοιπά τεύχη.
ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ - .
ΜΕΛΕΤΑΙ ΕΛΛΗΝΩΝ ΙΑΤΡΩΝ. Χειρουργικοί κανο-
νες έν τ
/j
'Οφθαλμολογία, υπο του κ. Πάνα, καθηγητού έν
τή ιατρική σχολ
/j
των Παρισίων.— Πβρί χρονίας φυματιώ¬
δους περ'.τονίτιδος, υπό του κ. Ι. Γαλβύνη, καθηγητού.
ΙΑΤΡΙΚΗ ΕΤΑΙΡΙΑ.—'Ανακοίνωσις Δ. Χ. Κόκορη,
ΰφηγητοϋ, επιμελητού Χειρουργικής Κλινικής, περί έγχει-
ρήσεως του
Talma
—'Ανακοίνωσις Α. Μανρονκάκη περί
των θεωριών και των ΰπνωτιττιχών πειραμάτων του κ.
Albert de Rochas.
ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΑΙ ΕΡΓΑΣΙΑΙ ΕΝ ΤΗ ΑΛΛΟΔΑΠΗ.
Νέον είδος έγχειρήσεως κολπικής ΰΐτερεκτομίας.—Θεραπεία
τ?;ς κνιδώσεως.— Περί χρήσεως του πετρελαίου έν τή θερα¬
πευτική.— Περί τής εσωτερικής χρήσεως του
Sal Icy lute
de
méth'Ie.

To
cacodlat de soude
κατά τής έλώδους καχε-
?ία!?· Θεραπεία των δρογχιτίδων των γεοόντων.
ΣΥΝΤΑΓΛΙ. ΕΙΔΗΣΕΙΣ.
ΕΙΔΗΣΕΙΣ
Λημοαιεύοντες σήμερον το αρθρον τοϋ εν Παρισίοις
κα&ηγητοΰ και συνεργάτου ημών κ. Πάνα, το όποιον
μετέφρασε ό φίλος συνάδελφος κ. Σ. Ζωγραφίδης,
παραθέτομεν και την επιστολήν, με την όποιαν σννώ-
δενσε τουτο.
'Αγαπητέ Συνάδελφε,
Διά να σας ευχαριστήσω, σας πέμπω ταχυδρομικώς
τα κείμενον τοϋ εναρκτήριου μόν μαθήματος τον ακα¬
δημαϊκού έτους 1901, εν ω εκθέτω το κυριαρχούν
πνεύμα εν τή εκλογή των εγχειρητικών μεϋόδων τής
οφθαλμολογικής Παθολογίας.
'Επειδή πρόκειται περί όλου τινός, το θέμα μοί
ίφάνη ώς νπερ παν άλλο άρμόζον δι 'ιδρυόμενον πε¬
ριοδικόν.
'Ελπίζω ή^επιτυχία να στέψϊ] τονς αγώνας υμών
Χαϊ σας παρακαλώ να δεχθήτε την έκφρασιν των μάλ¬
λον διακεκριμένον αισθημάτων μου.
ΠΑΝΑΣ
Παρίσιο:, 23 'Ιανουαρίου 1901,
Κφ Ρόκκφ ίατρώ κλ«τ · > , ,.
— Ευχαρίστως άναγγέλλομεν την συνεργασίαν τοϋ
εν Παρισίοις "Ελληνος ίατροϋ κ. Κλάδον, όστις αγγέλ¬
λει ημίν την συνεργασίαν τον διά των εξής λέξεων:
«Μετ ευχαριστήσεως δέχομαι την κολακευτικήν σας
πρότασιν τοϋ να σνγκαταλεχθώ μεταξύ των υμετέρων
συνεργατών.
»Έστε δε βέβαιος ότι το κατά δύναμιν μετά προ¬
θυμίας θα πράξω, όπως συντελέσω προς την ενκλειαν
τον υμετέρου κοινωφελούς σκοπού».
— Ό εν Αίλλγι καθηγητής κ. Γ. Φωκάς, τοϋ οποίου
αρθρον θέλομεν δημοσιεύσει είς το προσεχές τεϋχος,
ασμένως εδέχθη να γίνη ανταποκριτής τοϋ «'Ιατρικον
Μηνύτορος ».
-— Αφίκετο εν 'Αθήναις πρό τίνων ημερών κάί επα¬
νακάμπτει είς Σνρον μετ ολίγας ημέρας ό συνάδελφος
κ. Ι. Φονστάνος, διευθυντής τής «'Ιατρικής Προοδον».
— Ή διενθννσις τοϋ «Ιατρικον Μηνύτορος» υπέ¬
βαλεν αίτησιν είς την 'Ιατρικήν Έταιρίαν, ζητούσα
την αδειαν τής περιληπτικής δημοσιεύσεως των πρα¬
κτικών αυτής. Ή αίτησις αντη εγένετο δεκτή και
άρχο μεθά από σήμερον δημοαιεύοντες εν περιλήψει
τάς εν τ^ 'Ιατρική 'Εταιρία άνοκοινώσεις.
— Είς την συνεδρίασιν τής 4ης τ. μ. γενομένων αρ¬
χαιρεσιών εν τή 'Ιατρική 'Εταιρία πρός εκλογήν τοϋ
προεδρείον τοϋ τρέχοντος ετοι ς, εξελέγη πρόεδρος μεν
ό καθηγητής κ. Σ. Μαγγίνας, αντιπρόεδροι δε οι κ. κ.
Π. Μανοϋσος και Κ. Κυριακάς.
— Είς την σννεδρίααιν τής 15ης τ. μ. ό κ. Ρ. Νικο¬
λαΐδης άφοϋ δι ωραίον λόγον ανέφερε τα λαβόντα χώ¬
ραν κατά την προεδρείον του, παρέδωκε την θέσιν τον
τω κ. Σ. Μαγγίνα, όστις ηΰχαρίστησε τα μέλη τής 'Ια¬
τρικής 'Εταιρίας διά την εκλογήν του ώς πρόεδρον.
Ειδοποιούνται οΐ]συγγραφεΐς, οί επιθυμούντες
να γίνεται μνείκ της εκδόσεως των συγγραμμάτων
κυτών έν τω «Ίατρικώ Μιανύτορι», ν'άπο-
στέλλωσι τη διευθύνσει διπλά αντίτυπα. Το 'έν ές
αυτών θχ κρατήται δια την βιβλιοθήκην της εφημε¬
ρίδος, τα δ' έτερον θκ δίδεται τω συντάκτη της βι¬
βλιογραφίας. . ■
14
ΙΑΤΡΙΚΟΣ ΜΗΝΥΤΩΡ
Υ. Τ ΤΙ? Λ Μ Τ 7
ΟΦΘΑΛΜΟΛΟΓΙΑ
ΟΦολλΙΟλΟΓΊΚΗ ΚΛΙΝΙΚΗ ΤΟΥ ΚΑΘΗΓΗΤΟΥ κ. ΠΑΝΑ
ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟΝ
HOTEL-DIEU
Χειρουργικοί κανόνες έν τη 'Οφθαλ¬
μολογία.
Κύριοι, - · -
ιΩς έφηρμοσμένη επιστήμη ή κλινική αποτελεί την
κατακλείδα δλων των ιατρικών σπουδών. Είτε περί
νόσων πρόκειται, είτε περί τραυματισμών και δυσ¬
μορφιών, ή κλινική ρυθμίζει πάντοτε δλα τα προ¬
βλήματα αποτελεσματικώς, έχουσα ΰπ'αύτην δλα
τα πορίσματα τής θεωρίας ή των γνώσεων τοΰ εργα¬
στηρίου.
Μεταξύ των ειδικοτήτων ή οφθαλμολογία ένεκα
των μεγάλων υπηρεσιών, άς εκλήθη νά ποοσφέρη ου
μόνον είς τό άτομον αλλά και είς την οικογένειαν
και τον κοινωνίαν, κατέχει μοναδικόν θέσιν. Τουτο
σας Εξηγεί τόν λόγον, δι' όν όλων των χρόνων οί μεγά¬
λοι σοφοί, συνετέλεσαν δπως την καταστήσωσιν επι¬
στημονικώς μεγάλην και ευεργετικήν διά την ανθρω¬
πότητα.
Άλλ' όποιοι αγώνες δεν κατεβλήθησαν υπό των
ανατόμων, των φυσιολόγων, των φυσικών, των ια¬
τρών, των χειρουργών και των οφθαλμολόγων και
αυτών ακόμη των φιλάνθρωπων
Ilaüy
και
Braille.
δστις ήτο τυφλός, πρός επίτευξιν τούτου ! Είς την
εποχήν μας τό μΐ'/ρι τοϋδε σκοτεινόν βάθος τοΰ
οφθαλμού φωτίζεται υπό τής μεγαλοφυίας τοϋ
Helm-
holtz,
αί ελλείψεις τής διαθλάσεως τοϋ βολβοϋ κα¬
θορίζονται υπό τοϋ
Youne
και ιδίως τοϋ
Don-
ners
και τος κοσμοπολίτικης του σχολής, ή δέ εφαρ¬
μογή τής αντισηψίας, χάρις είς τόν ίσ/υρόν νουν τοϋ
Pasteur,
στ/ιριζομέντ, επί τής νέας βακτηριολογικής
επιστήμης, συμπληροί τα στοιχεία εκείνα, δι' ών ή
οφθαλμολογία άπετέλίσίν αϋτόνομον κλάδον και εισ¬
ήλθεν είς τάς ακριβείς επιστήμας δικκιωματικώς,
τούθ'όπερ
ùh
συμβαίνει ά40μη διά τα επίλοιπα μέρη
τοϋ
Αί οφθαλμολογικά· εγχειρήσεις, γνωστάς οΰσης τής
• ϊ/.ε
ρησΐως,
%y.
νκ Ικτελεσθί; χειρουργίζ τις αλάνθαστος
κ*1, άποτΐλΐσμζτικη, οέον ν'ακολουθήση ό όο'ίαλαο-
τεθή έν κινούνω και ν'άπολεσθή αμέσως η μεταγε¬
νεστέρως τό όργανον τής οράσεως.
Τα καλλίτερον παράδειγμα, τό όποιον δύναται νά
επικαλεσθή τις, είνε ή μεγαλοφυής έγχείρησις τοΰ κα-
ταρράκτου, ής ή έπινόησις ήρκεσε διά την αθανασίαν
τοΰ
Daviel.
Αύτη περιλαμβάνει τρείς χρόνους, σαφώς διακε¬
κριμένους, οΐτινες είνε :
ίον. Ό σχηματισμός κρημνού επί τοΰ κερατοειδοΰν
σχήματος, διαστάσεων και θέσεως αναλόγων.
2ον.Ή πρόσθια περιφακιοτομή,καθ'δλον τόν πρόσ-
θιον κά^ετον μεσημβρίαν, σχήματος κομβιοδόχης ή
μάλλον
V,
δπως διά τοΰ εύρέος τούτου ανοίγματος
ό πυρήν και αί μαλθακαί και κολλώδεις πολλάκις
φλοιώδεις κρυσταλλι και μάζαι δυνηθώσι νά εξέλθωσιν
όλαι διά μιας.
3ον. Ό καθαρισμός τοΰ έγχειρητικοΰ πεδίου, ό
συνιστάμενος είς την άρσιν δλων των υπολειμμάτων
άπό τής κόρης και είς την επιμελή τακτοποίησιν τής
'ίριδος, προπιπτούσης, διά τοΰ κοχλιαρίου τοΰ
UüVKİ
και τής αργυράς σπάθης.
Διά τούτων προλαμβάνονται οί δευτερογενείς κα-
ταρράκται και έλάττοΰται είς τα ελάχιστον ή πιθανό-
της τής προπτώσεως τής 'ίριδος, έκταμείσης η μή.
Ή απλή αυτή άπαρίθμησις των πράξεων, αίτινες
μέλλουσι νά εκτελεσθώσιν επί οργάνου εκτάκτως ευκι¬
νήτου, τοϋ όποιου οί μΰς πολλάκις καταλαμβάνονται
υπό σπασμοΰ με όλην την προηγουμένην διά κοκαΐ¬
νης άναισθησίαν, απαιτεί κατ' απόλυτον κανόνα την
άκινησίαν των βλεφάρων και τοΰ βολβοϋ. Έν τή
παιδική ηλικία τής τέχνης ό χειρουργός ένεπιστεύετο
την άκινησίαν είς τους δακτύλους του η είς τους τοϋ
βοηθοΰ του, άλλ' ή κατόπιν πείρα έπενόησε τους βλε-
φαροστάτας (Λ.
Paré,
πρώτος) τάς βελόνας
(Panard,
d'Avignon)
και ιδίως τάς προσηλωτικάς λαβίδας,
ών η τοΰ
Desmarres
πατρός είνε ή πρωτότυπος.
Χάρις είς ό'λας τάς προόδους ταύτας ό χειρουργός
εγένετο κύριος τοΰ πεδίου, διά νά ενεργήση μετά πά¬
σης ποθητής ακριβείας τους τρείς θεμελιώδεις χρόνους
τής έςαιρέσεως τοΰ καταρράκτου, ανεξαρτήτως τής
θελήσίως τοϋ αρρώστου και άνευ ανάγκης προσφυγής
είς τό χλωροφόρμ-.ον, ώς έσυνήθιζεν ό
de
Graof'e.
Ή
διά των δα/.τύλων ακινησία, αντί τής διά των εργα¬
λείων, ή ο περιορισμός είς τόν πρώτον μόνον χρόνον
τής έγχειρήσεως, τοΰ σχτματισμοϋ κρημνοΰ επί τοΰ
ι κερατοειδούς, είνε όπισΟΌδρόμησις, διακυβεύουσα την
εγχείρησιν και θέτουσα τόν όφθαλμόν έν τω κινδύνω
δπως έκχυθή υπό την βάναυσον πίεσιν των δακτύλων,
οΐτινες και τό πεδίον σμικρύνουσι και τον όφθαλμόν
δύνανται νά μολύνωσιν υπέρ δλα τα μεταλλικά ερ¬
γαλεία, τα όποια έβράσθησαν έκ των προτέρων. Και
αυτός ά/.όμη των δακτύλων ό χειρισμός, δι'ού τινές
ροσπαθοΰσι νά έξωθήσωσι τα λείψανα τοΰ καταρρά-
χί θ χ δημιουΐγηθωβι τοιχϋται έπιπλοκκί," ώ
ώστε να
ρ ψανα τοΰ καταρρά¬
κτου, δΐν είνε ακίνδυνος, διότι γνωρίζομεν ότι τα πα¬
θογόνα μικρόβια άτινα κρύπτονται εντός των πόρων
των βλεφαρικών χειλέων, δύνανται όν μόνον τό τραΰμα
ΙΑΤΡΙΚΟΣ ΜΗΝΥΤΩΡ
15
τοΰ κερατοειδούς να μολύνωσιν, άλλα και αυτήν την
προπίπτουσαν ί'ριδα. Δύνανται ν' άναπτύξωσι πανο-
οθαλμίαν ή τουλάχιστον φλεγμονώδεις επεξεργασίας
πλαστικάς, αίτινες δύνανται νά διακυβεύσωσι βαρέως
το αποτέλεσμα τής εγχειρίσεως.
Άλλη [Αε'θοδος, 'έχουσα πρόφασιν την ταχύτητα και
την δεξιότητα, συνίσταται είς την συγχώνευσιν είς ενα
των δύο πρώτων χρόνων τοΰ κρημνού κκί τής περιφακιο-
τομής. Τουτο καθ' ημάς είνε άνανε'ωσις τοΰ παλαιού,
διότι οί πρώτοι, οΐτινες ένήργουν ούτως άπα τοΰ 18ου
αιώνος, είνε οί
Pellier de Gliency
και κατόπιν ό
W
enzel.
Έκτοτε έθεάθησαν αραιοί μιμήται', πλη-
σιάσαντες νά θεωρηθώσιν έφευρε'ται, κζί οΐτινες ευτυ¬
χώς δέν εγεινιζν αρχηγοί Σχολής.Τα κατ'εμέ, ότε ημην
βοηθός τοΰ
Nélatun
έν τω Νοσοκομείω τής Κλινικής
τής Σχολής, ηρώτησα τόν διδάσκαλόν μου, όστις μέ¬
χρι τοΰ 1857 εφήρμοζε την μέθοδον ταύτην, εάν εξη¬
κολουθεί ακόμη να είνε οπαδός αυτής, και ενθυμού¬
μαι Οτι μοί απήντησεν όχι, κ%ί ότι δέν μοί την συνε-
βούλευσεν, άναγνωρίσας τάς ελλείψεις αυτής.
Όπως σχηματισθή τέλειος κρημνός τοΰ κερατοει¬
δούς, αφ' ού εξαρτάται ή λοιπή τής εγχειρίσεως επι¬
τυχία, οέον όπως ή νύςις και ιδίως ή άντίνυςις
ώσιν απολύτως συμμετρικαί και μέχοι τής περιφε¬
ρείας τοΰ κερατοειδούς. Πρός τουτο δέον όπως τό μα-
χαίριον τοΰ
de Graeto
διευθύνεται έγκαρσίως κατ'
ευθείαν γραμμήν και ταχέως, ά'νευ ουδεμιάς πχ~
ρεγκλίσεως πρός τα πρόσω η οπίσω, μήπως παραστή
κίνδυνος νά βυθισθή τό μαχαίοιον Ιν τή ϊριοι ή μάλι¬
στα έν πλήρει βλεφαριδωτώ σώματι, τοΰθ' όπερ απο¬
καλύπτει την απειρίαν των άρχαοίων. Ή παράβασις
τοΰ χειρουργικού τούτου κανόνος, όπως θιχθή κατά
την διάβασιν τοΰ μαχαιριού ό φλοιός τοΰ φακού, επι¬
φέρει την παρέκκλισιν πρός τα οπίσω τής αιχμής τοΰ
μκχαιρίου, ήτις, μετά την το μην τού φλοιώδους σάκ-
κου, θα ώφειλε ν' ανελάμβανε την προτέραν έγκζρ-
σίαν διεύθυνσιν. Ό χειρισμός ούτος δύναται νά 'έχη τάς
έξης συνεπείας. Ιον. Την πρόωρον έκχυσιν τοΰ ύοα-
τωδους υγρού, έξ ης ή έξάλειψ ις τοΰ προσθ'Όυ θαλά¬
μου. Ή ϊρις έφιττπεύει επι τού μαχαιριού και κινδυ¬
νεύει νά κοπή, εάν επακολουθήση ή. περάτωσις' τού
κεράτινου κρημνού. 2ον. Την έμχτωσιν των μαλακών
ουσιών τού καταρράκτου, αίτινες συσσωρεύονται είς
τόν —ρόσθιον θάλα^ον, και έμποδιζουσι τόν χειρουργόν
νά βλέπη την συνέχειαν τής εγχειρίσεως, ήτις γείνεται
ούτως ανώμαλος. 3ον. Την πρός τα πρόσω ε'λςιν τής
Ζιννείου ζώνης και συνεπώς την πιθανήν αυτής ρήζιν,
έχουσαν ώς συνέπειαν την Ιςοδον τοΰ υαλώδους σώμα¬
τος πρός τα Ιξω, μόλις τής έγχειρήσεως αρχομένης.
Παρόμοια σοβαρά ατυχήματα μόλις παρατηρούνται
είς τους χειρουργούς, οΐτινες μεθοδικώς ένεργοΰσι την
τομην τοΰ περιφακίου διά τής γονατοειδούς τεμνούσης
βελόνης τοΰ
de Gï'asfe,
ιδίως όταν καταβάλλεται προ¬
σοχή κ,αί δεν πιε'ζεται πολύ ό κρυσταλλοειδής. Χάρις
τω κενω του προσθίου θαλάμου ό φακός προσκρούει
μόνος του επί τής λεπίδος τοΰ εργαλείου, τό όποιον
στηρίζεται διά τοΰ σκέλους αΰτοΰ επί τής κοίλης οπι¬
σθίας επιφανείας τοΰ κερατοειδούς. 'Απλή τότε κίνη¬
σις τόςου αρκεί διά την τομην τοΰ περιφακίου καθ'
όλον αύτοΰ το ΰψος, ά'νευ κινδύνου αποσπάσεως τής
ζώνης η έςαρθρώσεως τοΰ καταρράκτου. Τούτο μας
ηνάγκασε νά έγκαταλείψωμεν τας λαβίδας τοΰ περι¬
φακίου, εκτός εάν πρόκειται περί φλοιώδους θυλζκος
μη τεμνομένου διά τοΰ κυστοτόμου. Συνήθως τότε
προτιμώμεν, μετά σφιγκτηρεκτομην, νά ένεργοΰμεν
διά κοχλιαρίου την εξαγωγήν διά μ'.ας του έντος τοΰ
περιφακίου κρυσταλλοειδούς, τουθ'όπερ παρέχει κάλ¬
λιστα οπτικά αποτελέσματα, ά'νευ ουδεμιάς η ελαχί¬
στης απωλείας τού υαλώδους.
Παν ό',τι ελέχθη περί τοΰ γεροντικού λεγομένου
καταρράκτου, εφαρμόζεται μέ τινάς εξαιρέσεις είς
όλας τάς εγχειρήσεις τής οφθαλμολογίας, συμπεριλαμ¬
βανομένων και των τού βολβού, των βλεφάρων, τής
κόγχης και των γειτνιαζόντων κόλπων, είς ούς, πάσα
πράξις ύπενθυμίζουσα την ταχυδακτυλουογίαν απο¬
κλείεται.
'Γπέρ πασάν χειρουργικήν επέμβασιν τίθεντκι αί
με'θοδοι Ικεϊναι, αίτινες σχετίζονται πρός τα μέσα τής
εφαρμογής, κζθως ή διευθύνουσα ιδέα πρός την —ρκζιν
τής χειρός. Αύται βεβαίως δύνανται νά διαφερωσιν
αναλόγως των περιστάσεων και των προτιμήσεων τοΰ
χειρουργού φύσει επιρρεπούς, ό'~ως έμφανίζητζι ώς
ανακαινιστής, και δταν ακόμη ή έκτελεσθησομένη 'έν¬
δειξις παραμένει αυστηρώς ή αύτη.
Παραδείγματα τίνα θ' άρκέσωσιν όπως κζθορίσωσι
τί δέον νά νοήται διά τής εγχειρητικής μεθόδου.
Τό όργανικόν έντρόπιον μετά τριχιάσεως προε'ρχε-
ται πάντοτε έκ τής κυρτώσεως τοΰ βλεφαρικού σκελε¬
τού, όστις είνε ό ταρσός. Έκ τούτου απορρέει πρώτη
ένδειξις ά.>ο·.χ, ή ταοσοτοιιτι μετά η ά'νευ σφηνοει¬
δούς εξαιρέσεως, κατ' αναλογίαν τής όστεοτομής έν
τή χειρουργική θερκπεία των ραχιτικών κυρτωμάτων
των μακρών οστών.
ΙΑΤΡΙΚΟΣ ΜΗΝΤΤΩΡ
Δια να βεβαιωθή τό αποτέλεσμα
Sev
είνε ανάγκη να
ταμή κρημνός μυοοερματικός, ώς τούτο διενίργεϊτο
μέ/ρι στ,μερον άπό τού Κέλσου, ούτε να προβληθώσι
τού δέρματος οϋλαί δια των τεμνουσών ραφών
(Gail-
la1 i
Ι·'
l'Oİtİeis)
συνδυασμένων η ού μετά τής
κανθοτομής (Λ.
Pagensteclur)
Τ6 ουσιώδες είνε να μή διχοτομηθή ό χειλεοβλε-
5αρικό; κρημνός, ώς συνιβούλευσεν ό Άέτιος, ό Α
rit
âebht'
και πολλοί των νεωτέρων. Τουναντίον θα ελ-
ξωμίν και θα εϋθυάσωμεν τ'ν ταρσόν δια 4—5 ρα¬
φών, ών συνδί'ομεν τους κόμβους επί στεριού υποστη¬
ρίγματος, δπιρ δέν είνε άλλο παρά ό άναρτηρ σύνδε¬
σμος τού ταρσού (Αναγνωστάκης). Τούτο άποτελίϊ
την δευτέραν ουσιώδη ένδειξιν της έγχειρήσεως.
'11 ακριβής και τελεία εκτέλεσις των έγ/ειρητικών
τούτων πράξεων αποκαλύπτει γυμνην δια της ανα¬
τομής όλην την προσθίχν επιφάνειαν του ταρσού,
προηγουμένως προσηλωθείσης και έκταθείαης διά της
κεράτινης η μεταλλίνης κυρτή; πλακός Αύτη έν με¬
γίστη χρ^.σιι ·ν τή οφθαλμολογία εισάγεται μέχρι τής
ψχλίοΌ; τού επιπεφυκότος και κρατείται υπό του βοη¬
θού. Τοιουτοτρόπως σχηματίζεται, μεταξύ τού μυο-
δερμχτικού κρημνού και της πρόσθιας επιφανείας τού
ταρσού, βυσπάσιμος νιόπλαστο; ιστός έξασφαλίζων
την κάμψιν τού -»αρσοϋ χαι την ιϋθύασιν τη"; Ϊιευ-
θυνσεως των τριχών.
Πρός ταχυτέραν περαίωσιν τής ίγ/ιιρτ.σιως και
αποφυγήν τού χλωροφορμισμού, δστις κατ'
i
μι είνε
απχρχίτητο; δια την επιτυχίαν τής έγχειρησιως ίπρό-
τεινχν
(Ln^îlt'y
/.θ κχι Τράντχς) ν1 άνχτχμή ό τχρ-
«6ς άπό τού επιπεφυκότος, (*ετλ προηγουμίνη> άνα-
στροφγ,ν των (Λιφχρων, και νχ δι«περασ')η διά της
«■/τής οδού τό ράμμα μιτχξύ τή; πρόσθιας ίπιφχνιίχς
τού ταρσού χαι των καλυμμάτων, β/ηματιζομένου
τού κόμβου είτε πρός τό μιρος τη ψαλι'δος είτε χρός
τό μιρος τ«άν ^λι^χρικων νειλιων. Κχτ' έμ! ή συν¬
τομία αύτη «ϊρει τής ·γ/ιι;τ,β«ως την ακρίβειαν χαι
την άποτιλιβ[Αχτικοτητ*, ήτις οφείλει νχ είνε ή δι*ρ-
χηι; φροντίς τού χιιρονργού πρός τβ «τυμφίρον τού άρ¬
ρωστου.
Ή έγ/ιιρησι; τού λειτουργικού στρ«6ισμο·3,
**j; «i
περιπιτιιχι κχί ή ϊλχ/ίβτη ίμεσος επι—>χί* άπηβ/ό-
ληβχν τχ δυο τΐλιυτχΐχ τριτχ του ληξχντο; ϊίώνος,
ΰχ^,ρ;ι
uxxpà
πρςχληβις τής διξιότητος των έξοχω-
τΐρων /ιιρουργων κχί οφοχλμολογων, έν οίς
xpxiCv'
ανχφιρη τις τον
Dieff*»nl»ach.
τον
Jules (îuerin
*xl
ίδιω; τΐν
do («raefi1.
βυμκιριΗιΐ^Λομινων χχ'ι
των
âijtda
/ων χυτών. Είς
ıt*r»ıv
άπικειρ*θη«*ν ν*
άντικχτχστηβωβιτην άρ^ικην μυβτοιιτ,ν διά τής τενον-
τ«τ«μτ;ς ΐΜΤ* ευρεί*; άχομ,χκρυνβεω; των ίχρων, κχί
vi
ιπχνχλχιιζάνωβι τάς ίπιαβΑβιι; ΐ*ί τώ λόγω τού
«Μΐκχνονιβμού «ϋτών
(do les doser),
διότι ή διόρθω-
etc
τ*'! 9τρχ€ιβμ.ού διν εμενιν ολιγωτειον άυ.φίβ«λθ(
»ai
έτιλτ.ς, «ό; άπιλκιβιχν τού /ιιρουργού
xxl
τού
άρρω—ου. Τοντ· προΰκ*λε«ε
AiXxvOxcaivrv
τινά
«ντϊλτιψιν πχίΚ>γίνιττχτ,ν τοΰ βτρχβΐσμού, κ*θ' ην
İvo«.:r(hr,
δτι Ον— ; πβοββάλλει τον ινα μόνον ςοθχλίΑον.
τ*ν
àvwtuckov
λεγόμενον, κχί ό/ι δή'^ν χχίτόνίλ-
λβν, ««κ
UÏ.-&,,
ομαλός. Έν -$ *ρ»γμ*-*ό~ΐ—,
είνε προββεβληυ,ενοι χπά
nufk
γ«κ* τηος
συμμετρικές και κοινής κλίσεως, τής οποίας ή γωνίοι
είνε τό ήμισυ τής κλίσεως τού οφθαλμού, ό'στις στρα-
βίζει καταφανώς.
Τούτο αποδεικνύει ή απόλυτος ισότης των αξόνων
τής κλίσεως κ«ί των κινήσε«ν των δύο οφθαλμών,
ήτις είνε χαρακτηριστικών θεμελιώδες και πικθογνωμο-
νικόν τού λειτουργικού, λεγομένου, στραβισμού
(concomitant, de Graefe)
πρός διάκρισιν τού παρα¬
λυτικού καθ' ό'ν οί άξονες είνε πάντοτε άνισοι.
Άλλη πλάνη συχνή, μολονότι αντιφατική πρός
τα προηγούμενα, είνε ή δοξασία δτι οί άνταγωνισταί
των παραλύτων μυών θαττον ή βράδιον, συσπώνται
και βραχύνονται, ένω οί άνταγωνισταί χαλ?ρούνται
κι' επιμηκύνονται, κατ'αναλογίαν των γινομένων είς
τα άγκυλωθέντα μέλη. Τούτο είνε επαγωγή εσφαλ¬
μένη, στηριζομένη επί αναλογίας πεπλανημένης.Όλω;
αντιθέτω; προ; τα; άρθρωσες, ό στραβό; οφθαλμός,
μακράν τού να είνε καταδεδικασμενος είς μακράν ά-
κινησίαν, εΰθυάζεται όχι μόνον κατά την νύκτα, κατά
τάς ώρα; τού ύπνου, άλλα και κατά την ημέραν, κατά
την χλεΐσιν των βλεφάρων. 'Υλίκη απόδειξις τούτου
είνε
r.
εϋθυασις των στρχβιζόντων οφθαλμών κατά την
χλωροφορμικην άναισθησίαν και ή έλλειψις τής απο¬
λύτου άνισότητος των κινητικών αξόνων των οφθαλ¬
μών, όσον δήποτε και άν
ıh t
ή διάρκεια του λειτουρ¬
γικού στραβισμού χρονία.
Συμφώνως πρός τα είρημένα, έτροποποιήσαμεν την
εγχείρησιν όλοτίλώς, τα δέ κλινικά άποτελε'σματα,
τόσον τα £μεσχ όσον και τ' απομεμακρυσμένα, εδι-
καίωσαν ήμ*ς τελείως. (Ίδ. των *2Γ»0 περιστατικών
στατιστικήν ημών έν τώ
Bulletin Acad Medic.
κχί είς τό
Archives d* ophtalmologie.
1898).
Αναχωρούντες έκ τοϋ αξιώματος, καθ'ο είς πασάν
άμφίπλευρον σπασπκην κλίσιν των μυών, δέον νά επι-
φέρωμεν διόρθωσιν άμφοτερόπλευρον, δτενηργησαμεν
διά μιας διπλήν τενον—ιτομην πλήρη των κλινόντων
μυών, οίο; δήποτε και άν είνε ό βαθμό; τής κλίσεως
τού στραβισμού και ή ηλικία τού έγνειριζομένου,
γενικώς μιτά τό 7ον ή 9ον έτος βεβαιωθέντες δτι
ουδέν πρέπει να ελπίζωμεν επί τής αυτομάτου εύθυά-
σεω;, τή βοηθεία των ασκήσεων καί των διορθωτι¬
κών ύαλων τής άμετρωπίας.
"Οπως έλαττωσωμεν την τονικότητα καί έζασβενή-
σωμεν την έννεύρωσιν των κλινόντων μυών, προετά-
;*μεν την τενοντοτομην τής έπιμηκύνσεως, ε/οντε;
δι' δλων τΐϋτων επιτυχίας 95 °/0 μ£τά 5 ΰποδιορθώ-
σεων κχτά τάς αρχάς, δ'ιότι τό άποτεόλεσμα συμπλη¬
ρούται και κατόπιν. Ή επέμβασις αύτη £ϊνε απλού¬
στατη, μόλις δέ εις τό τΛος τής εβδομάδος επιμένει
μικρά τις έκχύμωσις μιτά η ανευ υπεραιμίας, λχμ.-
β«νομίνης φροντίδος, δπως ραφή αό μικρόν τού επιπε¬
φυκότος τραύμα διά
catfTUt
πιπτοντος άφ' έαυτοϋ,
έςχσφαλ-.^εται ή άμεσος ένωσις, καί άποσοί
οβείται ό
σχηματισμό; πολυποειδού; θύματος τού επιπεφυκότος,
JipxSvvov—
ς την έπούλωσιν. Προσθέσωμεν δέ δτι ή
Ι επέμβασις τυγχάνουσχ άμφοτερόπλευρος'καθιστΐ την
Ι μ*τά την έγχείρηβιν έλαφράν προβολην των βολβών
καλλιτεχνικον, κο-θιστώσα τους οφθαλμούς μεγαλει-
| τερτ>υ;, και ούχι δύσμορφον, ώ; γείνετα'ι, δταν εγχει-
! ρίζετχι ό είς όφβχλμός μόνον.
ΙΑΤΡΙΚΟΣ ΜΗΝΤΤΩΡ
17
Ουδέποτε παρετηρήσαμεν σταθεράν ύπερδιόρθωσιν
καί διά τάς έςαιρετικάς περιπτώσεις τής ΰποδιορθώ-
σεως τής οριστικής συμβουλεύομεν ούχι την επανά¬
ληψιν τήςτενοντοτομίας, ώς ήθελεν ό
de Gl'aefe,
άλλα
την εκτέλεσιν έν είδει συμπληρωτικής έγχειρήσεως,
τής αμφιπλεύρου προσεγγίσεως των ανταγωνιστών.
"II
μέθοδος, ώς περιεγράφη έσχεν ηδη τον αντίκτυ¬
πον αυτής έν 'Αμερική, ένθα ό Καθηγητής
Roosa('j
ανεκοίνωσεν είς τ/;ν ιατρικην Εταιρείαν τής Νέας
'Υόρκης, 25 περιστατικά, καθ' α έχειρούργησεν ό
ίδιος, 10 του Μ.'
Martin
καί έν του "Α.-Ε. Δαβίς,
με λαμπράς επιτυχίας, πρότρεψες τους συναδέλφους
αύτοΰ να μιμηθούν το παράδειγμα του, βεβαιιόνων
ότι έ φόβος τής οριστικής ύπερδιορθώσεω; είνε αβάσι¬
μος τις ιδέα. Μοί είνε ευχάριστον να προσθέσω δτι
μεταξύ των οπαδών τής διπλής συγχρόνως μεθόδου,
συγκαταλέγεται ό Διδάκτωρ
Öannolt,
του οποίου
•πάντες γνωρίζομεν την ειδικήν αρμοδιότητα επί τού
στραβισμού, με μόνην την διαφοράν ό*τι ό σοφάς ημών
συνάδελφος προτιμά την προσπλησίχσιν των άκρων
των ανταγωνιστών και φυλάσσει την τενοντοτομήν
των συγκλινόντων μυών ώς συμπληρωματικήν χειρουρ-
γίχν.Κατ* εμέ, ή τενοντοτομή ένεκα τής μεγάλης αυ¬
τής άπλότητος κ«ί υπεροχής των αποτελεσμάτων έ—ι
τής στραβικής κλίσεως, δέον να προτιμάται. Το επι¬
χείρημα τής επιγενόμενης μυϊκής ανεπαρκείας είνε μι¬
κράς άςίας, διότι αύτη περιορίζεται εις τζ δρια μόνον
τοϋ οπτικού πεδίου και μόλις δύναται τις να την έκ-
τιμήση.'Ετέρα μομφή, ήτις προσάπτεται είς την δια
τής προσπλησιάσεως εϋθύασιν,συνίσταται είς την παρα¬
γωγήν άσχημου έπισκληρίου ογκιδίου δυσμορφου, επί
μακρόν δυναμένου να επιμείνη.
Πάντες γνωρίζομίν δτι ό συγκλίνων στραβισμός
δυσκόλω; διορθοϋται και όταν ακόμη έγ/ειρίζωνται
και οί δύο όφθχλμοί δια τήςπροσπλησιάσεως των δύο
άκρων των εσω ορθών
f,
τής ϋποχωρήσεως των εξω¬
τερικών. 'Ενταύθα δέον να μη διστάση τις νά συν-
δυάση τας δύο μεθόδους και να δράσει επί των τεσ¬
σάρων μυών συγχρόνως δια τής προρραφής των προσ¬
αγωγών και τής τενοντοτομής των απαγωγών. Ού¬
τως αί άποτυχίαι είνε έξαιρετικαί.
"Οταν διάφοροι εγχειρήσεις πρόκειντχι συγχρόνως,
τότε και οί μάλλον πεπειραμένοι έχουσι διάφορον γνώ¬
μην επί τής προτιμήσεως αναλόγως τής αντιλήψεως
τοϋ πράγματος. Ούτω π. χ. ή εξαίρεσις το> β λβοθ
αριθμεί τρείς επεμβάσεις διαφόρους,της εξορύξεως,
ήτις είνε ή αρχαιοτάτη, τής μερικής έκτοιιής και
τής εκβολής ι έκσπλαγ/νισαοθ) μετά ή άνευ ένθέσίως
έν τή κοιλότητι τοϋ σκληροϋ, προθετιχοϋ βολβού, συν¬
θέσεως διαφόρου, άνχλόγω; τής έπιουμίας εκάστου.
Ή έξόρνςις είνε βαρίϊα έγ/είρησις, διότι κάποτε
προκαλεί τόν θάνατον, πάντοτε δημιουργεί δυσριορ-
φίχν δυσάρεστον χα'ι αποβαίνει ή
«pjvt/r.ç
πηγή ενο¬
χλήσεων τοϋ αρρώστου (πυώδεις άλλεπαλλτλοι έπιπε-
φυκϊτιδες (Λετά έπιγενοΰς στενώσεως τοϋ σάκ,κου τοϋ
επιπεφυκότος,γενορ,ε'νου έδρας ουλωδών σαρκίων, πο¬
λυπόδων συχνοτάτων απλών ή και καρκινοειδών,
συχνοτάτην εκτροπήν τού κάτω βλεφάρου, τα όποια
κάντα καθιστώσιν αδύνατον την στάσιν ΰαλίνου
οφθαλμού). Εντεύθεν γεννίται ίυσμορφίζ πλήρης,
στιγμκτίζουσα την ζωην τόσον τοΰ πλουσίου, δσον
και τοϋ πτωχοΰ, δστις αδυνατεί να κίρδιση τον άρτον
του. Ή μόνη θεωρητική τιαή, ης απολαύει και σή¬
μερον ή έζόρυξις, στηρίζεται επί τού φόβου τής συμ¬
παθητικής όφθαλ,αίας,ην νομίζεται ότι προλαμβάνει ή
έγ/είρησις. Ματαίως αναφέρονται περίπτωσις συμπα¬
θητικής οφθζλμίας μίτα εξόρυξιν, [λαταίως έτονίσθη .
ή μεγάλη σπανιότης τής συμπαθητικής όφθχλμίας,
και ή μεγάλη ϊασιμότης τής τελευταίας ταύτης δια
μέσων ιατρικών, ενώ ή θεραπευτική ενέργεια τής εξο¬
ρύξεως είνε μηδαμινή* άλλ' ουδέν πείθει τα προκα-
τειλημμένον πνεύμα.
Τουτο δέν πρέπει νά έκπληξη ουδένα εάν σκεφθή
πόσον είνε δύσκολον να συγκρουσθή τις μετά παραδε¬
δεγμένων τύπων να διααφισβητήση έπιπόνως άποκτη-
θεϊσαν επιστημονικήν πείραν, και να έπαναρχίση νέαν
εργασίαν, είς ηλικίαν καθ' ήν άλλοι προτιμώσι ν'
άναπαύωνται. Και όμως ή πρόοδος όέν είνε δυνατή,
ειμή υπό τάς συνθήκας ταύτας τοϋ ανακαινιστικού
πνεύματος, τοϋ άναχωρούντος από τής αρχής, καθ'ή'ν^
ουδέν έν ταίς επιστήμαις είνε αμετάβλητον και καθ'
ήν δέον ν' άκούη τις τού λόγου των διδασκάλων και
να τόν ελέγχη μετά σεβασμού πρός τόν εφευρέτην.
Οί παρακολουθήσαντίς εκ τού σύνίγγυς τας ανα¬
κοινώσεις και τάς συζυτήσεις έν τώ διεθνιΐ όφθαλμο-
λογικώ Συνεδρίφ τοϋ 1900, θα είδον δτι δέν εξή¬
χθησαν περί τοϋ ουσιώδους τούτου ζητήματος, ειμή
πράγματα ευρισκόμενα παντού τόσον είς τα κλασικά
συγγράμματα, όσον και είς τας μονογραφίας και τας
εφημερίδας. Τ ό άρνητικόν ταύτο αποτέλεσμα δίΐκνύιι,
δτι, διά νά λυθή οριστικώς τό ζήτημα, δέον να έξα-
λειοθώσιν δλαι αί άρχαΐαι στατιστικκ'ι καί αί συντχ-
χθεϊσαι κατ' εποχήν καθ' ήν ή αντισηψία έν τή οφ¬
θαλμολογική θεραπευτική ήτο άγνωστος καί καθ' ήν
ένομιζετο ώς κανών όπως α πας οφθαλμός βαρέως
τραυματισμένος, έδει να έξωρύσσετο αμέσως, δια τον
φόβον συμπαθητικής όφθχλμίας».
Όσον τό επ' έμοί, έγώ έθεράπευσα άντισηπτικώς
πλέον των 200 βαρέως τραυματισμένων οφθαλμών,
χωρίς να θρηνήσω ούτε εν περιστατικόν συμπαθητικής
όφθχλμίας. Καί έτι πλέον, ή δράσις οφθαλμών τίνων
ήτις εφαίνετο μετά το τραύμα οριστικώς κινδυνεύουσα,
κατωρθώθη νά βελτιωθή είς βαθμόν επιτρέποντα τω
άρρώστω την ανάγνωσιν καί την γραφήν.
Οντως, άφοϋ εφήρμοσα, επί σκοπώ συντηρητικά),
τα είδος τής τομής τον βολβού, τό καλούμενον σνν-
δεδυασμένη χερατεκτου-ή, ήτις εφαρμόζεται είς
τα κερατοειδή σταφυλώματα καί τα επώδυνα γενικά
γλαυκώματα,εσχον αρίστην κοσμητικόν επιτυχίαν επί
'200 περιπτώσεων χωρίς νά σ-Λ,μειώσω, οΰτε μετά ετη
πολλά, τό ελάχιστον ϊχνς συμπαθητικής όφθαλμίας.
Ένίκα τθ'.του δύναται τις νά είπη Οτι ή συζήτησις
τής εξορύξεως ε·/ε τό μόνον μ«.μπτέον, τό πρόωρον
τής έμφανίσεο>ς αυτής.
Είμεθα μεταξύ εκείνων, οΐτινες αντιθέτως τοϋ
fie
Graff,
διενήργησαν πλείστας εξορύξεις έν πλήρει
πυώδη πανοφθχλμίχ, χωρίς ν' άναχ_αιτισθώσιν υπό
( Ι )
The Poet graduate
Μ
Journ-u( Hod. and Surg. Vol.
XV, n°3,
ρ 309.
IPOO.
;'
18
ΙΑΤΡΙΚΟΣ ΜΗΝΥΤΩΡ
τοΰ φόβου θανατηφόρων μτ,νιγγικων επιπλοκών. Αύ¬
ται είνε σπκνιώτατ
/ıt
και δεν έκ^ηλοϋνται καθ'ημάς,
σωμεν τάς περιπτώσεις
νατχίτις νά προΐδη ευκόλως, και δΊχτηρήσωμεν κολο-
βωμα περιεσταλμένον μέν, άλλ'ούχι ολιγώτερον χρήσι¬
μον δια την τεχνητήν προθήκην, χάρις τ?) ευκινησία
του, ότι ήτο προτιμώτερον να διενεργΛ,σωμεν τον έκ-
σπλκγχνισμόν
^cviceration)
δια κοχλιαρίου, συνο¬
δευόμενου υπο θερμοκ,αυτηριάσεως του οπτικού δίσκου.
Μετά πλύσιν αντισηπτικών του σκληρού, κζί μετά
ίωδοφορμού/ον έπίπζσιν διενεργείται μ·'χ μονή ραφή
του σκληρωτικού μετά του επιπεφυκότος. Ή έπούλω-
σις τοϋ κζτχλειφθέντοςκολοβώματος έπιγίγνεται εντός
ολίγων ημερών, άνευ της ελαχίστης έπιπλο/.ής τοπι¬
κής ή γενικής, εκτός βεβαίως εάν δεν είχε προγενε¬
στέρως ή φλεγμονώδης εργασία έπεκταθή και άν χ
την κόγ/ην, οπότε προτιμώμεν την εξόρυξιν μόνην,
ήτις είνε ικανή ν' αναχαίτιση την παρομαρτοϋσαν
κογ/ικήν φλεγμονήν. Ώς βλέπει τις, πρόκειται εν¬
ταύθα περί εκλογάς,πάντοτε δμως μη αναβαλλόμενης
τής έγ/ειρήσεως, αί πλείσται των περιπτώσεων ά-
νήκθυσιν είς την δικαιοδοσίαν τοΰ έκσπλαγ/νισμοϋ
(exenteration)
Πρός κοσμητικόν τελειοποίησιν της τελευταίας ταύ¬
της εγχειρίσεως επρότεινεν, άπό του
Mille*,
να έγ-
κλεισθή έν τ?) κοιλότητι του κενωθέντος οφθαλμού υα¬
λίνη η μεταλλίνη σφαίρα, σπόγγος η σφαίρα έκ νήμα¬
τος μετά ραφής άνωθεν του σκληρού. Ειρήσθω δ'τι
παρόμοιον τι προύτάθη καί δια την εξόρυξιν, όποτε ή
πλήρωσις διενεργείται έν τώ σάκκω τοϋ επιπεφυκότος
καί των μυών, δστις ράπτεται. Τα εντός ζώντων
ίστών αλλότρια σώματα εξωθούνται έν νρονικω τινι
διαστήματι, υποτιθεμένου ότι δεν προϋκάλεσ/ν ηδη
φαινόμενα πυώδη τοπικά ή συμπαθητικά. Σημειωτέον
δέ δτι καί δτκν ά*όμη γείνωσιν ανεκτά, ό υπεράνω
«ύτών π_.οθ£τι*ός οφθαλμός, δστις είνε αναγκαίος,
επαυξάνει τόν [μηχανικόν έρεθισμόν των έν τω μεταξύ
ίστών, έκτεθιιμένων ούτως ύπιρ πασάν άλλην συνθή¬
κην είς νεκρωτικά; μικροβιακά; μολύνσεις. "Ενεκεν
δλων των λόγων τούτων προτιμώμεν τόν απλούν έκ-
ιτπλαγ/νισμόν, όσάκι; βεβαίως ή κερατεκτομή, ήτις
πραγματοποιιϊ τό ίδεώδε; τη; προθήκης δεν είνε εφικτή.
Έν συντόμω ή εξόρυξι;, ης έκάμαμεν πάντες /ρή¬
σιν καί κατάχρησιν ένεκα τοϋ τρόμου τής συμπά ίη-
τικής όφθαλμίας, ήτις είνε σπκνιωτάτη σήμερον,
επαναλαμβάνω, όφε-'λει νά επιφυλάσσεται διά αόνας
τάς περιπτώσει; των ένδοφθαλμικών νεοπλασμάτων,
κο£ί τής πχνοφθαλμίας, έπεκτχθί'ντων ήδη είς τα μα¬
λακά μόρια τής κόγχης. Άλλα και πάλιν δέον ν'α¬
πέχη τις. δταν όλος ό οργανισμός συμμετέ/η τής μο¬
λύνσεως τοϋθ' δπερ βεβαιούται διά τής λεπτομερούς
κλινικής έςετάσεως τοϋ αρρώστου, ττζ μόνης, ήτις δύ-
νχται ν' άποσοβή άπροτδόκητζ άτυ/ήματα.
Ώρισμένως, ή έκλεκτικότης αποτελεί την βάσιν
πάσης^λογικής θεραπευτικής. Διά νά επιτευχθή αύτη
δέον διδάσκαλοι και μαθηταί νά εγκαταλείψουν τα
τετριμμένα, νά παραμένουν ανεξάρτητοι παντός συ¬
στήματος, οιονδήποτε όνομα κχι άν φέρη. 'Ολόκλη¬
ρος άλλωστε ή ιστορία τής ιατρικής αποδεικνύει την
αλήθειαν τής γνώμης ταύτης, καταδε κνύουσα ότι,
είς πασάν έπο/ήν άνκκαινισμοϋ έςηλείφθησαν έκ. βά¬
θρων αί δογματικαί θεωρίαι, διά να ληφθώσι υπό
σπουδχίαν όψιν μόνον τα άμεσα γεγονότα και αί παρα¬
τηρήσεις, όθεν δή-οτε και αν προέρχονται.
Σ. Ζ.
ΧΕΙΡΟΥΡΓΙΚΗ
ΠΕΡΙ ΧΡΟΝΙΑΣ ΦΥΠΙΑΤΙΩΔΟΥΣ ΠΕΡ1ΤΟΜ1ΤΙΔΟΣ
ΕΠΙ ΤΗι ΒΑΣΕΙ 50 ΛΑΠΑΡΟΤΟΜΙΩΝ ΓΕΝΟΜΕΝΩΝ
υπο ΙΟΥΛΙΟΥ ΓΑΛΒΑΝΗ
καθηγητού της χειρουργικής κλινικής έν τώ Έθν.Πανίπιστϊΐμίω.
(Συνέχεια κα; τέλος)
Ή διάγνωσις τής χρονίας φυματ.ώδους μ«ρφης
τοϋ όρρουαένος τής κο'λίας παραλλάσσει απο μιας πε¬
ριπτώσεως είς άλλην.
'Επί των όρρογόνων ή των όρροκοκκιωοων μορφών
ή διάγνωσις δέν τυγχάνει
àv
γένει δυσχερής. 'Οσάκις
όμ·ι)ς πρόκηται περί νεαρού προσώπου, ούτινος ή κοι¬
λία κατά το μάλλον η ήττον κ,αί μικρόν και κατ'
ολίγον έξοιδαίνεται και ή καθολική υγιεινή αύτοϋ
/.ατάστατις άΧλοιοϋται. κατατρύχηται
S'
υπο κατά
τ ό μάλλον η ήττον επίμονων και ισχυρών κ,ατχ την
κοιλίαν αλγών, &τινχ συνοδεύονται υπο διάρροιας η και
έχ'.αόνου στύψεως της κοιλίας, και υπο διαλείποντος
πυρετού, ώς επί το πολύ εσπερινού, όστις επακολ&υ-
ϊεΐτχι υπο πρωινών ιδρωτών, δυσχερής φαίνεται ημίν
ή ττς φυιεω; τής τοιαύτης νόσου παραγνόρισις. Έν τού¬
τοις υπάρχουσι περιπτώσεις, καθ'ας τό νόσημα εξελίσ¬
σεται ΰπουλώτερον, ΰποδ-όμενον μορφήν πάντως κα·
λοτ,Ο/)· άναμιμνησκόμεθα δέ νεαρας Κρήσσης, ήτις, εν
τι^ι έργοστασίφ τοϋ Πειραιώς εργαζομένη και μή
»ίχθανομένη εαυτήν πάσχουσαν, προσήλθεν είς το
Νιτοκομεΐον μόνον κχί μόνον όπως απαλλαγή τον
διαστάσεων, άς προσελάμβανεν ή εαυτής κοιλία, άφυ-
πνισασχ ούτω τάς ύπονοίας των συνεργατριών αυτής,
οι-ίνες έξελάμβανον αύτην ώς εγγυον.Οΰδ'άπαξ ήπα-
τήθημεν καθ' απάσας τάς μορφάς ταυτα; ή λαπαρο-
τομή δ' έ;.εκύρωσε την ημετέραν διάγνωσιν.
Αλλως όμω; έχει το πράγμα, προκειμένου περί
ίνωδών και τι/ροειδών μορφών. Κατά την πρώτην
δ' Ιδία τα νόσημα,βραδέως εξελισσόμενον και μή άπερ-
γ>ζόμενον συμφανεΐς διαταραχάς έν τη καθ'όλου ύγι-
ε·.α. εν τισι περιστατικοί; παρίσταται υπο μορφήν
χ-οιλιζκοϋ όγκου, όστις παρέχει ιλεύθερον το στάδιον
πάση υποθέσει έν τούτοις, άνατρέ/οντες είς τάς άτο-
μι*ά; ημών παρατηρήσει; βλέπομεν, ότι δέον 'ινα ΰπάρ'
χωτι και πολυάριθμοι εξαιρέσεις αοϋ ώς κανόνος θεωρού¬
μεν γεγονότος τούτου. Άρτίω; προυκειτο περί περι-
ι πτώτϊως άφορώσης,εΐκοσιτενταετή νέον, όστι; έξ Αίγυ-
I
πτου άφικόμενος ένθα επί τίνα ετη διαρκώ; παρεπιδημί*
ευεκτών, ήλώθη έν τέλει συνε/ίΐ πυρετφ, δυσεξη-
γη-ω, ·μηδεν δέ θεραπευτικφ ένδίδοντι μέσω'κατόπιν
ΙΑΤΡΙΚΟΣ
MHNTTÛP

δ' έσχε κοιλιακά άλγη και διάρροιαν. Ή παλινόστη-
σι; και ή κγραυλίχ ούδοπωστιοΰν π«,;ήλλ»ξαν την
εαυτού κατάστασιν όποτε απεφάσισεν, ινα εισέλθη εί;
τα Νοσοκομείον" παρουσίαζε δε μ,εγίστην άπίσχνανσιν
ή κοιλία αύτοϋ μη έξωδηκυΐα έφερε μάλλον κατάπτω
βιν τί} δε ψηλαφήιει παρετηρεΐτο μάλλον στέγνωσι;
(empâtement)
■ υπονοείται δ' ότι οιαδήποτε θε¬
ραπευτική έντόπισι; άπήν, καθαπερ άλλως τε και
εφ' άπασών των λοιπών περιπτώσεων,
Se;
είχομεν ύπ'
ό'ψει συντάσσοντες την βραχείαν ταύτην μελετην. Δια-
νοίγοντες δε την κοιλίαν τοϋ νέου τούτου ούκ ολιγον
Ιξεπλάγημεν άνευρόντε; την έπισημ,οτάτην των ινωδών
μ,ορφών. Τα επακόλουθα δέ τίς εγν/ειρήσεω; ταύτης
ήθελον φανή ημίν καταπληκτικά, εί μη είχομεν ηδη
την ε'ξιν των τοιούτων μεταλλαγών* απο της επαύριον
της επεμβάσεως ό πυρετός κατέπεσεν, ώς και τα άλγη
της κοιλίας, ή όρεξις ανεκτηθη, μ,ετά δέκα δ' ημέρας
ό νεανίας επανέκαμψεν εις τους αγρούς, ε>θα κατά πά¬
σαν πιθανότητα θέλει αναρρώσει τελείω;.
Ή διάγνωσις παρουσίαζεν επίσης πλείστας όσας
δυσχερείας επί δύο περιστατικών φυματιώδους περιτο-
νίτιδος μ,ορφή; τυροειδοΰς, ας '.θεραπευσαμεν αί περι¬
πτώσεις αύται ανάγονται γυναιξίν, ών τό τε φύλον και
ή ηλικία έγέννα παντοειδείς υποθέσεις" επεκράτει όμως
εν τω ήμ,ετερω νω ή γνώμη τοϋ καρκινωματωδ'υ; νεο¬
πλάσματος, άλλ' ή ύπαρξις πυρετού επ' άμ,φοτέρω»
των πριπτώσεων τούτων ήνάγκασεν ήμα; όπως κλί-
νωμεν ι/περ της φυματιώσεως" μ,όνη δ' ή λαπαροτομία
προταθείσα και αποδεκτή γενομένη, δίκην δοκιμαστι¬
κής επεμβάσεως, διεφώτισε την διάγνωσιν.
Δεν δυνάμ,εθα ν' αρνηθώμεν, 5νι ή ποόγνωοΊς της
φυματιώδους περιτονίτιδος απέβη ήττον επιφ&βο;, «φ*
ής διατιθέμ,εθ* κατ' αυτής μέσου άναμφιλέκτω; άνυσί-
μ,ου, τής λαπαροτομίας" πεπείσμεθα δέ, ότι αυτή θέλει
καταστή ετι ευμενεστέρα, οπόταν αποφασισθή, ευκαι¬
ρίας διδομένης, 'ινα ή επέμβασις γίγνηται ώς οίον τε
τάχιον και ευθύ; ώς ή πάθησις έπιβεβαιωθή.
Άλλα, καίπερ άνκ'.ηρυττόμ,ενοι Οεραοί οπαδοί τής
χειρουργικής επεμβάσεως, ως μ,όνου καταλογιστοϋ μέ¬
σου είς καταπολέμησιν τής φυματιώδους περιτονίτιδος,
πόρρω, εννοείται, απέχομεν τοΰ να διακηρυττωμεν το
άναμάρτητον και άβλαβες αυτής. Επί περιστατικών
δε σχετικώς εισέτι πολυαρίθμων, επ' τείνων ίδιο:,
καθ'
Se
ή επέμβασις γίγνεται βράδιον τοϋ δέοντος, οπότε
ό οργανισμός έχει ήδη ύπονομ,ίυθή έκ τή; παρατάσεως
και τής κακοηθείας τής νόσου ή σωτήριος αντίδρασις
οΰκέτι επιτελείται, ή δε νόσος όλεθρίως προχωρούσα
Ιπείγει την λύσιν ή παρεμφέρουσα τή σταγόνι ύδα¬
τος, ής 'ένεκα ύπεεκχειλίζει το ήδη πεπληρωμένον κυ-
πελλον, επισπεύδει τον θάνατον, όστις τότε επέρχεται
ώρας τινάς μ,ετα την εγχείρησιν, δίκην χειρουργικοϋ
αντίκτυπου
(Shock).
'Επί των 30 τελευταίων περιστατικών, άπερ ένε-
χειοήσαΐλίν, Ισημειώσαμεν 6 θανάτους, έπελθό»τ»·ς έξ
αντίκτυπου ώραι, τινάς μετά την εγχείρησιν και 4
τοιούτους Ίχ. προϊούσης και ταχείας Εξαντλήσεως, επ
ε-εγκου-ιης μετά τινάς ημέρας τον θάνατον άνευ τής
ελαχίστης βελτιώσεως.
'Επί των ευτυχών περιστατικών μετά εί.οσι και
τέσσαρας ώρας άπο τής επεμβάσεως, εστίν ότε δε και
συνηθίστερον μ,ετά δυο ήμ,έρας ή βελτίωσις έστι κατα¬
πληκτική" ό πυρετό; δηλονότι, όστις επέμενε μ,εα' όλα
τα μ,εσχ, ταπ^νοϋται, ή δέ διάρροια έλαττοϋται και
[Λ=τ' ού πολύ καταστέλλεται και ή όρεξις επανέρχεται
μετά των δυνάμεων.
Άλλα και επ' αυτών ετι των περιστατικών, άπερ
προώρισται
ıV
άπολήξωσιν αισίως, ή βελτίωσις δεν
διαγράφει άείποτε πορείαν ταχέως άνιοϋσαν* επί βε-
βλαμμένων δε οργανισμών ή άνάρρωσι; συντελείται
ήρεμα, έμβάλλουσα τον χειρουργον είς φόβους, εξανα¬
γκάζοντας ενίοτε αυτόν Ιν τέλει και είς δευτέραν
επέμβασιν.
Περί των τοιούτων ιάσεων τής φυματιώδους περι¬
τονίτιδες προκειμένου, γεννάται φυσικωτατα το εξής
ερώτημα" πάσαι δηλονότι αί βελτιώσει; ή αί κατ' επί-
φασιν τουλάχιστον ιάσεις αύται εισίν αρά γε όριστικαί;
Επί τή; φυματιώδου; δε ταύτης μορφής, όπως ποτ'
άν ή, συμβαίνει
o,Tt
και εφ* άπασων των λοιπών" πε-
πίίσμεθα δε ότι ή ΐασις δύναται ενίοτε 'ίνα τ, ορι¬
στική. Είδομεν δ' ενίους των ύφ* ημών έγχειρηθέντων
άρρωστων δύο, τρία και τέσσαρα ετη μ,ετα την ημε¬
τέραν επέμβασιν, οΐτινες έφαίνοντο υγιείς, ώς και παι-
δίον τι εν άλλοις, όπερ ή&ασαν κατέστη άγνωριστον.
Ιΐλήν άλλ'ομ,ως αδυνατεί τις, 'ίνα κατάστρωση στατι¬
στικήν επί τή βάσει τοϋ αριθμοΰ των αρρώστων, οΰς
έπαναβλεπει" δώτι ώ; επί τα πολύ οί παλαιοί άρρω¬
στοι επισκέπτονται αύθι; τον εαυτών χειρουργών μόνον,
ότάκι; δέωνται τή; αρωγή; αύτοϋ 'ένεκα καχεξιών, άς
ανάγουσι τή αρχαίο; αυτών τκκθήσει, όλιγωροϋντε; έν
γένει όπω; προσέλθωσι και Ιπιδείξωσιν αύτω την αγα¬
θήν τή; ύγιεία; αυτών καταστασιν.
Κατά τόν λήξαντα χειμώνα ηΰκαιρήσαμ,εν ινα Ιπα,-
νιδωμεν γυαΐκα, ήν ένεχειρήσαμεν πρί; τριών ετών.
Το πάθο; δ' αύτη;, μορφήν στέρεου δγκου ύποδυθέν,
οΰτινο; ή φύσι; δεν διεγνώσθη πρό τή; έγνειρήσεως,
άπετελεΐτο έξ ίνοφυμ,ατωδών Ομάδων, πληρουσών τί)
ύπογάσ'ριον και έπικαλυπτουσών έν μέρει τα έντερα,
ών αυται δυσχερώς απεσπώντο. Ή λαπαροτομία άπειρ-
γάσατο ταχ^ϊαν την Γασιν αλλ' ή γυνή αύτη επανήλ¬
θε', επιζητούσα την ημετέραν θεραπείαν 'ένεκα εντερι¬
κή; προπτώσεω;, προκυψάση; μεν έν μέρει έκ τής
ούΧής, έπβοηθουμένη; δ έκ τή; πολυσαρκία;, ήτις
εβαινεν έπαυξανομένη. Κατά την διάρκειαν δε τής
έγχειρήτεω;, τή; γενομένη; προ; θεραπείαν τοϋ έλατ-
τωματο; τούτου, οΰκ ολίγον εξεπλαγημεν μή άνευρόν-
τε; έν τή περιτοναιική κοιλοτητι οΰόέν ιννος τή; αρ¬
χαία; νόσου.
Ούχι δε πρό μχκροϋ εδέησεν, 'ίνα έπεμβώμ,εν επί
δυο γυναΐ'ών, ών προηγουμένως έμ,νήσθημ,εν και α;
'ενεχειρόσαμεν προ τεσσάρων ήδη μηνών. Επ' αμφο¬
τέρων άνευρομεν, άπο τή; πρώτη; ήδη έγχειρήσεως
την κοιλίαν βρίθουσαν τυρωδών ουσιών και δή άπο
τή,, ετέρα; άρηρέσαμεν άφθονου; τοιαύτα;. Και άνέρ-
ρωσχν μεν αμφότεραι μετά την πρώτην ταύτην ^γχεί-
ργ,σιν, πλήν αλλ' ομω; βραδεω;" άλλ' έν τέλει αύται
κατέλιπόν το Νοσοκομείον, κατ' Ιπίφασιν Ίαθεΐσαΐ"
έν τούτοι; μετά μήνα; τια; έπανήλθον αμφότεραι
[xj-
νον(,ύ συγχρόνω; μεθ'υποτροπή; των αυτών μέν, άλλ'
ελαφρότερων συμπτωμάτων. Έπεχειρήσαμεν δε αύθις
την λαπαροτομίαν, δι* ή; έξηλέγξαμεν επί μέν τής
ΙΑΤΡΙΚΟΣ ΜΗΝΤΤΩΡ
.1
1
1 Π
μ·5ί; πληθύν ψευδοϋμένων, κατά το μάλλον η ήττον
διαφρχσσόντων την όρρώ'Ϊη κοιλότητα καί περιοριζόν¬
των συλλογά; όρροκιτρίνου ύγροϋ, ανευ δμω; ίχνους
τυρωδών οΰιιών, επί δέ τη; ετέρας άνευροαεν φυμα¬
τιώδη κυστιν τής δεξιάς ωοθήκη;, περιβαλΧομένην υπο
πηκτωδών, άλλ' ουχί και τυρωδών ουσιών. Ήμερα;
τινάς δέ κατόπιν της δευτέρα; ταύτη; επεμβάσεως, ή
μία των γυναικών τούτων εξήλθε τοϋ Νοσοκομείου
έξυγιανθεΐσ* πάλιν αύθις, έν φ ή ετέρα παρέμεινεν
εισέτι δ.ατελοϋσχ έν τελεία αναρρώσει.
Ή μικροβιολογική και ιστολογική έξέτασις των πα¬
θολογικών προϊόντων εγένετο μόνον επί των ύττάτων
περιστατικών, ελλείψει καταλλήλου εγκαταστάσεως'
επί των περιστατικών δέ τούτων δεν ανευρέθη σταθε¬
ρώς το κώχειο* βακτηρίδιον, άλλ'ή μακροσκοπική θέα
των πλείστων τούτων μηδεμίαν αμφιβολίαν περί της
ουσεως αυτών κατελίμπανε.
Υπο την επ-,ψιν όμως τχΰτην εν περιστατικον ένέ-
βαλεν ημάς εις αμηχανίαν, τόσω πρό, όσω καί κατά
την εγχείρησιν. Τουτο δέ ανάγεται τριακονταέτιδι
χωρική έκ Κερκύρα;, ης ή κοιλία έξωγκώθη βαθμηδόν
άνευ ετέρων επισήμων διαταραχών καί πλην εντόνου
ώχρότητος καί άπισχνώτεω; τινος, ουδέν έτερον νο¬
σηρόν σύμπτωμα; παρουσίαζεν. Έ-ιλίνομίν δέ υπέρ της
κύστεω; της κοιλίας, άνευ προσδιορισμού της προελεύ¬
σεως αύτη;. Κατά την διάνοιζιν δμω; τη; κοιλία;
άποκαλύπτομ,εν διάφραγμα κυστοειδές, ούτινο; ή παρα-
κέντησ·.; χπηγαγε μ,εγίστην ποσότητα κίτρινου ύγροϋ,
φέροντο; πάντα; τού; χαρακτήρα; συλλογών τίνων,
ίδιχζουσών τη φυματιωδει περιτονίτιοι. Έκ δέ των
λίαν προσπεφυκότων κυστωδών τούτων διαφραγμάτων
της τοιαύτη; συλλογή;, 4περ κατά διατεθλασμένον φώς
όρώμενα έτερον ττάντας τους χαρακτήρας των ψευδοϋ-
μένων, τεκμηριούντων άπαρχην οργανώσεως, άφηρέθη
μόνον μεγάλη μοΐρα της πρόσθιας αυτών επιφανείας, τοϋ
επίλοιπου τμήματος αυτών επιτοπίως έγκαταλειφθέν-
τος καί έπιδεθέντο; κατά την μέθοδον τοϋ
MİkıllİCZ
Ή άρρωστο; βραδέω; έξυγιαινομένη προύτίθετο, ίνα
εξέλθη τοϋ Νοσοκομιίου, οπότε άλίσκεται υπο πυρετοϋ
μετά καθημερινών έντό-ων παροξυσμών μηδόλω; έπη
ρεαζομένων υπο τη; θειική; κινίνη;, όστι; άφηρπασεν
αύτην ταχέως.
Ή άγωγ/ δ' ημών κατά την προ; φυματιώδη
περιτονίτιδα λαπαροτομίαν εστίν ή έξη; : «Διανοίγο-
μ·.ν δηλ. το κοιλιακον τοίχωμα δ'.ά καθέτου τομής
μ,ηκου; 7—8 ΰρεκατομίτρων φερομένη; άπο τη; ομφα¬
λίου χώ,-α; μέχρι της ήβικης, κατά την μέσην γραμ¬
μήν άνατεμνοντες δμω; τα τοιχώματα έντείνομιν την
ημετέραν προσοχήν, έφ'όσον προσεγγιζομεν τφ όρρου-
μίνι, άπω; μη τρώσωμεν ελικά τίνα τοϋ λεπτοϋ έντε¬
ρου, όπ«ρ πλειστάκι; άνίύρομεν προσπεφυκός ', οσά¬
κις "ιδία τ6 κοιλιακον πέταλον τοϋ όρροϋμένο; τυ/η
κατά το μάλλον ή ήττον πεπαχυ;χένον κα·. άγγειώδε;.
1; Καί μόνη ή άνατομοπΐθολογιχή αΰ'τη διάθεσις, ή συ¬
νηθέστατα απαντώσα, ήθελεν έξα;χεσε·. χαθ' εαυτήν είς
κατοχήν τή; παρεχΐνττ,σ.ως, ήτις άλλως τ- ήλέγ/Οη ανεπαρ¬
κής Σπανιότατα δ' έ/ρησΐμεθα αύτΐ,, χν. μόνον επί σπανίων
Κεβΐβτβτιχύ,, έ?'ων τής λαπαροτομίας έφτ,μερον μόνον
?«!
V,
έπΐνεΥ*°ύ«ηί τό ορρώδις ΰγρόν άνεπαρήγετο
β.ρβιίνα>ς- έτυχομεν δέ μόνον στιγμιαίων εξβύτής βελτιώσεων.
Τη; περιτοναιικη; κοιλότητο; άπαξ διανεωγείσης άφίε-
μ,εν τώ περιεχομένω ύγρώ διέξοδον καί, εάν τουτο δεν
διεκρέη εΰχερώ;, είσάγομεν ενα η δυο δακτύλου; έν
τώ κυτει προ; διάρρηξίν των ψευδοϋμένων, των δια-
φΐασσόντων το κυτο; και παρακωλυόντων την διέξο¬
δον του ύγροϋ, έξαιροϋντες ώ; οίον τε πλείονα; ψευ-
δοϋμένα;. Τούτου δε γενομένου, πλυνομεν την όρρώδη
κοιλότητα έ'ίαφρώ διαλύματι άχνη; ύδροτργ. κατά την
αναλογίαν 1 γ^άμματο; προ; 2—4 καί 5 λίτρα υδατο;
αναλόγως τη; ηλικία;, ιών δυνάμεων καί τη; βαρύ-
τητος τοϋ νοσηματο; έν θερμοκρασία 37 βκθμώ', άφίε-
μεν δ' δπω; διεκρεύση το δ'.άλυμα /.χι Ιπαναλαμβά-
νομεν την πλύσιν άπεστειρωμένω ύδατι της αύτη; θίρ-
μοκρασίας, ά'χρι; ού το ύδωρ άπορρέη μονονουχί διαυ¬
γές, οπότε κλείομεν το κοΓλιακον κύτο;.
'Επί {νώδοιτς μορφής εν χ'.σι τουλάχιστον περι-
πτώσεσιν ή πλυσι; καθίσταται αδύνατο;, άτε μη ύπαρ-
χούση; κοιλότητο;· περιοριζόμενοι δέ τότε εί; την
εξαίρεσιν ενίων Ινωδών ομάδων καί την κατά το δυνα¬
τόν έκ τούτων άπαλλαγην τοϋ εντέρου καί μετά πολ¬
λών προφυλάξεων προβαίνοντε; κλείομεν το κοιλιαΛθν
κύτο;, καθάπερ κ,αί προηγουμένω;.
Επί δε των τυρωδών καί πυωδών μ,ορφών, αι;-
περ παρομαρτεΐ και κακοσμία, μ,ίτά πλύσιν άχνη
υδραργύρου, έν άναλογί^ 1 —2 επί τοίς 1000, τελοΰ-
μεν πλύσεις διά κρεολίνης, ώ; 3 προ; 100, και άφίε-
μεν την κοιλίαν ήνεωγμένην έπιδέοντε; αυτήν, καο' «
κελεύει ό
MıkulİCZ.
Μεθ' όλα; δε τα; γενναία; υδραργυρικά; διαλύσεις
δ!; μ,όνον παρετηρησαμ,εν έλαφράν ύδραργυρίασιν,
àv-
δοϋσαν εΰχερώ; τοΐ; συνηθεσιν έν τη περιστάσει ταύτη
μέσοι;.
Κατά μετάφραόιν 'Ιω. Ε. Κ.
(Έ* της
Revue de Gynécologie et de Chirurgie abdomi¬
nale. No
6,
Décembre,
1897). , ;.·,·.-
ΙΑΤΡΙΚΗ
ITAÏPI;
ΤΕΠΕΥΤΑΙΑΙ
iYNEflPlflïEIÎ
TOY ÜEKEfJBPlOY
1900
ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΙΣ Λ. Χ. ΚΟΚΟΡΗ
ΤφηγητοΒ, επιμελητού Χίΐρουργιχής Κλινιχής.
Εσχάτως μόλις ό
'iaTpoÇjTalma
(Beri
Klin. Wochenschrift
19Stpt.
1898)
OJviaTr^sv
επι άσχίτου, προερχομένου έκ χω-
ία του χατα το ήπαρ κωλύματος, να έκτε
τ! τ) αρσΐ{ ενός μονού συμπτώματος, δέν άρκεϊ πρός ϊασιν τής
νοσο
-j.
Αλλα γνωστόν, ότι πολλαί κιρρώσεις το3 ήπατος παρα¬
τείνονται επι χρόνον ίκανως μακρόν, νωρίς να 0πϋρ7ωσιν αχ_
λοιω«ις —
ouSstaı
τής λειτουργία{ των ηπατικών χυΐτάρων, ό
ΙΑΤΡΙΚΟΣ ΜΗΝΥΤΩΡ
21
δέ άσκίτης ε.ναι κατ' αύτάς τό κυριώτατον, τα βαρύτατον των
συμπτωμάτων. 'Αναφέρω ά'ρρωστον, εφ' ου από τεσσάρων ήδη
ετών δις ή τρις τοΰ έτους εκτελώ παρακένττσιν τής κοιλίας, κε-
νών εκάστοτε υπέρ τάς είκοσιν οκάδας άσχιτιχοΰ υγρού και όστις
ούχ ήττον έχει κατά τα άλλα καλώς.
Κατά τας τοιαύτας λοιπόν περιπτώσεις, εάν κατορθώσωμεν να
έκλίπη οριστικώς ό άσχίτης, ώφελοΰμεν αναμφιβόλως τόν πάσχοντα,
εάν όμως σπουδαΐαι διαταραχα'ι υπάρχωσιν εν τή λε τουργία των
ηπατικών κυττάρων, ματαία είναι τότε ή άνωτε'ρω χειρουργική
τοΰ άσκίτου θεραπεία.
Ί'πό των
Ejselsberg
και
Naratle
εγένοντο επιτυχώς τοιαύται
εγχειρήσεις. 'Ετέρας δ' εξετέλεσαν και οί
Neumaun,
Μοί
ıison
επίσης επιτυχώς, ό δέ
Tillman
επι κυνών και κονίκλων.
Κατά τόν παρελθο'ντα δέ 'Ιούλιον εδόθη μοί ευκαιρία νά εκτε¬
λέσω τοιαύτην εγχείρησιν επι αρρώστου τής ΙΙαΟολογικής Κλινι¬
κής του Δημ. Νοσοκομείου. Νε'α τι? ηλικίας 19 ετών εισήλθεν είς
την κλινικήν έχουσα άσκίτην έντονον, είχεν υποστή ήδη τέσσαρας
παρακεντήσεις έν Κρήτη, έν έκαστη των όποιων είχε κενωθή πο¬
σότης υγροΰ περ'ι τάς δέκα οκάδας. Τό ήπαρ εφαίνετο ήλαττω-
jae'vov
πολύ τόν όγκον, ό σπλήν διωγκωμένος, ή κοιλία έπίφλεβος"
άλλ' υπήρχε και μικρά ανύψωσις τής θερμοκρασίας (370
3fc5t>
την
εσπέραν) και άλγηδονες κατά την κοιλίαν έξ άρχης τής νο'σου,
χρονολογουμένης από ενός κα'ι ημίσεως έτους, και τίνα από του
ΰώρακος φαινόμενα κατ' αμφοτέρας τάς βάσεις όπισθεν τα δέ
ύγρο'ν, όπερ εξήλθε κατά την γενομένην έν τή Κλινική παρακέν-
τησ ν, πιριεΐχεν άφθονώτατον λεύκωμα.
Άπό του Μαι'ου μέχρι του 'Ιουλίου τετράκις εδέησε νά γείνη
εν τή Κλινική παρακέντησις τής κοιλίας επι τής άρρωστου ταύ¬
της, έκενοϋντο δέ εκάστοτε υπέρ τάς δε'κα οκάδας υγροΰ. Τέλος
απεφασίσαμεν μετά του επιμελητού τής κλινικής χ. Χρηστομάνου
νά προβώμε/ είς την εκτέλεσιν τής εγχειρίσεως τοϋ
Talma.
Ή
ύπο'νοια τής φυματιώδους περιτονίτιδος, ην είχομεν, δέν άπέτρεψεν
ημάς, άλλα τουναντίον μάλλον παρώτρυνεν, ώς εικός, είς την
λαπαροτομίαν.
Διηνοιξα λοιπόν (την 28 Ιουλίου) την κοιλίαν διά τομής μή¬
κους
1U
εκατ. ά'νω του ομφαλοί, έκένωσα τό έν τή κοιλία υγρόν,
είτα δέ δι' οξέος κοχλιαρίου άπέξεσα ελαφρώς τό περίτονον τοΰ
περιτοναίου πέταλον είς 'ικανήν έκτασιν, όπως ευκολώτερον παρα-
χθώσι συμφύσεις, άνέτριψα διά σπληνίων τό επίπλουν κα'ι συνέρ-
ραψα τέλος αΰτο', έχλέξας τα μάλιστα έπίφλεβον αύτοΰ μοίραν,
μετά τοϋ κοιλιακού τοιχώματος. Ταχεία έξέτασις των έν τή κοι¬
λία ευθύς μετά την διάνοιξιν αυτής έδειξε τό ήπαρ άνώμαλον,
ΰβώδες την επιφάνειαν, τάς δ' έντερικάς έλικας έστερημένας λειο'-
τητος κα'ι ένιαχοΰ ινώδη εξιδρώματα επικείμενα.
Ή ένωσις τοΰ τραύματος εγένετο κατά πρώτον σκοπόν χα'ι
τα ράμματα άφηρε'Οησαν την δεκάτην ημέραν. Τό ύγρόν όμως έν
τη κοιλία ανεγεννήθη ταχέως, ώστε παρέστη ανάγκη νά γείνη
πάλιν παρακέντησις δεκαπέντε ημέρας περίπου μετά την εγχεί¬
ρησιν. Έν τοίς ου'ροις ανευρέθησαν ήδη βακτηρίδια φυματιώσεως.
Ό άσκίτης κα'ι πάλιν ανεγεννήθη νέαι κα'ι παρακεντήσεις εγέ¬
νοντο, αί χοιλιακα'ι άλγηδόνες έπετάθησαν, διάρροια επήλθε και
τέλος η ά'ρρωστος απέθανε την 11 'Οκτωβρίου. Ή νεκροψία έ'δει-
ξεν ήπαρ καταδήλως κυρωτικο'ν, φυσιολογικού δέ περίπου μεγέ¬
θους, σπλήνα διωγκωμένον, ψευδομεμβράνας επι τής επιφανείας
του περιτοναίου κα'ι αιμορραγίας χα'ι συμφύσεις, φυμάτια ένιαχου,
τέλος δέ φυματίωσιν των νεφρών κα'ι των μεσεντερίων αδένων.
Ευρέθη δέ τελεία σύμφυσις τοΰ έπιπλόου μετά τοϋ κοιλιακού
τοιχώματος κατά την χώραν τής έγχειρήσεως είς έκτασιν παλά¬
μης και φλέβες πολλαί κα'ι παχεΐαι αϋτο'θι άναστομούμεναι μετά
των φλεβών τοΰ κοιλιακού τοιχώματος. 'Εβεβαίωσε λοιπόν ή νε¬
κροτομή, ότι συνυπήρχεν, ώς ΰπωπτεύομεν, φυματιώδης περιτονΐ-
τις μετά τής κιρρώσεως του ήπατος, ούτω δέ είναι ευνο'ητον, ότι
δέν έξέλιπεν ό άσκίτης, καίτοι έπλάσθησαν νέα ευμεγέθη παρά¬
πλευρα φλεβικά αγγεία.
Καίτοι η απόπειρα ημών κατά την ανωτέρω περίπτωσιν απέ¬
τυχεν ώς πρός τόν τελ'κόν σκοπο'ν, την εγχείρησιν τοΰ
Talma
θεωρούμεν ώς στηριζομένην επι λογικής βάσεως κα'ι αξίαν συστά¬
σεως.
ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΙΣ Α. ΜΑΥΡΟΤΚΑΚΗ
Περί ιών θεωριών και των ΐτχνωτιοτικ"5ν πειραιιάτων
τοΰ χ.
Albert de Rochas
Ό έΕιο'τιμος καθηγητής ■/..
Albert de Rochas
εδημοσίευσεν
εσχάτως πε'ράματα, άτινα κατ' αύτάς εκτελεί προσπαθών να άπο-
οείξη την στενήν σχέσιν των διαφόρων συναισθημάτων έν τώ νευ-
ρικω συστήματι του ανθρώπου" βεβαιοί δέ ότι αί προσπάθειαι' του
εστέφθησαν υπό επιτυχίας. Αί προσπάθίΐαι τοϋ κ. καθηγητού μοί
φαίνονται εντελώς ά'σκοποι, καθ' όσον καί ό καινότατος των αν¬
θρώπων γινώσκει ότι πάντα σχεδόν τα συναιββΐ^μϊΐβ
xei
Λ«ντα
τα αισθήματα είνε αλληλένδετα κα'ι ότι ουδέν α'ίσθημα ή συναί¬
σθημα δύναται νά υπάρξη χωρίς νά λειτουργήση καταλλήλως τό
ευγενέστερον των οργάνων τοϋ όργανισμοΰ ημών, ό εγκέφαλος.
Κα'ι είς αυτά ακόμη τα κτήνη, όπως επιτευχθή αυτή ή εκείνη ή
λειτουργία, επενεργεί ό εγκέφαλος, εις δέ τα ατελέστατα των ζώων
τα έστερημένα εγκεφάλου δρα ό ατελής νωτιαίος μυελός. 'Επο¬
μένως ο κ.
de Rochas
δέν ζ^τεΐ ν' απόδειξη τι νέον, ή δέ θεω¬
ρία του είνε κοινότατη, κα'ι ό',τι σημερον διισχυρίζεται άπό μα-
κροΰ χρόνου τυγχάνει γνωστόν, ϊδιαίτατα δέ άφ' ης εποχής προώ-
δευσεν ή συγκριτική φυσιολογία.
Άφ'
ou
έδρα πασών των εντυπώσεων κα'ι πάση; έξωτερικεύ-
σεως των εντυπώσεων τούτων είνε ό εγκέφαλος, πώς είνε δυνα¬
τόν νά μή υπάρχη άμεσωτάτη σχέσις μεταξύ αισθήματος η Χ«Ί
πράξεως τινος κα'ι του εγκεφάλου ; Άφ' ου τό αίσθημα η ή
πράξις ε·νε απόρροια τής εγκεφαλικής λειτουργίας, πώς είνε δυ¬
νατόν τό μέν νά ή ξένον πρός τό δέ; άφ' ου δέ έκ μιας χα'ι τής
αυτής αφετηρίας πάντα τα συναισθήματα ή αισθήματα ορμώνται
κα'ι λαμβάνει χώραν τόση μεγάλη εργασία πρός εκδήλωσιν συναι-
σθήματο'ς τινος, των διαφόρων εγκεφαλικών κέντρων συνεργούν-·
των σχεδόν όλων πρός παραγωγήν αύτοΰ, πώς είνε δυνατόν νά
μή υπάρχη στενωτάτη σχέσις μεταξ-ι των συναισθημάτων ή αι¬
σθημάτων τούτων ;
Ό κ.
de Rochas
διίσχυρ,'ζεται ότι υπάρχει έν φυσιολογική κατα¬
στάσει κάτι τό αορίστως περιορίζον την έξωτερίκευσιν των διαφό¬
ρων συναισθημάτων τής εκδηλώσεως.Τό κά'τι τι αύτο', τό καταπλήσ-
σον τον κ.
de Rocha=,
δέν είνε έτερον τι ή ό έλεγχος των πρά¬
ξεων.Έν φυσιολογική καταστάσε·, δταν ό ά'νθρωπος σκεφθή τι χα'ι
λάβη άπο'φασίν τίνα, την άπο'φασιν ταύτην δέν την εκτελεί αμέ¬
σως, άλλα την υποβάλλει είς έλεγχον.Τό ιδιαίτερον δέ τουτο έγχ(-
φαλικόν κέντρον, λειτουργούν καταλλήλως, σταθμίζον τα καλά κα'ι
τα κακά, εκδίδει την άπο'φασίν του, αν πρέπει νά έκτελΐσθή ή δχι
ή ληφθείσα απόφασις' κα'ι αν μέν κρίνη συμφέρον διά τό άτομον νά
εκτελεσθή, λίΐτουργεΐ τό κέντρον τής εκτελέσεως καί εκτελείται ή
απόφασις· αν δέ μή λειτουργή τό κέντρον τής αναχαιτίσεως, κα'ι ή
απόφασις μένει ανεκτέλεστος. 'Έχει δέ κα'ι ά'λλην τίνα ιδιότητα ό
έλεγχος· του τροποποιεΐν τάς ληφθείσας αποφάσεις και μετριάζειν
r]
έντείνειν την ορμήν, μεθ' ης άπο'φασίς τις δέον νά εκτελεσθή.Άν
ό έλεγχος οδτος δέν υπήρχε, τό νευρικόν σύστημα ημών θά ώμοίαζε
πρός θυμοειδέστατον ί'ππον ά'νευ χαλινού. Λια τούτο έν φυσιολο¬
γική καταστάσει, υγιώς έχοντος τοϋ νου, πάσα πράξις του ανθρώ¬
που, πάσα έξωτερίκευσις συναισθήματος τινος μετά μέτρου επιτε¬
λείται. Βλέπομεν δέ ότι, ό'ταν άτομον τι καταληφθή Οπό ΟυμοΟ κα'ι
δένπρολάβη νά λειτουργήση ό έλεγχος "/αι άνοχαιτίοη αυτό,
ai
πράξεις του άτομου τούτου δύνανται νά ώ ΐιν είς άκρον άπο'τομοι,
επιβλαβείς και παράλογοι. Τό κάτι τι λοιπόν τού κ.
de Hochas
τό θε'τον χαλινόν είς την ελευθέραν έξωτερίκευσιν των συναισθημά¬
των, δένίίνε καθ' ημάς άλλο τι ή ό έλεγχος των πράξεων, ή αναγ¬
καιότατη αυτή φυσιολογική του εγκεφάλου λειτουργία.
Έν τή υπνοβασία βεβαίως τή τε προκαλούμενη κατά τόν τε-
χνητόν ύπνον, ώς και τή υστερική, τα συναισθήματα έκδηλουνται
μετά μείζονος εντάσεως, όταν μάλιστα τό
sujet
έξαναγκάζηται
xa'i
έξερεθίζηται υπό του πειραματιστοΰ, διότι δέν λειτουργεί ό έλεγχος.
Τό έν υπνωτισμω διατελούν άτομον άπόλλυσι πάσαν αΰτόβουλον
ενέργειαν" ουδέν έγκεφαλικόν κέντρον λειτουργεί, ουδεμία αΐ'σθη-
σις παραμένει άκεραία, πλήν τής ακοής, ήτις παραδόξως μάλλον
οξύνεται, άλλ' αντιδρά μόνον είς τόν φωνήν τοϋ ίιπνωτιστοϋ κα'ι
τους υπό τούτου παραγόμενους συνθηματικούς η μή ήχους, Ό εγ¬
κέφαλος τοϋ
sujet
δέν είναι ή έν άθυρμα, όπερ ό υπνωτιστής δύ¬
ναται κατά βούλησιν να μεταχειρισθή, δέν είναι ή' έν εκκρεμές κι¬
νούμενον κατά την φοράν κα'ι την έ'ντασ ν, ην ήθελε τώ δώσει ό
πειραματιστής. Δέν είναι λοιπόν ποσώς παράδοξον αν τό
iujet
τουτο έξωτερικεύη διάφορα ιδία ή υποβαλλόμενα συναισθήματα
μετά μείζονος ή έν φ,ισιολογική καταστάσει εντάσεως. Άφ' ου ό
ΰπνωτ στής δύναται νά έμβάλλη εις τό
sujet
τα ελαττώματα
fj
προτερήματα, άτινα δέν έχει, άφοΰ δύναται χωρ'ις νά έ'χη κακοϋργα
ένστικτα, να τό ώθηση κα'ι είς την διάπραξε εγκλήματος έτι, πόσψ
μάλλον δέν Οά δυνηθή νά κάμη αυτό νά εξωτερίκευση μετά μείζο¬
νος εντάσεως συναισθήματα, άτινα φυσιολογικώς κέκτηται /αι έν
φυσιολογική μετριοτητι εξωτερικεύει, δυνάμει τοΰ ελέγχου κα'ι δυ¬
νάμει τής ισχύος τής θελη'σεως αυτοί ;
Πάσαι αί θεωρίαι λοιπόν του κ.
de Rochas
είναι κοιναί, οί δέ
διίσχυρισμοί του ανατρέπονται άρδην, ουδεμία δ' απολύτως υφί¬
σταται ανάγκη υπνωτιστικών πειραμάτων πρός κατάδειξιν φυσιολο¬
γικών φαινομένων, άφ' ου αί άνά πάσαν στιγμήν επιτελούμενοι
υπό τοΰ ανθρώπου πράξεις κα'ι αί άνά πάσαν στ'γμήν εκδηλώσεις
των συναισθημάτων καταδεικνύουιιν άριστα και λίαν άκο'πως τα
φυσιολογικά ταυτα φαινόμενα.
Μ
ΙΑΤΡΙΚΟΣ ΜΗΝΥΤΩΡ
ΝΕΟΝ ΕΙΔΟΣ ΕΓΧΕΙΡΙΣΕΩΣ ΚΟΛΠΙΚΗΣ ΥΙΤΕΡΕΚΤΟΙΜΑΣ
Γνωστόν τυγχάνει ότι ή βιαία κάθελξις της μ/,τρας
συντελεί εις την πίεσιν των έν τοίς πλατέσι συνδέσμοις Ι
αρτηριών, ήτις πίεσις είναι ικανή να εξασφάλιση την
αίμ,όστασιν, όταν τυχόν τα άγγεϊα ταυτα ταμώσιν.
Την ιδιότητα ταύτην έχρησιμ,οποίησαν ηδη διά τινάς
περιπτώσεις μητρορραγιών. Εσχάτως όμως οί 'ιατροί
κ. κ,
V.
Μ.
Onoufrief
και Ν.
F.
İSoutorikline,
ηδυνήθησαν χάριν τοϋ χειρισμού τούτου να έκτελέσω-
σιν επιτυχώς δέκα και τρείς ύστερεκ,τομίας κολπικά;,
είς τί) Μαιευτήριον της Αίκατερινουπόλεως, άνευ άθροας
απολινωσεως των πλατεών συνδέσμων η της πιέσεως
των τελευταίων τούτων υπο αιμοστατικών λαβίδων,
άφιεμένων προσωρινώς επ' αυτών.
'Ιδού δέ έν ολίγοις οί 'εγχειρητικοί χειρισμοί, περι¬
γραφόμενοι υπο των ανωτέρω 'ιατρών.
Μετά την πλυσιν και άντισηψίαν τοϋ κ.ολεοΰ. συλ¬
λαμβάνεται ό τράχηλος της μήτρας διά δΰο αμβλειών
λαβίδων και κ,αθέλκ,εται ή μήτρα, κατά το εφικτόν
όσον το δυνατόν πλειότερον. Εϊτ* αποχωρίζονται γύ¬
ρωθεν οί θόλοι τοϋ κ,ολεοϋ άπο τοϋ τραχήλου και τε-
μ,νεται το περιτόναιον τοϋ κολπώματος τοϋ
Douglas
ώς και εκείνο τοϋ κυστεομητρικου διαστήματος. Είτα
δια λαβιδος συλλαμβάνεται ή εξωτερική μοίρα της
βάσεως ενός των πλατεών συνδέσμων, τέμνεται το
κατώτερον ήμισυ αΰτοϋ, διά ψαλλιδος όδηγουμ,ένης
υπο των δακτύλων, και δια της μ,ετάξης άπολινοϋν-
ται τα ταμέντα αγγεία (ώς επί το πλείστον μόνον ή
μητρική αρτηρία), άτινα κατ' ελάχιστον αίμορροοϋσι,
τα δέ νήματα κόπτονται εγγύτατα τοϋ δεσμ,οϋ. Κατά
τον αυτόν τρόπον γίνεται ή τομή τοϋ κατωτέρου ημί¬
σεως τοϋ αντιστοίχου συνδέσμου. Νυν ότε ή μήτρα
συγκρατείται μόνον υπο των υπολειπομένων άνω ημί¬
σεων των πλατεών συνδέσμ,ων, συλλαμβάνεται δια τοϋ
πυθμένος αυτής, όστις έλκεται προς τα εξω, τέμνον¬
ται αλληλοδιαδόχως και τα άνω ήαίση των πλατεών
συνδέσμων, άφοϋ προηγουμένως συλληφθώσι και συγ-
κρατηθώσι δια λαβίδων, άπολινοϋνται εκατέρωθεν αί
ταμεΐσαι μία ή δύο αρτηρίαι και κλείεται τέλος ό κο-
λεος δι'εξ ή επτά νημάτων. Ή μέθοδος αυτή, όπως
εβιβαιώθησαν ηδη οί κ. κ.
Onoufl'İef
και
SouıOrİ-
klinc,
συντομίύει την άττοθεραπειαν, έν ω έξ άλλου
δια ταύτης παρακάμπτονται έπιπλοκαί τίνες συνήθεις,
ώς συμφήσεις των σπλάγχνων μετά τοϋ θόλου τοϋ κο-
λεοΰ, σχηματισμός συρ'.γγίων, αυτόματος ?ξοδος των
απολινώσεων κτλ Επίσης δια της ίγ/ειρητικής ταύ¬
της μιοοδου Εκλιίπουσιν οί πόνοι,οΐτινες συνήθ'ος παρα-
κολουθοϋσι τας ϋττερεκτομίας, καθ' άς είτε γίνεται
άθροα ατϊολίνωτις των πλατεών συνδέσμων είτε άφίεν-
ται Ιπ' αυτών προσωρινώς αίμοστατικαί λαβίδες.
__________ Λ. Π.
ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΤΗΣ ΚΝΙΔΟΣΕΟΣ
υπό
B0MM1ER
ιέ;
Arras)
i ov
'Εσωτερική. ΟΊ αρθριτικοί, οί νιυροπαθεΤς, οί
δυσπεπτικοί, δέον ν' άποφίΰγωΐΐ τα γνωστά τρόφιμα
άτινα επιφέρουσι κνίδωσιν, ώς π. χ. οί λιπαροί ιχθυες,
τα παρεσχ-ευασμ-ένα: κρέατα, τα χαμαικ,έραο
-oc,
δστρεα
και κόμαροΓ ιδίως δ'εκείνα, δι' ών παρουσιάζεται με-
γαλειτέρα ευπάθεια. Μεγάλως δέ θέλουσιν ωφεληθή οί
πάσχοντες,διαμένοντες 'επί τίνα καιρόν είς λουτρά αλ¬
καλικών υδάτων, Λουτράκ,ιον, Αιδηψό;,
Vichy
κτλ.
και υποβαλλόμενοι είς κατάλληλον ύδροθεραπευτικην
θεραπεία*,αρχόμενοι άπο των ήττον ερεθιστικών εφαρ¬
μογών, χλιαρά λουτρά, κ.αί βαίνοντες πρός τας ενερ-
γητ-κ,ωτέρας
Τοίς νευροπαθέσι, προ ή κατά την διάρκειαν της
κνιδώδου; έξανθήσεως, χορηγοϋμεν τα έξης :
Valerianate d'
Ammoniaque».
2,0
Teint de Valériane
10,0
Eau de Menthe
90,0
"Εν κοχλιάριον τοϋ καφέ πρωίαν και εσπέρας εν κυα-
θίσκω εγχύματος φιλύρας.
Άποφευγομεν την χορηγίαν των βρομιούχων και
τής άντιπυρίνης ώ; ταχέως άλλοιούντων την γαστρι¬
κήν λειτουργίαν.
Οί δυσπεπτικοί καλόν είναι ν" άποφευγωσι την εσω¬
τερικήν Ίατρείαν.
Οί έλονοσοϋντες θέλουσι λαμβάνει την κινίνη ν κατά
την συνταγήν τοϋ
BfOCq.
Bromhydrate de quinine
0,05
Ergotine
0,05
Extrait de belladone
0,002
Excipient de
glycerine Q
S.
M. pour une pilule
'Έν ή δυο καταπότια άνά δίωρον μέχρις εξ εως
όκ.τώ δι'ήιιέρχς.
'Ενδείκνυνται έπίση; ό στρόοανθο; (βάμμ,α) είς δό-
σιν
XV

XX
σταγ. δι' ημέρας, το γλυκεροφωσφορι-
κ,ον νάτριον, ή σόδα κλπ.
2ον Έξωτερι-ιή. Άποφευγορ,εν προ παντός τας
ερεθιστικά; έφαρμογάς, ώ; το κοπάιον βάλσαμ,ον, το
ίτευλέλαιον, το Ίωδοφόρμιον, το τραυμ,ατόλιον κτλ.
Ίόού δε συνταγαί χρήσιμοι τή εξωτερική ιατρεία.
Oxyde de Zinc.
6,0
Acide phenique
2,0
Eau de Chaux
60,0
Eau des
roses
130,0
Δια πλύσεως
Chloroforme
)
Alcool camphré
'
à à
30,0
Ether sulfurique

Menthol
10,0
Δια ψεκασμούς
Salicylate de methyle
25,0
Menthol.
4,0
Lanoline
40,0
u..
π. άλοιφήν.
(Nord médical)
K.

ΙΑΤΡΙΚΟΣ ΜΗΝΥΤΩΡ
Ιΐερι νρήοεως τον πετρέλαιον
εν τη θεραπεντικη
i iv t
Ό
White
υποστηρίζει, ότι, το πετρέλαιον είνε
λίαν ωφέλιμον είς τον οργανισμόν, ούτινος ένκτ^υει
την κατά των νόσων, αντίστασιν, χάρις είς τας μ,ι-
κροβιοκτόνους 'ιδιότητας του.
Διεγείρει τας περιστ«τικα; των εντέρων κινήσεις,
και συνεπώς -καταπολεμεί την δυσκοιλιότητα. Άπορ-
ροφώμ,ενον είς μεγάλα; δότεις δεν άφοαοιοϋταΓ έξερ-
χόμενον δέ δια των ουρών, έπιδροό λίαν εύνοικω; κατά
της κυστίτιδο;.
(Médecine Moderne)
Περί της έϋωτερικης χρήοεως
τοΐ?
Salicylate de rnéihyle
Ό
Co^ma
(Ρουμχνίκ;) εποιήσατο χρήσιν τοΰ
Sa-
licylate de metliyle
είς υψηλάς δόσεις, *«ί πχρε-
τηρησεν, ότι το φάρμακον τουτο ενεργά ασφαλώς και
αποτελεσματικώς κατά των οξειών και ύποξειών μ,ορ-
φών τοΰ ρευματισμού. Έννενήκοντα και πλέον πει¬
ράματα είς ανθρώπους κ,κί ζώα, τον ήγαγον είς τα
έξης συμπεράσματα.
Ιον ότι, τα ζωχ ανέχονται ισχυράς δόσεις του φαρ
μάκου ύποδορίω;, ένφ ό άνθρωπος προσβάλλεται υπό
επιληπτικών παροξυσμών, κατόπιν ενέσεως έκ 0,10
ύφεκ,χτογράμμ,ων, και 2ον ότι, εσωτερικώς ό άνθρω¬
πος ανέχεται δόσεις μεγάλας (8 — 10 γραμμάρια δι'
ημέρας).
'Ενίοτε παρετηρήθησαν συμπτώματα κακή; άνε-
κτικοτητος τοϋ φαρμάκου* ώς βόμβοι των ώτων, βα>
ρυκ,οιχ, κεφαλαλγία, ζάλη, ανησυχία, ξηρότης τοϋφά-
ρυγγος, ναυτία, εμετός, ιδρώτες, θάλπος, προκάρδιον
και τα τοιαϋτοτ.
Συνταγή =
Salicylate de méthyle
8
grammes
Potion gommeuse
1 150
grammes
Rhum et sirop
aa
25
grammes
Λαβείν δι* ημέρας.
(Médecin Modem) M. M.
To
eicodylat de soude
κατά της έλώδονς
καχεξίας
Ό
Billet
εποιήσατο χρήσιν τοϋ
cacodylate de
SOllde
επί 13 άτθ^νών, πασχόντων έξ έλώδους κα>
χίξίας, παρετήρησε δε τα έξης :
Ένφ προ της χρήσεως τοΰ φαρμάκου τούτου είς
χς τ^ύ; άνω άρρώττου; ό άριθιιο; τώ/ ερυθρών
οιίμοτφχιρίωνκχττίρχετοάπα 2,500,000—3,500 000
κοετα
mm!,
το ποσό δέ τη; «ίαοτ·ρχιρίνης μεταξύ
9—11 °/0, μετχ 15—20 ημέρας άπό της χρήσεως
τούτου, και ό άριθμίς των ερυθρών αιμοσφαιρίων και
το ποσόν της αιμοσφαιρίνης έπανηλθον είς το φυσιο¬
λογικόν, το δέ βάρος τοϋ σώματος ηυξήθη σημαντικώς.
Ο αριθμός των ενέσεων ήτο μεταξύ 5—6 άνά
itôt
σαν τρίτην η τετάρτην ήμέριχν, κχί είς δόσιν 0,25
υΏεκατογγράμ,μων κατά ίνεσιν.
Έκ, των ανωτέρω άγεται είς το συμπέρασμα, ότι
έχ,εΤενθα" εγένετο μεγάλη χρήσις κινίνης, τής τοσούτον
επιβλαβούς είς την σύστασιν τοϋ αίματος, ή χρήσις
τοϋ
COCOdylate de SOude
ενδείκνυται, χάρις είς
τάς επανορθωτικά; αΰτοϋ ιδιότητας.
(Médecine Moderne).
,
Θεραπεία των (?ρογχιτίδων των
γερόντων
ΟΊ γέροντες συχνάκ,ι; προσβάλλονται άπα όξ/α
βρογχικά φαινόμενα, άτινα έπιπλέκοντα προϋπάρχου¬
σα; καρδιακά; και πνευμονικά; βλάβα;, Ιχουσι δια
τουτο μεγάλην σοβαρότητα.
Οϊα δηποτε είνε ή προκαλούσα τα φαινόμενα ταυτα:
αιτία, κυρίον τοϋ ίατροϋ μέλημ,χ έσεται ή άντιτη-
ψί« των πνευμόνων, κ,χτορθουμ,ένη διά τοϋ συνδυασμού
τοϋ σωτικ,ρέατος, ιωδοφορμίου και βενζοκοΰ νάτρου,
δίδουσα άριστα αποτελέσματα
(Médecine Moderne)
ΣϊΝΤΑΓΑΙ
Μϊγηα κατά της
ovdoduiaç
τον «ίτόηατος
(Μ.
F.
Thör)
Sacc'ıarine
Bicarbonate de soude
Acide salicylique
Alcool
200
gr
Ποιεΐν γχργχριτμού; μετά την ανάμιξιν σταγόνων
τινών τοϋ μίγματος τούτου έντό; ποτηριού ύδατος.
a a
1.
4.
θεραπεία των χειμερινών
Χορηγοϋμεν την τερπίνην κατά την έξη; συνταγήν.
Terpine pulveri ses
0,25
gr.
Benzoate de Soude
0,
1
5
gr.
Codeine
0,01
gr.
Δια μίαν καλυπτρίδα έξ άζυμου λαβείν 3 — 4 δι'
ήμερα;.
ΤαΤ; καλυπτρίσι ταύται; δυνάμεθα να προσθέσωμεν
πάντα τα υπο των εκάστοτε περιστάσεων ένδεικνυ-
μενα φάρμχκα. Την ϋδροχλωρικην κινίνην η δόσιν
0,15
gr,
κατ' άζυμον έν περιπτώσει πυρετού, την
Θειικήν σπαρτείνην εί; δόσιν 0,02 — 0 03
gr.
/ατά
καλυπτρίδχ, έν περιπτώσει καρδιακή; ασθενείας.
2ο1* Δια τού; μη δυναμένους να λάβωσι ξηρία η
άζυμ,χ ό κ.
Capitan
χορηγεΤ το έξης έλιξηριον, άναλ-
λοιωτον παραμένον και δυνάμενον νά άναμιχθη μετά
ιΐιροπιου η ύδατος έν πάση άναλογύχ.
Terpine
20,0
gr.
Alcool
300,0
gr.
Glycerine
670,0
gr.
Teint de Vanille
40,0
gr.
Διαλύσον την τερπίνην έν τω ο'ινοπνευμ«τι και
πρόσθεσον τό βάμμα τής βανίλλης είτα την γλυκερίνην.
Προσθέτοντες τφ ανωτέρω έλιξηρίω σιρόπιον άπλοϋν
άνά ίσα μέρη, πχρζσκευάζομ,εν σιρόπιον τερπίνη; πι-
έ °/ ΰ
«ΰτής.
η
t i
V
t
t
i
24
ΙΑΤΡΙΚΟΣ ΜΗΝΥΤΩΡ
ΙΙόιια κατά των καρδιακών «αλμών
των νεΐ'ραθθενώ
(Dr Zerner)
Pyrophosph de fer
Bromure de zinc
Te nture de digitale
Ergotine
Sirop de fleur d'oranger
Eau distillée
'Έν έως τρίχ κοχλιάρι* καρέ δι'ημέρας.
(Semaine nedical) !
l à à
3
gr. 51
15
gr.
12
gr.
;50 gr·
100
gr.
ΝΕΑΙ ΕΚΔ0ΧΕΙΧ
MAWHMATA
ΙΑΤΡΟΔΙΚΑΣΤΙΚΗΣ.—'Εξεδόθη ό πρώτος
ΐόμ
Me
χθέν
μάτι
Έν Οαυμασίιο δέ πρόλογο) ό διαπρεπής ζαθηγητής προσθέτει σ^ν
τοίς άλλοις: «Λιδάσχων τα μαθη'ματα ταυτα από τνς έδρας και
αναπτύσσων τοίς μαθητα'ς μου οσα οί αλλοδαποί ιατροί /αι σο-
·. _?_. .'_λ____.....'. ι___
ir,..-_.
.'._ι. _-.___,ι?,.,. _.ί-
!4Trlv^
ατριζος Μηνύτωρ» θερμώς συνιστά τό εμβριθές
ραίτητον τουτο σύγγραμμα τοίς χ. ίατροΐς χα ι χ. χ. φοιτηταΐς.
·*·
ΤΛ ΜΙΚΡΟΒΙΑ υπό Λ. Άραξαντινου.—'Εξεδόθη πρό τινος
τό λαμπρόν έπ'στημονιχόν έργον του δια·/ε/ριμε'νου ίατροϋ της
πόλεώς μας χ. Α.
'ApaÊavTtvoù.
Τό σύγγραμμα τουτο περιλαμ¬
βάνει δώδε/α διαλέξεις μετά παραρτήματος, είς δ υπάρχει πλήρες
συνταγολόγιον χα'ι συνιστώμεν αυτό ώς χρησιμώτατον είς πάντα
ιατρόν.
ΑΛΛΗΛΟΓΡΑΦΙΑ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΜΗΝΥΤΟΡΟΣ
Κυρίους Χ.
II.
Άρταν. -Ν.
II.
"Λσον Κορινθίας.— Λ.
Κ. Ηερναδίϊ
/tac
Ρίου.— .Ν.. Λ. Κέρ,.υραίν.—-Κ. Μ. Κορω-
πίον.—Λ. Γ. Μϊύπλιον.— Λ. ->.'
xivt's.—
Μ. 13. Τ. Κα-
στορίοίν έλιι^Οικίαν.
E/UBNIE0S
ΛΛΙΑΑΙΣΤΗΡΙΟΝ
τυϋ είόικώς εν Ευρώπη σπονόάσαιτυς ίατροϋ
ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ Γ. ΔΕΥΤΕΡΑΙΟΥ
έν 'Αθήναις τό ΙβΙ!7
ΤΟ Λϊαϊλιττήριον τοΰ ίατ,τροϋ κ. Λευτεραίου ϊπ
δεκατ,τϊτραετίαν όλην α/ελλ'.ιτιος έργαζόμ^νον πα¬
ράγει
xi0r,ix:p'.v
"ις αγνότατων πολτώδτ) οαααλίδα
(pul¬
pe),
ήτις ού μόνον έν Ήλλάδι άλλα και έν ά-ϊΤΛ,
σ/εδόν τ 7; 'Ανατολή παρέι/ε πάντοτϊ ϊοιιτχ άποτε-
λέιματα ώς
qu6î6ïco'jtiv
οί δΐασ^αότεροι των τε
Ήλλήνων κζί ςενΐι,ν αίόαη ιατρόν.
'() /.. Λευτ;ρ2Ϊ;ς έτ'.σΛεφΟί,'ίς και παλ'.ν έτνάτως
ϊίιη/Οτ,σϊν είς τό είίο'ς του, ίοίως οέ είς
των όϊΐνων τί,ς εύλογίϊ
r,
έςαγωγ.', ά|·νοτατΓ,ς δΐαΐλίδ^ς.—Έ~ι-
τυ'/ίΐ άιτολυτος. —· Και αί μεγαλΐίτεραι πϊοαγγελίϊΐ
■ ι εχ τε του έϊωτ;ρ!κ'οΰ
xatt
του έςωτερικοϋ εκτελούνται
τάχι~3.

Όδός Μεταξά 22
Ν02 ΚΟΛΑ
Ό
oivoc
ού¬
τος παρασκευα¬
ζόμενος δι' 'Ι¬
σπανικού1 οίνου
Μαλάκας πε-
ριε'χει εν διαλύ¬
σει &-χντχ τα
ενεργά συστατι¬
κά των κκρύων
τοΰ Κολά είνε
! ωφέλιμος κατά
τής νευρχσθενεί-
j
ας, χλωρώσεως,
VIN
KOLAKRİNOS
ίας, δυσπε- ·!
•ψίας, γαστραλ-
jj
jıaç,
χρονίας |!
διάρροιας, πάθη- 1
^εως τής καρ- :
γενικής ά-
i
τονίας, και άνι- '
',ανότητος.
Δίδεται άνά
ν μικρόν ποτν
'ριον οίνου πρό η
!αετά του φαγη-
I'
,τού.
ΈκικΙτη οιά^ιι έν "Αθήναις Δρ. 3
Φαριιακεϊον Σ. Λ. Κρίνοι/οδός Αιόλον 171 173
'S
Επιϋηλώιιατα—Καμκϊνοι υ-ε/οι μεγέθους καρύου.

Lupus
(έσθιομένη).— "Ατονα έλκη και καΊ'
ήν περίπτωσιν ενδείκνυται ά/ΐρωτηριασα.ός — Χοιραθ.
εξελκώσεις.— Γάγγραινα έν γένει.— "Ανθραξ.—
Χρόνια εκζέματα.— ϊνρίγγια πάίίιις φί'οεως ά-
(iu'Jft.
"Απαντα τα ανωτέρω νοσήματα θεραπεύει άνευ εγνει-
ρήσεως ρ·ζικώς καΐ αλανθάστως ό έ/ιιστήμων ιατρός κ
Ε. ΠΟΤΛΟΠΟΤΛΟΣ
οιά του ειδικού ραρ;α.άκο
j
του, άνεγνο3ρισμένου παρά των
κ. κ Καθηγητών τής Χειρο >ργίκής Κλινικής.
"Ώοαι επισκέψεων 7 —10 π. μ και 2—5 μ.
JJ..
έν
τ?, οικία
toj,
όδος 'Αγίου Κωνσταντίνου, αριθ. 40.
Τοί/ς απόρους δωρεάν.
ΤΕΧΝΙΚΟΝ
ΗΛΙΑ
0IK0H0M0T
ΚΑΙ ΥΙΟΥ
ΕΝ ΑΘΗΝΑΙΣ Όδάς Προαστε-ου 3
Λειτουργούν άπα εικοσαετίας, τα πρώτον κα¬
τασκεύασαν ορθοπεδικά μηχανήματα έν Ελλά¬
δι και βραβευβΐν είς πάσας τάς Ελληνικάς
Εκθέσεις.
Κατασκευάζονται καΐ επισκευάζονται ιατρικά
εργαλεία τής φυσικής, μηχανικής κλπ. Είοικαι
μηχαναί στατικού ηλεκτρισμού συστήματος
Wimshurst
δι' ήλεκτροθεραπείαν. Τεχνητοί
πόδες, χείρες καΐ πάντα τα ορθοπεδικά μηχα¬
νήματα. Εργασία ευρωπαϊκή. Στερεότης ήγ- Λ
γυημένη. Έοαρμογη τελεία. ή
ΕΤΟΣ Α'
ΑΘΗΝΑΙ, 1 Μάρτιον 1901
ΑΡΙΘ. 3
ΙΑΤΡΙΚΟΣ
MHNYTDP
ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΕΦΗΜΕΡΙΣ
12715
ΕΤΗΣΙΑ ΣΤΝΔΡΟγΠΗ ΠΡ8ΠΛΗΡ0.ΤΕΑ
Έν Ελλάδι............. Αρ. 10
Έν τώ Εξωτερικώ.. Φρ. χρ. 10
"Εκαστος άριϋ·μός. .. Λεπτ. 50
ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ
RAİ
ΣΥΝΤΑΚΤΗΣ
Χ. __. ΡΟΚΚΟΧ
ΤΗ ΣΤΝΕΡΓΑΣΙΑ
ΠΟΛΛΩΝ ΔΙΑΠΡΕΠΩΝ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΩΝ
ΠΑΣΑ ΑΒλΚΙί.ΟΣΙΣ Ή .ΑΠΟΣΤΟΛΗ
τΐ Διενΰΰνσει :
Όδος 'Ιπποκράτους αριθ. 36
Ά'&ήνας.
'Αδυνατούντες ιδιαιτέρως και εις ενα έκαστον
νάπαντήσωμεν δι επιστολών προς τους κ. κ.
συναδέλφους, τους σχόντας την ευγενή προΰν-
μίαν να αυγχαρώσιν ημάς επι τΎ έκδόσει τού
«'Ιατρικού Μηνύτορος», κατά καθήκον τοίς εκ-
φράζομεν ενταϋ&α τάς ίϊβρμα^ ευχαριστίας μας.
Η ΔΙΕΥΘΥΝΣΙΣ
·- . ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ
ΜΕΛΕΤΑΙ ΕΛΛΗΝΩΝ ΙΑΤΡΩΝ Περί συγγενούς φυ¬
ματιώδους υδροχηλης υπό του * Γ. Φωκά καθηγητού έν
τγι Ίατρικ
/j
Σ/ολ/| τής Λιλλης καΐ /εφουργοΰ των Νοσοκο¬
μείων— 'Αλλοιώσεις των εγκεφαλικών κυττάοων κατά την
διανοητικήν σύγχυ*ιν' υπό του χ. Σ. Γ. Βλαβιανοί? Ία-
τροϋ των Νέ ρικών και Φρενικών —Θεραπεία του άνθρακος
καΐ του δοθιήνος ο-.α τοΰ οξυγόνου υπό του κ. Α. Καλλ»-
6ωκα.
ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΗ ΙΑΤΡΙΚΗ. Ή φυματ'ωσις έν τώ στρατώ.
ΙΑΤΡΙΚΗ ΕΤΑΙΡΙΑ. "Ανακοίνωσις Ν. 'Αλιβιζάτου
ΰφηγητοϋ καΐ επιμελητού τής Χειρ. Κλινικής. Περί εύθυά-
σεως ποττείας κυφώσεως δ'α τοΰ ορθοπαιδικοϋ αΰτοΰ μη/α-
νήματος.— 'Ανακοίνωσις Γ. Καρνοφύλλη ΰφηγητοϋ. Περί
εγκεφαλική; παραλύσεως.
ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΑΙ ΕΡΓΑΣΙΑΙ ΕΝ ΤΗ ΑΛΛΟΔΑΠΗ.
—Αί αντενδείξεις τήο δακτΛλίτιδος
(Pol.
un).
— Ή φυματική
άντιτοξίνη του Ι
J
ι
of.
Ε
Marasilıanu.
— Τροφικά! δ'αταραναί
συνεπεία των άκτίνων του
Röntgen.
— Ή θεραπεία τής επι
ληψίας υπό
Gilles de la Tourette.
—Τόάνκοδιλ έν τ7 Μαι¬
ευτική.— Πώς πρέπει ν' άκ'.νητήται το υπό φλεβίτιδος προΐ-
βΐβλημένον μέλος.
ΣΥΝΤΑΓΛ.Ι. — ΕΙΔΗΣΕΙΣ.
ΑΛΛΗΛΟΓΡΑΦΙΑ. — ΝΕΑ ΒΙΒΛΙΑ.
ΕΙΔΗΣΕΙΣ
-Etc
τό προσεχές ημών τεύχος θέλομεν δημοσιευθεί
αρθρον περί «Περιοδικής χωλότητος» ντιο τον κ. Ν.
Πεζοπούλου, κα&ηγητον έν τω Έΰν. Πανεπιστήμια).
— Καταχωρίζομεν σήμερον το εκ Λίλλης σταλεν
αρθρον του καθηγητού κ. Γ. Φωκά, τό οποίον μετέ¬
φρασε δ φίλος συνάδελφος κ. Κ. Σοϊλέδης.
— Λαβόντες αφορμήν εκ της εν ττ] Ιατρική 'Εται¬
ρία ανακοινώσεως τον νφηγητον κ. Ν. Άλιβιζάτον
κατά την σννεδρίαν τής 15 τρ. μ. και τής συνεπεία
ταύτης ευρείας συζητήσεως, εν τω προσέχει ημών τεύ-
χει θέλομεν πραγματεναή δι ολίγων χά τον νέον ορ¬
θοπεδικον μηχανήματος, περιγράφοντες και τον μη-
χανισμον αυτόν, ατε παραατάντες κατά την πρό τίνων
ημερών το πρώτον εφαρμογήν αυτόν.
— Κα&ιστώμεν γενικόν αντιπρόσωπον τον « 'Ιατρι¬
κον Μηνντορος>> έν Κρήττι τον φίλον συνάδελφον κ.
'Ιωάννην Λαμπάκην, έν Κερκύρα δε τον κ. Βασίλειον
Παππαν.
■—'Αφίκετο πρό τίνων ημερών και εγκατεστάθη έν
Πειραιεί ό φίλος συνάδελφος και συνεργάτης του «'Ια¬
τρικού Μηνύτορος» κ. Θ. Χρνσοβιτσιάνος, σπονδάσας
και έξασκήσας τό επάγγελμα αυτού επι τριετίαν έν
Νεαπόλει τής 'Ιταλίας.
— Ειδοποιούνται οί έν ταίς επαρχίαις και τω εξω¬
τερικώ κ. κ. σννάδελφοι ότι την σννδρομήν αυτών
οφείλουσι να άποατέλλωσι τή διενθννσει και μόνον,
είτε διά ταχνδρομικής επιταγής ή συστημένης επιστο¬
λής, λαμβάνοντες μετά την λήψιν αυτής την σχετικήνι
απόδειξιν πληρωμής.
— Παρακαλούνται οι κ. κ. φοιτηταί, οι έγγραφέντι
ώς συνδρομηταί, να αποστείλωσι ημίν την συνδρομή
αυτών.
— Πρός αποφυγήν παραπόνων γνωστοποιοϋμεν τοίς
κ. κ. Σνναδέλφοις ότι τα πρός την διεύθυνσιν τού
«'Ιατρικού Μηνύτορος» αποστελλόμενα άρθρα θα δη-
μοσιεύωνται κατά χρονολογικήν σειράν.
ΝΕΑΙ ΕΚΔΟΣΕΙΧ
*Ελά6ο»ιεν τό ό*νγγραμ{ΐα του έν 'Αλεξάνδρεια ομογε¬
νούς Ιχτρον χ. Λ. Βαλασοπούλου, τό έιτιγραφόμ,ενον « "Η
πανώλης τής 'Αλεξανδρείας κατά τό 1809 υπό κλτ-
νικην καΐ έπιδηιι·ολογ»κη ίποψιν» και το Όποιον έβρα-
βεΰθη έν τή 'Ακαδημία τής 'Ιατρικής των Παρισίων. Τό
σύγγραμμί τουτο αποτελείται έξ εννέα κεφαλαίων, πραγμα-
Τϊυοαένων περί των πρώτων κρουσμάτων έν 'Αλεξάνδρεια,
περί τ Γ,ς έκτυλ'ξεως τ ής επιδημίας, των συμπτοιμάτων, βα-
κτηοιολογίας τής πανώλους, παθολογίας, διαγνώσεως, προ¬
γνώσεως, θνησιμότητας, προφυλάξεως, θεραπείας και προφυ-
λαΛτΐ/ίών εμβολιασμών, και ιειράνολόκληρον παρατηρήσεων
επί τριάκοντα ενός άορώττων, λίαν ενδιαφερουσών. Έν γέ¬
νει τό σύγγραμμα οίνε άξιον πολλού ενδιαφέροντος καί συγ-
να'ρομεν τον αξιότιμον κ. συνάδελφον επί τούτω.
-Β-
'Ελάβομεν πρότινων ήρερων τό άξιόλογον σύγγραμμα
του ΰφηγητοϋ τής Μαιευτικής καί Γυναικολογίας κ. Κ. Ν.
Λούρου «Μερί των μι/ωιιάτων τΛς μήτρας έν όχίόει
πρός την κνιιιίιν, τόν τοκετόν καί την λο^είαν».
Το έργον διαιρείται είς τρία μέρη, έξ ών είς τό πρώτον
πραγματεύεται πεοί των μυωμάτων έν γένει τής μήτρας και
περί της αναπτύξεως, τής πορείας και τής σχέσεως τούτων
πρός τον μήτραν, χαί περί των αλλοιώσεων, ας ταυτα υφί¬
στανται τ
/j
επιρροή τής κυήσε(»ς καί τής λοχείας. Είς τό
δεύτερον μέρος ΰπάρ
/sı
ευρεία συζήτησις περί των μυωμά-
των τ',ς μήτρας έν σχέσει πρός την γονιμοποίησιν, την
κύηΐίν, τον το/.ετόν καΐ τι;ν λοχείαν. Είς τό τρίτον δέ μέ¬
ρος εξετάζεται ή διάγνωσις, πρόγνωσις χαί βεραπευτική α¬
γωγή, ην ό ιατρός δέον εκάστοτε να ακόλουθη.
i
ι.
Γ1·
26
ΙΑΤΡΙΚΟΣ ΜΗΝΥΤΩΡ
Ι
IÛ1 IİTP
ΧΕΙΡΟΥΡΓΙΚΗ
ΠΕΡΙ ΣΥΓΓΕΝΟΥΣ ΦΥΙΗΑΤΙΟΔΟΥΣ ΥΔΡΟΚΗΛΗΣ
Γ. ΦΩΚΑ
Έκτακτου καθηγητού έν τγι 'Ιατρική Σνΐλγι τής Λι'λλης
κ-Ί χειρουργοί των Νοσοκομείων.
Τώ ετει 1893 περιέγραψα έν τώ Συνεδρίω της χει¬
ρουργικής και τοΰ Επαρχιακού 'Αρχείου της χειρουρ¬
γικής
(Archives
Provinciales de chirurgie),
ύδρο-
κήλην φυματιώδους φύσεως, σχημαΐισθεισαν έν βουβω-
νικω σωλήνι, διατηρήσαντι την κατά την γένεσιν άνα-
τομικήν αϋτοΰ διάταξιν.
ΙΙρό έμοΰ οί κ. κ.
JonnescO
και
Lejars
έμελέ-
τησαν τους φυματιώδεις κηλικοΰς θυλάκους. 'Επίσης
τδ ζήτημα εμελετήθη υπό την τελευταίαν ταύτην μορ¬
φήν υπό τοΰ
Teuderich
έν Γερμανία, Οπό τοϋ
Ray¬
mond
Petit
και Α.
Proca
έν Γαλλία (1894).
'Από του τελευταίου μου άρθρου επί τοΰ ζητήμα¬
τος συνέλεξα νέας τινάς παρατηρήσεις κα". ηδυνήθην
να παρακολουθήσω τους αρρώστους μου. Σήμερον δέ
δύναμαι να είπω τί απέγιναν οί έγνειρηθέντες και νά
εξαγάγω τό μεμακρυσμένον προγνωστικών τοϋ πάθους.
Είς των Ιμών μαθητών, ό κ.
.lai'tel,
έν τή τελευταία
αΰτοΰ θέσει (1901) εμελέτησεν ωσαύτως το ζήτημα.
Αί παρ'έμοϋ γενόμεναι παρατηρήσεις μέχρι τοΰ
νυν
avspyovTat
είς τον αριθμόν των 3D, άπασαι δ'
αναφέρονται έν τώ μνημονΕυθέντι έργω τού μαθη¬
τού μου.
Πρώτη τις διάκρισις, ήν επιθυμώ νά καθορίσω, είνε
ή έξης :
Ότε μέν πρόκειται ήμϊν αληθής φυματιώδης κήλη
μετά περιεχομένου,αποτελουμένου από τοΰ εντέρου, ^τε
δ1 ύδροκήλη, απαρτιζόμενη άπα τοϋ συγγενούς θυλά¬
κου και ΰγροϋ. Σπουδαιότατον ηγούμαι τον χωρισαόν
των δύο τούτων κατηγοριών των γεγονότων. Οί πρό
έμοϋ και οί μετ' εμέ συγγραφείς συνεχώνευσαν ταύτα
και περιέγραψαν την «φυματίωσιν τού κηλικοϋ θυλά¬
κου». Εντούτοις, εξετάζοντες λεπτομερώς τα πράγ¬
ματα, παρατηρούμεν δτι παρά τω παιδίω. μέχρι της
ηλικίας των 10—1*2 ετών, παρατηρείται ή κυρίως
ύ δ ρ ο κήλη, Ινώ πχρά τώ ώρίμω ήδη ανδρ·', έν τω
κηλικώ θυλάκω, ευρίσκομεν έλικα έντερικήν.'Υπό κλι¬
νικήν δ'Ιποψιν ή μέν ϋδροκηλη άνατζσσομίνη, ουδέ¬
ποτε προΛζλεϊ βορβορυγμόν, ένω ή μετά βορβορυγμοΰ
άνχταξις είνε κκνών παρά τω ένηλίκω. Καλόν όθεν,
κατ'έ μην γνώμην, τό δ-.ατηρήσαι την νοσολογιαν
διάκρισιν τής ύδροκηλης καί τής κήλης έν τη πα-
ρούση διατριβή κζί τό χωρίς περιγράψει την συγ¬
γενή φυματιώδη ύδροκήλην άπό τής φυμα¬
τιώδους κήλης Ποιών την διάκρισιν τ>ύ.την, συμ-
μορφ3ϋμ*ι ταίς πζρχδόσεσι των γάλλων συγγραφέων
κ«ί -ροτεγ/ίζω ττ, κλινικνΐ πρζγαχτικότοτι, άθροίζων
άνάλογχ γεγονότα.
Αον Φυματιώδης νδροκήλιι. Γλ
Τα συμπτώματα εισί τοπικά κζί γενικά.
Τα τοπικά συμπτώματα εισίν οία τα τής κοινής
συγΛθ'.νωνούσης ύδροκήλης. Ή διόγκωσις εδράζει έν
τή χωρ* τοΰ όσχέου, είνε κατά μεγάλην 'έκτασιν άνα-
τάξιμος και κλυδάζει. Συχνάκις είνε διαφανής. Άπό
αζκοοΰ ε'ιλκυσα την προσοχήν επί τοϋ ιδιάζοντος εκεί¬
νου κλυδασ|οοΰ, όν έπιτυγχάνομεν πλησιάζοντες απο¬
τόμως τους κρατοϋνταςτόό'σχεον δύο ημών δακτύλους.
Μεταξύ των τοπικών συμπτωμάτων σημειώ ίδιαι-
τέοως την παρουσίαν παχύνσεως τοΰ βουβωνικού άγω-
γοϋ, ήτις υποδύεται την όψιν τρίτου τινός δρ·/εως.
'Ιδού πώς ό
JonneSCO
περιγράφει την πάχυνσιν
ταύτην :
«Κατά τό έν τω βάθει επίπεδον, ό θύλακος παρου¬
σιάζει πλάκα σχληράν, ύπόφαιον, ωοειδή, μετρώσαν
1 '/, έκ. κατά την μεγίστην αυτής διάμετρον. 1
'/a
την ελαχίστην και 0,003 μ. πάχος. Ή πλάξ αυτή
αποτελεί σημαντικήν επαρσιν επί τής εσωτερικής επι¬
φανείας τοΰ θυλάκου. Ή τομή ε-'νε ύπόφαιος' ή μι¬
κροσκοπική έξέτασις, γενομένη υπό τοϋ κ. Ρ
lliat,
εδειξεν δτι πρόκειται περί ογκώδους φυματίου. Κατά
την κλινικήν εξέτασιν εγένετο αισθητός νέος όγκος έν
τω όσχίω, όγκος, όστις παρέμενε μετά την άνάταξιν
τής κήλης.
"Έν τ
tot
των παρατηρήσεων μου ιδού πώς περιγράφω
τό σημείον τουτο : «Κατά τό πάσχον με'ρος, ή ύδρο-
κηλαή θήκη καταφανώς χωρίζεται τοΰ όρχεως, τη-
ροΰντος την έαυτοΰ θέσιν.Ή δέ ψηλάφησίς τοϋ με'ρους
τούτου παρέ/ει ημίν τα έςής: παρά τόν αληθή ό'ρχιν,
αναγνώριζαμενον έκ τής μορφής, τής συστάσεως, τοΰ
προκαλουμένου διά τής επ' αυτόν πιέσεως ιδιάζοντος
πόνου και των σ/ε'σεων αΰτοΰ πρός τον σπερματικόν
άγωγόν, άνευρίσκομεν σκληρόν κανονικών διαστάσεων
πυρήνα, ελαφρώς πεπλατυσμε'νον, μικρόν άλγοΰντα
και συνενόμενον πρός τ' ανω πρός χορδήν
(cordon),
ήτις δέν είνε ό σπερματικός αγωγός. Ό πυρήν ούτος
ομοιάζει πρός κύστιν έπιδιδυμίδος. Έν αρχή παρέχε-
mann,
ο ποιήσας την ιστορικήν έςέτασιν, εύρεν ότι
τα βάθος τοϋ ΰδροκηλικοϋ σάκκου είνε κκτειλημμένον
υπό πυρήνος ωοειδούς, προέχοντος. Ή εξωτερική τοϋ
πυρήνος επιφάνεια είνε λεία, ή εσωτερική ρικνή.Έχει
τάς διαστάσεις καρπού πίσου πεπλατυσμένου.Ή τομή
του εστίν ύπόφαιος. κατά δε τα κέντρον είνε μ-εμαλα-
κυσμένος και παρέχει την όψιν μεγάλου μαλακυνθέν-
τος φυματίου, όπερ και ή μικροσκοπική παρατήρησις
επεκύρωσεν».
Έν πάσαις ταίς παρατηρήσεσιν ημών άνεκαλύψα-
μεν τόν πυρήνα"τούτον. Ίδοΰ δέ πώς περιεγράφομεν
αυτόν εν έτερα τινι τοιαύτη:, «Ό όγκος τοΰ όσχεου
απαρτίζεται έκ δύο διαφόρων μερών :
Ιον Ενός μέρους ανωτέρου κλυδάζοντος και δυνα¬
μένου ν'άναταχθή, καταφανώς αποτελουμένου έκ συγ-
ΙΑΤΡΙΚΟΣ ΜΗΝΥΤΩΡ
27
γενοϋς ύδροκήλου. Έν τώ ύγρώ τής ΰδροκήλης ταύ¬
της υπάρχουσι ψευδομεμβράναι τινές, αΐτινες αποκα¬
λύπτονται ημίν ώς έκ της διαφάνειας.
2ον Ένας μέρους κατωτέρου, αποτελουμένου έκ
πυρήνος σκληροΰ, όστις δέν ανατάσσεται, άλλ' όστις
έν τοσούτω άνε'ρχεται πλησίον του βουβωνικού πόρου,
όταν γίνωνται απόπειραι άνατάξεως. Ό πυρήν ούτος
είνε παχύς ώς μικράς ό'ρχις. Όσον άφορα τον αληθή
ορχιν, ούτος κείται έν τφ βάθει του όσχε'ου, καλώς
διακριτός από του εΐρημένου πυρήνος.
Μετά την εγχείρησιν άποκαλύπτομεν τον πυρήνα,
έχοντα μέγεθος όσον 2 και ημίσεως έ.κ.μ. Είνε πε-
πλατυσμένος ταηθείς, εμφανίζει τομήν σκληράν, ύπό-
φκιον, μετά στιγμάτων κιτρινωτε'ρων, άτινα εισί φυ-
μάτια (παρατ.
XL1V
έν τή θέσει τ}ϋ
Jart^l).
Ή
πάχυνσις του ύδροκηλικοΰ σάκκου εσημειώθη ωσαύτως
έν τή ©υματιώδει ΰδροκήλν; τής γυναικός (πόρος του
ΐ
İİf,k).
"Εσ/ον την ευκαιρίαν νά διαγνώσω τουτο επί
μικράς κόρης, ήτις παρείχε τα σημεία ύδροκήλης μετά
σώματος σκληρού, ώς προπεσοΰσα ωοθήκη. 'Ενταύθα
—ροέκειτο ωσαύτως περί πυρήνος ίνο-φυματώδους.
Ή κύτη πάχυνσις περιεγράφη υπο του
BlMinS,
ωσαύτως και παρά του
opooa,
όστις άνευρε ταύτην
έν πλείσταις των παρατηρήσεων του. Συνοψίζω τα
λεχθέντα : Το υπο τής παχύνσεως του σάκκου τής
ΰδροκήλης περιεχόμενον σύμπτωμα, όπερ θέλω άπο-
καλή : σύμπτωμα τοϋ τρίτου δόσεως
(^igrnf,
du
troisième testicule),
άπκντΧ συχνότατα έν τή φυ-
[Λκτιώδει ύδροκήλη, έπχρκεΐ δέ κύτο κκί μόνον πολ¬
λάκις, όπως κκθορίσ/·, την διάγνωσιν.
Θετικώτερον Ιτι σύ^πτωμκ τής νόσου ήθελεν είσθοα
η εζετασις του διά παρακεντήσεως έςκχθέντος ύγροϋ.
Πολλάκις δεν ευρίσκονται έν αύτω βάκελλοι φυματιώ¬
σεως. Έν μικ περιπτώσει έν τούτοις ηδυνήθησαν νά
£'όρωσι τοιούτους (ατομική 7ϊαρκτήρησις).Τάνϋν, άναγ-
κ,ζΐον θά ήτο νά εξετασθή το ΰγρον ιστολογικώς και
ν' ά-οκχλυφθή ή ιστολογική αύτοΰ σύοτασις. Δεν
εχομεν δμως την ευκαιρίαν νά πράςωμεν τουτο.
'Επέσυρα ωσαύτως την προσοχήν επι των σημείων
γειτνιάσεως και προ πάντων επί των σημείων τής
κοιλίας. Πολλάκις συν τή ύδροκήλη παρατηρείται
ευαισθησία τις τής κοιλίας και ενίοτε χαρακτηριστική
ΰπκμβλύτης κατά το ΰπογάστριον. Τοίς τοπικοϊς τού¬
τοις συμπτώμ,ασι δέον προστιθεναι τα γενικά φαινό¬
μενα, άτινα ουδέποτε σχεδόν ελλείπουσα Το μέχρι
τούδε καλώς έχον παΐδίον ίσχναίνεται, ώχριί, άπόλ-
λυσι την ό'ίεζιν και τάς δυνάμεις, των σημείων τού¬
των συναναφαινομενων τή ενάρξει τής ύδροκήλης τό¬
σον ένεκα τής εμφανίσεως των γενικών τούτων συμ¬
πτωμάτων, ώς και διά την τοπικήν διόγκωσιν, πα-
ρουσιάζουσιν ή|χϊν τα παιδία προς εζέτασιν.
Συμπεραίνομεν ότι ή διάγνωσις τής παθήσεως δέν
είνε πάντοτε ευχερής" δταν ό'μως ευρισκώμεθα προ
ί/δροκήλης ΟΊΤγ/γενοΰς. συνδυαζόμενης τοίς συμ-
■πτώμ,ασι κοιλιακής ευαισθησίας και εντερικών διατα¬
ραχών όταν ή ύδροκήλη είνε σμικρόν διαφανής καί
συνοδεύηται ύ—ό πανύνσεως δίκην τρίτου όρχεως, έν
τοιαύτη περ«πτο)σει δε'ον νά ΰποπτεύωμεν φυματίω¬
σιν τοϋ περιτοναιοβουβωνικοΰ άγωγοϋ, πολλάκις δ'ή
διάγνωσις θέλει έ~ικυρωθή υπο τής έγχειρησεως γ,οά
τής μικροσκοπικής έςετάσεως.
Ή ϋεοαπεία των ύδΐθκηλών τούτων έγκειται έν
τή εξαιρέσει τοϋ θυλάκου, μετά την διάνοιξιν αυτού
και την έκροήν του ύγροϋ.
Aèvk
έπιμε'νω επι των εγ¬
χειρητικών λεπτομερειών πρόκειται περί απλής ριζι¬
κής θεραπείας ~ος ΰδροκήλης ή τ7,ς τυχ_6ν ύ-χρ/ού-
σης κήλης μετά άποκκλύψεως, τομής και ανατομής
τοΰ θυλάκου αϋτ?;ς και εξαιρέσεως αύτοϋ [Λετά την
περίδεσιν τού αϋχένος. Εφιστώ μόνον την προσοχήν
είς δύο σημεία: πρώτον ό ό'ρχις ουδέποτε δίθν νά
έξαιρήται, έν δέ ταίς πλείσταις των περιπτώσεων εχ.ει
ύγιώς. Δεύτερον, ό σάκκος τής ύδροκήλης είνε πε~
παχυσαενος ό δ ' αποχωρισμός αύτοΰ άτϊα των πέρι>
χλωρών τελείται εΰχερέστερον ή κατά την ριζικήν θε¬
ραπείαν τής κήλης.
"Εν τινι των παρατηρήσεων μου ό φυματιώδης θύ¬
λακος ή ο άποκεχωρισμένος τοϋ ελυτροειδούς, ό'στις,—
ελυτροειδής—-πανταχόθεν κεκλεισμένος, ήτον ή εδρζ
όρρώδους έξιδρώσεως απλής ύδροκήλης, μή φυματιώ¬
δους, και ούσης αποτέλεσμα κοπής γείτονος φλεγμο¬
νής. Ιΐεριωρίσθην όθεν μετά την έκτοι/.ην τοϋ φυμα¬
τιώδους σάκκου νά θεραπεύσω την απλήν ύδροκήλην
διά τής κλασικής μεθόδου.
Τίς ή αξία τής έγχειρήσεως;
Ηδύνατο τις νά υπόθεση ότι περιτοναιο-βουβωνικν;
τις φυματίωσις δεν εδράζει μαθηματικώς έν τή "/ώρο:
τοΰ βουβωνικού σωλήνος, .ό'ν έξαιροΰμεν, και δτι
V)
έγχείρησις δέν ήθελεν είσθαι τότε ή παρηγορίση. Προς
διευκρίνησιν τούτου επεφόρτισα τον έμόν μαθητήν κ.
Jarti'l
νά άνευρη άτομκ έγχειρηθέντα άπα τής παρε¬
λεύσεως πλειόνων ετών και νά εξακρίβωση την κατά¬
στασιν αυτών ιδού τ' αποτελέσματα τής Ερεύνης ταύ¬
της: Μικρά κόρη, έγχειρηθεϊσα τή 27η Μαρτίου 1896,
εξητάσθη έκ νέου τή 25η 'Ιανουαρίου 1900, εφαίνετο
ο" απολύτως θεραπευθεϊσα.Ότε συνηντήσαμεν αύτην,
επέστρεφε τοΰ σχολείου και είνε μέν μικρόν αδύνατος,
άλλ' ουδέν ίχνος φυματιώσεως παρουσιάζει.
-
i
28
ΙΑΤΡΙΚΟΣ ΜΗΝΥΤΩΡ
Ό νεαρός
Lc^t
εγχειρηθείς τή 2α 'Ιουνίου 1896
και τη 20 q 'Ιουνίου του αύτοΰ έτους, ευρέθη τη 22α
Ιανουαρίου 1900 έχων κάλλιστα.
Ό νέος 13- Ό. . "εγχειρηθείς τη 25η Ίαν. 1898,
ευρέθη ΰγιώς 'έχων τ?) 27η Ίκν. 1900 ΙΙοιεϊκαθ'
εκάστην πορείαν ημισείας ώρας, δπως φέρη τα προ-
γευμκ είς την άδελφήν του,έργχζομε'νην έν Ιργοστασίω.
Τέλος πχιδίον τι έγχειρηθέν τη 18η 'Ιουνίου 1899
έπεσκε'φθημ-εν έκ νέου τη 30^ Ίαν. 1900* έγέλα και
διετέλει έν πλήρει ϋγιεία.
Έν γένει μετχξϋ των ύφ'ημών εγχειρηθέντων δέν
παρετηρήσαμεν ειμή μίαν περίπτωσιν έπιγενοΰς θανά¬
του του πρώτου έγ/ειρηθέντος, δστις ΰπέκυψεν εις φυ¬
ματιώδη περιτονίτιδα, γενικευθεϊσαν εν έτος μετά την
πρώτην εγχείρησιν.
Άλλος τις υπέστη ύποτρο*ην και νέαν εγχείρησιν,
τούτέστι λζπαροτομίαν, ήτις και έθεράπευσε τελείως
τον πάσχοντα.
Ουδέποτε παρεγένετο ημίν θάνατος έξ έγχειρήσεως"
ωσαύτως έν ταίς παρ'άλλων δημοσιευθείσα!; παρα-
τηρήσεσι δίν είδομεν νά σημειούνται παρόμοια άπόληζις.
Έκ των ανωτέρω είρημένων δυνάμεθα να συμπε-
ρανωμεν, δ'τι ή έν τη εξαιρέσει "του περιτοναιο-βου-
βωνικοϋ άγωγοϋ συνυπαρχούσης της φυματιώσεως,
συνισταμένη έγχείρησις, είνε κζλη και δύναται
va
επε-
νέγκη την τελείαν ίατιν. 'Εάν τα πάθος ύποτροπιάση
υπό μορφήν περιτονίτιδος μετ' άσκ-ίτου, δέον να προσ-
τρεξωμεν το λαπαροτομία.
Κήλη φυματιοίδηο.— ΙΙρ2γμάτι, δ'περ θέλω νά
οΊασαφηνσω, είνε το έξης: οσάκις έν φυματιώδει κη-
λικώ θυλάκω ανεύρον τμήμα έντερου, προέκ,ειτο περί
ασθενούς ενηλίκου. Παραθέτω παραδείγματα :— 11α-
ρατηρησεις των
Hayem, Gosselin, Kriss nd
Le¬
ar*,
(iuınnn, .lonnesco,
Bruns.
Tenuerich.

"Ωσαύτως αυτοψία·., παρέχουσαι φυματιώδεις έντερι-
κας ΧΊτ,λκς, εγένοντο μόνον επί ενηλίκων.
ΙΙολλάκις ή εγχείρισις εγένετο συνεπεία των άπό
της κήλης συμπτωμάτων, πόνων, περισφίγξεως η
φλεγμονής. Ότε μιν ανευρέθη ύγρον μετά τινος εν¬
τερικής έλικος, ότε δε ύγρον δέν ανευρέθη. Ή παρου¬
σία ύγροΰ, άπεδείχνυε πάντοτε κηλην συγγενή, ή δ'
εντΐραη ελιξ δεν παρείχε τότε σημεία φυματιώσεως.
Ώς έκ τπϋ μικρού άρτ&μοϋ των δημοσΐευθί—«ν
—«ρχτηρήσεων, αδύνατον αποβαίνει να ποιήσωμεν κα-
νονΐκην^ περιγραφήν τής είρημένης μορφής. Ό,τι *β-
τικώς δύναται τις ειπείν είνε, δτι ή παρουσία εντέρου
έν φυμζτιωδει κηλικω θυλάκω παρχτηρεϊτχι πανΐοτε
«■»Ι ενηλίκου
*xl
δτι ή μορφή αύτη ε?νε σπαντωτέρα
t
-τΐς ύ^ροκηλίΐς τβθ παιδιού.
ΙΙρο(7τΗτω τ^ν εξής παρατήρησιν, ήτις και' έρέ κέ-
tTfftxi
μεγάλην σπουδαιοτητ»:.
Εσφαλμένως π;ριγραφτ>νιτι, καΐα το παρά
τον
Tendericiı
χ* Α
Bfoea.
πάσας τας
**Λ)*ίΐς υπο
to
τίνομα τής φυματιώσεως
rsù
κγ)λτχ»υ
»υ>άχου. Εύαρμοστότερον τή κλινική
ifitltv
ειββαι
τό οιαστελλειν την ίδίως ν;ηλκτιν
μικράν ετι
YYcöffTTiv
χ*» περιγραοεί-ίαν υπό τον
?>TS
χαί
JortılMco.
τής ο^τγγενονς
^yç
#6pTtKtıXriç,
^ττς χατά π
-pöfev
υ*1 έμόυ «Εγγρα¬
φείσα.
Qxïnrxi TJtVTÎv
ή Χαλλιον γνω^είσα
Αρκούμαι είς την κατάδειξη» των διακρίσεων τού¬
των, χωρίς να έπανε'λθω είς τας θεωρητικας παρατη¬
ρήσεις "επί τής παραγωγής τής τοπικής ταύτης φυμα¬
τιώσεως και των συμπερασμάτων, άτινα δύναται τις
νά έξαγάγη υπο την εποψιν τής παθογένειας τής συγ¬
γενούς ύδροχήλης έν γε'νει.
ΠΕΤΡΟΛΟΓΙΑ ΚΑΙ ΨΥΧΙΑΤΡΙΚΗ
ΑΛΛΟΙΩΣΕΙΣ ΤΩΝ ΕΓΚΕΦΑΛΙΚΩΝ ΚΥΤΤΑΡΩΝ ΚΑΤΑ ΤΗΝ
ΔΙλΚΟΗΤΙΚΗΝ ΣΥΓΧΥΣΙΝ
ΥΠΟ
Σ. Γ. ΒΛΑΒΙΑΝΟΥ
Ίατροΰ, ειδικού των Νευριχών και Φρίνικών.
«Les causes métaphysiqeus
*>'
évanouiront de la mé¬
decine à mesure que l'anatoniie pathologique de
texture fera progrés».
Cruvelhier. Nouvelle Bibliothèque médicale.
Pans
1826,
p.
397.
Τοιαύτη υπήρξεν ή ρήσις του μεγάλου άνατο{Αθπ«-
Οολόγου των άρχων του λήξαντος αιώνος και έφ'δσον
ό χρόνος παρέρχεται τοσούτον η έπικ-ύρωσις περιφανε¬
στέρα αποβαίνει, τοσούτον ή έπαλή^ευσις τρανοτε'ρα
δείκνυται. Νοσήματα, άτινα άλλοτε εθεωρούντο μη¬
δεμίαν όργανικην υπόστασιν κεκ,τημε'να,άποδείκνυνται
εξαρτώμενα έκ σαφούς αλλοιώσεως και αί πρόοδοι
του τεχνικού μέρους τής έξερευνήσεως των Νευρικών
κέντρων συν τοις άλλοις μέλλουσι να παράσχωσι με¬
γίστας υπηρεσίας είς την καθόλου Ψυχολογίαν, λέγε
Φυσιολογίαν του 'Εγκεφάλου, και την Φρενολογίαν,
έπιτρε'πουσαι την ένδοτέραν διεξερεύνησιν των ψυχ&-"
κων φαινομένων και συνεπώς των ψυχικών διατα¬
ράξεων.
Μεταξύ των φρενοβλαβειων υπάρχει μία, ήτις
αποτελεί οντότητα νοσολογικην αφ'ενός, άφ' έτερου
δέ παρουσιάζεται και ώς σύμπτωμα είς πολλάς άλ¬
λας νόβΌυς φρίνικάς, ώς την μανίαν, την μελαγχο^
λίαν, τα συστημαΐΐκαν παραλήρημα κλπ. καί ήτις
καλείται διανοητική σΰγχυοΐς. Ή κλινική εικών
τής φρενοβλαβείας ταύτης είνε ποικίλη* ώς τύπον πα¬
ρέχομεν την εξής συμπτωματολογίαν. Ό πάσχων
υπό διανοητικής συγχύσεως παρουσιάζει καταβολήν
των δυνάμεων μετά πυρετού, όστις §μως δύναται και
να λείπη, γενικήν εκλυσιν, άπίσ/νανσιν, νευρασθενείαζ
συμπτώματα, κεοαλιχλγιοϊν, πόvoυc κατά Την «τπον-
ουλικην στήλην, αυπνΐαν η τουναντίον ύπνηλι'αν, μυ'1"
κάς βτΧΜτάτίεις, ΧταΤοιραχάς γορίτρεντερίκάς,
t)
γλ«σσα
αύτών ε!νε έ*ίχρΐστος. Ό χαρακτήρ αλλθίουται, γί
νονται ευερέθιστοι- ή νόσο; δύναται να ύποδνθή έ
αρχή την μορφήν παροξυσμού μανίας μετά τ*ρχ
*ους παραληρήματος ή τουναντίον μελαγχολίας ^ κζί
όξβος παραληρήματος. Αξία προττοχής είνε ή *ογκί-
χ^ψενη ιρυί«ννωμία: τ&ν πζβγίνννν, ή «νευ ζωηρό¬
τητος χ*ί έ*φρ**»ως. Αί
icçaÇtıç
ζχϊ « λόγοι «ύτων
έν
ΙΑΤΡΙΚΟΣ ΜΗΝΥΤΩΡ
_9
είνε ασυνάρτητοι' δεν υπάρχει ουδεμία συνέχεια, ουδέ
συστηματοποίησις λόγων η έ^γω , ώς συμβαίνει είς
άλλας φρενοβλαβείας. Φλυαροΰσιν η ώς επί το πλεί¬
στον με'νουσιν άφωνοι ή ψελλιζουσιν ακατάληπτους λέ¬
ξεις καί ενίοτε περικεκομμένας. Ενίοτε υπάρχουσι
παραισθήσεις. Οί πάσχοντες εισί κατ' εξοχήν άπρόσ-
εκτοι' και όταν ακόμη τους καλείτε διά του όνο [Ακ¬
τάς των βραδέως αντιλαμβάνονται και ταχέως άπο-
στρέφουσι την προσοχήν των. Εισίν εύπειθεϊς" τουτο
είνε σύμπτωμα μεγίστης άξιας, όσον άφορα την οΊα-
φορικήν διάγνωσιν. Συχνάκις άπαντώσιν είς ερωτήσεις
δι'ενός ηρέμου «δεν γνωρίζω» Ώς ή λαλιά είνε
δυσχερής, ούτω καί αί πρός γραφήν προσπάθειαι εισίν
άγονοι. Άρρωστος τις του κ.
>ég!as
δεν εγνώριζεν
εαυτόν έν τώ κατόπτρφ· πολύ ολιγώτερον αναγνωρί¬
ζουσι και τα φίλτατά των αυτά ακόμη. Ή μνήμη
των παλαιών γεγονότων άν ενίοτε παραμένη κατά
τάς έλαφράς περιπτώσεις ή κοιτά την άνάρρωσιν,
άλλ' όμως των προσφάτων γεγονότων όλως λείπει.
Παραισθήσεις καί ψευδαισθήσεις δύνανται νά παρου-
σιάσωσιν ιδία τής οράσεως, σπανιώτατα τής ακοής ή
των άλλων αισθήσεων. Τρόμος τής γλώσσης και των
χειρών και άνισοκορία ύπάρ/θυσιν ενίοτε έν τή δια¬
νοητική συγχύσει καί το διαγνωστικόν δυσχεραίνεται
λόγω τής υπόνοιας γενικής παραλύσεως.
Μετά τοιούτων πεοίπου συμπτωμάτων ή νόσος κατα¬
λήγει είς θεραπείαν μετά τινκς ημέρας, μήνκς η έ'τη ή
είς χρονίαν κατάσταση καθ'ήν επικρατεί ή άνοια η
είς θάνατον, όστις είνε ούχι ασυνήθης εκβασις.
Τίνες αί αλλοιώσεις των εγκεφαλικών κυττάρων
κατά την φρενοβλάβειαν ταύτην ; Είνε γνωστόν, ό'τι
άχρι του νυν αί μικροσ-ιοπικχί ερευναι και των διαση¬
μότατων φρενολόγων άπέληξαν είς μηδαμινά ευρή¬
ματα. Είς άπαντα τα εργαστήρια τής Εσπερίας πυ¬
ρετωδώς εργάζονται ακάματοι επιστήμονες είς την διά¬
θεσιν αυτών έχοντες πάντα τα υλικά μέσα και τον
πρός τουτο χρόνον, ίνα προσθέσωσιν έστω καί μικρόν
λίθον είς τα μεγαλοπρεπές οικοδόμημα τής σημερινής
Ψυχιατρικής" παρά ταυτα εξαιρέσει τής γενικής -πα¬
ραλύσεως είς ουδεμίαν άλλην ψύχωσιν ευρέθησαν
άξιαι λόγου και δή χαρακτηριστικά! μικροσκοπικαί
άλλοιώ εις εξαίρεσιν ωσαύτως ποιείται και ή διανοη¬
τική σύγχυσις περί ών έν τοίς εξής ποιησώμεθα λόγον
και είς ήν πρό ημών εύρε παραπλήσιας τοιαύτας και
ό διάσημος φρενολόγθς, αγαπητός δ'ημίν έν Παρι¬
σίοις διδάσκαλ ς κ
Gilbert Ballet
Έν τή 'Ιστορία τής Ανατομικής ΙΙαθολογίας τής
φρενοβλαβείας ταύτης ευρίσκει τις ό'τι δεν διέφυγε την
οξύτητα τής παρατηρήσεως διασήμων φρενολόγων, ώς
οί
Scipion Pinel,
Kerrus, Wille, Etoc
üeraazy
κλπ. ή οιδηματώδης κατάστασις τοϋ εγκεφάλου των
θνησκόντων έκ διανοητικής συγχύσεως. Έν δέ τοίς
νεωτέροις χρόνοις ό πολύς
Kraopelin,
ό
Rychlins'u,
ό
Ziehen,
ό
Nagy,
ό
l^mminghaus
στρέφουσι την
προσοχήν των περί την εύρεσιν αλλοιώσεων κυτταρι¬
κών. Τα εξαγόμενα των ερευνών αυτών Οέτουσιν ήδη
είς την οδόν τής περαιτέρω έξερευνήσεως και δια των
επί με'ρους εργασιών αυτών έξάγετο» ηδη τα συμπέ¬
ρασμα, ό'τι έξάπαντος έν τή προκειμένη φρενοβλαβεία
υπάρχει οργανική υπόστασις, υπάρχουσι κυτταρικαί
αλλοιώσεις.
Ούτως έχουσι τα κατά την 'Ανατολικήν παθολο-
γίαν τής φρενοβλαβείας ταύτης, ότε άνελάβομεν ημείς
τάς έρευνας μας επί των εγκεφαλικών κυττάρων έν τω
έργαστηρίω του περιφανούς ύφηγητοΰ των Νευρικών
νόσων και δεινοϋ Άνατομο-παθολόγου κ. Dé
erine
έν Σαλπετριέρη. Ώς μέθοδον παρασκευής έξελεξάμεθα
την του
1NİSSİ,
ήτις νεωτάτη των προς εξερεύνησιν
του εγκεφαλονωτιαίου συστήματος μεθόδων ούσα, παρέ¬
χει ωραιότατα παρασκευάσματα /.αί λίαν χαρακτηρι¬
στικά, άτινα ουδεμία άλλη μέθοδος έκ των παλαιοτέ¬
ρων παρέσχε ποτέ.
Ίδοϋ
Se
τίνα τα εξαγόμενα ημών'
Των πυραμιδικών κυ τάρων άντιπροσωπευόντων τα
ευγενή ή ψυχικά κύτταρα, αί αλλοιώσεις αυτών εισί
κ,αι αί μάλλον σηρ,αίνουσαι και τούτων ιδία τάς αλ¬
λοιώσεις περιγράφομεν.
Παρατηρείται λοιπόν έν τοίς παρασκευάσμ,ασιν ημών
α') Οιδηματώδης κατάστασις των κυττάρων,
άτινα απώλεσαν τό πυραμιδικόν αυτών σχήμα και
εγένοντο σχεδόν στρογγυλά" την κατάστατιν ταύτην
των εγκεφαλικών κυττάρων προυτεινα νά χαρακτηρίση
του λοιπού ό επιστημονικός κόσμος διά τής λέξεως
κυτταροίδημα
(Gyttaroerlétne)
έν τω τελίυταίω
Συνεδρίω τής Ιατρικής τω Διεθνεϊ έν Παρισίοις.
β ) Χρωματόλι/σις
(C.
ιΓυΓΜΐ)^6)προσφυήςονο¬
μασία δοθείσα πρός χαρακτηρισαόν τής καταστάσεως
εκείνης των κυττάρων, καθ'ήν έπιγίγνεται διάλυσις
των χρωματοφίλων κόκκων
(grains chromatophi-
les)
του πρωτοπλάσματος. Διά τής μεθόδου του
1NİSSİ
οί χρωματόφΛοι ούτοι κόκκοι χρώννυνται ωραιότατα
αποτελούντες περί τον πυρήνα στοιβάδας αλλεπαλλή¬
λους πυκνοτέρας ή άραιοτέρας, ποικίλων σχημάτων
και ποικίλης διαθέσεως. Ή χρωματόλυ-ις λοιπόν αύτη
είνε καταφανής, των κόκκων συγχεομενών εις μάζαν
διάχυτου χρώσεως σχεδόν όμοιομεροϋς.
γ') Έκτόπισις τοϋ πνρίίνος. Ό πυρήν κατέχων
έν τοίς φυσιολογικοϊς κυττάροις τό κέντρον τυγχάνει
έν τοίς παθολογικοίς τοιούτοις των ημετέρων παρα¬
σκευασμάτων έκτετοπισμένος πρός την περιφέρειαν και
'έν τισιν αυτών και φωραται έκπίπτων τοΰ σώματος
τοϋ κυττάρου, τουθ'ό'περ ούδε'ποτε συμβαίνει επί υγιών
κυττάρων πλήν αυτού ό πυρήν ούτος είνε ηύζημένος;
τόν όγκον καταφανώς.
δ') Έξαφάνισις των άποφι/άδων. Έν παρα-
σκευάσμασι φυσιολογικώς εχόντων πυραμιδικών εγκε¬
φαλικών κυττάρων αι άποφυαδες εισίν όραταί έφ' ικα¬
νήν απόστασιν από τοϋ κυτταρικού σώματος" κατά
την διανοητικών συγχυσιν τα εγκεφαλικά κύτταρα
απώλεσαν τα; άποφυάδας ταύτας καί μόλις εις τίνα
αυτών παραμένει άποφυάς τ ς έν δέ τ7, πλειονότητι
πάντως έςέλιπον καί ήφανισθησαν. Λίαν σημαντικόν
τό γεγονός, ά'ν τις θέλη να εισέλθη είς άνατομο-κλινι-
κάς παρατηρήσεις κατά την προσφυεστάτην καί γονι¬
μωτάτην είς ευρήματα μέθοδον του
(harcot
και άλ¬
λων" αλλά δεν είνε ενταύθα ό τόπος σήμερον.
ε') ϋξησις ασυνήθης τής νευρογλοίας. Ό
αγενής ιστός, ώς ώνομάτθγ) ή νευρογλοία πνίγει κύριο-
30
ΙΑΤΡΙΚΟΣ ΜΗΝΥΤΩΡ
ι··
λεκτικώς τον ευγενή, όν τα κύτταρα αποτελούσι και
δή τα πυραμιδικά έν τή φλοιώδει ουσία του έγ/,εφά-
λου οί πυρήνες λοιπόν των νευρογλοικκών κυττάρων
οί διά τής μεθόδου του
Nl^Sİ
μόνον χρωννομενοι,πλη-
ροϋσι το όπτικόν πεδίον κκί περιάγχουσι τχ ήλλοιω-
μένα κύτταρα, αληθής εισβολή κζτ*κτ/)τ'.κή, αληθής
επιδρομή των βαρβάρων κκτά των πεπολιτισμένον.
Τοιαύται έν χεριλήψει αί κυριώτεροι βλάβαι, ό'σκς
κκτά την δΐανοητικίιν εύρομεν σύγ^υσιν κζί θα
ηύχόμεθζ νά επολλαπλασιάζοντο αί τοιαύται έργ/.σίαι,
δπως άποτινάξωμεν τον έφιάλτην των ι^υ^ωσεων των
ποικιλώνυμων και πολυπληθών και είσέλθωμεν είς έ>α
φός στα)ερώτερον και άσραλέστερον, όπερ μόνη ή
'Ανατομική Παθολογία του Νευρικού συστήματος μάς
ΰπισ/νεϊται.
ΘΕΡΑΠΕΥΤΙΚΗ
ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΤΟΥ ΑΝΘΡΑΚΟΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΑΟΘΙΗΚΟΣ
ΔΙΑ ΤΟΥ ΟΞΥΓΟΝΟΥ
Κατά
Thiriar
έκ Βρυξελλών.
Πολλαί
[Ae'ypi
τούδε συνεστάθησαν θερζπεϊαι κκτά
τού άνθρακος και τού δοθιήνος, δεν κατωρθώθη δ'μως
μέ/ρι τούδε να καθορισθώσι κζνόνε; άπλοϊ κζί ατκθε-
ροί πρός άνύσιμον θεραπείαν των παθήσεων τούτων
κατά πάσας αυτών τας περιόδους.
Το οξυγόνον φαίνεται πληρούν τους δ'ρους τος τοικύ-
της θεραπείας" όντως δέ σταθερώς επιδρά οιαδήποτε
x"âv
γι ή περίοδος τής άναπτ-,ξεως του άνθρκκος ή τοϋ
δοθιήνος. Όσω δέ νεώτερος ό άνθρκξ ή ό δθνΊήν,
τόσιρ εϋκολωτί'ραή Οερκπείκ. διότι εινζι πολλώ άπλού-
στερον νκ κζτχστρχφώσιν
osi
ολιγάριθμοι μι^ροβικ-Λχί
άποικίαι, αί εγκατεστημένοι ν.ς την έστίαν τής νόσου
ά,πό τ/ϊί άρΧ'ίί τής λοιμώξεως, ή νκ προσβληθώσι τα
απειράριθμα μιχροβικ, άτινα άείποτε πολλαπλασιά¬
ζονται, αν μη δυνηθή τις να κζτχπολεμησλ αυτήν.
Τό οξυγόνον άντίχίΐται τ?, χζρζκτηριστική νίΑρώ-
jeı
του άνθρακος (ή τού δοθιήνος), ού έπ»'/ει την εξέ¬
λιξιν.'Εννοείται, δτι τα ήδη νίκ,ρωθέντ* στοι/ΰκ, αί
συνδετΐΑζι κκί έλκστικζί ίνες, τα κοκχολιπωδη σω¬
μάτια καί τα άλλοιωθίντα έπιθηλιζκχ κύτταρα, έξ
ών ώς γνωστόν αποτελείται τού άνθρακος (ή τοϋ δο¬
θιήνος) ό πυρήν, πάντα ταυτα δέν άναβιοϋσι χαί δέον
ν' αποβληθώ
ti h
λώσεως άρ/εται πάραυτα, ή δέ ϊασις έπιτυγ/άνεται
μετ» ταχύτητος αξιοθαύμαστου.
Είναι δ ' εύχολωτατη ή χρήσις τοϋ οξυγόνου και
ΐϊροσιτη είς πάντα ιατρόν.
Άρκεΐ να ίχη τις δοχείον επίτηδες οξυγόνου συμ-
πεπιεσαένου είς 120 ατμοσφαίρας. Είς τόν σωληνί-
σκον τοϋ δοχείου τούτου προσαρμόζεται σωλήν έξ έν-
θίίθυ έλαστικοϋ *όμμ«ως άπολή -ων είς βελόνη·; ΙΙοα-
β4ζ, η σωλην ύΑινο;, χζθ' δσον πρόκειται να γείνη
χρήσις τοϋ άιρίου δι'υποδορίου ενέσεως ή δι' έμ-ρυσή-
5»«ς «ίς {Μ|Αθλυτμενχς κοιλότητας. Διον ό*μως να κα¬
νονισθή ή κατανάλωσις τού οξυγόνου' πρός τουτο εμ¬
βαπτίζεται ή βελόνη η ό ύέλινος σωλήν έν υδ/τι άσή-
πτω, ανοίγεται βαθμηδόν ό ρυθμιστής, ούτω δε έκ
τού παφλασμού τοΰ αερίου έν τώ ύδατι ευχερώς εκτι¬
μάται ή ταχύτης 'αί το ποσόν τής έχροής.
Τούτου γενομένου, αφού πρότερον καταστή άση¬
πτος ή χώρζ, έν γι θα γείνη ή ενεσις, εκτελούνται ενέ¬
σεις κατά τον όγκον και την περιφέρειαν αυτού εμπει-
ρομένης τής ΙΙραβαζειθυ β λονης. Διά δοθιήνα μία
μόνη ενεσις, ώς δεί γιγνομένη κατά την βάσιν τού
μικροΰ όγκου η κατά τόν κρατήρα ικύτού, άρκεΓ άν
δε ό πυρήν εσχηματίσθη ήδη, ένίεται και κατ'αυτόν
οξυγόνον.
Δι'άνθρακα ευμεγέθη απαιτούνται 4 — 6 ενέσεις
πεοί αυτόν. Άν ήδη υπάρχη γαγγραινώδης έπεςερ-
γασία, ένίεται μετά προσοχής οξυγόνον καθ' άπαντα
τα νεκρωθέντα μόρια. Έν συνόψει, πρέπει νά είσά-
γηται άφθόνως άεριον καθ'άπαντα τα μεμολυσμε'να
σημεία, καθ' α αθροίζονται πύον και πυρήνες, δέον νά
τροποποιώνται αί γραγγραινώδεις μάζαι, πρό πάν¬
των δέ πρέπει νά πε ρ'.ορίζηται τό πάθος δι'ατμο¬
σφαίρας οξυγόνου, χωρίς να φοβηθή τις ίνα υπερβή
τα δρια τής κατειλημμένης περιοχής. Δια τής περι¬
φερείας προβαίνει ή λοι'μωξις" διά τής περιφερείας
λοιπόν δέον νά προσβληθή τα πάθος όσον και διά του
κέντρου.
Αξιοσημείωτος έν τή θεραπεία ταύτη είναι ή τα¬
χύτης τής ενεργείας τοϋ οξυγόνου. Μετ'ολίγον χρό¬
νον ό άνθραξ καθίσταται αναίσθητος, παρερ/ομένων
τέλεον των πόνων* άπό τής αυτής δ' εσπέρας ή τό
βραδύτερον άπό τής έπιούσης τό περιφερικόν οίδημα
μειοϋται ή και όλως εκλείπει' τό σκληρόν και έρυθρόν
και έπώδυνον επαρμα καταπίπτει και ώχρια, ή δέ
σκληρία εξαλείφεται.
Άν υπάρχη λεμφαγγειτις, εξαλείφεται. Έν ένι
λόγω ή πρός τα πρόσω πορεία τού ά'νθρακος και τού
δοθιήνος τάχιστα έπέχεται, ή διαπύησις μειοϋται και
παύεται, μετ' ολίγας δέ ημέρας ή έπούλωσις συντε¬
λείται.
Άξιοπαρατήρητος έν τή ενεργεια τοΰ οξυγόνου εί¬
ναι ή έκ των ενέσεων επερχόμενη άνακούφισις. Έν
αρχή, δ'ταν τα οζυγόνον είσχωρή μετ' ίσνύος έν τοις
έσκληρυμένοις και φλεγμαίνουσιν ίστοϊς, έπε'ρ/εται
ενίοτε άλγος έντονον, όφειλόμενον είς την διάτασιν
σχεδόν δ'μως παρευθϋς κατευνάζονται τα άλγη και
μετ' ού πολϋ τέλεον παρε'ρχονται.
Α. Καλλιβωκας
ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΗ ΙΑΤΡΙΚΗ
Η ΦΤΜΑΤΙΟΣΙΣ ΕΝ
TÛı
ΣΤΡΑΤΟ ι
Ό έπίατρος κ. Π.
MavoÛOOÇ
ωμίλησεν έν τω
Α' Στρατ. Νοσοκομείο) 'Αθηνών περί τής φυματιώ¬
σεως έν τω στρατω, ήτις ατυχώς λαμβάνει 'και έν
αύτω τάς αύτάς διαστάσεις, ας αναπτύσσει και είς
την έπίλοι-ον κοινωνίαν, ένεκα τής εγκληματικής
αμελείας των αρμοδίων. »
ΙΑΤΡΙΚΟΣ ΜΗΝΫΤΩΡ
'Εάν ή σύστασις φθισιατρείου είνε τόσον δύσκολον
έργον ηλανθρωπίκς, δΐν συμβαίνει το αυτό και δια
τα ληπτέα υγιεινά; μέτρα πρός υπεράσπισιν των στρα¬
τιωτών άπα τος άπαισίας νόσου, ήτις κατ'έτος κατα¬
κτά έδαφος, δηλητηριάζουσα την ϋγιεστέραν και νεκ-
ρωτέραν άρτηρίαν του σώματος τής πατρίδος Ξηρά
των πραγμάτων ά'λλως τε άπαρίθμησις η'ίελε πείσει
περί του άμεσου κινδύνου κκί κύτους ακόμη τους αρ¬
μοδίους, διότι, μολονότι ^έν εχομεν ατυχώς στατιστι-
κάς των έκ, φυματιώσεως καθ'άπαν το κράτος απο¬
θνησκόντων στρατιωτών, αλλά έκ των δεκαετών στα¬
τιστικών των έδώ Στρατ. Νοσοκομείων δύναται τις
νά πιθανολογήσω] "ην επικινδύνως αΰξουσκν έξάπλω-
σιν της φυματιώσεως.
Ούτω π. γ. ένώ κατά τα έτη 1884 ένοσηλεύθησκν

φυματικοί, έξ ών 5 άπεοίωσκν, και 66 πλευριτι¬
κοί μέ ε να θάνατον, κατά τα επόμενα 'έτη εσ/ομεν
την έξης αΰξουσαν αναλογίαν:
Κατά τα 1887 27 ρυμ.— 5 θάν.84 πλευρ.—=2θάν.
» 1888 16 ' » — 3 »44 » ' =-1 »
» 1890 24 » = 7 » 59 »
» 1898 54 » —13 »198 » Ο
» 1899 50 » — 9 »144 » —
Τό αυτό έτος έν τώ Α' Στρατ. Νοσοκομειω ένο-
σηλεύβησαν 33 φυματικοί και 107 πλευριτικοί. Ή
κατά το 1898 αύξησις τής νοσηρότητος οφείλεται
είς τάς συνεπείας τής εκστρατείας.
Τα αίτια τής φυματιώσεως έν τω στρατω, έκτος
των κόπων, τής αλλαγής του βίου, τής νοσταλγίας,
τής ανεπαρκούς τροφής, τού έφθκρμε'νου αέρος είνε
ότι πλείστοι των νεοσύλλεκτων κατατάσσονται φε'ρον"-
τες την φυμάτωσιν έν λανθανούσ^ μορφή, ήτις δυς-
κόλως οικγιγνώσκεται έν τή στρατολογική υγειονο¬
μική εξετάσει και ήτις ένα μήνα μετά την κκτάτκ-
ζιν τοϋ στρατιώτου εκδηλούται κκλπαστικ,ή ή χρο-
νιωτε'ρα.
Έκτος τούτων, όλαι αί πρόσφοροι συνθήκαι των
πειραματιστών
(Cornet, La-c-hH'-hi'iiki.
IVtrı,
Flü^e, P.'t"r-ien)
διά την ανάπτυξιν κκί μετάδοσιν
του βακίλλου τού'>οΰ·ι «ΰρίσκονται ακριβείς εν ταίς
συνθήκας τής ζωής του στρατιώτου, ώς θέλομεν ση¬
μειώσει κατωτε'ρω.
Αί μορφαί, ύφ'άς ή φυμάτωσις εμφανίζεται έν τώ
στρατφ, είνε συνήθως ό προφυματικός πυρετός
(Ijfiıı-
di)iız),
ό ΰφέσιμος και μζκρός εκείνος πυρετός τής
φυματίνης, ή πλευρϊτις και ή είς τους πνεύμονας έν-
τόπισις. Ή είς τους όρ/εις και τα λοιπά όργανα ε νέ
σπανιωτε'ρκ, κα/ώς κκί είς τάς μήνιγγας, ης είχομεν
2 θανάτους κατά το τελευταίον Ιτος. Είς τα όστα
είνε σπκνιωτάτη, ώς κκί ή είς τάς αρθρώσεις. Είς τους
λεμφικούς αδένας εντοπίζεται πολύ συνηθέστερον. Τό
πολύμορφον ερύθημα είνε αρκετά συγννη προφυμα-
τικη εκδήλωσις.
Καίτοι έλλείπουσι στατιστικκί, δέν είνε όμως δύσκο¬
λον νά κατίδη τις την μεγάλην έξάπλωσιν τής νόσου,
ήτις επιβάλλει σύντονα και αμεσκ μέτρα. Δέον δηλ. ή
εν τοίς στρκτολογικοΐς γραφείοις έξέτκσις να γείνετκι
προσεκτικώς, όπως μη είσερ/ωνται είς τον στρατόν οί
νποπτοι προδιατεθειμένοι στενοθώρακες, άλλα ν'ανα¬
βάλλεται επί 2 ετη ή κατάταξις αυτών. Δέον ή μη¬
νιαία υγειονομική επιθεώρησις νά γείνεται αυστηρά,
ν'απαγορευθή το πτύειν, νά τεθώσιν είς τους στρα¬
τώνας πτυστήρ'.α μέ αντισηπτικά, να μη σκρώνωνται
τα δάπεδα μέ τα συνήθη σάρωθρα, αλλά μέ βίβρεγ-
μένην οθόνην, ν'αυξηθή ό κυβισμός του άε'ρος. ν'αυ¬
ξηθή ή τροφή του στρατιώτου, νά καθαρίση και ν'ά-
πολυμανθή τό παν Δέον πρός τούτοις οί παθόντες
πλευρίτώα ν ' άπολύωνται ή ν' άπε'ρνωντκι είς αόρι¬
στον άδειαν. Τάς παρατηρήσεις ταύτας του διακε¬
κριμένου έπιάτρου κ.
II.
Μανούσου συνιστώμεν θερ¬
μώς είς τους άρμοόίους.
ΙΑΤΡΙΚΗ
IT
Συνεδρίασις 1Γ/'ς Φεβρουαρίου 1901.
ΑΝΑΚΟ'ΝΩΣΙΣ Ν. ΑΛΙΒΙΖΑΤΟΤ,
οϋ και επιμελητού τής Χειρουργικής κλινικής
έν
toi
Πολιτικαί Νοσοκομείω.
Π ε
y
i
εύθυάοεως Ποττείας κνφώιεως
διά
toıî oyöonaıöiKoCf
αυτού
unraviiiiuxoç.
Πρό 8 ττϊριπου μηνών, κύριοι, εΐνον τ,ν
tîu.7,v
ναπαρου-
άτιο εί; ϋ^,ας ενταύθα όρθοπα'.διχόν μ
ji^r^xx
ιδίας έιτι-
ής, σκοπός τού οποίου ήτο να έπιτυγ/άν/) τις τ^ν εύ-
θύανΐΐν των ποττείων κυφώσεων επί τί] [4αΐει τής μεθόδου
τού κ.
Gııllot Clııpaıılt.
Τυτε,ώ; ένθυ,αΐΐσο;,τελείως π»ριε-
;pïLo(
είς
ju.ïç
τουτο, πζρυιΐΐΐά^ων είς υμάς την μΐ'.ρογρα-
φίαν
ïjxo'j·
λχ άιτίοε'.ςα ότι σκοπός
toj
μίΐ/ανήαζτος ήτο
ά/τ'./.ατχΐτα7ΐς των ν;5.ρΐ7μών τής αεθ^ίου τού
CaIlot —
ı.tıi|.nılt
δια μηνανικιόν τοιούτων' δηλ. αντί ή τίτις και
άντέ/ΐτϊϊΐς ώς και ή πίεσις να έκτΐλώντοίΐ δια τον χειρών,
ταύτα να γίνωνται είτε ταυτοχρόνως εΐτ» ιδία ε/ςα;τον δι'
ενός τροφού κινουμένου ύφ' ενός και μόνου βθί,Θ^Ο.
Τα πΛεονεκτή;Αατα τοΰ μηνανήαατος τούτον άρ/.ούντως
είς πρθκίγουμ,έν ^ν αναζ-οίνωσιν έςέθε^α" εκείνο τό οποίον σή¬
μερον επιθυμώ όπως καταΐτι-ί-τω ημίν γνωττόν είνε ότι
ε/.τοτ» πολλάς τροποποιήσεις ίπίψζοον είς τό μηχάνημα μου,
ώς
P'Aİtî
-χι έν τί] ου^τογραφία, τας οποίας θεωρώ περιτ¬
τον να σας περιγρ .ψω, καθ' διον καλλιτέρα περιγραφή αύ-
τοϋ
sivs
τό να τό Κ'/] τις έκ τοΰ πλησίον είς τό φυσικόν
aJTO'j
μέγεθος.
Πρό ολίγων ήμερων είχον τ/,ν ευκαιρίαν να έφαρμόΐω τό
αηχάνηαά μου επί τής έκ Πειραιώς κόρης Μ. Τ. ήλ'.κίας
6 ετών, ήτις έφερεν ποττείαν κύφωσιν των τεσσάροίν τελευ¬
ταίων θωρακικών σπονίύλων' αί άιαν ώδεις αποφύτεις των
οποίων προεςεΓ/ον τόιον ώστε τόκaλJπτov δέρμα ήτο λίαν
έρυθρόν. ΜΙ συμπτωματολογία τί,ς .κυφώσεως ταύτν,ς έδϊί-
κνυεν ύαΐν ότι ή φυ χατΐιόδης έττεςεργασία αυτής προο'ίδευε
και συνεπώς δέν ήτο ήγκυλ'υμ,ένη· εκτός
hi
τούτα ή μικρά
άτθενής άπό τίνος ή'ρςατο παρουσιάζουσα αίμοδιάσεις και έν
γένει τα συμπτο>υ.:χτα άρ/ομένης παραιτικης καταστάσεως
των κάτω άκρων.
ΜΙ γενική αυτής κατάστασις σχετικώς καλή. Τα δέ ανα¬
πνευστικά αυτής ορ ;ανα ουδέν παρουσίαζον. Συνεβούλευσα
όθεν
tîjv
εύθύαΐΐν, ήν
xat
διενήργησα διά του μηχανήματος
μου. Άναισθ^τήσας ελαφρώς την [Λΐκράν άΐθενή δια χλωρο¬
φορμίου ετοποθέτητα επι τοΰ μηνανήαατος και έφαρμόσας
τάϊΐν και άντέκτασιν δυνάμει)ς 3'^ κοίλων,ώς τα δυναμόμε¬
τρα έδειξαν υμιν, κατώρθωσα να επιτύχω την τελείαν εΰ-
θύαίίν χωρίς να προϊφύγω ούδ' είς τ7(ν έλαχίστ
/jv
πίεσιν επί
της κυφώσεως.
Mi
εύθυασις επετεύχθη εντός 4'—5' τη-»
32
ΙΑΤΡΙΚΟΣ ΜΗΝΥΤΩΡ
il
,
ρήσας δέ τήνάτθίνή επί τού μηχανήματος έν έκτάσει εφήρ¬
μοσα αύτ
/j
τόν γύψινον έπιδεσ^ον, τον Όποιον μεταχειρίζε¬
ται ό ϋΒΐίύΐ,τροποποιη.έντα υπο τού καθηγητού κ. Γαλβάνη.
Μετά δέ την άποξήρανΐιν του γύψινου επιδέσμου,χαλαρώϊϊ;
δια του αντιστοιχούντος τροχού την τάσιν, αφήρεσα τ^ν πά-
σχουσαν έκ τοΰ μηχανήματος.
'ν,
iç-
___
..-IL·..
/.
U
Λ -~. «—Χ
νης
δρασιν.
αυτήν εντελώς υγειά καί ανευ παραμορφώσεως.
Ό χ. Σακτούριις λέγει ότι το ορθοπεδικον μηχάνημα
του κ. Αλιβιζάτου είνε όντως εύφυέιτατον και τελείως έκ-
ιτληροΐ τον αχ,οπον του, άλλ' είς τα πρακτικά τού τελευ¬
ταίου συνεδρίου ανέγνωσεν ότι ή μέθοδος τοΰ
Cal
lot
τείνει
να έγκαταλ^ιφθ/) ώς μή επιφέρουσα πλέον τα ευχάριστα άπο-
τελέσαατα, άτινα έν τ ή άρχ
/j
ττ,ς εδημοσίευσεν ότι εδι-
5εν και έν τοιαύτη περιπτώσει ερωτώ όίς τί θα χρησιμεύ-
σωσιν τα τοιούτου είδους μηχανήματα ;
Ό κ. Άλι6»ζάτ«ς απαντών λέγει ότι άπατϊται ό κ.
συνάδελφος νομίζων ότι τα πρακτικά τοΰ τελευταίου διεθνούς
συνεδρίου τείνουν να καταδικάτωσι την μέθοδον τοΰ
Callot.
Έκαστη μέθοδος τόσον σπουδαία, οία ή τού
Callot-Ghipault
φυσικόν ήτο να εχ/) τους υπέρ αυτής και τους αντιθέτους,
είς δέ τα πρακτικά αναφέρονται άπλοΊς αί συζ^τήτεις, αίτι¬
νες έλαβον /ο>ραν επί τού ζητήματος χωρίς να άπολήξωσιν
είς τ,,ν καταόίκην τής μεθόόου ταύτης. Ή μ^οοΌς αυτή,
κύριοι, εζι,σε, ζή κα'ιθαζήσγ].
Ό κ. Κθ(_>υιιηλιϊς λέγει ότι ό κ. Σαχτούρης δεν ωμί¬
λησε περί των προσφάτων αποτελεΐματων τής ν.ε)ο%ον τού
Gullut,—
βρί τής επιτυχίας των οποίων ουδεμία αντίρρησις υφί¬
σταται, αλλά περί των απομεμακρυσμένων ταύτης αποτελε¬
σμάτων, ειπών ότι ταύτα οέν είναι ικανοποιητικά.
Ό κ. '.».λιΟιζίΐτος είς απάντησιν ϋπενθυμίζ.ΐ τάς στα-
τιστΐκας τας άναφεροαένας επί των εύθυασεων, άς έςετέλεϊ ν
ό
Callot
επί κυφών μετά παρέλευσιν
t
και 3 ετών έκ ταύ¬
της, συνοδεύων μάλιστα αύτα μετά ακτινογραφιών, αί οποίαι
έδδίκνυον την κατασταΐιν τής κυφώιεως προ τής εύθυάτεως,
ολίγους μι^νας μετά τ.,ν ε!ιύασιν καΐ δυο ή τρία ετη μετά
την Γαΐΐν. 'Επί των ακτινογραφιών τούτων παρατηρεί τις
σπήλαια αποτελούμενα άπο δυο, τρία και τΕσιαρα σπονδυ¬
λικά σώαατα αντιστοιχούντα τ
/j
κυφώσει καΐ όντως θαυμάζει
πώς τα τπήλαια ταύτα κατόπιν τής υπο τού
Callot
έφαο-
μοσθείσης θεραπείας ανεπλί,ρώ/η-ΐαν διά νέου υγιούς όστεώ-
δους ιστού. Τούτο υποθέτει ότι πρέπει να πείθτ, ήμϊς περί
των έκτί-ιτων αποτελεσμάτων τής αεθοδου ταύτης.
Ό κ. Κΐ'ριιικυι, συμφωνεί αέ τον κ. Άλιβιζάτον περί
των ό'των ίίπεν -περί τής αεθοδου τού
Callot,
καθ' οίον πολ-
λο'ι καΐ άςιόπιΐτοι παρατηρήται βεβαιούται ότι είδον αρίστα
έξ αυτής αποτελέσματα, αύτος δέ ο άνα,χφΐΐβήτί,τον κύρος
επί τοιούτων ζ,,τη,χατων έχων καΟ.,γιιτ,,ς έν Βιέννη
Lorenü
άνοαολογεί τι,ν άςίαν τΛ,ς μεθόδου, εί και δεν άρνε ται τα
δυσάρεστα αποτελέσματα, άτινα εστίν ότε δια ταύτης επέρ¬
χονται.
ΊΙ μέθοδος αϋτη έπολεμήθη ίδίχ έν Γερμανία, τό σπου¬
δαιότερον δε των κατ' αυτής επιχειρημάτων έξετοξεύθ,, Οπό
του έν Βερολίνω καθηγητού Κοιημ φρονούντος ότι είναι α¬
δύ
j
ό
ρ ηγη μ φρς ι ναι α
δύνατον το μετά τόν
jjiatov
εύθυασαόν τής σπονδυλικής ττή-
λης παραγόαενον μϊτα;ΰ των τπονδύλων διίκΐνον, οτγϊο εστίν
Hxi
ανέρχεται ΐ·ς 4—8 έατ. να άνα-ληρωθ,- δι' οίτεώδους
ίστού υγιούς, αφού
siva·.
παιιφινές ότι οί έκ φυματιώσεως
νοσούντες σπόνδυλοι άδυνατούτι να παραγάγωσιν ύγια ίστόν.
γασί
ρουργών,φρονούμεν δτι ή μέθοδος
tojC;1IoI

Chipai
τίνων τροποποιήΐίων κέκτηται μεγάλην σπουδαιότητα.'
■ - --------.· ϋδημοσιεύθησαν
|*ΐ6ϊ·.ως πολλαί π.ριπτώΐεις, καθ' άς επήλθεν ή ίασις μετά
ττ,ν εφαρμογών τής μεθόδου τού
Gdliol,
άλλα μήπως δεν
ίώνται πλεΐστοι και διά των υυνήθιον μεθόδων, αΐτινες βάσιν
l/oun
την ά-.ινησί^ν και την υποστήριξιν τής σπονδυλικής
ΐτήλ/,ς διά διαφόρων έπιδέσαων έκ γύψου" ότι ίώντα.
■πλείονες και μονιμώτερον ή καν ταχύτερον διά τού αποτό¬
μου ευουασμού, τούτο ουδαμώς απεδείχθη,αντίκειται δέ καΐ
προς δσα γινώσκομεν περί των φυματιώσεων των οστών κα'ι
των άρ.ρων έν γένει. Είναι αληθές ότι κατά τινάς περιπτώ¬
σεις αετα την απότομον εΰθύασιν τι;ς σπονδυλικής στήλης,
■παοΐτηρήθη βελτίωσις η ίασις παραλύσεων ΰφυταμένων
προτέρον, άλλ' αληθές είναι ότι παρετηρήθη κου το εναντίον,
Βεβαίως τό ζήτημα δέν είναι εισέτι οριστικώς λελυμένον, ό
χρόνος δέ και ή πείρα θα δείξωσιν άν και έν τίνι μετρ ω
ci
ναι έφαραόσι,αος ή μέθοδος τού
Callot.
Ό κ. Άλιβιζϋτος άπαντα δτι ό κ. Κόκκορης μας ανα¬
έ Ε^ώ
ζ ρ
φέρει 14 περιπτώσεις θανάτου εφ' όλων των έν Ε^ρώπτ] γε-
νοαένων εύθυασεων, των οποίων τόν αριθμόν δυστυχώς δέν
ορίζει' θα ήτο δέ έπάναγκες να έγκρίνωμεν τόν αριθμόν των
απανταχού τής Ευρώπας γενομένων εύθυάσεων, όπως ορισθή
προς ποσόν τοίς εκατόν αντιστοιχεί ή θνι,σιμότης. Σκεφθήτε
όμως, κύριοι, πόσον μέγας θα είναι έξαλλου ό αριθμός των
ήδη εύουαϊθέντων δια της
y.ïHobOu
ταύτης, αφ' ου μόνον ό
Cdllot
έν τ
/j
πρώτ·/) αυτού στατιστική αναφέρει ότι επι 204
εύθυά^εων ούοένα αΐθενή έκ τούτων απώλεσε κατά την διάρ¬
κειαν τής εΰθυάτεως ε'ίτε έκ χλωροφορμίου είτε ές άλλης
αιτίας, τουναντίον απώλεσε τρείς ουθενεΐς, έκ των όποιων
τους δύο μέν τρείς μτ,νας άπό τής εΰθυάσεως υπό μηνιγγί-
τιδος, τόν δέ άλλον ολίγας ημέρας άπό τής εύθυάσεως έκ
βρογχοπνευιχονίας.
Επομένως ό αριθμός 13 ό τόσον μικρός, δέν είναι αρκετός
ού μόνον να κ.ταδικάστ] την μί()ο^ον τοΰ
Cdllot

Chipault
άλλα ούδε τόν έλάχιΐτον ψογον επ' αυτής να προσάψγ).
"Αλλο τι δέν έχω ή να σας αναφέρω άνω των 30 εύθυά-
σεων,τάς οποίας παρηκολούθησα άπο τριετίας,διενεργηθείσας
υπό τού καθηγητού κ.Γαλβάνη, τοΰ μόνου έφαρμοζοντος έν
Ελλάδι τ,,ν μέθοδον ταύτην' και κατά τάς οποίας ό'χι μό¬
νον θανάτους δέν παρετηρήσαμεν, άλλ' ουδέ την ελαχίστην
αντίδρασιν' όσον άφοργ δέ τό ότι δυνάμεθα να θεραπεύσωμεν
πόττεια κακά διά τής ήπίας μεθόδου, τουτο είναι αληθές,
άλλα ή [ίί^οΖος αυτή εκτός τού ότι πολύ ολίγους ριζικώς
θεραπεύει, άφίνει είς τους ίαθέντας την άρχικήν αυτών κύ-
φωτιν, ένω ή υ.έ;οδος τοΰ
C.illot —Chipault
χάριν τής απο¬
λύτου ακινησίας, είς ήν υποβάλλεται ό άτθενής άφ' ενός, και
χάριν τής εΰθυάσεως, ήτις άπαλλάττει τους σπονδύλους του
να άλλ.,λοπιέζονται υπό τού βάρους τοΰ σώματος καί τής
επιθέσεως, τού γύψινου έπιδέτμου, οΐίτε συγκρατεί τους ήδη
άνατόχθέντας σπονδύλους, κα'ι τους πλειοτέρους θεραπεύει
καί άνευ τής ελαχίστης παραμορφώτεΐϋς, όπως αί κατά και¬
ρούς δηαοσιευόαεναι στατιστικοί καταδεικνύουσιν.
ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΙΣ Γ. ΚΑΡΥΟΦΥΛΑΗ
'Τφηγητού τής Ειδ. Νοσολογίας.
Περί εγκεφαλικής
Ό άρρωστος Β. Π. ηλικίας νυν 13 ετών προσεβλήθη είς
ηλικίαν 17 μηνών υπό πυρετού μετά σπασμών έκλααπτικών
κα'ι άναιΐθ.,σΐ'ας. "Εκτοτε εΐχϊ την αντίληψιν βρζδεϊαν καί
έν γένίΐήτο ά;θενικόν. Μετά δυτκολίας ευ-αθε τό άλφάβητον,
από δε τοΰ 4ου έτους επεγένετο αύτω ώτόρροια αμφο¬
τέρων των ώτων, διαρκούσα μέχρι σήμερον. Προσεβλήθ/)
συν τοίς άλλοις έκ πνευμονίας κα'ι 'Ιλαράς, άπό τού 7ου
δέ έτους και εντεύθεν ουδεμίαν άλλην πάθησιν υπέστη.
Πρό διετίας παρεπονέθ
/j
δια κεφαλαλγίαν κα'ι προσεβλήθη
υπό πυρετού κα'ι έμέτων, ήρξατο δέτραυλίζον κα'ι μή δυνά-
ιαν σκοτεινή, έκλιναν δε πρός παραδοχήν
γιτιδος.
Έν τοιαύττ) καταστάσει (δυσκαμψία γενική των μυών,
αφασία, δυσκαταβασία) προσεκλήθ^ν 'ίνα Ιδω τούτον. Δια
ΙΑΤΡΙΚΟΣ ΜΗΝΥΤΏΡ
S3
της μεθόδου της υποβολές κατωρθώθη ή θρέψις και
συνάμα ή λύσις τής χαλαρώσεως τής δυσκαμψίας των μυών.
Δία δε των μαλάξεων και του φαραδισμοΰ επήλθεν αύτω βαθ¬
μιαία των κινήσεων των μυών βελτίωσις και ό άρρωττος
ηδυνήθη να σταθή όρθιος και βαδίση.
Πέρυσι μεταβϊτα ή οικογένεια αΰτοΰ είς Παρισίους υπέβαλεν
είς εξέτασιν τόν πάσχοντα είς τους καθηγητάς κ κ.
Hanoud
καί
Janet,
οΐτινες απεφάνθησαν ότι α') υπάρχει παρά τούτω
άγενεσία του φλοιοΰ του έγχεφάλου βραδεία καί é') υστε¬
ρή κατάστασις. Συνεβούλευσαν δέ κινήσεις παθητικάς,γυ¬
μναστικήν των άκρων, μαλάξει? καί ΰπνωτισ^όν.
'Επόμενοι δέ τ/) διαγνώσει ημών καί τ/) γνώμγι των έν
Παρισίοις συναδέλφων ύπεβαλοιιεν άπό ενός καί ημίσεως
ήδη μηνός τ/, ν αρρωττον είς την δι' υπνωτισμού καί υπο¬
βολές
jast'
άτκ/,σΐων θεραπείαν, έξ ης είδομεν καταφανή
βελτίωσιν.
£ııu.
Ι. Μ. Την ανακοίνωσιν ταύτην θέλομεν δημοτι-
εύτει έ/.τε·ώς είς
'ixcoov
φύλλον του «'Ιατρικού Μηνύτορος»
ΑΙ ΑΝΤΕΝΔΕΙΞΕΙΣ ΤΗΣ ΔΑΚΤΥΛΙΠΔΟΣ
(
Potain
)
Έν προσφάτω κλινική μελέτη ό κζθηγητης ' Ο-
tairi
εξέθετε τάς τής δκκτυλίτιδος αντένδειξες θέτων
ώς βάσιν τό γεγονός ότι αύτη, δτκν είναι ανωφελής,
αποβαίνει βεβαίως βλαβερά. Όταν γ; δζκτυλίτις δεν
ενδείκνυται υπο τής συχνότητος, της άνισότητος, τής
αρρυθμίας καί της ανεπαρκείας των καρδιακών συ¬
στολών ή των ύδρώπ*ων τοΰ κυττκρώδους ίστοΰ (οί¬
δημα) άχι των βλεννογόνων, τότε δύναται τις ειπείν
δ'τι υπάρχει άντένδειξις αυτής. Καθορίσωμεν νυν εί-
δικάς τινάς συνθήκας.
ΙΙρώτον δυνατόν να μη αντενδείκνυται αυτή έν [λθρ-
φοίϊς τισι σφυγμοό επιμόνως βραδέως. Έν τη περι¬
πτώσει ταύτη ή του σφυγμού βρκδύτης δέν είναι ειμή
φαινομενική καί οφείλεται είς τα ότι της κζρδίας οΰ-
σης έξττίθενημένγις, πχσαι αί σφύζεις αυτής δεν γί¬
νονται αίσθηταί έν τη χερχισικΫ) αρτηρία" έντκΰθκ
ή δχκτυλΐτις δύναται να ώφελτσ/;.
'Αντενδείκνυται δ"|Αο.ς, όταν τό μυοκάρδιον
osc'vr,-
ται αρκούντως ήλλοιωμένον είς βαθμόν ώ^ττε να [Λη
δύναται ν ' άνταποκριθ?] η δι'ό'λως άνβ—κρκοϋς-τρό-
την τη δχκτυλιδικη διεγίοσει. Τότ£ πράγα,κτι το
γάρΐλακον ού μόνον ανωφελές
èrmv
άλλα κζί δύναται
Ίχ {Λεγαλώση τα συμπτώματο: και ν'ά·~οβη άμε'σως
κ'.νδυνώδες. Έν πάση περιπτώσει, έν η θέλει τις έχη
λόγον νά φοβττχι ό'τι ή καρδία βαρέως προσεβλήθη
υπό μυοκχρδίτιδος, υπό εξασθενήσεως βαθείας η γε¬
ροντικής αδυναμίας, έν περιπτώσει έν η υπέρμετρος
τις καρδιακή διαστολή θέλει καθιστκ πιθανήν εξαιρε¬
τικήν τινκ καρδιακην έξασθ^νισιν ή θέλει πιστεύση τις
είς προκεχωρημένην λιπώδη καρδιακην έκφύλισιν,
πρέπει η ν' άπόσ/η τής δακτυλίττδος η νά
ytipvtfofi
ταύτην μετ' έξα.ιρίτικη'ς φρονήσεως.
Ή ύπαρξις αορτικής άνίπαρκείκς δύναται έν γένει
νά θεωρνιθη ώς άντένδειξις. 'Υπάρχουσιν έν τούτοις
περιορισμοί τίνες έν τω κανόνι τούτω καί δταν ή το:-
/ύτης των σφύξεων αυξάνη, όποτε ή δχκτυλϊτις δύ-
νζται νά παράσχη ωφελείας τινάς.
Ή δυσπεψία δύναται ωσαύτως ν ' άποτελη άντε'ν-
δειξιν, διότι οί νοσοϋντες λίαν κακώς ανέχονται τότε
τα φάρμακον. Δεν δυνάμεθα δέ νά προστρέξωσιν τη
ΰποδερ[λικη οδώ, ήτις είναι πάντοτε λίαν οδυνηρά !
"Ή καχεζία ωσαύτως αποτελεί αντένδειξη». ΤΓλος
£υτη αυτή ή προγενεστέρα τίς. δζκτυλίτιδος χρ^τις
αποκλείει την ΐί,ετειτειτα τοιαύτην, διότι τα
çtèv
*Ϊλα-
βερά τοΰ φαραάκου αποτελέσματα αθροίζονται, τα
δ'ωφελείας πρόξενα ^ίίζίνουσιν έλαττούμενα.
Όσω δ'άφορκ τα φαινόμενα, τα προκαλούμενα
διά φαρμκκευτ κων δόσεων, ταυτα ουχί παρ'όλων
εισί γνωστά, ή τουλάχιστον συ/νά κακώς ερμη¬
νεύονται
Πολλάκις £ρχοντκι τκΰτ»; διά νυκτερινού παραλη-
ρηα.κτος, ό'περ δύναται κκί νά διέλθη απαρατήρητον
είτκ επέρχονται ώχρότης, ψυζις, ανησυχία, δύσπνοια
κχί συστολή της κόρης' έν τώ καιρώ τούτω θανατη¬
φόρος τις συγκοπή δυνατόν νά έπισκήψη. "Αλλοι, έξ
ενκντίχς, βραδέως θνησκουσιν. Ό άπό δζκτυλίτιδος
Οάνκτος πκρκτηρεϊται ιδίως πκρά νευροπκθέσιν, άρ-
Οροιτικοϊς, λίαν άνκιμικοϊς ή προσβληθεϊσιν έξ άορ-
τικης άνεπκρκείας ή τρο.Λώδους πκρκληρηιι.κτος.
'Ενίοτε αληθείς ψυχώσεις εποντζι τη χρήσει της
δα,κτυλίτιδος, ώς [Λελκγχολίζ, άλυσμός ά'νευ ενδε¬
δειγμένων κυκλοφορικών δικτκράςεων. "Ωστε δε'ο /
va
του εγγύς έπιτηρεϊν τα φάρμκκον. "Αλλοτε ό'τκν τό
διουρητικών άποτέλεσακ ύστερη (τα δέ ούρκ έλλίί-
πουσιν), αύςάνον.εν τάς δόσεις κκί ό άσ ενης έςκπίνης
θνησκει.
Τέλος η δκκτυλϊτις δύνκτζι έαΐΛέσως νά γίνη πρό¬
ξενος πνευμονικής άποπληςίκς, ώς ένπίριπτώσει ανε¬
παρκείας τ^ς τριγλώχινος. Ή απότομος ανύψωσις
τής πιε'τεως τοΰ αιαζτος διαρρηγνύει τα άγγεϊκ τοΰ
πνευμονικού συστήματος τα. ά έν ταικύτ/; περιπτώσει
δεί πκρε'χειν την δκκτυλίτιδκ είς δόσεις δικδοχικάς
κκ'ι κκτκΐΛ£[Αερισ[Αΐνζς ('/» τοΰ χιλ-.οστογρ. ~. χ.)
Η ΦΥΜΑΤΙΚΗ ΑΙΤΙΤΟΞΙΙΗ
Prof.
Ε.
Mazagliano
(Συνέχίΐα)
Ώς προκύπτει Ία των οτ««κο«νώτ«ών μου είς τ·»ιν
Societé de biologie
των ΙΙατριοίων, το ύδχτώδες
^κειάζετΛΐ
tx
των σωμάτων των β«-
, ꣫«θαρ[Αίνων χχί χπ^'λλβγμέ'νων ά~ό πάιης
οΰσί*ς, περιεχομένκις έν τω υγρό» τ?ίς καλλιιρ-
γίτς, καί ώς έκ τούτου Χύνκτοί τις να ή βίββιοι; ότι
ζετβΗ άποχΧϊνττικως δτ* φυρ,ιττκών δη>·ητ*!-

oV ô)td.
τ^ν
ev
τφ »ωριατι ώ
ρχ
Atyeeısv iı*
όλ
-btv
των
Sw^r-ntf»*»», iw
τ*ν
λόγο*. ΟΊ β**-ιλλβ, Χι' ών *χ(κτΊ)άζχ> το-

34
ΙΑΤΡΙΚΟΣ ΜΗΝΤΤΩΡ
ι
Ίνδ. χοφ. Ιν αναλογία 0,03
ceiîtig.
ττρος 100 γραμ¬
μάρια βάρους τούτου. Μετά την παρασκευήν τοΰ έκ-
χειλίσματος, διύλίζων τουτο, συλλέγω επί τοϋ διυλι-
στηρος υπόλειμμα βακίλλων. Το υπόλειμμα τουτο,
άφοϋ αποπλυθη καί άποξηρανθη έκ νέου, δεν έχει πλέον
τοξικήν δυναμιν ούδ' 'εν άνκλογία 0 25
centigr.
προς
100 γρεψμάρια βάρους. Τουτο αποδεικνύει καταφα¬
νώς, ότι τα 'εν τοίς σώμασι των βακίλλων ένυπάρ-
χοντα δηλητήρια εξήχθησαν δια της ΰδατωδους κατερ¬
γασίας. Πεισ'.ικήν απόδειξιν τούτου εχω και εν ετέρω
γεγονότι"

ν γραμμάριον των ξηρών βακίλλων, ών ποιού¬
μαι χρήσιν, φονεύει κοιλόγραμμα 3,300 ίνδ. χοιρ. το
ύδατώδες έκχείλισμα τούτων, φονεύει κοιλόγραμμ,α 3
περίπου ίνδ. χ^οιρ. ώστε λογιζόμενης και αναπόφευ¬
κτου τινος απωλείας κατά την παρασκευήν, γίνεται
καταφανές, ότι, το ύδατώδες έκχείλισμα κέκτηται
τας αύτάς περίπου τοξικχς Ιδιότητας αυτών τούτων
των βακίλλων.
Τό υδχτώδες τουτο έκχείλισμ,α συμπυκνοϋται εν
άτμ,ολούτρω, είς τρόπον ώστε εν κυβικόν ύρεκατομε-
τρον τούτου φονεύει ασφαλώς 100 γραμμάοια ίνο.
χοιρ Ούτω το έκχείλισμα τουτο κέκτηται 100 τοξι-
κας μονάδας, άφοϋ έχει την ιδιότητα να φονεύη πο¬
σότητα ζώου, έκατονταπλασίως μεγαλειτέραν
Είς το ύδατώδες λοιπόν τουτο έκχείλισμχ εμπι-
στίύομαι την ύπηρ-σ·'αν τοϋ
test-gitt.
Οίος δήποτέ «αρατηρητής δύναται να παρασκευάση
τουτο, έστω καί άν !/η βακίλλους έλάτσωνος τοξι¬
κής δυνάμεως των Ιδικών μου. Δια να φθάση δέ είς
τον αυτόν βαθμόν τοξικότητες, δέον να λάβη ποσό¬
τητα τοιαύτην βακίλλων, μεγαλειτέραν εκείνης, ής εγώ
ποιούμαι χρήσιν, και δια μείζονος συμπυκνώσεως των
εκχειλισμάτων θα δύνηται πάντοτε να έχη ΰγρόν,
φονεΰον 100 γραμμάρια ύγιοϋς ίνδ. χοιριδίου.
Δι4 της χρήσεως γλυκερινούγων έκχε'λισμάτων, η
δια να εύτω καλλιον φυμχτίνης, παρασκευασθείσης δια
της μεθόδου τοϋ Κώχ, ουδέποτε θα δυνήθη τις να έχη
ακριβές
test-gift
προς πειραματισμόν.
Απέδειξα ηδη, ότι ή γλυκερίνη προστίθησιν είς
τα δηλητήρια της φυματιώσεως τας ίδιας τοξικας
'ιδιότητας· '/* γραμμάριον γλυκερίνης μόνον δεν φο·
νΐύει εν 100γ:αρμον ύγιοϋς ίνδ, χοιρ.
'/g
γραμμάριον
ύδαΐτώδους ίκχειλίσματος δίν το φονεύει άφ' ετέρου"
δν τουναντίον διενεργηση τις ενίσιν Ιξ '/^ γραμμαρίου
γλυκίρί.ης και '/^ γραμμαρίου ύδατώδους ίκχειλίσμα-
τος ταυτοχρόνως, τα ίνδ. χοιρ άπ-,θν/,σκει.
Ή γλυκερίνη ?χει λοιπόν το μέρος της έν τη δη-
λητηριάσιι" καί όταν άναλογισθώμεν ότι είς την πα¬
λαιάν κωχίνην ή γλυκιρίνη αντιπροσωπεύει τα 50
έ**τοστά, άγόμιθχ είς το συμπέρασμα ότι είνε πάντη
«κατάλληλος πρός δοκιμην άντιτοξίνης, διότι οΰδεμί*
βεβαίως ιίδιχή ά.τιτοζίνη είνε Ίκανη να έξουδετερώσ-/ι
την δηλητηριώδη ενέργειαν της γλυκερίνης.
Η παλαιά φυματίνη εχετ προσέτι και το μειονέ¬
κτημα να περιέχη συγκεντρωμένα, έκτος της γλυκε¬
ρίνης, όλ« τα άλλα στοίχε7* τοϋ ύγροϋ τη« καλλιερ-
γίας, άτινα
fyownw
ίτίοτκ πο·άν τίνα, τοζικην ίδιό-
τΐητ«, εναντίον της οποίας ή άντιτοξίνη είνε ανίσχυρος.
"Αν θέλη τις, δύναται Ι κ. τοϋ ύδχτώδους Ικχειλί-
βματος μου να π*ρασ*ευάση και ξηρόν εκχείλισμα
3000 τοξικών μονάδω", καί κατακρηρισμα 2 — 25
000 τοξικών μονάδων δυνάμεως κατά γραμμάριον.
Προτιμώ
iv
τούτοις πάντοτε το ύδατώδες έκχείλι-
σμα, καί διότι εύ.ολωτέρας είνε χρήσεως καί πάντες
δύνανται να παρασκευάζωσι τουτο καί διότι τέλος δι'
αλλεπαλλήλων συμπυκνώσεων δύναται να διατηρηται
πάντοτε είς 'ένα σταθεράν βαθμόν τοξικότητος.
Δυνατόν ^πίσης να ληφθώσιν ώς
tect-gift
καί
βάκιλλοι ξηροί, εντελώς κ,εκαθαρμένοι. Έν τούτοις
είνε έπάναγκ,ες όπως ή τοξικ.ότης των ή καλώς καθωρι-
σμένη, διότι δττως είνε διάφοροι αί πρός καλλιέργειαν
αυτών μέθοδοι, έξ ίσου διάφορος είνε καί ή τοξική αυ¬
τών δύναμις. Οί βάκιλλοι, ους εγώ εχω, φονεύουσιν
άποπλυμένοι καί άπεξηραμένοι, 100 γραμμ. ί>δ. χοιρ.
είς δόσιν 0,03, ένφ εκείνοι, ους ό
Behlİng
'εν τφ
Συνεδρίω της Μαδρίτης εδήλωσεν ότι έχει. συμ/ρώ
νως τη ιδία αύτοϋ ανακοινώσει, φονευουσι 100 γραμ¬
μάρια ίνδ. χοιρ. είς δόσιν 0 10, ώστε ή τοξικότης
των είνε τρις μικρότερα των ιδικών μου.
Μετά την παρασκευήν λοιπόν δηλητηρίου σταθεράς
ενεργείας,μετά τον καθορισμόν τοϋ προς πειραματισμόν
ζώου, καθίσταται εύκολος ή απόδειξις της υπάρξεως η
μη άντιτοξίνης.
Πράγματι, διενεργοϋντες ενεσιν είς υγιές ίνδ. χοιρ.
φυματικού δηλητηρίου, το ζώον εξ άπαντος θ' απο¬
θάνη, ένφ τουτο δεν πρέπει να συμβή συνενιεμ,ένου
άντιτοξικοΰ ορροϋ
Ή ποσότης είτα τοΰ αναγκαιούντος προς τουτο
όρροϋ, καθώς κ,χί δια τους άλλους ορρούς, χρησιμεύει
προς καταμέτρησιν τη; άντιτοξικης του δυνάμεως.
Πρός καθορισμόν της δυνάμεως ταύτης, μετεχειρί-
σθην την μέθοδον, ην ακολουθεί ό
ROUX,
λαμβάνων ώ;
άντιτοξικήν μ,ονάδα εκείνην, ήτις χρησιμεύει είς το
να σώση έκ τοϋ δηλητηρίου ί'σην ποσότητα ύγιοϋς
ινδικού χοιριδίου. Ούτως, άν εν γραμμάριον όρροϋ σώ-
ζη έκ τοϋ δηλητηρίου εν γραμμάριον ίνδ. χοιρ· κέ¬
κτηται μίαν άντιτοξικην μανάδα" εάν το βίον γραμ¬
μάριον σώζη 1000 γραμμάρια Ίνδ /οιρ. τότε κατέχει
χιλίας άντιτοξικας μονάδας, καί ούτω καθεξής.
" {'Ακολουθεί). : »™
Τοοφικαί διαταραχαι οννεπεία
των ακτινών τον
Röntgen
Είνε γνωστή ή πολύτιμος διαγνωστική και πολ¬
λάκις Θεραπευτική αρετή των Χ ά.τίνων τοϋ
Rön
tgen,
δι'ών έθεραπεύθησαν ίσχυαλγίάι επίμονοι,
άδενίτιδες, εκζέματα, φυματιώδεις.πατήσεις, ρευμα¬
τισμοί κλπ. Τουτο δεν πρέπει ν* έκπληξη, διότι ίσως
αί ακτίνες αυται άποτελοϋτι την κυρίαν ενέργειαν τοϋ
φωτός εν τή φωτοθεραπεία τοϋ κ,οινοϋ λύκου., καί
της ευλογίας, ώς απέδειξεν 'εσχάτως ό
Fİnsen
διά
της περί χτ,μικών άκτίνων τοϋ φωτός μελέτης αυτού.
Η επίδρασις άλλως τε τοΰ φωτός και των άκτίνων
Χ επί της θρέψεω; καί τοϋ νευρικοϋ ιδία συσ-ημ«το;
είνε φυσική και απλούστατη, ώς προκαλούσα δόνησιν
μοριχκήν έν τφ μυχφ των κυττάρων, προάγουταν την
θρέψιν, διεγ:ίρουσαν αύτην, βοηθοΰσαν την άσυνείδη-
τον θεραπεοτικήν εργασίαν της φύσεως και συνεπώς
θεραπεύουσαν, η, έν περιπτώσει δυσμενών συνθηκών,
ΙΑΤΡΙΚΟΣ ΜΗΝΤΤΩΡ
38
προκαλούσαν, δια των αυτών φυσιολογικών οδών την
διαταραχών αυτών, τ. ε. την νόσον.
Την τελευταίαν ταύτην περίπτωσιν επιβεβαιοί και
ανακοίνωσις τις τοΰ-
Barthélémy
έν τη Ί. Ακαδη¬
μία, ενώπιον της οποίας παρουσίασαν γυναίκα με σκλη-
ροδερμικα φαινόμενα είς τί)ν αριστεράν μαστό; μ£τ'
εξανθησεων, ελκών, ουλών και αναισθητικών πλακών
περί' την αύτην χώραν, άτινα πάντα προυκάλεσε ή
συχνή χρήσις των άκτίνων τοϋ
Röntgen,
δι'ών έθε-
ράπευσεν ή αναιμική και νευροπαθής εκείνη γυνή την
νευραλγίαν, ην είχε κατά τον άοιστερον μ,αστόν.
'Εννοείται ότι διεκόπη ή ακτινοθεραπεία καί έπε-
χρίσθη τί) θεραπευτικον τραΰμα διά τοΰ εξής ίπιγρί-
σμ,χτος :
Liniment oleo-calcaire
.......... 25
gr.
Aristol
καί
Menthol
àà.
......... 0.50
cent
Cocaine
........................ 0.25
cent
Kx
ή θεραπεία έπετελέσθη.
(La medeeine moderne)
Ή θεραπεία της επιληψίας
υπό
Gilles de la Toureite
Ό καθηγητής
G. de la Tourette
δια δειαπεν-
ταετοΰς πείρας ΐσχεν άριστα θεραπευτικά τη; επιλη¬
ψίας αποτελέσματα δια της «έπαρκονς δόσεως»
των βρωμιουχων, τα όποια δίδει άπό 4 μέχΐΐ 17 γραμ..
αναλόγως των ατόμων επί 1 Υ2—2 ετη αδιακόπως,
υπο την έξης συνταγήν:
Bromure de potassium
........... 40
gr.
Sodium
.........................ι
Ammonium
.....................! ά ά
İ2
gr.
Benzoate de Soude
...............
I
Eau boullie
.....................
İ000
gr.
Την δόσιν ό άρρωστος θ'αυξάνη καθ' εκάστην μέ·
χρι διαποτίσεως (και ουχί δηλητηριάιεως), 'έως ότου
«αί διεσταλμε^αι κόραι άντιδρώσι βραδέως είς το φως
και την προσαρμογών». Ή θεραπείχ διατηρείται επί
"έν έτος μ.ετα τον τελευταίον παροξυσμόν, οπότε ϊλατ-
τοϋται μέχρι παύσεως Προς τούτοις ή άτ'φυγ·») της
ουσκοιλιοτητος, τοϋ ηλίου, τοΰ ύπνου της ημέρας, κχΐ
της θίρμ,ότητος συμ,πληροϋσι την θεραπείαν
(«Le Galien»)
Τό ανιωδόλ έν τΛ Μαιεντικη
Πολϋ επαινείται τα άντισηπτικον τουτο διά τάς
μ,χιευτικάς εγχειρήσεις ώς άντιθερμικον βακτηριοκτόνον
και άντικα.οτμ.ικον δια την μαιευομένην καί ώς έχον
πολλάς αντισηπτικά ς άρςτάς δια την επιδερμίδα τοΰ
χηρουργοΰ καί τα έργαλΰα.
Πώς πρέπει ν' άκινητίιται τό
νπό φλεβίτιδος προύβεβλημένον μέλος
Ό
Vaquez
δια ν' αποφύγη τάς Επακολουθούσας
την ακινησίαν τής φλεβί-ηδος μυκάς ατροφίας καί άρ-
δρικχς παθήσεις, επί 20 ημέρας κρατεί ακίνητον το
μέλος έντος της αύλακονάρθηκος του
Bonnet,
οπότε,
εάν αί φλέβες έπανέλθωσιν σχεόον είς το κατά φύσιν,
εάν το οίδημα ελαττωθή εκ,δηλως κ,αί αί πυρετικά!
υψώσεις Ικλείψωσι, εκτελεί έλαφροτάτας κινησίΐ;.
Μετά τΫ,ν 30ήν τιμ-έραν μαλάσσει ελαφρώς τους μ.ΰς,
προσεχών είς τού; μεγάλους φλεβικούς κρημνούς, κ,αί
κινεί ζωηρότερον τό μέλος, τοΰθ'όπερ δύναται καί ό
άρρωστος έν τη κλίνη του να επιτέλεση χωρ·ς να
κάμψη τον κορμ,όν. Μετά την 35ην ημέραν ό άρρω¬
στος θά δύναται να κινη τα μέλη του, οπότε επιτρέ¬
πει ό Κος
Vaquez
να έγερθή κ,αί περιπατήοη ολίγον,
άνευ βακτηρίων η ελαστικών περισκελίδων, άλλα
μόνον μ,ε έλαφρόν τίνα πεοί τα μέλη του έπίδεσμον.
Οϋτως σχεδόν πάντοτε κατά την 50 /ιν ημέραν ό
άρρωστος είνε υγιής. Έν περιπτώσει
è
νέ^ς φλεβι-
τικης υποτροπής άκ'.νητοΰμεν το μέλος επί 20 ημέ¬
ρας, ώς είπομεν, καί εξακολουθούμεν την άνω μέθοδον
των μαλάξεων καί κινήσεων.
(L'Écho Médical)
ΊΙ
dvj^vOTîiç
τον καρκίνον έν Γερμανία
Ό καθηγητή;
Gerny
είς 40 000 αναβιβάζει τόν
αριθμόν των έκ καρκίνου αποθνησκόντων έν Γερμανία,
κατ' Ιτος. Κατ' αυτόν δέ, είς 75 επί τοίς 100 έκ
των καρκίνων τούτων ή εγχείρισις είνε εντελώς ανω¬
φελής.
Δαπανηρά ντποδο^η
Γνωρίζετε τί έστοίχ·σεν ή τελευταία επίσκεψις
της Α. Μ. της Πανώλους εις την πόλιν της Γλα¬
σκόβης ;
"Εν έκατομμυριον λιρών στερλινών* ήτοι 40 καί
πλέον εκατομμύρια δραχμών.
ΖΤΝΤΑΓΑΙ
Ό έπιηελίις καθαρισμός των οδόντων καί τοΰ Στό¬
ματος έν γένει είνε ζήτημα, όπερ επιβάλλεται το^ς πάσι.
Πλείσται σκευασίαι καταΐκευϊζοντοίΐ καθημερινώς πρός τόν
σκοπόν τούτον, παντοιοτρόπως ρεκλο:μα:ριζου.εναΓ αί περισ¬
σότερα» όμως τούτων περιορίζονται απλώς είς την λεύκαν-
σιν των οδόντων, χωρίς να συντείνωσι και είς την ύγιεινήν
αυτών, τοίθ' όπερ το σπουδαιότερον. Ό Δόκτωρ
Henri
Roctié
συμβουλεύει τα κατωτέρω ελιξίρια καί όδοντοτρίμ-
ματα, ώς ώφελιμώτοιτα δια τους οδόντας :
Salol
........................ 3
gr.
Alcool-à
90°.................
WO gr.
Essence
de
rose
..............
i
goutte
Essence
de menthe
............ //
govttes
Teint de cochenille
............
y gouttes
Résorcine
.................... 0,50
centigr.
Acide benzoîque
..............
i gr.
Teinture d'eucalyptus
......... 5
gr.
Alcool-à
90°................. 50
gr.
Essence menthe poivrée
....... 0,40
centigr.
Résorcine
.................... #
gr-
Salol
........................ 4
gr.
Poudre de Savoir
............. 25
gr.
Carbonate chaux précipité.
... 25
gr.
Cumin n"
40........."........ 30
gr.
Essence de tnenthe
...........
X
gouttes
36
ΙΑΤΡΙΚΟΣ ΜΗΝΥΤΩΡ
■il
'
ι
*
i
Ί!
ν ,
i
>
Ι
i
ί
ι,' ί
■ ϊ:
Carbonate de magnésie
........
Carbonate
de
chacux
précipité.
.
liésorcine....................
Carmin
Ν» ΊΟ...............
Essence île géranium
..........
15
çır.
15
(jr.
i
y-
.
0,15
ccnligr.
IV
(jouîtes.
Κατά τϋς όζαίνης δίδεται ή εξής χονις, ήτις εΐσάγε-
τα» δίκην ταχβάκοο είς την ρίνα.
Poudre de menthol
............ 2~>
centigr.
Poudre de bétol
...............
2gr.50centg
Cocaïne
...................... 0,50
centigr.
Poudre de café torréfié
........ 4
gram.
Κατά τον κωλικαν
toi?
ήπατος δίδεται το κοίνον
ελαιον κατά τον εξής τρόπον:
Huile d'olive
................. 150
à WO gr.
Cognac
...................... 15
gram.
Jaune d'u'iif N"
-2............ 50
ccnligr.
Menthol
...................... 50
centigr.
Τό ανωτέρω λααβίνει ό άσβενί,ς είς δύο δόσεις έν 8ια-
στήματι ημισείας ώρας.
Κατά των πόνων τοϋ
Chlorhgrate de
cocaine........
0,05
centigr.
Sirop
dinendi'
................ W
gr.
Eau distillée
.................. 150
gr.
"Εν (ως τρία κονλ σούπας κατά τί,ν ώραν των κρίσεων.
Chlorlı
ι/ιΙ
raie de morphine
..... 0,02
ccntiıp'.
Sirop >iiij)h·
..................
HO gr.
Eau chloroformée naturel·
..... 00
gr.
Eau de. /leurs d'orunger
....... 00
gr.
'Έν κοχλ. σούπας κατά την ί'όραν των κρίσ,ων.
Λιιιονά; δια διαβητικούς.
Acille
citrique
................ 1
gr.
(ilııcerine
................ , , . . .
Cognu-
...............;.......Ι"" ·'" ί/·"·
Eau distillée
.................
HIM) gr.
ΑΛΛΗΛΟΓΡΑΦΙΑ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΜΗΝΥΤΟΡΟΣ
Κύριον Ι.
V.
Κα^δϊνον Κρήτης Αποστείλατε δ'ά τα/υδ
4«ιτ«γής —Κυρίους Γ. W και Α. Ι!. ΑΓγιον ϊ. Κ Ι καΐ
II.
Λ Άργοστόλιον" Σ. Τ. 'Λλητσελίΐτή
Oi
/αλίας· Σ. Η.
Βοα/ορρχρτη Καρυταιντ,ς' 11. Μ
/.ai
Κ Ι! Γαλαςείδίον'
Β. Λ. Ληξο,ιρ'.ον Λ. Α Λϊρ·.σσαν
t) II.
Μου:·αν 'Ολυμ¬
πίων Κ Σ. Στόμ·.·
li.
V.
ΐρίχαλα· Λ.
Ü.
Τσαγ-
asaSav
Κ Ο.
Kitle-ıl-Z.ı^al
Αιγύπτου Ελήφθησαν,
Εκιθηλώιιατα- -Καρκίνοι μέ/:ι ιχεγίθ.υ; χα.υου.
Lupus
(έΐΊι-.μέντ,1 - Άτονα Ιλκη
*a't
χα')'
γ,-» πιΐίπτωσιν ΐ'.δϋκνυτα·. ίχρωτηριοισμος Χοιραό.
ί^ϊλκώιΐϊΐς.— Γάγγραινα έν γένει.—· Άνθραζ.—
Χρόνια
CK^iuata.
Συρίγγια πιιθης φνϋεως ά-
"Απίντϊ τα ΐνωτίρω νοσ/,μΐτα βίριπεύε;
iv£u
έγ/£'.-
ρήιβως ρΐζιχώ; χα'ι αλχνθΐΐτιος ό επιστήμων !ατ;ός χ
έ:, ποτλοποτλοσ
δυ τοΰ ιίδιχοϋ «ρ«ρα·»κο . του, ίνίγνιορ-σμένου πα;ά των
κ. χ Κβθηγιτών τή;
XtipojpYiXT,;
Κλινιχί,ς.
Ώρα: έπιβχίψΐων 7 —10 π. μ κα'ι 2^-5 α. μ. έν
Tf|
οικία τον, οδός 'Λγί'-υ Κωνσταντίνου, ά:ιβ 10.
Τοί.·ς άπόοονς δωρεάν.
ΕΑΛΗΗΙΚΟΪΤ ΑΑΜΑΛΙΣΤΗΡΜ
τοϋ ειδικώς εν Ενρώπτ] σπονδάααντυς ιατρόν
ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ Γ. ΔΕΥΤΕΡΑΙΟΥ
Ίδρνθέν έν 'Αθήναις τό 1887
ΤΟ Ααΐααλιστη'ριον τοϋ Ίατροΰ κ. Δευτεραίου επί
οεκϊτετραετι'αν όλην ανελλιπώς έίγαζόμενον πα¬
ράγει καθημερινώς αγνότατων πολτώδη δαμαλίδα
(pul¬
pe),
ήτις ού μονον έν 'Ελλάδι άλλα και έν άπάίν]
σχεδόν τ/) 'Ανατολή παρέτχε πάντοτε άριστα άποτε-
λεΐμοιτα (Ός διαβεβαιοΰΐΐν οί διασημότεροι των τε
Ί^λλήνων και ξένων
à/cou.7)
ιατρών.
Ό κ. Δευτεραϊος έπιτκε&θείς καΐ πάλιν εσχάτως
τα τελειότερα των έν Εΰρώπ·/) δΰ£μ.αλΐ7τ.,ρίων είσή-
γαγεν έν τω όλως εΰρωπαϊκώς λειτουργοΰσι καταστή-
αατί του απάτα; τας νεωτάτας τελειοποίσεις, αΐτινες
τελειιτϊϊον εισήχθησαν είς το είοός του, ιδίως δέ είς
το ιπουδαϊον ζήτημα τής αύ-τηροτάτης άντισ ^ψίοις.
Υπό τους όρους τούτους ή δαμαλις του κ. Δευτεραίου
κατέΐτη ή μονή ήτις άτφαλώς δύναται να προφυλάξη
τον άνθρωπον των δεινών τής ευλογίας.
Καθημερινή έξαγωγ^ αγνότατης δαμαλίδος.—
'Hıcı-
ττ/ίζ απόλυτος. — Και αί μ,ΐγαλίίτεραι παραγγελίαι
εκ τε τοϋ έσωτϊθ'.χοΰ και του εξωτερικού εκτελούνται
τα/
n
Όδός Μεταξά 22
τος παρασκευα¬
ζόμενος δι' Ί-
σπκνικ,ου οϊνον
Μαλάκας πε-
pıs
/ει έν διαλύ¬
σει χ~ζντχ τα
èvspyà
συστατι¬
κά των κ,αούων
τοϋ Κόλα Είνε
αναιμίας, δυσπε-
Ψ'α?» γχστραλ-
Τί;Ζ?' χρονίας
διάρροιας, πάθη-
τονιας, χ,χι άνι-
VIN
KOLAKRİNOS
άνα
iv
[Αΐκ,ρόν ποτή¬
ριον οίνου πρό ή
;.ετά του οαγη-
m
«^τάλιι έν 'Αθήναις Δρ. 3
Φιιοιιακεϊον Σ. Α. Κρίνου όδός Αίολου 171 173
( Ειδοποιούνται ο; συγγραφείς, οί επιθυμούντες
vi
γίνεται μνείκτής εκδόσεως των συγγρκαμάτων αυ¬
τών έν τώ«Ία-:ρικώ Μιινι'τορι», ν'ά ποστέλλωσι
-■7, διευθυνο-ει δι~λκ άντίτυπκ. Το εν έξ αυτών θα
% β
, διλκ άντίτυπκ. Το εν έξ αυτών θα
κρατ·;-ζι %ιχ την βιβλιοθηκών τής έφν,-ΛΕρίδος, τα δ'
ετΕρον Οά δίδεται τω συντά/.τ., της βιβλιογραφίας.
Τϋ«οις ·Α«οοτολο«ονλον.
ΕΤΟΣ Α'
ΑΘΗΝΑΙ,
IS
Μάρτιον 1901
ΑΡΙΘ. 4
ΙΑΤΡΙΚΟΣ
MrlNYTQP
ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΕΦΗΜΕΡΙΣ
ΕΤΗΣΙΑ ΣΥΝΔΡΟΜΗ
ΠΡΟΠΛΗΡΩΤΕΑ |
ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ ΚΑΙ ΣΥΝΤΑΚΤΗΣ
ΠΑΣΑ
ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΙΣ Ή ΑΠΟΣΤΟΛΗ
Έν Ελλάδι.......
Αρ.
ιοί
—.Α. ΡΟΚΚΟ-
τ
fi
Αιευϋννσει :
Έν τώ Εξωτερικώ
.. Φρ.χρ.
ιοί
ΙΑΤΡΟΕ
rp
τ Ι νιΥ'ΧΤΙ.1 Γ»|ΐ ι ιι ι
Όσος
'Ιπποκράτους, άριΰ: 36,
"Εκαστος αριθμός.
.. Λεπτ.
50
j
ΤΗ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ.
ΠΟΛΛΩΗ ΔΙΑΠΡΕΠΩΝ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΩΝ
Αθήνας.
Π Ε ΡΙ Ε Χ Ο Μ _
ΕύΘύαόΊς ποττείας κνφώόεως. Διά του νέου όρθοπαι-
δικοΰ μηχανήματος.
ΜΕΛΕΤΑΙ ΕΛΛΗΝΩΝ ΙΑΤΡΩΝ. Μια πεοίπτωσις περιο¬
δικής χωλότητος, υπό τοϋ κ. Ν. Πεζοποί'λον καθηγητού
έν τω Έθνικω Πανεπι—ηΐλίω.— Πεοί φωτισμού έν τή λα-
ρυγ. ώτολ. καΐ οινολογία υπό Ε. Κνταρίόλον ΰφηγητοϋ.—■
Αί συνέπειαι της δια του νιτρι/οϋ ■-νγΛρου έχτρωτικης θε¬
ραπείας τής οξείας βλεννοορ.ίας υπό Ι.
S.
Φαραντάτον.
ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΗ ΙΑΤΡΙΚΗ,— Ή έπιδηαική γρίππη έν
τώ στρατω διάλεξις τοΰ έπιάτρου κ. Π, Μανοί
rtoır.
" ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΑΙ ΕΡΓΑΣΙΑΙ ΑΛΛΟΔΑΠΗΣ.—
Xei-
ρονργική. Γαστρεοχτομή· τελεία θεραπίία.—ΕΙδ. Λίοοο·
λογία. Εγκεφαλονωτιαία μηνιγγ'τις γριππώδους προελεύ¬
σεως μετ' επιπλοκές πρόσθιας οξείας πολιομυελίτιδος' θερα¬
πεία.—■Παρατηρήσεις επί 15 πεοιπτώσειυν ίκτερώδους αίμο-
σφαίρινουρ-.κοϋ πυρετοί έν τή Κεντρώα 'Αφρική.—Φαριια·
κολογία. Αί φαρ'χακευτικαΐ συνθέσεις τής δακτυλίτιδος.—
θεραπευτική. Θεραπευτικόν συνταγολόγιον της γρίπ¬
πη;. Πώς ό μή ειδικός ιατρός πρέπει να θεραπεύτ) την
ώτόρροιαν Θεραπΐία της πνευμονίας διά τοϋ άντιδιφθε-
ρικοΰ όρρου. — Ή θυρεοειδίνη έν τή ψευδολευχαιμία. Ή
φυματική άντιτοξίνη τοΰ καθηγητού
Maraclıano.
ΣΙΤΝΤΑΓΑΙ.— ΕΙΔΗΣΕΙΣ.— ΑΛΛΗΛΟΓΡΑΦΙΑ.
ΕΥΘΥΑΣΙΣ ΠΟΤΤΕΙΑΣ ΚΥΦΩΣΕΩΣ
ΔΙΑ
TOT
ΝΕΟΥ ΟΡΘΟΠΑΙΔΙΚΟΥ ΜΗΧΑΝΗΜΑΤΟΣ
ΤΟΥ κ Ν. ΑΛΙΒΙΖΑΤΟΥ
Παρενρεθέντες πρό τίνων ήμερων είς την
εκτέλεσιν των πρώτων ενθι/άσεων της ποττείας
κυ^οοσεως των γενομένων διά τοϋ νέον όρθοπαι-
δικοϋ μηχανήματος τοϋ φίλου συναδέλφου κ.
Ν. 'Αλιβιζάτου και βεβαιωθέντες περί των θαυ¬
μάσιων όντως πλεονεκτημάτων αΰτοΰ, έκθετο-
μεν δι' ολίγων τα τοϋ νέου τούτου μηχανήμα¬
τος, τοϋτοσαύτας ωφελείας μέλλοντος να παρά¬
σχη τή ανθρονπότητι.
Αί εις την μέθοδον τοϋ
CaHot
έπενε^θεϊ-
cfaı Toononotndeıç
Ή άξιολογωτέρα έπενεχθεΐσα τροποποίησις
είς την μέθοδον τοϋ
Cal
lot
είναι ή αντικατά¬
στασις τής δια χωρισμοϋ εκτάσεως καϊ ά,ντεκ-
τάσεως υπό μηχανικής έλξεως,έπιτυγχανομένης
διά των τροχαλιών. Και όντως ή διά των χειρών
έλξις παρουσιάζει τα εξής μειονεκτήματα: πρώ¬
τον, όπως αυτή πραγματοποιηθή κατά την μέ¬
θοδον τοϋ
Cal
lot,
απαιτεί την συνδρομήν δέκα
βοηθών και δεύτερον
t
ΐ/π' αυτών διενεργού¬
μενη έκτασις και άντέκτασις είναι άνισος και
διακεκομμένη. "Ετι δε ή ΐίλξις είναι διαλείπουσα
ώς έκ τής άνισότητος των δυνάμεων των βοη¬
θών κατά την επέμβασιν και ότε μεν φέρεται
ανωτέρα τής δεούσης, ότε δέ είναι ανεπαρκής·
έκ τούτου δυνατόν να έπέλθωσνν έπιπλοκαΐ
κατά την εΰθύασιν τής κυφώσεως, ώς π.χ. εξαρ¬
θρώσεις, ρήξεις και μωλωπισμοι τής ράχεως.
Οί χειρουργοί
Jeannel
και
Jonesco
αντικατέ¬
στησαν την δια των χειρών ε"λξιν δια μηχανής
τοιαύτης υπό τροχαλιών έκτελουμένης· αλλά
καϊ Λ τροποποίησιν αυτή παρουσιάζει μειονε¬
κτήματα, καθ'όσον
fi
δια των τροχαλιών διενερ¬
γούμενη έλξις είναι άνισος εκατέρωθεν, ούτως
ώστε καϊ ι έπιτυγχονομένη δι' αυτών 2λξις εξ¬
ακολουθεί ούσα διακεκομμένη."Ετερον μηχάνη¬
μα ό
RwJart
έπενόησεν, άλλα και τουτο εκτός
των ανωτέρω μειονεκτημάτων είχε και τό ότι η
£λξις· εγίνετο διά των ποδών, δι'ης κατωρθοΰτο
μόνον ή έκτασις τής ράχεως.
Τό νέον μηχάνημα
Τό νέον μηχάνημα ώς και έν τη επί υφηγε¬
σία διατριβή ό κ. Αλιβιζάτος εξέθηκε, συνίστα¬
ται έκ δρύινης τραπέζης, μήκους μεν ενός μ. καί
35 ύφ. πλάτους δέ 55 ύφ. και ιησούς 65 ύφ.'Επί
τής τραπέζης ταύτης προσαρμόζονται δύο σκίμ-
ποδες
üıjfouç
25 ϋφ. κινούμενοι εντός αύλάκων
κεχαραγμένων επί τοϋ επιπέδου τής τραπέζης.
Οί σκίμποδες ούτοι μετακινούνται κατά βούλη-
σιν, αναλόγως τοϋ μήκους τοϋ σώματος τοϋ πά¬
σχοντος' αί δ'έπιφάνειαι αυτών εισίν έπεστρωμέ-
ναι. Δύο πλάγια χαλύβδινα ερείσματα κείμενα
καθ' έκάτερα τα πέρατα τής τραπέζης και έχοντα
υι|;ος 15 ι/φ. φέρουσιν αμφότερα τροχαλίαν, χρη-
σιμεύουσαν είς διολίσθη ην καλωδίου προορι¬
σμένου εϊς τε την έκτασιν καϊ άντέκτασιν.Έρει- ,
σμα χαλύβδινον,
üılrouç
82 ύφ., προσηρμοσμέ- „
νόν περϊ τό μέσον τής ετέρας των δύο μεγάλων
πλευρών τής τραπέζης φέρει κατά τό ανώτερον.
αυτόν πέρας όριζόντειον στέλεχος, ούτινος τό.
άκρον αντιστοιχεί είς τό κέντρον τραπέζης.
Τό στέλεχος τούτο φέρει κοχλιοειδή όπήν, έν
ΐι είσχωρεΐ επίμηκες κοχλιοειδές εμβολον Έπ
τής ανωτέρας δέ επιφανείας τού όριζοντείον,.
στελέχους στηρίζεται ό καθ' αυτό μηχανισμός,
38
ΙΑΤΡΙΚΟΣ ΜΗΝΥΤΩΡ
1
.* !ΙΛ
όστις σύγκειται έξ ορειχάλκινου κύλινδρον,
ύψους 9 ύφ., κατά τό κατώτερον αύτοι; τμή¬
μα φέροντος κυκλοτερες προεξέχον χείλος, χρη-
σιμεύον είς περιείλησιν τού ■καλωδίου περί
εαυτό. Τα καλώδια ταυτα είναι προσηρμο-
σιιένα επι τού κυλίνδοου δια δύο ήλων. Ό
δ' ανωτέρω κίλινδρος ελεύθερος στρέφεται
περί αύλοειδϊι άξονα, δι' οί' διέρχεται ό κο¬
χλίας της πιέσεως. Κατά τό ανώτερον χεϊ-
λος τού κυλίνδρου προσαρμόζεται ό όρειχάλ-
λκινος τροχός της έλξεως, έχων διάμετρον
38 ύφ. φέρων δε πέντε λαβίδας πρός περι-
στοοφήντού κιλίνδρου, όστις έξ άλλου περιε¬
λίσσει τα καλώδια, άτινα οϋτω απεργάζονται
την τε έκτασιν και άντέκτασιν. Ό κοχλίας της
πιέσεως έχει μήκος 70 ύφ. και περιφέρειαν
26 ύποχλμ., ούτινος τό ανώτερον άκρον φέ¬
ρει όρειχάλκινον τροχόν δια την πίεσιν δια¬
μέτρου 18 ΰφ. κινείται δε δια δύο καθέτων
λαβίδων. Τό δι: κατώτερον πέρας αυτού φέρει
στρωμάτιον κινητόν, χρησιμεΰον ε{ς την
πίεσιν. Ή ανωτέρα επιφάνεια τού τροχού τής
έλξεως φέρει είδικήν συσκευήν, δι' τίς επιτε¬
λούνται αί τρείς κινήσεις συγχρόνως (έκτα¬
σις, άντέκτασις καϊ πίεσις). Όδοντωτόν δ' έπί-
σχετρον κείται κάτωθεν τού κυκλοτερούς χεί¬
λους τού κυλίνδρου καϊ χρησιμεύει είς την
κατά βούλησιν έπίσχεσιν τής κινήσεως αυτού.
φαλής προεξεχούσης, την δε λεκάνην επί τού
έτερου μετά των σκελών προεκβαλλόντων. Ε¬
φαρμόζονται τα άγκιστρα επί τε τής έπιγναθίου
Πρό τής εύθνάύεως
Τό μηχάνημα εν ενεργεία
Δύο βοηθοί απαιτούνται πρός απότομον εύ¬
θύασιν της κυφώσεως δια τού νέου μηχανήμα¬
τος, ών ό είς δια την χλωροφοομίασιν, ό δι; δια
την εύθύασιν. Μετά την χλωροφοομίασιν τού
πάσχοντος και την εφαρμογήν άφ'ένός μέν ύπο-
γναθίου σφενδόνης
bià
την ελξιν τού κρανίου,
υφ' ετέρου δε ζωστήοος έν σχήματι Τ δια την
τής πυέλου, ό άρρωστος τοποθετείται επί τού
ιιηχανήματος, έχων τό ανώτερον ήμιμόριον τού
νώοακος·
in
τού ενός των σκιμπόδων, τής κε-
Κατά την εύθναόιν
σφενδόνης και τού ζωστήρος,ϊΐφΌυ προηγουμέ¬
νως παρεντεθώσιν εκατέρωθεν δύο δυναμόμετρα.
Ό βοηθός τής έλξεως περιστρέφων τόν τροχόν
εκτείνει τα καλίόδια και η έκτασις και αντέκ-
τασις συντελούνται τη οδηγία αμφοτέρων
των δυναμόμετρων. Και τότε τι υπό την ενέρ¬
γειαν μόνον τής τε εκτάσεως και άντεκτά-
σεως επέρχεται ή εύθύασις,ώς τούτο συνέβη
είς απάσας τας περιπτώσεις ας είδομεν, ή
μεθ' όλην την υπεμβάλλουσαν ελξιν αύτη
δεν επιτυγχάνεται όπερ και σπάνιον.
Και είς μεν την πρώτην περίπτωσιν μετά
την εύθύασιν έπίσχεται ό τροχός τής έλξεως
δι' ειδικής συσκευής, κειμένης επι τού όρι-
ζοντείου στελέχους τού μεγάλου ερείσματος
οπότε διακοπτόμενης τής χλωροφορμιάσεως,
εφαρμόζεται ό γύψινος επίδεσμος, έν πλήρει
έκτάσει καϊάντεκτάσει τής κυφο>σεο:>ς τού πά¬
σχοντος άνευ ανάγκης άπαιωρήσεως αυτού.
Είς δε τίιν δευτέραν περίπτωσιν ό βοηθός
δύναται να στρέψη τον τροχόν τής πιέσεως
και οϋτω κατερχόυενον τό κοχλιοειδες έμβο-
λον πιέζει την κύφωσιν, ή εύθύασις τής
οποίας συντελείται εντός ολίγων δευτερολέ¬
πτων. Καϊ ή δύναμις τής πιέσεως καταμετρεί¬
ται επίσης υπό δυναμόμετρου κειμένου μεταξύ
των τροχών τής έλξεως καϊ πιέσεως. 'Εάν δε
ληφθή ανάγκη κα των τριών δυνάμεων συγχρό¬
νως (έκτάσιως άντεκτάσεως καϊ πιέσεως) χάρις
τη ειδική συσκευή, τη επι τού τροχού τής πιέ¬
σεως ευρισκομένη, ε'πιτυγχάνομεν καϊ τούτο.
Αύτη είναι ή περιγραφή τού νέου όρθοπαιδι-
κοϋ μηχανήματος, τό όποιον ήρξατο πρό τι¬
νος λειτουργούν έν τίι χειρουργική κλινική
τού Πολιτικού Νοσοκομείου «Ελπίς».
- Ρ,
ΙΑΤΡΙΚΟΣ ΜΗΝΤΤΩΡ
ΝΕΥΡΟΛΟΓΙΑ
ΜΙΑ ΠΕΡΙΠΤΩΣΙΣ ΠΕΡΙΟΔΙΚΗΣ ΧΩΛΟΤΗΤΟΣ
Προ δύο περίπου μηνών προσήλθεν εις το άναγνω-
στήριον ημών χωρικός τις έκ των περιχώρων των Α¬
θηνών 60τής περίπου την ήλ'.κίαν, εύρωστος δέ και
ρωμαλέον έχων τό παράστημα. Ό άνθρωπος ούτος, ώς
είπεν ημίν, πρό διετίας ήρχισε να αίσϊ'άνηται μετά
όπωσουν μακράν πορείαν βάρος καί αιμωδίαν και πό¬
νον καί δυσκαμψίαν του αριστερού κάτω άκρου, ών
ένεκα ή βάδισις καθίστατο δυσχερής κκί χωλαίνουσα.
Ηναγκάζετο δέ να διακόπτη επί μικράν αύτην, οπότε
τα ρηθέντα όχληρά αισθήματα έξηφανιζοντο και ή
βάδισις άπεκαθίστατο φυσιολογική καί πάλιν. Βαθ¬
μηδόν όμως τα φαινόμενα ταύτα επετεθησαν επί το¬
σούτον, ώστε αναγκάζεται νυν ό άρρωστος μόλις μετά
λεπτών τίνων της ώρας βάδισιν νά καθήση, δπου αν
τύχη, άλλως αν επιμείνη βαδίζων, ό πόνος του μέλους
και ή πρός κίνησιν άντκανότης αΰξάνουσιν επί τοσού¬
τον, ώστε χάνει ούτος την ίσορροπίαν καί κατα¬
πίπτει αδρανής επί του εδάφους. Μετά βραχείαν όμως
ησυχίαν καί άκινησίαν η δυσκαμψία τού σκέλους,
παρέρχετ ι, ό πόνος καταπαύει κχί ή βάδισις καθίστα¬
ται δυνατή επί τίνα λεπτά τής ώρας. Είτα δ'μως τα
αυτά φαινόμενα επαναλαμβάνονται.
Έξετάσαντες μ-τ' επιστασίας τόν ά'ρρωστον έμά-
Οομεν, ότι πρός τριετίας έπαθεν συνεπεία ασημάντου
τραυματισμού γάγγραιναν ενός των δακτύλων του δε-
ξιοϋ ποδός, ήτις όμως ίάθη πραξενήσασα μόνον απώ¬
λειαν τμήματος του δέρματος του παθόντος δακτύλου.
"Αλλο τι Ομως σοβαρόν ουδέποτε Ιπαθεν, ούδε φαί¬
νεται να ύπορζε καταχραστής των οινοπνευματωδών
ποτών. Κατάγεται έζ υγιών γονέωνκαί έχει τέκνα ω¬
σαύτως υγιή.
Πάντα τα ό'ργανα αυτού έχουσι κατά φύσιν,μόνον δε
έκ. του αγγειακού συστήματος παρατηρείται ποια τις
άλλοίωσις, χαρακτηριζόμενη υπό εντάσεως του δευτέ¬
ρου τόνου τής αορτής και σφυγμού ολίγον σκληρού και
δυσάρεστου είς την άφήν.
Ή αίσθησις πανταχού του πάσχοντος μέλους κα¬
θώς καί ή κίνησις &Ινε καλαί. Ό σφυγμός τής ραχιαίας
του ποδός αρτηρίας μόλις είνε αντιληπτός.
Τοιούτον είνε τό ιστορικόν τής νόσου, δι'ήν παραπο¬
νείται ό πάσχων. Ή διάγνωσις δέ ταύτης είνε εϋκο-
λος. Πρόκειται περί τής περιοδικής η διαλειπούσης
χωλότητος, ην πρώτος περιέγραψεν είς τόν άνθρωπον
ό
Chareot.
είς δέ τους ίππους ό
Chauveau,
πρό
μακρού χρόνου. . ►■'
Η περιοδική χωλότης κυοίως δεν είνε νόσος αυθύ¬
παρκτος, άλλα μάλλον σύμπτωμα υπαγόμενον είς την
τάξιν των ηειοπραγιών τοϋ
Potail),
και όφειλόμε-
νον είς έν^αρτηριίτιδα χρονίαν άποφρακτικην.
Παθογένεια. Ούχι σπανίως συνε'τυχεν ημίν νά πα¬
ρατηρήσωμεν καθ' οδόν ίππους, οίτινες ηρέμα βαδί¬
ζοντες ουδόλως χωλαίνουσι και οΐτινες μαστιγούμενοι,
ίνα σπεύσωσι τό βομκ άρχονται χωλαίνοντες κατά τόν
c'va
των ποδών και ιδία των οπισθίων. Οί τοιούτοι
ίπποι πάσχουσιν ώς απέδειξεν ό ('ΙτπινΡΗιΐ έξ απο¬
φρακτικής ένδαρτηριίτιδος στενούσης μεγάλως η και
άποφρασσούσης ρ.ε'γα τι άγγεϊον των ποδών τοϋ ζώου.
Είς την ανεπάρκειαν δε τής ποσότητος τοϋ προσκομι¬
ζομένου αίματος οφείλεται ή χωλότης. ή παρατηρού¬
μενη κατά τάς ταχείας των μυών συστολάς. Οί χει¬
ρουργοί δέ πρό πολλού παρετηρησαν, ότι η άπολίνω-
σις η η εφαρμογή πιεστικών μηχανημάτων προκαλεί
συχνά σπασμόν ή δυτκαμψίαν έπωδυνον των μυών,
ήτις είς ουδέν άλλο οφείλεται ή είς την έλλειψιν ή
ελάττωσιν τνϊς ποσότητος τοϋ αίματος.
Διά τίνος Ομως μηχανισμού η ανεπάρκεια τής κυ¬
κλοφορίας προκαλεί τα χαρακτηρίζοντα την περιοδι-
κην χωλότητα φαινόμενα ;
Δυνάμεθα νά παραβάλωμεν την κατάστασιν ταύ¬
την πρός την υπερβολικήν κόπωσιν
ı«ıınneıiaii')
των
μυών. "Οταν μύς τις αδρανή, άφομοιοΐ και άφετεροιοί
καθώς πάντες οί ιστοί, ό'τκν όμως συστέλληται πρός
παραγωγήν μηχανικής εργασίας, τότε δίδει γένε¬
σιν είς χημικάς ουσίας όλως νέας. Ούτω δέ, Ινώ αδρα¬
νών ό μϋς παρέχ'ΐ ουδετέραν αντίδρασιν, συστελλόμε-
νος καθίσταται οζεινος. Ή όζεινος δ ' αύτη άντίορα-
στς οφείλεται είς την παραγωγήν γαλακτικού οξέος.
Κατά τόν Η
Tinaun
έν καιρώ τής συστολής τοϋ μυός
τό ίνιδογόνον σχάζεται είς γαλακτικόν και εις άν'ίρα-
κικόν όξυ, ζΐτχ ανασχηματίζεται τή δράσει τοϋ οξυγό¬
νου τού αίματος. Γνωρίζομεν δέ άφ' ετέρου, ώς
απέδειξαν οί
LavnUipr
καί
Sejrnin,
ότι ό μϋς άνα-
πνεει ήτοι Οτι απορροφά οξυγόνον καί άπο^'δει άνθρα-
κικόν όξύ. ΙΙλήν Ομως τοϋ γαλακτικού οξέος καί τοϋ
ανθρακικού οξέος ό μϋς παράγει κατά την συστολήν
αυτού όλίγην οϋρίαν, σάκχαρον, κρεατίνην, ούρικόν
όζύ, φωσφορικά άλατα, λιπαρά πτητικά όξε'α και
άλλας ετι ουσίας.
Πάσαι όμοις αί ούσίαι αύτκι, προϊόντα τής εναλ¬
λαγής τή; ύλης, άπομακρίνονται τοϋ μυός άμα τή
παραγωγή αυτών υπό τής κυκλοφορίας."Οταν όμως ό
μυς υποβληθή είς συνεχείς συστολάς, ήτοι είς ΰπε'ρμε-
τρον εργασίαν, τότε αί οΰσίαι αυται παράγονται έν
περίσσεια, ή δέ κυκλοφορία αδυνατεί νά άπομακ,ρύνη
αύτάς αμέσως, συσσωρεύονται δέ τότε έν αύτω καί
παράγουσιν είδος δηλητηριάσεως, είς ήν οφείλεται ό
.κάματος. "Οτι ούτως 'έχει τό πράγμα αποδεικνύε¬
ται έκ των πειραματικών ερευνών. Ενέσεις είς τό
αίμα έκχυλ·'σμκτος μυών κεκμηκότων παράγουσι
κάματον των μυών καί ανικανότητα πρός συστολήν,
ήτις έπανακταται ταχε'ως δι' ενέσεως ανθρακικού
νατρίου ή χλωριούχου νατρίου ήτοι ουσιών άλ-
κολικων. 'Έτι δέ ταχύτερον άνακτώσι την πρός συ¬
στολήν δύνκμιν αυτών, εάν προσθέσωμεν 0,05 επί
τοίς °/0 κζτκ τόν
Kfineck^r
είς τό ά'λκαλικόν διά¬
λυμα υπέρ >.αγγανικής ποτάσσης, ούσίκς λίαν όςει-
δωτικής. Δυνάμεθα λοιπόν νά συμπεράνωμεν έκ τού-

ΙΑΤΡΙΚΟΣ ΜΗΝΥΤΏΡ
των, ό'τι το αίμα ου μόνον παρασύρει άπα των μυών
τας έ» αυτοίς παραγομένας άποφθαρματικάς ουσίας
καί τας έξουδετεροϊ δια τής ιδίας άλκαλικότητος,
αλλά και καίει αύτάς δια του προσκομιζομένου είς
τους μϋς οξυγόνου, όπερ ούτω καθίσταται ερέθισμα
ισχυρόν προς συστολήν.
Είνε λοιπόν προφανές, ότι εάν ή προσαγωγός αρ¬
τηρία μέλους τινος στενωθή, αί κατά ττ,ν συστολήν
των μυών αυτού παραχθησόμεναΛ ούσ/ίαι, ιδία δέ το
γκλακτικόν οξύ και τα ό'ξεινα φωσφορικά άλατα θέ¬
λουσι συσσωρευθή είς τους μΰς καί παραγάγει βαθϋν
κάματον και δυσκαμψίαν,ανάλογον προς την μετά θά¬
νατον συμβαίνουσαν τη δράσει του γαλακτικού οζέος.
Ή διαλείπουσα λοιπόν χωλότης ουδέν άλλο φαίνεται
ούσα η εκδήλωσις τοιαύτης τοπικής δηλητηριάσεως.
Τοιαύτη δέ περιοδική χωλότης, τοιαύτη μειοπρα.-
γία δεν συμβαίνει μόνον είς τους μϋς των άκρων,
άλλα και είς τον μΰν τής καρδίας. Κατά την στη-
θάγ/ην, ήτις, ώς γνωστόν, οφείλεται ώς τα πολλά
είς στένωσιν των στεφανιαίων αρτηριών,οί παροξυσμοί
τώΝ πόνων, οΐτινες συχνά καταλήγουσιν είς παύσιν τής
λειτουργίας τής καρδίας, εμφανίζονται,οσάκις ό πά¬
σχων κινήται μετά βίας ή ανέρχεται /λίμακκ κλπ.,
ήτοι είς περιστάσεις, καθ'ας ό μϋς τής καρδίας αναγ¬
κάζεται ταχύτερον νά συσταλή, όποτε συμβαίνουσιν
κ*ί έν αύτω όσα ανωτέρω είδομεν, ότι συμβαίνει
είς τους μϋς των άκρων.
Ν. ΠΕΖΟΠΟΥΛΟΣ
ΚαΊηγητής τής Παθολ. "Λνατομ'ας και Ιστολογίας
έν τώ Έθνικώ ΙΙανεπίστημίω.
ΑΑΡΤΓΓΟΛΟΠΑ ΟΤΟΛΟΠΛ ΡΙΗΟΛΟΠΑ
ΠΕΡΙ ΦΩΤΙΣΜΟΥ
έν τΛ λαρνγγολογίο, ώτολογία και ρτνολογία.
ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΜΕΛΕΤΗ ΚΑΙ ΑΝΑΛΥΣΙΣ
ΥΠΟ
ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ Λ. ΚΥΤΑΡΙΟΛΟΥ
) ι ι
π/.- Ιιι^νγγοΙηγίίκ, υ>τυ)αγιας χαΐ οί *
Ευνόητον καθίσταται ότι ώς έκ τής άενπα.ρκείας
των μέσων, οί κλάδοι ούτοι, μετά μακράν άνά τους
αιώνας σταδιοδρομιαν, αφιχθέντες είς τό τέρμα τής
πορείας αυτών, κατάκοποι και ασθμαίνοντες δέν ηδύ¬
ναντο νά χωρήσωσι επί πλέον και ώς τοιούτος σταθ¬
μός εσημειώθη ή εποχή τής αποδημίας τής ιατρικής
επιστήμης έκ τοϋ κλασικού τής πατρίδος ημών εδά¬
φους είς χώρας ξένζς, ενθζ λαοί άνδρωθέντες τέως,
πλήρεις νεανικού σφρίγους και πρός μάθησ-.ν εφέσεως,
είχον ανάγκην των φώτων, άτινα ή -λλχιΈλλάςδιε-
χεεν επι σύμπαντος τοϋ τότε κόσμου. Οί "Αραβες
υπήρξαν ο! διάδοχοι και κληρονόμοι τής Ελληνικής
σοφίας καί τής αρχαίας ιατρικής επιστήμης. Παρά
τούτοις δμως δέν άνευρίσκομεν το μεγαλεπηβολον
καί τολμηρον των 'Ελλήνων ιατρών δι' ο καί οί κλά¬
δοι τής λκρυγγολογίας, ώτολογίας καί ρινολογίας δέν
ηδυνήθησαν νά σημειώσωσιν ημέρας εύκλείας κκί προό¬
δου, καθ' ην εποχήν επί τριών ηπείρων άπηχει ή
κλαγγη τής σιδηράς πανοπλίας των Σαρακηνών καί
των 'Αράβων. Ό φόβος των αιμορραγιών καί ή προσ¬
πάθεια τοϋ να παρκκάμψωσι τον σκόπελον τούτον,
περιώρισε την χειρουργικήν των χρόνων εκείνων επί
τοσούτον, ώστε, δύναται τις ειπείν ό'τι αφήκε ταύ¬
την ή Αραβική ιατρική,άποχωρησασα έκ τής σκηνής
τοΰ κόσμου, οίαν την παρέλαβεν έκ των χειρών των
"Ελλήνων ιατρών
Τό δικρρευσκν μακραϊον χρονικόν διάστημα άπό
τής 11 μ. Χ. έκατονταετηρίδος μέχρι των χρόνων
τής Αναγεννήσεως υπήρξε στεϊρον έν σχέσει πρός
την πρόοδον τής ειδικότητος, συνεπώς δε καί ό φωτι¬
σμός των κοιλοτήτων τοϋ λάρυγγος τής ρινός καί
των ώτων 'έμεινεν έν στασιμότητι καί παρέμεινεν τοι¬
ούτος, οιω άπό τού 'Ιπποκράτους καί Γαληνού μέ¬
χρι ΙΙαύλου τού Αίγινήτου έχρήτο ή άρχκία ιατρική.
Καί τοιούτος ήτο ό άμεσος φωτισμός διά του ηλιακού
φωτός αυτούσιου η δικχύτου, προσπίπτοντες άπ' ευ¬
θείας επί των πρός έπισκόπησιν ή χειρουργίκν μερών.
Μόλις έ·» αρχή των χρόνων τής Αναγεννήσεως καί
μετά την επανάστασιν,ην επέφερεν αύτη έν τω πνεύ-
ματι καί την ανατροπήν έν τώ βίω των τότε κοινω¬
νιών, μόλις τότε, λέγομεν, ήρξατο εκ νέου να άνα-
φζίνητα.ι ποια τις προσπάθεια, πρός ανάληψιν τοϋ δια-
κοπέντος νήματος τής πάλαι προόδου καί συνεδέθη
τούτο στερεώτερον κατά τους μετέπειτα χρόνους, έκ¬
τοτε δέ χειραγωγηθείς ή νεωτέρκ επιστήμη υψηλήν
καί ύπερήφανον άνεπέτασεν την σημαίαν τής προόδου·
στηριζομένη επί τής ερεύνης καί τής παρατηρήσεως.
Σοφοί ιατροί, οΰς διέπνεεν ό πόθος τής τελειοποιήσεως
των μέσων τής ερεύνης πρός έπίγνωσιν τής αληθείας η
πρός εύχερεστέραν καί φιλανθρωποτέραν επιτέλεσιν τής
ευγενούς αυτών αποστολής, είργάσ ήσαν έν παντί
κλάδω τής ιατρικής επιστήμης καί κατά μικρόν έμόρ-
φωσαν ειδικότητας, προικίσαντες αύτάς δι' επαρκών
μέσων,όπως χωρήσωσιν εύθΰ επί τα πρόσω. Τοιαύτης
ευτυχίας έτυχον καί οί κλάδοι τής ρινολογίας καί ώτο¬
λογίας, οΐτινες εύρον ΰπερμεσούντος τοϋ 16ου αιώνος
άνδρα όστις, είπερ τις καί άλλος, συνετέλεσεν είς την
•πρόοδον αυτών έφευρών, σχετικώς πρός την εποχήν
καθ' ην εζη, άριστον μέσον φωτισμοΰ των ρινικών
κοιλοτήτων.
Ό Άράντιος
(Aranti
US)
διαπρεπής Ιταλός χει¬
ρουργός καί εφευρέτης διαφόρων χειρουργικών Ιργα-
λειων,μετκςυ των οποίων καταλεκτέον καί την πρω¬
τογενή πολυπάγρκν, έν τή συγγρκφή αυτού
(De
Τιι-
n.orihusproeter naturam)
πραγμζ-ευόμενος περί
των εγχειρήσεων των ρινικών πολυπόδων εκτός άλλων
λέγει
-/.xi
τάδε περί φωτισμού : ότι όπως κάλλιον θεα-
ται το χειρουργικον πεδίον, έχειρούργει πάντοτε τους
ρινικούς πολύποδας έν σκοτειν(7> θαλάμω,εχων ήνεωγ-
μένην καταλλήλως κυκλοτερή όπην έν τωπαραθύρω
δι'ής δι-ρχόμεναι χ ήλιακαί ακτίνες προεπέμποντο
έντονοι καί έν εύθυγράμμω δέσμη επί τής ρινός τού
έγχειρουμένου. Εάν όμως 6 καιρές .ϊ_3 ν£?ε),ώδης,
ίδιον τρόπον τεχνητού φωτισμού, ώς
μετεχειρίζετο
t J_
ΙΑΤΡΙΚΟΣ ΜΗΝΤΤΩΡ
έξης. Όπισθεν μεγάλης σφαιρικής φιάλης πλήρους
διαυγούς ύδατος έ,/ετεν άνημμένην λυχνίαν και ούτως
έφώτιζεν επαρκώς τό χειρουργικον πεδίον διά της προ¬
πομπής έντονου φωτός, τής φιάλης έπεχούσης τόπον
φακού και μεγεθυνούσης κατά πολύ το πενιχρόν φώς
των τότε λυχνιών.
Και τόν μέν εύφυέστατον και φυσικώτατον τρόπον
του φωτισμού των ρινικών κοιλοτήτων δια του διολι¬
σθαίνοντος διά τής στενής οπής ηλιακού φωτός αναφέ¬
ρομεν μόνον γράφοντες διά την ιστορίαν,διότι ή έγκά-
θειρςις του φωτός τούτου έν τώ σκοτεινω θαλάμω του
Άραντίου επ' ελάχιστον χρόνον εφικτή καθίστατο,
όσον δε σοφός και επιδέξιος κα·. αν ήτο ούτος,δέν απε¬
πειράθη να άνακόψη την πορείαν άν α το διάστημα
τής υδρογείου και καθήλωση τον ήλιον έφ 'Οσον τώ ήτο
άρεστόν πρός επιτυχή διεξαγωγήν των έγ/ειρήσεων
αυτού. Ήσαν μακράν οί
ypovoı
καθ' ους εζη ό πολύς
Ίησοΰς του Ναυή. Την έτέραν ό'μως μέθοδον τοϋ τε-
χνητοΰ δηλονότι φωτισμού, όν ούτος έφεΰρεν και δι' ου
επί δύ
i
και ήμισυ εκατονταετηρίδας έτροφοδότησε
την ειδικότητα, την μέθοδον ταύτην δέν ηδυνάμεθα
νά παρέλθωμεν έν σιγή. Είνε δ'όντως αναγραφής και
σημειώσεως άξιος ό φωτισμός ούτος διά τάς υπηρεσίας
άς προσε'φερεν και την συμβολήν ην παρέσχε πρός
άναγόρευσιν, είς ειδικούς κλάδους, των κατάσπαρτων
γνώσεων,άστινας άλλοτε διημφισβήτουν παθολογία καΐ
χειρουργική.
Ή Άράντειος αυτή φωτιστική με'θοδος είνε ή πρώτνι
βαθμίς τής κλίμακος των εφεξής εφευρέσεων τοϋ άπ'
ει
/Oeıaç
ή αμέοΌι/ φωτισμού, όν ή Γαλλική ιδίως
σχολή ένεκολπωθη και ήτις "έσχε πλείστας τελειοποιή¬
σεις έν ταίς χερσ'ι διασήμων τής σ/ολής ταύτης διδα¬
σκάλων οίοι ό
Itidiiiberl, Moura-iiıiurouılİMU,
Fauvel,
Κι
ıslıabert,
Goui-uenlieimxai
ά'λλων.
Ή βάσις, έφ'ης εστηρίζετο ό Άράντιος,ην ή μεγε-
θυνσις τοϋ φωτός και ή συγκέντρωσις των φωτεινών
ακτινών επί τού πρός εξέτασιν μέρους, έπιτυγχανό-
μενα διά τής παρεμβολής μεταξύ τής λυχνίας αύτοΰ
και του πάσχοντος τής σφαιρικής φιάλης, πλήρους ύδα¬
τος, καίέπεχουσης τόπον φακού. Επί τής αρχής ταύ¬
της,τής διά φακού μεγεθύνσεως και συγκεντρώσεωςτοϋ
φοιτάς, έβάδισεν ή Γαλλική σχολή,ήτις άντεκατέστησε
την μεθ'ύδατος φιάλην διά κυρτεπιπε'δου φακού, είς
την συσκευήν δέ ταύτην, την όλως στοιχειώδη, προσ¬
ετέθη κατά τόν μετέπειτα χρόνον κοίλον κάτοπτρον
ά-τανακλών τα φώς τής λυχνίας και ούτως έτελειώθη
τό σύνολον τής φωτιστικής συσκευής,ηστινος το τελειό-
τερον υπόδειγμα είνε ή λυ/νία τοϋ ΜιΐΐΊΙ. Έπιτρα-
πήτω ημίν ίνα δώσωμεν συνοπτικήν περιγραφήν ταύ--
της,καθ'όσον αυτή απετέλεσε τό κορύφωμα τοϋ αμέ¬
σου ή άπ' ευθείας η κατά διάθλαοΊν προχείρου
φωτισμού, και διότι περιγράφοντες ταύτην δίδομεν
κατά τα μάλλον ή ήττον σαφό ϊδέ*ν τοίς έντευ'ομέ-
νοις περί απασών των πρό και μετ' αυτήν εφευρέσεων,
οίαι αί λυχνίαι τοϋ
Faut
el,
τού
Knslidbert,
τοϋ
üou guenlıeın'
κ. λ.
1· ΊΙ του
Gou guenhetm
λυχνία ε/ει τουτο τό ιδιάζον
ότι, αποσυντιΟεμίνη και έν Χ'-ΐτίω τιθεμένη είνε λίαν χρή-
«ιμος διά τάς ά*ά την πόλιν λαρυγγοσκοπίας, έπιτηδϊία: διά
Τί τον άμεσον κ«ί δια τόν κατ' άντανάκλασιν ^ωτκτμόν
Ή λνχνία ή ^.αρνγγοίίκόπιον τού
Mandl
αποτελείται έκ δύο μερών Ιον) έκ μεταλλίνου κυλιν¬
δρικού κυτίου ευμεγέθους μελαμβαφοϋς, στηριζομένου
επί ποδός επίσης μεταλλίνου και δεκτικού άνυψωσεως
και καταβάσεως και 2ον) έκ τής οπτικής συσκευής
τής έν τω κυλίνδρω τούτω ευρισκομένης. Και τα μέν
μετάλλινον κυτίον μελανώς κεχρωσμένον, προώρισται
άφ ' ένας μέν ίνα προστατεύη τους οφθαλμούς τοϋ
παρκτηρητού, θέτον τούτους έν τή σκιά, και άφ'
ετέρου ίνα μειοϊ άπορροφων τό υπερβάλλον θερμαν-
τικόν, τό έκ τής λυχνίας έκπεμπόμενον. Τό κυλιν-
δρΐ
/COv
τούτο κυτίον κατά την ·μεσότητα αΰτοΰ είνε
ήνεωγμένον κάτωθεν και άνωθεν πρός έςυπηρέτησιν
τής λυχνίας. Ή οπτική συσκευή η έν τώ ανωτέρω κυ-
λινδρικώ κυτίω έδράζουσα συνίσταται α') έκ κοίλου
κατόπτρου κειμένου είς το βάθος τοΰ κυτίου, και όπι¬
σθεν τής φλογός τής λυ/νίαςκκί άνακλώντος τάς φω-
τεινάς ακτίνας τάς έκ ταύτης έκπεμπομένας και β')
έκ κυρτεπιπεδου φακού κειμε'νου είς τό πρόσθιον και
ήνεωγμένον μέρος τού κυλίνδρου και έμπροσθεν τής
φωτεινής εστίας, είς τρόπον ώστε νάκάμνη νά συμπί-
πτωσι συγκεντρούμεναι επί τού πρός εξέτασιν μέρους
αί φωτειναί ακτίνες, αί διά τού κοίλου κατόπτρου
άνακλώμεναι επί τού φακού.
Ούτως ή φωτεινή ιστία κείται έν τω μέσω, μεταξύ
τού αντανακλαστικού κατόπτρου και τοϋ φακοΰ. Τής
φωτεινής ταύτης εστίας ή φλόξ ύπήρξίν άλλοτε άλλη,
παρακολουθούσα την εξέλιξιν τής τελειοποιήσεως των
φωτιστικών μεθόδων. Έν άρ'χη ή δι' ελαίου λυχνία
εθεωρήθη επαρκής, ώς έχρήτο ταύτττ, έν τή συσκευή
αυτού ό
Krishabert To
πετρέλαιον άντεκατε'στησεν
τούτο και τούτο ετέθη έκ ποδών υπό τού φωταερίου.
Ή λυχνία αύτη τοϋ
Mandl
ώς και αί προσόμοιαι
αυτή παρέχουσι φωτισμόν ουχί επαρκή έν σχε'σει πρός
τάς απαιτήσεις τής νεωτέρας ειδικότητος' έν τούτοις
δε'ον να θεωρηθώσιν ώς ό κατ' εξοχήν τύπος τοΰ άμε¬
σον η κατά διάθλασιν φωτισμού, δ'στις επί μακράς
σειράς ένιαυτών έν ταίς χερσί διαπρεπών λαρυγγολό-
γων παρε'σχεν απείρους υπηρεσίας τή τε επιστήμη και
τη πασχούστ, άνθρωπότητι. Πλήν αλλ' Ομως συν τή
παρόδω τοΰ χρόνου και ταίς ακαταπαύστως αύξανο-
μένζις άπαιτήσεσι τής ειδικότητος και ή τελειότατη
είς τό είδος αυτής λυχνία τοϋ
Manfll
απώλεσε μικρόν
κατά μικρόν την προτε'ραν αυτής αίγλην δι' άλλα τε
πολλ* και διά τό δυσχερές τής χρήσεως αυτής κατά
τάς ένδολαρυγγικάς και ένδορρινικάς ιδία εγχειρήσεις,
ώς έν τώ τής αναλύσεως κεφαλαίω εκτενώς θέλομεν
διαλάβει, και πρός εΰρεσιν νέας πηγής φωτός έστρε¬
ψαν τάς προσπαθείας αυτών οί περί τα τοιαύτα ασχο¬
λούμενοι και τέλος εύρον τό όξυδρικόν φώς, περί-
λαμπρον, αίγλήεν, έντονώτατον,ώς ουδέν των άχρι του
νυν ΰπαοχόντων, ούτινος ή φωτιστική δύναμις ισοδυ¬
ναμεί, ώς έλαχίστω ογκω, πρός 500—1000 κηρι'ων.
Τα όζΐ'δοικον όώς, μίγμα όν οξυγόνου και
υδρογόνου, άναφλεγόμενον παρέχει έντονον θερμότητα
ήτις πυρακτεϊ κύλινδρον παρεσκευασμένης άσβε'στου.
Έκ τής πυρακτώσεως ταύτης παράγεται φώς εκθαμ¬
βωτικής λάμψεως, ϊσης και ανωτέρας εντάσεως τής
τοϋ Βολταϊκού τόξου καί,ώς ανωτέρω είπομεν, ίσθδυ-
ναμούσης πρός την λάμψιν 500—1000 κτιρίων. Την
ğL·
ΙΑΤΡΙΚΟΣ ΜΗΝΥΤΩΡ
-

Mi
ti
İ'

it
ti

φωτιστικήν ταύτην ίστίαν εγνω ή είδικότη; επωφελέ¬
στατο: νά χρησιμοποίηση κκι έν τοίς φανοϊ; του
Lp
II-
nox-Bruvvlie
και τού
AlOİlenül,
έχομεν 8ε τα άριστα
υποδείγματα της εύμε,όδου χρησιμοποιήσεως τής κα¬
τακτήσεως ταύτης, της όντως τιμώση; την ιατρικήν
των καθ' ημάς χρόνων. Καίτοι δε άχρι του νυν έφευ-
ρε'θησκν άπειροι νέαι πρακτικχί κζι εύχρηστοι φωτι-
στικαί μέθοδοι, έν τούτοις τα όξυδρικόν φως δεν άπώ-
λισεν εισέτι την φήμην και την αξίαν αυτού και έν τη
κρατίστη των Γαλλικών λαρυγγολογικών κλινικών,τη
βριθούση πασχόντων, έν τω νοσοκομείω
«La Hİbül-
Siere
» και διευρυνόμενη υπο τού παγκοσμίου φήμης
σοφοϋ ημών διδασκάλου κ.
GuUguenheim,
γίνεται
χρήσις τούτου.
Ό φανός του
Lennox-Browne
καΐ ό του Μθΐ-
tenni
μικρόν διαφέρουσιν αλλήλων, απαρτίζονται δέ
έκ των έξης μερών
α') Έκ τής φωτεινής
tdTİaç
τρισυπόστατου,
ης τα συμβάλλοντα δύο άερώδη συστατικά όξι/γόνον
κα'ι νδρογόνον εισίν δλω; άπ'αλλήλων κεχωρισμένα
οι' επί τούτω σωλήνων, και δια στροφίγγων ήσφαλι-
σμϊνα. Τό δέ τρίτον στερεάν αυτής συστατικόν, ή πα-
ρεσκενασμένη άσΰεστος·, έντίοεται έν κκτχλλήλω
μιταλλίνψ ύποδοχιϊ. Τοιαύτη ή φωτεινή εστία,τα κυ-
ριώτατον των άπαρτιζοντων τους φανούς τούτους
μερών.
β') Έκ της
onTiKftçdvdr.tı/tıÇ
πρό της φωτει¬
νής εστία;,ίύριικομένη; και έντίθειμένη; έν μχκρω κυ-
λινδρικώ μεταλλίνφ σωλήνι μήκους 75 περίπου ύφεκα-
τομμε'τρων, οιαμέτρου δε 8—10 ΰφεκ.'Ο σωλήν ού¬
τος προώρισται ινα προπέμπη εϋθυγράμμω; και είς
μακράν απόστασιν τας δια τής οπτικής συσκευής »ΐς
παραλλήλους δέσμα; διευθυνομένα; φωτεινάς ακτίνας.
Ή δι οπτική συσκευή συνίσταται έκ δύο φακών πα¬
ραλλήλως κιιμε'νων κα'ι καθέτων προς την ιγκχρσίαν
διατομήντοϋ σωλήνος,ούτινος έχουσι Λαί την διάμετρον.
γ') Έκ του σκοτεινού θαλάμου τΐληρούντος τρι¬
πλούν προορισμόν. "Ητοι χρησιμεύοντος άφ' ενός μ,ίν
ώς θήκη δια τό όλον σύστημα τής φωτεινής εστίας και
τμήματος τής οπτικής συσχευής, αφ'ετέρου δε ίνα
άττορροφί τό ύπιρβάλλον θερμ,χντικόν τό ιταραγόμενον
έκ τής άναφλέξεως των δυο αερίων %χ έν τέλει χρη¬
σιμεύοντος ώς αντιστάθμισμα βάρους του πρό αυτού
ευρισκομένου μεταλλίνου σωλήνος. Ούτω δέ έκ τής
ίσορροπήσεως τής βαρύτητο; αχ διά καταλλήλου στρο-
φέως δυνάμεθα νά προσδώσωμ·ν, στιγμιαίως κινουν-
τες κχί μιτατοπίζοντε; τα Ολον σύστημα, πχσχν διεύ¬
θυνσιν είς τό φως τοϋ φανού κχί παρακολουθήίωμεν
κατά τό εφικτόν τάς αποτόμου; κινήσει; τοϋ εξετα¬
ζομένου.
ΑΦΡΟΛΙΣΙΛ ΚΑΙ ΛΕΡΜΙΚΛ ΗΟΣΗΜΛΤΛ
ΑΙ ΣΥΝΕΠΕΙΑΙ ΤΗΣ ΔΙΑ
TOT
ΝΙΤΡΙΚΟΥ ΑΡΓΥΡΟΥ
ΕΐΤΡΰΤΙΚΗΣ ΘΕΡΑΠΕΙΑΣ ΤΗΣ ΟΞΕΙΑΣ ΒΑΕΜΟΡΡΟΙΑΣ
Τον παρελθόντα Νοέμβριον του 1900 προσεκλή-
μ*ν κΥίβ^'
«pè;
επίσκεψιν εμπόρου τινος
κατατρυχομένου υπό αφόρητων πόνων κατά τό περί-
νεον μετ' έπισχέσεω; των ουρών. Ό ασθενή; 'έγγαμος
ών μετά ενο/ον συνουσίαν προσεβλήθη ές όςυτάτης
βλεννοοοίχς, έμφα.νισθ£ΐσης αύτω την τρίτην ήμε'ραν
άπό τ^ς συνουσίας. "Αμα τη εμφανίσει τής νόσου και
πριν ή εισέτι αισθανθή τόν ελάχιστον πόνον, έσπευσε
παρά φίλω φκρμακοποιω ζητών την σοφήν τούτου
συμβουλήν. Ό φαρμακοποιός άνευ τοϋ ελαχίστου δι¬
σταγμού λαμβάνει πυκ,νήν διάλυσιν νιτρικού αργύρου
1—

κζί άνευ άλλης διαδικασίας ενεργεί εγχυσιν
επί τοϋ πάτ/οντος. Ό ασθενής μετά παρέλευσιν ολί¬
γων λεπτών οδηγείται λιπόθυμος είς την οικίαν του
μη δυνάμενος έκ των φοβερών οδυνών νά ούρηση.
Έπισκεφϋε'ντες αυτόν εύρομεν ριπταζόμενον είς την
κλίνην του και οίμώζοντα. Βχθεΐς πόνοι διέτρεχον
άπασαν την ούρήθραν, άντανζκλωμενοι μέχρι τού δα¬
κτυλίου. Μετά πολλοϋ κόπου έκενωσαμεν διά καθετή-
ρος την πλήρη ούρων κυστιν και διετάζαρ.εν λουτρά
θερμά
39U
τής ε'δρχς κ,αί διουρητικά μετά σπειραικού
νατρίου, έκ πείρας φοβούμενοι βλεννορροικούς ρευματι¬
σμούς.
Την επαύριον 6 ασθενής ευρίσκετο έν δεινή κατα-
στάσει, καθόσον ανεπτύχθη αύτω έντονος προστατί-
τΐς μετά πυρετού 39. 8. Έκτος τούτου βλεννορροι-
κοί ρευμκτισμο'ι είς αμφότερα τα γονχτα: και τάς
ποδοκνημικάς αρθρώσεις. Διετάςαμεν διουρητικά γε¬
νικά λουτρά κκί αφαιμάξεις διά βδελλών κατά τό
περίνεον. Είτα ΰποΟέμκτιζ δι' απλή; υδραργυρική;
αλοιφής (40
cenligi'duıın
δι' έκαστον ΰποθετον
κχτά την μέθοδον
Guygon).
Καταστειλαντες δ'ούτω
τα φαινόμενα τής προστατίτιδος καί λύσαντες δ'πω;
δήποτε την φλεγμονήν τής ουρήθρας, ήρξάμεθα των
πλύσεων δι' άραιας διαλύσεως (1—
60UU)#
υπερμαγ¬
γανικού καλίου και άπηλλάξαμεν τον πάσχοντα των
δεινών τής αφροσύνης του.
"Οντως αί προ; έκτρωτικήν θεραπείαν διά νιτρικού
αργύρου τής οξείας βλεννορροίας απόπειραι αύται
ύπ/ϊρςαν πάντοτε ατυχείς, πάντες δέ οί εξέχοντες Συ-
φιλιδολόγοι κατέκριναν ταύτας. ΙΙρώτο; ό
iSİmoilS
τω 1780 εισήγαγε τχύχχζ εί; την θεραπευτικήν,έφήρ-
μοσκν δ' είτα ό
Carmıchael
(1825), ό
Hıcord
(1838) ό
Dmlay.
ό
Üeheny,
ό
Sııhlıen.
Συνεβού-
λευον
ös
ταύτην εΰΟΰς αμχ τή εμφανίσει τής πρώτης
ρύσεως. Ό
Hollet
έπεδοκίμκζε καθ' ολοκληρίαν την
έκτρωτικήν ταύτην μέθοδον είς τάς έν τή γίνέσει των
βλεννορραγίχς, άλλ' άπέκρουε ταύτην είς τάς συστα-
θείσχ; βλεννορραγιΊζς. Ό δέ
HİCguet,
όστις λίαν α¬
κριβώς /.χ μετ' έπιστάσεως έμελίτησε τό σύστημα.
των τοιούτων θεραπειών, συμπίρκίνων τα αυτά μετά
τοϋ
Hollet
λέγη αό'τζν οιαδήποτε πάθησις όριστικώ?
έγκατασταθή, εινχι ακρισία νά έπιχειρήσωμεν π*σαν
κατ' αυτής έκτρωτικήν θίρκπείαν».
Είς πολλάς περιπτώσεις, άμχ τή πρώτη έγχύσίΐ,
παρετηρήθησαν πάντκ τα φαινόμενα τής πλήρους και
τελείας ίάσεως, ή αναστολή τουτέστιν τής ρύσεως,ά-
-ουσιζ γονοκοκκων, κκτζσίγκσις τοϋ πόνου, τό δέ
στόμιον τής ούρήθρζς, — πλήν ερυθρότητας τινος —
ςηρόν.
Έν τούτοι; καίτοι ή Ιασις αύτη έπηκολούθει επί
3 κα-ί 4 ήμερα;, έπήρχετο είτα ρύσις άφθονωτέρα,ΐϊό-
ΙΑΤΡΙΚΟΣ ΜΗΚΥΤΩΡ
νος οδυνηρότερος κκΐ οί γονόκοκκοι άφθονώτεροι, ώσει
έν διαδηλώσει, παρουσιάζονται έν τω έκκρίματι. Ή
έκ,τρωτικη αύτη μέθοδος κκίτοι κκτίε την πρώτην αυ¬
τής εμφάνισιν ύπεστηρίχθη τα ι/.άλιστκ υπό των κο¬
ρυφαίων τής επιστήμης
^Riora, Sullien,
PoU"-
8ΟΠ,
KolİPl),
βραδύτερον μετ' ελαχίστης εμπιστοσύ¬
νης κατε'φευγον είς αύτην.
Ό
Mauriac
ρητώς αποφαίνεται ό'τι ουδέ κο'τά
τας πρώτας 24 ώρας έπιλ«μβ»ινόυ.ενοι της τοιαύτης
θεραπείας δυνάμεθα νά εχωμεν επιτυχίαν. Επίσης έν
Γερμανία αποστρέφονται ταύτην ό^
ZeiSSİ,
ό
Für-
brınger
και ό
Finger.
Ό δε
(îuiard
και
Janeti
φρονούσα 6'τι τα άλλως
σπάνια ευνοϊκά άποτελέσμκτκ παρετηρήθησαν είς
άπλας μη γονοΛθκ,κ'.κας ούρηθρίτιδχς κκί*δχι είς κληθείς
βλεννορραγίκς. 'Ενίοτε έπε'ρχονται σοβαραί έπιπλοκαί
τίνες,ών ενιαι κκί επικίνδυνοι εισίν. Ό
Oullerier
κα!
ό
lïliyon
εσημείωσαν θανάτους, προελθόντκς έξ απο¬
στήματος τοϋ περινέου η έκ πυώδους προστατίτιδος.
Ό
Venot
έφκρμόσκς την μέθοδον ταύτην επί 14
ασθενών παρετηρησεν είς 2 μέν ούρηθρορρκγίαν, είς 5
οΰρηθρικά αποστήματα και είς 4 όρχίτιδα-. Ημείς
έφαρμόσαντες είς τέσσαρας περιπτώσεις οξείας βλεν-
νορροίκς την έκτρωτικην θεραπείαν, κκί δια τοϋ έν-
σταλακ,τήρος του
Guyon.
ένστχλάξκντες «μα τί)
εμφανίσει σταγόνας 12 διαλύσεως νιτρικού αργύρου
(1 —90), εσχομίν αληθή επιτυχίαν,έπιτευχ εϊσκνό'μως
διά τής έπχκολουθησεως πλύσεων θερμών (3'2°) δια¬
λύσεως βορικοϋ οξέος (3°/0) επί 12—16 ημέρας, μεθ'
ας οί ασθενείς ημών τελείως έζυγειάνθησαν, εί και δύο
τούτων ευθύς μετά την τελευταίαν επίσκεψιν ήρξαντο
του ζωηροτε'ρου—ώς οτ,ύτοΐς εϊ)ιστο:ι·— βίου και κατα¬
χρήσεων.
Ι. Σ. ΦΑΡΑΝΤΑΤΟΣ
ς της Συφιλιδολογίοτζ.
ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΗ
UTPIBCH
Η ΕΠΙΔΗΜΙΚΗ ΓΡΙΠΤΤΗ ΕΝ ΤΠ
Περίληψις δταλέξεως τού Έκιάτρον κ. Π.
»lavoirdov
Άπο δύο περιττον μηνών επικρατεί
hna.v&O-
επιδη¬
μία γρίππης, διαπλααιάαααα την νοαηρότητα της ίν-
ταϋϋα φρουράς και τινάς &ανάτονς ίπενεγκονσα.
Έπιδημίαι γρίππης από πολλών ετών -περιοδικώς
ίξηπλώ-&ηοαν άνά την Ευρώπην, έν είδει πανδημίας,
προερχόμενοι, ώς έπϊ το πλιϊοτον,
and
τής 'Ασιατικής
Ρωοαιας καΐ μεταδιδόμενοι αοτραπιαίως
Îvota
τής με¬
γάλης κολλητικότητος τής νόσον, ην πλεϊοτοι απέδει¬
ξαν μεταδιδομένην διά των άροώοτων δσον Χαϊ διά
των ενδυμάτων, των τροφών, των Ιπίπλων χλη.Κατα
τάς πανδημίας τής γρίππης προοβάλλονται τα '/4 πολ¬
λάκις τού πλη&νσμοϋ. Παρ' ημίν
ôè
με όλην την ίλ-
Λειψιν των στατιοτικών δύναται τις να πι&ανολογήο}]
ίχ των νοσηλευθέντων κατά τους δύο παρελ&όντας
μήνας δτι τα ημιον τής ίνταϋ&α φρουράς ϊπαΰε την
νόσον.
Ή γρίπτη] Ικτος τής νοσηρότψος αυτής, ένεκα των
Ιπιγενών βρογχοπνευμονικών Ιπιπλοκών, ηύξησε κα¬
ταπληκτικώς την θνησιμότητα ένεκα τής έκτακτον μο-
λνσματικότητος, ην προσκτώνται
ol
πνενμονόκοκκοι
και
ol
στριπτόκοκχοι συνδυαζόμενοι μετά τον βακτη¬
ριδίου τής γρίππης, το όποιον ώς γνωστόν, άνευρε και
έπαλλιέργησεν ό
Pfeiffer.
τον 1892.
Έν τώ~ οτρατώ ή γρίππη τνγχάνουσα συχνότατη
εκδηλούται μετά 2—3 ημερών έπώασιν δια ρίγονί,
καταβολής, οσφυαλγίας και κεφαλαλγίας, διά σκοτο-
δίνης, παραληρήματος ή σπασμών
fj
δια ρινικού κατάρ-
ρον και πυρετού, εισβάλλοντος μετά μεγάλης ίντάοεως
(39° ·— 41°) λυομένου δι° αφθονότατων Ιδρωτών.
Ταυτα συνοδεύονσιν ερυθρά ίδρώα, κάποτε έρνθρότης
τον δέρματος, και εξάνθημα σχεδόν οστρακιώδες μετά
φαρνγγίτιδος, νενςαλγίαι ύπερκογχικαί. Ή γλώσσα
είνε έπίχριστος,χαρακτηριοτικώς λενκοκνανος (
Faisans)
ol
ôt
άρρωστοι αισθάνονται όποστροφήν πρός τα ουτΐα
καΐ είνε δυσκοίλιοι. Κατάρρονς έντονος κατέχει τον
αρρωστον από τής ρινός και των οφθαλμών μέχρι
των πνευμονικών βάσεων. 'Από τον δέρματος ποικί-
λαι έξανθήοεις Ιλαριώδεις και αιμορραγικοί δύνανται
να αννοδεύωσι την νόσον.
Ή άνάρρωοις, ή'ν έκδηλοναι και διακριτικά τίνα
φαινόμενα καϊ την όποιαν ακολούθα μεγίστη έξάντλη-
σις όλων των λειτουργιών και ιδίως τής καρδίας, δεν
βεβαιούται υπό μόνης τής ανορεξίας, διότι >πιμένονν
ακόμη νευραλγίαι καϊ βρογχικά μετ' αύτην φαινόμενα,
αλλ' υπό τής βαθμιαίας καϊ τελείας παρόδου ο'λων των
έπειοοδίων τής νόσον.
Αντη είνε ή κλασσική μορφή τής γρίππης, ή όποια
σνχνάκις προσβάλλουσα αναλόγως τής οργανικής άντι-
στιατάσεως τον άτομον Ιδιαιτέρως σύστημα τι, λαμβά
νει ο'λως ιδίαν μορφήν καϊ φυσιογνωμίαν.
Την νενρικην δηλ. μορφήν όταν αί τοξίναι
τον βακτηριδίου προσβάλουσι το νευρικόν ονστημα
δλον, οπότε ϊχομεν κεφαλαλγίαν, παραληρήματα, περι-
φερικάς νευρίτιδας, λήθαργον, φρενίτιδας καϊ μηνιγ-
γοεγκεφαλίτιδας, ώς είχομεν δύο περιστατικά. Έγκε-
φαλονητιαίας μηνιγγιτιδος, καθά και έν καιρώ ζωής
διά παρακεντήσεως τής οσφυϊκής μοίρας τοΰ ν. μνε-
λον, καϊ κατά την νεκροψίαν, διά τής εξετάσεως τον
εγκεφαλονωτιαίου ΰγρον δεν ευρέθη μικροσκοπικώς
ουδέν μικρόβιον ονδ' αυτό τον
Pfeiffer
ϊσως ένεκεν
μικρόν λάθονς περί την τεχνική ν παρασκενήν τον μέ¬
σον, είτε 'ένεκεν ελλείψεως ζοηικότητος
rov
μικροβίου
πρός καλλιέργειαν.
"Εκτός των ψενδομηνιγγισμών τούτων ή γριππώ-
δης προσβολή τοϋ προμήκονς μυελον εκδηλούται διά
ταχυκαρδίας, νενροπαραλντικής υπεραιμίας των πνευ¬
μόνων και δύσπνοιας, ή δέ τοΰ νωτιαίου μνελον διά
ραχιαλγιας, παρέοεως κλπ. Άλλοτε τα νενρικά φαινό¬
μενα έκδηλοννται κατά την όνάρρωσιν μόνον διά βα¬
ρείας νενραοθενείας, υστερίας καϊ σπανίως φρενοβλα-
βείας. Ή οκλήρννσις κατά πλάκας είνε σπανία καθώς
και ονμπτώματα εγκεφαλικά υποδυόμενα πάθησιν τής
παρεγκεφαλιδος ώς εσχον την ευκαιρίαν νά παρακο¬
λουθήσω δύο περιστατικά τοιαύτα ώς καϊ εν χειλεο-
γλίοσοολαρνγγικ^ς ψειδοπαραλνσεως, λήξαντα δλα αί-
αίως είς ϊασιν.
44
ΙΑΤΡΙΚΟΣ ΜΗΝΥΤΩΡ
«S»!
Κατά την γαοτρικίιν μορφήν ή γρίππη προσ¬
βάλλει ολόκληρον τον πεπτικον σωλήνα προκαλοΐ'οα
φαρΐ'γγιτιδα, γαστρίτιδα, ντεοικόν κατάρρονν δυσεντε-
ροειδη και κατάστααιν σχεδόν τυφοειδή, κα&' ήν πολ¬
λάκις, οίαν ό πυρετός παρατείνεται ίπι πολύ, είνε δύ-
ακολον νά διαγνωσ&Γ/ διαφορικώς υπο τον τύφου
(Le-
moine. Faisan1},
Antony).
Ή σκωληκυειόΊτις σπανίως
Ιπακολουί)εϊ,
Ή θωρακική 'όμως μορ() ή είνε ή συχνότερα,
διότι ό [ιάκιλλος τον
Pfeıffer
την πρώτην αυτόν Εγκα¬
τάστασιν εις τάς άεροφόρους όδους ποιεί και κεΐ&εν εκ¬
πορεύονται αί τοξιναι του Ιν τω χείμαρρο» τής κνκλοφο-
ριας η αύτάς όντος διά των λεμφοφόρων οδών μετανα¬
στεύει ανά τα Επίλοιπα όργανα τής οικονομίας.
Λ'ατά ταύτην η βρογχΐτις και η (ίρογχοπνενμονια
είνε συχνότατοι, Επακολον&ού>μεναι υπό πλευριτιδος ορ-
ροίνώδονς, πάοαι όφειλόμεναι εις το ρακτηριδιον τον
Pfeıffer,
υπο σα>ληνοπνενμονιας και π
ver
μ. γαγγραι-
νης, υπο σνμφορήοεων πνευμονικών και οιδήματος,
ών ίαχομεν δν > περιστατικά κατά την Εφετεινήν Επιδη-
μιαν. Ή Ενδοκαρδΐτις και ή περικαρδΐτις, ών είχομεν
2 περιστατικά Επίσης, προκαλείται ωσαύτως υπο τής
γρίππης. Άλλα και από των λοιπών οργάνων, νε¬
φρών, ώτων, οφθαλμών, τοϋ θυρεοειδούς αδένος, τής
παρωτιδος, των αρ&ρο»'
y
γριππη προκαλεί Ιπιπλο-
κάς, προβάλλουσα
dt
άτομον φυματικώς προδιατε&ει-
μενον, δ δει μεγΊοτψ ώ&ηαιν Είς την ραγδαίαν εκδήλω¬
σιν τής φυματιώσεως κα&ώς και είς τον ίλειοπαΰή
ζωογονεί τα
h
τω σπληνι λωφάζοντα α'ιματόζφα. Τον
τυφοειδή πυρετον Ιπιπλίκει ίπο καλοή&η μορφψ ή
γριππη (
Potam),
ίνω τα χρόνια νοσήματα και τάς δια-
φόροις Εξαντλήσεις κα&ιστα πολλάκις ϋανατηφόρα.
Ή θεραπεία της γριππης συνίσταται εις την
yı-
νινην, την ΰερμότηια και την συμπτωματικήν Επέμβα¬
σιν. Καλόν
iïà
ήτο Εάν υπαρχούσης Επιδημίας γριπ-
πης, άπηγορεύοντο τα γυμνάσια και
al
αγγαρεΐαι κατά
τάς ψύχρας ώρας τής πρωίας και Εδίδετο &ερμόν ρό¬
φημα καφέ ή τείου.θερμοί μανδϋαι των νυκτοοκοπών,
καθαριότης και όπολύμαναις των πάντων, και προσοχή
των στρατιωτικών ιατρών Εν τή Εξετάσει των πασχόν¬
των (κ γριππης, ΐ,τις Εκδηλούται ανευ πυρετού πολλά¬
κις, διά μόνης της καταβολής των δυνάμεων, δυναμέ¬
νης νά ΐχΐ] όλε&ριας συνεπείας, συμπληροϋσι την θε¬
ραπείαν τής Επιδημικής γριππης Εν τω στρατεύματι.
ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΑΙ
t i
ΧΕΙΡΟΥΡΓΙΚΗ
Γαϋτρεκτομή. Τελεία θεραπεία
Ταίς όλ γ*ις μέχρι τοϋ νυν δημοσι,εθίίσχις έν τή
Ιατρική φιλολογίχ περιπτωσεσι τελείας γαστρεκτο
μης
àtvtu
ακολουθίας συμτττωμζτων δικκ,,βέυτιΛών της
τοΰ χρρώττου ύγΐίΐας, ττρο«τίΟη ηοη έτερα τοιαύτη
ανακοινωσισ* τχί των ΙΙα^κτίων Ιατρική Ά*χδηιιία
ύίτο τοϋ
it.
Στρασβούργου Ίατροΰ κ.
liœ^kel
κχί ην
àv
συν-ομία μεταρέρο^εν ενταύθα χαριν των α«αγνω
στων του «'Ιατρικού Μηνυτορος».
^Η έγ^είρησις έτελίσθη επ γυ^α.κος ύπερτριαιιον-
τούτιοος Τίατχουστι; χπο δύο ήΊη ετών και είσελϋού-
σης
èv
τή κλιν·.Λή τοϋ κ.
Büöckf'l
τή 5») Ο*τωβρίου.
Κατά την πρωτην ιξίτκτιν ή ψηλα?ησις χνίκάλυψίν
όγκον σκληρό», ανωΐΛαλον, έδραζοντα κατά την χρι-
στεράν ϋτΐομράλιον χωοαν, ίκτακτω; εύκινητον και
μεγέθους μηου κοινοϋ το
Se
--ικαλύπτο» τούτον
δίρμχ ^το
Xenv,
μχλθχκον και μή
»jve^oiAevov
tcî;
ύιτ" αυτό μχλθχκοϊ; μορι'οις Διεγνώσθη καρκίνος τοϋ
έγκ«ρ,ίου κάλου αλλά τη; αμέσως προ ιη. εγχειρί¬
σεως γενομίνης ψηλχρήσίως αποΛαλυψζσης ότι ούχι
ύπθμφχλ,ος Χ· ύ~ρΟμ?«ιος $τθ Ο θ'γ-ΛΟς. ή
-tpl
καρκινώματος τού »όλου ιδέα Λελωρΐ|*8 τή του »,ρ.
κινωυιατος τοϋ στοαχχου.
Ή ίγχίΐρησις η ςΛ"το δ,ί τ,μ^ς [2 ιΎ
>ıaTi
τ^ν
λ*υ*τν γραμμήν μίτα Κι?.γι? ^
TOlatOT,c
χατ, τον
ομ?*λον, τοϋ
St
ι«?,τον«ου διανοιγέντο; κχ. τοϋ ά-
ριστ.ροϋ τοϋ ήτ*τος λοβού
*W(l)',^iv-0;
χπε«λυ?0η
ο ο λβ
ρρ ής οβού
*W(l),^iv0;
χπε«λυ?0η
ο ογκοί, οσ-ις κατελαμβχνε την τοϋ ^λ,σσονος τό'Όυ
του »τομάχου χώραν κατΤόλην «ύτης την ίκτα«ν
Ixi
δή μ.ίχρι τοϋ πυλω3θϋ. Τα λοιτά επηκολούθησαν
όμχλώς ελυτρώθη μεν δηλαδή ό στόματος των συγ-
κρατουντων αυτών πρός τα λοιπά σπλχγγνα συνδέ¬
σμων, ετμηθη δέ κατά τα καρδιακόν και το πυλωρι-
κ,ον στομιον, συναναστομωθεντων τούτων είτα δι'ά-
πλη; ραφή; Ή κοιλία άτχ έλλείσΟη άνευ διασωλη-
νώσεως.
Τα εγχειρητικά επακολουθώματα υπήρξαν λίαν
άπλα* το τρχϋμα ήνωθη κατά πρώτον σκοπόν, άνευ
παραμονής συριγγίου, ή δ'ίορωστος ηγέρθη της κλί¬
νης τελείως θίραπευθεΐσα 22 ημέρας μετά τκϋτα. Ή
όε θρεψις Εβελτιώθη μεγάλως, αποδειχθεντος τούτου
έκ της /.χτά 20 λίτρα; αυξήσεως τού βάρους της «ρ-
ρώττου.
ΕΙΔΙΚΗ ΝΟΣΟΛΟΓΙΑ
'Εγκεφαλονωτιαία μηνιγγϊτις γρ
δους ποοελεύοΐεως μετ' επιπλοκής
ποοοΌίας οξείας πολτομυελΐτι-
δος. — θεραπεία.
Ό ιατρό,
Rendu
εποιήσατο ενδιαφέρουσαν ανακοί¬
νωσιν ιν τή
Société médicale des Hôpitaux,
επί
τή ευΛϊ ρια 7Γ«ρατηρησΕως παρασχουση, έζαιρετικώ;
ουτλ^*ΐ διχγνωττικον ώς
e*
τοΰ λίαν έπιπλόχ-ου
^της^ Ή νόσος εν άρ/_ή ΰτεδυθη την μορφήν γχστρι-
ϋ φόρτου
(emba ras g-a^tr gue), eï
-α την της
τερας ρινο-φαρυγγίτιδος μολυντ κης φύσεως κ«ΐ
καλεσάσης φαινόμενα
imh
των αρθρώσεων. Μόλΐί
πέμπτη ήμερα ό όηκιθότονος λχ το σημείον τοΰ
ΙΑΤΡΙΚΟΣ ΜΗΝΥΤΩΡ
Kernİg
απεκάλυψαν την μηνιγγικήν φύσιν τοϋ νοσή¬
ματος, τοϋ μολυντικοϋ παράγοντος είσδύσαντος άπο
της ρινός και τοϋ φάρυγγος και καταλαβόντος την
βχσιν τοϋ κρανίου κχί τας μήνιγγας τοϋ τε εγκεφάλου
και τοϋ νωτιαίου μ,υ,ελοϋ. —ν τέλει ή μηνιγγϊτις έπε-
πλάκη μ,ετα συαπτωμ,άτων διάχυτου πολιομ,υελίτιδος
όλως αναλόγου τη παιδικ.η παραλύσει, εγένετο δι βέ¬
βαιον ότι προέκειτο νυν περί ενός εί'δους μιάνσεως
γρ'.ππωδους, πζρουσιασάσης διαφόρους εντοπίσεις, ότε
μέν μήνιγγας ότε δε μυελικά;.
Ή θερμή λουτροθεραπεία, τα έπισπαστιχ.κ κατά
μηχ,ος τί); ράχεως και ή πρώιμος μ,υελική παρακέν-
τησις κατά την όσφυακήν χώραν επέφερον ταχείαν την
ίαστν.
Παρατηρήσεις επι 15 περιπτώοεων ίκτε-
ρώδονς αίμοοφαιρινονρικον πυρετού
έν τΛ Κεντρώα Άφρνκή
(Hearsey-Brit. Med. Jour.
26 'Ιανουαρίου 1901)
Ή νόσος άρχεται δια κακουχίας, πόνων κατά τα
μέλη, κεφαλαλγίας, βάρους έπιγαστρικοΰ, ναυτίας,
της δ'α'ιμ,οσφατρινουρία; συχνάκις προηγούνται φρί*ια
και χολώδεις εμετοί. Το ούρον είνε μέλαν, αντιδρά¬
σεως όξινου, λευκώ μα τοϋχον και παρέχει φαιον ΐζήμοτ
ή αίμοσφαιρινουρία διαρκεί π=ρί τας 15 ώρας, άλλοτε
δε βραδύτερον, ό δ'ίκ,τερος είνε ποικίλη; εντάσεως,
διαρκών και υ.·τά την πάροδον ταύτης.
Κατά τα βαρέα κρούσματα οί εμετοί διαρκούν
πλειοτερον και το ουρον υπολείπεται την ποσότητα
κατά πολύ" άλλοτε επέρχονται αιμορραγίπ άπα της
ρινός και ό άρρωστος τίλευτό^ έν κωματωοΈι καταστά-
σει. Ή θερμοκρασία κυμαίνεται μεγάλως.
Ή θίραπίίχ εστίν όλως συμπτωματική. Τα άλκά
Χεα φαίνοντχι επωφελώς έξουδετεροϋνπα τα στομ«
χικα όζέα; και διεγε.ίροντα το νεφρικ,ον έπιΟήΧιον.
ΦΑΡΜΑΚΟΛΟΓΙΑ
Αί «^αρμακεντικαί ουνθέοΐεις τής δακτν-
λίτιδος
(Μετά την εν τω παρελθόντι τευχει ημών άναγρα
φήν τώ» φυσιολογικών 'ιδιοτήτων και των γενικ,ών εν¬
δείξεων και αντενδείξεων της δακτυλίτιδος, κρίνομεν
προσφορον όπως εξετάσωμεν κ,αί φαρμαΛοτεχνικ'ύς ιό
φάρμακον προς συμ.—ληρωσιν ττς σπουδής αύτοϋ και
χάριν πρακτικής άνάγ*γις. Τ* επόμενα άρυόαεθα άπο
τοΰ καλλίστου περιοδικού:
«Le Monde médical»).
Έν πρώτοις ή δζκτυλΐτις δέον να χορηγηται μόνη,
ώς επί το πολύ, ώ;
in.
των ακριβών αυτής φαρμακευ¬
τικών ιδιοτήτων και τοΰ ωρισμένου της ενδείξεως —
καρδιακή αδυναμία.
Καλώς χορηγηθείσα και μετά προπαρασκευήν τινχ
τοΰ όργανισμοΰ γαλακτική δίαιτα, κάθαρσις, έπαρ
κεΤ μόνη αυτή, διδομένη είς την ανωτάτην δυσιν επί
μίαν 'έως τρείς ημέρας μετά διαλείμματος 8-10 ήμε
ρών. Έν τούτοις δεν δύναται τις να είνε αποκλειστι¬
κός, διότι ύπάρχουσιν οΰσίαι,ών την μετά της δα*τυ
λίτιοΌς επαφήν δέον ν'άποφεύγη, κ«Ί άλλαι, ί*ς δύνα¬
ται συγχρόνως ταύτη να δώση και αΐτινες έπιτείνουσι
την ενέργειαν αυτής.Φάρμακα άντεμβαλλόμ,ενα τη δα-
κτυλίτιδι εισίν ή εΰθάλεια, ή μορφίνη, ή άντιπυρίνη.
'Ωσαύτως τα Ιωδιούχα, ή τρινιτρίνη, φάρμακα άν-
γειοδιασταλκ,'.τά, είσιν ανταγωνιστικά της δακτυλί¬
τιδος.
Την ταννίνην άποφεύγομεν, ώς κ,ατακρημνιζουσαν
τ'άλκαλοε·.δη. Περιστάσεις τίνες όμως έπιτρέπουσι την
της δακτυλίτιδος σύνθεσιν μετά τίνων φαρμάκων, π.χ.
Κατά την οϋραιμίχν μετά καρδιακής αδυναμίας
άναγράφομεν :
Γαλακτική δίαιτα. — Κάθαρσις δια. της ακολούθου
σκευασίας :
£ait de vie allemande
..............ι . .
on n
Sirop de nerprum
.................ι
aa lu'u jl'·
Τή επομένη ήμερο; λαμβάνομεν είς 4 5 δόσεις :
Feuilles de digitale
.....................
(privêee de leur nervure)
............... 0,60
gr.
Eau
................................... 250,0 »
F. macérer
13
heures. Filtrer. Ajoutez
:.
Sirop des cing racines
................. 50,0
gr.
'Exv
δεν δυνάμςθα
va
επαγρυπνώμ.εν διαρκώς επί
τοϋ αρρώστου, αναγράφουν ■
Poudre de
acille
...................
Résine de scammonée
..............
Poudre de digitale
.................
« ά
0,0ü f/ı1,
pour
20
pilules.
Λαβείν 8 καταπότια την πρώτην ημέραν, 7 την
δευτέραν, 6 την τρίτην, μ,εταξύ των γευμάτων.
' Εν περιπτώσει ηπατικής συμφοργ,τ.ως άναγράφομεν.
Pondre de digitale
...................ι
» »
fola
.......................[άι) 0,05 /·.
Résinedc scammonée
.................'
Calomel.............................
Λαβείν 5 δι'ήμΕρας μετχξύ των γευμάτων και επί
3 ημέρας.
ΘΕΡΑΠΕΥΤΙΚΗ
θεραπευτικόν «ίυνταγολόγιον
της γρίππης
Έν ταίς συνήθως παρουσιαζοαέναις περιπτώσεσιν
έπιχειροϋμεν την καταττολέμ,ησιν των πόνων κχί τοϋ
πυρετοϋ, χορηγοϋντες, τρις τής ήμέρας,'εν των έττομέ-
νων ξηρίων :
Chlorudro-sulfate de quinine
...... 0,20—0,30
gr.
Phénacetine
..................... 0,20—0,30 »
μ. δι'εν ξηρίον παρασ^εύασον
ôaoix
τοιαΰτα
Ν0 10
Είτα προκχλοομεν την διαφόρησιν κοΊ την β,^ογχι-
κήν εκκρισιν πραύνοντες συνάμα /.αί την βη/_α δια τοΰ
επομένου —όματος :
Benzoate de soude
................ 2,0— 5,0
gr.
Acétate d'ammoniaque
............ 5,0—
İO,O gr.
Sirop de
codeine
................. (»0,0—80,0
gr.
Eau de tilleul
.................. ΊΟ,Ο—βΟ.Ο
gr.
Τέσσαρα εως πέντε κοχλιάριχ της σούπας αν*
24ωρον.
'Αναλόγως τη κχταστάσει τοϋ -νευμονος και ίων
Ι'
u
,Γ»
? (
1 !
ι
i
;
1-1
ι
46
ΙΑΤΡΙΚΟΣ ΜΗΝΥΤΏΡ
δυνατών νά επισυνίψωσι* επιπλοκών επιθέτομεν σιν»·
πίσμ«τα η κούφα; σικυας. Την αδυναμίαν κχταπολε-
μ,οϋμ,εν δια μικρών και συχνών δόσεων Οίνου η Βάμ¬
ματος
Ko/M*,
χορηγουμένου χχτχ κοχλιάρια τοϋ καφέ
δις 'έως τετρά/,ις της ημέρας· προσπαθοϋμεν επίσης να
καθάρωμ,εν τον έντερικόν σωλήνα παρέχοντες ήπια
καθαρτικά, ίδια δε τους παιδίοι; το καλόμελι.
Την άπολυμανσιν των φυσικών /.οιλοτητων, αΐτι¬
νες κατά την γρίππην παρέχουσι προσφορον εααφος
ί'ις δευτεροπβθϊϊς έπιπλοκ,άς, Ιπιτυγχάνομεν δια των
ακολούθων ρ σων :
ΈνσταΤ-άςΌμεν :ν τοίς ώσιν, τρ!; τη; ήμερα;, στα-
γόνβς τινάς έκ τοϋ επομένου μίγματος :
Liqueur
da Van Sıvtelen
................ 10,0
gr.
Clyicrine
............................ 30,0 »
η τοΰ έξης·
Menthol
............................... 0,05
gr.
Glycerin,·
............................. 95,0 »
Έν δε τή ρινί ε'.σάγομεν την επομένην άλοιφήν είς
μίγίθο; πίτου, τρις 'έως τίτράκι; της ήμερα; :
Menthol
............................... 0,05
gr.
Acule
borique porphyrisë
............... 5,00' »
Vaseline pure
.......................... 25,(7 »
η ττθ'.οϋαεν πλυΐει; της ρινός διά της έξης διαλύσεως.
Chloral
................................
İO,O gr.
Kan
bouillie
........................... /
litre

στόμα και τον φάρυγγα άτο'λυΐί.αίνομεν δια γαρ-
γαρκτμών, χρώμενοι πρός τουτο τή διαλύσει :
Acide
xulicyliqne
............ 0.50—1,0
gr.
Alcool île menthe
.............
O.S. Poxtr dissout
re
Inf.
de* feuille*
tie
cocu
...... 10,0
gr.
Eau
....................... 1,0
litre.
Έν τ»Τς βχοιίαις περιπτώσίΐ χρώμ,εθα και τω τε·
ννικω όρρω.
πρός πρόληψιν των έ
// /■:.
(lutta
pen ha
............................ 1
gr.
Clılorolonne
............................. 30
gr.
Jinuntt· ile l'erou
........................ 1
(p·.
Έτταλ. των απειλουμένων μερών δια λεπτού νρω-
στήρβς, δις της ημέρας.
ΐι κατά των μυαλγιών
//. Ε.
Chlorhydrate de

netime
........... Ο
JÜ cenlar
Menthol
.......................... '-,
ur
Vaadine
..............
Lanoline
....... ..........]«« 20
gr.
MI).
Π ώς· ό
im
ε»Γ»ι»:όν ιατρός πρέπει να Οε-
ραπει·«Ιη την ώτόρροκιν
Ή ώτόρροια είνε -άθησις σοβχροτάτ-/·,, ώς ϊχ. τοϋ
δυνατού της χωοωσεως, ήτις δύναται να την έπακο-
λ'υίΐηστ., τ?(ς πυζιΐΑΐ'χς, Τγ,ς μηνιγγ:τιδος, τής φλεβί-
τιδος, τού ένδοκρχνιχκοϋ α-οστήν.ατος κ.τ.λ. πασών
έττιτΛοχών υψίστης ζτ,'χχσίχς.
Ιδού τί συμβουλεύει ό χ.
GadeaU.
Εάν ύ~άο/η
κατάστασις, πόνοι κατά το μάλλον χ.χ ήττον
έντονοι είς το ίίάθος τοΰ ώτός, έπελθόντες μετά ψϋ-
ξιν,πρόκειται πολύ πιθανόν περί οξείας φλεγμονής του
τύμπανου και το καλλίτερον είνε ή ένστάλλαςις
ύγροϋ αντισηπτικού και παυσίπονου συγχρόνως.
Eau distillée
........................ ο
gr.
Chlorhydaate de
cocaine
..............,
Acide phenique
......................·
J
Glycérine neutre
..................... 10
gr.
D. S.
4—5 στζγόνας. Έκ τής διαλύσεως ταύτης,
αετά προηγουμένην έλαφράν θερμ,ανστν, άνλ δίωρον.
Ή ισχυρώς αντισηπτική ενεργεια τής σκευασίζ;
ταύτης, δύναται νά έμποδίσ·/; την διάτρησιν του τυμ-
πάνου, και ή διζπύησις δεν θα λάβη τότε χώραν.
Άν οί πόνοι του ώτος είνε λίαν έντονοι και δέν πρκυ-
νωνται, τότε ενσταλάζει τις έκ τής άνω διαλύσεως,
άνά πόίσαν ώραν, επί πλέον δέ επιθέτει επί τοϋ έξω-
τερικοϋ ώτός και των πέριξ σπληνίκ έ[/.βεβαπτι-
σμένα εντός θερμής διαλύσεως
thymol
Άν παρ'
δλκ ταυτα, η διαπύησις έπηρχετο, πρέπει ν'απο¬
φύγη τις τάς μκλκκ,τικ,ας εγχύσεις εντός τοϋ ώτός,
όίτε έπκυςανούσας την μόλυνσιν, αλλά άφοϋ προηγου¬
μένως καθαρίση κ,ζλώς δι' ασηπτικής γάζης τόν άκου-
στικόν πόρον, διενεργεί εγχύσεις διά διαλύσεως
for-
mol
(είς 'έν ποτήριον ύδατος, 4—5 σταγ.
formol).
Μετά την Ιγ/υσιν άπομάσσει ελαφρώς και ενστα¬
λάζει 4—5 σταγ. έκ τής άνωθεν άναγριζφείσης δια¬
λύσεως τής κοκαΐνης.
"Αν, κκί παρ'δλκ τοίϋτκ, ή ώτόρροια επιμένη, ή
συνετωτέροι άγωγη εκ μ.έρους τοΰ ΐατροΰ έσεται τό
ν'αποστείλη τόν ασθενή είς ειδικόν, διότι και αύθις
επαναλαμβάνομεν, ότι ή ώτόρροια είνε πάθηστς ύψι¬
στης σημασίας, ενεκζ των επιπλοκών, άς ανωτέρω
έςεθέσαμεν.
(Médecine moderne)
της πνευμονίας δια τον άντι-
ότι
Ό Ιατρός
Talamon,
διευθυντή; κλινική; ιν ι
νοσοκομείω
Bich it
των Παρισίων, παρετηρησεν δ..
ένω κατά τό ε'το; 1899 ή θνησιμότη; των πνευμο-
νιώντων ανήρχετο
etc
37 "/„, μετά την χρήσιν ώς μέ¬
σον θεραπευτικού τοϋ άντιδιφθεριτικοϋ όρροϋ κ*τηλ-
θεν αυτή είς 14
°/ft.
Π ανυσιμοτης τοϋ ορροϋ καταδείκνυται πρώτιστα
κατά την νεότητα κ.»ί τό γηρα;, εστί δ'ούτος όλω;
αβλαβή; κ*ί μ«τά την εγ/υσιν μεγίιτων δόσεων. 'Εάν
, ποθώμίν επιτύχη άποτε>έτματα.δέον ν'άρχώμεθα τη;
j
θεραπείας άπό της άρχη; τη; νόσου κ*ί άνευ δισταγ-
ι μών, κατά γενικόν δε κανόνα 2-3 έγγύσει: έξ 20 κ.
ύφ. εκάστη άρμόζουσι διά τα κάτω των 50 ετών ί-
τοΐΑ*. τρείς δ' έω; τέσσαρες διά τα άνω τη; ηλικία;
ταύτης. Ή πυρετική πορείχ χρησιμεύει ώ; οδηγό;.
Η άναγκ*ιοϋσα ποσότης όρροϋ ει ε κατά τοσοϋτον
μικρότερα, καθ" όσον πρωιαότερον ήοξάμεθχ τη; θε¬
ραπείας : Πνευμονία θεραπευομένη ούτω ατό τις 1η«
tifupetç
όενθε>£ι απαιτήσει πλέον των 20-40-60 κ.
ύφ. άντιοιφθεριτιν-οϋ όρροϋ.
(Revue
generale
de pathslogie interne)
I

ΙΑΤΡΙΚΟΣ ΜΗΝΥΤΩΡ
47
Ή θυρεοειδίνη έν τη
{Janicue. Centmlbe.
fur.
inn. med.
1901
m.
2)
Είς τρείς περιπτώσεις σπληνομεγαλίας μ/ή λευχαι¬
μικής ή θηρεοειδίνη παρέσχε /.αλά αποτελέσματα,
ένώ παται αί προη^θεΐσαι θςραττεΐαι είχον αποτύχει.
Μετά θεραπείαν 4 εβδομάδων ό σπλην ήρξατο μειού
μένος, οΰχ ήττον εξηκολουθεί ή χρήσι; αυτή;, διδο¬
μένης είς τροχίσκους. Μετά 4 μήνας ό σωλήν είχεν
ελαττωθή κ-χτά το ήχισυ ή δε τελική θεραπεία επί
τευχθη εντός 4 ετών. 'Ασθενής τις γυνή" εποιήσατο
χρήσιν 4 000 τροχίσκων θυρεοϊΐδίνη; Ιντα; ε; ετών,
δίν ησθάνετο δ' άλλο τι ειμή τρόμον έλαφρόν, όστι;
π?ρηρχετο μετά την παύσιν της χρήσεως τοϋ φαρμά-
Λΐυ επί τινάς ημέρας ' Ελάττωσις τοϋ βάρους του σώ
δεν παρετηρήθη.
(Rev. gen.
de
path, interne)
Κατά των αίμοπτνοΐεων
Extrait thébaique
................... 0,01
gr.
ξη?1'16......··.....................
jdà
0,10
ar.
sulfate ne quinine
..................·
d
Melez
pour une pilule
Λαβείν 8—10 τοιαύτα δι'ημέρας.
ΦΥΜΑΤΙΚΗ ΑΝΤΙΤΟΞΙΝΗ
του
Prof.
Ε.
Maragliano
(Συνέχεια)
II
Δ'ά τοϋ
test-gift,
έν τφ όρρφ τοϋ προ; πειραμα¬
τισμόν ζιι,ου, τω παρασΛ,ευα.ομέ^ω δα τή; μεθόδου'
μου, αποδεικνύεται αναμφισβη τητω; ή ύπαρξις άντι
τοξίνη;, 'ικανή; να σώση το ζώον άπο τα; θανατηφό¬
ρου; δόσει;, τοϋ αύτοϋ δηλητηοίου.
Και πράγματι, ένιεμ,ένη; εί; το ίνδικον χοιρίδιον,
ταυτοχρόνω; ποσότητο;
te^t-gift,
άσφαλώ; θανατη
οο
oj,
μετά τοϋ ορροϋ τοϋ περιέχον-ο; τή' άντιτο
ζ'.νην, το ινδικήν χοιρίδ.ον, δεν άτοθνησχ^ι.
Ετέραν απόδειξιν παρεσχο ■ διά τοϋ άνθρωπου. —
Δια τή; έν τω όρ,:ω περιεχόμενη; άντιτοξίνης, κατορ
θοϊ τι; να εξουδετέρωση την θερι/,ονόνον 'δ'ότητα τής
^υαατίνη; εί; τού; φυμα-ικ,ους. Εί ε γ
y
ό: κατ'
επανάληψιν άποδειχθέν ύπ'έμοϋ, τοϋ
Do Renzİ
και
άλλων.
Κατά τό παρόν ετο;, απεδείχθη προσέτι έκ δοκί¬
μων και πειραμάτων γενομένων έν τφ Ίστιτουτω μου,
ότι ό αντιτοξ'Κ
-ô;
ορρός βελτιοΐ τα; διαταραχα; τή;
εναλλαγή; τή; ύλη;, τα; προκαλούμενα; έκ των φυ¬
ματικών δηλητηρίων "ν τε τοίς ζώοις και τφ άνθρώπω.
Τα αποτελέσματα ταυτα υπόκεινται, εί; την
γνώσιν των διαταραχών, ας υφίσταται ή εναλλαγή
της ύλης, κατά την μόλυνσιν και δηλητηρίασιν εκ
?1-ιματιώσεω;, κεφάλαιον νεωστί προστεθίν εί; ττν
παθολογία ν τή; φυματιώσεως χάρις είς
vxc
εργασίας
των
Mİrcolİ Holeri
και
Ascoii
τοϋ 'Ινστιτούτου
l·*·0'-*. Ex,
των ερ 'ασιών τούτων προκύττει :
*') ότι,εί; τα προ; πείραμα-ισι/Αν ζώα, (κονίκλουί,
ıv8ıy^u
χο-.ρίδιον), τα φυματικά δηλητήρια άλλοιοϋτι
την Ικκρισιν τής ουρία; κατερχόμενη;
xnh
84 °/0 είς
62 °/0 περίπου.
β') ότι. είς τα άνω ζώα, ή όλι/.η τή; ουρία; εκ-
κρισι; αΰίςάνει ,πό την έτιδρασιν των εί; μετρία; δό¬
σεις χορηγουμένων φυμχτικων δηλητηρίων, και γ')
ότι, εις τον άνθρωπον παρατηρούνται τα αυτά άποτε-
λεσμ,ζτα, συνεπε'α μολύνσεω; /.αί δηλητηριάσεω; φυ-
ματιώδου;.
Όλαι λοιπόν αι ρηθεϊσαι διαταραχαί τή; εναλλα¬
γή; τή; ύλη; μετριάζονται κατόπιν ένέσεω; τοϋ άν-
τιφνματι-Λθϋ όρροϋ, όστι; /.αί επαναφέρει βαθμηδόν τα
πράγματα εί; το φυσιολογικόν.
Έτέρχν απόδειξιν ί/ομεν έκ, τοϋ έξη; :
Εΰρομ,'ν ότι, ένιεμένη; ισχυρά; δόσ;ως καλλιέρ¬
γεια; βαλίλλων φυαατιώσεω; έντο; τοϋ πίριτοναίου
ινδικού χοιρ'δ'θυ, (20 ύφεκ,ατόγραμμ,α διηθημένων βα-
κ,ίλλων, προ; 100 γραμμάρια (ίαρους ίνδΐΛθϋ χοιρι¬
δίου), τουτο αποθνήσκει Ι^το; δυο ή τριών ημερών,
μετά φαινομένων οξυτάτη; δήλη ηρΐ7σεω;, αναλόγων
προ; τα δι' ένέσεω; φυματίνη; παραγόμενα. Ένιεμ,έ-
νων ταυτοχοόνω; βακίλλων φυματιωσεω; εί; την
αύτην αναλογίαν και όρροϋ άντιτοξικοϋ, δεν επέρχε¬
ται πλέον ό θάνατο;, δέν εκδηλούται πλέον όξεΤα
θανατηφόρο; δηλητηρίασι;, και μόνον μετά 4—6 έοδο-
έβδομάδα; θνησκει το ίνδι
/.ôv
χοιρίδιον, Ίυ. πε'.οαμα-
τικ,ή; φυματιώσεως: θάνατος, όστις δεν επέρχεται
έκεϊ ένθα επαναλαμβάνονται αί ενέσεις όρροϋ.
'Ετέρα άαεσο; άποδειςι; πα,-έχεται έκ των πειρα¬
μάτων τοϋ
Fodor.
Είνε γνωστόν ότι ό παρατηρη¬
τής οντο; ύπέδε'ξεν ότι οί άντιτοξικοί ορροί, ένιέμε-
νοι εί; τα ζώ*, αΰξάνουσι την άλκαλικότητα τοϋ α'ί-
μζτό; των. Ούτο; λο·πόν παρετήρησε το αΰτο απο¬
τέλεσμα, διενεργών ενέσεις εί; κονίκλου;, δια τοϋ ύπ'
έμ,οϋ παρ»σΛ(υαζομ.ένου όροοϋ.
Ό
Rondix
έξ άλλου, εν τή κ,λινικη
Leyden,
σπουδάζων την συγκολλητικών δύναμιν των ορρών επί
των καλλιεργειών φυματιώσεω; εΰρεν ότι ό ύπ'έμοϋ
παρασκευαζόμενο;
oppc;
κέκτηται καταφανεί; συγ-
κολλητ'κα; ίοιότητα;.
Ή άπόδειζι; όθεν τή; ύπάρξίω; έν τώ διά τή;
μεθόδ-υ
u.r'U
παρασκευαζομένω ό ρώ άντιτοξίνη;, ί/.α-
νής νά εξουδετερώση τα φυι;.ατι.α δηλητήρια.
Şaoi-
ζεται επί τειρζ; πειραματικών ερευνών άαέσων τε και
έμ,αέσων, άνχλόγω1' προ; τους εν /ρήσε1, δι'άλλους όρ-
ριΰς πληρέστερων τε και εκτενέστερων : διότι, δι'
ουδένα ε* των μ.έ/ρι; ώρας άνακαλυφθέντων θερα-
πευτ κων ορρών, παρεσχέθησαν τοσζϋται και τοιαϋ-
ται, άμεσοι τε και έμμεσοι αποδείξει; εργαστηοίων.
(ακολουθεί)
ΕΙΔΗΣΕΙΣ
"Ενεκεν τής καταναλώσεως των δύο τελευταίων συν¬
εδριάσεων τής 'Ιατρικής 'Εταιρίας είς το τίνι τρόπο)
&ά δίδωνται τα πρακτικά αυτής πρός δημοσίευσιν εν
τώ Ίατριχω Μηνντορι», δεν ελαβεγό>ραν ουδεμία
άνακοίνοισις.
— 'Εστάλησαν ήμ~ν επ' ανταλλαγή μέχρι τούδε εί¬
κοσι διάφορα ευρωπαϊκά περιοδικά έξ ολογν των κρα¬
τών τής Ευρώπης.
||
ΙΑΤΡΙΚΟΣ ΜΗΝΥΤΩΡ
Hi
'h
Γ
:l
sil
—Ό εν Κθ)ν)πόλει διαπρεπής συνάδελφος κ. Ζαμ-
ηχόζ, ό κατ αυτάς υπο του Αυτοκράτορας τή? Ραχι¬
αίας τιμηθείς διά τον παρασήμου του Αυτοκρατορικού
τάγματος τον'Αγιον Στεφάνου, εγίνετο συνεργάτης του
ν'Ιατρικον Μηνύτορος>. 'Επίσης και
oh
Σμύρνη
διάοημο? χειρουργός κ. Α- Ψαλτώψ-
— Έν το') πρόσεχε! ημών τεύχει θέλομεν δημοσι¬
εύσει αο&ρον τον κα&ηγητοϋ τής 'Ιατροδικαστικής εν
Up
'£$»'· Ιΐανβηιστημίφ και ημετέρου συνεργάτου κ.
Γ. Βάφα. Επίσης ετέρα των κ. κ. Τ. Μιταυσή και Β.
Γ'κίζη, νφηγητίϋν.
-—'Ο φίλος συνάδελφος και συνεργάτης κ. Α. Καλ-
λιβιοκ-ας, ί>φηγητΙ]ς εν τφ Έ&ν. Πανεπιστημίψ, ανεχώ-
Οηαεν λίτινας ημέρας είς'Ιταλίαν.
-—Άλέλαβε την αντιπροσωπείαν του ^Ιατρικον Μη-
νντορος* ?ν Ιίειραιΰ μεν ό συνάδελφος κ. Θ. Χρνσο-
βιτοιάνης, εν Κεηαλληνία δε ό κ. Π. Άλεβιζάτος.
-— Δευτέραν διάλεξιν δημοσιεύαμε σήμερον του
^ιατρόν χ. Π. Μανούσον, γενομένην εν το) Στρατιοη.
Νοαοχομύο), και θέλομεν εξακολουθήσει πάντοτε τη-
ροΰντες σελίδα Στρατιωτικής ''Ιατρικής.
— άηλοΰμίν και πάλιν 'ότι αί ανακοινώσεις ΰά δη-
μοοιενωντηι κατά χρονολογικήν σειράν.
ΑΛΛΗΛΟΓΡΑΦΙΑ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΜΗΝΥΤΟΡΟΣ
θΐρμώ; οί του εσωτερικού συνδρομηταί
του «Ίβτίΐκοΰ Μηνύτορο;» όπως αποστέλλωσι Τί,ν συνδρο¬
μήν των δια συστημένης επιστολής χαι ού/ί διά τα/υδρο-
μΐκών επιταγών, αΐτινες λίαν άπασ/ολοθσι την διεύθυνσιν.
Κον Ι. Λ. άντιπρόσωπον >'Ίατρ'κοϋ Μηνύτορος» Χανιά
'Κστοιλ7) 3ος αριθμό; -προ Λθλλοΰ συμφώνως έκίΟυμία σας"
Αναμένομεν άιΐάντητιν μετά των φύλλων τήί «ΙΙατρίοος».—
Κον
H. II.
άντΐτΐοοσωπον «Ίατριχοΰ Μηνυτορος» έν Κερ
*upı'
άν«μένο["·εν άπάντησίν σ«ς.— κ. κ Χαρ Α. Κ. Άτα-
λοίντν, Α- Π· Ιΐάρον, Γ. Ι 'Λργοττόλιον, Έμ.
II
"Αρ·
γος, Κ. 1>. 1νων)τΐολιν, Φ Κ. Τσάγεσι Θεσσαλία;, Χ. Σ.
Ισν,
>J
1 Αΐγιον, Ι'.
II.
Δομοκόν, Α Σ. Τρίκερι,
οϋοτίίαν 'Ολυμπίας, Ζ. Λ. και Λ. Χ. Κάρυιττον,
Ν Χ
V
Σίφνον,
θώμης, Ν ϊ.
ά
σ
Ν ΓΙ
Π Ζ· Μέγ« Κετ$ρλή,' Σ
II.
ΝεμέΊν, Ν. Λ.
Κ Γ Γχορτ-ΐά Οεραπνών,
S. II
Φανάριον 'Ιθώμης, Ν Σ.
Ν. Ιΐορτ«ριάν Βόλου, Κ. . Μ. Ηουρλια Σπάρτης, Ι Ν.
Πυργον, Γ. Χ. Καλάμας, Ν Φ. ΙΙαραβόλαν Λ. Χ Βολον,
II
Λ· Ηϊγια Εστιών, Λ Κ. "Αργός, Λ. Φ. Σ. Σίφνον,
Λ. £.
Puôitov,
Ν Λ
KoptvOov,
Γ Ινχλ Σπίρττ,ν, Λ'. Λ.
Τυρνα^ον *ΕλήφΟι»οίαν ει'χαρχίτοθμεν. 'Κατάληγαν
*κδοβίν«ς
apittuoi.—
χ χ Ν.
Ü.
II.
είς Γαβαλοϋ, Ι)ι
Lan.
li.u
ou
Hilale,
U.S.
Μακράν
Mixfâç
Ασίας,
II.
Στουρ
Ajar,
Λ»ιο
Mıi>>'uıe,
Λ. Σ. Ν,'ουρον, Ν Σ 'Ιερουσαλήμ
Ιΐ*λ« στι'νην, Ν. Λ χα'ι Γ W. Σ. Λευχωιιαν Κύπρου, Χρ
Γ. Λε^χϊ Λευχ*οιίοις Κύπρου, [ Τ, Κάϊρον, Λ. Λ, Χ. Μ.
Χ»! ΟοιΐΐΙ.
M.tcı·.
Κων)πολ'.ν, Ι Π.
Mvııophvton
Γλ..~ιΙ» >-'..... - "
Ρ^ ιι ,- -------" ""'»/'"-Ά'.ν, ι ιι.
ftlvııoııhvl
Μ.
Λ Κ.
Κ Ι >«ν~Ά
V-
UAr'CT^
εΜ?'η- »·ν.ει καλώς — Σ
Ρ φ Μ Ρ|Υι ·"■ Ευ/.«Ρ'«οθμΕν δι» πληροφορίας _χ
τΡον
Kalauwaxau
·ι.ί,^!-.^ · γΓ'ς Κ Μ· «'·«-
Ν5ΙΑΙ ΕΚΔΟΧΕΙΣ
του διαπρεπούς συναδέλφου
x.Anuntpiov
Χ.Κόκκορη.Το
λααπρόν τουτο σύγγραμ-ιια διαιρείται είς τετταρχ τμήαατϊ,
8ea~ov
των οποίων εί
t
άλλα κεφάλαια. Κίς το τ:;ώτον
τμτ(μ.« αναφέρονται, ή Τρώ^ις, Φλεγμονή, Πυρετός, ■/.%>.
θεραπεία των τραυμάτων. Το δεύτερον τμηαα πραγίλοίτίιιε-
ται τα χειρουργικά λοιμώδη νοσήματα. Τό τρίτον πίρί των
νεοπλασμάτων. Τό δέ τέταρτον τα χειρουργικά πάθη των
διαφόρων ίστών.
Τό σύγγραμμα τουτο θερμώς συνιστώμεν τοίς κ. χ. συνϊ-
δέλφοις και φθίτηταϊς.
-*·
ΠΕΡΙ ΠΡΟ-Ι-ΟΤΣΗΣ ΚΑΘΟΛΙΚΗΣ Π.ΛΡΛΦΥΣΕΩΣ.
'Υπό τον ανωτέρω τίτλον εξεδόθη κλινική χαί ίατροδίχα-
στική μελέτη τού αξιόλογου συναδέλφου κ. Μ. Γιιιννύρη,
ΰποδιευθυντοϋ του Δρομοκαι'τείου θεραπευτηρίου. Το σύγ¬
γραμμα τουτο πραγματεύεται τον όρισμ,ον καΐ ιστορίαν τί,ς
νίσου.
Tr(v
αίτιολογίαν και γένεσιν αυτής. Περιγραφάς των
συμπτωμάτων και κλινικάς μορφάς. Παθολογικον άνατο-
γίαν, διάγνωσιν της ν07ου. Θεραπείαν αυτής και την προιοΐ-
σαν παθολογικον παράλυσιν ύιτο ίατροδίκαιτικην επο^ιν.
Έν συνόλω 'έργον άξιον μελέτης καϊ π ο'λΐοΰ
ενδιαφέροντος.
KPI1VOX
Ό
oïvoç
ού¬
τος παρασκευα¬
ζόμενος δι' Ί-
σ-ανικοϋ οίνου
Μαλάκας· πε¬
ριέχει έν διαλύ¬
σει άπαντα τα
ενεργά συστατι¬
κά των καούων
τοΰ Κολά είνε
ωφέλιμος
της ν
«ς, χλωρώσεως,
Ιλνζιρ,ίκς, δυσπε¬
ψίας, γαστραλ-
γίας, χρονίας
πάθη-
σεως της κ»-ρ-
δίκς, γενικής ά-
και ανι-
χανότητος.
Δίδεται άνά
εν μικρόν Τΐθτη-
ριον οίνου πρό ή
[ΐ.ετχ του φαγη¬
τού.
Έκάότη ^αάλη έν 'Αθήναις Δρ. 3
Φαρμακείον Σ. Δ. Κρίνουόδός Αίολου 171 173
f pOSSEN
ΓΕΝΙΚΗ ΧΕΙΡΟΥΡΓΙΚΗ ΠΑΘΟΛΟΓΙΑ
ΚΑΙ βΕΡΑΠΕΞΤΤΐΚΗ
ΚΕΓΑΦΡΑΣΘΕΙΣΑ ΤΠΟ Δ. Χ. ΚΟΚΚΟΡΗ
Ιφηγητου, επιμελητού Χε,.ρουργ1Χής Κλινικής
ϊελ. 568. ϊΐΜοτ. δρ. 10
Περισπούόαστον έργον, απαραίτητοι' τοίς φοι-
τψαις τής Ιατρικής, χρηοιμώτατον παντί ίατρώ.
ΙΑΤΡΙΚΟΣ ΜΗΝΤΤΩΡ
SI
.διότι μέχρι τούδε, διά της συντηρήσεως άπέβλεπον
μόνον είς την άγκύλωσιν" δ,τι γινώσκω, είναι δτι ή
κατά τάς χώρας αύτάς έγχείρησις κζτορθοϊ ν ' απο¬
καταστήση τάς κινήσεις ώς και διά των έμών στατι¬
στικών απέδειξα.
"Αλλως τε αί έμχί
t
δ
e'ix
ι ουδόλως εισίν απόλυτοι,
δέν εννοώ νά περιορίζεται' τις είς μονομερή και συ¬
στηματικήν θε απευτικήν. Τοιαύτη εστίν ή ποικιλία
των κλινικών μορφών,ώστε νομίζω δτι τα μέσα, άτινα
προς θεραπείαν διατιθε'μενα, δέν πλεονάζουσι,και ουδέν
αυτών απορρίπτω, εάν δύναμαι χρώμενος αύτω νά
οθάσω είς τον σκοπόν.
'Υπολείπεται' μοί νά είπω τινά περί των ψυχρών
αποστημάτων. Προ είκοσι σχεδόν ετών τα ψυχρά απο¬
στήματα εθεωρούντο μετά σεβασμού1, ουδείς ετόλμα
νά θίζη αυτά. Ή διάνοιζις αυτών επέφερε μοιραίως
τον θάνατον. Ό κ.
Calot
θέλει νά πείση
r,'J.xc
δτι
ζώμεν είκοσιν ετη οπίσω, και δτι η διάνοιξις των
αποστημάτων τούτων είναι τα μέγιστον των κ,ατά την
χειρουργίαν συμβαινόντων δυστυχημάτων. 'Ημείς
όμως πεποίθαμεν δτι χάρις τή αντισηψία τα απόστημα
διανοίγεται χωρίς την ελαχίστην δυσάρεστον συνέπειαν
νά επιφέρη. Και δταν ό
VftrnPIlll
μετεχειρίσθη την
ιοοΌφορμοϋχον ενεσιν, ό
Volkımnn
και άλλοι δηί-
^οιγον ηδη τα ψ->'/ρά αποστήματα μετά τοσαύτης επι¬
τυχίας, ώστε πολύς χρόνος άπητήθη μέχρις δτου
r,
ίοδοφορμοϋχος ενεσις εγκαθιδρύθη ώς θεραπευτική με'-
6θοος. Ουδείς αρνείται τα απλούν, τό πάσιν εύμετα-
χΐϊριστον, το πλειστάκις άνύσιμον της μεθόδου ταύ¬
της. Τουτο δμως δέν είναι λόγος ώστε νά έγκ,αταλει-
φθή εντελώς ή διά του μαχαιριού διάνοιξις. 'Εγώ
αύτάς κ,ατε'χω παρατηρήσεις παιδιών έγ/ειρηθέντων
άπα. ο, 6, 7 ετών δι' αποστήματα ΙΙοττειΌυ κακ,οΰ,
άτινα διήνοιξα, έπλυνα και διεσωλήνωσα, και άτινα
έθεοαπεύθησαν τελείως. Ό μέγας κίνδυνος έν πάση
φυματιώσει, έν παντί ψυχρώ άποστήματι, δεν είναι
ή διάνοιξις, άλλ' ή λοίμωξις.
Καταλήγω ώς ήρξάμην, λέγων ή επιτευχθείσα πρό¬
οδος έν τί) θεραπεία των λευκών όγκων 'έγκειται έν
τη πληρεστέρα μελέτη των κλινικών μορφών καί έν τη
αυστηρά τηρήσει των κανόνων της άσηψίας και αντι¬
σηψίας. Ή παρά την θάλασσαν διαμονή, ή ΰπερσί-
τισις, ή άεροθεραπεία και αί συνεχείς ίατρικαί φροντί¬
δες εισίν οΰχ ήττον σπουδαίοι παράγοντες έν τη θερα¬
πεία των τοπικών φυματιώσεων.
ΠΕΡΙ ΟΥΡΗΤΙΚΟ". ΝΕΥΡΟΠΑΘΕΙΩΝ ΚΑΙ ΨΥΧΟΠΑΘΕΙΟΝ
•arno
ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΥ ΓΚΙΖΗ
υγηγιμον, κτλ
Ουδείς άναντιλέκτως αγνοεί δτι στενωτάτη υφί¬
σταται σχέσις μεταξύ των οργάνων του γεννητικού, η
ουροποιογεννητικού συστήματος αμφοτέρων των φύ¬
λων καί των νευρικών κέντρων κκί μάλιστα του έγ-
*;φάλου. Ουδείς τάνϋν αγνοεί ότι ή φυσική κατάστα-
Γ''-% η ή φυσιολογική ανατομική των οργάνων του ενός
η άμφοτε'ρων των μνημονευομένων συσττομάτων συν¬
τελεί σπουδαίως είς την συγκράτησιν της ισορροπίας
μεταξύ των διανοητικών και σωματικών δυνάμεων
τοϋ άνθρωπου. Και όντως ή μεν φυσιολογική κατά¬
στασις των γεννητικών η οΰρογεννητικών οργάνων πα¬
ρέχει τοίς άνθρωποις την τε σωματικήν καί ψυχικήν
εύεξίαν, ή δέ παθολογική αυτών, επί ανθρώπων αμφο¬
τέρων των φύλων, κληρονομικ,ώςπροδιατεθειμένων είς
νευρώσεις η είς ύστερίαν, κτλ., συντελεί, αν ουχί πάν¬
τοτε, είς την διάσπασιν τ?ίς μεταξύ των πνευματικών
και σωματικών δυνάμεων υφισταμένης ταύτης ισορρο¬
πίας και είς την εμφάνισιν ότε μέν διαταραχών τής
καθόλου θρέψεως η τής σωματικής καχεξίας, ότι δ'
εκδηλώσεων, η παροξυσμών νευρικών, η υστερικών,
η και διασαλεύσεως των φρενών. Ούτω λ. χ. Ισθ' δτε
βλέπομεν ανθρώπους έχοντας πάνυ σμικρούς, η ατρο¬
φικούς όρχεις αποθνήσκοντας φθισικούς, άλλους δέ
στερούμενους των ουσιωδών τούτων παραγωγών τοϋ
σπέρματος αδένων αποθνήσκοντας έξ ίσου φυματικούς.
Έν Ρουμανία: και μάλιστα έν Γαλαζίω υφίσταται
εκτροπός τις φυλή ευνούχων, προελεύσεως Ρωσικής,
οΐτινες αγνοώ ο·.χ ποίον λόγ^ν μετά θρησκευτικής,ού¬
τως ειπείν, ευλάβειας υφίστανται την εκτομην αμφο¬
τέρων αυτών των όρχεων υπο ετέρων τοιούτων της
αυτής φυλής επί τούτω τεταγμένων. *Αν λ. χ. εν τινι
οίχογενείκ τής έκ,τρόπου ταύτης γενεάς τρείς ύπάρχου-
σιν άρρενες, των μέν δύο έχτέμνουσι τους ό'ρχεις, του
δ' ετέρου αφίνουσιν ανέπαφους πρός διαιώνισιν τοϋ εί¬
δους. Οί δέ πλείστοι των τοιούτων ευνούχων άπο-
θ^ήσκουσι, καθ' χ διεβεβαίωσαν ήμόΐς οί έν Γα,λαζίω
διαπρέποντες "Ελληνες ιατροί κ,, κ. Σερφιώτης και
Καραβιάς, φυματικοί.
"Αλλους δ; πάλιν, κληρονομικώς προδιατεθειμένους,
είτε διά πάθος τι των όρχεων, είτε διά πάθος ετέρου
τοΰ ουροποιογεννητικού συστήματος οργάνου, βλέπο¬
μεν προσβαλλόμενους υπο παροξυσμών υστερίας, ύστε-
ρονευρασθενείας, η τέλος βλέπομεν και φρενοπλήγας.
Άλλ' αί παθολογικοί καταστάσεις, η αί παθολογι-
κανκτομικχί αλλοιώσεις και των οργάνων ·μόνοι/
τού ουρητικού συστήματος επί ανθρώπων έκ, γε¬
νετής νευρικών ή υστερικών, δύνανται νά συντελώσιν
είς την εμφάνισιν νευροπαθειών, η ψυχοπαθειών, είς
την Ι^ρηςιν υστερίας και μάλιστα επί ουρητικών,
νευροπαθών μέν άπό γεννήσεως, οίτινες δμως μέχρι
τής στιγμής τής αναπτύξεως τοΰ ούρητικ,οϋ πάθους
ουδέποτε εσχον έκ,δ/ιλωσεις νευρικ,άς, η ύστερικ,άς, η
και άν είχον τοιαύτας, ήσαν δλως ανεπαίσθητοι.
Ώμολογημένως πλεονάκις ετυχεν ημίν να παρα¬
τηρήσωμεν εκδηλώσεις νευρασθενείας, η υστερίας επί
ουρητικών γένους νευροπαθούς, ών το γεννητικον σύ-
στομα ουδέ τα πχράπαν συμμετείχε τοϋ ουρητικού
πάθους. Άλλ' ού μόνον τουτο, ημείς πιστεύομεν ότι
αί ποικίλαι νευροπάθειαι, η αί των φρενών μέτριαι. η
πλήρεις διασαλεύσεις έπισυμβαίνουσι συχνότερο ν επί
ουρητικών πασχόντων, ή επί των εχόντων πάθος τι
γεννητικον η ούρογεννητικόν. Είχομεν την ευκαιρίαν
επί ουρητικών πασχόντων ποικίλας νά παρατηρήσω¬
μεν νευρώσεις, παροξυσμούς,υστερίας και ύστερονευρα-
σθενείας, παροξυσμούς μερικών και καθολικών έπιλη-
πτοειδών σπασμών, ώς επ' ίσης και ψυχικάς διαταρα
82
ΙΑΤΡΙΚΟΣ
ι ί

Hi
•/άς και παραισθήσεις, διαταραχάς παντοίας περί τττν
■κίνησιν, συνισταμένας είς γενικόν ή μερικον τρόμον,
είς κλονισμούς απότομους και είς ποικίλας τοπικάς συ¬
σπάσεις κ,αί παραλύσεις.
Πρός δέ τούτοις επί ουρητικών άπα γεννήσεως νευ¬
ροπαθών, ή υστερικών, «ί νευρικαί ή ύστερικ,αί εκ¬
δηλώσεις εκρήγνυνται ώς επί τό πολύ αποτόμως άνευ
προδρομικών φαινομένων, έν ω τουναντίον, αύται
επί πασχόντων τό γεννητικόν η ούροποιογεννητικόν
σύστημα συνήθως την εμφάνισιν αυτών ποιούνται βαθ¬
μιαίως και διά προειδοποιητικών, ούτως ειπείν, ση¬
μείων. Βλέπομεν δήλον δτι ατυχείς ουρητικούς, νευ¬
ροπαθείς κληρονομικώς, υφισταμένους ότε μέν απλώς
αλλαγήν -χαρακτήρος, ότε δ' εμπίπτοντας είς άθυμίαν,
ή είς μελαγχολίαν, η είς λ