85336

ΑΡΙΘ. 1630 (2606),
&ηβ£ τής εβδομάδος.
ΕΝ ΤΕ1ΤΕΣΤΗ 26/11 ΜΑΡΤΙΟΓ 1906.
Τιμή έχησίεχς ■—δράμας.
«ν Αυστρία.........„·, Μ
Έ» **»ατς τ«Τς λοιπαί; χώρατς . . οραγχα 40
ΑΙ βυνδρομ«! πρέχει νά λήγ**« —3 30 Τβο-
νίβο τ) 31 Δεκεμβριού (έτ. ν.)
Είϊσκοιήσεις, αγγελίαι κα2 ί««τρι(ϊ« }
εύονται έν τη τετοίρ— σελίλ κατόζιν ιδιαιτέραν
οωνιώ*.
ΝΕΑ
ΕΤΟΣ ΑΒ (ΝΑ)
ΑΛΕΞΑΝΑΡΟ2 2. ΒΥΖΑΝΤ102
ΙΑΡΥΤΗΧ.
ΟΙ έβστΛλοντβς «ρ6ς την έ—μϊρβ* «χρ»-
καλουνται νέ λευθύνωοι τας επιστολάς τ*» 1 1*
ϋΐΓβοΙίοη άη Τοτιι η»1 ΝΕΑ ΗΙνίΕΡΑ, νά μή έ—βαρόνωΛ
δέ την Διεύθυνσιν διά της άποτίσεως τού ταχυ8ρομι«6
τέλοός.
λειρόγρανα ε£< οίδεν* έΐπ—ρίβονίια, 1·* «ΙοΊνΙ λόγγ. ΤΑ ΚΥΡΙΩΤΕΡΑ. Έβδομαδιαία Επιθεώρησις. — Επιστολαί έκ θεσσαλονίκης. — Ανοικταί επιστολαι1. — Επιστολαί έκ Κωνσταντινουπόλεως!— Τα έν Ελλάδι. ' ΕΒΔΟΜΑΔΙΑΙΑ ΕΠΙΘΕΩΡΗΣΙΣ Έν Τϊργί—τ), 25/10 Μαρτίου Ή Γαλλιχή υπό τόν Ρουβιέ κυβέρνησις άνετράπη έν τί) Βουλί) κατά την συνεδρίαν τή; έβδόμης ίσταμένου, ιύνόητβν δ' είνε δτι ή κρίσις αυτή, έπίλθοΰσα έν τψ μέσω τής σφοδράς άγωνία; έν γ τηρεΐ τό δημόσιον ή έν Άλγεσίρας συνδιάσκεψις, ής ή Γαλλία αποτελεί έ'να των κυριωτέρων παραγόντων, εγέννησεν ανησυχίαν όλω; άσυ- νήθη. Ή «τώσις έν τούτοις τή; κυβερνήσεως όφείλεται ούχι είς τα φλέγοντα έξωτερικά ζητήματα άλλ' εϊ; έσω- τιρικβύ; αποκλειστικώς λόγους. Ή έφαρμογή τοϋ νόμου περί χωρισμοϋ τι); Έκκλησίας άπό τή; Πολιτίίας κατέ¬ στησεν αναγκαίαν την απογραφήν τής έν Γαλλία ίκκλη- σιαστική; περιουσίας· άλλ' ή διαδικασία αυτή εξήγειρε τού; πιστού; καΐ φανατικούς καθολικούς, οίτινες κατέλα¬ βον τού; ναού; δπως έμποδίζωσι την είσοδον εί; τα επί τής άπε-γραρής δργανα τή; κυβερνήσει»;. Μολοντοΰτο ή άπογραοή εγένετο, κατά τα πλείστον, έν τψ μέσω άναι- μάκτων μόνον συγκρούσεων κ*ί διαπληκτισμών είς τίνα δμως μέρη, έ"νθα οί πληθυσμοί φανατ:κώτεροι, εδέησε νά γίνη καί χρήσις των οπλων σχοϋσα ώ; άποτέλεσμα φό- νους καϊ τραυματισμούς. Άγριωτάτη ιδία υπήρξεν ή με¬ ταξύ των πιστών καί τοϋ στρατοΰ σύγκρουσις έν τψ ναώ" τοϋ παρά τα σύνορα Φλαμανδικοΰ χωρίου ΒοβοΗέρβ, αί έκεΐ δέ διαδραματισθιϊσαι αιματηραί σκηναί χρίνονται ώ; ή άμεσος αίτία τή; κυβερνητικής ήττης. Περί τοΰ διαδό- χου τοθ Ρουβιέ δέν ύπάρχουσιν άκόμη θετικαί είδήσεις· ώς πιθανώτεροι έν τούτοις διάδοχβι φέρονται ό Μιλλεράν, δ Ριβώ, ό Πουανκαρέ· ό Ριβώ μάλιστα, ό άρχηγός των μετριοπαθών προοδευτικήν, έξέθηκεν ήδη διά τή; «Πρωίας» το πρόγραμμά τού1 δπως ποτ' άν ή, αύτό καί μόνον το γεγονός δτι γίνεται λόγο; περί τοΰ 'Ριβώ καί τοϋ Πδυαν- καρέ άρκιϊ νά δείξη δτι ή άντεκχλησιαστική πολιτική τοΰ Βαλδέκ-'Ρουσσώ, τοΰ Κόμβ καί τοθ 'Ρουβιέ άρχίζει νά προκαλί) αντίδρασιν ούχι άναξίαν πάση; προσο)/ής. Έν τούτοις τό άγωνιώδες ενδιαφέρον μεθ' οί» ή Εύρώπη άνα- μένει την γορϊν ταύτην νά ίδη τί; ε"σται ό κυβερνήτη; τοΰ Γαλλικοϋ έθνους αποβλέπει ούχι εί; τα έσωτερικά έκ- κλησιαστικά ζητήματα, άτινα συνταράττουσι κ«Ί διαιροΰσι την Γαλλίαν, άλλ' εί; τό άκανθωδέστατον ζήτημα τοϋ Μαρόκου δττίρ επί τοϋ παοόντος διαιρεΐ τα; Δυνάμει; έν τί) Συνδιασκέψει τοϋ Άλγεσίρα;, άπειλοΰν άνά πδσαν στιγμήν μείζονα;, τρομακτικωτάτας διεθνεΐς διαιρέσει;. Ευνόητον είνε ποϋ δύναται ν' απολήξη ή άβεβαία καί κιν- δυνώδη; αυτή κατάστασις, ής τα δύο άντίθετα άκρα άπο- τελοΰσιν ή Γερμανία καί ή Γαλλία, άν οί πολιτικοί, οίτι¬ νες θ' άναλάβωσιν αυριον ή μεθαύριον την κυβέρνησιν τοϋ Γαλλικοϋ σκάφους, έγκαινιάσωσι πολιτικήν ήττον εΰ- στροφον καί ένδοτικήν έκείνης ήν ηκολούθησε μέχρι τε¬ λευταίας στιγμής ό Ρουβιέ. Έτερα !»πουργική κρίσις έπί- ση; άσυνήθου; ένδιαφέροντος είνε ή εκραγείσα έν Σερβία διά τή; παραιτήσεως τής ύττό τόν Στοϊίνοβιτς κυβερνή¬ σεως. 'Η πρός την Αύστροουγγαρίαν ίρις, έξ αίτίας τής μετά τής Βουλγαρίας τελωνειακή*; συμβάσει»;, αί εί; την ίΤριδα έπακολουθήσασαι μακραί χαί πολύπλοκοι δια- πραγματεύσει;, έν φ έπιστεύετο ότι άπέληγον είς πλήρη των διεστώτων συμβιβασμόν, άπέληξαν αίφνης είς παραί¬ τησιν τής Σερβικής κυβερνήσεως, οθτω δ' έπανέρχεται είς την ημερησίαν διάταξιν ή Αύστροσερβική διαφορά έν πάσιτ) αυτής τή όξύτητι καί τή άνιαρότητι. Μετά την πλήρη τής -ιρβίας εί; τάς αξιώσεις τής Αύστροουγγαρίας υποταγή*/ επρόκειτο νά συνομολογηθή μεταξύ των δύο χρατών προ- σωρινή έμποριχή συμφωνία καΐ νά συνεχισθώσιν αί δια- πραγματεύσεις πρός συνομολόγησιν οριστικάς έμποριχής συμβάσεως. Άλλ' ή Σερβική κυβέρνησις, χρίνασα — ώ; λέγει έν τή δηλώσει της — βαρυτάτους τού; ορους έκ τής άττοδοχή; των οποίων έξήρτησε τα Βιενναϊον 'Ανακτοβού- λιον την συνομολόγησιν τής προσωρινής συμφωνίας, προε- τίμησε νά παραιτηθί). Ό Βασιλεύς Πέτρο; χαταγίνεται έν τούτοις εί; τόν σχηματισμόν τή; διαδόχου κυβερνή¬ σει»;, ή; τό έργον φαίνεται έχτων προτέρων διαγεγραμ- μένον ή Σερβία, έν ίμποριχί) αντιθέσει πρό; την Αύστρο¬ ουγγαρίαν, δέν δύναται νά υπάρξη· βαρείς ή μή βαρείς, οί δροι ου; διαταποΰσιν οί έν Βιέννγ) θά διήσγ] νά γίνω- σιν άΐτοδεχτοί καί μόνον έκ τή; έπιειχιία; τής Αυστροουγ- ΕΠΙΦΥΛΛΙΣ • Ο ΗΡΟΔΟΤΟΣ ΟΕ ΙΣΤΟΡ1ΚΟΣ ΣΥΓΓΡΑΦΕΥΣ ΠΡΟ ΤΗΣ ΚΡΙΤΊΚΗΣ ΕΠΙΣΤΗΜΗΣ ΰπβ Γρηγορίου Παπαμιχαήλ ΚαθηγητοΟ τής θεολογιχής Σχολής τοΰ Σιαυροΰ. [Έκ των Φοιτητικών Παρέργων μου]. (Συνέχεια έχ τβΰ προηγουμένου φύλλου καΐ τέλος). "Ιδωμεν, 3ν 4 Ήρόδοτος είνε αξιοί τοιούτων α^χηρϋ·» έπι- Οέσεων. Καί πρώτιβτα πάντων ϊχει Οντως 4 ήμέτερος ίστβριχός δι- "-"ϊίωμύί τι επ! τής πατρότητος έν τή ίστοριχή έπιστήμγ); Είνε άληθές, δτι τινές των χριτικών — ολίγοι άλλως τε — ονουσιν, δτι τόν τίτλον τοΰ πατρός τής ίστορίας δικαιούμεθα ν' άπο- "ίμωμεν μίλλον τώ Έ χ'α τ « ί ω (ΜίΛαίϊν) ή τω έκ Λαμψίκου Χάρωνι (Α. Υν7. Μογθ,) ') έν τί) άρχ*ί« δ' έποχγ) 4 0 ο υ κ 18 ί - 3ης συγκατέλεξεν ήδη τόν Ήρόδοτον τοΤ; λογογρ«φ·ις. Κυρίως βί- ««ΐν, αΰστηρά δρια μετβξΰ τοΰ Ήροδότου χαί των λογογράφων κατ'θυσίαν δέν υποίρχουσιν άπ'εναντίας μεταξί» έκείνου χαί τούτων | δυνοίμιθα νά εύρωμεν ουχ ολίγα σημεία έιταφής. Τό σύγγρχμμα τοΰ 1 Ήροδότου |χ»ι κοινόν πρός τα Ιργα των λογογροίφω/ τόν έπιχόν χαραχτήρ», ώς εΰχερώς ηδυνήθησαν ν« παρατηρήσωσι χαί οί άρχαϊοι καί οί νεώτατοι κριτιχοί. Ό Διονύσιος Άλιχαρνασευς λέ- | γ«ι τόν Ήρόδοτον μιμητήν τοΰ "Ομήρου,8) 4 δέ ΑογγΓνος «μό- γρικής χυβίρνήσεω; δύναται νά έληίζγ) ή Σερβία ποιάν τίνα αυτών τροποποίησιν. Έν "Ρωσσία, έν τφ μεταξύ, προβαίνει ή συστηματοποίησι; τοΰ υπό τοΰ Αύτοκράτορος χορηγηθέντος συνταγματικοΰ πολιτεύματος. Διά τοΰ Αύ- τοκρατορικοϋ διαγγέλματος τού έχδοθέντος τή εκτγ) ίστα- μένου καθωρίσθη σαφώ; ό χαρβχτήρ τοϋ χορηγ'ηθέντο: συνταγματιχοΰ συστήματο;· τουτο προσομοιάζει κατά πολλά είς τα έν τί) Χυτική Εύρώτΐη επί τή βάσει δύο Βουλών λειτουργοϋντα συνταγματικά πολιτιύματα. Τό Συμβούλιον τοϋ Κράτους, άναδιοργανούμενον, θά ηρυ'Κί- βη, τρόπον τινά, την θέσιν πρώτης Βουλής, ή Δούμα δέ την τής Βουλΐ)ς των έκλεκτών. Είς τό κοινοβούλιον πα- ρέχονται δσα περίπου δικαιώματα έχουσι καί τα κοινο- βούλια τή; Δύσεω;, ήτοι νομοθετική πρωτοβουλία, ελευ¬ θερία έιτερωτήσεων καί συμμετοχή είς την νομοθεσίαν, άλλ' ούτως, ώστε μόνον οί παρ' αμφοτέρων των Βουλών έγκρινόμενοι νόμοι θά υποβάλλωνται τψ Μονάρχγ) ^ρός κύρωσιν. Έκ των έν τω Συμβουλίω τοΰ Κράτου; 'μιταρ- ρυθμίσεων ή μάλλον ούσιώδης είνε δτι έ τψ μέλλοντι τοϋ σώματο; τούτου τα μέλη κατά τό η'μισυ θά διορί- ζωνται καί κατά τό ήμισυ θά έκλέγωνται επί Ένιαετίαν τα έκλογικά σώματα διαρρυθμίζονται ούτω; ώστε ν' άντι- προσωττεύωσιν έττοιρτίώ; τόν κλήρον, τάς έπιστήμα;, την ευγένειαν, τού; γεωκτήμονα;, τό εμπόριον, την βιομηχα¬ νίαν διά τού; έκλεκτου; όρίζονται προσόντα μορφώσεως καί ήλιχίας. Ούτω βαθμηδόν κοπάζει ή τρομακτική θύελλα, ί^τι; συνεκλόνισε την μεγάλην ορθόδοξον Δύνα¬ μιν τα; ήμέρα; τοΰ τρόμου καί των αίμάτων διαδέχον- ται ολίγον κατ' ολίγον αί ημέραι τή; περισυλλογήν, τή; ανορθώσεως, των μεταρρυθμίσεων, δι' ών ασφαλώς καΐ σχετικώς έν ούχι μαχρψ χρόνψ θά φθάση αυίι; ή "Ρωσ¬ σία εί; δύναμιν και μεγαλεϊα στερεά καί'διά τουτο καί επ ιβλητικώτερα ή τί κατακρημνισθέντα Ό Βασιλεύς των Έλλήνων Γεώργιο;, έπανερχόμενο; έκ Κοπεγχάγη; £νθα παρέστη εί; την ταφήν τοϋ σεπτοϋ πατρός τού, έστάθμευ- σεν έν Βιέννη, επεσκέφθη δέ προχθές τόν Καισαροβασι- λέα καί τόν κόμητα Γολουχόφσκην. Ό Βασιλεύς ημών νέας καταβάλλει ηροστταθείας πρός διευθέτησιν, μεσολα- βήσει τού Βιενναίου 'Ανακτοβουλίου, τής Έλληνύρρωμου- νική; διαφορα;, τουτο δέ διαπιστοϋται καί υπό των Βιεν- ναίων φύλλων, των σχολιαζόντων την είς Βιέννην Βασι- λικήν επίσκεψιν. Ή «Ν. Βιενναία Ήμερησία» χαιρετί- ζουσα έν κυρίψ $ρΗρφ την παρουσίαν τοΰ ήμετέρου Βα¬ σιλέως, άναγνωρίζει τα δίκαια των Έλλήνων έν τί) ύιτό τή; 'Ρωμουνίας προκληθείση έριδι, άλλά πράττει 'τοΰτο μετ* άκρας δειλία; καί μεθ' δλων των δυνατών έπιφυλάξεων, προφανώ; δπως μή πικράνη «τοΰς έν τί) Βαλκανικί) πο¬ λυτίμους ύποστηρικτάς τής Τριπλί);». Άφ' ετέρου ό «Ν. Έλ. Τύττο;» αγγέλλει δτι μετά την έκ Βιέννης αναχώ¬ ρησιν τοθ Βασιλέως Γίωργίου θά προοτλάβωσιν ίτι μεί- ζονα έντασιν αί έν Βουκουρεστίω οιαλλακτικαί τή; Αύ- στροουγγαρία; ενέργειαι. Μέχρι; δτου συμβή τουτο, δέν πρέπιι νά λησμονώμεν δτι καί κατά την παρελθούσαν έν Βιέννη διαμονήν τοϋ Βασιλέως Γεωργίου πολλά δ τύπος ίγραφε καί ύπισχνιϊτο, δτι δ' ευθύς μετά την αναχώρη¬ σιν τοϋ Άνακτο; ήγγέλθη άγροίκω; καί άποτόμω; δτι οί Έλληνε; έσφάλησαν εί; τού; ύπολογισμού; των, 5τι ή Αύστροουγγαρία ουδόλως θ' άναμιχθί) διότι οί ^παρά τόν "Ιστρον δορυφόροι τοϋ πολιτισμοϋ εύδοκοΰσι νά ώσι πολλοί θυμωμένοι ! ΕΠΙΣΤΟΛΑΙ ΕΚ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ "Εν θευσβλονίχτ, τη 18 Φεβρουϊρίου 1906. Έρχομαι κρατών τό λάβαρον τή; άπαισιοδοξίας. Στρατός δέν Στόλος δέν Κυβέρνησις δέν χρί)μα δέν ύποστήριζις άπό πουθενά, δέν. Έσωθεν κομματισμοί καΐ άναρχία, έξωθεν διωγμοί καί ξενηλασία, Ποΰ στηριζόμεθα; Είς τί ελπίζομεν ; 'Απο τίνα προσ- δοκώμεν βοήθειαν ; Οΰδαμοϋ — Οΰδαμόσε — Οϋδαμόθεν. — 'Υποτε- θιίσθω δτι προσκαλούμεθα παρά τής Εύρώπη; νά παρα- λάβωμεν την Μακεδονίαν — διότι κατ' άλλον τρόπον εί¬ ναι αδύνατον μόνον προσφερομένην, δυνατόν νά την νοή- σωμεν ημετέραν—δυνάμεθα νά τό πράξωμεν; δυνάμεθα ήμεϊ; ώς Κράτος, ή ώ; Έθνος, νά συγκρατήσωμεν την πανσπερμίαν ταύτην των Έθ,νών, ύφ" ών χατοικεΐται αυτή; Τίνες, τίνα; θά συγχρατήσωσι καΐ θά χυβερνήσωσι; (δρα καί Κρήτην^. Εάν χατά τόν Στράβωνα «Ελλάς είναι χαί ή Μα- κεδονίχ» κατ' εμέ «Μακεδονίχ είναι χαί ή Ελλάς», κυκεών νος Ήρόϊοτος ίμηρικώΐατος εγίνετο».3) Ό Λουκιανός θεωρβί «6πέρμεγ> τουτο κακόν, εί μή είοΊίη τις χωρίζειν Ιστερίας κα! τα
ποιητικής, άλλ' ιπιισάγοι τή Ιστορία τα της ετέρας κομμώμχτα...»4).
Καί & Κιχερων ίπίσης φρονεί, δτι αφ,αιοΐΜ; είνε ή σύμμιξις
τής ποιήσεως μετά τής ίστορίας, ϊιόΐι ταύτη; μέν σΑοτΕος είνε ή ά-
λήθεια, ίκείνης ϋ τό εϋαρεστον καί ήίονικόν (ίθΐθθΐαΐιΐο.)5) Έκ των
νεωτέρων περισνέτερον λογ·; ποιείται 4 Νίθ1)υ1ΐΓ.6) Κατά τόν Υ7.
Βο3ο1ιθι·· άίθ ^θννδΐιηΐϊοΐΐθ Βθααιτρΐιιηβ1, ά&88 ΗθΓθάοί'β ΟοωροβίΙϊοη
θίηοπ βρίβοηβπ ΟΙιαΓθΒθν ΤοβδϊΙζβ, ιβι αΐΐοτάίη^ ξΆ,χ βθΙιγ ζα ΐποάϊ-
ίίοίθΐ'βπ.7) Έπικόν στοιχείον ευρίσκει έν αυτώ συγκρίνων αυτόν «-ρό;
τόν θοακιδίδην, πλησιάζίΐ δέ αυτόν πρός τοΰ; τραγικοΰ; κζί Ιϊία τόν
Σοφοκλή. "Ετερα στβιχεΐ» κίθιστώντ» τον'Ηρίϊοτον συγγενή τοίς λο-
γογράφοις ε!νε κατχ τί» ΒαδθΙΙΙ8) ή π3ρ' αυτώ Ιλλειψις βαθέος
χ«ί προνεκτιχοΰ κριτικοΰ πνεΰμχτο;, ή πλατίΐαστική τοΰ ύλιχοϋ ϊια-
θεοις, αί περί δαυμααίων κ«ί πιριέργων πραγμοίτων διηγήσιις κα'ι
ή περί την χρονολογίαν βμέλεια.
Αναμφισβήτητον δμως τυγχάνει, 3τι μεταςυ αύτοΰ καΐ των λο-
γεγρίίφων ή διαφορά ι?νε μείζων τής ίμοιίτητος. Το ίδιαζόν:ως δα-
κρίνον αυτόν άπό τούτων είνε ή ί ν ό τ η ς τού Ιστορικόν ύλιχοΰ άπό
Ινα γενικόν σκοπόν χαί γενικάς ίίέΐς. Το σΰγγραμμχ τοϋ Ήροδίτου
είνε τό πρώτον γνωστόν ήμΐν ώς ενιαίον τι 5λον άπχρτισθέν επί τί)
βάσει ωρισμένου σχεδίου κϊΙ άνατυτύϊΐον μίαν γενικήν ιδίαν: τόν
αγών* μεταξί) των έλλήνων χζΐ των βαρβχρων άπό τοϋ Κροίιου μέ¬
χρι τοΰ Ξέοξου, περϊ δν πλίκονται αί λοιπαί διηγηθείς ΰποτακτικώς
χαί συμπληρωματιχώς. Έν τω ίργω τούτω τοϋ ήμετέροι» ίστοριχοΰ
δέν θά εύρωμεν τάς ποιηΐιχά; έκ*ί/α; των λογογρέφων μ^χχς, είς
την περιγραφήν των 4ποίων ευρΰ δανοίγετϊΐ τό πεδίον τή; φαντχ-
σίας. Διέ τοΰ συγγρίμμ«τος τού τού τίθεται ή «ρώτή άρχή διηγήσεως
πραγματι*οΰ πολέμου χαί άληθοΰς κχΐ πραγμχτιχής πολιτικάς έίνών
σχέσεως. Μόνον άπό τοΰ Ήροδότου 4 πίλεμο; κχΙ,ή πολιτιχ», ήρχι¬
σαν, ούτως ειπείν, νά πολιτογραφώνται έν τί) !σι:'ριογραφία, κατόπιν
δέ ή τίλειοποίησις επήλθε δι» τοΰ θουκιδίδοϋ χχ! τοθ |Πολυβίου.
*0τ«ν ούτοι ϊγραφον είχον ήδη πρό αυτών τό αντικείμενον τής Ιστο-
ριογρ«φ(«ς αυτών φωτεινότίρον οί νόμοι, οίτινες διηύδυνον ΐά Ιστο-
ριχά γεγονίτα χαί τάς ανθρωπίνου; πρβςεις, πρό αυτών ή*ϊ«ν πάν-
τοτε οί αίιτοί· χατ' αυτοΰ; ή μίλέτη τού παρελθόντο;ν ίκϊνοΐ είς τ^ν
σχετικήν κερΐ «Ο μέλλοντος πρόγνω»ιν χά! κβτά τι 'προδιάθεβιν άρ*
*ν ταύτη· σύγχυσις καί Βαβυλών έν έκείνη. Τοΰρκοι,
Έλλην»;, Σέρβοι, βούλγαροι, σχισμχτιχοί, όρθό'δοξοι, ρω-,
μοϋνοι, κουτσόβλαχοΓ ^λληνες σλβυόφωνοι, ρωμοΰνοι ίλ-
ληνόβλαχοι* τοΰρκοι βουλγαρόφωνοι· βούλγαροι τουρκέ-
φωνοι* σερβοβουλγαρόσερβοι* τουρκοσερβοβούλγαροι καί
δτι δήποτε άλλο θέλιτε έν τί) καθ* ήμίς Μακεδονί» —
Ράλληδες καί Θεοτόκηδις, Ζαίμηδε; καί Δεληγιάννηδις·
Ραλοδεληγιαννικοί, Θεοτοτρικουπιχοί' Δεληγιαννικοζαϊμικοί
Θιοτοζαϊμιχοδραγουμικοί' κα> ούτω χαθιξής έν τί) Μακε-
δονικί) Έλλάδ1.. Ώς δέ ενταύθα άδύνατο; έλέγχεται ή
παγίωσις τί|; τάξεως καί τή*ς ήσυχίας, ούτω καί έν τί)
Στραβωνιχγ) ή Στραβωνιζούση Ελλάδι, άδύνατο; άηοίιι-
κνύεται ό καθορισμός Κυβερνητικοΰ συστήμχτος* χαί 3ν
τρόπον ήμεϊς ένταϋθχ ίχομιν ανάγκην τώ^ έλληνομικε ·
δονιχών σωμάτων, ούτω καί έν τή Μακεδονικί) Ελλάδι,
δέον νά όργανωθώσι κ·»ί νά άποσταλώσιν εντεύθεν σώ¬
ματα μακιδονο-ελλήνων καί δή ϊν σώμα, όπερ νά έπι-
πέση άμειλίκτω; κχί νά σαρώση τό Βουλευτήριον Ιπό
τού; χομιτατζήδες τού; λυμαινομέ^ους την Μακεδονιχήν
Έλλάδα.
Έφ' ίσον λοιπόν οί χομητατζί|δε; ίδρεύουν έν τψ
Βουλευτηρίψ των Αθηνών καί αίμοχαρώ; ροφοϋσι τό
αίμα τοϋ έλληνιχοϋ λαοΰ, πρό; τί νά σπεύδωμεν εί; την
Καστορίαν, είς τα Βιτώλια, εί; την Στρούμιτσα;, εί; τάς
Σέρρα;, εί; την Θεσσαλονίκην, εί; την Βέρροιαν; — Τί1
όττλαοχηγοί των έ^ληνομαχεδονικών σωμάτων! 'χετε από¬
φασιν νά πέσετε θύματα υπέρ τή; πατρίδος; ίχεϊ σπεύ¬
σατε πάντε;· εί; τάς Αθήνας είναι τό κρησφύγετον των
Ραλωφ, των Ζχίμωφ, τώ^ Θΐοτοκέσκο, των Δραγούμωφ
καί των λοιπών άπαισίας καταληχτική; μνήμη; άρχηγών.
Έφ' όσον αί ύπουργικαί βόμβαι διαδεχόμεναι αλλή¬
λας κβταθρυμματίζουσι τό ελληνικόν έν μέσαις Αθήναις,
είναι ματαιοπονία, ώ δοϋλε λαέ τής ελευθέρα; Ελλάδος,
νά καταδαπανά*σαι εί; την αποστολήν σωμάτων εί; την
Μακεδονίαν.
Ευρισκόμεθα είς τάς παραμονάς νέων ίκλογών. Τί
σημαίνει άν καί μετά τάς εκλογάς ανέλθη είς την εξου¬
σίαν είς των Άρχικομιτβτζήδων; μή γάρ ούχι τα αύτά
τοίς αυτοίς θά έχωμεν ;
ΤΩ άδελφοί, δσοι τόν ελεύθερον χαί δσοι τόν μή
τοιούτον άναπνέετε άέρα, αφίσωμεν πρός στιγμήν την
Μακεδονίαν 'ινα άνασυνταχθώμΐν καί οργανωθώμεν εσωτε¬
ρικώς, ώς κράτος, ώς Κυβέρνησις, ύγιώς, καί είτα επί
την Μαχεδονίαν χωρήσωμεν εύθαρσώ;.
Πρός τόν σκοπόν δέ τοϋ καθαρισμοΰ τοΰ Βουλευτη-
ρίου, άπό τού; κομιτατζήδες, μίαν μόνην έγώ διαβλέπω
δύναμιν, την δύναμιν τοϋ Πανεπιστημίου· σώφρων καί λε-
λογισμένη χρήσις τή; δυνάμεως τοΰ Πανεπιστημίου, έν
τ|) προκειμένη πιριστάσει, δύναται νά έχη τό κάλλιστον
των βτ7ίοτελε»μάτων.
Εί; Ύμα"; λοιπόν, ώ φέρελπι; φοιτητική φάλαγξ,
έναπόκειται τό ίργον τί|; σωτηρίας τί|ς πολυφιλήτου μας
Μακεδονίας!
ΑΝΟΙΚΤΑΙ ΕΠΙΣΤΟΛΑΙ
Έν Ναοόιγ) τή 4η Φεβρουα»ίου 1906.
«Έν Βοδενοΐς .. .»
Παρ' δλην την συνεργασίαν των μετά των Τούρκων
καί Βουλγαριαν οί ενταύθα ρωμουνίζοντες φαίνονται άπό τι¬
νος βυθισμένοι είς σχέψεις σοβαρά; καί μελαγχολικώς,
τάς όποία; δέν δύνανται νά άποκρύψωσιν. Έχασαν, κχτά
την κοινήν φράσιν, τόν πρώτον άέρα. τού;, διότι καθ' εκά¬
στην πείθονται έκ των πραγμάτων δτι αί τόσαι μετά τή;
συμπράξεως συνδεθεϊσαι έλπίδες φιλλορροήσασαι ή μία
μετά την άλλην άποδεικνύονται φροϋδαι. Καί πράγματι*
ό'χι μόνον δέν έκαμον ουτΐ έν βήμα πρό; τα έμπρό;,
άλλ' ευρίσκονται εί; πολύ δεινοτέραν κατάστασιν ή πρό¬
τερον. Καί ΐνα άκριβολογήσω, δέον νά ,εί'πω δτι ούδεμία
σύγκρισι; ύπάρχει μεταξύ τή; σημερινή"; άθλίας κατα¬
στάσεως των καΐ τή; προηγουμένης. Πρότερον ήσαν εν¬
τελώς ήσυνοι καί έκύτταζαν τή δουλειά τους άνενόνλη-
τοι' διότι ουόεις ήρωτα περι αυτών, ουόει; ήνωχλει αυ¬
τού;. Έν ψ σήμερον; Συνεμάχησαν μετ* άνεγνωρισμένων
δολοφόνων καί δακτυλοδεικτβυμένων άνοσίων κακούργων,
των Βουλγάρων, καί συνειργάσθησαν ώς αϊσχιστοι προδό-
ται μετά των Τούρκων, άλλά ποίον τό άποτέλεσμα; 'Η
πυρπόλησις των οίκιών των. Ναί· καθ1 δν χρόνον έπήρ-
χοντο επί την εύκλεδ στρατείαν κχτά των έλληνικών
σωμάτων ώς όδηγοί τοϋ τουρκικοϋ στρατοΰ, αί θερινβί
αυτών κατοικίαι, τα καλύβ'.α τοϋ Γραμματικόβου, έκαίοντο
χαί μετεβάλλοντο είς σωρόν έρειπίων, 'Η δέ πυρπόλησις
αυτοΰ. Ό Ήρίδοτος 5μω; δέν ηδυνήθη ίλοσχιρώ; ν' «ποσείση την
επίδρασιν τοΰ ποιητιχοΰ τής έποχής περιβ^λλοντο;, έν φ έπ«ιδαγω -
γήθη, διό κ*1 ή πρβσοχή αΰτοΰ στρέφετ*ι περί τα Ικπ*γλ« κ»τορ-
θώμΐτα καί σχοπεϊ νά διηγηθή ίργι μιγάλϊ τε χχί θα^μϊΐτά». ΔΪν
δυνάμεθα δμως νά άρνηθώμ;ν, δτι εί; το'υς μετίηιιτχ ίί:ορικοϋ; ή
δδός έδείχθη υπό τοΰ ΊΤροδότου. Πρώτο; δ Ήρίίίΐο; άιτίφίΐυι νλ
γρίψη περί γεγονόιος ήμισυγχρίνο^ αυτώ, κ»:ά Ιν» τινά μόνον
αίώνα άπ' «ίιτοΰ ίφεστώτος, πρός δέ γεγονότος μεγαλοπρεποΰ;, οΐ¬
τινες μετέχουσιν ουχί πόλει; τινές τ) λαίί, άλλ' οί "Ελληνε; κ«ί οί
βάρβ»ροι, ή Εύρώπη χ»ί ή Άσί«, δ ϊστι σύμπας σχεδόν 4 τότι γνω-
στό; ώ; πεπολιτισμέν·; χαί μή πΐπολιτισμίνο; κόσμο;. Άκριβώ;
λοαόν οί έλληνοπερσικοί πόλεμβι, ώ; γεγονΐς αφορών κ*τ» τ6 μάλ¬
λον ή ζττον είς τΐαντα; σχεδόν τοι>; "Ελληνα;, τοί>; Πέρΐα; κ«1
τοΰ; δπ' άμφοτίρου; λιους, ώ; γεγονό; συντ«ράξϊν σΰμπϊντα σχεδόν
τό» τότ« γνωυτόν κόσμον, ήίύναηο ν» πβράσχωσι περιεχόμενον κϊΙ
ένότητα είς τό μέγα Ιστορικόν ίργον τοΰ 'Ηροδότου, τό πρώτον Ι]δτ]
έβοήθησαν νά υψώθη τό ίργον τή; Ιστορίας υπέρ τό τοπικιστικόν
πνεϋμα. εί; παγχοσμιώΐερο* χαρακτήρχ καί νά ένωθή, κχτά τόν Βα-
ΒΘ80Π1, εί; εν δλον ή ίστορία τή; Εύρώπη; χά! τής Άβίας, 4 έλ-
ληνικός χαί 4 περσικός κόσμο;.*) Άλλ' έκτός τούτου πρώτο; 4 'Η-
ρόδοτο; εσκέφθη ν' άνιχνεύ») κ«ί νά ζητϊ) εκάστοτε τόν νόμον των
Ιστορικήν γεγονότων. Πρό των οφθχλμών αυτοΰ ή Ιστορία πβΰει ουΐχ
ίδιότροπον παίγνιον απλώς ιΰοίρεατον ή μή περιπετειών 4 ήμέτερος
Ίστορικός δι' ϊκαστον γεγονό; ζητεί κ»1 άνευρίσκει βίτία; πρώτος δου;
τα στοιχεΐ* χαί τάς βείσεις τή; φιλοίοφία; τής ίστορίας χχί χατχ-
στήΐΐ; την ιστορίαν μαθημχ χαί δίϊαγμα τοις άνθρώποις. Κατέ
ταυτα παίντ* κείται έχτός πάσης αμφιβολΐας δτι 4 Ήράϊοτος πλήρω
δικαιοϋται νά καλήτκι «πατήρ τί); ίστορίας», ουχί βεβαίως έν τή
έννοΐα τού άρχηγοΰ καΐ δημιουργ.ΰ τή; ίΐίοριογρϊφία; υπό την περί
αυτή; σύγχρονον ημίν σημασίαν, άλλ' ώ; συγγραφεύς σΐερεώϊχ; τό
θεμέλιον καΐ τό ίδαφις, έφ' ού ηδύναντο οί έπιγιγνόμενοι νά έξχκο-
λουθήσωσι την έργ«ι(*ν, ώς συγγραφεύς ίστάμινίς έν τω μεταιχμΐφ
μεταξϋ λογογραίφων χαί κυρίοις Ιστοριχών, πρώτος αυτ·ς ίιπβδεί-
ξβς την οδόν, ήν βχδίσχς ό Θθ!>κι8(δης εγίνετο οίο; έγί -
νετο.
Ούτος λοιπόν 4 πχτήρ τή; Ιστορΐας χχτίστη 4 βτόχος πασών
έχείνων των έπιίίσιων, πιρΐ ών έν τοίς πρόΐθιν 4 λό-ρς έγένιΐΐ
αδτη υπήρξεν αληθής ψυχρολουσίβ, διά τής οποίας άνα-
νήψβντε; έχ τή; μέθης τή; δόξης, εί; ήν είχον βυθισθί)
οί έλαφρόμοαλοι, άνέωξ«ν τού; οφθαλμού; των. Άλλά
τουτο υπήρξεν ή πρώ:η αίτία καί άφορμή τή; άνχφαινο-
μένη; ήδη διχονοία; μετβξύ των άρχηγών των λαμβα¬
νόντων την μερίδα τοϋ λέοντος έκ τοϋ ρωμουνικοϋ προϋ-
πολογισμοΰ καί των ϋπ' αύτούς ευρισκομένων καί ύπ' αυ¬
τών άγομένων, άλλά γλισχρότατα αμειβομένων τυφλών
όργάνων.
Τό πρώτον χροΰσμα τής διχονοίας ανεφάνη χθές έν
τψ βουλγαρική καφενείω. 'Ομιλος ρωμουνιζόντων σχο¬
λιάζων την πυρπόλησιν των καλυβίων των συνεζήτει τό
ίπεΐγον δι* αυτού; ζήτημα, διότι ή άνοιξις ευρίσκεται επί
θύρας, όπότε δέν δύνανται ού τε μίαν ημέραν νά μείνωσιν
είς Βοδενά: «Μωρέ, τί θά γίνη στό χάλι μας; Καλά τόν
χειμώνα περάσαμεν έδώ, άμ' τό καλοχαϊρι τί θά κάμω¬
μεν ; Τί θά γίνη χ«ί τό ζωντανό βιό μας;· Μωρέ, δέν μί;
είπαν στή Σχλονίκη δτι τό χαλοκαΐρι πέρα καί πέρα θ' άλ-
λάξουν τί πράγματα, δτι Τουρκία δέν θά υπάρχη <αί οί άντάρται θά λείψουν, χαί δτι Άουστρία και Ρουσσία θά τό πάρουν στό χέρι, καί θά κάμνουν δ,τι θέλουν στή Μακεδονία; Ποίους, μωρέ, γελθϋσαν καί γιά ποίου; μα; πήραν;» Σ5; πήραν, άγαπητοί μοί, γιά δ,τι σεΐς ηθέλετε νά σά"; πάρουν σί; πήραν δηλ. γι·1 κάστορας, ήτοι ζψα τρωκτικά κατάλληλα διά νά ροκανίζουν κάποιον προϋπο¬ λογισμόν θεωρούμενον ανεξάντλητον. Καΐ είσθε σύμφωνοι είς τουτο. Σεϊς θά πεινατε, αύτοι θά σά; ταγίζουν. Σεϊς θά καταστρέφησθε, αύτοι θά σ£ς άποζημιώνουν. Σεΐς θά χάνητε, αύτοι θά σ$; πληρώνουν. Έμπρός λοιπόν είς τό ίργον. Έτσι δέν γράφουν καί τα συμβόλαιά σα;; ΟίΡω- μοϋνοι ύπουργοί κχυχώμενοι τό κηρύττουν καί τό όμολο- γοϋν, σεΐς τό άρνεϊσθε ή δέν τό θέλετε; Έμπρός λοιπάν. Ιδού πρόσφατον παράδειγμα ίχετε τόν Τζέκαν, 8στις υπέστη μέν ζημίαν 1ΟΟΟ μόλις λιρών, ζητεί" δμως 4000, ε*τσι διά νά τού; τιμήση. Καί σεΐς λοιπόν δέν πρέ/τει νά προσβάλλητε δωρεάν τού; άνθρώπου;· μάλιστα νά τού; τιμήσητε περισσότερον διότι έπάθατε ώ; κοινότη;, έν ψ δ Τζέκας ώς άτομον. Νά ζητήσητε λοιπόν διά την κατα¬ στροφήν των καλυβίων σας καί τής άλλης άνυπάρκτου φαντασιώδους περιουσίας σας τουλάχιστον 5000 λίρας. Έχουν οί κερβτάδες κι' άς πληρώνουν. Άλλ' έγώ σδς βιβαιώ δτι καί θά ύπερευχαριστηθοϋν. Μή τού; παίρνετε καϊ τόσον μπουτβλάδες. Δέν πετοΰν τα χρήματά τους είς τόν άέρα. Αύτοι εξωδεύουν μέ λογαριασμόν. Καί αυριον, θά τα πάρουν άπό την Βουλγαρίαν, είς την οποίαν θά παρουσιάσουν τόν εξής λογαριασμόν : Διέ ζφα λογικα έμπορεόσιμχ ϊια ζώα ίϊΧογ* διά καλύβια δι* υπηρεσίαν τή; συμμαχίας ϊ· 500,000,000 » 200.000,000 » 200,000,000 » 100,000,000 Τό δλον φρ. Ι,υΟΟ,ΟΟΟ,ΟΟΟ Έχετε λοιπόν καί παρά έ·χετε άκόμη διά νά ροκα- νίσητε μέ τό παραπάνω. Καί έμπρός είς τό έργον μέ τάς δικαίας άπαιτήσεις σας. «Έν Βιροία... . Βασανίζω τόν νούν μου, φίλε μου, τόσον χρόνον τώρα διά νά ευρω μίαν εξήγησιν ή απλώς δικαιολογίαν τής τοιαύτης των Τούρκων πολιτικάς καί, σοί ίμολογώ ειλι¬ κρινώς, καμμίαν δέν εύρίσκω. Ή τετριμμένη άρχή τοΰ «διαίρει καί βασίλευε καί πίεζε» δέν νομίζω νά ε*χη τόν τόπον της ένταϋθα καί τόν λόγον, καθ' ότι κριτήρια άσφαλή" αυτής πρόκεινται τα πρόσφατα γεγονότα χαί οί καρποί, ούς δρέπει έκ ταύτης ή Τουρκία, δέν είναι ικανοποιητικόν οΰτε είς την ανεξαρτησίαν, οΰτε είς την άκεραιότητα οδτε είς την φιλοτιμίαν αυτής. Πρός τί λοιπόν ή τοιαύτη άδι- κωτάτη, άσεβεστάτη, άναιδιστάτη, καί άλογωτάτη συμ- περιφορά των τουρκικών άρχών πρός ημάς; Άδικωτάτη διότι τίνι δικαιώματι ό Χιλμή; ημετέραν άπό άμνημονεύ- των χρόνων ίδιοκτησίαν πβραδίδει εί; ξένους άπλώ; καί μόνον διβτι αύτοι την θέλουσι, αύτό; δέ ώ; κρατών καί ίσχυρότερο; την τταραχωρεΐ; Άσεβεστάτη διότι δέν πρό- κειται περί άπλοϋ κτήματο;, άλλ' ιεράν των πβτέρων μας παρακαταθήκην πάνσεπτον ημών κειμήλιον διά τής χρή¬ σεως των λογχών παραδίδει είς χείρας άσεβών καί άνο¬ σίων καί πότε; έν ημέραις Ιεραΐς καί χαρμοσύνοις τής Χριστιανωσύνης. 'Αναιδεστάτη διότι δέν ύπάρχει σόφισμα καϊ ψεΰδβς, οθτινος δέν εγένετο χρήσις πρός έπίτίυξιν τοΰ ποθουμένου. Άλογωτάτη δέ, διότι τίνα λόγον ε"χει τό μέν δίκαιον τοΰ πολυπληθεστέρου, νοημονεστέρου, ήθικώς, διανοητικώς, έμπορικώς έπικρατεστέρου έλληνικοϋ στοιχείου Ότι 4 ήμέτερος Ιστορικός δέν τυγχάνει δλως άπηλλαγμένος έλλεί- ψεών τίνων, τουτο ουδείς ν' αρνηθή δύναται. Άλλ' ο) έξαροντες ταύτας χριτικοΐ δέν έλαβον 6π' δψιν τάς αίτία; χαί συνθήκας αυ¬ τών. "Εδει νά ληφθή &π' ^Ψιν ή ^°ϊΑ **^' ήν * Ήρόδοτος Ιγραφε, τό περίβολον έν ω ί ήμέτιρος συγγραφεύς άνεστρέφετο. τα ϊίϊομίνα καί τα μέσα τής έπιστήμης, ών ηδύνατο νά έπωφεληθη Ίστορ'.κός τοΰ Ε' π. χ. αιώνος, τα ήθη τής τότε έποχής καΐ ιδία ή κοσμοθεωρία τνΰ ήμετέρου ίστορικου, ήτις αναποφεύκτως Ιμιλε νά θέση ανεξά¬ λειπτον την σφραγίδα αυτής επί τού ίργου αυτοΰ. Μόνον υπό τοΰ φω¬ τός των τοιούτων έρευνών 65ηγούμινοι πρέπει νά κρίνωμεν τόν Ήρόδοτον, δτε χαί θά "δωμεν, δτι 4 ήμέτερος Ιστορικός ευβυνειδήτω; άπέβλεψε πρό; τό καθήχον αΰτοΰ, *. «υδέποτε σκοπίμω; έψεύσθη, ήν άμερόληπτβς, δσον δ' άφορά είς τό εΤδος τής κριτικής αϋτοΰ ήτο τουτο τοιούτον, 4ποϊον θά ηΰχετό τις νά διέβλεπε παρα τισι καί έκ των Ιβΐορικών τής συγχρόνου ημίν έποχής των φώτων. «Ό Ήρόδοτο;—λέγει 4 Μίδοΐιΐβοΐίθηΐω— ΐστατοι μεταξί) δύο διευθύνσιων τή; κεινωνική; διανοία; : μεταξύ τοΰ σχεπτιχισμοΰ, τής ελευθέρας κριτικής, τής ένεργο3 φιλομαθείας άφ' ενός, καί τή; είιπι- στίας, τοΰ σεβασμοΰ πρό; την αρχαίαν των προγόνων χληρονομίαν άφ' ετέρου»10). Ή συγγένεια αυτοΰ πρό; τόν Πανύχσιν, δστις, κατά τόν Σουίϊαν11), έφημίζετο ώς τερατοσχόπος καί ήτο γνωστός ώς έπι- χός ποιητής, λάτρης θερμός τοΰ "Ομήρου, των θαυμάτων, των χρη- σμών χαί των προσημιιουμίνων τα μέλλοντα οίωνών, ΰποδεικνύει ακριβώς τό επί τον Ήρόδοτον επίδρασιν περιβάλλον, τό πλήρες θαυμασμοΰ κρός τάς άρχαϊκάς ίΐτορίας καί διηγήσεις, ποιητικιΰ πνιύ- ματος καί σεβασμοΰ πρός την θρησκείαν. Ή έν η ανετράφη ό ήμέ¬ τερος Ιστορικός χοινωνία ηρέσκετο σφοδρά είς την ανάγνωσιν χαί άποστήθισιν των άρχαίων έποποιιών χαί των λογογράφων, αήθης ετι είς την πρόσληψιν τής αληθείας γ-μνής καί χαθαρά";. Ίδοίι διατί ό Ήρόδοτος άσμενίζεται πλειστάκις νά ιταραπέμπτ) εί; τον "Ομηρον, τόν Ήσίοδον, τίν Άοχίλοχον, τόν Σόλωνα, την Σαπφώ, τόν Άλ- καϊον, τόν Άναχρέοντα, τόν Σιμωνίδην, τόν Πίνδαρον, τόν Αίσχύλον Χ. τ. 4. Ούτω λοιπόν μόνον ή ίρευνα χά! ή μελέτη τή; χοσμοθεω- ρία; τοΰ Ήροδότου επί τή βοίίϊΐ τοΰ Ιργου αυτοΰ δύναται νά παρά¬ σχη ημίν την κλεϊδα, δι' η"ς νά κατ*σττ) δυνατή ή λύσις των άπο- ριών, τάς οποίας διετύπωσεν ή άρνητική χριτιχή. Τό σύατημ* τής κοσμιθίωρ£ας τοΰ Ήροίίτου στρέφετχι περ!

Λ 6πο-
νά παρορό; καί ούτω ασυστόλως νά καταπατη, να ι
στηρίζη δέ καί προστατεΰη καί διά τή; βία; νά επιβάλλη
τό άδικον ολίγων άρνησιπατρίδων, άθλίων καί έλεεινών
μισθάρνων προπαγάνδας ουδέν κοινόν έχούσης πρός τόν
τόπον ; Καί άξίζιι τόν κόπον 8λα ταυτα νά γίνωνται διά
τοιοϋτον άχρεϊον καί πρόστυχον άνθρωπομάζωμα ; Καί τί
θά εγίνετο/ άν τή; ΰπομονή; ημών τιλίίως έξαντληθεί-
σης, ήστραπτον μάχαιραι καί εκρότουν περίστροφα καί
έβρόντουν πυροβόλα; Άλλά σέ βεβαιώ, φίλε μου, καί
αύτό θά γίνη, άν δέν αποδοθή ημίν ή ίδιοκτησία μα;,
την δέ επί τούτω ευθύνην υπέχει καί θά υπέχη ενώπιον
Θεοϋ καί άνθρώπων ό Χιλμής καί ή Κυβέρνησις τού.
Άλλ' επανέλθωμεν είς τού; ρωμουνίζοντας. "Εχω
λόγου; νά πιστεύω δτι δέν είναι καί τόσον ίκανοποιημέ-
νοι έκ τή; λύσεω; ταύτης. Ναί μέν ύποτίθενται γινόμενοι
κύριοι τοϋ ναοϋ τής "Εξω Παναγίας, άλλ' έν αύτψ την
λειτουργίαν τελοϋσι πάλιν έλληνιστ'ι ώς άγνοοϋντες παν-
τελώς την ρωμουνικήν. Άναμφίβολον 8τι ή έπίσημο; Ρω-
μουνία είναι εύχαριστημένη, ούχι ομως κ*1 αύτοι ώς μή
προσποριζόμενοι άμεσα ύλικά οφϊ'λη.
Έκεϊνο δέ, τό οποίον ούκ ία αύτούς καθεύδειν, είναι
τό χρυσωμένον τρόπαιον τοϋ Τζέκα. Τόσαι παρήλθον η¬
μέραι άφ' 8του διεδόθη 8τι ό Τζέκας ένεθυλάκωσεν άπό
την ρωμουνικήν προπαγάνδαν 4,500 λίρας ώ; αποζημίω¬
σιν τή; γενομένη; αύτψ καταστροφήν καί ίΐ άνθρωποι
δέν ήμποροΰν νά συνέλθουν είς τόν εαυτόν τους. «Μωρέ
δουλειά!» άνεφώνησαν δλοι, ώς ήλεκτρισμένοι, οί κηφή-
νε; τοϋ ρωμουνικοϋ προϋπολογισμοϋ. Καί ήρχισαν τα
συμβούλια καί διαβούλια πρό; ευρεσιν παρομοίων άπο-
ζημιώσεων, καί είς τουτο δέν έδυσκολεύθηίαν την άλ¬
λην ημέραν διέδωκαν οί ρωμουνίζοντες 8τι τα καλύβια
τοϋ Σελίου καίονται 1 Έφαιδρύνθησβιν τα πρόσωπά των
επί τη είοήσει ταύτη καί έξαλλοι περιέτρεχον τάς όδούς
καί συναντώντβς ό είς τόν άλλον συνέχαιρε διά την
οποίαν θά πάρη αποζημίωσιν! Καί δό; τού λοιπον κερά-
σματα καί προπόσεις καί έν τούτω τψ μεταξύ έκαστος
κατέστρωνε τάς άπαιτήσεις τού καί έ'καμνι τους λογαρια-
σμούς τού. Πλήν οί λογαριασμοί εγίνοντο χωρΐς τόν ξε-
νοδόχον. Διότι περί την εσπέραν τής ημέρας έκείνης ή
είδησις διεψεύσθη. Κατήρεια λοιπον καί μελαγχολία διε-
δέχθη την πρώην χαράν καί φαιδρότητα επί τΫ| διαψεύ-
σει τόσων χρυσών ονείρων. Τρίς έκτοτε διεδόθη ύπ' αυ¬
τών ή εί'δησις αυτή καί τρίς διεψεύσθη, καί ημείς τρίς
παρέστημεν μ,χρτνρις καί θεαταί τή; Ιλαροτραγψδία; ταύ¬
τη; τής' παιζομένης είς βάρο; τοϋ εύλογημένου ρωμουνι¬
κοϋ κονδυλίου των 2 ι/,ζ έκατ. φράγκων διότι οίΐτω οια-
δίδεται καί πιστεύεται παρά τοίς ενταύθα ρωμουνίζουσι.
Καί οί άνθρωποι έκόντευσε νά άλλοφρονήσουν διά την
άποτυχίαν, 8τε τέλο; έπιτροπή μεταβάσα νύκτωρ ιΐ; την
οικίαν τοϋ άρχιρωμουνΐζοντος Χατζή Γιάγκου ήπείλησεν
αυτόν 8τι, έπειδή αύτός παίρνει 30 ναπωλεώνια τόν μήνα,
δέν τοϋ μέλει διά τους άλλους, άλλά καί οί άλλοι θά
σκεφθοΰν τί πρέπει νά κάμουν !! Διά τή; άπειλή; ταύτη;
έδιδον νά καταλάβη 8τι θά τόν άφήσουν μόνον είς τόν
ρωμουνισμόν. Τότε' δ άρχιρωμουνίζων ηναγκάσθη νά έκ-
λέξη τού; μάλλον μεταξύ αυτών κακούργους, οΐτινες και
μετ'αβάντες είς τό Σέλιον αύτονυκτ'ι Ικαυσαν τα καλύβια
καί μερικά ίργαστήρια πρός μεγίστην χαράν, ικανοποίη¬
σιν καί περιφρούρησιν των συμφερόντων των ίδιοκτητών !
Καί τώρα είμεθα περίεργοι καϊ περιμένομεν νά γελάσω-
μεν μέ τος άπαιτήσεις των περί άποζημιώσεω; άπό την
ρωμουνικήν προπαγάνδαν.
Οί άνθρωποι, φίλε μου, Ιχουν δίκαιον, καί πολύ μά¬
λιστα. Έν πρώτοι; παίζουν πολύ καλά τό πρόσωπον, τό
οποίον τού; έδίδαξαν καί τοΐ; υπηγόρευσαν. "Επειτικ ώς
ζψα τρωκτικά, ώ; ηροσ^ώς τού; άποκαλεϊ έ έν Βοδε-
νοϊς φίλος μας, πρέπει πάντοτε νά έχουν κάτι τι υλικόν
διά νά ροκανίζουν. Καί ταυτα μέν άφορώσι την ρωμανι-
κήν κυβέρνησιν. Τίς δέ σωφρονών άναμένει ύψηλότερα,
ήθικώτερα, πνευματικωτέρα άπό ίντα τής έσχάτης κοινω-
νικής ύποστάθμης ήθικώς άνερμάτιστα, διανοητικώς άνά-
πηρα, παίζοντα μέ τα ίερώτερα τοϋ άνθρώπου, την θρη¬
σκείαν καί την πατρίδα, καί αίσχρώ; έκμεταλλευάμενα
αύτά; Έννοια σας δμως καί δέν θά βραδύνωσι νά δώσωσι
δίκην τής τοιαύτης άτίμου καί αίσχρόϊς διαγωγή; των.
Ήμαθιώτης.
σία; των Αρχιερέων κτλ. δέν άοντί ή Κυ3έονη5ις, άλλ' έκάιτοτί
υπο ποικίλας προφάΐίΐς άναβϊλλεται, έν ω τουναντίον προεΟ.ι,Αήθη νά
ίιαταξη, δπως έκλεχθιίοι καί έ* των ρωμ,ουνιζόντων πάρεο'ρα μέλη
έν τοίς Διοιχητικοϊς Συμβουλιον μ**εϊον.κών πόλεων, ώ; ϊΚίϊθεν
είς τό Πατριαρχείον κατ' αυτάς Ιτηλεγραφήθη. Τό συστημα ίέ τουτο
των ίκ'περιφρονήσεω; άναβολών έξήντλησε, φαίνεται, κα! τή; Α.Θ.Π^.
τβυ Πατριαρχου την ««μονήν, ίι' ο κα! τί) 9 Φίβρθυαρίου, ά·' ου
άνεγνώσθησαν ένώπ'ον τής Ιερας Συνό?ου νεώτεραι έκίίσιις τή; έν
'Ακ Δάγ Δημογίροντίας, διεκτραγωϊουσϊΐ την κ*τα"ϊτ*ΐιν των οΐκο-
γί'ειών των αΰτόθεν ές^ριβθέντιον Χριστιανών, κχί άναφορχί εξ Άγ¬
κυρας αυτών των ίξορίΐΐων, ίξχιΐουμίνων την υχέρ α!ιτώ< ί>έ?μιχ·ι
τοθ Πατριαρχείον, δ π*ν»γιώτϊτο; Πατριοίρχης, προϊ*χλ»σίίΑ5νο; νρ
τής ίερ3ς Συνόϊου τόν ΚατιοΟ Κεχαγιαν, είτε πρό; αΰ:ί·/_: «"Υπϊγί
πρός την Α. Ε τόν τμηματάρχην των θρηΐκ.υμάτ.ιΐ/ 1< τώ ΰτΐΜργ,ίω τή; Δικίΐοσύνη; Ζιβέρ βέην κϊί βϊπί. δ:ι, α' μέχ?ι τη; Κυριχκή; τής Όρθοίοξί»; οΰίεμία 8ο0η άπάντηϊ-.ς είς τα ϊγγρχ?» τοϋ Πϊ- τριαρχίίου περί των ταλαιπώρων αυτών Χριστιανών τίϋ "Α* Δίγ, Ολ χθή πρός τα; Μ. Λυνάμ-:ις ή 93ι πϊ?ιιΐτ)θ|).ι, έλπίζιο δέ, 2 ώς ταϋτΐ έλέχθησχν, δτι περί τοΰ ζητήματος Τ30:3υ τϊΛίρτ.ι ΕΠΙΣΤΟΛΑΙ ΕΚ ΚΩΝΣΤΑΙΝΤΙΝΟΤΠΟΑΕΩΣ Έν Κωνβταντινουπόλει τ% 17 Φεβρουβρίου 1906 Έπειδή μέχρι τοΰϊε οϋϊεμία παρά τής Κυβερνήσεως απάντη¬ σις είς τα περι τοϋ άγίοο Γρεβενών ϊγγραφα τοϋ Πατρι«ρχί£ου ελή¬ φθη, έπειδή πλήν τούτου έκ τής επαρχίας έϊτοίλησαν είς τό Πατρι¬ αρχείον άλλεπαλληλοι κατ' αυτάς αίτήβεις, δπως δ «ροσ^ιλής Μη- τροπολίτης αυτής ώς τοίχιστα επανέλθη, ενεκρίθη συνοοικώς τι) 9 Φεβρουαρίου, ίν« ό Καποϋ Κιχαγιά; άποσταλτ) π*ος την Α. Υ. τόν Μ. Βεζυρην καί εϊπϊ) π«ρά τής ίερας Συνόίου, δτι, έπειίή τηλεγρα¬ φικώς ζητεΐταΐ υπό τής επαρχίας δ αγιος Γρεβενών, προσεχώς έπα- νίρχεται, άλλ' έπειδή άπουσίβζεν ή Α. Υ. ό Μ. Βεζύρης καθ' ήν ώραν δ Καποϋ Κεχαγιας αφίκετο είς την Υψηλήν Πύλην, δ Βεϊλατζής τής Μ. Βεζυρείις εΐπε πρός τϊν Καποϋ Κεχ»γιαν, δτι δ άγιος Γρε- βενων είναι ι^ρόνιμος άνθρωπος καί δέν θά θελήση νά έπ»νέλθτ) άνευ έγκρίσεως τής Κυβερνήσιως καί δτι είς ολίγας ήμίρχί θ' άπο- σταλϊ) ή απάντησις τής Μ. Βεζυρείας είς τα περί αυτού ϊγγρβφα. Σημειωτέον, δτι ου μόνον κερΐ το'ίτου, άλλά χαί περί τής «ρπαγής έκκλησιών υπό των ρωμουνιζδντων αλ πΐρί τοΰ άΐϊθΑλϋαμοό ύιΐΐ) τ:ΰ Καϊμακαμη τοϋ άγίου Βοϊΐνών έκ τοϋ Διοικητικοϋ ΣυμβίΆίου κ*1 περί τής έξ ΰπΐμίΐβή'ς μετά τοϋ Άρμενίου Μητροπολίτα παρϊϊρϊίας τοΰ άγίου Καισαρείας έν τφ Ίδαρέ Μιϊϊληίί κ*1 περί των σχολών κ«ί περί των ϊιαδηκ,ών καί περ! «5 ληξι*ρχείου χ»ί περί τή; 3;χ5ι**- θά γένηται τι, δπως προληφθί) ίπέμβαΐις των Μ. Δυνίμιων είς ζή¬ τημα, είς αυτήν την θρησκευτικήν ίλευθ.ρίαν άρορών, ής την %ρ- στασΐαν πρό των Μ. Δυνάμεων ή Όθωματιχή Αΰτοκρατορίχ ανέλαβε* έν τοίς συνεϊρίοις των Παρισίων καί τοΰ Βερολίνου, ανεκήρυξε 8* αυτήν καί διά Χ*τ:(ων. Άλλά θαυμαστον είναι, δτι, εί καί ευρισκό¬ μεθα ίίως ίν ταίς παραμίναϊς μϊΐάλω/ γιγονότων, ϊνιοι των Συνοδικών κατατρίβονται είς χχτισφώϊίΐς άρχιερατικών ^ εΐς' _; αφορμήν πάλιν κατ' αυτάς Ιίωκεν δ θάνχτος τοΰ τού Βάρνης κύρου Πολυκαρπου, άληθώς εΰΐίβοΰς καί χληρικοΰ, Παρήλθον ήδη άπό της επαναλήψεως των συνοδικών ίργασιων μιτά τάς εορτάς των Χριστουγίννων, άπό τής 10 Ίανουαρίου, 39 ημέραι, εί δέ καί απεφασίσθη προ τώ·; έορτών ήίη, δ« εΰθΰς μετ' αυτάς ή ίερά Σύνοϊος θά έπελαμβανετο των ίκκρεμών πρός την Κυβέρνησιν ζητηματων, έφ' ω καί διετάχθη ή άναγραφή αϋιών μεθ' ίστ.)ρικών σημειωμάτων υπό τοΰ διευθυντού τοΰ τουρκικαί γραφείου χ. Ι. Χλωροΰ, δμως ουί' ό έλάχιστος περί αυτών λόγος ίν τή ίερα Συνόδω κατά τάς 6 τελευταίας έβδομάϊας εγένετο, τουτο ί' ίνεποί- ησε πολλοΐς την υπόνοιαν, δτι πρός τό θεαθήναι μόνον άνεκινήθη το ζήτημα ίν τή ίερά Συνόδω καί πρός έξαίκίτησιν τοΰ πολλοΰ κοινοΰ, δτι δήθεν σπουδαία γίνεται φροντίς καί μίριμνα περί των τής 'Εκ- κλησίας καί τοΰ "Εθνους συμφερόντων. Ίνα μή λοιπον .είς πεποίθησιν ή ΰπόνοια αυτή παρά τοίς μετ' ίπιστασίας παρακολουθοΰΐι ταίς τής Ιεράς Σύνοδον ίργασίαις μίτατραπή διά τής είς τάς ελληνικάς^ κα- λένδας παραπομπής τοϋ τΕράγμχτος, έπιβαλλεται τω πρωτουογψ τής ίν τί) Ιερά Συνόδω τελευταίας ά»ακινήσεως τοΰ περί των έκχρεμών ζητη'μβτων θέματος σεβαομ. Μτ,τροπολίτου Τραπεζοΰντος κ. Κων- σταντίω, 3ν μή κ*ί τω φερέλπιδι τούτω Ι'ραρχγ) ίπ! γλώτταν τι βέβηκε'ν, άπτε μηκέτι δΰνασθαι παρρησία χρήϊθαι, ίΐϊΐβάλλεται, λέγω, τούτω ν' ανανεώθη την περί αυτών πρότασιν κχί νά προσπαθήση νά πείση την Ιεράν Σύνοδον, δΐΐως συμφώνως κρός την Ιδίαν αυτής απόφα¬ σιν ίπιληφθή των ζητημοίτων τοΰτων, καθόσον μάλιστα έν τώ με- ταξυ καί νέα προσετέθησαν, τα των Μητροπολιτικόν Καισβρείας κχί Βοδενών. Συνεχίζων τα τοΰ ζητήματος τής διακανονίσεως υπό τοΰ Συμβου¬ λίου τοΰ χρόνου τής ημερησίας υπηρεσίας των λαϊκών ύπΐλλήλων τοΰ Πατριαρχείου, ζητήματος, δπερ μεγάλας προσέλαβε διάστασις κατά την τυρινήν έβδομάδα καί ώς μή ώφελεν έπίπειλεΐ δυαγεφύρω- τον διάστασιν μεταξυ Πατριάρχου καί Συμβουλίου, καθ' ήν ό απαί¬ σιον, φαίνεται, τω Πατριοίρχη Ίωαχείμ άριθμός 8, διότι, ώς γνωστόν, τοσοΰτοι είναι οί Συμβουλαί, τό σατ»νικόν πάλιν ϊσως πέπρωται νά ϊιαδραματίση πρόσωπον, συνεχίζων, λέγω, τα τοΰ ζητήματος τούτου ανακοινούται, δτι ή Α. Θ. Π." ό Πκτριά,οχης, φόβω συΐχεθεΐς ίκ τής ευσταθοϋς ίν τω ζητήματι τοΰ Συμβουλίου στάσεως, αίφνης άνεκρού- σατο πρΰμναν κχί προσκαλεσάμενος τη δίίλη τής 8 Φεβρουαρίου τόν Μ. Πρωτοσΰγκελλον ένϊτείλατο αυτώ, δπως άπό τής πρωίας τής ίπιοΰσης Ιιιτιλέση τα υπο τοΰ Συμβουλίου περί ώρολογίου υπηρεσίας καί βιβλίου παρουσίας άποφασισθέντα, την ίντολήν δέ ταύτην καί εξε¬ τέλεσε πιστώς ώ; παντοτε 4 Μ. Πριοτοσύγχελλος τή 9 Φιβρουαρίου. Άλλ' ό διευθυντής τοΰ τουρκικθΰ γραφείου κ. 1. Χλωρος, δΐτις, ώς γνωστόν, ϊχει ήδη ίΐΛθβάλει παραίτησιν ίι' οΰς ίπέοτειλα λόγους, οί» μόνον ηρνήθη νά υπογράψη ίν τώ βιβλίω τής παρουσίας, άλλά χαί απήλθεν άμέσως ίχ τοΰ γραφείου αΙ>τ:ΰ. Τουτο μαθών διά ση -
μειώματος ετέρου τμηματάρχου δ Πατριαρχης, -διαρκοθσης τί)ς συνι-
δρίας τής ίερδς Συνόδου τής 9 Φιβρουαρίου, εί καί προυιτήρχεν
απόφασις αυτής περί τοΰ ζητήμχτος, δι' ήν ακριβώς ήγρίευσε τό
Συμβουλιον καί τοΰς όδίντας αυτού ίπέδειξεν, 8μως άνευ προλόγου
καί εί&ηγήσεως προσκαλεσάμενος τον Μ. Πρωτοσΰγκελλον προ τής
ίερας Συνόδου έξήγγειλεν αυτώ, δτι έςαιροΰνται τοΰ ώρολογίου τοΰ
Συμβουλίου οί τμηματαρχχι χ. κ. Ι. Τανταλίΐης, Ι. Χλωρός Σ. Πα¬
παδάκης καί Π. Νιχολόπουλος, ένετϊίλαιο δέ καί τώ πριέίρω τοΰ
Συμβουλίου άγίω Κυζίκου, δπως άνακοινώΐηται αυτώ την πατριαρχι¬
κήν ταύτην αξίωσιν, άλλ' ουδείς των άγίων Συνοδικών παρετήρηΐεν
ώς προσεδοκάτο. δτι ή άξίωΐις αυτή άντίκειται πρός απόφασιν τής
Συνόδου καί άναιρεΐ αυτήν.
Έν τη τής ίπιούσης, 10 Φεβρουαρίου, συνεδρία τοΰ Συμβου¬
λίου δ αγιος Κυζίκου χαθ' Ϋ}? έλαβεν ίντολήν άνεχοινώτατο αυτώ, δτι
ή Α. Θ. Π. δ Πατριαρχης ίξαιρεί τοΰ ώρολογίου τους δηθίντας τμη-
ματάρχας των πατριαρχ. γραφείων, άλλ' ή ανακοίνωσις αυ-η μεγά¬
λην προεκοίλεσ. συζήτησιν ίν τω Συμβουλίω, καθ' ήν αλληλοδιαδό¬
χως λαβόντες τόν λόγον οί κ. κ. Ι. Κ. Χατζόπουλος, Α. Στ. Ιωαν¬
νίδης καί Κ. Α. Σπαθάρης διά μακρών υπεστήριξαν δτι τό Συμβου¬
λιον ουδαμώς δύναται ν1 αποδεχθή ίξα-'ρηιν, παρουσιαζομένην άνευ
δεδικαιολογημένος πρός τουτο αφορμάς χαί ίπί μ5ν<· τω λόγω, δτι οί ίννοοΰντες την εξαίρεσιν δεν ίνν:οΰσιν ν' άίΐοϊεχθώΐι την ίπιβλη- Οεΐσαν διάταξιν, ήτις νόμον άποτελοΰΐα διά την υπηρεσίαν των Ηα- τριαρχείων δέν δύναται ειμή δΰο μόνον νά Ιχη περίπτωσις, ή την πλήρη είς αυτήν ΰιτοταγήν ή σχετιχήν τίνα άπαλλαγήν συνεπεία άποχρώντων λόγων, ίγκαίρως καί δεόντως 6ποβαλλομένω·;, πά:α δέ άλλη ίκδοχή χαί πρό παντός ή ίπιζητουμίνη προνομιοΰχος, άντίθετθς πρός τό πνεΰμα αΰτοΰ τοΰ νόμου, σείουσα δέ αΰτά τα θεμέλια τή; ίπιβαλλομένης είς πάσαν ύπαλληλίαν πειθαρχίας, είναι άπαράδειτος και άδΰνατος, διότι ίπί πλέον οΰτω θά ίμορφοΰτο προηγούμενον ίξ^ιι- ρέσεως. διά την ίκτίμησιν το^' δποίου ίν τω μέλλοντι ποικίλχ θά ίδημιουργοΰντο σχοίν*1αλα' καί διηνεχή θά προεκαλοΰντο παρίπονα. Μετά δέ τό πέρας τής συζητήσεως, μειονοψηφησα'ντων των άγίων Κυζίκοϋ χχί Χίου ίνεχρίθη ή έςής γνώμ,η. «Δύνανται οί τμημχτάρ- χαι ή καί άλλοι των πατριαρχ. ΰπαλλήλων νά ϊχωσι λόγους νά προσέρχωνται είς την υπηρεσίαν βραδύτερον τοΰ χίκανονισμίνου κχί ν' άπέρχωνται ίνωρίτιρον, ουδένα δμως δύνανται νά ϊχωΐι λόγον, δπως μή ϋπογρα'φωσιν, ώς οί άλλοι των συναδέλφων των, είς τό βι¬ βλίον τής παρουσίας. Έά'< διατυπώσωσιν ίν ίκθέσί'. πρός τ6 Συμ¬ βουλιον τοΰς λόγους, δι' οΰς είναι ΰπόχρεοι νά μή προσέρχωνται καί νά μή άποχωρώσι χατά τάς ώρας τοΰ ϊμοιομόρφου διά πάντας ώρο¬ λογίου, τό Συμβούλιον θέλει χρίνει ίπ' αυτών χχί θέλει διατάςει, αν δεήαη, δπως είς τοΰ; Εχοντας τοιούτους εΰλόγους λόγους τό βιβλίον τής παρο«ί«ς προσκομίζηται βραδύτερον την πρωίαν καί ενωρίτερον την ^κίρΛ·^, ουδένα δμως δύναται νά ίξαιρέιη τοΰ μέτρου τής ΰπο- γραφής είς αΰτό». Έν τέλει δέ το Συμβούλιον ενέκρινεν, δπως ανα¬ τεθή, είς τόν πρόεδρον τοΰ Συμβουλίου άγιον Κυζίκου ν' ανακοινώση προφοριχώς την ανωτέρω γνώμην =!ς την Α. Θ. Π2ν«γιότΐ)τ« μ«ά τής προσθήκης, δτι· οί παραιτηθίντες υπάλληλοι δέον ν' άν*κ.αλέσωιι τάς παραιτήση; αυτών, διότι άλλως θέλουσι γίνει ίεΛταί. Ώ; καί άλλοτε έπέστειλα, τό "Ακ Αάγ είναι διαμέρισμχ τής επαρχίας Χαλδείας, οί δέ έν αυτώ Χριστιανοί μέχρι τινός άπέκρυπτον έκ φίβου των περιοίκων θρησκολήπτων Μουοουλμοίνων την έ αυτών θρησκείαν χαί είς ό φανερόν ήΐαν Μωαμίθανοί, έφερον δέ έκ τούτου καί μουσουλμανικα όνόματα, άλλ' άπό τοϋ Χίττι Χουμαγιοΰν τω 1856, τοΰ άνακηρυξαντος την θρηΐκευΐικήν ελευθερίαν έν τή Όθω- μανική Αΰτοκρατορία, έξεδηλώθησαν ώς Χριστιανοί, έπεοπάσαντο δ δμως ' έκ τούτου την δυιμένειαν κ»1 τόν κότον των περιοίκων Μου¬ σουλμάνων καί τής Κυβίρνήσεως, δι' δ κχί πολλάκις παρηνωχλήθη- σαν, ου πρό πολλοΰ δέ χρόνου έξ άφορμής τής γινομένης άπογραφής των κατοίκων, έπϋϊή έν τοίς χυβερνητΐΑθίς βιβλίοις είναι εγγεγραμ¬ μένοι μετ» μωαμεθανικών ομμάτων, ή Κυβέρνηίΐς έδήλωϊίν, δτι θεωρεΐ αυτού; Μουσουλμίνους, έπειϊή 8έ ου;οι, κοινώ; Σΐα^ιώται καλοΰμενοι κ αί περί τους πίντακυχιλίου; δηες, άντίΐΐηταν Λέγον-, τες, δτι είναι Χριστιανοί Όρθόδοξοι, ή Κυβέρνησις συλλαβουΐα τους προκρίτους έξώριιεν α'κοΰ; είς "Αγοράν μεθ' έύς 1«ρί»ί, δκβ» μνρΐα οί τάλανες πάσχουσι δεινά. Αδ:η έν συπόμω ή Ιβτ5ρ(3ΐ τού ζητήματο; των Σταυριωτών, δπιρ εί; τό μέσον προήλθεν έ*ί τού γεραροϋ Μητροπολίτου Γερτασίοο καί πρό τής άφίξίω; άρ» τού νέον» Μητρόπολις Χ*λ5ε(«ς κ. Λαυρεντίου. Ώΐτε άϊικ'.Ε τούτον δ πρί- τριτ* εντέυθεν είς τό «Κράτος» έπιΐτείλα;, βιατεινδμενος, δή τό ζήτημ» τουτο προεκάλετβ διά τή; πολιτίίας αΰτοΰ β Μητροπολίτης Ααυρέντιο;, περί τού ζητήματο; οέ τούτου διεμήνυσεν, ώ; ανωτέρω είπον, ή Α. Θ. Π. δ Πατριαρχης είς τό Υπουργείον τή; ίικαιοσυνης, δτι θά παραιτηθή ή θα άνενεχθη πο>ς τα; Μ. Δυνάμει;, ά/ είς τα
πβρΐ τούτου τακρί.ια αϋ;οΰ απάντησιν δέν λάβη μέχρι τής Κυριαλής
τής Όρ&οϊοξίας. Καί δΐΑαίω; ταυτα ή Α. 0. Π. δ Παφι*>χη; διε-
μήνυσίν ώ; Ορησκευτικός άρχηγό; τής θρησκευτικής ελευθερίας παρά
τάς αΰτοκρατορικά; προ*ηρύ;ίΐς καί τάς διεθνεΐς ίιποχρεώΐίΐς άνα-
φανδόν καταπατουμί.νης, έφ' ου καί έπεκροτήθη ύφ" απάντων. Αλλ δ
Πατριάρχη; είναι καί έθνάρχης κα! άρμόζίΐ αυτώ και πρέπει διά
τουτο μετά τοΰ αΰτοΰ σθένους κα! των προνομιακών ζητημάτων νά
επιληφθή πρός άφθιτον αΰτοΰ δόξαν καί τιμήν, ίστω δέ βέβαιος, δτι
τουτο πράττων θά 2χη όπισθεν α'υτοϋ βύμπχν τό έ"9/ο;, πρώτος 81 έγω,
δΐτις κακίζω δ.Αθλογώ τουτο χουχ άπαρνοΰμαι το μή, ώς εΐπέ ποτε ο
Σοφοκλής, την φίλαυτον κα! αυθαίρετον αϋτοΰ πολιτειαν εν άπασι τοίς
χαθολιχοΐς ζητήμασιν, έν τή μηδαμηνότητί μου θά ταχθώ κλ?λ τό
πλευρόν αυτού κα! δση μοί δύναμις υπέρ τοϋ προνομιακοΰ άγω/ος
καί τοΰ προσώπου αυτοΰ θ' άγωνισθώ , διότι δέν άν;ιπολιτεύομαι
πρός Ίω*κί1μ τόν Γ' ώ; άτομον, ώς άλλοτε ποτε πολλοΐ^ των έκ
αυμφέροντος νυν τόν φίλον κα! οπαδόν προσποιουμένων, άλλ' ώς αρχη¬
γόν τοΰ πανταχόθίν άπηνέστατα πολεμουμένου άλυτρώτου Έλληνι-
σμοΰ, νυν δέ υπέρ πάντων δ αγών.
σενως
ν
νονοάΦθς εν τή αίθούβη των συνεδριον τή; ίεράς Σ·;νό5«
ουχνά πυκνά Ο' άντελαμβάνετό τις των ά/τι?*«ων κα! Μ
Αυτοΰ Παναγιότης;.
Με:ά βεβαιότητός τινος λέγεται, δτ·. ή Κυβέρνησις λίαν -..
ως θά 8ώοη κατ' άλλους μέν 8ύο, κατ' άλλους δέ τέασαρ» νί,
μηνο-λιτικά βεράτια πρός τόν 'Εξαρχον των Βούλγαρον 3; Ϊ4
τουτο γίνηται, βτε ή Έξ«Ρ7> ^ «Χΐ ^ Μχκεδονία 9 ή 11 ( ι6;ι
νυν ίχει 7), ιδίας Μητροπόλεις πρός 15 ήμετέρας, ή θέσις τοϋ
II».
τριάρνου καί τής Συνόδου θχ εΙνα( ίυσχερείτίτη, διότι χαιρ,ώτ,,,»
τουτο θά είναι νέον τραϋμα είς τα ΒΙκαο καί τάς κρβιβμί,ς Το3
Πατρ,αρχείου, δυοτυχώς δέ έλλειψιν έν αυτώ οί.είς■ «.Χά**,
πρόθυμοι δι' ών μό··ον πάς εντέυθεν κίνίυνος ν αποσοβήθη ίυν,τό»
είναι, απόδειξις δέ, δ:ι, έν ω τό πράγμα^ λέγεται κ«1 β,βΪΙο3χϊι
μάλ^.στα πολλ.χόθεν, ουδείς ϊγνω έν καιρώ εις ίιάβημα γινν,,ον ϊ4
προβή, δπως «αρακωλΰ™ τό μελετώμενον. Κ«1 δμω; προ ^1 }:«,
έκριβέστατα, τώ 1885, δ άοίίιμος Πατριαρχης Ιωακεΐμ Δ «ληρο.
«ορηθείς, δτι ή Κυβέρνησις έσκόπει νά δώση βεράτια πρός Βουλγίρ5υ;
Μητροπολϊτας έν Μακεδονία, καίπερ κλινήρης κατακείμενο; „! ^
ο&τω σφοδράς αίμοπτυσίας ένοχλούμενος, ώιτε κ«1 τό δμιλεΐ; ήτο α««,.
ρώς αυτώ υπό των ιατρών άπηγορευμένον κα! γραπτω; μόνον πρός τοϋς
κερ!· αυτόν συνΐννοεϊτο, δμως επί τής σχε8όν έπιήανατίου κλίνης «&Μα
συνέτασσε — τουτο μαρτυρίΐ, νομίζω, κ«! δ νυν αγιος Χίου, τίτε },
αρχιγραμματεύς τής ίεράς Συνόδου ών - τό ««γ*.λ» έχιΐη η,ρ|
των &ερ»^ -.οΰτων 6πόμνημα πρός την Κυβέρνησιν, δπιρ «5 ,„.
ίό 8έ Ι ί υν έν τοίς άρχιίοις τοί Π
των &ερ»^ .οΰτων 6πόμνημα πρός την βρη, ρ 5 ,„.
ποΰ έπέτυχεν. αίμόσΐικτον 8έ Ιτι καί νυν έν τοίς άρχιίοις τοί Π».
τριαργίίου άπόκειται Ι Δέν άρνουμαι, δτι αί τότ* περιστάσεις ΙιΛί1.
χώτεραι των νυν ή^αν, διό:ι κα! έν τοίς ΎπουργοΤ; είχομεν τότι
τοΰς φιλίως ημίν διακειμένους καί την Αυστριακήν Πρΐίβεί.ν χρθ,,
καί άναφανδόν άντιπράττουσαν πρός τας ρωσσικάς ενεργείας, ^
8ιότι οί νυν χαιρο! των τότε χαλεπώτεροι είναι, δέν πρέπει, νομίζη
νά ίέσωμεν τάς χείρας κα! παρά τοΰ Οϊιρανίοα Πατρός τ* πίνη
ν' άπίκϊεχώμεθα. «Συν Αθηνά καί χιίρ* <ιίνει», Ιλεγ:ν οί ό·ρχ«1οι ημών πρόγονοι, «ιιΐΐθ Ιοΐ θ» ϋίβυ Ι'&ίιΙθΠΐ», λέγουσι νυν καί οίΓίλ- λοι, δσω δέ μείζων δ κίνδυνος, τοϊθώτω καί ή τιμή κα! ή δόξ« «5 ριψοχινδυνοϋντος μιίζων. Έν Κωνοταντινουπόλει τή 19 Φεβρουαρίου 1906. Μετά έβδομαδιαίαν διακοπήν επί ταίς άπόκρεως αί συνοδικαί εργασίαι έπανελήφθησαν τή 17 Φεβρουαρίου, κατά την πρώτην 8έ τής Καθαρά; Εβδομάδος συνεδρίαν, άφ' ου πάσαι σχεδόν αί ενταύθα ήμέτεραι έφημερίϊες άπό τής 14 Φεβρουαρίου προανήγγελλον, δτι πρός μέγα τι προπαρασκευάζοντχι οί έν Φαναρίφ, ύπονοοΰσαι δ,τι ή Α. 0. Π. δ Πατριαρχης έν τή συνεδρία τής 9 Φεβρουαρίου διά τοϋ Καποΰ Κεχαγιά διεμήνυσε πρός τόν τμηματάρχην των θρησχευμίιων έν τω υπουργείω τής Δικαιοσύνης έξοχ. Ζιβέρ βέην περ! τού ζητή¬ ματος των τοϋ "Ακ Δάγ Χριστιανών, καί τοϋ κοινοΰ ή προσοχή έκ τούτου μετ' ένΐά«ω; ήτο έί;ραμ;*ένη πρός τό Φανάριον, δ πανα- γιώτατος Πατριαρχης ανήγγειλεν, δτι ή Α. Ε. δ Ζιβέρ βίηί απεκρί- νατο πρός τόν Καποΰ Κεχαγιάν, (δοτις, έν παρόδω ειρήσθω, φρονίμως ποιών ίέν διεβίβαβεν, δτι, άν μέχρι τής Κυριακής τής Όρθοδοξίας δέν λάβη απάντησιν δ Πατριαρχης είς τα περί τώ·; Άκδαγηνών τ«- κρίρια, ή θά παραιτηθή ή θά άν.νεχδή πρός τάς Μ. Δυνάμεις, άλλά μόνον, δτι θά παραιτηθή), «δ Πατρίκ έφέντης είναι πιοιός (σαδήκ) είς τό Κράτος κα! δέν 'πιστεύω, δ:ι θά παραιτηθή διά τό ζήτημα αϋτό, άφ' ου ή Κυβέρνησις έργάζε;αι πρό; λύσιν αύτοϋ- δπως δήποτε άν μέχρι τής έΐτΐέρα; τοΰ Σϊββάτου, 18 Φιβρουαρίου, γραπτήν α¬ πάντησιν δέν ϊχη, έξ δπαντος θά ϊχη προφορικήν, δ;ι θά γίνη τι διά τό ζήτημα τουτο», τα αυτά 8έ περίπου είπεν ή Αυτού Παναγιό¬ της, διι διεμήνυοε κα! ή Α. Υ. δ Μ. Βεζύρης διά τοΰ άγίου Χίου, δν επί τούτω απέστειλε πρός αυτόν. Τό δέ τι τουτο τής Α. Ε. τοΰ Ζιβέρ βέη κα! τή; Α. Γ. τοΰ Μ. Βιζύρθυ κατά τα θρυλλούμενα εί¬ ναι, δτι πρός τόν ίερέα καί τινάς των είς "Αγκυραν έξορίστων προ- κρίτων Άκδαγηνών θά επιτραπή υπό τής Κυβερνήσεως ή είς τάς έστίας αυτών επάνοδος, (ούτω τουλαχυτον αυταίς λέξεσιν έκφράζετ«ι ή χθεσινή «Πρόοϊος», ή στενάς πρός τβυς έν Φαναρίφ σχέσεις ίχουσα), οί ίέ άλλοι πάντες θά μένωσιν έξόρυτοι έν Αγκύρα τα- λαιπωροδμενοι. Ο5τω «χνηέντως πΐρακάμπτεται τό ζήτημα, φ»(ν§- ται, δτι εγένετο τι, άλλ' άληθώς ϊχομιν τοκετόν μυός μετά ώδίνας δρους κα! ή κατάστασις των δυστυχών Άκδαγηνών παραμένει ή βυτή. Κατά την αυτήν συνεδρίαν, άναγνωσθέντων γραμμά: ών τοΰ οε- βασμιωτάτου Μητροπολίτου Γρεβενών κ. Άγαθαγγέλου κα! τής Δη- μογεροντίας Γρεβενών, χαταδεικνυόντων την έπείγουΐαν ανάγκην τής έπανόδου τοΰ οίκείου Μητροπολίτου, απεφασίσθη ΰπϊ τής ίεράς Συνό¬ δου, δπως μέχρι τής 19 Φίβρουαρίου ζητηθή δ τής έπανόΐου τής Αυτού Σιβασμιότητος τίσκερέ;. Άλλά θά άποσίαλή, ΙΙιαΙ 18 Λθ ο,ιΐθΒΐίοη, ή άλλαι πάλιν θά προβληθώσι σκέψεις άναβολής ; Μικρόν κα! μαθησίμεθα. Κα! τό τής παραιτήσεως τοΰ κ. Ι. Χλωροΰ ζήτημα, (διότι δ Ιτίρος, δ κ. Σ. Παπαδάκης, ώς λέγεται, άνεκάλεσε την παραίτησιν αΰτοϋ), απησχόλησε την Ιεράν Σύνοδον έν τή συνεδρία τής 16 Φε¬ βρουαρίου, καθ' ήν, άναγνωσθίντος τοΰ άποσπάσματος τοΰ πρακτικοΰ τοί Συμβουλίου, τοΰ άφορώντος την εφαρμογήν τοΰ βιβλίου τής πα- ρουοία; είς πάντας άνεξαιρέτως τοΰς πατριαρχικοΰς ύπαλλήλους, κα! Πατρ'.άρχης κα! Σύνοδο; παρά τάς δύο προηγουμένας άποφάσεις αυ¬ τών διά πλειονοψηφίας άπεφάσυαν, δπως συστηθή πρός τό Συμβού¬ λιον, ίνα λάβη ύπ' δψιν την παραίτησιν τοΰ κ. Ι. Χλωροΰ κα! έν άκριβοδικία κρίνη ταύτην. Ώς φαίνεται, έπειδή τή ε' Κυριακή τής Τεσσαρακοστής γίνονται αί εκλογαί πρός αντικατάστασιν τεσσάρων μελών τοΰ Συμβουλίου, κατ' εξήγησιν, ώς λίγεται, τού άγίου Χίου, δστις μεσάζον πρόσωπον διαδραματίζει, δ Πατριαρχης τή εσχάτη ωρα ϊκρινε συμφέρον έαυτώ νά έγκαταλίπη τοΰ; έν τή Ιερα Συνόδω 8ιι- σχυριζομένους, δτι τό Συμβούλιον άπό τινος ίκδηλοϊ στάσεις έξουδετί- ρώσεως τής Συνόδου χά! χαταπατήσεως των οΊκαιωμάτων αυτής, χαί νά προσεταιρισθή πρός τό Συμβούλιον, πολλάκις δέ τοιαύτην εΰστρο- φίαν δεικνύει ή Αΰτοΰ Παναγιότης, ούτω π. χ. πέρυσιν επ! των δκτύ απεφήνατο, δτ. τό Συμβούλιον ΐιχαιοϋται νά δικάση καί Συνοδικούς κα! Πατριάρχην, (είναι άναγεγραμμίνοι έν τοίς έπισήμοις πρακτικοϊς ή γνώμη αυτού αυτή), εφέτο; ίέ έν τή άρχή μέν τοΰ ζητήματος των πατριαρχικόν; υπαλλήλων άπεφαίνετο, δτι μόνον τό Συμβούλιον δέν δικαιοϋται νά έπεμβαίνη ε!ς τα των διΐαλλήλω;, άλλ' δταν τό Συμβούλιον έν τώ δικαίω αΰτο9 προσέλαβε στάσιν άκαμπτον χαί έμ- μέσως ήπείλησεν, δτι είς απεργίαν θά προβή χ.τ.λ, ταχείαν εποιή¬ σατο στροφήν χαί διά προτάσεως αΰτοϋ ή Σύνοίος παρέδωκε τόν χ. Ι. Χλωρόν είς την άκριβοίιν.ίαν τοΰ Συμβουλίου 1 Εΰτυχώς τα έπί- σημα πραχτιχά εγκαίρως έμπλαστρώνονται, ίέν ΰπάρχει δέ χά! φω- δύο θεμελιώδεις έννοίας: τόν φθόνον τοϋ θ ε ί ο υ χαί την νέμεσιν. «"Ω Κροίσε—λέγει δ Σόλων παρ' Έροδότω — έπιστά- μενόν μβ τό θείον πάν έόν φθονερόν τε κα! ταραχώδες έπειρωτάς άνθρωπηίων πραγμάτων πέρι»11). Ό θεός, κατά τόν Έρόδοτον, δέν ΰπομ^νει περίσσειαν τής ανθρωπίνης εΰδαιμονΐας, δ άνθρωπος άρα ίέν πρέπαι νά ύπερτιμά εαυτόν κα! τάς «ράξεις α6τοΰ, νά φυσιώται κα! ΰψηλοφρονή, διότι δ θεός ου μόνον τοΰ; ΰψηλόφρονας άνθρώ- πους, άλλά κα! πάν δ,τι ύπερέχον ταπεινοΐ κα! περιστέλλει· «δράς —λέγει τω Ξέρξη δ Άρτάβανος—τα ΰπερέχοντα ζώα ώς κεραυνοί ό θε:ς ουδέ ία φαντάζεσθαι, τα δέ σμικρά ουδέν μι χνίζει* δράς δέ ώς είς οίχήματα τα μίγιστα αίεί καί δένδρεα τα τοιαΰτα άποσχήπτει τα βέλεα· φιλέει γάρ δ θεός τα υπερέχοντα κο- λούειν»13). Έν περιπτώϊει δέ παραβάϊεως των φυϊ'.χών καί ήθ>-
κών νόμων τό θείον υπό την μορφήν τής έκδικητιχής Νεμέσεως
14) τιμωρεί τοΰς ένόχους καί άπθκαθίστησι τόν διαταραχθέντα νόμον
τής ίικαιοσυνης. Τα βαρέα άδικήματα βαρεία; ίφΐστανται τάς τιμω-
ρίας1*) έξικνουμένας μάλιστα καί είς τάς έπιγιγνομένας γενεάς καί
είς αυτήν την πατρίδα16). Πρός τω θεώ την επί τοΰ κόΐμου επίδρα¬
σιν αυτής έκφαίνει χά! ή Μ ο ϊ ρ α ότε μέν ταυτιζομένη πρός εκεί¬
νον17), ότε δέ δλως ανεξαρτήτως άπ' αΰτοΰ δρώσα κα! ΰποβάλλουσα
είς τάς άκοφάσεις αυτής χά! αΰτό τό θείον «την πεπρωμένην μοίραν
άδύνατα εστίν άποφυγείν κα! θεώ»").
• Έν τή ίστορία πάντα τα άνθρώπινα 2ργα χά) αί πράςεις κυ-
βερνώνται υπό τής προνοίας τοΰ θεοΰ (τοϋ θε ού ήπρονοία)19).
Ή πάσα έν γένει ίστορία τυγχάνει Ικφανσις ή έπακολούθημα τής
άνωτάτης ήθικής τάξεως, τής υπό τοϋ θεοΰ ορισθείσης, ώ; τουτο κα-
ταφαίνεται, χατά την έκφρασιν τοΰ Ήροδότου, «πολλοΐσι τεκμηρίοισι»
30)· ή τύχη χά! των ίδιαιτέρων άτόμων ώς χαί λαών δλων κχί χρα
των έξαρτάται έκ τού θεοΰ, δστις διαχρατεί τα πάντα έν ίσορροπία
καί έν αυστηρώς ώρισμένοις δρίοις.
Τοιοΰτο έν ταίς γενικωτάταις γραμμαίς τό σύστημα τοϋ Ήρο¬
δότου. Ή πίστις αυτού είς προσωπικόν χαί ένεργόν θεόν έκρινόμενον
ίν παντί, εν τϊ τή γενικη καί τή μερική έξελίξιι των ίστορικών γε-
γονότων, ή πεποίθησις επ! την επέμβασιν ϊπερφυσικής μυστηριώδους
δυνάμεως χά! έν ταίς λεπτομερεστάταις περιπτώΐεσιν έκώλυον αΰιόν
νά είσδύη είς τόν φυσικόν καί αίτιώδη σΰνδεΐμον των φαινόμενον;,
ουδαμώς δ' άρα θαυμαστόν, δτι κατά την έρμηνείαν κα! των άσημχν-
τοτέρων περιστάσεων καταφεύγει είς τα θαύματα, είς τοΰς χρησμοΰς
καί τάς προρρήσεις, εί; διαφόρους όνίίρου; καί οίωνοΰς μ·τά τοσαύ¬
της αφελεία;. «Χρησμοίσι δέ οΰχ ϊχω άντιλέγιιν ώ; οΰΆ εισίν άλη-
θέες, ου βουλόμενος έναργέως λέγοντας πειράσθαι χαταβάλλει·;»31}.
Οί χοησμο! έν γένει κατέχουσι σπουδαίον μέρος έν τή Ήροδοτίίω
ίσιορία' πάντες οχεδόν πάντοτε έκπληροϋνται κα! έν περιπτώιει κα-
ταφανοΰς δυσχερείας πάλιν ευρίσχεταί τις διέςοδος19), Ένίοτε ένισχύ -
ουσι κα! ωρισμένας γνώμας, ώ; π. χ. την περί των δρίω·; τής Αι¬
γυπτου1"). Τό αΰτό λεκτέον καί διά τα θαύματα Ή σωτηρία των
Δελφών ήν άποτέλεσμα θαύματος»24). Ή άμεσος επέμβασις τή; θεά;
Δημητρός απέκρουσε τοΰς έχθροΰ; άπό τού χρηστηρΐου'15). Καί αυτή
ή έπονείδισΐος διά τόν Ξέρξην έκβασις τής έκΐτρατεία; αΰτοΰ πριε-
μηνύθη υπό θαυμασία; γεννήσεως λαγωοϋ έξ Τππου80), θαΰμα είς τό
δποΐον ουδεμίαν προσοχήν παρέζχεν δ Ξέρξης καίπιρ κα: αύθις κατ'
άλλον τρόπον έπαναληφθίν87). Έν πολλαίς πίριπτώιισιν οί δνειροι
προλέγουβι μέλλον δυστύχημα'28). Ή τρΰ Ήροδότου εΰλάβεια είνε
τοσαύτη, ώ?τε ένΐοτε, ίνα μή παροργίαη τ6 θείον, άποφεύγει ν' άπο-
καλύψη τα μυστήρια αυτού ή χαί νά όνομάση απλώς τόν
θεόν89).
Ό τοιούτος έσωτεριχός χόσμος τοΰ ήμετέρου ίστορικοϋ έπόμε-'
νόν, δτι δέν ήτο δυνατόν νά μή ίπιδράαη επ! την έκθεσιν τώ·; ίστο-
ριχων γεγονότων. Καθιρώς φυσιχά φαινόμενα, ώ; π. χ. δ έν τή
νήσω Δηλώ αεισμός, έχλαμβάνοοται ώς θαύματα30. Την έχλειψιν
τοΰ 478 θεωρεΐ προοιωνισμόν, διόπερ κα! νομΐζει άρμοδιώτερον νά
συνδέση αυτόν πρός τόν χρόνον τής εκστρατείας τοϋ Ξ-ίρξου. Πρός δέ
υπό την επίδρασιν τοΰ θρησκευτικοηθιχοϋ αΰτοϋ πνεύματος άνα-
χριβώς έρμηνεύει έθνιχάς τινάς χαρακτηρίση*»; γραμμάς των
Περσών81.
Δέν πρέπει δμως, ώ; προέφημεν, νά λησμονώμεν, δτι τό σύ-
τημα τή; θιωρία; τοΰ Ήρο5ό:ου εΐ*3 σΰΐτημα τοϋ συγχρόνου «ΰΐω
χοινωνικοϋ περιβάλλοντος. Περί τούτου μαρτυρεί ή ταυτότης των
ίίεών αΰτοϋ πρός τάς έν ταίς τρχγωίίαις τοϋ Σ?φοχλέους χαί Κΰρι-
πίίου. Άλλ' ί|τε πρός τοΰ; χρησμοΰ; χαθόλου, ή τε πρός τοΰ; οίω-
νοΰ; χά! τα θαύματα πίστις δέν παρέβλαψΐ καί σπβυδαίω; την Ιστο¬
ρίαν τινές των χρησμών μάλιστα εχρησίμευσαν ώς Οέμα έν ταίς
διενέξεσι των Έλλήνων καί άφετηρία πρός λύσιν αυτών κή εί; τό
ξύλινον τεΐχος άρορώ;α παρβθοσις, ^(ΐνι επεφυλάχθη ή σω¬
Έν Κωνσταντΐνονπόλει τί) 20 Φιβρουαρίου 1906.
Πρίν νεώτερον τι σήμερον ν' άναγγείλω όφείλω νΐ
ρθώσω άνακρίβειβν, είσφρήσασαν είς την επιστολήν
μου τή; 6 Φεβρουαρίου, έν ύ λόγον έποιούμην περί τή;
έν τψ Διοικητικψ Συμβουλίψ παρεδριίας τοϋ σεβασμώ.
τάτου Μητροπολίτου Καισαρείας κ. Γίρβασίου. Κβτά :4ν
εώτ;ίρον δήλον δτι περί τοϋ διοργανισμοϋ των Διοικητι.
κων Συμβουλίων νόμον έν αυτοίς, προίδριύοντος τοϋ
Διοικητοΰ, παρεδρεύουσι μονίμως μέν κχβωρισμενοι χ«.
βερνητικοί ύπάλληλοι καί οί τοϋ τόπου θρησκευτικοΐ άρ.
χηγοί, επί τεταγμένον δέ χρόνον ΌθωμανοΙ καί Χρι.
στιανοί έκ των ανεγνωρισμένου έθνοτήτων αΐρετοί. Ό
Μουτεσαρίφης λοιπόν Καισαρείας καινοτομών άπηγόρευσί
τψ Όρθοδό"ξψ Μητροπολίτη καί τψ Άρμενίψ νά παρι-
δρεύωσι μονίμως έν τψ Διοικητικψ Συμβουλίψ κ»Ί διέ-
ταξεν έκ περιτροπής κατά μήνα έκάτερος αυτών ν» «»·
ρεδρεύη. Έν τούτψ έγκειται τό ζήτημα τουτο, ώστι μιθ'
ημών καί οί Αρμένιοι άδικοϋνται.
Ή υπό τής μεταρρυθμιστικής των πατριβρχ. γρ».
φείων έπιτροπής, αποτελούμενης έκ των κ. κ. Κ. Εύίτρ».
τίου, Γ. Κάρταλη, Α. Κυριακού καί Ι. Κ. Χατζοπουλοι;,
συντα^θεΐσα σπουδχιοτάτη έκθεσις υπεβλήθη ού πρό
πολλοϋ τή Α. Θ. Π. τψ Πατριάρχη, δστις καί παρίπιμψίν
αυτήν πρός τό Συμβούλιον. Ή έκθεσις αυτή άνΐγνώΐίΐ|
κατά την συνεδρίαν τοϋ Συμβουλίου τή; 17 Φεβρουάριον
καί τα συμπεράτματα αυτής εγένοντο πβμψηφιι μι:'
έπαίνων δεκτά, πραγμβτεύεται δέ διά μακρών πιρί υ;:ιρ·
ρυθμίσεως τοϋ λογιστηρίου, τοϋ πρωτοκόλλου, τοθ γρ«·
φείου των άγοραπωλησιων καί τοϋ ληξιαρχικοϋ, καί «ρ!
των λοιπών δέ γραφείων προτείνει μεταρρυθμίσεις ι-νέ;,
ώστε έν άπασι τοίς γραφείοις νά υπάρχη ηληρε;:»η
τάξις καί ^άκρίβεια. Ή έπιτροπή αυτή όμολογςυμίνιιι;
διεξήγαγε τό άνατεθέν αύτη έργον μ·τά μεγίστη; φιλο-
τιμίας, δι* δ καί δικαιότατα απεφασίσθη υπό τοϋ Σι/|ί^«υ·
λίου, 8πως έκφρασθώσιν αύττ^ διά πατριαρχικοϋ ηιττα-
κίου θερμαί εύχαριστίαι. Έν τοίς κοινοϊς άείπβτε ύκψ,ι
άντίπαλος τοϋ κ. Ι. Κ. Χατσοπούλου, άλλά πρός τιμήν
αΰτοϋ δημοσία άνομολογω, 5τι πάσα εί; τα κοινά άΐρορώτι
έργασία, ής μετέχει, «ύτι καί καλώς διεξάγεται, άν 8ί χαι
την κομματικήν εμπάθειαν, υφ' ής πολλάκις ιΙ;·£τοϊΐ
παρασύρεται, έχαλιναγώγει καί συνεκράτει, 2/' άριΐιο;
θά ήτο. ϋίοβηάα ββί; νθΐ'ίΐ&β,φΐίΐβ βίϊδπι &β Ιιο8ΐβαι
δΙΕϊηεΙ:, εΐπέ ποτέ τις.
Έν τί) αύτγϊ συνεδρία τοϋ Συμβουλίου συνεζητήθη
αύθις διά μακρών έ· άφορμής τής είς" αύτό *πο5·0ΛΤ({
τοΰ άποσπάσματος τοϋ τελευταίβυ πρακτικοΰ τή; _«νβ·
δου ή τοϋ χ. Ι. Χλιοροΰ υπόθεσις, ενεκρίθη δέ ίν τέλίΐ
κατά πλειονοψηφίαν ή τοϋ κ. Ι. Χατζοπούλοο πρόΐΐη;.
έχουσα κατά την «Πρόοδον» τής 18 Φεβρουαρίου »!»«·
λεξεί ούτω: «τό Συμβούλιον, θεωροϋν τό Ιγγραφβν ηδ
κ. Ι. Χλωροΰ ώς μή γεγραμμένον δι' ίίφους, άψό^νιο;
είς ύπάλληλον, άπευθυνόμενον είς την προϊσταμίνην ι>
τοϋ αρχήν, άλλά λαμβάνον ύπ' δψιν καί τάς πό)
αύτοϋ καί ευδοκίμους υπηρεσίας καί τό γεγονός,
παράπονα αύτοϋ στηρίζονται επί έσφαλμένων π/
ριών, προσκαλεϊ αυτόν, ινα δηλώση, 8τι άνβκαλιϊ τί »*'
αύτοϋ Οποβληθέντα έγγραφα, διαβεβ*ιοϋν ίγ.% αύτφ,ί«
ουδαμώς ευρίσκεται υπό την δυσμένειαν αύτοϋ», χ»' *'«'
φασίσθη, ίνα ό πρόεδρος τοϋ Συμβουλίου προσχίλΐίψ'
νος τόν κ. 1. Χλωρόν, άνακοινώσηται αύτψ την Ιγ*?''
θεϊσαν ταύτην πρότασιν «πό τόν δρον ινα υπογραφή "'
οΐιτο: είς τό βιβλίον της παρουσίας, προτάσει δέ ι® *■
Λ. Καζανόβα ττ| αύτη ήμίρα απεφασίσθη υπό τοϋ "
βουλίου, δπως τοΰντεθθεν ή πρόσληψις των
ύπ«λλήλων γίνηται διά διαγωνισμοϋ κ«τά κανβ'ΐτ-'
δστις προσεχώς θά συνταχθή υπό είδικής έπιτροηίΐί, ί'
θά έκλέξη τό Συμβίώλιον.' Έννοειται, δτι πρόκειται "γ
τηρία των Αθηνών έν τή νήσω τής Σαλαμΐνος νομίζομεν — λέγει
δ ΗαιινθΙθ38—) δτι ίχει Ιστορικήν βάσιν άλλοι δέ τίνες χρησμοί
δημοσκυθέντες άμέσως μετά τι γεγονός συνήργησαν είς την διαιώνι-
σιν τής μνήμης αΰτοϋ υπό τοιαύτην μορφήν, ήτις πολΰ προιπελάζει
αΰτό πρός αλήθειαν πραγματικήν», Τό αΰτό δύνατΐί τις νά ίσχυρισθϊ)
α αί δσον άφορα είς τα θαύμϊτα τού Ήροδίτου. Καί έν αυτοίς πα-
ρουσιάζϊται δ ήμέτερος (στοριχός ώ; δκρμηνεΰ; κα! άντιπρόσωπος
των καθόλου τής ίποχής αΰΐοΰ ίϊεών. Αυτος άφ' έαυτοϋ δέν έγγυά-
ται διά τό κϋρος των ΰπ' αΰτοϋ αναφερόμενον θαυμάτων απλώς μό¬
νον άναφέρει αΰτά έν τή ιδία αίτοϋ ίστορία υφ' οίαν μορφήν άπό
στόματος είς στόμα διεδίδοντο παρά τω λαώ δέν δικαιούμεθα μάλι¬
στα νά παραδεχθώμεν, δτι πάντως επίστευεν είς αΰτά ούτως, ώς δ
λαός, ου τάς παραδόσει; συνέλεξεν. Ό Θϊγ.χο; καί πρχγμχτικό; (γθ&-
ΙϊδΙθ) ίστορικός βεβαίως δέν δύναται ή νά έκπλήυεται ίπ! τή τοιαύτη
ήθική, ήτις χρησιμεύει ώ; διήκουσα ίδέα έν τή έξιστορήσει των ίστο-
ρικών γεγονότων κα! φαινομένων έν πάση δμως περιπτώσει αυτή δέν
παραποιεΐ τουλάχιστον τα γεγονότα- επί τή βάσει αυτής δ ήμίτερος
ίοτορικός άνασχοπεί την πορείαν των πραγμάτων καί σχετΐζει ταύτα
πρός άλληλα ώς αΐτια πρό; αίτιατά' ημείς δμως είμεθα έλεύθιροι
ν' άποδεχθώμεν την τοιαύτην συσχέτισιν χαί έρμηνείαν, άφοΰ έχομεν
ε ίς την ημετέραν διάθεσιν κριΐήριον κρείττον.
(Έπεται συνέχεια)
Έ π ισ η μ εί ώ β ε ι ς.
!) Ό Χάρων ϊγραψε «Περσικά» έν δύσι βιβλίοις, έν οίς ίχ-
τίθη:ι την ιστορίαν των μηδικών πολέμων, δηλαδή θίγει τό αΰτό
θίμα, είς δ άφιεροΰται ή Ίστορία τοΰ Ήροδότου· έκτός τούτου Ιγρα-
ψεν «τΩροι Ααμψακηνών» έν 4 βιβλίοις, δ τρόπος τής χρονολογίας
των δποίων είνε λ(αν σπουϊαΐος. — Έκ των ρώσων δ ΜίΙΙ
έπιμίνει είς τόν ΊΙρόοΌτον.
*) "Ομήρου ζηλωτής γενόμενος, Αά. Οη. Ροπιρ. άβ
ΗΪ8.. 3, σελ 771.
3) Περί υψους.
XI
Π, 3.
*) Πώς δεί ιστορίαν συγγράφειν 8.
'·') ϋθ ϋ%. 1. Ι, ο. Ι, 5. Καί δ Άριστοτέλης ποιείται
ϊι«"κρισιν μεταςί) ίστορίας ν.*1 ποιήβεως ίν τώ κπερί Ποιτ)τικ»)
Ο' σελ. 788.
6) Ίίε πρόλογον τοδ ' Μίβοΐιΐβοΐιβηΐΐο ϊνθ' ανωτέρω
αιλ.
XXIV.
7) Ι,θϋοπ' ΛΥθΐΙε Ητα4 ΖθϋαΙΙβι· άββ Τ1ιιΛνο.Μββ,
βελ. 284.
8) ΟγϊοοΙι. ΟοηοΙι. τίμ. Ι, σελ. 153.
β) Β. Βαβθδοηΐ, Είσαγωγή είς την Ιστίρίβν ττ)ς
(ρωο.), Χάρκοβον, 1903, σελ. 53.
Ιο) «"Ενθ' ανωτ., πρίλογος τοθ Ι τύμοι», β«λ. 111.
η) "Εγρ*ψε ποίημ* «περί τεράτων».
») Έρό8. Ι, 32. Ίί» καί
III,
40.
13; Αυτόθι
VII,
10 καί
VIII,
77:
ϊϊα Δίκη οβέσει κρατερόν Κόρον, "Υβριος κΐόν,
ίεΐνδν μαιμώοντα, δοκεΰντ' άν· πάντα πιθέοδβι.
'*) Παρ'Όμήρφ καί τβΐς τρανικοΐς: Ά τη.
Ιδ) Π, 120.
V
56.
86. ΐ! \*
{»ι »τ
)
Ιβ;
)
20)
Β1)
β2)
"·)
'24)
2β)
·7)
2
Κ, 16. .
Ι, 91. καί
VII,
189. 191. ΙΗ, .3. 64. 65. 15*

III,
108. ,

IX,
100.

VIII,
77.
Ι, 159.
Π, 18.

VIII,
37 έξ.

VII.
57. Ι, 175.
VIII!
65.

VII,
57. *
Ι, 34 κ. «λ. «ολλ».
30;
VI,
98. ' '
31) Ί8ε
VIII,
ΐ;5. ιο,). νΐ, Κ4
VII,
32.
IX,
78. 79.
VIII,
53.
■ :)α) "Ενβ' άνα»τ. σελ. 562.

«ι
•«ι
!
λαιχών ύπαλλήλων, διότι οί χληρικοί δΊορίζονται υπό τοϋ
Πατριάρχου κα'ι τής Συνόδου.
Ώς λέγεται, δ πρόίδρος τοϋ Συμβουλιον, προσκ»-
λισάμινος τή 18 Φίβρουαρίου τόν κ. Ι. Χλωρόν, άνε-
κοινώσατο αύτψ την ανωτέρω τοϋ Συμβουλίου απόφα¬
σιν, ό δέ κ. Ι, Χλωρος άπεκρίνατο, ότι εμμένει τή πά-
ραιτήσει αύχοϋ, διότι δέν ήρθηιαν οί έν αύτω" λόγοι διά
τής τοιαύτης τού Συμβουλίου αποφάσεως, τ6 δέ Πατρι¬
αρχείον θά στερηθή κατά τάς σοβαρωτάτας νυν περίστα¬
σις, διότι ούδεμία ΰπάρχει ελπίς, δτι το Συμβούλιον 6'
άνακαλέσΥ) την απόφασιν αύτοΰ, τής υπηρεσίας δοκιμω-
τάτου καί ιϋσυνΕΐδητοτάτου ύπαλλήλου, διά ζήτημα, έν ψ
πληρέστατον μέν δίκαιον έχει τό Συμβουλιον, διότι τό
8 άρθρον τοϋ περί καθηκόντων τοΰ Συμβουλίου κεφα-
λ*ίου των Έθνικών Κανονισμών διαρρήδην άναθέτει τφ
Συμβουλίφ την. των λαϊκών ύπαλλήλων επίβλεψιν, άλλά
κακώς αύτοϋ ήψατο, διότι έκ μιας καί μόνης άναγκα-
στ,ιχής άπουσίας τοϋ κ. Ι. Χλωροϋ δέν ήρμοζε τοσαϋτα
κατ' αΰτοϋ νά λεχθώσιν έν συνεδρία τοϋ Συμβουλίου.
'Αλλ' ύπάρχουσιν οί φρονούντες, 8τι άφορμή άπλή ή
άπουσία έκείνη ήτο, διότι ο κ. Ι. Χλωρος άπό τής 11
Ίουνίου 1901 ήτο προγεγραμμένος, άτε άποκαλΰψας
τφ 1883 διά τοϋ θείου αϋτοϋ άγίου ΙΝικομηδεία;, έκ
των ήγετών τότε τή; πρός τόν Πατριάρχην Ίωακείμ Γ'
αντιπολιτεύσεως δντος, τάς μετά την παραίτησιν αύτοϋ
τής 9 Δεκεμβριού 1883 χουσουσικάς ενεργείας, έξ ών
προήλθε τί) 30 Μαρτίου 1884 ή παραδοχή υπό των
Δύο Σωμάτων τής παραιτήσεως ταύτης, και πρό ολίγων
δέ έτών επεδιώχθη μέν ή δι' έξαναγκασμοΰ παφαίτησις
αύτοϋ διά τής ΰποκινήσεως τοΰ πολυώρου τής ' έν τί) Μ.
Σχολί) διδασκκλίας αύτοΰ, άλλ' δ σκοπός άπέχυχε, διότι
ελάττωσις μόνον των ώρών τής διδασκαλία; αϋτοϋ έκ
ταύτης επήλθε.
Έκ καταγγελίας τής 'Ρωμουνικής Πρεσβείας συλ¬
ληφθείς έκρατήδη 2 ώρας έν τψ άστυνομικψ σταθμφ τοΰ
Γαλατα Σεράϊ δ κ. Γ. Μιλιαρέσης διά τάς πρό; τα;
ενταύθα ελληνικάς εφημερίδα; δηλώσας αΰτοΰ περί των
έν 'Ρωαουνία διωγμών των Έλλήνων, άφείθη δέ έλεύ-
θερος τή προσωπική έπεμβάσει τοΰ Πρεσβευτοϋ κ. Ι.
Γρυττάρη.
Ή 1 τοϋ μηνός Μονχαρέμ είναι ή 1 τοΰ άροβικοϋ
£του;, κατ' αυτήν δέ γίνεται ή αντικατάστασις των αίρί-
τών μελών των Διοικητικώς Συμβουλίων. Έν Γρεβενοΐ;
λοιπόν, κχίπερ 30 χιλιάδων Έλλήνων κατοίκων υπαρ¬
χουσών καί 7ΟΟ μόνον ρωμουνιζόντων, ό Καϊμαχάμης
υπέδειξε 3 ρωμουνίζοντα; ώ; Όρθοδόξου; δήθεν άντιπρο-
σώπους έν τψ Διοικηπκφ Συμβουλίψ, έξ ου διαμαρτυρίαι
Ιντονοι των κοινοτικών άρχών προήλθον, έν δέ Βερροία
δ Καΐμακάμης προέκρινεν ώ; άζάδα; τόν ρωμουνίζοντα
Χ' Γκώκον, όστις 18 δολοφονίας, ώ; βεβαιούται, φέρει
επί τή; ράχεω; αύτοϋ, καί 2 άγραμμάτου; ρωμουνί¬
ζοντα; ποιμένα;! Τοιαϋτα έ*ργα έπιτελεϊ δ ρωμουνικό;
χρυσός!
Τό υπό τή; «Νέας Εφημερίδος άναγραφέν», ώ; τί)
17 Φεβρουαρϊου έπέστειλα, 8τι απεστάλη εί; τό Πατρι¬
αρχείον ύπουργικός τεσκερέ;, άποδοκιμάζων την άριστίν-
δην εκλογήν επί νέαν διετίαν ώ; μέ'Λου; συνοδικοΰ τοΰ
άγίου Νικομηδείας, δέν είναι πάντη άκριβές, διότι τεσκε¬
ρέ; μέν τοιούτος δέν απεστάλη, άλλ' έπειδή ή έγκρισις
τοΰ καταρτισμοϋ τή; Συνόδου υπό τοΰ Τπουργειου εβρά¬
δυνε ν' άττοσταλΫί, ό Πατριάρχης διηρώτησε περί τούτου,
ή δέ Α. Τ. ό 'Ϋπουργός τής δικαιοσύνηζ Άβδουρραχμάν
πασδς είπεν, ότι ουδαμώς ό νόμος, έννοών τού; Έθνι-
κού; Κ,ανονισμού;, δικαίωμα τοΰ άρισπνδην έκλέγειν
συνοδικού; τφ Πατριάρχη άπονέμει, έπίΐδή δέ αύτό; τοι¬
ούτον δικαίωμα δέν δύναται ν' αναγνωρίση, άνέθηκε δι'
έκθέσεω; τψ 'Υπουργικψ Συμβουλίψ την περί τούτου
απόφασιν, ή; γνώσιν μέχρι τής σήμερον, ώ; βεβαιούται,
τό Πατριαρχείον δέν έχει.
Άπό τή; Παρασκευήν μετ" έπιφυλάξεω; διεδίδετο,
χθέ; δέ οριστικώς .βεβαιωθή, δτι ή ίερά Σΰνοδος, έιτι-
σήμω; πληροφορηθεϊσα, δτι έκ των έν Αγκύρα έγκαθείρ-
κτων Άκδαγηνών προτίθεται ή Κυβέρνησις ν' άπελευ-
θερώση τόν ίερέα αυτών Κύριλλον καί έ'να μόνον των
προκρί'των, καί δικαίω; άνειταρχή την λύσιν ταύτην
ευροϋσα, ενέκρινε τό άπό τή; έν τί) συνεδρί» τή; 9 Φε-
βρ'ουαρίου δηλώσεω; τής Α. Θ. Π. τοΰ Πατριάρχου συν-
ταχθέν ύκόμνημα πρό; τάς Μ. Δυνάμεις, κατά τίνα; μέν
μόνον περί τή; υποθέσεως των 'Ακδαγηνώνί') πραγμα-
τευόμενον, κατ' άλλους δέ καί τοΰ προνομιακοϋ καθόλου
ζητήματος άπτόμενον, τό ύπόμνημα δέ τουτο, γαλλιστί
μεταφρασθέν, έπιδίδεται αυριον ή μεθαύριον. Ούτω ^κατά
πάντα τα φαινόμενα άρχεται νέος τή; Έκκλησίας αγών,
καθ" δν άπαντες *αί κληρικοί καί λαικοί οφείλομεν, άν
όέν έξεφυλίσθημεν, διά είλικρινείας, πίστεως κ»ί άφοσιώ-
σεω; νά περιβάλωμεν τόν Πατριάρχην καί Έθνάρχην
ημών, τόν καλόν υπέρ τής Έκκλησίας καί τοϋ "ΕΟνου;
άγωνιζόμενον άγώνα, γινώσκοντες δέ, δτι έν τ,οιαΰταις
περιστάσεσι μυρία είς ενέργειαν τίθενται μηχανήματα πρό;
διάσπασιν ή εκφοβισμόν, νά βύσωμεν τα ώ τα καί δ,τι
καί άν γένηται νά μή άποδειλιάσωμεν δίκην δειλών πε-
ριστερών, άλλ' εύθαρσεϊ; καί άπτόητοι καί άτρεστοι νά
φιλοτιμηθώμεν κατά μίμησιν των έν μακαρία τί) λήξει
προμάχων τής Έκκλησίας καί τοΰ Έθνους εί; αίσιον
τόν άγώνα νά ένέγκωμεν πέρας. Κατ' εμέ πάντα έκ τη;
παρεμβάσεω; των Μ. Δυνάμεων νά προσδο/.ώμεν^δέν
ηρέπει, δΊόιι ή πολιτική κατάστασις τοιαύτη νυν είναι,
ώστε, καί περί θρησκευτικοΰ ζητήματος προκειμενου, τα
Ι'δια των Μ. Δυνάμεων συμφέροντα μέγα νά έπιόράσωσι
κΐί ταυτα την στάσι* αυτών έν τψ ζητήματι νά κανο¬
νίσωσι. Ή των Μ. Δυνάμεων 'παρέμβασις έπικουρική
μόνον θά είναι ημίν, τό παν δέ θά εξαρτηθή έκ τής στά-
σίω; ήυιών πρός την Κυβέρνησιν, άλλ' ϊνα είς τελος
κρατήσωμεν καί διαφυλάξωμεν την προσήκουσαν στάσιν,
νρήζομεν συνέσεως, εύσταθείας και όμοφροσύνης. Ατυ¬
χώς ή ίερά Σύνοδος φαίνεται νυν είς κομματίδια κατα-
χΈκερματισαένη καί ένότητος εστερημένη, τό δέ Συμβου¬
λιον άπρόθυμόν πως πρός άγώνα, θι' δ καί άπαισιοοοςώ,
άλλ' εΰχομαι έκθύμως, όπως τό κρίσιμον των καίριον
καί ή σοβαρότη; των περιστάσεων καί την Σύνοδον ^ πει-
σω51 νά δμονοήσΥ) καί νά ταχθί) σύσσωμος περι τον
Πατριάρχην καί τψ' Συμβουλίψ έμποιήσωσι τόν άπαιτου-
αενον ζήλον καί την αναγκαίαν προθυμίαν πρός επιτέλε¬
σιν μεγάλου ίργου.
πβλιτικος πάρείρος φόν Μύλλερ άπίθχνε μή ουνηθεΐς ν' άνθέξη είς
το κλΐμα καί τάς χαχουχίας- ώ; νά μή ήρκουν ταυτα, εξακολουθή
τό Βιενναΐον φύλλον, οί ήμέτεροι άςιωμαιικοΐ πληρώνονται γλισχρί-
τ«ρον πάντων των έν Μακεοονία Εόρωπαίων συναίίλφων των διότι
μόνοι αυταί ίέν λαμβίνουσιν έκ τή; πατρίϊος όν μυθόν τοΰ βϊθμοΰ
των, ΧΛτϊίιχαϊθέντες να π«ριορίζωνται είς την έπιχορήΥΊ317 ττ)ί
Τουρκικής κυβερνήσεως ... Άί' ου επί τέλους τόΐχ καί τίσα 1>τ,ο-
φέρουν έν Μϊκβδονία οί 2υστυχ<ίς οί Αϋΐτριακοί, άφ' οί καί το κλϊμα δέν τ ο υ ς σηκώνει, ίέν ^εύγουν εκείθεν μία καί κ α λ ή; ΑΓΓΛΙΑ Τ^ ϊευΐέρα ίσταμένου συνίζητήθί) έν τ5, Βίυλτ) των Κοινοτή- των ή άρχή τού μίριν.οΰ άφοπλισμοΰ. Εϊνί γ/ωϊΐόν δτι δ έν«ϊτως πρωθυπουργός, ίν τινι προβκλίγικϊ) άγορεύϊίΐ τού, έϊήλωΐίν δτι τοί»ς συνεχεϊς έξοπλισμους θϊωρ;ΐ επικινδύνους είς την πχγκόϊμιον ειρή¬ νην καί έΊνλεξίν έκ των προτέρων τό εγκώμιον τής Δυνίμίω; έκίί- νης ήτις θά ϊδιϊε τό ταραδειγμα τού βχθμιαίου άφοπλυμοΰ. Ή Δύναμις δμω; α&τη δέν θί είνε ή Άγγλί», άν κρίνωμεν έκ τή; έν τή Βουλγ) αγορεύσεως τοϋ κ. Ρόβερτσον, τοΰ Γραμματέως τοΰ Ναυαρχείου! Ό δπ' αίότοΰ ίιποβληθείς ναυτικός προϋπολογισμος είνε δμοιος κ«θ' ίλ« πρός τοίις προϋιτολογισμους των συντηρητικών κυβερνήσίων, μετ,ά μένης τής διαφοράς δτι £ Ρόβερτσον ϊδωχε την βεβχίωσιν δτι έπ' οϋδινι 3ρω θά ύτίρπηϊηθή το ποσο' των 38 έκχτομμιιρίων λιρών είς δ ανήλθεν δ προϋπολο^ισμός τοΰ νβυτικοΰ τοΰ 1904. ΑΙ διά τί ναυτι¬ κόν δαπάναι προϋπολογίζονται νυν είς 35 έκατομμύρι» λιρών, «άλλά τό 2θνος» είπεν 4 Ρόβερτσον, άνοίγκη νά Ιχγ) πάντοτε έν νω δτι & νουτικϊς προϋπολογισμός αποτελεί διά την Αγγλίαν τόν σπουδαιότε¬ ρον καί άναγκαιίτερον των προϋπολογ;σμών». Ούτως εχόντων των πραγμοίτων, δσονδήποτε εϊρηνιχά κχί 2ν ώΐι τα αίιθήμχτχ ών έμ- φοροΰνται οί κυβερνώντες σήμερον φιλελεύθερον δέν πρίκει νά περι¬ μένωμεν δτι ή Αγγλία θά λίβγ) την πρωτοβουλίαν τοΰ περιορισμοΰ των πολεμιχ,ών δυνάμεων. ΙΤΑΛΙΑ Ό πρώην επί των Εξωτερικών ύπουργός Τιττώνη διωρίσθη πρεοβευτής είς Λονδίνον είς αντικατάστασιν τοΰ Γϋν?α. 'Ο Τιττώνη, ζήσας επί μακρόν έν Λονδίνω, είνε άγβπητότατος π*ρά τί) έκεϊ κοι- νωνία, προσωπιχός δέ φίλος τοΰ Βασιλέως Έδουχόρδου· ϊθεν ευλόγως πιστεύεται δτι επί των ημερών τού αί Άγγλοϊταλικαί σχίσεις θά χαταστώσιν ίτι έγκαρδιώτεραι. Πρός τούτοις ελπίζιτχι δτι δ Τιττώνη, δοτις, ώς ΰπουργός, έοείχθη θερμό; θιαΐώΐ,ις τή; Τρι-λης Συμμα¬ χίας, θά έργ»σθί) κ»ί πρός βελτίωσιν των 'Αγγλογερμχνικ,ών σχέσεων. Ό Δουξ τής Άίΐτης άνεδέχθη την προεδρείον τής έν Ιταλία έπιτροπής διά ιοΐ>ς Όλυμπιακούς αγώνας.
ΓΑΛΛΙΑ
Ό Βασιλεύς τής Αγγλίας μεταβαίνων είς Βιαρίτς, διήλθεν
άνεπισήμως έκ Παρισίων ένθα έγνωρίσθτ) μετά τού νέου προέδρου τής
Δημοκρατίας Φαλλιέρ. 'Ο Βασιλεύς επεσκέφθη κατ' οίκον χαί τον
πρόεδρον κ. Λουβέ, έκίίλεσε δ' αυτόν μεΐά τής συζι'ιγου τού κ»ί είς
7.ρόγευμα έν τί) Άγγλικΐ) πρεσβεία. Περί τής ύγείας τΐύ Β»σιλέως
Έδουάρδου κυχλοφοροΰσιν αύθις δυσάρεστοι φτ)μ.·χι.
«9.
») Παρ' άρμοδίευ έϊΐληροφορήθην, δτι οί Άκϊαγηνοί Χριστιανοί
όπιτοπίως λέγονται Σταυριώται έχ τής πβλίχν«ι« Στ·ορ Ι, ^
« πάλαι ποτέ μετηνά«ε«««ν πρϊς εδρεσιν βίου εις τα π·ρΙ το Ακ
Λάγ (Λευκόν Όρος) μεταλλεϊα, το "Αχ δέ Δάγ τουτο είναι ή έν
.ή Άνββααει τοϋ Εενοφώντος χωρ» των Χαλυβων.
ΑΤΣΤΡΟΟΥΠΆΡΙΛ
Ό π.ριοδεύων συντάκτης τοθ «Κράτους.» κ. Χρυσανθόπουλος
^.λθών έκ Τ.ργΐστης, απηύθυνε πρός τόν Ρίοοοΐο έπι.τολήν άσμ?-
νως φιλοζενηθείίαν, περί των Ελληνικήν δ.καίων έν τω Κουτσςβλα-
χικω ζητήματι.
Ή «Ν. Βιενναία Ήμ«ρηβί«, λα.Λβάνουια αφορμήν έκ τής έν
Σκβπείοίς κατά τού Αυ,τριαχοΰ ύπολοχαγοϋ Τούρικ γενομένης ίπο-
ττείρας, κλαίει καί δϊύρεται ίώ τάς κακουχί»; α; υ?ί»»ν«. έν Μ*-
,εδονία οί Λυστριακοί άξι-μ«τικο£· πάντες, γραρει, πλήν δυο, ήσθέ-
^α'βρί κ«ί ήναγκ«σθη«ν νά ζηφωσι φ άνακλησίν των; δ
ΑΜΕΡΙΚΗ
'Ο έν Ν. Ύόρκη φιλέλλην καί έμβριθής ίατρός κ. Α. Ρόζ
εδημοσίευσεν έν τω ίατρΐκώ περοδικω «Ατηθηοαπ Μθάίοαΐ Ιοιιηΐϋΐίδΐΐ)
άξιόλογον άρθρον υπό τόν τίτλον τα «Σφίλμχτχ τής Όρθής Ίατριχτ)ς
'Ονοματολογίας», έν τω δποίω θερμώς συνηγορεϊ δκω; ή Ιατριχή
δνοματολογία Χηφθη έκ τής Έλληνικής γλώσσης- ύπερ»σπίζων δι
την ιδέαν ταύτην πρός τό συμφέρον τής έπυτήμης, άναγροίφει τα
έ;ή;: «Πλείσται επιστημονικαί ονομασίαι, 5χι μονίν έν τί) Ιατρικη,
άλλά έπίσης καί έν τή" ονοματολογία των άλλων επιστήμων έΐχη-
μειτίσθηααν έκ τή; έλληνικής γλώσσης, διότι έν οΰδεμια «λλη
γλώσση έκ,τός τής Έλληνικής δύναται νά υπάρξη μείζων πίλλαπλό-
της καί διαφορά έχφράσεως, οϋίϊ ν' αποτελεσθή δ προσήκων συνϊυα-
σμός. ΟΊ ήμέτεροι 4νοματοθέτ«ι οΐτινες έσχημίτισαν 38000 νέας
ίατρικάς λέξεις — έπιτυχίντες ούτω σφαλεράν ιατρικήν δνοματοθεσΐαν
καί άρκετήν συγχυσιν, διότι χατεσχεύασαν λέξεις τί) βοηθίία τοΰ
οχολιαχοΰ έλληνιχοΰ λεξιχοΰ δπερ μόνον μικρόν μέρος τοΰ έλληνιχοΰ
λεξιλογίου άποϊίΒε'. — συνεβουλεύθησαν φιλολόγους οΐτινες γνωρίζουσα
έκ των βιβλίων την Έλληνιχή* γλώσσαν ώσεί ή έλληνιχή γλώσΐα
ήτο γλώσ« λαοΰ έχλείψΐντος. Δέν συνεβουλεύθηϊΛν τοϋς "Ελληνας
συναδέλφους αυτών ή1 την σύγχρονον Ελληνικήν φιλολογίαν. Οΰχ
ήττον, δ πεπολιτισμένος χόσμος δρείλει δΐϊρχή ε'υγν^μοαύνην είς
τβϋς "ΕλληνΛς οΐτινες διεφύλαξαν την έϊυτών γλώσϊαν έν πάιη τή
χαθβρότητι αυτής, χαί χάρις είς την διαφύλαξιν ταύτην τής Χϊθαράς
Έλληνιχής γλώσσης δυνάμεθα νά εχωμεν επιστημονικήν χαί έντ»-
λώς δρθήν δνομ»τολογίαν έφ' δσον ταύτην παρέχίΐ ή έλληνική· άλλά
πρός τουτο πρέπει νά συμβουλευώμεθα τοίις συγχρίν:υ; "Ελληνας συν¬
αδέλφους. Πλεΐστοι κατά τό μάλλον ή1 ήττον πεπβιίίυμ,ίνοι'έν χλ»σΐικϊ)
παιδϊί* έπειραθησανΐάπό μιας σχεδόν έχαΐονταετηρίδος διόρθωσιν τή; σφ»-
λερας'τβύτης δνομϊτολογίας, άλλά πάντες άνεςϊΐρέτω; υπήρξαν ψ»υ-
δείς προφήται κχί ουδείς έκ των δήθεν τούτων άναμορφωτών ήν-
νόησ* ;τήν αιτίαν τοΰ καχοΰ. Όλίγχ παρϊϊείγμχτχ λχ,Α,3χνί,Αϊνχ ) έκ
τής ίατριχής δνοματολογίας ίποδεικνύουυιν δτι οϋδεμίχ ύπερβολή δύ¬
ναται νά υπάρχη δταν δμιλώμεν περ'. τής άνίγκης τή; άνχμορφώ-
σεως καθ1 δν τρόπον υπέδειςα είς πλείστα; δημοσιεΰσεις μου κατά
την τελευταίαν δωδίΧϊϊτίχν. Την χλίμϊχα των αφχλμχτων ^ έν τή
ονοματολογία εχομεν έν τή λέξει «θδΐοιηγ». 'Αλλ' έχτομή εϊνχι δ,τι
ή αγγλικη λέξις κοωΐπΐϋοη» σημϊίνει κχί οϊ)5έν ίλλο, δτι δήποτί
καί άν άναφέρη τό Έλληνοαγγλιχόν λεξιχόν. Δυνάμεθα νά έπικχλε-
σθώμεν τόν Ήρόδοτον κχί τόν ΙΙλάτωνα ώ; αυθεντίΐς περί τού δτι
κατά την χλασσικήν π-ςρίοδον διά τή; λέξεως έχτομή ήνν.ιεί:ο δ εϋ-
νουχισμός. Είναι ίύϊκολβ* έπίσης νά έν/οήσωμεν πώς ή λίξίς <ιρ37- θΐιθβίδ» κατήντησεν έν ΐή δνοματολογία ημών νά έννοή διατάραξιν τοΰ πνεύματος, ένω πράγματι ή λέξις «ψΐχωΐις» έννοίΐ ζωηρότητα {) μωρίαν, ή δέ β'λάβη τοΰ πνεύματος έκφράζεται διά τής λέξεως «ριιι-θηϋώ». Μϊταξίι των 38000 ίατρικών δνβμασιών (δρίσμών) υπάρχουσι πλείστα τερατώϊη σφάλματα, άλλ' δσα ίίϊη άνεφέρχμεν άρχοϋ'σιν ίσως δπως έφελχύσωσι την προσοχήν διά την άξιοθρήνητον κατίστασιν τής δνομχτολογίχς ημών, δπως διεγείρωσι τόν πόθον τής βελτιώσεως πρός τό συμφέρον χαί διά την πρόοδον τής έπιστή- μης». Έν τώ ίρθρω τούτω τοΰ φιλέλληνος έπυτήμονος παρέχονται καί άλλα πα'ραδείγματ» πρός κατανόησιν των σφαλμχτων τής ίατρι- κής δνομχτολογίας ήτις προέρχεται μέν έκ καλή; πηγή;, π-:ριπίπτει δμως είς τα σφάλματα έξ ελλείψεως έπχριιοΰ; γνώΐεως τής έλληνι¬ κής γλώσσης καί έκ τής άϊιχφορίχς των ξένων έπιστημόνων μή συμβουλευομένων τοΰς άρμοϊίους. ΡΩΜΟΥΝΙΑ Ώς έκ Βουκουρεστίου αγγέλλεται, απεφασίσθη έν υπουργικώ συμβουλίω δπως χαλαρωθή ή στάσις τής Κυβερνήσεως έν τή πρός την Έλλ'άδβ ίριδι. Έν τω αυτώ συμβουλίω συνεζητήθη κχί ή μεσο- λάβησις τής Αυστρίας κρός έξομάλισιν τής διαφοράς, άπεφασίβθη δέ ν' ακολουθήση ή Κυβέρνησις ταίς συμβουλαΐς τής γείτονος Αΰτοχρχ- τορίας υπό τόν δρον δπως ή λύσις είναι άςιοπρεπής πρός τό Ρωμου- νικόν Κράτος. Τή δέ 14 φθίνοντος μηνός εγένετο έν τω β' τμήματι τού πρωτοϊιχείου' Βουκουρεστίου, ϊιχίζοντος ώς Πταισματοδικίίου, ή ίίκη τώ·; έν τω έλληνιχω ναώ Βουκουρεστίου τή 30 Ίανουβρίου άσχημονησάντων'8 Ρωμούνων. Ή συνϊδρίχιις ήρξατο τή ημίσεια μ.μ. ώρα ακριβώς, οί δέ χατηγοροΰμενοι παρουσιάαθησαν ανευ συνηγόρων. Ώς μάρτυρες έξτ,τάσθησαν δ άρχιμ. τοΰ έλληνιχοΰ ναού πανοσιολο- γιώτατος Άρσένιος Δχβής, δ νεωκόρος χ, Σ. Άθανασίου καί ό κ«- θηγητής κ Γ. Χρυιοχχϊδης, δστις χαί χβθήχθντα ψάλτου έν τώ ναώ εκτελεί. Μετά την ανάκρισιν των κατηγορουμένων κα! την ακρόασιν των μ*ρτύ»ων ίλαβε τόν λόγον δ εισαγγελεύς κ. Ε. Άντωνέσκο^. δστις κατέχρινε μέν την πράξιν των κατηγορουμένων, έδιχαιολόγησε 8" δμως αυτήν ώς ΰπαγορευθεϊσαν «ΰπ' αίσθήματος, δπερ τιμά τους χατηγοροομένου;», χ«1 τελευτών εζήτησε την καταδίκην αυτών κατλ τα άρθρα 60 καί 210 τής Ποινιχής Διχονομίας, τό δέ διχαοτήριον, άχοϋσαν καί την υπεράσπισιν των κατηγορουμένων καί δια&κεφθέν συντόμως, άπήγγειλε την απόφασιν αΰτοΰ διά [τού προέδρου κ. Φλω- ρέακου, χαθ' ήν έκαστος των 8 κατηγορουμένων χατεδικοίσθη είς πρόστιμον 100 φραγκων. ΚΡΗΤΗ Αγγέλλεται είς τα Βιενναΐα φύλλα δτι δ χ. Βενιζέλον υπέ¬ βαλε μακρόν υπόμνημα είς την διεθνή έξελεγκτικήν επιτροπήν δπ.ρ καί προφορικώς τω εδόθη εΰκαιρία νά αναπτύξη. Η έξελεγκτικη έπι- τροπή ήκουσεν έπίσης καί τάς γνώμας πάντων των νομαρχών τήςνή- 1 σου έλαβε δέ γνώσιν χαί τοΰ περί τής έν τή νήσω δικαιοσύνης υπο- 1 μνήματος δπερ υπέβαλεν αυτή δ πρώην σύμβουλος κ. Φούμης. Η Ι επιτραπή θά έλθη προσεχώς είς συνεννόησις χαί πρός τόν χ. 1. Σφαχιανάκην. ΤΟΤΡΚΙΑ Μετβξΰ τής Τουρκίας καί των 'Ηνωμίνων Πολιτειών δπάρχει άπό πολλοΰ ήϊη χρόνου έχκρεμής ίιαφιρα έν σχί«ι πρός την ανα¬ γνώρισιν χαί χήν μεταχείρισιν των εκπαιδευτικήν ίίρυμίτων άτινα συντηροΰΐιν αί Ηνωμεναι Πολιτειαι έν τω Το^ρΑικω χρίτει. Έν σχέσει πρός την έκκρεμή ταύτην ΰπόθυιν πολλαί ϊιακοινώϊΐις αν¬ τηλλάγησαν ήδη μετ«ξυ Ουασιγκτώνο; καί Κωνσταντινουπόλεως, διά τής τελϊυταίας δμως έντόνου διαχοινώτεως τοΰ Άμεριχχνοί πρεΐβιυ- τοΰ ζητ«ί:αι δπως ώς τάχιστα επισήμως αναγνωρίση ή Πύλη τα έκπϊΐοιυτικά Άμερικανιχά Ίδρύματα τα «παριθμούμενα .ν τή Ά- μερικανική διακοινώσει τής 25 Φεβρουϊρίο^ 1903. Όπως προσίβθή δέ μείζων σημασί* είς την τελευταίαν ταύτην Άμερικανικήν διακοί¬ νωσιν, αγγέλλεται δτι περί τα μέσα τής προσεχούς εβδομάδος θά καταπλεύση εί; Βηρυτόν μοϊρα τοΰ Αμερικανικόν σIόλο^ έχ τριών χαταδρομικών υπό τάς διαταγάς τοΰ άντιναυάοχοο 8Ϊ83ΐ)3θ. Έ άντι- πάθεια τής Πύλης πρός την έν Μικρά 'Ασία εκπαιδευτικήν των Άμερικβνών δράσιν άποδίδεται είς την δπόνοιάν τής Τουρκικής κυ¬ βερνήσεως δτι τα Άμεριχανικά έκπαιδευτικά Ίδρύμχτ» διατελοΰσιν είς στενήν συνάφειαν πρός την Άρμενικήν ιδία προπαγάνδαν. Άλλά χαί Εϋρωπα'ιχά άκόμη φύλλα άνΐμολογοΰΐιν δτι τό πνιΰμα των δια- μερισμίτων έκείνων, έν οί; τα Άμερικανικά έχπαιίευτήρια, προσλαμ- βάνει ολίγον κατ' ολίγον τβραχωϊέστατον χαρακτήρα. Τή πέμπτο ίσταμίνου οί ίν Κωνσταντινουπόλει πρέσβεις των Μ. Δυνάμεων, προτάσει των πρέσβεων τής Αυβτροουγγαοίας κ*ί τής Ρωσοίας, επέδωκαν τή Πύλη ΰπόμνημα, ίιαλβμβάνον τέσσαρας «ίτή- σεις διατυπωθείσας κατά την συνεδρίαν τϊ)ς 2*:ης παρελθόντος μηνός υπό τοΰ στρατηγοΰ ϋθ Οϊογ^Ίβ καί των στρατιωτικών ακολούθων αί αίτήσεις αυται, ών ή έχπλήρωτις κρί^εται άκαραΐτητος διά την πε¬ ραιτέρω άναδιοργάνωυιν τής Μαχεδονιχής χωροφυλαχής, είνε αί εξής: Παροχή είς την χω:οφυλακήν δικαιώματος επεμβάσεως είς οιονδήποτε κακούργημα, οίοσϊήποτε καί άν είνε δ δράοτης· τάχιστος δπλισμός των χωροφυλάκων δι' έπαναληπτικών δπλων καί πολυκρότων αϋστηρά έφαρμογή των περί δπλοφορίας διατάςεων ώς πρός πάντα τα τμή- ματα τοϋ Μακεδονικοΰ πληθυσμοϋ' έκτύπωΐις κανονιαμών πρός χρή¬ σιν των άρχιφυλάκων τής χωροφυλακής. Έκ μακροτέρας πρός την «Νέαν Ημέραν» επιστολάς περί των θεολογικών τοΰ Γένους σχολών άποσπώμιν τα εξής: Σφοδρά διεξήχθη έπ' εσχάτων δημοσιογραφιχή συζήτησις, α<τό των στηλών χρητιχών τίνων εφημερίδων κχί μεταζΰ Κρητών θιολί- γων, περί τοΰ τίνες ώς θεολόγοι κατ>ρτίζονται έπιστημονιχώτερον,
οί διανύοντες τάς «πουδάς αυτών είς τάς σχολάς τής δούλης Πατρί¬
δος, τής Χάλκης τούτέστι έν Κων)πόλει χαί τοΰ Σταυροΰ έν Ίερο-
σολύμοις, ή οί έν τή τοΰ έθνικ:ϋ Πανεπιστημίου θεολογική οχολή;
Τής συζητήσεως ταύτης ουμμετααχών διά τής «Ν. Ημέρας»
καί Ετερος Κρής ίθηχεν, καθ' ημάς, τό ζήτημα είς την θέσιν αΰτοΰ,
άποδείξας σαφώ; χαί περιτράνως την ύπεροχήν των έν τή ίούλη
θιολογιχών σχολών, διά τάς δλω; ιδιαιτέρας συνθήχας χαί δρους υφ'
ο^ς τα δύω έν ανατολή ανωτέρα θΐολογιχά φυτώριχ λειτουργοΰΐΐ.
Συνεχίζοντες, ούτως ειπείν, την επί των θεολογιχών σχολών συζήτη¬
σιν θά περιορίσωμεν ταύτην είς τάς δύω μόνον σχολάς, τάς έν τή
δούλη Πατρίδι, καί Οά εξετάσωμεν δποτέρα τούτων έκπληροϊ είλικρι-
νέίτερον καί λυσιτελέστερον την ύψίσιην αυτής άτϊοΐ;:λήν χαί ποία τα
αϊτια τής παρατηρουμένης ζωής έν τή μιά τούτων χαί μχρατμοΰ χχί απο¬
γοητεύσεως έν τή ετέρα. Καίτοι έχομεν λόγου; δλω; Ιίιαιτίρυ;, 'ινα συμπα-
θέστερον διαχείμεθα πρός την σχολήν τής Χάλκης, δέν θά διστάΐωμεν έν
τούτοις χαί δημοσία νά δμογογήσωμεν, δα ή θεολογιχή σχολή τοΰ
Σταυροϋ, ή κατά τό πρώτυπον τής έν Χηϊλκη δργανωθιϊσα χαί λει-
τουργοϋσχ, άποβαίνει σήμερον έπω^ελεστέρα τή έχκλητία χαί τω γένει
χαί λύχνος φαεινός επί ια 2ρη τής Σιών φιοτίζει πάσι, τοίς τε έγ-
γίις καί μαχράν έν σκότει διαπορευομένοις. Άλλά ποίος δ λόγος δι'
δν σχολή, κατά τό πρότυπον τής έν Χάλκη Ιδρυθείσα καΐ άπαρεγ-
χλίτως τώ όργανισμώ αυτής έκολουθήσασα, κατώρθωσε νά έξαρθή
είς τοσούτον ίδεώϊες υψος καί ν' άποφέρη τόΐου; εύχύ,χου; κ αί άγλα-
ους χαρπούς, οΐους οί νεαροί αυτή; Λευίται έκ των στηλών τής
«Νέας Σιών» ημίν έπιδεικνύουσι; Διατί σήμερον, οί μέν μαθηταί
τοΰ Σταυροΰ νά κατέχωσι τόσον ύψηλά την δαία τής έπιστήμης χαί
των φώτων, οί ϊέ τής έν Χάλκη νά κρύπτωντβι προσεγγίζοντος τοΰ
φωτός; Διατί έκεϊνοι μέν, έςερχόμενοι τής σχολής, νά έπιδίδωνται
είς τόσον σιβαράς χαί υψηλάς καί εϋρείχς μελίτας, ούτοι δέ νά
σφραγίζωσιν ίπτά σφραγΐσι χαί «νιτά τα ολίγα διδακτικά βιβλία, Ιτινα
άποκομίζουσιν έξερχόμενοι τής Σχολής ;
Ό λόγος είνε προφανής χαί πασ(γνωΐ:ος χαί τα πράγμχτ*
ϊϋτά μονονουχί φωνήν άφιάσιν. Οί έκ τής ϊν Ίεροΐολύμοις σχ«λής
άποφοιτώντες δέν έκτίθενται είς τούς τρυκυμιώδιις βιωτικιϋς άνέ-
μους· δέν προσφεύγουΐιν εί; την πολιτικήν των μικρίρρ^ϊυυργιών καί
των ταπεινών κολακειών δέν χχτχναλίσχουΐι την εϋφυίχν των περί
τσιαΰΐ», δ*ω; κατορθώϊωΐιν οΰτω νϊ έξχΐφαλίσωϊΐ τα ποίς συντήρησιν
αυτών μέσα. Ό μαθητής της σχολής τοΰ Σταυροΰ, άπολαύων ίδιαζοΰΐης
προνοίας χαί χ*τά τόν χρό<ον τής μαθητιίχς, προττατεΰεται χχί κα¬ τόπιν πατρικώς υπό τής άγ^ταφιτική; άίελρίτη::;, τουοθ'.τοΐιο; λι - τόν καταλλήλως, αναλόγως τής ίδιαζούιης ακίί έπιϊόϊεω; κχί τής άτομικής εΰφυίας χαί ίκανόΐητος. Ούτω δέ περί αϋτοΰ μεριμνώΐα, πχρχχολουθεϊ συντόνως χαί την περαιτέρω κοινωνικήν αΰτοΰ δράιιν, μκά ωρισμένου δέ χοονικοΰ διαστήματος υπηρεσίαν άμιίβιι τούτον κα:' 1;!α/ τώ< ΰπιιρίσιών καί έχδουλεύσεων, αίς παρέσχε τή Έκκλησίν αύτοι. 'Ο δέ ου;ω φιλο- στόργως προστατευόμενος, καί βέβαιος περ'ι τής περαιτέρω προαγωγής ών, δέν δκνεϊ πάσαν νά αποδεχθή αποστολήν, «διαφόρων, άν χαί είς τό αντίθετον άκρον τοΰ ήμετέρου ορίζοντος στέλλητχι· διότι γνωρίζει, δτι όπουδήποτε καί ά/ γ) έςυπηρετεϊ αΰτά τα συμφέροντα τής έχ- χλησίας τού, ήτις μετά ωρισμένον χρονικόν διάστημα άνακαλεΐ τούτον παρ' αυτή καί άμίίβίΐ 3ιά περαιτέρω προαγωγής. Ούτω δέ, άσφαλές πρό αυτού ίχων τό μέλλον καί γνωρίζων, δτι μόνον διά τής ίκανότητος θά τύχΐ) περαιτέρω προαγωγής, άφο- σιοΰται εΰ5ρκως είς τό έργον αΰτοΰ καί έπιδίδεται είς μελέτας σοβαράς καί συγγραφάς, οίας άναγιγνώϊχομεν είς την «Νέαν Σιών». Όΐτοία δέ τύχη άναμένει τόν μαθητήν τής έν Χάλχη σχολής; Μόνον δσοι ϊτυχο* νά ϊίωσι μαθητάς τής σ/,ολής ταύτης, χατερχομέ- νους μετά την άποφοίτησιν αυτών είς Κωνσταντινούπολιν διά τελευ¬ ταίαν φοράν, πρός «υρεοιν τύχης, δύνανται νά περιγράψωσι την λύπην χαί την αγωνίαν έκείνων, οΐτινες δέν ηΰτύχησαν νά Ιχωσιν ίσχυροΰς Γέροντας *αί μεγαλοαχήμους προστάτας. Ή Μεγάλη τοΰ Χριστοΰ Έχχλησία έπαυσε πλέον νά μεριμνά περί των μαθητών τής σχο¬ λής κ<*ί ουδεμίαν ηθικήν υποχρέωσιν άναγνωρίζει είς εαυτήν διά τού; νεαρούς τούτους στρατιώτας, οΐτινες είς τόσον μέγα χαί εΰγενές στάδιον επί τόσα έτη προηλείφοντο. Άλλά δέν θά ήσαν άρά γε ευτυ¬ χέστεροι εάν έμενον είς τάς άγκάλας των οίχογενειών των, άντ'ι μετά χαλίπόν μαθητιχόν στάδιον νά ρίπτωνται τόσον άνοιχτιρμίνω; είς τάς δδούς, άνευ τινός προστασίας; Τί δέ πταίουν αΰτοί αν δέν έσχον Ίσχυροΰς προστάτας, οίτινες πάντ» τα μέσ» έν ενεργεια θά έθβτον, ίνα τοΰ; άναδείςω:ιν άρχιεπισκόπους ή μητροπολίτας; Έν τίνι δικαιώματι δ ΰπίτροφος τοΰ Γέροντος Α, νά προάγηται μετά παρέλευσιν δλιγίστων έτών είς τα υπατα άξιώματα, οί δέ ν' άφίνων- ται είς τα βάθη τής Άνατολής ώς άπλοϊ διδάσκαλοι ή καί Ίεροκή- ρυκες, χωρίς νά σκεφθώσιν οί τα τής Έκκλησίας Ιθύνοντες, δτι καί ούτοι έργάζονται είς τόν άμπελώνα τοΰ Κυρίου, έπωφελέστερον ίαως τοΰ πρωτοσυγχέλλου τοΰ Α σεβασμιωτάτου καί τοΰ άρχιαδιακόνου τοΰ Β; Πώς ν' άντλήσωσιν ούτοι θάρρος, δταν βλέπωσιν, δΐι δ έν τή σχολή ήλίθιος προστατευόμενος μεγάλον Γέροντος, έξερχόμενος αυτής, παραγκωνίζει καί καταπατεΐ πάντας τοΰς άνωτέρους τού καί λόγω ίχανότητος καί λόγω ήθικών προσόντων, έν ριπή δ' οφθαλμού άναβιβάζεται είς τα άνώτατα έκκλησιαστιχά άςιώματα ; Πώς νά μή άπογοητεύηται δ μαθ()τής τής σχολής χαί νά μή αίμχσΐη ή καρ- καρδία τού *αί νά μή θεωρή ώ; μητρυιάν την εκκλησίαν, δταν βλέπη τοΰς τόσον πομπωδώς άποβληθέντας τή; σχολής διά τό πραξικόπημα έκε'ινο τής άντβρσίβς μετά ελάχιστον χρονιχόν διάστημα είς τα υπατ* άνελθόντας έξιώματα, ώς αμοιβήν δήθεν τής άχολάστου χαί άσυγ- γνώστου έχείνης διαγωγής των πρός τε την σχολήν χαί την εκκλη¬ σίαν, τοΰς δέ εΰπειθ·ϊς καί νομοταγείς χαί χρηστοήθεις περιβ,ρονουμέ- νους, διότι δέν έτυχε νάχαταλέγωνται ο3τοι μεταξΰ των προστατευομένων των ϊσχυρών ;Άποφεύγομεν νά δνομάσωμΐν τοΰς άδίχως ούτω προαχθέν- τας, διότι ουδαμώς έπιθυμουμεν νά Οίξωμεν την φιλοτιμίαν αΰΐών, άφοΰ άλλως άλλοι ένέχονται διά την προαγωγήν των. Πταίει ή έχχ>η-
βία, ή προτιμώσα τόν Ενα τοΰ άλλου χαί προάγουΐα τοΰτον έλαφρα
τή καρδίΛ, χωρίς νά λαμβάνη ΰπ' ίψει άν θίγεται ή φιλοτιμί* των
ί'λλων σϋναδέλφων τού, οΐτινες μετά εΰαγγελικοΰ έργάζονται ζήλου
έν τφ άμπελώνι τού Κυρίου, είτε ώς διδάΐχαλοι, είτε ώς ίεροχή-
ρυκες. Επόμενον άρα, ώς έκ τοιούτων άσυγγνώστων καί άδιχωτάτων
πράςεων, νά μαραίνηται δ ζήλος καί νά στρέφηται ή προσοχή των
άποφοίτων τής οχολής είς τό πώς νά ύποσχιλΐση δ είς τόν άλλον,
χολαχεύων τον Γέροντα Β καί χυλινδούμενος πρό τοΰ Γέροντος Γ.
Εάν δέ ποτε χαρβκτήρ γενναΐος καί ΰψηλόφρων άπετροπιάζετο τοΰς
έξευτελισμοΰς τούτους καί έκράτιι υψηλότερον την θέσιν α!ιτοΰ, μή
χαταδ εχόμενος νά έξευτελίζη εαυτόν καί τό οχήμα, ούτος θά ήτο
ήναγχασμένος νά περιφέρηται ώς χατάδικος είς τάς άγυιάς τόΰ Φα-
ναρίου, άεργος χαί άχρησιμοποίητος, ώς ό έκ Πελαγωνείας Ίωακείμ
Φορόπουλος, δ διασώσας την τιμήν τής Ιεραρχίας κατά τάς φαλεπάς
ταύτας ημέρας τής ήθιχής ημών καταπτώσεως.
Ό διακεκριμένος ημών φίλος καί συνεργάτης Χρ. Παπαδίπου-
λβς δημοσιεύει έν τή «Ν. Σιών» πίρισπούϊαστον μ»λίΐ/]ν περί των
Άγιοταφιτών έξ ής μεταφέρομεν τα έςής :
Τώ δντι ή ύπαρξις τοΰ μόνου τούτου μοναχικοΰ τάγματος έν
τή δρθοϊ'όξω Έχκλησία δφείλίται είς έζαιρετικοΰς δλως λόγους.
'Η ίδρυσις των επί των άγίων Τόπων νβών άπήτηβε την ίδρυσιν
3
ίδίου τάγματος άνθρώπων άφωσιωμένων είς θεραπείαν κχί μέριμναν
αυτών, τούτου δ' ένεκα τό 326 #τος τουτέστι τό ϊτος τής Ιδρύσεως
τού Ναοϋ τής 'Αναστάσεως θεωρούσι συνήθως ο'. ίστοριχοί ώς τό
ίτος τής ιδρύσεως τής Άγιοταφιτιχής Αδελφότητος, ήτις επί αίώνας
δλους έμεινε φρουρός άγρυπνος παρά τόν Τάφον τοΰ Κυρίου. Ή »Βυ-
ζαντινή Αδελφότης» αύτη (Οοπιγθπθ Βνζαηιΐηβ) ώς χαλίΰσιν αυτήν
οί δυτιχοί, ηγρύπνει παρά ΐόν Τάφον τοϋ Κυρίου, δτε ήλθον οί
Σταυροφάροι, αδτη ανέλαβε πάλιν την θέσιν αυτής μετά την φυγήν
αυτών καί ταύτην εύρον οί χριστιανικαί λαοΐ χατά τοΰς μϊταγενεστί-
ρους χρόνους συρρέοντες είς την αγίαν Γήν πρός προσκύνησιν των
άγίων Τόπων. Δυστυχώς δμως «πό τοΰ ιστ' αιώνος διεξήχθη μέγιστο;
αγών πρός επικράτησιν επί των Προσκυνημάτων καί αναντηρρήτως
άνευ τής Αδελφότητος ουδείς σήμερον έπρεπε νά γίνηται λόγος περί
έρθοδοξίας έν τή χβιτίδι τού Χριστιανισμόν, κατ' ανθρωπίνου; ύπο-
λογισμούς, άλλά έξ Γσου είνε άναντίρρητον, δτι άνευ τής έπιχου-
ρίας των εΰλαβεστάτων δμογενών ουδέν ηδύνατο ή Αδελφότης νά
κατορθώση. Ό αγών απήτει δυνάμεις χαί πνευματικάς καί υλικάς,
πρός διεξαγωγή» αΰτοϋ έπρεπε νά ευρίσκωνται άνδρες μεγάλης αΰτα-
παρνήσεως, ερχόμενοι ενταύθα καί ταΐσόμενοι έν ταίς τάξεσι τής
Αδελφότητος έ'τοιμοι όντες Ινα πολλάκις καί διά θυσίας τής ιδίας
αυτών ζωής ιΊπιρασπίσωοι τα διχαιώματα τοΰ ήμετέρου εΰσεβοΰς γέ¬
νους επί των Προσκυνημάτων κ*1, των ίερών ναών, ών έκαστος λίθος
εστήθη δι' ήμετέρου χρήματος καί Ιδρώτος επί αίώνας τώρα ολοκλή¬
ρους έκχεομένων. Καί υπήρξεν δλως Ικτακτος ή κίνησις ολοκλήρου
τοϋ γένους πρός τόν αγιον Τάφον, μάλιστα ' κατά τοΰς τελευταίους
τέσσαρας αίώνας. Έκαστος δρθόδοξβς δμογενής εθεώρει άνεκτίμητον
χαί ίιά τουτο πολυπόθητον τόν Ιερόν τίτλον τοΰ προσκυνητοΰ («χ«-
τζής») ϊιά τόν οποίον έκαυχάτο καί ένηβρύνετο περισσότερον ή δσον
φυσιοϋται καί άλαζονεύεται δ λ*τά σύμπτωσιν φέρων τοΰ; συγχρόνου;
εΰγενίίας τίτλους, διά τουτο δέ καί άρχοντες καί λογάίες τοΰ γένους,
Πατριάρχαι, άρχιερείς χαί χληριχοί, δ πολΰς όρθόδοξος χά! εΰσεβής
λαός έσπευδε πρός τόν αγιον Τάφον έν σταυροφοριχή κινήσει. Τάτε
χαί αί μεγάλαι δωρεαί πρός τόν άγιον Τάφον ήρξαντο· ίερά άναθή-
ματα, χρήματα, Μετόχια, Μοναστήρια, έδωροΰντο κ«ί οί δμογενεΐς
ήγεμόνες των παριστρίων χωρών ·καί οί προυχοντες τοΰ γένους καί
οί κληρικοί καί δ απλούς χωριχός. Ό μή έχων χρήματ* έπεμπεν
είς την Άδελφότητα σΐτον, σάπωνα, ϊλαιον. Έκοσμοϋντοα δέ τα Ιερά
σεβάσματα τής άγίας ημών θρησχείας, οί έτοιμόρροπο'. ναοί έστηρί-
ζοντο, τα Μοναστήρια έπεσκευάζοντο, πανταχοΰ δέ τοΰ ορθόδοξον
χόσμου συνεκροτοΰντο «αδελφάτα», ετησίως συνεισφέροντα υπέρ τού
άγίου Τάφου. Εντεύθεν εσκορπίσθησαν είς πάσαν γωνίαν τής έρ'θο-
δόξου γής άγιοταφΐται μοναχοί τοΰς έράνους των πιστών συλλέγον-
τες. Ήγοΰντο τούτων οί άοίδιμοι Πατριάρχαι άπό τόπου είς τόπον
μετββαίνοντες χαί έπαίτιδα τείνοντες την ιεράν αυτών χείρα. Διότι τα
μεγάλα ζητήματα των Προσκ,ινημάτων, ή σΐήριξις τοΰ έπιτοπίου λαοΰ
είς την όρθοδοξίαν, άφ' η; διά παντοίων μέσων άπέσυρον κχί άποσύ-
ρουσιν αυτόν οί άλλόδοξοι, άπήτουν καί άπαιτοΰσι ποσά κολοσσιαϊα,
πάντοτε δέ ή Αδελφότης ήτο κατάχρεως. Καί έπρεπε πιζή πολλάκις
άπό Ίεροσολύμων δια τής Δαμασκοΰ είς Κων)ιτολιν μέχρι Μακεδο-
νίας καί Θεσσαλίας τ) κατ' αντίθετον διεύθυνσιν μέχρι των παριστρίων
χωρών νά μεταβιΐνωσι. Πολλάκις είς χείρας λτρ:ών πίριέπιπτον,
άλλά τυ καθήκον υπέρ τοΰ άγίου Τάφου έχέβαλλε τή/ μοναδικήν
εκείνην περιπλάνησιν. Τα τελευταία 18 έτη τής πατριαρχΐΐας αύτοι
δ Δοσΐθεος διήλθε περιιτλανώμενος χα'ι άποζών ώς δ έσχατος των
άλλων. Πολλοί Πατριάρχαι δέν ηδύναντο νά προμηθεύωνται οΰίί τα
πρός τό ζήν έχ των ίεροτελεστιών, άς απετέλουν. Καί δταν ποτΐ
τόν λογιώτατον Πατριάρχην Χρύσανθον προέτρεπον οί «δελφαί ν' ανα¬
λάβη περιοδείαν καί έδιδον είς αυτόν μόνον 50 γρόσια δι' ΐςοδ'χ τοΰ
δρόμου, έκεινος δέ παρετήρησε·/ δτι ήτο τό ποσόν πολΰ δλίγαν, έκεΐ¬
νοι άντιπαρετήρησαν είς αυτόν μετά πάσης εϋλαβείας «άλλ' ημείς,
Μακαριώτατε, σέ βτέλ«μεν διά νά μά; φέρης χρήμχτα νά βαστάξω-
μεν τόν άγιον Τάφον καί τό άγιον «Σπήτι». «Σπήτι άγιον» έχάλει
τότε δ άγιοταφίτης τό κεντρικόν Μονχστήριον, πρός 3 αναποσπάστως
συνεδέετο χαί είς ου ταός χανόνας υπήγετο ώς χαί σήμερον χαί ούτι¬
νος τάς διατάξεις άγογγύσΐως έξεΐτλήραυ. Μετέβαινεν δπου διετάσΐετο.
Μετέβαινε πολλάλις, την δδοιποριχήν μίνον βακτηρίαν έχω/ έφόϊιον,
είς άπωτάτας χώρας. Άγιοταφϊταί τίνες μεταβάντες ποτέ μέχρι
'Ρωσσίας χαί μή δυνάμενοι νά έπιστρέψωσι χατ' ευθείαν, ίνα μή
συλληφθώσιν υπο των Πολωνών, ηναγκάσθησαν νά έπιστρέψωσι διά
τής βορείου θαλάσσης χαί τής Αγγλίας είς Παλαισΐίνην, ίνα χέρματά
τίνα χομίσωσιν είς τόν άγιον Τάφον. Καί άλλαι μέν άς θαυμάσωσι
τοΰς ήρωας έχείνους τού καθήκοντος, τοΰς υπέρ των προσκυνημάτων
αγώνας αυτών έξιστοροΰντες, άλλ' δ δούς την αφορμήν είς τάς ανω¬
τέρω σχέψεις ύποδιικνύει μίαν λαμπράν γραμμήν τής ί'ραποστολικής
δράσεώς των άγιοταφιτών, Τώ ϊντι καί δ μέγας Πατριάρχης Δοσί-
θεος έλαβεν ήδη αφορμήν νά θαυμάση την θείαν Πρόναιαν, ήτις τή»
περιπλάνησιν των άγιοταφιτών έχρησιμοποίησεν έπ' άγαθω τοΰ Γέ-
νοας, διότι οί περιπλανώμενοι εγίνοντο διδάσκαλοι αΰτοΰ. "Οπου με¬
τέβαινον έκήρυττον, οί δυνάμενοι έξ αυτών, τόν θείον λόγον, έπέλυβν
διάφορα θρησχευτικά ζητήματα, ϊδρυον σχο)άς, συνήθροιζον βιβλία ή
έξέδιδον ιδία βιβλία έκ τοΰ ίδίου αυτών άγιοταφιτικαΰ τυπογραφϊίου.
'Ο μελετών την Ιστορίαν τής δρθοδόξου 'Εκχλησ,ίας μάλιστα χατά
τό» ιζ' αίώνα, χαταντα πολλάκις νά πιστεύση δτι τα νήμχτχ τής
θρησκευτικάς καί πνευματικάς κινήσεως τής καθάλου όρθοδόξου Έκ¬
κλησίας έκράτου/ οί άγιοταφΐται. Καί λέγομ$ν τής κχθόλου δρθοδό-
ξου 'Εχλησίας, διότι οί μεγάλοι Πατριάρχαι τής Ίερρυσαλήμ κατά
τόν αίώνα εκείνον υπήρξαν ού μόνον τοΰ ήμετέρου γίνους άλλά καί
των νηπιαζόντων έτι τότι Ρώσσων μεγάλοι διδάσκαλοι καί χειραγω-
γοί πρός αναγέννησιν αυτών. Ή φωνή τής Ίερουσαλήμ, είς εποχήν
τόσο» δυστυχή, άντήχει πανταχοΰ, ζήτημα μέγα θρησκευτικόν έτά-
ρασσεν αίφνης την ορθόδοξον Εκκλησίαν καί εύρισκε την λύσιν αΰ¬
τοΰ έν Ίερουσαλήμ, δπου καί Σύνοδοι συνεκροτοΰντο, δπου συνηντάτο
τό δλον γένος' ώς έν πνευματική τινι Όλυμπία. Ό άναγινώσκων τα
Πραχτικά τής μεγάλης έν Βηθλεέμ Συνόδου τοΰ 1672 έννοεΐ παλ-
λόμενον τόν μυστικώτερον σφυγμόν τοΰ ό,οθοδόξου ημών γένους, διτερ
άνοικοδομήσαν τόν ναόν εκείνον συνεκράτησε κατά τα έγκαίνια αΰτοΰ
Σύνοδον. Ύστερον δέ τούτων δέν πρέπει νά είνε άκατχνόητος ή
ΰπερτάτη άγάπη αΰτοϋ πρός τα άγια προσκυνήματα χαί τοΰς πι<«τοΰς αυτών φρουρούς, δέν πρέπει νά είνε ακατανόητον διατί χατά τή* προ μιας έκατονταετηρίδος ά/οικοδόμησιν τοΰ Ναοΰ τής Άντστάσίως, πολλοί πτωχοί δμογενεΐς καί τα μαγειριχά αυτών σκεύη έπώλησαν, ίνα διά τοΰ έράνου αυτών συμμετάσχωσι τής ανοικοδομήσεως Ι Ίδοΰ •ποίους δεικνύουσιν ημίν οί αίώνες τοΰ; άγιοταφΐτας πατέρας, άφ' ενός μέν φρουροΰ; των Προσκυνημάτων καί άφ' ετέρου διίαΐκάλους τοΰ γένους. Ακριβώς δέ τα δύο ταυτα έμφαίνουΐι πραγματικώς την έννοιαν, την αποστολήν καί τόν προορισμόν τοΰ Άγιοταφίτου ώς μα- ναχοΰ, συνυπονοουμένων πάντων των σχετικών προσόντων καί πασών των μοναχικών άρετών. Μόνον οί άμαθεΐς, οί μή είδότες την ιστο¬ ρίαν, εί μή εϊδότις την μεγάλην δράσιν των μοναχών έν τή δρθοδάξω ημών 'Εκκλησΐα δύνανται νά έχωσι την ιδέαν, δτι δ μοναχικός βίος παρήχμχσε χαί δτι ουδεμίαν έχει αποστολήν. Τω 8ντι δ μοναχός δ μή ώφελών τον πλησίο/ αυτού, δ μή γινόμενος μοναχός μόνον καί μόνον ίνα μή ΰπηρετήση τον πλησίον αυτού καί φανταζάμενος δτι σώζει εαυτόν διά τής έπιτελέσεως ωρισμένων τινών θρησκευτικώς τύ- πων, ίσως οΰϊέ εαυτόν δύναται νά ώ^ϊλήση. Άλλ' οταν δ άγιος Σάββας, χάριν των ύποθέσεων τής Έκκλησίας, οί; μεταβαΐνη άπό τής έρήμου εί; την Κωνσταντινούπολιν χχί ώ; ρακένό'υτο; μέν έχ- διώκεται υπό των ^ρίύρώ'* έκ των άνααΐόρων έχει δμω; τό σθένος νά είπη την αλήθειαν πρός τόν Βασιλέα, δταν Ίιρθσολυμΐται μοναχοί έκ τής έρήμου τής Μονής τοΰ άγίου Σάββα άγωνίζονται υπέρ τής όρθοδοξίας, δταν δ Ιωάννης Δαμασκ()νός ίημιουργή εποχήν έν τή θεολογική έπιστήμη, δταν χαθ' δλον τόν μεσαίωνα δίν παύωσιν οί μοναχοί μεταβαίνοντες αυτοπροσώπως εί; την Βασιλεύουσαν, βασανι- ζόμινοι χαί στιγματιζόμενοι χάριν τής όρθοδρξου πίστεως, δταν παρά τάς άντιξόους πνοάς έν τή κβιτίδι τοΰ χριστιανισμοΰ διασώζωσιν άνημμένην την θρυαλίδα τής χριστιανικής πίστεως καί πρό πάντων δταν συλλέγωσι τοΰς προγονικοΰς ημών θησαυροΰς έν ταίς Βιβλιοθή- χαις των Μοναστηρΐων αυτών, δταν έπιτελώσι τον θαυμάτιον αυτών άγώνα υπέρ των Προσκυνημάτων, παρίστανται έν τή ίστορία τής 'Εχ- χλησίας ώς σπουδαιότατοι παράγοντες τής ζωής αυτής. Άπακόιττει 8έ τάς χαλλίστας σελίδας έκ τής Ίστορίας ταύτης δ πχραγνωρΐζων την μεγάλην των μοναχών δράσιν ενταύθα τι καί αλλαχού. Τοιαύτη ήτο ή δράσις των μοναχών κατά την άψευδή μαρίυρίαν τής ίστορίας, τοιούτου^ δ' άνέδϊΐξαν εαυτούς μιριχώτερον οί άγιαταφϊται μοναχοί, ό εΰγενής χαί άνεχτΐμητος των οποίων αγών εξακολουθητικώς ίιεξά- γεται καί σήμεραν καί τοιούτος έν τω μίλλοπι διεξαχθήσεται ϋιτ' αυτών συνεχιζόντων τάς χρυσάς παραϊόσεις των ίερών αυτών προ**- τόχων. Βεβαίως δ γηραλέος Άγιοταφίτης, δ άγωνισθεΐς δύναται νά έφησυχάζη καί εΰχητ^ι είς τον θίόν «υπέρ τώ< έν άποΒημίαις καί έν διακονίαις ϊντων, υπέρ των έλεούντων καί έλεηΐάντων, ή δέ εΰχή, ή άγιαι χαί είλικρινής εΰχή υπέρ τούτων είνε έπίσης μέγα καθήκον. Όσοι δμος νεώτεραι, δσοι μή υπό τοΰ γήρατος Ιτι κχτχληφθέντες χαί μή έκ πολυετούς υπηρεσίας άιταοδήσαντες έτι, χχί σήμερον ώς "Αργοι άκβίμητοι φτλάττουσι τα προσκυνήμχτα ώς ίερωτάτην χληρα- νομίαν πατριχήν, καλώς φρονούντες, οπ ου μόνον δέν όφείλουσιν, άλλ' ουδέ δικαίωμα έχουσι νά παραδώσωσιν αυτήν είς άλλου;, έστω καί άν καί περί χινδύνου τής ιδίας έαυτώ1/ ζωής πρόκειταί, διότι πάσα υποχώρησις έν τοίς προΐκυνήμασιν είνε άπομάκρυνσις άπό τής Ιστορικής τής Αδελφότητος άποστολής, ή τοιαύτη δ' ίκ)ϋ*.ρη- σις μόνον άνεπανορθώ:ου ολέθρου νά γείνη παραΐτιος δύναται. Άλλ' ώς είπομεν είς την δράσιν τοΰ Άγιοταφίτου άνάγϊται καί έτερον έπίσης Ιερόν καί υψηλόν κ«θήκον, ή τοΰ Γένους διίασχχλίχ. Διϊα- σκαλίας διψώσι καί χρήζουσιν ου μόνον έχεΐνοι οΐτινες έπυλίπτονται τοΰς άγίους Τόπους ώς χαί ό δρθόδοξος λίός τής Παλαισιιίνης, άλλά καί έκεΐνοι, ούς έπισχέπτονται οί άγιοταφΐται χάριν τοΰ ,'Αγίο.ί Τάφου. Διά τουτο δέ .όϊ τε πρός στήριξιν τού όρθοϊόξου ποιμνίου άγώνες τής Άγιοταφιτιχής Αδελφότητος εϊνε σύντονοι χαί ή πιρί των προσκυνημάτων μέριμνα καταβάλλεται κατά τό δυνατόν τοιαύτη, ώστε νά έξασφαλίζετβι ή προσήκαυσ» πνευ;*«τιχτ) αυτών άνχχίίρισις 1

Ιϊία κ»τά τάς μεγοίλης μνήμης ημέρας. Εάν φμως ή Έκκλησίν τής
Σιών δέ κατή'ρτισεν έ'τι τοθς ίιδαξοντας κ»! ίξύ των δρίων τής Πα-
λαιστίνης ορθοδόξους, εάν σήμερον ϊ=ν διατρέχουσι τάς δρθοδόξους
χώρβς κηρύσοοντες τόν λόγον τον ί* Σιών καί έξαγγέλλοντες τόν
εξ βθτής νόμον πρός στήριςΊν των δρθοίόξων, τοϋτ» ί«ν σημαίνει
δτι την πραγμάτωσιν τής είιχής ταύτης 8εν ίπιφυλα'σσει ημίν τό
πλήρες έλπίδων μέλλον, τό οποίον προ τώ / κνευματικών ημών όφθαλ-
μών παρουσιάζη ήμϊν τάς δυαχερείας ήδη προλειανθείσβς, κοιθ' δσον
ουδείς άγνθίί των νυν περυΐίΐσεων το ίεινόν καί άντίξοον. "Ιΐως
μάλιστα ίπιφυλάσσετϊΐ ή θεία πρίνβΐα τή Αγ θΐίριτική Άδελφίτητ
καί ίερ»ποστολικοΰ τβίγμβιτος την συγκρίτησιν έν μέλλοντι άπωτέρω,
τοίγματος, οδ τα μεμορφωμένα κ»ί πεφωτισμέν» μέλη περιοδεΰοντχ
νά δΊδάσκωσι τόν λαόν καί στηρίζωαιν αυτόν ίν τή πίστει κβί τοίς
ήθεσι των Πατέρων, τα 8ε έκχβταχοθ Μετάχι» ημών νά μετα(3οίλω-
σιν είς μορφιοτικά πνευματικά χέντρα. Εΰμεν«ΐας θείας ίείγμχτα
πρός τοιαύτας άποφχάς χαί σήμερον ήδη ϊχει |ή Αδελφότης, έκαστος
ίί γνήσιο; Άγιοταφίτης ώ; μύ/ιβν ίν τ<1) στήθει αύΐοθ θά τρέφη βεβΐίως πόθον τού ν' ανατείλη μέλλίν σημειούμενον πρός τή πρΐ- χτιχή των Άγιοταφιτών δράσει χχί τοιαύτην πνευματικήν δαψιλή πρός λιποφωτέραν π(«νσιν τοθ έπιστη/ονικοΰ έδάφους τής ήμετίρας θεολογικής έπιστήμης. Διότι τίνες ϋλλοι πλήν των μοναχών θά κ»λ- λιεργήσωσι την Οεολογίαν, τόν απαραίτητον δρον τούτον πρός αναγέννησιν τ»)ς Έκκλησις ημών, πρός την άνάρθωσιν τού άληθοΰς θρησκευτικοΰ βίου; Έκ των Μοναστηρίων, έν τή άρχαιάΐητι, εξήλθον οί μεγάλοι ίιδά^καλο; καί (Ιατέρες τής Έκκλησις, άλλά κ»1 ν5ν οΰτε οί Επίσκοποι οίΐτ» ό ίνοριακός κλήρος θά πληρώση την ανάγ¬ κην ταύτην τής άγία; ημών Έκκληοίας, τής άναπτύξίως των θεο- λογικών γραμμάτων. Θά πραξωσι τουτο μόνον οί μοναχοί τής απο¬ στολάς αυτών φαινόμενοι άςιοι· αύτοι ώ; μή ίχοντες άνβίγκβς, ώς ήϊφαλυμένην έχοντες την συντήρησιν αίιτών έκ τού Μοναιτηρίου δύ¬ νανται νυκτός κα! 1)ϊ>.ίρΛί νά έργάζωνται υπέρ τού πλησίον, Είνε βε¬
βαίως άπλοΰν ίνειρον δι' ημάς τό κ»τορθούμίνον υπό των λ*τινικών
μοναχικών ταγματων πρό των ομμάτων ημών έν τή Ανατολή, επί
βλάβη ημών, ή συντήρησις δηλονότι άπείρων σχολείων, ή άνένίοτ
τής θεολογικής επιστήμας καλλιίργεια, άλλά ουχί κ»! άκατίρθωτον
ϊργον. Ό ορθίδοξος χριστιανός θά καταστή ημέραν τινά ουχί καί
λίαν άπομίμαχρυσμένην διά την Εκκλησίαν χαί πνευματιχός ε'ργβί-
της, διότι ή Έκκλησία έχει ανάγκην τοιούτων ίρ^ΛΧ&ν πεφωτισμέ¬
νος, οΤοι δύνανται νά ώπ χαί παηες μέν οί άπανταχοθ ίρθί'δοξο
μοναχβί, έξαιρέτως δμως οί άγιοταφΐται.
ΕΛΛΑΣ
Μ*τ' εγκαρδίου άγγέλλομεν ϋύνης τον θανατον στενοΰ φίλου
τής ήμετέρας εφημερίδος χχί έθνιοφελεστα'του έργίίτου, τοΰ Ευα γ-
γέλου Ν ι κ ο λ α ί δ η, δικηγόρον έν Αθήναις χ»! δφηγί)του τοΰ
Έ/.χλησι«3:ιχοϋ δικαίου παρά τώ έχίΐ 11»νεπιστημ{ω. Ό Νικολαΐδης
χαί ώς επιστήμων ενωρίς διεχρίθη, άνχντιρρτ]:ω; δέ, άν μή νίαρώ-
τατον Ιτι ίντα άφήρπαζεν αυτόν δ θοίνατος, θά έφθανεν είς τα ύψη-
λότατα άξιώματα τής Έλλην.κής έπιστήμης' άλλ' δ,τ ι χ^ρίως διέ-
χρινεν αυτόν ήτο ή θερμοτάτη, ή άγνή, ή λεν,Χί) τού φιλοπχτρί* ής ή
μακρά αυτού έν τώ «Έλληνισμω» ύπηρεσί» παρέσχεν άφθονα, πολύ-
τιμα, άλησμόνητα δίίγματα. Έν τώ Νικολαίϊί) Θρηνο3μ«ν ού μόνίν
έπιστήθιον, προσφιλέστατον φίλον- άλλά κχΐ πχτριώτην ΰψηλίρρονα,
άφωσιωμένον είς τα έθν.χά ίίίώϊη, εξυπηρετούντο ταΰ:ϊ μετ* ένθυ -
σιασμοϋ χα'ι αϋτοθυπίας κχρχδειγμχτΐλής, παίριιίίτ^ν έξ έκίίνων ώ'
ίχομεν σήμερον τόσην σπαίνΐ' όσον χαί απόλυτον ανάγκην.
Αγγέλλεται έξ Αθηνών ότι «ολλά έξέχοντα πρίσωπβ τού έμ-
πορικού καί βυμηχανικού χόσμου απεφάσισαν την {χο37ΐν μετΐχική;
έφημ·ρϋος υπό τόν τίτλον «ΆληΌιια» σ*5ΐΐον έχούϊη; τή·» είρ/)·πιφ
τού λαού εξέγερσιν εναντίον τού άτίμοο πφλιτει»χού χχθΐστιϋτ;;
υφ' 8 μαραίνεται κα! δ Έλληνυμός, Έκ τού διανεμηθέντος ήδη
προγραμμ*τος τής νέ^ς δημοσιογρκφιχής Ιταιρεί»; μεταοέρομεν έν-
διαφέροντά τίνα μέρη· πιστεύομεν 8τι χ»1 οί αναγνώσται τής «Ν'. Η¬
μέρας)) θά αίσθάνωνται την αυτήν ήν χαί ή σύνταξις ίκανοποίηίΐν
βλέποντες όσημέραι μάλλον ένισχυομένας χαί έςαπλουμένας τάς γνώ¬
μας χχί τάς πεποιθήσεις άς πρώτη ή εφημερίς των Βυζχντίων ϊι«-
χήρυξε χιί είς άς Ιχτοτε άδιατρέπτως ένέμεινε χαί έτήρησε τό κο'·
ν<5ν της, πολλάκις ύβριζομένη, διαβαλλομένη, παρεξηγουμένη, τρεχομένη άλλ' οίιδ' επί στιγμήν άμιλοΰΐ* το θλιβίρον δπερ έπέτασσον αυιή ή στοιχειώδης σύνεσις καί διορατικότης. «Διότι μας φαίνεται δτι ϊφθχσεν ή στιγμή — γροίφετϊΐ έν τώ προγρίμμχτι τής νέας Έταιρείας — νά λεχθή μέν καί νά διαβοηθή 5λη ή αλή¬ θειαι άφοβος χαί έπροχαλυπτος, ό λαός δέ νά αισθανθή την κολοα- σαίαν δύναμιν, την οποίαν ίχει είς τάς χείρας τού, την οποίαν έγ- κλείει είς τα στήθη τού, κ«! ν' αναλάβη αΰτίς 6 λαός την πρωτο¬ βουλίαν τής ανορθώσεως των πραγμάτων, τό έργον τής ιδίας αυτού σωτηρίας, τής σωτηρίας τού δλου "Εθνους. Είνε άνοίγχη αοϊ γε νά διεχτραγωδήση τις την μαύρην άληθώς καταστίσιν, είς την οποίαν «πό τόαων χρόνων χυλίεται τυφλή, άνερματιστο;, αχυβέρνητος ή Ελ¬ λάς; Δέν πλέομεν έσωτεριχώ; μέν είς πέλαγος ά/αρχίας χ«ί παρα- λυσίας κ«ί άθλιότητ ος χαί δυστυχίας, εξωτερικώς δέ — κατά φυσι- χόν αντίκτυπον τής έσωτεριχής χαταστάσεω; — δέν χινδυνεύομίν νά χαταποντισθώμεν χαί νά χχθώμεν ώς Ιθνος χαί ώς φιιλή ; Εάν δέ ολίγον ετι έξαχολουθήση ή αυτή άπαυία κατάστασις, τίς δύναται αράγε νά προίϊη όποΐα θά είναι ή ίχρηξις αυτού τού φοβιρού ήφαι- σΐϊίου, τό οποίον, έςαπλωμένον άνά πόίσαν την χώραν, ύπονομ^ύει αυτήν την ύπαρξιν ϊχι μόνον τής ελευθέρας Ελλάδος «λλά καί τοΰ Ελληνισμόν ολοκλήρου; Πόσοι άρά γε %ι ποίοι νομίζουν 5:1 δύναν¬ ται νά σωθούν εάν ήθελέ ποτε ένοχήψει παρόμοιο; χαταχλυσμίς; καί δέν ϊχουν πάντες συμφέρον ύψιστον πώς ν' αποσοβήθη αυτή ή όλε- θρ'α στιγμή, είς την ορμήν χαί τόν άφηνιασμόν τής οποίας τίποτε πλέον δέν θά ταθή; Λίν ε!νε δέ άπειρίχις προτιμοτέρα μιας βιαίας έπανασταοεως, ενός ϊμφυλίου σπαραγμοΰ, έκ τού ίποίοι* οί έχθροί μόνον τού Γένους θά έπωφελβΰντο ίνα χορεύσωσιν επί τοΰ σώματος τοΰ Έλληνισμοϋ, μία είρηνική έπανάιΐασις ή όιτοί» νέ. θέση παΰλαν είς αυτήν την χαΐάστα;ιν χ«1 χχρίξη τον δρόμο; τή; ΐθνική; βωτη- ρίας ; Άς άποβλέψη χανεΐς είς τό σπαρασσόμενον τέρας τή;Ριο;σίας, ίνα σϋλλίβτ) αμυδράν ιδέαν των συνεπειών ενός εμφύλιον θΊτχρχγμού 1 Καί δμως ένώ πάντες έ'χουν συμφέρον — άπό τοΰ Βασιλέως, μέχρι τοΰ τελευταίου έργατου — ν' άποφύγουν τή·; ϊκρηξιν τοδ ήφχιστείου , ή (μ ο ι ρ α ί α στιγμή έπέρχεται, δίό:ι δέν ϋΐιχρχει κχνείς έ θίλων νά εργασθή, ουδείς ό τολμών, οίιδιίς 5 έτοιμ?; κχί νά θυ- σιασθή διά νά σώΐη είς μίαν γενναίαν αποφασιστικήν πρωτοβου¬ λίαν τό Έθνος. Ή δωδεχατη ώρα τοΰ κίνδυνον σημαίνει ήδη, άλλ' ουδείς συγχινεΐταΐ, ουδείς έξεγεΐρεται, πρωτίστως έξ έκιίνων, οί έ- ποΐοι, ώς έκ τής θέσεώς των είς τό Έθνος, χαθήκον είχον πρώται νά προχινδυνεύουν χαί νά πίπτουν έν άνάγχη υπέρ αυτού. Άλλ'4 λχός άδημον·ΐ, ί λαός γογγύζει, & λαός τό μοναδικόν θύμα τής άχρείας αυτής χαταστοίσεως, ό έργαζόμενος καί πάσχων, ί έργαζόμενος χαϊ πληρώνων άπό τό πτωχόν τού αιμ,α, δσον τού (μεινεν άχόμη, χχί χό- βων άπό τό ψωμί τού διά νά πληρώνη τα ,έκατομμύριχ των φόρων, έ πληρώνων χαί αδικούμενοι ό ΰβριζόμενος χα'. ληστευίμενος χχΐ δε- ρόμενος καί φονευόμενος, δ ζητών τόν άρτον τής δικαιοσύνης χχί τής έθνιχής τιμής, αυτός 6 λαός, ό ίιγιής την ψυχήν χαΓ τα νεΰρχ καί 'χαθαρός την χαρδίαν χ«ί τάς χίϊρ*ζ — καί δχι ί φαΰλος συρφετός & άποζών άπό των κομμάτων χαί «ΰλών, — ζητεί διόρθωσ'.ν χαί βελτίωσιν τής θέσεώς τού, ζητεί Δικαιοσύνην άντ! τής Άδικίας, τόν Νόμον άντί τής Άνομίας, Άσφα'λιιαν άντ! τής Άναρχίας, "Αρτον καί Ζωήν χαί Πχτρίδι άντί τής Πείνας καί τού θανάτου χαί τοΰ Έχπατρισμοΰ, ζητεί Τιμήν χαί Δύναμιν Εθνικήν άντ! τής Άτιμίας χαί τού ΑΓσχους. ΟΙ γογγυσμοί δμως τοΰ λαοΰ δέν φθϊνουν μέχρι των άκοών των άρχόντων τού. Τα χύματα τής φωνής τού δέν τρυποΰν τα μεσότοιχα, τα έποϊα ή τυραννία τής Άναρχίας ανήγειρε μεταξϋ αυτών καί αυτού. ΑΙ έπικλήσεις τού δπως προλα'βουν τόν κίνδυνον καί σώσουν τόν τόπον πλησίον ουδενός ευρίσκουν απήχησιν. Οΰτε είς την Βασιλείαν, ούτε είς τα Κόμματα, οΰτε είς τόν Τύπον. Ακούονται ουχί σπανίως χαί είς τόν τύπον γενναίαι τίνες φωναί, φωναί πίνου χαί χιν- δύνου, άλλ' είνε φωναί άρρύθμιστοι, άψυχολόγητοι, μάλλον νευρασίί- νιχαί ή ύγιεΤς φωναί έπιβιχλλουσχι καί έμπνέουσχι, συχνάς δέ υφιστά¬ μεναι μεταμόρφωσις χαί μεταβολάς, πλανώμεναι είς χυχεώνα ίδεών, αί φωναί αύται ουδένα συγχινοΰν, είς ουδένα έμπνέουν εμπιστοσύνην, εΤνε σχεδόν φωναί βοώντος έν τή έρημον. Ώς πρός τα χόμματα τούτο μόνον λέγομεν ίνχα^Λ δτι ουδέποτε ΐυως άλλοτε δσον κατά τα τε¬ λευταία ταυτα έτη μετά τόν πόλεμον υπήρξαν τόσον χαχοκοιά είς τόν τόπον. "Αν πρός στιγμήν έν μέσω τοΰ χομμχτιχοΰ χίΌυ; εφάνησαν άκτΐνες τίνες δημιουργικής εργασίας, άνέλαμψεν ίδέα τις θετικοΰ πα- τριωτισμοΰ, άλλ' αυτή ταχέως — δέν λέγομεν έσβέσθη — άλλ' α¬ πεσύρθη υπό την πίεσιν τού κομματιχοϋ χχί αυλιχού δγχου, διά ν' α¬ ναφανή, άς ελπίσωμεν ταχέως, έπιβλητιχωτέρα χαί ίσχυροτέρχ. Τό νά έλπΐζη τις δμως άνόρθωσιν τού τόπου έκ τής γίννχίας πρωτοβου- λίας αυτών τούτων των χομματων, ώς ταυτα λειτουργοΰσι χαί έμπνέ- ονται σήμερον, είνε ώς νά έλπίζη την ανατολήν τοΰ ηλίου άπό δυ- σμών. Μόνον σφοδρά λαΐκή πίεσις, μόνον ?νχ έξόγχωμα είς χΰμα πελώριον τής δυ;φορ(ας τοΰ λαοϋ προσφόρως κχί ειλικρινώς φωτιζο- μένου, δύναται νά φέρη τα χόμματα είς πλήρη συναίσθησιν τού πρός την πατρίδα χαθήχοντος αυτών χαί νά επιβάλη είς αύτϊ, Οέλοντχ μή βέλοντα, την σώτειραν εθνικήν εργασίαν, ίνα κροληφθή ή άναπόφευ- χτος άλλως τελεία χαταοτροφή. Άλλά πώς χαί άπό την βχσιλιχήν πρωτοβουλίαν δύναται επί πλέον νά αναμένη χαΐ »α έλπίζη γενναίαν τι δ Έλληνικός λαός, δταν 42 «των βασιλική πεΐρχ τόν έδίδαξε καί τόν έπεισεν δτι τό Στέμμα δέν έννοεί νά εξέλθη τής Συνταγμχτικής άδρεινείας, είς ήν κατεδικάσθη καί διά τής οποίας ϊδρχσεν άρ/ητικώ; διά τόν τόπον; Τί δέ δύναται νά 4λπ(ζη πλέον ό λαός καί άπό τί χόμματα χαί άπό την Βασιλείαν δταν βλέπη δτι ουδέ αίιτός 6 πο'λε- μος, ουδέ αυτό τό απαίσιον 97, τοίις έδίδαξ'αν χαί τους έΐυνέτισαν, ουδέ έχίϊνα τα δδονηρά παθήμκτα ϊγινα^ μαθήματα είς τοΰ; χυβερ» νήτας τοΰ τόπου ; Διότι ατυχώς ουδέποτε οί άρχοντες τής Ελλάδος έσωφρονίσθησαν έκ των έθνιχών περιπετειών χαί των παθημάτων χαί των διδαγμάτων τοΰ παρελθό»τος. Οΰτε τό 68, οϋτε τό 78, ·3τε τό 85 τοΰς έσωφρόνισχν. Καί επήλθε τό 93 μέ τό «δυστυχώς έπτωχεύ- σαμεν». Άλλ' οΐ>« τό 93 τού; Ιΐερεν είς συναίσθησιν χαί τό 93 έ-
γέννησε τό αΐσχος καί τοίις έξευτελισμους τοΰ 97 μέ τόν Έτέμ είς
Αχμίαν, τδ ψχλίδισμχ των συνόρων, τό χάρφιομ* είς τόν λαιμόν τοΰ
Έθνους τοΰ ευρωΐταϊκοΰ ΟΊχονομικοϋ Έλέγχου, χολοβώΐαντος την
αυτοτίλειαν καί άνεξαρτηίίαν αυτού. Τί 8ε άλλο δύναται να αναμένη
ή νέον κβί πολΰ χειρότερον τού 97, μετά δευτέραν αναπόφευκτον, δ¬
πως πόίμε, χρεωκοπίαν τοΰ Κράτου;, ή εθνικήν πτώχευσιν, έσωτερι-
κοΰς σπαραγμούς, γενικήν άίμοϊ:ε(αν των Δυνάμεων έν Αθήναις, τε¬
λείαν τουτέστι ΙποΙούλωϊΐν καί κχτάλυσιν τού ϊργου τού Είκοΐιέν»,
τόν Σλιυιχόν ή οιονδήποτε άλλον λύκον σπχράσσβντα τάς σάρχας τού
Ελληνισμόν, τελείαν δηλ. έξουθένωϊΐν τής Έλληνικής φυλής ! Άλλ'
6 έλληνικός λαός κχί τό ελληνικόν Ιθνο; δέν άπεφάσισα·» άκόμη ν'
αυτοκτονήσουν. Καί αν οί κυββρνήταί τού άχαλίνωτοι καί άπερίσκεπτοι
φέρουν τό ϊθνος είς τόν κρημνόν τής καταστροφής, άλλ' δ λαός δέν
θά σταυρώση πλέον τάς χείρας άναμένων ή τόν πλήρη έξολοθρευμόν
τού ή νέον 'Μεσσίαν, ουρανοκαταίβατον Σωτήρα. Τόν Σωτήρχ τόν έγ-
κλείει είς τα στήθη τού τό ίθνος · την σωτηρίαν τού την κράτει είς
τάς χείρας τού δ λαός. Διότι δ λχός εΤνε ή δύναμις. Ή ζωτικότης
τοΰ ίθνβυς, τό ζώπυρον τή; φυλή; ίίπάρχει αμείωτον είς το βάθος
τήί Ψ"Χήί «δ λχοΰ, πχρ' δλην την νάρκην, είς ήν την έβύθισε τό
δηλητήριον τής Συναλλαγής. Ό σπινθήρ, τον δποΐον δ Θίός έβαλεν
είς την ψυχήν αυτού τού ίθνους λάμπει ζωηρός υπό την τέφρα^, την
οποίαν έσώρευσαν έπ' αυτής αί άφροσύναι των κυβερνώντας. "Ας άπο-
τ-.ναχθή ή (ί^ρχ, ίνα έκπηίήση δ σπινθήρ. Ό σπινθήρ τής σωτηρίας.
Καί δ λαός θά άποσείση αυτόν τόν έφιάλτην, ό οποίος τόν πνίγει είς
τόν λαιμόν κχί τόν σύρει είς τόν τάφον. Καί έςεγειρόμενος είρήνικός,
άλλ' έπιβλητικός, άλλ' δγκώδης, θά βδηγήση αυτός τους κυβερνήτας
τού είς την δ!όν τού καθήκον:ο; κχί τής τιμής, άφοΰ §ως τώρχ οί
κυβερνήταί τού τόν ώϊήγ^σχν είς το αϊτχος καί την καταστροφήν, θά
εξεγέρθη ό λαϊς είρηνιχώ; νά επιβάλη εί; πίν:ας την πιστήν εφαρ¬
μογήν τού πρώτου νόμου τού Κράτους, την πιστήν εφαρμογήν τοΰ
Συντάγματος. Διότι είς τόν πατριωτισμόν δλου τού ϊθνους ανετέθη ή
τήρησις τοΰ Συντάγμχτος. Οί κυβερνήταί τού δέ χατεπάτηστν κχί πα-
ρεβίασαν καί παραβιάζουν χχ! ξεσχ ζουν τό Σύνταγμα, κατεπάτησαν
δηλ. χ*ί έκαμαν σκιάν αυιάς τάς ελευθερίας τοΰ λχοΰ χαί ένέκρωσα,ν
την πρόοδον καί την ευημερίαν τοΰ Έθνους. Διότι μόνον έν τή πιστή
κα! είλικρινίΐ έφαρμογή τού φιλελευθέρου ημών Πολιΐεύματος ΰπάρχει
ή αληθής ελευθερία, ή αληθής πρόοδος χαί δύναμις τού "Εθνους.
Παρεβιάσθη χαί έξηυτελίσθη τό Πολίτευμα ; δέν υπάρχει πραγματική
ελευθερία, οδτε ευημερία, οδτε δύναμις. 'Γπάρχει τυραννία, αθλιότης,
έθνιχή κατάπτωσις. Ύπάρχει ή σημερινή κατάστασις μέ δλας τάς
φοβεράς συνεπείας των κινδύνων της, ήν πάντες βλέπομεν κα! αισθα¬
νόμεθα. Διότι έκεΐνοι άντί τού Συντάγματος έφήρμοσαν την Συναλλα-
γήν. Άντί τού Συντάγμχτο; οί κυβερνήτχι ήγάπησχν χαί άγχπούν την
Συναλλαγήν. Αυτήν λχτρεύουν. "Οχι τόν λαόν, δχι τό Σύνταγμχ!
Συναλλαγή δέν είνε ελευθερία, ιΐνε ή κατάργησις τής ελευθερία;,
είνε ή άναρχία χαί ή τυραννία υπό την αίσχίστην μορφήν τοΰ Κομ-
ματισμοΰΐ Ίδ;υ δέ είς ποίον σημείον μ5; έφερεν ή βασΐλεία τής
Συναλλαγής. Άλλ' είνε μόνον ό λαός τής έλευθέρΐς — γράφεται έν
άλλον χεφάλαίω — Ελλάδος, δ δποίος πάσχει χχί δυϊρορεί διά την
χατάστασιν ταύτην; Καί δέν δυιφοροΰν κχί δέν συμπάΐχουν καί δέν κιν-
δυνεύοιιν κχθ' εκάστην περυσότερον Ϊϊμ; ημών των έν τή Ελλάδι οί
έν τω έξωτεριχω βιοΰντες άδελφοί ημών, μχλιστχ δέ οί 6-τό τόν ζυ¬
γόν τοΰ Κατακτηχού άκόμη σιβνάζοντβς; Δέν έποτίϊθη κχί δ ϊξω
Έλληνισμός μέ τό αΰτό ποτήριον των πικριώ», των θλίψεων χαί των
άπογοητεύσεων; Καί δ άντίχτυπος τής έν Ελλάδι κχταστάΐεως δέν
έγινε καί δέν γίνετχι αισθητότατα; είς τα συμφέροντχ κχί την φιλο¬
τιμίαν των Ιξων δμογενών; Μή καί «κείνοι, *ώς οί έν τή "Ελευθέρα
Ελλάδι άδελφοί των, έκ τή; Συνταγμχΐΐχής πρωτοβουλία; τού Βχϊι-
λέω; δέν έξήρτησαν πάντοτε τάς ωραιοτέρας έλιτίδχ; κχί καλλιτέρα
πολιτικοΰ χαί έθνικού 9ί«υ ; Άλλά κχί τού ϊξω Ελληνισμόν αί έλ-
πίδε; δέν έφυλλορρόησχν, χχθ' δν τρόπο< καί αί έλπίδες ημών έντχΰ- θχ των έν Ελλάδι; Καί είνε (ναυλοι άκόμη είς τάς ίκοάς πάντων οί πατριωτιχοί λόγοι τοϋς οποίον; ό Βχσιλιΰ; χ»ΐά την είς Λονδίνον πρόσφατον επίσκεψίν Τΐυ, άκηύθ,ινί πρ:ς τΛ; άντιπροσώπου; τώ*'Ελ- ληνικών Κοινοτήτων τού Λονδίνον τού Λ,ίβϊρποΛ κχί τής Μάντζε- στε», κχτά την γενομένην έν τφ μεγάρω τής Έλληνικής Πρετβίίχς δεξίωσιν. Ό Βασιλεύς εξήρε τάς έπιηυχθιίϊχ; έν Έλλάϊι προίδοϋς , ετόνισεν δέ την ανάγκην τής πχρχϊκευή; των στρχτ·.'ι);ι*ώ; ή>5·' δϋ-
νάμΐων καί έν τέλει έκχμι έκκλησ,ν είς τα πχτριωτικά χ;.ίθκ);α.*τχ
των έ;ω δμογενών, δπως ο3:οι ϊλθωτιν άρωγο! εί; τάς πρϊΐπχΐίίχ;
διά την στρχτιωτιχήν σύνταξιν τής χ<ί>ρχ; Ώιχΐοι ουΐοι οί λό-ρι χαί
ένθχρρυντιχίΐ άχουόμενοι άπό τού στόμχτος τοΰ Βηιλίω; κχί εΰλ5γ<β| έξ αυτών ανεθάρρησαν κα! ήλπισαν οί έν Αγγλία δμογενείς. Ποϊί- κις δμω; δ Έλληνικός λχός, δ τ· έιω χαί δ ϊξω τής Ελλάδος, δ»ν ήκουσε παρομοίους πχτριωτικοίι; λόγους; ΙΙοΐάκις δέν |ήκουσ» τα Βί- σιλικά χείλη τονίζοντα την ανάγκην τής στρχτιωτικής (συντάξεως τής χώρας; Κατά πόσον δμως ή άνάγκη αυτή έξιπληρώθη άποδεικνύει ή σειρα των έθνικών άτυχημάτων, τό έν χειρίτερον τ:0 άλλου, τα δποία ένέσκηψχν επί τή; Έλλάϊο; κχί τού Έλληνυ,ΛθΟ Ι Είς τ! ώ- φιλοΰν τό "Εθνο; οί πχτρ-.ωτικο! άλλϊ πομιτώϊει; λόγοι, δτχ< άπο τοΰς λόγους ουδέποτε ηδυνήθην νά μίτχβώμεν είς τα ϊργχ ; Όϊά- κις παρουσιάση κρίσιμος στιγμή, κχθ' ή"< τό ϊθνος ϊδιι νά δράιη καί διά των λογχών, αί λόγχσι μας έλίΐψΐν. Άντί λογχω» κχ! ίλ- λων έφοδίων εΓχομίν καί έχομεν μόνον τού; λόγου; κ»! τάς συγγε- νείας, τές ζητιανές πλησίον των ίσχυρών συγγενών μχ;, τσυ; έθνιχους έξίυτελισμου; κχ! την απώλειαν έθνιχοθ έδάφους. Καλοί καί οί Σ',ιγ- γενεΐςΙ Άλλά συν Αθηνά καί χείρα κίνει Ι Άλλ'ημείς την χεΐρβ χχτεστήσαμεν χείρα πίραλυτιχιΰ, χεϊρχ έπαίτου. Παραλυτικήν δέ ϊ- χαμε πρώτος χαί την ιδικήν Τού Σννταγματιχήν χείρα δ Βασιλεύς! Άλλά τό Ελληνικόν "Εθνος δέν ήτο άξιον — άπαγε τής υβρεως Ι — αυτών των έξευτελισμών χαί αυτής τής έσχάτης ταπεινώίεως. Ό Έλ- ληνικός λαός δισεχχτομμύρια σας !8ωχε διά ν' άναπτύξειε τό κράτος χχί τάς δυνάμεις τού, άλλ' εΐχε πάντοτε την δ,ιστυχίχν έξ άπρονοη- σίας των κυβερνητικαί αυτού νά ίιφίτταται την τύχην των μωρών παρθένων τού Ευχγγελίου. Ποία μεγαλειτέρϊ απόδειξις τή; άποονοη - σία;, τής άφροντισία;, τοΰ άσυγγνώϊτου φα«»!σ,Αθΰ τώ·/ Κυβερνήτι^ τής Ελλάδος δτα» χαί μετά τό φοβερώτχτον πάθημχ τοΰ πολέμου τό "Εθνος έξακολουθεί νά είνε χά! σήμερον ϊ?ι έννέα δλ» Ιπ) μετά τό ά- πχίϊΐον 1897 άοπλον χχί άσύντχχτον στρατιωτιχώ;, κα! είς πολυ χει- ροτέρχν θέσιν μάλιστχ τή; πρό τ:ΰ πολέμου έποχής; Διατί; Διότι ουδείς έχίνηί, την χείρα Τού, οΰτε ή Βουλή, ο3τ« δ Βασιλεύς. Είνε δμως κχιρός νά κινήση την ιδικήν Τού δ Λαός,· Τν« κινήση κχ! τάς ά'λλχς! Κ αί μά; φχ(#εται δτι δέν ήτο τόσον άναγχαίχ ή πρ^ς τα πχτριωτικά αίϊθήμχτα των Ιξω δμογενώ·/ έκκλησις τού ΒχΐιΧέως ί- πω; σπιύΐουν άρωγοί είς τάς ανάγκας τής πατρίδος. Ό !ξω Ίίλλτ)- νισμός ουχί άπαξ, άλλά πολλάκις, άλλά πάντοτε δΐάκις παρουσιά¬ σθησαν έθνικοί χίνδυνοι χχ! κρίσιμοι στιγμαί, ουχί διά λόγων *λλά δι' έργων έσπευσχν νά έπιχουρήΐουν είς τάς ανάγκας τού "Εθ^ου; ώ; πολύτιμχ κιί φιλίσΐοργα τέκνα μιάς καί τής αυτή; πχΐρίδο;. Καί δτχν πάλιν έπιστή ή στιγμή καί ϊτχν πάλιν ή φωνή τή; πατρίδος καλέση τα άιτχνταχού τή; γής έσκορπισμένα τέκνα τη; εί; έ9η*5* συναγερμόν, δ έξω Έλληνυμό; θ' χνοίςη τα στήθη τού Ι υ. πριαγίρτι ίχι μόνον τόν χρυσόν τού άλλα χχί χάτι πολυ τού χρυσοΰ τιμιώτερον, την καρδίαν τού, δπως καί κχτά το πχρελθόν. Άλλ'όπως 4 έσω, ού¬ τω κχί δ Ιξω Έλληνυμός διχχιούτχι νά είπη χχί νά ζητήση Άλλά κάμετε επί τέλου; Κράτος είς την Έλλάδα, βαλτέ νούν είς αυτό τό Κράτος, ίνα μή πηγχίνουν χαμέναι αί θυσίαι ποΰ μϊ; ζητείτε, δπως χαμέναι έπήγαν αί έκατοντάδες των έκατομμυρίω' πού σ5; Ιδω^ε κχί σδς δίδει δ δυστυχής Έλληνικό; Λαός». Τοιαύΐην «παίτηιιν διδακτι¬ κήν υπέβαλε χαί τοιαύτην απάντησιν πολιτιΧΊΐτάτην Ιδωκε μέ^α; έϊ- νικό; εΰϊργίίης τοΰ έξωτίρικού είς γίνο,αένην αυτώ σύσοσιν κχρ'ύ- ψηλών κύκλων δπως μή δώση χρή^χτ* είς την Έθνιχή > Έτχιρίχ».
κΚαί εάν επρόκειτο νά δώσω — ε!πε — κχί εάν μιΰ έλέγετε νχ
δώσω, πάλιν δέν θά έδιδον, διία ίνα δύναται δ Ιξω 'Ελληπσμός νά
βοηθήση την Κυβέρνησιν τού Βασιλέως ϊΐ,ιίπει το Κράτο; νά τιθί) Ιν
τάξει άπίνχντι τώ·/ άλλων κρχτών, τού άλλου κόσ,Λου. ΊΙ Έλχ; δέ
δέν είνε έν τάξει, διότι *1·η έν χρεωχοπία — ήτο τότι τό 18ϊ*6 —
χαΐ έ?' ίσον δέν αίριτχι ή χρεωκοπ'α έξ ή; κα! δ έξω Έλληνυμός
ζημιοΰται, τού είνε αδύνατον νά βοηθήση την Κυβέρνησιν τοΰ Βασι¬
λέως». Άλλ'δ λαός άκούει μΐν Αΰλήν ή Αυλάς ή Αϋλικού;, άχούετ
ϊτι ΰπάρχου; άτομα ή ΰπάλληλοι τρχνοί κχί μικρίί ή κίμμχτχ .%&-
λιχά, άλλ'ένα μόνον γνωρίζει — τόν Βΐσιλέα, ϊιχ μόνον βλέιτει —
τόν Βχσιλέα. Διότι τα πχρασκήνιχ χαί τα μχγειρ3Ϊχ τιον> Ά'χκνόρων
είνε άγνωστχ είς τόν λχίν. Άλλ'ίτχν ή Αΰλή ή αί Αυλχ! έν τί)
προστριβή των χχί τώ συναλλακτιχω σογχρωτισμώ των μέ τα χόμματε
χαταβιβάζουν είς την εντύπωσιν τοΰ λχοΰ τόν Ήγεμόνα άπό τ:ΰ 5-
ψους τής έθνικής Τού σκοπιιχς άπό τή; οποίας, μακράν χά! υψηλά
άπό την παλχίστρχν των χομμχτικών άγώνων, εΐνί τιτχγμίνο; ΐ·χι.
ρολήπτως καί μόνον τό κοινόν συμφέρον ϊχων ΰπ'5|/ΐι νά έν·ργή
πρειτόντως τα Συντχγματιχά Τού διχ«ιώμ«τβ είς τό χθαμχλόν επίπε¬
δον τής χομματιχή; διαπάλης, είνε αδύνατον νά μή πίθ») ή αΓγλη
τοθ Στέμματος, δταν μάλιστα δ διά των τοιούτων μεθόδων κχτχσυρ-
μός τοΰ Στέμματος είς την κομματικήν κονίστραν γίνεται α!τίχ τού
πολλαπλασιασμοΰ των κομμάτων διά τ^ς άνχδείξεω; άφχνϊΐών χά!
μετριοτήτω/ καί άνιχανοτήτων, δ δέ πολλχπλχσιασμός των κομμάτων
κατατέμνων τάς κομμχτικάς δυνάμεις έν τή Βουλγ) άφ' ενός μ,ν χχ-
θιστο; άΐθενεστέρχς αυτάς κχί εύχλωτίτίρχ; εί; τά'; πιέσε;;, έπιτείνει
δέ έξ άλλου την Συναλλχγήν /,χί κχθιστά σχεϊ όν αδύνατον την &-
πχρξιν βιωσίμων κυβερνήσεων, μας φέρει'δέ άληθώς είς κυβερνητικόν
χάος κχί είς κυβερνητικόν άπροχώρητον. Υπό τοιαύτας συνθήκας ζυ-
μώσεως, άνατροφής, συγκρατήσεως. ίσχυ ροποιήσεως, διασπάσεως τώ·/
Κομμάτων, ήτο επόμενον ο;ι δσάκις έκ ,-εριτροΐϊή; τχίτχ ήΐθά/θο.σχ/
είς την ράχιν των την προτέ ρ«ν Βασιλικήν εδνοιαν μετίβκλλομινην
είς δυσμένιιαν χχί τάς Οωπείας διχδεχομίνας λχκτίσματχ, κατά τοΰ
προσώπου τού Βασιλέως άνευλχβώς ίβχλλον, χχτ' Αυτού έστράφησχν.
Τα Εΰαγγελικά καί τα μετά τέ Εύαγγελιχά, τα Σχνιϊικ* τού 1902,
καί τα μετά την δολο·ον£αν τοΰ Δηλιγιάννη πολιτιχά συμβάντα —
ίνα είς χΰτά πίριορισθώμεν, άποδιικνύουϊΐ την αλήθειαν των ανωτέ¬
ρω. Δεί α ή χομμχτιχή έμπάθεια κχί οί αΰλικοί θ-ιμοΐ κα! πείσματα
δέν συνήντησαν οδτε συναντοΰν δρια είς τοΰ; άρηνιχσμοό; τω·;. Διότι
τό δριον έκείνο, τό δποϊον έπέτασσε τό Σύντχγμχ νά χ'·>ρι»θή (— ίνα
χωρισθή τό ΆνιΰΙυνον τού Ήγεμίο; άηό τή·; ευθύνην τώ; 'Υπουρ-
γών, τό δριον τή; άνεξχρτήτου κχί ΰπίυθύ;ο^ λίΐτουργίχ; των τριώ;
Συντχγμχτικών έξουσιώ·; οΰδέιτοτε έχαράχθη, ουδέ έφρόντυεν κχνείς
ίνα χΛρ*χ$ή εΰχρινώ;, ο3:ε δ Βασιλεΰ; οδιε τα Κόμμχτχ. Ότι δμω;
πδν άλλο ή συμ^έρουσχ εί; τό "Εθνος υπήρξεν ή τοιαύτη άίρανή;
δράσις ή ϊρώσα άδρχνεια τοΰ Στέμμχτο; άιτό5ιιξ·.ς αί ένσκήψχσχ·^ εί;
τό "Εθνος συμφορχ! κχί ή σ^μίρινή άπερίγρχπτος αθλιότης τώ» Έ«>-
ληνικών πρχγμάτων. Άλλχ διατί «υτή ή βρώσχ άδράνιιχ, κ»! ή κ*-
ταδίχη τοΰ Στέμμχτος είς αΰτονέκρωσιν ; Έίοβήθη λοιπόν δ Βχσιλεΰ;
διά τόν Θρόνον Τού; Έφόβήθη κίνδυνον διά την Δυνχστείαν τού;'Αλ-
λά ποίος ήπείλησεν ή άπειλεΐ τόν Θρόνον κχ! την Δυναστείαν; 'Υ-
πάρχουν έν Ελλάδι άντιβασιλιχοί, δημοχρχτΐιΐοί, άναρχικοί, σοσιαλι¬
σταί; Καί δέν είμεθα δλοι οί "Ελληνες οί πιστδτατοι ύπήκοοι καί
κάλλιστοι ·ίλοι καί συνήγοροι τή; Συνταγμχτικής Βασ.λεία; Γεωργίου
τού Α'; Ή ήδύνχτί ποτε νά είνε σοβαρά άπειλή διά τόν θρόνον αί
εκάστοτε επιθέσει; των Κομμάτων καΐά τού Βχσιλέω; ; Άλλ'δ Βχ-
σιλεΰ; έχει διδακτικήν πείραν τώ; τοιούτων κομμχτικών έπιθέπων,
διότι αυται άπέβλεπον πάντοτε, οΰχ! είς ανατροπήν δυναστιίχ;, άλλ'^
απλώς είς την κατάληψιν τής άρχής. Ταύτη; κχ:αλχ.Αβανομ<νη;, οί «ρίν άχαλίνωτοι έρυθρόσκουφοι ΰβρισιαί τοΰ Βχσιλέω; εγένοντο οί εΰ- τελέστεροι κχί σΐχχμίρώτεροι των Αυλοχ3λά*·ιΐν! Άποτέλίσμχ δέ τής τοιαύτης έρμχφροδίτου κα! έξίυτϊλιστιχή; τχΛτικής των χομ;/.άτων δσον καί ολεθρίας διά τόν τόπον, υπήρξεν ή έξάρίρωσι;, ή έξχσθίνισις, δ κατακερματισμός αυτών, κ»! ή έκ περιτροπής καταβύντριψις, αυτών κτυπωμένων τής μι3ς κε·χλής κατά τής άλλης, έπχνερχομένων μέν εκάστοτε είς την αρχήν, άλλά μέ έξησθενισμένην χαί κολοβωμένην την δύναμιν, έστερημένων επί μδλλον κα! μάλλον τοΰ ήθικοί στη- ρίγματος τής έμπιστοσύνης τοΰ λαοΰ' κχί διά τοΰΐο είς την διάκρισιν — κατά τα; περιστάσεις — πότε των λαϊκών πχρχφορών κχί των βουλευτικώ; έκβιάσεων, πότε των πεισμάτων κχί των θυμών καί των έκϊικήσεων των Αΰλών, άνικάνων :έλο; τελείω; νά δώσουν Κ>-
βέρνηΐιν είς την χώραν. Κχ! είνε μέν άληθές δτι δ Βχσιλεΰς δυσχ-
νασχετών διά τάς κατ' Αυτού επιθέσει; κχ! έν κρισίμοις ψυχολογι-'
κχΐς στιγμαίς ευρισκόμενος ένέδιδεν ένίοτε είς αϋθάδεις αξιώσεις,
άλλ' άπό τοΰ σημείου τούτου μέχρι τού κινδύνου άνατροπής τοΰ Θρό-
νου ΰπάρχει άβυσσος, διότι ανατροπήν κχ·»»Ις οΰ:ε ώνειρεύθη έν
Ελλάδι. Ή κομμχτική δύνχμις ΰφ!σ:ατχι καί θά υφίστχται πάντοτε
βχθείχν την επίδρασιν τή; Βχσιλική; Δυνάμεως. Τα κόμματει δσην
κχ! αν προ»έλαβον ένίοτε δημοκοπικήν καί δχλοκρχτικήν ή γνησίως
λαϊκήν δύναμιν ουδέποτε έφχντάσθησαν την δύναμίν των δυνχμένην /
άπιιλήση τόν Θρόνον. Εάν δέ πρός στιγμήν κχ! έφχντάσθησαν τοιού¬
τον τι, τα πράγμχτα τα διέψευσεν χά! τα διαψεύδουν. Διότι αί απει¬
λαί των ουδέποτε εύρον απήχησιν είς την χχρδίαν τού λαοΰ, διότι ώ;
τα κόμμχτα λΐιτουργβΰν διά τής Συναλλαγής καί είνε ώργανωμένχ
εί; συμμορίας προσωπικών κχί ίδιοτελών κομμχτικών συμφερόντων,
ουδέποτε άντεπρθσώπε υσαν ή άντιπροσωπεύουν ταύτην ή εκείνην την
ιδέαν χά! ταύτην ή εκείνην άρα την μερίοα τοΰ λχοΰ χχί τα συμ-
φίροντα τοΰ λαοΰ. Τούτο δέ γνωρίζει καλώς ό λχό; κχί δέν ένθου-
σιάζετιι — πάν άλλο Ι — είς τάς χομ>χτιχάς κραυγάς, άλλά κα!
χύπτει έξ άνάγκης είς την χομματιχήν εκμετάλλευσιν, π&ρ' ουδέν!
εύρίσκων στήριγμχ. Διά τούτο αί άπιιλχί τώ-» Κομμάτων είνε ά'ίκα-
νοι νά πχρασύρουν τόν λαόν, επί τή; καρδίας τοΰ δποίου στηρίζετχι
πάντοτε δ θρόνος. Διότι δ λχός άγαπά τόν Βχσιλέα τού διότι
άγαπά τό Σύνταγμα τού. Διότι θέλει νά ίδη τόν Βχσιλέχ, αληθή
Συταγματικόν ήγεμόνα, άφοβον θίματοφύλακα τού Σ>ντάγμχ:ος,
αληθή πατέρα τοΰ λαού, κα! ίχι άνεχόμενον την εκμετάλλευσιν των
Κομμάτων χαί των Αΰλών. Καί διά τουτο έχειροχρότησε κχί έπεδοκί -
μχσ* χά! ένεθάρρυνε τόν Βασιλέα τού δ λαός, δταν ή Λ. Μ. ήρχησε
τα Συνταγματικά τού δικαιώματα 8!ς χατά των κομμάτων, παύσχς μέν
έκ τής άρχής την Καθχράν Δευτέραν τοΰ 1892 τό υπουργείον Δηλι¬
γιάννη, μετά δΐ'τίκν δέ «ναγχάσας τόν Τριχούπην νά ,πχραιτηθή,
αμφοτέρους πανισχύρους είς την Βουλήν. Διότι δ λαός ύποφέρων έκ
τής Συναλλαγής πάντοτε άπέβλεψε χαί αποβλέπει χαί πάντοτε
άπηυθύνθη κχί άπευθύνεται πρός τόν Συνταγμχτικον τού Βχσι¬
λέα παρ' ΑΰτοΟ έλπίζων παρ' Αυτού άποδεχόμενος σοτηρίαν,
πάντοτε έκ τής πρεπούσης των βασιλικών προνομιών χρήσεως,
ή δποία Ιπρεπε νά είνε άντίστασις χατά τής άκολχσία; τώ·;
Κομμάτων, άντίστασις χατά τής Συναλλαγής χχί αγών πρός
εμπέδωσιν τού Συντάγματος, άναμένω; τό Εθνικόν φώ;. Ή άγάπη
αυτή τοΰ λαοΰ—κ'Ισχύς μου ή άγάπη τοΰ λαοΰ μου» είνε χχί τό' Βχ-
σιλικόν Ιμβλημα—είνε καί θά είνε άναλλοίωτος χχί άμετάβλητο;.
Δικαίω; δί παρετήρουν οί «Τάϊμς», τό παγκόσμιον Αγγλικόν φύλ¬
λον, κχτά την τελευταίαν είς Λονδίνον επίσκεψιν τού Βχσιλέως, δτι ή
Δυναστεία έχει στερεωθη πλέον κχ! ριζωθή έν Ελλάδι. Διότι ποίχ
μεγαλειτέρχ απόδειξις αυτής τής βχθιΐχ; ριζώσ^ω; ή δ:ι μετά τόσχς
συμφοράς κχ! αϊσχη δ Θρόνος μένει άκλόνητος είς την θέσιν τού;
Άναγκαϊον δμως είνε νά γνωρίζη δ Βχσιλιύ; δα 3» δ Λχό; ί(·χτά
τον Βασιλέα τού κχ! την Δυναστιίχν τού Βχσιλέω; δοσροριί, δ^ως κχί
παρχπονείται πικρώ; κατχ τής στάσιω; είς την ίΐυίιν κχτιδίκχσχν
κχκχ'. συμβουλαί κ»! έσφχλμίναι άντιλήψει; τόν "Ανακτα, χχ! κχτά
τή; άθλίχς καταστάσεως, είς ήν περιήλθεν χχ! τχλχιπωοεϊϊχι σχπι-
ζόμενος ό λχός. Άλλ' δτχν ή σχπίλχ χχτχφάγη τό έθηκόν έϊχρος,
άπό ποΰ θά χρατηθοΰν χχΐ ποΰ θ' άναπτυχθοΰν πλέον αί ρίζχι τής
Δυναστείχς ; Έν τέλει ή νέχ δηΐΑοσιογραοική έτχΐρεί* θέτει ώς βά-
σεις τού προγράμματό; της την αποκέντρωσιν την απόκτησιν δικαιο-
σύνης· την μονιμότητα των ύπαλλήλων την μετχρρίθ,Λΐσιν τού έκλο-
γικοΰ συστήμχτος, κχταπολεμουμένων των συνί^χσμών την μετχρ-
ρύθμισιν τού φορολογιχοΰ συστήματος χχ! την είσχγωγήν τής βρ*-
χεΐας θητείας.
ΤΑ ΕΝ ΕΛΛΑΔΙ
Έν; Πειραιεί άκοκατέστη ή τάξις, 'υν
θίίσης εΐρήνης — ούτω τούλάχιστο» ήγγ«χΙν^
Αθηναικώ; τύπος — μ,εταξθ Κρητών κ«ί Μϊνι«Των _ Ε(#
την συνομολόγη<τιν τί); ϊίρήνης, 'γινομένην, άλλω;, Κα0·^ λους τού; τύπου; και τού; κανόνας, συνέτιινι χυρίως {" Δήααρχο; 'Αθηναίων, μίγάλω; ίσχύων μιταξύ των Κρη. των· ό χ. Μερκούρη; κατή'λθιν εί; Πιιραιί χ«1 ζ| κ έ τ ε ·> α ε τού; Κρήτα; νά ^ κ*ταθέ(τωτι τα
νά θίσωυι τέρμα εί; τα; εναντίον των Μανιατών
πρχίί*;· ομοιχι ένέργιιαΐ εγίνοντο ταυϊβχρόνω; Κ»1 ηβρ([
τοϊ; Μχνιάται;, ούτω δέ δι' ίδιωτικών π«ρ*κλή»ιων χ,|
ένεργιιών άτιοκατέστητχν έττΐ τίλου; ή ή<τν>χί« χ*ί., .ι
κρατο; τοθ νόμου ! "Οπως πότ' 4ν γ^, τα θλιβΐρώΐΛΤβ Το.
Πειραιώς υυμβχντα ί"σχον το Εύαιρ'κίτον Αποτίλΐσμ» ^
το Τελωνείον θ' άττολυμανθί), άπ:μακρυνομένων π»νΤ(|)ν
των ίν «ϋτψ κακοποιών στοιχιίων, πρ4; τοθτο 5^ §ρι
στηρίω; ενήργησεν καί ένεργοθσιν οί έμηοριχβΐ «χΟλλογοΊ
'Αίήνών καί Πίφχιώ;. Οίίτω; ή άχθοφοριχή Οηηρι,,',,
θ' άνατεθί) εί; εργολάβον ύηοίίΐχθησόμινον 6ιτ4 των {».
πορικών συλλόγων, οί ίπιθυμοθντε; δί ν» προαλη^ϋ,ιν
ώ; άχθοφόροι θά παρουσιάζωτι πΐϊϊοαοιητικά μ
τιαρελθόντο; καί στρατιωτικάς άιρυπηρετήσΐως. Οί
νέ; έν τφ μεταξύ δραϊτηρίω; ίνιργοθίΐ διά των «|ων
βουλευτών δττω; έττανέλθωϊΐν εί; τό Τελωνιϊον ίννοιϊτ,,
δτι 8»οι έξ αυτών έχουσι τα καθοριοτθησόμιν» ττρο^νΐ»
δέν θ' άποκλεκϊθώσι. Μιτά τα; σκηνάς έΐιισχίφθηϊιν τ}
Τελωνείον 6 κ. πρωθυπουργόν καί ό έηΐ των ΟΙχονομι.
κων ΰτίουργό;, «τυνοδευόμενοι ύιό τοϋ κ. Τ»άτ<του, ηρ«ί. δρου τοί Έμπορικοϋ συλλόγου Αθηνών. Ό κ. Θεοτέχη' ίρριξιν έΐϊί τί) έν γένει τοθ Τελωνιίου καταίτιίιτίΐ ΧΧ[ διέταξε νά ληφθώϊΐν ίμεϊ» μέτρα ηρ6ζ ηλήρωτιν τβ, κυριωτέρων, τουλάχιστον, έλλείψεων. "Γπεύθυνος σκνταχτης· ΙΩΑΝΝΗΣ ΡΩΜΑΙΟΥ ΒΑΪΣ. Τύποις τοΰ Αθστριαχοΰ Λοϋδ έν Τεργεστη. ΕΙΪΛΟΜΛΛΙΑΙΛ ΕΜΙΙΟΡΙΚΤΙ ΕΙΤΙΘΕ2ΡΗ2Ι2 Έν Τιργέστη, τή 25/10 Μαρτίου 1900. Ζ α χ ά ρ ε ι ς. — Αί χερδοσχοπικχί άγορχί 8ι«τηρή9ησαν ση^. ραί κχτά τό πλείστον μέρος τής εβδομάδος ένεκεν έ;ακολου«ΐ|π^· ζητήσεως έκ μέρους τώ; έργοστχσί ών ώς χαί έξ Αγγλία;. Λ(» ^. νοΐκή παρουσιάζετχι χχΐ ή στχτ'.στ.χή θέσις έν Αΰστρσ- Ούγγρΐχ, ^ τόν λήξαντα μην* έν Αυστρία (άνευ τής Οί^γρίας) ή πχρχγίιιγ)) ^ νήλθεν είς 84000 χ. άπέναντι 150000 χ., ή δέ έξαγβγή ,(, 5^4000 χουϊντ. άπέναντι 187030 χ. πέρυσι χαί ή χαΐανάλ»ίΐ{ ι|( 296000 χ. άπένανη 254000 χ. πέρυσι. Ή πιραγωγή άκό 1η; Σ,. πτεμβρίου μ'χρι τίλου; Φιβρουχρίου ανήλθεν είς 14165000 χ, Ιΐ|. νχντι 8276000 χ. χατά την αυτήν περίοδον πέρυΐι ή δέ έξαν»ν>
«•ίς 4721000 χ. άπένχντι 2225000 κ. χαί ή χατανάλωαις ι(|
2496000 άπένχντι 2102000 πέρυσι Τα δέ έν Αυστβοσυγγχρία ,«,.
Οέματχ άνέρχονται είς 7624000 τόν. ύπερβχ(νου*ι δέ τα *«ρυ?ινα
χατά 2496000 χ.
Ή συγχομιδή τής Κούβας παρου»ιάζετχι δψιμος χαί
πιρί τα τέλη Ίανουαρίου χατά 114000 τόν. τής περυσ'νής.
Περί των σπορών ουδέν νέον «γνωσθή.
Έν τή ημετέρα άγορά έπιχράτησεν έπίσης σταθερίϊης κιί ι]
πωλήσεις άνήλθον είς 37000 χ. είς τάς εξής τιμάς:
Έ πρός χρ. 2δ'/4—26
κ 26%—26»,
μ 26'/,—2Ϊ'
25 */4-—251/
Έτοιμοι χβντρόφυγες
σκληρα»
χωνοθλάσματα
χόνεις κρυσταλλοίΐδείς
Παραδοτέαι διά Μάρτιον χαί μέχρις Αυγούστου.
χεντρόφυγες
ί
γ
πρός κρ. 267«-25'/,
2674-261/,
261/,—271/.
27ϊ/ι-281|,
311/.—32',4
25%
κωνοθλοΕσματα
»
III
έν κιβ. 25-50 χιλ.
κώνοι 1-80/2 χιλ. έν κιβωτίοις
κ ρυσταλλοειδεΐς χόνεις διά Μάρτιον Απρίλιον
Ή άγορά χλείει σταθερά είς τάς επομένας τιμάς:
Έτοιμοι χεντρδφυγες πρός χρ. 25'/4-26ι/ι
» σχληραί 2β'/26'!
Έτοιμα χωνοθλάσματα
» είς τετράγωνα έν *ιβ. 25 -50 χιλ.
Έτοιμοι κώνοι 1-80/2 κιλ. έν κιβ.
Κτοιμοι κόνεις κρυσταλλοειδεΐς
Παραδοτέαι διά Μάρτιον Αυγουστον ·
χεντρόφυγες
λί
/4/ι
2β'/4—26''
» 26*/4-2Τ/,
» 27%—281/,
,, 32 -3.1/,
πρός χρ. 25*/β—25%
πρός χορ. 25ι/4-ϊ61/,
χωνοθλάσματα κ 26·/4—2Ϊ1/,
χίνιις χρυσταλλοβιϊεΐς δι* Μάρτιον Απρίλιον » 25%—251/,
Εισήχθησαν έκ τοϋ έσωτερικοΰ 56600 χ. έξήχθηϊχν Ν «Ι
κατηναλώθησαν 67900 χ. Άπόθεμα είς διαμετακόμισιν 102700«.
έξ ών 24200 χ. χεντρόφυγες καί 28800 χ. σχληραί χαί χω-.εθλί-
σμχτα χαί 40900 κ. κόνεις κρυσταλλοειδβίς άπίνχνη 74830 *. «ίρβι:
χχί 118900 χ. έν ϊΐει 1934 χχΐά την άντ'.σ:ο.χον
ΣΠΝΟΠΤΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΙΣ ΤΗΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΤΡΑΠΕΖΗΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ
Κατά την 31 Ίανουαρίου 1905.
1902
ΕΝΕΡΓΗΤΙΚΟΝ
είς μεταλλιχόν...................
Ταμείον » τραπεζίκά γραμμάτια Ίονιχής Τραπέζης..........
» χερματιχά γραμμάτια δίδραχμα χαί μοννδραχμα ....!!.'!.'.'.!
'Εξωτερικοί λογαριασμόν Ι π ί'Τ* ϊ!Γβλλ7,°α ΤΡα^ης είς το εξωτερικόν . . .' '. '. . '.
κι ι ν .™·, ' ΠΡοιον "δοθέντος Εθνικον! δανείου είς χρυσόν Έλληνιχών Σιδηρόδρομον 4%
Δάνειον πρός την Ελληνικήν Κυβέρνησιν επ1 άναγχ. κυχλ. τρ. γραμματίων · . . .... .
" " " " » διδράχμων καΐ μονοδράχμων.............'
, Ομολογίαι Έθνιχών ίανείων....... 1 Είς χρυσόν...... Δρ. 83,768,607.76
, . .....( » -ίραπ. γραμ..... 28,906,600.—
Εντοχα γρααμάτια Έλληνιχοΰ Δημοσίου είς τραπεζιχά γραμμάτια
Προεξοφλήση................ ................
Καθυστερήο-εις προεξοφλι{ σεων...... . . ! !
Δάνεια χαι άνοικτοί λογαριασμοΐ 1π'ενεχύρω χρηματογράφων ..."
Δάνεια «π'ενεχύρω έμπορευμάτων .......... ' ·····.···.
Δάνεια καί άνοιχτοι λογαριασμόν ίπι δποθήχη ... ......... ......
Δάνεια είς διΐμους, λιμένας χαί λοιπά νομιχα πρίσωπα ...'.'.'.'.'.'.'.,'.'.'.'.'.''''
Αορηγησεις είς γεωργοχτηματίας.............| ..........
Καθυστερήσεις χορηγήσεων ιίς γεωργοχτηματίας χαι Ιχ γραμματίων Πρ'. Τραπέζης" Ήπειροθεσσαλίας'. '. ". ! '.
Μετοχαι είς εγχωρίους έταιρείας....... " * · Γ .
Συμάετοχή είς Τράπεζαν Κρήτης .!.'.'.'".'.................
Ομο/νογ αι λαχ. δαν. Έθ. Τρ. της Ελλάδος 2 '/,
V.
είς τρ. γρ. .'. '.".". '.'..........
Τοχομερίδια Ιν γένει.......... ...........
Κ αταστήματα Τραπέζης χαι χτήματα ίξ άναγχαβτιχων ,χποΐίίσεων !...............
^Απαιτήσεις επισφαλεΤς........... ·............
"Εξοδα Ιγχαταστάσεως (ιδίως δαπάνη χατασχευίΐς τρ. γραμμ'βτ.) .'...............
Διάφοροι λογαριασμοι ... ....... .............
Λογαριασμοί τρίτων ίν τω εξωτερικώ . . ... ................
Αογαριασμος έξαγορας συμμετοχής Κυβ. είς χέρδη έ χ τρ. γραμματ.' ! ! '. '..........'. '
Εξαγοοα προνομίου Προν. Τραπέζης ^Ηπειροθεσσαλίας . . . . . .........
ΙΙρομήΒεια τροπης λαχειοωορου δανείο» είς τροαζ. γρααμιιΐίτια '..........
Δ ιάφορα........... . ................
Δρ
Δρ.
31 ΊανουχρΕον
1906
3,314,220
392,426
897,636
28,835,237
14,036,304
67,778,676
10,500,000
52,675,107
606,000
22,787,967
2,713,961
12,027,245
2,258,326
57,609,911
42,708,974
10,645,375
4,913,904
4,169,446
1,600,000
1,777,150
344,296
8,329,323
3,620,343
1,695,383
2,686,815
1,604,416
1,576,960
1,120,000
400,000
406,176
361,419,976
60
60
Μ , Λ ΠΑΘΗΤΙΚΟΝ
Μετοχιχον κεφάλαιον.........
Άποθεματικα χεφάλαι*......'....................
Τραπεζικά γραμμάτια ίν κυχλοφορία: .......................
Ι. δια λογαριασμόν τής Κυβερνήσεως ..'.'.' .".■.'.""......../ ' --■„ ' ... ·
— » » » Τραπέζης. ... .........ΔΡ· 87,778,576.42
Κερματικά γραμμάτια δίδραχμα καί μον<(δραγμ« . '...............46,170,406.97 Καταθέσεις άνευ τό>.ου είς μεταλλιχόν ............
Καταθέσεις δνευ τόχου ....
Έπταγαι πληρωτέαι.....
Μερίσματα πληρωτεα .
Μερίσματα πληρωτεα..... )
Καταθίσεις Δημ. διά χορηγήσεις δανείων χατά τον
ΒΦΜ' Νομόν
Διεθνής Οίχ. Έπιτροπή (λογαριασμος καταθέσεων Ιχ δημοσ. δπεγ.προσβδων) | Εί« χρυσόν ..... Δρ." 1 * 27Ο,7ό*β.Ο ϊ
ΓπηρΕσία Έθνιχών δανείων είς χρυσόν..... · τραπ. γραμ...... 10,080.182,13
'Γπηρεσία Έθνιχών δανείων ι?ς τραπεζικα γραμμάτία '. '. '. '.".''
Καταθέσεις Δημοσίου είς χρυσόν ..... ...
Καταθέσεις Δημοσίου επι τόχω είς τρα-ζιχά' γραμμάτια '.'.'.''
Ιιντβχβς κατάθεσις Δημοσ. είς χρυσόν διά την χατασκ. τού Σιδηρ. Πειραιώς"
" * » » τρ. γραμ. » », Κ „
Καταθέσεις ϊντοχοι. -.»....
Λαχειοφιίρον δάνειον Τραπέζης 3 % εΐί χρυσόν'.'!"'
<ν " , , " " , 2 '/ι 7, εί. τρατΐεζ. γραμμάτια" Γπηρεσία λαχειοφίρου δανείου Τραπέζης 3 ·/, είς χρυσόν Μ * * · 2 V V είς: το Καταθίσεις ταμκυτηρίου . » · Ρ· Α. ειρ ■···■·» ιάφορα.......... γραμμ. Έν "Αθήναις, τ?) 8τ| Φεβρουαρίου 1906. Ό Δΐί»ϊνιντί|ς τ«ΰ Αργιιτηρίου Π. Α. ϋΟΓΓΣΑΛΕΞΐυΐ ΑΡ. 20,000,000 13,500,000 112,948,981 10,600,000 4,132,886 13,464,173 1,396,84» 727,000 283,749 11,360,938 23,848 677,828 428,831 10,701. 14,036,304 791,282 82,976,089 44,841,390 2Ο,4ιί8,8ΟΟ 1,979,072 319,660 6,637.7811 -Ρ- 8βΤΓ4ι'.»,ι,, 31 Δ«!|ΐ|ΐρ!« 1805 8,097,685 ,ίΐ 168,455 - 14,4Τ»,«44 67,771,575 10,600,000 64,676,107 Η 605,000 - 98,066,607 '_' 12,646,344 2,6β3,79β 67,482,161 43,388,«5 1Ο,Ο00,3!5 4,949,969 4,159,4*5 1,500,000 1,839,400 1,164,007 8,314,275 2,592,685 1,130,000 400,000 101.371 20,000,000 13,500,000 11β,δϊ7.«0ί Ο! 10,400,000 - 4,οι11.4371!» Ι.1 · 2,050,68» ι ^ 6,634,187 Ι» 2-27Κ!ί ί. 141» 14,479,644 8Ϊ,797,'976 44,841,3)0 2θ,4ίβ,ί00