195560
Αριθμός τεύχους
2042
Χρονική Περίοδος
ΕΤΟΣ 43
Ημερομηνία Έκδοσης
5/4/1970
Αριθμός Σελίδων
6
Πρωτότυπο Αρχείο
Οδηγίες
Κλικάρετε πάνω στην αριστερή εικόνα για να δείτε περισσότερες φωτογραφίες.
Κείμενο εφημερίδας
Δεν είναι διαθέσιμο το αρχείο pdf.
Κείμενο εφημερίδας
Σύνολο σελίδων:
Γ
ΙΝΤΚΒΝΑΤΙΟΝΑΤ,Κ
(1ο 1α Ρι' *·■"» ΡβΗθίΙΙςρια
ΑΙίβΝΗΪ ΟΜΟΙΠΟΝΛΙΛ
ΠΓΚ041Κ0Υ ΙΤΠΡΥ
ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΣ ΕΒΛΟΜΛΛΙΑΓΑ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΦΗΜΕΡΙΣ, ΦΓΛΟ/ΪΟΠΚΗ. ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΑΙ ΤβΝ ΗΒΟΓ·>ΥΠΙ«οΝ ΓΥΚΦΕΡΟΝΤΟΝ
Κυριακή 5 Απριλίου 1970
ΤΙΜΗ ΦΥΛΛΟΥ ΔΡΑΧ. 1.50
"Ετος 43ον, Αριθ. φύλ. 2042
Δι«υτΗ)ηής-Ίδιοκτ^της: ΣΩΚΡΑ~ΕΣ ΧΑΡ. ΣΙ2ΪΑΝΜ-Σ 1
1
: >β**? Νίκης 25 — 'Αθηναι — Τι*. 229.708
ΜΕΤΑΞΓ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΚΑΙ θ ΡΥΛΟΓ
ΤΟ 'ΑΑΒΑΡΟ ΤΟΥ 21, ΚΑΙ ΟΙ ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΕΣ ΤΟΥ
Τού κ. ΠΛΑΤΩΝΟΣ ΚΑΗΠΑ
Έκατό πάνω κάτω χρόνια, πρίγ
^ την Έπανάσταση τού 1821
χαλόγηροι τής Μονής τής Λαύρας,
,τεβιοδεύανε τή Μικρά Άβία, γιά
"τήν συλλογή χρτΐμάτων άνάμεσα
οτούς Χριστιανόν;.
ΟΊ Σμνρνηοί, γνιοστοί γιά τήν
Εύβέ(Ίειά τους καί γιά τήν άπλσ-
χεριά τους, γε,μίσανε τούς καλο¬
γήρου μέ γοόσα, όπως καί μέ
.τολλά καί διάφορα .ιολύτιμα δώ-
ρα κ«ί άφιερώματα, άνάμεσα στα
«ποία ΐίτανε καί μιά μεγάλη χρι>
οοαβΐίμοκρντητη είκόνα τής Κοι-
μήοτοις τής θεοτόκου, σέ ποοφυ-
ρό μρταξΐΛτό, ποΰ την εΐχε κεν-
τήθΕΐ μιά. σμνρνιοποΰλα.
ν,τό γνρισμό οί καλόγηροι, πέ-
οηνε σία χέρια ληστών ποϋ τοϋς
γψνοσοιν. ΙΙάνε καί τα γρύσα,
πόνε κω τα δώρα, πάνε καί τ' ά
•/ριδά άφιερώματα. Τό μόνο, πού
μΛΟρεσαν νά γλυτώσουν ήταν ή
είχόνα. Ή Παναγιά τύφλωσε τούς
λτκττές καί δέν την δρήκανε. Καί
λίμε τούς τύφλωσε, γιατί εϊχανε
ψάξϊΐ δλους τοΰς καλόγηρονς άπό
την κορφή ως τα νύχια. Μά νά
ποίι τήν εΐκόνα δέν τήν βρήκανε.
Αύτό θειορήθηκε σά θαΰμα! Καί
μήπιος δέν ήτανε;
Όταν καμμιά φορά φτάσανε
στό Μοναστήρι οί καλόγηροι καί
δείξανε στόν Ήγούμενο τήν εί¬
χόνα, έκεϊνος θαμπώθηκε άπό τήν
ομορφιά της. Τέτοιο πράμα δέν
ρίχε ξαναδεϊ. Σκέφθηκε πολϋ ό
θοφός γέροντας ποίι νά την τοπο
θετήση καί κατέληξε στήν άπό-
ιτοση, νά τήν κοεμάση Λνάμεσα
οτίς άλλες είκόνες τού τέμπλου
τής έκκλησίας τού Μοναστηριοΰ
καί στό κέντρον, σάν παραπέτα-
σμα τής Ωραίας Πύλης, δπου καί
τήν χρέμασε.
Ή πείρατεία έκεΐνα τα. χρόνια
ίΐτανε πού λένε στήν ήμερησία δι¬
ατάξη χαί κάθε τόσο κουοσενονταν
τα Μοναστήρια, δατως κι' έκεΐνο
τής Λαύρας. Δυό φορές σ' αύτά
τα χούρσα, μαζί μέ αλλα πολύ-
τιμα τάματα τοΰ Μοναστηριοϋ, άρ
.ιάχτηκε καί ή άνεκτίμητη έκείνη
ρίχόνα τής Παναγίας. Μά καί τίς
δυό ςροοές ξαναγύρισε στή θέβη
της, ΐΐιο στραπατσαριβμένη δμως
την κάθε φορά. Οί καλογήρου σκε
φ&ήχανε νά την έπτσκευάσουν, μά
χανένας άπό τούς ε'ιδικούς ποΰ
χάλεσαν δέν ανελάμβανε τήν εν-
βύνη νά ξαναφέρη τήν είκόνα στήν
άρχιχή της κατάσταση. "Ολοι λέ
γανε πΕς δέν «ρτιάχνεται. Οί κα
λόγηροι δμως, δέν θέλανε νά τήν
χάσουν. "Επρεπε νά βροΰνε τρό-
πο νά τή σώσουν άπό τήν φθορά
χαί νά τής ξαναδοχτουν την πρώ-
τη της αμορφιά. Σπάσανε τό κε-
φαλι τους καί στό τέλος βκεφθή-
χανε τήν κοπέλλα ποΰ τοΰς τήν εί
χε δώσει στή Σιμύρνη, πρίν πολ-
λά χρόνια. Μά επρεπε νά ξανα-
πάνε στή Σμύρνη κι' αν ζοΰσε ά-
χόμα ή γυναίκα, νά τήν παρακα-
λ.ρσουν νά τήν βιοοθώση.
Αυτή μπορεί νά τα κατάφερνε.
Αΰσκολα κι' έπικίνδυνα τα ταξί-
δια τότε, άλλά ό σκοπός ήταν Ιε-
ρός. Τό ταξίδι επρεπε νά γίνη.
Κάτι ελεγε στά γεροντάκια έκεΐ¬
να, πού παλληκαράκια κάποτε εϊ¬
χανε γιά χαρή τοΰ Μοναστηριοϋ
άλοννίσει τή Μικρά Άσία, πώς ό
κόπος τους δέν θά πήγαινε χαμέ-
νος. Άρματώσανε λοιπόν γιά τή
Σμύρνη πέρνοντας μαζί τονς καί
τήν είκόνα. Αυτή τή φορά τό τα¬
ξίδι τους ήτανε είρηντκό καί γα-
λήνιο. Οΰτε κουρσάρους σνναντή-
σανε βτή ρότα τους, οΐττε τρικυ-
μίες άντιμετιοπίσανε.
Σά φθάοανε στή Σμύρνη, έρώ
τησαν απ' έδω, έρώτησαν άπ' έ-
κεί καϊ νοηοϋλα πιά κατάφεραν
νά δοοΰνε τή γι»ναίκα ποΰ τοΰς
εΐχε προσφερει τήν είκόνα. Συγ-
κινήθηκε κι' εκλαψε σάν τήν εΐδε.
"Αν καϊ τα μάτια της δέν τήν
δοηθοΰσαν πιά καί τα χέρια της
τρίμανε, δέχθηκε μ' εύχαρίστηοη
νά διορ·θώση *ίς ζημιές πού είχε
πάθει, άπό τίς περιπέτειες καί ά¬
πό τό χρόνο.
— θά μπορέσης κυροΰλα, νά
τήν φέρης στή·ν κατάσταση ποΰ
ήταν δταν μάς τήν δδωβες; τήν
έρώττ>σαν.
— Καί βεβαία, τούς άπάντησε.
Ή Παναγιά θα μέ όαηθήοη νά
τήν ξανακάνο) όπως ήταν.
Καί στ' άλήβεια. Σέ λίγες μέ-
ρες ή γρηοΰλα, κατάφεοε νά ξα-
νακάνη καινούργια τήν είκόνα.
ΟΙ καλόγηροι σάν τήν εΐδαν,
δέν πίστει)ιαν στά μάτια τονς.
Σ ταυροκοπήθηκαν καί τήν ς-ίλη-
σαν εύλνίΐ,βικά. Τήν διπλώ<τανε ν- οτερα καί εύχαριστώντας την γρηά, τήν πήρανΐ καί φύγανε. Περιττό νά ποϋμε πώς κι' αυτή τή φορά οί Σμυρνηοί τσΰς γέμι σαν μέ γρόοα καί άφ<ερώματα γιά τό Μεγάλο Μοναστήρι. Εΰχαρ<- στηιιένοι οί καλόγηροι, πήρανε πά λι τό δράμο τοΰ γυρισμοΰ. Κάνανε, ενα εύχάριοτο ταξίδι καί δταν έφθασαν στό Μοναστή¬ ρι τοπο&έτηβαν τήν είκόνα στή Θε ση της. Στήν Ώραία Πύλη.. κι' έκεΐ &μεινε.. .. . "Ως πού ήρθε τό πλήροΐιμα τοΰ χρόνον κι' ?γινε τό πρωτο έ- θντκό μας σύμ6ολο. Στίς 21 Μαρτίου 1821, ό Πα¬ λαιών Πατοών Γερμανός, τήν άπ? σπασε άπά τήν Ώραία Πύλη τοϋ Μοναστηριοϋ καί τήν παρέδοχϊε στοΰς Πετμεξαίους, στα Χωτήρη θεοχαρόπουλο, στό Νικόλαο Σο- λιώτη καί στό Γιάννη Παπαδόπον λο, πού τήν ΰψωσαν σηιμαία τους καί μ' αυτήν μπροστά, μπήκαν στά Κα,λάβουτα, δπου κήρυξαν, μαξί μέ άλλους άγαννιστές καί προε- στούς, τήν Έθνική μας Έπανά- σταση. Αύτό ήταν τό περίφημο «Λά6« οο τοΰ 21». Σέ πορφυρένιο μεταξ(ι>τό, χρυ
σοασημοκέντητη ή εΐκόνα μέ τήν
Κοιμηθή τής Θεοτόκου, φτιαγμέ
νη, άπό μιά «χροικτοχέρα» καί εύ-
λαβική σμυρνιοποΰλα.
Κρΐμα, πού 6έν βώθηκε τ' ονο
μά της.
ΠΛΑΤΩΝ Σ. ΚΑΠΠΑΣ
Βαρυσήμαντον Έκκ.λησιαστικόν Γεγονός
ΠΑΤΡΙΑΡΧΒΥ
ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΙΥΠΘΛΕΩΣ ΜΗΝΥΜΑ
'Τπυ τοΰ σι»νεργάτον μας ΣΤΕΦ> ΕΜΜ. ΠΑΠΑΔΟΠ ΟΤΛΟΤ,
ΚΑΘΗΓΗΤΟΤ ΦΙΛΟΛΟΓΟΤ
Λέγει ό Πααγιώτατος ΟΙκουμε-
νικός Πατριάρχης είς τα μήνυμά
τον των Χριστουγέννων:
«...Τόσον πολΰ άξίζονν ό κόσμος
καί ό άνθρίθΛθς, ώστε ό θεός έ-
ταπείνο>σεν εαυτόν μέχρι θ α ν ά-
του...».
ΤΠΑΚΟίΙ ΜΕΧΡΙ ΘΑΝΑΤΌΤ
Άναντίρρητον τυγχάνει ότι τί-
ποτε δέν έπιτυγχάνεται άνευ Θικλ-
ών. Αί θυσίαι άποτειλοϋν τό μέ¬
σον, δι* ού έπιτυγχάνεται ό σικο-
πός, όπότε ό έν γη ίνσαρκος αν-
Θρωπος γίνεται έν ούρανω δύλος
αγγελος.
Πιστός, λοιπόν, τηοητής τοϋ Θεί
ότι Νόμον ό σεπτός Πατήρ τής
Όρθοδοξίας, έταπείνο>σεν εαυτόν
καί πρώτος ετεινε τήν χείρα καί
ήψατο τοϋ ΠροκαΘημένου της Δν-
τικής Έκκλησίας.
Ή έν Ίεροσολύμοις Συμφιλίω-
σις κατά τύ προσφατώτατον παρελ
θόν, υπήρξε τό πρώτον 6ήμα. Μέ¬
γα τό κατάρθωιμα τό έπΐ-τευιχ'θέν
κατ' εκείνην τήν λαμπράν ημέραν
τοΰ άσπασμοΰ, άλλά καί παοάδο-
ξα μετ" ού πολύ ήκούσθησαν έξ άμ
φοτέρων των έκκλησιαστικων πε-
ριοχών. Οί δΰο Πατέρες θαυμα¬
σία); έξεκίνησαν πρός "Ενωσιν των
άπ' αΐιόνων διεστώτων, ό Κλήρος
οιμως, ό άνά τήν ΟΙκουμένην Ός πρός εύόδ<»σιν τής Χ ΥΠΕΧΕΙ Λ: Είς τ*ν 4 ην —λ. ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΠΡΑΓ1ΙΑΤΕΙΑ Η ΓΡΑΙΚΙΚΗ ΑΥΤΟΚΡΑΤΘΡΙΑ Τού συνεργάτουμας κ. ΑΠΟ ΛΑΩ ΝΟΣ ΛΕΟΝΤΑΡΙΤΟΤ (Συνέχεια έκ τού προηγούμενον; νία καί συμμαχία κατά τοΰ Πρ- Ή έπιτυχία τού σττ|ν Άζοφική τρου. Ό Πονατάδσκη 6ρήκε ελ'- έγκαρδίωσε τόν Πέτρο νά έπιδιώ- θερμόν; σννηγάρονς τοΰς πρεσβεν ξη την αποκτήση λιμανιών καί τάς τής* Αγγλίας καί τής Γαλ- στή Βαλαική. Στό γυρισμό τού ά- ' λίας. Άλλά ό μέγας βεζύρης πό τή γνιοστή περιοδεία τού στή | Νοτιμάν πασάς δέν εστεργε σέ δυτική Κϋριόπη, συνεμάχησε μέ πόλεμο κατά τής Ροχτίας. τι'εν 6ασιλέα τή; ΙΙολυ)νίας Αν- | Ό Αχμέτ Γ' άπάντησε φι- γουστο Β', εναντίον τής Σουη- Ι λοφρονητικά στόν Κάρολο. Τοΰ Ή Μακεδονία καί ή θράκη ΣΤΗΝ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ 1821 Τοϋ συνεργάτου μας κ. ΓΕΩΡΓ. ΑΒΡ. ΧΙΝΤΖΟΓΛΟΓ Έπΐφανείς Μικρασιάτες ΗΝΗΜΗ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΚΑΠΕΤΑΝΑΚΗ Έ—' εΰκαιρία τού Τριωδίου ΤΑΠΕΙΝΩΣΗ ΧΑΙ ΑΝΥΨΩΣΙΣ Ζ' (Τελευταίαν) Αντιθέτως είς τόν Παΰλον, αν δοα μέ τραχύν χαρακτήρα, σκλη «όν είς την νεανικήν τού ηλικίαν φέοοντα είς χείρας τον τα στί- νμ«τα τού αΐματος τοΰ πρωτο- μάρτυρος Στετράνου καί άλλοτε ά- πηνή διώκτην τής Έκκλησίας τοΰ Χοιστοδ εδόθη ή χάρις νά γράψη τόν ώραιότερον ΰμνον τής άγά- πης, την άριστουργηματικήν έκεί νην σελίδα τοϋ 13ου Κεφάλαιον τής Α'. πρός Κορινθίους βπ*ΛΤο- λής καί νά -γίνη έκείνος ό Εύαγ- γελιστής των Εθνών. «Ό Θεός ΐΊπροηφάνοΐζ άντιτάοσεται ταπει- ν^ϊς δέ δίδωσι χάριν». Άλλ' ΰπάρχει μιά καύχησις τής ταπεινότητος, τήν οποίαν ή Άγία Γράφη διακηρύττει ώς αληθή καύ Χησιν καί αύτη άναφέρεται είς τόν πνευματικόν κόσμον καί έξ αυτού ώ "Ηδη τό "Αγιον Πνεΰ- άπεχάλττψε ίκά τού Προφήτου υ, έν τούτο καυχάσθο) ό ς, έν τώ βυνιείν και γι- ^ ότι έγώ Κΰριος», δηλαοή ι) αληθή; καύχησι; είναι ή γνο)- <"5 τού άληθινοΰ θεοΰ. Ή άλη- "ήζ. καύχησις τοΰ Χρΐστιανοϋ εί¬ ναι έχείνη διά τό μ,έγα γεγονός δ τι «Χριστός ημίν εγεννήθη σαφία •^"ό θεοΰ, δικαιοβννη τε καί ά- νιαβμάς καί άπαλύτραχης Ινα, κα- "ώς γίγραπται, ό κανχο')ΐμενο? έν Κυςίο καυχάσθο)». (Α' Κορ. 1- 30-31). Ή κανχηβις τοΰ ταπεινοΰ έν τώ «(«ι αυτού, περί τής οποίας ή έ- ■■"στολή τοΰ Ίακώοου άναφέοει: «Καιιχάσθθ) δέ Αδελφάς ό τα~ι- ^°ς έν τφ δψει αύτοΰ» άπορρέει •^ό τόν πλούτον καί τό ΰψος των θη'ων επανγειλιών, διότι ποία αλλη βοησκεία ή ήθική διδασκαλία δί- δει ΰποηχεσεις καί ελπίδας ίίπ(ι)ς αυταί: 'Υτγο κ. Ε. ΛΙΒΕΡΙΑΔΟΥ «Πληρονμεθα «ίς πάν τό πλή- ριημα τοΰ Θεοΰ» καί «καθώς έφο ρέβαμεν την ε'ικόνα τοΰ χοϊκοΰ, θά φορέσωμεν την εΐκόνα τοϋ έ- πουρανίου», έν τέλει δέ «όμοιοι αύ τώ έβάμεθα, εάν φανερωθή, ότι όψόμεθα αυτόν καθώς εστίν». Είναι τόσον πολύτιμος ή ψυχή, ή κάιθε ψυχή, είς τα δμιιατα τοΰ θεοΰ, ωβτε διά νά άννψίί>ση αίε-
τήν «έταπείνωσεν εαυτόν γενόιιε-
νος ΰπηκοος μέχρι θανάτου δέ
σταυροϋ» (Φιλ. 2, 8-9).
Ή θεία προσταγή εΐνοα «τιιπει
νώθητε ενώπιον τοΰ Κυρίον και
ΰψώοει ΐιμάς» έκεΐνος δέ πού τα-
πεινοΰται έδώ κάτίο, ίιπεριη|)οΰται
υπό τοΰ Θεοΰ.
Κατά ενα νόμον άντιθέσειος
καί άντινομίας πού διέπει τόν
πνευματικόν κόαμον, ή άπουσία
τοΰ έγώ γίνεται παρουσία Χρι-
τοΰ, ή άδνναμία γίνεται δύναμις
έν Πνεύματι Άγία) καί ή ταπεί-
νωσις κίνεται άνυι|κοσις έν τώ
Θεώ.
Ή ταπείνωσις είναι τό «σήμα
κατατεθέν» μιάς ζιοής επί τής ο¬
ποίας άποτυποΰτα* ή ζ<οή τοϋ Χρι στοΰ, διότι είς τοΰ ταπεινόν την καρδίαν, είς αύτην καί μόνον, άρ¬ χεται νά κατοική<τη ό πράος και ταπεινός τήν καρδίαν Ίηβοΰς. Ε. ΛΙΒΕΡΙΑΔΗΣ Ο κ. ΧΡ· ΣΟΛΟΜΩΝΙΔΗΣ Ευχαρίστως πληιροφορούμ.εθα 3τι δ σι/νεργάΐτη; μας κ. Χρή- ατος ΣολοίΐΛΛνίιδης αναρρώσας έκ τής ασθενείας τού εξήλθεν έκ τοΰ Εύαγγελισμοΰ δπου έν ο στιλεύΐτο. δίας. Ό πόλεμος ξέσπασε στά 1701. Ό νεαρός, ήρωικώτατος όασιλεύς τής Σοι»ηδίας Κάρολος ΙΒ' 6ά- δ<σε πρωτα κατά τής ΙΙολ.οινίας κι' έδωκε δλο τό κα<ρό στόν Πέ¬ τρο νά σημειώση έντυποχπακές έ- πιτυχίες. "Βδαλε πόδι στή Βαλ- τική καί στά 1703 θεμελίωσε στίς ΐκδολές τοΰ Νέ(5α τήν Άγία 11ε- τρούπολη. Ό Σ ουηδοπολωνικός πόλεμος εληξε ,μέ πλήρη σνντριδή της Πολίονίας κι' ήρθε ή σειρά τής Ροσΐας. Στή καρδιά τοΰ χειμώ- να τοϋ 1708, ό μαχητικώτατος 6α- (Ηλεύς τής Σουηδίας Κάρολος ΙΒ' έφθασε, άπό νίκη σέ νίκη, μπρο*ττά -στή Μόσχα. Ό Πέτρος τήν έγκατέλειψε καί μετέφερε τή πρωτενοτι<τα στήν Άγία Πετρού- παλη. Άλλά κι' ό Κάρολος δέν εν- δοκίμησε. Ό έξαιρετικά βαρύς χειμώνα; τής χρονίας έκείνης κι' οί μεγάλες έπιβιτιστικές δυοκολί- ες τσάκισαν τό στρατό τού κι' οί μολυσιματικές άρρώστείες τόν άπο- δεκάτισαν. Τήν ανοίξη, ή όλοκλη- ριοτική Ιλλειψη τροφίμων τόν ύ- ποχρέωσε νά λοξοδρομηση στήν Οτικρανία ,μέ τίς ειΐκοσιοχτώ χι- λιάδες άνδρες ποΰ τοϋ άπόμει- ναν. Ό Θρυλικός άταμ,άνος των Κοζάκων τοΰ Δνειπέρου, Ί6άν Στεπάνοδπς Μαζέπα, τάχθηκε μέ τα μέρος τον, άλλά οί Κοξάκοι, φανατικοί όρθόδοξοι άρνήθηκαν νά συμπολεμήσοιιν μέ τού; Σουη- δούς. Ό Πέτρος ξεθάρρεψε. Μάζεψε πάν" άπό πενήντα χιλιάδες στρα¬ τό καί μέ έπιτελάρχη τού τόν έμ- πειροπόλεμο στρατάρχη Μεντζι- κώφ 6άδισε στήν Οΰκρανία. Ά κολούβησε ή πολΰκροτη μάχη τής Πολτάθας, στίς 27 Ιούνιον 1709 πού εληξε μέ πανιολεθρία των Σονηδών. Ό Κάρολος κι' ό Μα- ίΐέπας άκολονθούμενοι άπό μιά χούφτα γενναίων, πρόλαδαν νά περάσονν τα τονρκικά σύνορα καί κατέφυγαν στό Μπεντέρ τής Βεσ σαρα&ίας. Ό Κάρολο; ϊστειλε πρε<τ6εία τόν κάμητα Πονιακόβσκη στήν Κο)νσταντινούπολη καί ζήτησε άπό τύν σουλτάνο Αχμέτ Γ' φιλοξε- έπέτρεψε νά μείνη δσο ήθελε βχτ Βεσσαραβία ή στή Μολδανία, τοϋ διέθεσε δμω; καί τιμητική φρου- ρά, τάχα γιά την ά<τφάλειά τού μά στήν πραγματικότης γιά νό τόν κράτει αίχμάλωτο. Κι' δσο γιά τή σνμμαχία κατά ττις Ρωσί άς, τό «Διδάνιο» — τό σονλταντ- κό άνακτοοονλιο — θά μελετοΰ- σε τό ζήτημα, δταν θά τό επέ¬ τρεπον οί πολλοί καί διάφοροι πε ρισιπονσμοί τής αύτοκρατορίας. Ι Ό Πονιατόβοκη καί οί πρε- ( σβεντές τής Αγγλίας καί τή; Γαλλίας άπέδιοκαν τήν έπΐΐρνλα- κτικότητα τοΰ σουλτάνου στήν εί- ρηνοφιλία τοΰ μεγάλον βεξύρη Νο·μάν πασά καί κιναϋσαν γή καί ούρανό νά τόν άνατρεψουν. Ό Πέτρος μάθαινε άπό τόν πρεσβευτή τού τα τεκταινόμενα στή Κωνσταντινονπολη. Τυχοδιώ- κτη;, παράτολμος καί εϋέξαπτος άπό φυσικοΰ τού, δέν χώνευε τήν άοριστία καί τίς άναδλητικές πο- λιτικές μανοΰβρες. Μά δέν ριψο- κινδΰνευε νά μετρηθή μόνος τού, μέ τόν ΰπέρτερο όθιομανικό στρα- τύ. Καί καθώς δέν ενρισκε κανένα πρόθυμο σύμμαχο, θνμήθηκε τήν κληρονομιά των Παλαιολόγον κι' έξαπέλνσε μτ·στικούς πρακτορες νά ξεσηκώσονν σ' έπανάσταση τή ροι- μηϋ)σύνη. Τίξίξει νά μνημονευτή ιδιαιτέ¬ ρα ή προκήρνξή τον, τής 23 Μάρ¬ τιον 1711. 'Τπήρξε ή πρώτη. εκ¬ δηλώση των «τυνεχών άπό τότε προσπαθειών των Τσάρων νά έκμε ταλλευθοΰν τήν άπελευθερίοτική λαχτάρα των έλλήνων, γιά τή προαγο)γή των έπεκτατικών 6λέ- ■ψεών τιον κατά των όθω,μανων. Καί είναι άξιοπρόσεκτη σάν ντο- κουμέντο τής όμιλονμένης τότε Γ' Ό πρώτο; μέ τα έπαναστατι- κά θούριά τον καί τόν τραγικό θάνατό τον μέ στραγγαλιαμό... καί ό δεντερο; μέ τήν τεραστία άκτινο€ολία τού σοφοΰ βτήν Εΰ- ρώπη — προετοιμάξουν γενικά μέ τή δράση τους καί ένισχύουν ά- .■κκρασιστικά τήν κινήση — τόν Φιλελληνισμό των διανοουμένων τής Εΰρώπης. Ή Ίστορία μας ή 'Ελληνιχή — ιμε χρνσά γράμματα άποθανά- τισε τίς ήρωικέ; θνσίες καί τα κατορθώματα δλθ)ν εκείνον των άνδρών πού μάς έχάρι<ταν την Έ λευθερία. Καί σ' όλον τόν κόβμο είναι γνιυστό τό ΜεγαλούργημΛ τής Έπαναστάσεως τού 21 καί σ' έσάς άγαπητοί αναγνώσται. Γι' αύτό δέν θά έπαναϊστορή- σο) τό "Επος! μέ τα άθάνατα γν(ο στά μας όνόματα.... άφοϋ αΰτά, ή Πολιτεία μας —στά 143 χρό¬ νια τής έλεΰθερη; ζωής— άπύ εν γνωμοσύνη έ'χει άντάξια τιμήσει: μέ Ήρώα καί Άνδριάντες —άρι- στεϊα καΐ άναμνηστικά μετάλλ^ίΐ — μέ όνομασίες πλατβιων καί δρόμων. Σημερα, ό έλάχιστος καί τα- πεινός έγώ κοντά σας, θέλο) νά μνημονευθοΰν όνάματα ήρώον τής Ελλάδος καί άλλων περιοχών, γιατί καί αύτοι άγωνίσθηκαν μ' αύταπάρνηση καί επεσαν γιά τήν 'Ελενθερία τής άθάνατης Πατρί δος μας καί ή αύτη Ιδέα φλόγιξε τήν ψνχή τονς. Τα άθάνατα τρόπαια, βτό Βαλ τέτσι, στήν Άλαμάνα, στό Χάνι τής Γραβιάς, στό Δραγατσάνι, στό Δερβενάκι, στό Μανιάκι καί στό Μεσολόγγι — μέ τήν ήρωική ε- ξοδο των έλευθέρων πολιορκημέ- νων τού. Καί τα ναντικά κατορ¬ θώματα των: Παπανικολή, Κανά- ρη, Μιαουλη καί αλλων άγοίνν στων δέν ήταν δυνατόν νά άφή- οονν άσνγκίνητους καί τούς ίιπο- δονλους "Ελληνε; τής Βορειον "Ελλάδος καί τή; Μικρασίας. Τοΰς άγώνες καί τίς θνβίες θά έξιστορήσω έγώ τής Μακεΰονίας καί τής θράκης στήν Έπανάστα¬ ση τοΰ 1821. | Άπό τή γεωγραφική θέση κονί τή μορφολογία τοΰ έδάφους της, άλλά καί τήν εϋψυχία των κατοί- I κο>ν της, ή Μακεδονία καΐ ή θρά
κη, άπ' τα πανάρχαια χρόνια δύο
κυματοθρανστες! στάθηκαν τής
| Ελλάδος — στίς πλημμυρίδες
[ 6αρ6άρων λαών, άπό 6ορρά καί
ανατολή, ποΰ κάθε τόσο τήν άπει-
λοΰσαν!... Καί Προμαχώνας της!
ή Μακεδονία πάντοτε — των Ί-
' ερών καί τοϋ πολιτισμόν της, στή
δίαδρομή των αίώνων.
Ι Καί μέ τήν Μακεδονική φάλαγ
γά τού! δέν ήταν ό στρατηλάτης
μας ό Μέγας Άλέξανδρος — γεν
| νημα καί θρέμμα τής γής αυτής,
πού μέ τό σπαβί τον!... εφτασε
τιμωρός! τοΰ νπερόπτη καί έπίβον
λου «Μεγάλον Βασιλειά» τής Περ
σίας... Κι' ώς τα πέρατα, μέχρι
τοϋ Γάγγη ποταμοΰ τής Άσίας
καί τής Άφρικής, τό Έλληνικό
πνεΰμα δέ σελάγισε άπ' αι'ιτόν...
ίδρνον.ας τήν μεγαλύτερη Αύτο-
κρατοοία τού αρχαίον κόσμον στήν
ίστορία — μέ 6άση τόν Έλληνι¬
κό Πολιτισμό των προγόνων τού;
Άπό τα 1627, γιά τήν Άντίβτα
ση την Έθνική καί τό πνεΰμα έ-
λεύθερης καί Άνεξάρτητης ζωής,
παρουσιάζονται Άρματολοί - Κλέ
φτες, πρωτα στή Μακεθονία καί
γίνεται Έ<ττία — Πατρίδα τοΰ άρματολισμού έκεϊ καί άπ' αυτόν ίίστερα νά έπεκταθή άπ' τή Βέρ- ροια καί τή Νάονσα, «τίς περι- φέρειες Περλεπέ, Φλωρίνης, Κα- στοριάς, Σερδίων, Πιερίων καί βορειότερα στούς Γαζέδες, Μονα- στήριον, Άχρθδος, Σκοπίων, πού τό 1715 οχράζονται χιλιάδες "Ελ- ληνες, στίς μαρτνρικές πόλει; των Σερρών, Δράμα; καί Νευροκοπί- ον. Άρματολοί κα! Κλέψτες, άπ' τα 1722, άγωνίζονται σέ 32 διαμερί- σματα τής Ελλάδος· στή Ροΰμε- λη, Μακεδονία καί Θράκη. ' (Συνεχίζεται) Πρίν δέκα χρόναα είχε γίνει μιά κινήση στήν ελληνικήν πρωτεΰου- σα γνά τήν ιδρύση ενός «Σύλλο¬ γον των φίλων τοΰ Δημητρίον Κα- πετανάκη». (1) Δνστυχώς ή κινήση έκείνη, παρά την ωραίαν έκκίνησή της κατά τόν ούσιαστικόν πραγμα- τικά προγραμματισ|ι.όν τής περαι- τίροι δράσεώς τού ίδρυθέντος κιό- λας Σύλλογον, δέν προχώρησε. Δέν εχο> στοιχεία γιά τούς λώγονς
πού σταμάτησεν ή κίν*ηιση έκείνη
ευθύς έξ άρχής σχεδόν. Ό Σύλ-
ι λογος θά έπεδίοΜίε τήν διάδοση
τού έλληνκκού καί αγγλικόν ϊργου
, τοΰ έκλιπόντος ποιητή καί φιλοσό
φόν στήν Έλλάδα καί στήν Άγ-
' γλία, ή ευρύτερη γνώση καί μελέ-
I
τη τής ζοής καί τοΰ έργον τον,
ή όργάνωση διαλέξεων, έκθέοεων
κ.τ.λ., ή άΘλοΘεττησΐΛ έίΐάθλου ά-
πονεμομτνου κάθε χρόνο σέ μελέΐτη
γιά τή ζωή καί τό εργο τοΰ ίδι¬
ον, ή «αθιέρωοη βραβείον Καπετα
νάκη στήν καλΰτερτ) φιλοσοΐτκκή
μελέτη ή ποιητική <η<λλογή νεου καλλιτέχνη, ώς καί ϋποτροςρίας Δ. Καπετανάκη σέ "Αγγλο άπόφοιτο άνακτάτου έκπαιδευτικοΰ ίδρύμα- τος γιά κλασσικές σπουδές στήν Έλλάδα. 'Τπηρχαν έπίσης ενδείξεις πώς άνάλογοι Σύλλογοι φίλον τοΰ Κα¬ πετανάκη επρόκειτο νά όργανο>-
θονν στήν Αγγλία περί τόν ποιη¬
τή καί σνγγραφέα Τζών Λέμαν
καί στή Γερμανία άπό τό φιλόσο-
φο ΚάρλΓιάσπερς, τοΰ οποίον λαμ
πρός μαθηιτής καί φίλος διετέλεσε
ό Δ. Καπετανάκης.
Άπό δλα αΐιτά τα παραπάνω,
τό μόνο πού γνωρίζω δτι πραγμα-
τοποιήθηκε κατά τό χρονικό διά-
στημα άπό τότε, ήταν ή εκδοση
«τή σειρά τού «Γαλαξία» των φι-
λοσοφικων έργων τού Δηιαηιτρίον
Καπετανάκη «"Ερως καί Χρόνος»
καί «Μυθολογία τοΰ Ωραίον».
Οί μεγάλοι Μικρασιάτα·. δάσκα λοι.
ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ ΖΑΚΑΣ
Ό εύσεβής έπιστήμιον καί λάτρης τίόν άρχαιολογικών καί ιστορικόν
έκδρ ομών
Τοϋ συνεργάτου μας κ. Β. ΚΟΤΖΗΝΟΠΟΤΛΟΤ
2ον
Αί δι' άρχαιολογικούς καί ί-
βτορικοϊις σκοπού; έκδρομές τάς
οποίας έπραγματοποίει ό Α. Ζ. βίς
την πέριξ τής Σμύρνης περιοχήν
καί είς άλλα μέρη, άποτελοΰσαν
δι' αυτόν μίαν άπό τάς μεγαλυ¬
τέρας άπολανσείς τής ζωής τού.
Προκειμένον δέ περί των σχολι-
κων έκδρομών κατά τα Ιτη 1910 -
1914 ήτο όντος ό άπαραίτητος, άλ
λά καί σοφός ξεναγός τόν μαθη-
τών.
Ενθυμούμαι τρείς σχολικάς έκ
δρομάς· την μίαν εΊς τα ύδραγο
γεία τοΰ Προφήτον Ήλία, τήν
άλλην είς Κονκλουτζών καί την
τρίτην είς τα πέραν τοΰ Βαϊρακλή
ύψώματα πρός τό ιερόν τή; Κν-
βέλη; ή τοΰ Ταντάλον. Παραμέ-
νει ζωηρά είς την μνήμην μόν ή
πρώτη έκδρομή λόγο) των εΰχαρί
στιον έντυπώσεων καιί έπεισοδίΰ)ν
τα όποία απέβησαν κατ' αύτην
καί έκ των οποίων τό εν άφορά
καί είς εμέ προσωπίκός καί μέ
λονς. Μέ τήν δύνοιμιν τού σπα-
Θίου μου νά ενρετε ησυχίαν καί
νά γλντώσετε άπό τοΰς Τονρκους.
Καί δ,τι τιψιήν σάς έκαμαν οί με-
.,™, „,„......„. «„.., ________ γάλ&ι άφεντάδε; καί οί μεγάλοι
καί τού; σερδάριδε; καί τούς προ | αγάδες, καί έγώ παρόμοια θέλω
σάς τήν κάμνει. Διά τήν λύτρω-
βίν <*α; έμπαίνο) ΐίς τα βάσανα καί θέλω νά μέ βοηθήοετε καί με τα ταύτα θέλει σάς δώβει ό θε- ό; τό πάσα καλό καί θέλετε είίρει άπό μέρονς μου τιμήν καί εύ- τό μεγάλ^ τάμπουρό μόν καί σεΐς σπλαχνίαν». (Σννεχίζεται) έλληνικής δηιμοτικής: «Πρός πάντας τούς πιστούς καί πάντας τούς μητροπολιτάδες δπού μάς άγαπούν καί τοΰς βοϊβοδάδες εστούς των κλεφτών καί τοΰς κα- πετάνονς κίά τα αξια παλληκά- ρια καί πανταοΰς χριστιανούς ό- πού είναι είς τήν πίστιν μας, καί πάντας τοΰς παπάδες. Έγώ βάς κράζω είς τό άσκέρι μου καί είς να φερετε και πι-στονς σας φι- συγκίνησιν πάντοτε τό ενθυμού¬ μαι. "Ε<να άνοιξιάτικο λοιπόν πρωί εξεκινήσαμεν, υπό τήν 6δη- γίαν τοΰ καβηγητοΰ μας άπό τήν Ενατ/γελικήν Σχολήν, έπεράσαμεν μέσα άπό τήν ανλήν τής έκκλησί άς τοΰ Άγιον Γεώργιον καί έ- φθάσαμεν είς τό «Κρομμυδόκατ στρο» άπέναντι τοϋ όπονου νπηρ χεν ό φοΰρνος τοΰ Κρομμ.νδόκα- στρου, περίφηιμος διά τα ώραϊα κατημέρια τού καί τίς μνροδάτες λουκονμάδες τού. Έκεί έστάθη δ καθηγητάς καί έπερίμενε νά σνγ κεντρ<ι)θούμεν δλοι οί μαθηταί διά νά μά; ομιλήση σχετικώς μέ την τοποθε<παν. Μεοικοί δμως μαθη¬ ταί άντί νά πλησιάσουν έτρεξαν πρός τόν φοΰρνον προτι.μώντ'ε; άν τί των ιστορικόν πληροφοριών τοΰ καθηγητού τα «ώραία καιτημέρια τον καί τίς χρνσίξονσες μυρωδά- τες λονκουμάδες τον». Ό καθηγη τής τούς αντελήφθη καί μάς λέ¬ γη: «Παιδία αύτοι είναι οί «<ρα γόνδιοι»· δς τούς άφήσονμε νά τρονε στό παχνί τους». Καί μάς διηγήθη την ίοτορίαν τοΰ Κρομιμυ δοκάστρον τό οποίον ήτο μεσαιω νικόν φρούριον άφιεροιαένβν είς τόν "Αγιον Πέτιρον καί δτι ή θά- λασσα παλαιιότερα έφθανεν εως έ¬ κεί καί έσχημάτιζε ενα μικρόν λι μενά. Έπεράσαμεν κατόπιν άπό τα Μπεζεστένια και έφθάσαμεν είς Βαομαχανέ καί άπ' έκεί είς Τιρ- τηλίκι δπον εμαρτύρησε τό φρι- κτόν μαρτύριον τού μετά 12 ίτη ό έθνομάρτνς ΧρυσόίΡτομος. Κα¬ τόπιν έβαδίσαψιεν πρός τόν έπάνο) Μαχαλά κοά διά της Έ6ραϊκής Τού κ. ΝΙΚΟΥ Ε. ΜΗΑΙΛΡΗ Άλλά πρίν λίγες μέρες δύο αρ- θρα στήν εφημερίδα των Αθηνών «Νέα Πολι-τεία» (φύλλ. 18ης καί 19ης Φεβροναρίου) τοΰ κ. Δημ. Τσάκωνα, τακτικοΰ καθηγητού της κοινο)ννολογίας στήν Πάντειο Σχο- λή, μέ τόν τίτλον «Δημήτριος Κα¬ πετανάκης ό αΐσθηττικός», άνανέω- σαν τή μνήμη τού εξαίρετον εκεί¬ νον καί πρόωρα χαμ,ένου ποιητη καί στοχοιστη. Άπό τα άρθρα αύτοΰ τοϋ κα- Θηγηηή Τσάκωνα άξίζει νά σημ,ειω θοΰν, άπό μΐΛρασιατικής πλευράς βεβαία, μερικές περικοπές, οί ο¬ ποίες ακριβώς έπισημαίνουν τή σχέ ση τού Δημητρίον Καπετανάκη μέ τόν τόπον τής γεννήσεως τού: «"Ε νας ποιητής πού γεννήθηκε τή Σμύρνη, ήλθε μέ τα καιμένα κα- ράβια τής Μικρασιατικής Κατα- στροφής στήν Έΐλεύθερη Έλλά- βα· έ<ΐποι>δασε πρίν άπό τό Δ«ν-
τερο Παγκόομιο Πόλεμο στό έλλη¬
νικό Πανεπιστήμιο κι' νστερα Ιγι-
νε άποδημητής τοΰ Βορρά· δ Δη¬
μήτρης Καπετανάκης, επρόκειτο
νά γίνη ενας άπό τούς πιό μεγά¬
λον ς σνγχρόνονς ποιητάς της Αγ¬
γλίας. Άσκητική ή εμφάνισις, 6α-
3ουλωτά τα μάτια, μ' ένα κυματι-
σμό έσωτερικής άνησνιχίας, άπίθα-
νο Θάλεγα Ίωνικό, δ ποιητής Δη¬
μήτριος Καπετανάκης, είχε τήν τι
μή νά καταστή ό περισσότερον ά-
γαπημένος καί ό πιό τιμώμενος
μαθητής τοΰ Κάρλ Γιάσπερς.
«'Τποστασιακές πρέπει νά ήταν
οί καταβολές τοΰ "Ελληινα τής Ί-
ωνίας Δημηττρίου Καπετανάκη,
I-
σως άπ' τό δραμα τής φλεγόμενης
Σμύρνης, δταν έπηιγε νά θητεύση,
μετά τίς σπουδές τού στή Νομιχή
Σχολή τοΰ Άθήνησι, κοντά στόν
ιιργάλο φιλόβοφο τοΰ Βορρά, τόν
μόλις πρό ελαχίστων ημερών άπο-
θανόντα μέγα καθηγητή Κάρλ Γιά
ΣΤΝΕΧΕΙΑ βίς ττ|ν 6ην σελίοα
Πολ^υσυζήτητον θε>μα τής έποχης
ΑΙ ΣΧΕΣΕΙ! ΜΕΤΛΞΥ ΤΟΝ ΔΥΟ ΦΥλιΊΝ
Σειβά άρθρων τού συνεργάτβυ μας κ. ΔΗΜ. Ι. ΜΑΓΚΡΙΛΤΗ
το μέλλον, τίς φιλοδοξίες τους,
τα δνειρά τους. Νοιώθονν Ινα αί
σθημα πραγματικής εύτνχίας δταν
βρίσκωνται μαζί. Άνταλλάσσουν
τίς σκέψε-ις τονς, τίς έσωτερικές
τοΊΐς κλίσετς. Τό αϊσθημα δέ αύ¬
τό, άκόμη δέν ιιπορεϊ νά χαρα¬
κτηρισθή όντε ώς Ιρως, ή έρωτι
κή φιλία, όντε καί ώς φλέρτ. Έ
ξακολονθεϊ νά 'έχχ τα βασικά χα-
ρακτηριστικά τής φιλίας. "Αν δέ
οί νέοι αύτοι εχονν Χρκττιανικές
άρχές, είναι δυνατόν νά μή παρε
κτραποΰν, άλλά νά συγκρατούνται
στά δρια τής άγνής φιλίας, διότι
θά αίσθάντονται οχι μόνον άποστρο
φήν, άλλά καί φρίκην έμπρός στό
άμάρτημα.
Έν τούτοις, αί συχναί συναντή
σεις των δύο· νέων κα! μάλΐΛτα κα
τα μονάς καί ίσως, έν άγνοία των
γονέων των, άποτελοΰν μεγάλον
πειραβμόν. 4Καί είναι πολύ ενδε¬
χόμενον νά γίνουν αί συναντήβεις
το>ν αύται ή απαρχή τοΰ κακοΰ.
Στήν έποχή μας, πού δέν δια-
κρίνεται γιά σειμνότητα, πιο-τότη-
τα καί αΰστηρότητα ήθών, συνη-
θίζουν, δυστυχώς, οί νέοι των δύο
φύλων σέ διάφορες οίκε*ότητες,
ποΰ είναι τελείως άπαράδεκτες,
προκειιμένου μάλιστα γιά μία ο"ε-
μνή συναναστροφή κα! γιά μίαν
άγνή καί εΐλικρινή φιλια.
Είναι λοιπόν πολύ ενδεχόμενον,
δν λείπη ή άγρνπνία καί ή φρό-
νησις, δν δέν υπάρχη αΰτοκυριαρ-
χία, οί δύο νέοι τούς δποίους έ-
φέραμε ώς παράδειγμα, νά παρε-
κτραποϋν στις τόσον δνστυχώς συ
νηθισμένες σή,μερα, οίκειότητες με
ταξύ των νέων των δύο φύλον.
Καί τότε πανει πλέον, δχι μόνον
ή άγνή φιλία, άλλά καί ή στοι-
χειώδης άκόμη ήθική, μεταξΰ αυ¬
τών.
Μέ την ευκαιρίαν αυτήν έπιθν-
μοϋμε νά κάμωμε μερικές διαπι-
στώσεις σχετικώς μέ τί; τάσεις
πού έπικρατοΰν στ!ς σχέσεις μετα
ξύ πολλών νέων τής έποχής μας.
ί>ον
δ. ΑΙ ΕΚΤΡΟΠΑΙ ΑΠΟ ΤΗΝ
ΑΛΗΘΙΝΗΝ ΦΙΛΙΑΝ.
Είναι πολύ ενδεχόμενον Ινα;
νέος καί μία νεα, νά γνο)ρίσονν
έπ' αρκετόν ή ολίγον χρόνον, την
χαρά τής ΐΐλικρινοΰς φιλίας. Καί
ΰστερα, δ ενας άπό τούς δύο, έ-
ρωτενεται τόν άλλον, δ οποίος δ
μως δέν σκέπτεται τίποτε αλλο
περισσότερον άπό μίαν απλήν καί
άνιδιοτελή φιλίαν. Τότε, θά δη-
μιονργηθή μία πολύ δυσάρεστη
ψυχολογική κατάστασις, πού εί¬
ναι δυνατόν νά οδηγήση είς λυ-
πηρά έπακόλουθα, ι|τυχολογικής κυ
ρίως φύσεως.
Άλλ' εάν ή μεταξύ των δύο
νέων φιλία ήτο πράγματι είλικρι-
νής καί τιμία καί άν κανεϊ; άπό
αντοΰς δέν έπροσποιείτο, τότε, ε¬
άν έκ των ΰστέρων προκύψη μο-
νομερής ϊρως, είναι δυνατόν νά
μή δημιουργηθοΰν δνσάρεστα έπα¬
κόλουθα, έκτός, έννοΐϊται, άπό τήν
πικρίαν πού θά δακιμάζη έκΐϊνος
τόν οποίον έπεοκέίρθη δ ε'ριος καί
δέν ευρήκεν άνταπόκριοιν. Άπα¬
ραίτητος δμως προυπάθεσις στήν
περίπτωσιν αυτήν, είναι νά έχη τό
πρόσωπον αύτό Χρ«ττιαντ.κές άρ¬
χές. Καί γιά τούτο θά δεχθή" τό
πλήγμα αύτό μέ αΰταπάρνηβιν.
Ώς μόνη δέ όρθή κα! τιμία λύ¬
σις είναι ν' άπομακρυνθή, νά Θυ-
σιάση τό αίσθημά τοτι, άφοΰ τό
αλλο πρόσωπο δέν άνταποκρίνε-
ται πρός τό ίδικό τού αΤσθημα.
"Ας ίδοΰμε τώ{)Ί καί μίαν άλ¬
λην περίπτωσι:
Δνο εφηβοι των δύο φύλων,
ποΰ είναι άκόμη άγνοί, χιορίς νά
εχοι<ν καμμιά κλίσι καί ροπήν ό ενας πρός τόν άλλον, γνωρίζον- ται. Στήν αρχήν, περιορίξονται σέ άθώίς συξητήββις. Δοκι,μάζονν ευχαρίστησιν άπό τήν σνμπτοσι των Ιδεών τού.;. Κατορθώνοΐ'ν καί αύτοσνγκρατοϋνται, διότι τό πά- θο; δέν Ιχει άκόμη κάμει την έμ- φάνισί τού. Έξακολουθοΰν νά συ- ναντώνται κα! νά έκμνστηρεύων- ται άμοιιδαίως τα σχέδιά τους γιά (ΣΤΝΕΧΙΖΕΤΑΙ) (ΠΑΥΛΟΥ ΦΛΩΡΟΤ Τα 6ι6λία και οί άνθροττοι ΚΡΙΤΙΚΕΣ ΣΕΛΙΔΕΣ ΓΕΩΡΓΙΟΥ Μ. ΚΑΚΟΓΡΗ, ΚΑΛΌΝΒΣ ΚΑΤΑΛ0ΓΟΓΡΑ- ΦΗΣΕΩΣ, Μέρος Πρώτον, Κολλέγιον Άθη·νών, Ένωσις Βιβλιοθήχης Κολλεγίου Άθη νών Έγγειρίδια Βιβλιοθηκ- νομίας (Διεύθυνσις: Γεώργι¬ ος Μ. Κακούρης) άρ. 1 σε/ 126: Κα'ρός είναι νά αχολιάσω τό πρώτο τοθτο βιβλίο τής ^σειράς των έκδόαεων τής Βιβλιοθήκην τοΰ Κολλεγίο<ο τοΰ Ψυ-χικου Ό συγγραφέας είναι διευθυντήν τής βιβλιοθήκης αυτής, πού τή·* εΐχχ έπισκεφ&εΐ πέρυσι μέ τήν εύκαιρία τής βραδιά;, τής όργ7 έ μέ σκοπό να έπιδει- χθοΰν τα ένθύμια καί κειμήλι* τα προοριζάμενα νά άποτελέ- σουν τό αύριανό Μουσεΐο Άγγέ λου Σικελιανοΰ. Ό συγγραφί- ας είναι πτυχιοΰχος τής Μετ«- πτυχιακής Σχολής Βιβλιοθη- κονομ.ίας τοΰ Πα.νεπικ"Τίμίου Σι κάγου καί διευθυντής τής Σν,ο λής Βιβλίθθηκο'/ομίας, τής Χ. Ε.Ν. Ή έκ^οτική αυτή έργασία πού έγκαινιάζει ή ΒΚΑ μοϋ φαίνεται δτι είναι άπό τίς πρι» τες γύρω άπό τήν Ιπιστηιμον- κή συστημ,ατοποίηση τής βιβλιο θηκοναμ,ίας στόν τόπο ·Αας. Ό πρόλογος τοΰ -λ. Κακούρη συνς>-
ψίζει κυρίως τίς προσπάθειες
πού Ιγιναν τα τελευταία δέκα
χρόνια στίς Ένωμένες Πολιτεϊ
ες στό πεδίο τής ·ΛΧ7α>ογ'ϊγ1οα?Υΐ
σης μέ άποτέλεσιμα τήν ϊνΖοατ,
τοΰ «Νέου Άγγλοχμερικανικοΰ
'' Κ ΐ
ώδ. Κατχγγρηη
-ήν Άαερικλν νή ' Εν.··>σ~; ΒιΟ.'.
οθηκαρίων, Σικάγο 1967. Δύο
επιτροπών Ιργο είναι ή κω5ικο
π Ι ση των κανόνην τής να-:7.λ'.γο
γράφτ)σης: τής Ιπιτρτπής περι-
γραφική; καταΛθ/ογ,οάφτ,ση ς
τής βιδλ)νΐης τοΰ Άαε?·.7 7,/ΐκοΟ
Κογν.ρέσου -χαί έκείνης τής πε
ριγραφικής καταλογογράφηστ,;
τής Άμερικανικής "Ενωσης Βι
βλιοθηκαρίων. Οί έπιτροπές,
χρόνια δλόκληρα, «Ιχαν συνερ
γασθεί γι' αυτόν τόν σκοπό καί
μέ ξένες έπαγγελματικές δργα-
νώσεις, μέ βιβλιοθηκαοίου; τοΰ
Καναδά, τής Μεγ. Βρετανία;
χ.4.).
Τό διδλίο τοθ κ. Γεωργίου
Μ. Κακούρη διαιρεΐται σέ τρία
κεφάλαια: 1) Άναγραφή 2)
Έπικεφαλίδες φυσ'κων προσώ-
πων, Γενικοί κανόνες καί 3) Έ
πικεφαλίδες συλλογικών δργά-
νων. Γενικοί κανόνες.
Τό πρωζο κεφάλα-ιο περιέχει,
ϋστερα άπό τίς πηγές πού προσ
διορίζουν τή^> άναγραφή καί
τίς γενικές άργές, έπίση; γεν.
κούς κανόνε;. Οί τελευταΐοι άνα
φέρονται σέ '6 περιπτώσεις. Τό
άναφέρω γιά π»ράιδειγμ.α, γιά
νά δείξω πόσο πολϋπλοαο είναι
ϊό Ιργο τοΰ βιβλιοθηκονομου
καί τοΰ βιβλιοθηκα'ί^υ.>-Ύπάρ
χούν λ.χ. Ιργα ενός συγγρα-
φέα, Ιργα άγνώσιτού ή άβέδαι
ής πατρότητας ή Ιργα δμάδων,
Ιργα πού ή πατρότητά τους εί¬
ναι πολυπροσωπη, Ιργα μέ *κο:
νά ψευδώνυ'μα» κ/>.ν..). Τό δεύ
τερο κεφάλαιο άναφέρεται στδν
τρόπο πού άναγράφονται τα ψυ
σικά πρόσωπα. Βασικδς κχνό-
νχς είναι ή άναγραφή μέ τό £
νομΛ «διά τοΰ όποίου ταυαίζε-
ται (δ συγγραφέας), άνεξαρτή
τως τοϋ εάν τουτο είναι τό πμαγ
ματικόν τού ίνοιμα, ψευδώνυμον.
παρώνυμον, τίτλος εύγενείας ή
άλλη όνομ,χσία» (λ.χ. Καζαν-
τζά-κηί, ΝΓκος — δχι Καζαντζά
κης. Νικόλαος. Σ^εφέρηί, .Γιώ·ρ
γος — δχι Σεφέρης, Γεώργι¬
ος).
Τό τρίτο κιεφάιλαιο καθορίζε:
δτι τό «Συλλογικό δργανο» άνα
γράφεται κα,τευθεΐαν μέ ττ)ν έπω
νυιμίχ τού (λ.χ. "Ενωσις Έλλή
νων Βιβλιοβηικαρίων. Εθνικόν
Μετσόβιον Πολντεχνεΐον, Βι-
βλιοθή-κη. ΈιλλΑς, Τ
Έσωτερικών κ.ο.κ.). Καί
ύπάρχει ποικιλία περίπτωσιν.
Στό τέλος τοΰ τδμου εύρενή
ριο χρήσιιμο γιά τόν άναγνώοτη
πού έπιθυινεΐ νά κατατοπισθί)
γρήγορα γύρω άπό τί; επ Ι ΐιέ
ρονζ περιπτώσει; τής καταλ.^
γογράφησης.
Ό τάαος τοθ κ. Γεωργίου Μ
Κακούρη, προϊόν μεθοδικΫ)ς. κ*.1
φιλόπονης εργασίας, είναι λο
λύτιμος στόν ·κάθε βιβλιοθτροά
ριο πού άντψ,ετωπίζει τα σχετ;
κα προβλήμ,χτα καί μ.ελετγ)μα-
τα. Κυρίως νομίζω δτι θά έξυπτ,
ρετήσει τίς 'έπχρχιακές δη
ες διτϊλιοθήκες τής χώρας
πού τόν τελευταΐο καιρό λη
νονται καί, συχνά, διευθυνόμΛ-
νες άπό προοδευτικάς ·καί φι
λότιμους βΐτϊλιοβηκαρίους, πρ^'
ορίζονται νά έξελιχθοΰν σέ ~*
ρήνες πολιτιστικούς πρώτηι,
γραμψιής, δπως είναι λ.χ. ή Β·.
ολιοίτήκη τής Ράδου, ή Βιβλίω
θήκη τής Κερκύρας, ή Βιβλιοβή
κη τοΰ Άργοστολίου (ΚεαλΙλτί
νία), πού έπισκέφθηκα τα τ*
λευταΐα τοΰτα χρόνια, καί 4λ-
λες. Άλλά καί σέ δποιονδήτροτε
^άτοχο ίδιωτικής σοβαρής βιβλι
οθήκης τό 6ιβλίο «Κανδνες Κα
τα-λογογραφήσεως» ήαπορεϊ νά
προσφέρη άξιόλογες ύπηρεσίες.
Τό βιβλίο είναι γραιμμ,ένο σέ
γλώσσα καθαρεύουσα.
ΠΑΥΛΟΣ ΦΛΩΡΟΣ
ΙΝΤΚΒΝΑΤΙΟΝΑΤ,Κ
(1ο 1α Ρι' *·■"» ΡβΗθίΙΙςρια
ΑΙίβΝΗΪ ΟΜΟΙΠΟΝΛΙΛ
ΠΓΚ041Κ0Υ ΙΤΠΡΥ
ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΣ ΕΒΛΟΜΛΛΙΑΓΑ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΦΗΜΕΡΙΣ, ΦΓΛΟ/ΪΟΠΚΗ. ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΑΙ ΤβΝ ΗΒΟΓ·>ΥΠΙ«οΝ ΓΥΚΦΕΡΟΝΤΟΝ
Κυριακή 5 Απριλίου 1970
ΤΙΜΗ ΦΥΛΛΟΥ ΔΡΑΧ. 1.50
"Ετος 43ον, Αριθ. φύλ. 2042
Δι«υτΗ)ηής-Ίδιοκτ^της: ΣΩΚΡΑ~ΕΣ ΧΑΡ. ΣΙ2ΪΑΝΜ-Σ 1
1
: >β**? Νίκης 25 — 'Αθηναι — Τι*. 229.708
ΜΕΤΑΞΓ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΚΑΙ θ ΡΥΛΟΓ
ΤΟ 'ΑΑΒΑΡΟ ΤΟΥ 21, ΚΑΙ ΟΙ ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΕΣ ΤΟΥ
Τού κ. ΠΛΑΤΩΝΟΣ ΚΑΗΠΑ
Έκατό πάνω κάτω χρόνια, πρίγ
^ την Έπανάσταση τού 1821
χαλόγηροι τής Μονής τής Λαύρας,
,τεβιοδεύανε τή Μικρά Άβία, γιά
"τήν συλλογή χρτΐμάτων άνάμεσα
οτούς Χριστιανόν;.
ΟΊ Σμνρνηοί, γνιοστοί γιά τήν
Εύβέ(Ίειά τους καί γιά τήν άπλσ-
χεριά τους, γε,μίσανε τούς καλο¬
γήρου μέ γοόσα, όπως καί μέ
.τολλά καί διάφορα .ιολύτιμα δώ-
ρα κ«ί άφιερώματα, άνάμεσα στα
«ποία ΐίτανε καί μιά μεγάλη χρι>
οοαβΐίμοκρντητη είκόνα τής Κοι-
μήοτοις τής θεοτόκου, σέ ποοφυ-
ρό μρταξΐΛτό, ποΰ την εΐχε κεν-
τήθΕΐ μιά. σμνρνιοποΰλα.
ν,τό γνρισμό οί καλόγηροι, πέ-
οηνε σία χέρια ληστών ποϋ τοϋς
γψνοσοιν. ΙΙάνε καί τα γρύσα,
πόνε κω τα δώρα, πάνε καί τ' ά
•/ριδά άφιερώματα. Τό μόνο, πού
μΛΟρεσαν νά γλυτώσουν ήταν ή
είχόνα. Ή Παναγιά τύφλωσε τούς
λτκττές καί δέν την δρήκανε. Καί
λίμε τούς τύφλωσε, γιατί εϊχανε
ψάξϊΐ δλους τοΰς καλόγηρονς άπό
την κορφή ως τα νύχια. Μά νά
ποίι τήν εΐκόνα δέν τήν βρήκανε.
Αύτό θειορήθηκε σά θαΰμα! Καί
μήπιος δέν ήτανε;
Όταν καμμιά φορά φτάσανε
στό Μοναστήρι οί καλόγηροι καί
δείξανε στόν Ήγούμενο τήν εί¬
χόνα, έκεϊνος θαμπώθηκε άπό τήν
ομορφιά της. Τέτοιο πράμα δέν
ρίχε ξαναδεϊ. Σκέφθηκε πολϋ ό
θοφός γέροντας ποίι νά την τοπο
θετήση καί κατέληξε στήν άπό-
ιτοση, νά τήν κοεμάση Λνάμεσα
οτίς άλλες είκόνες τού τέμπλου
τής έκκλησίας τού Μοναστηριοΰ
καί στό κέντρον, σάν παραπέτα-
σμα τής Ωραίας Πύλης, δπου καί
τήν χρέμασε.
Ή πείρατεία έκεΐνα τα. χρόνια
ίΐτανε πού λένε στήν ήμερησία δι¬
ατάξη χαί κάθε τόσο κουοσενονταν
τα Μοναστήρια, δατως κι' έκεΐνο
τής Λαύρας. Δυό φορές σ' αύτά
τα χούρσα, μαζί μέ αλλα πολύ-
τιμα τάματα τοΰ Μοναστηριοϋ, άρ
.ιάχτηκε καί ή άνεκτίμητη έκείνη
ρίχόνα τής Παναγίας. Μά καί τίς
δυό ςροοές ξαναγύρισε στή θέβη
της, ΐΐιο στραπατσαριβμένη δμως
την κάθε φορά. Οί καλογήρου σκε
φ&ήχανε νά την έπτσκευάσουν, μά
χανένας άπό τούς ε'ιδικούς ποΰ
χάλεσαν δέν ανελάμβανε τήν εν-
βύνη νά ξαναφέρη τήν είκόνα στήν
άρχιχή της κατάσταση. "Ολοι λέ
γανε πΕς δέν «ρτιάχνεται. Οί κα
λόγηροι δμως, δέν θέλανε νά τήν
χάσουν. "Επρεπε νά βροΰνε τρό-
πο νά τή σώσουν άπό τήν φθορά
χαί νά τής ξαναδοχτουν την πρώ-
τη της αμορφιά. Σπάσανε τό κε-
φαλι τους καί στό τέλος βκεφθή-
χανε τήν κοπέλλα ποΰ τοΰς τήν εί
χε δώσει στή Σιμύρνη, πρίν πολ-
λά χρόνια. Μά επρεπε νά ξανα-
πάνε στή Σμύρνη κι' αν ζοΰσε ά-
χόμα ή γυναίκα, νά τήν παρακα-
λ.ρσουν νά τήν βιοοθώση.
Αυτή μπορεί νά τα κατάφερνε.
Αΰσκολα κι' έπικίνδυνα τα ταξί-
δια τότε, άλλά ό σκοπός ήταν Ιε-
ρός. Τό ταξίδι επρεπε νά γίνη.
Κάτι ελεγε στά γεροντάκια έκεΐ¬
να, πού παλληκαράκια κάποτε εϊ¬
χανε γιά χαρή τοΰ Μοναστηριοϋ
άλοννίσει τή Μικρά Άσία, πώς ό
κόπος τους δέν θά πήγαινε χαμέ-
νος. Άρματώσανε λοιπόν γιά τή
Σμύρνη πέρνοντας μαζί τονς καί
τήν είκόνα. Αυτή τή φορά τό τα¬
ξίδι τους ήτανε είρηντκό καί γα-
λήνιο. Οΰτε κουρσάρους σνναντή-
σανε βτή ρότα τους, οΐττε τρικυ-
μίες άντιμετιοπίσανε.
Σά φθάοανε στή Σμύρνη, έρώ
τησαν απ' έδω, έρώτησαν άπ' έ-
κεί καϊ νοηοϋλα πιά κατάφεραν
νά δοοΰνε τή γι»ναίκα ποΰ τοΰς
εΐχε προσφερει τήν είκόνα. Συγ-
κινήθηκε κι' εκλαψε σάν τήν εΐδε.
"Αν καϊ τα μάτια της δέν τήν
δοηθοΰσαν πιά καί τα χέρια της
τρίμανε, δέχθηκε μ' εύχαρίστηοη
νά διορ·θώση *ίς ζημιές πού είχε
πάθει, άπό τίς περιπέτειες καί ά¬
πό τό χρόνο.
— θά μπορέσης κυροΰλα, νά
τήν φέρης στή·ν κατάσταση ποΰ
ήταν δταν μάς τήν δδωβες; τήν
έρώττ>σαν.
— Καί βεβαία, τούς άπάντησε.
Ή Παναγιά θα μέ όαηθήοη νά
τήν ξανακάνο) όπως ήταν.
Καί στ' άλήβεια. Σέ λίγες μέ-
ρες ή γρηοΰλα, κατάφεοε νά ξα-
νακάνη καινούργια τήν είκόνα.
ΟΙ καλόγηροι σάν τήν εΐδαν,
δέν πίστει)ιαν στά μάτια τονς.
Σ ταυροκοπήθηκαν καί τήν ς-ίλη-
σαν εύλνίΐ,βικά. Τήν διπλώ<τανε ν- οτερα καί εύχαριστώντας την γρηά, τήν πήρανΐ καί φύγανε. Περιττό νά ποϋμε πώς κι' αυτή τή φορά οί Σμυρνηοί τσΰς γέμι σαν μέ γρόοα καί άφ<ερώματα γιά τό Μεγάλο Μοναστήρι. Εΰχαρ<- στηιιένοι οί καλόγηροι, πήρανε πά λι τό δράμο τοΰ γυρισμοΰ. Κάνανε, ενα εύχάριοτο ταξίδι καί δταν έφθασαν στό Μοναστή¬ ρι τοπο&έτηβαν τήν είκόνα στή Θε ση της. Στήν Ώραία Πύλη.. κι' έκεΐ &μεινε.. .. . "Ως πού ήρθε τό πλήροΐιμα τοΰ χρόνον κι' ?γινε τό πρωτο έ- θντκό μας σύμ6ολο. Στίς 21 Μαρτίου 1821, ό Πα¬ λαιών Πατοών Γερμανός, τήν άπ? σπασε άπά τήν Ώραία Πύλη τοϋ Μοναστηριοϋ καί τήν παρέδοχϊε στοΰς Πετμεξαίους, στα Χωτήρη θεοχαρόπουλο, στό Νικόλαο Σο- λιώτη καί στό Γιάννη Παπαδόπον λο, πού τήν ΰψωσαν σηιμαία τους καί μ' αυτήν μπροστά, μπήκαν στά Κα,λάβουτα, δπου κήρυξαν, μαξί μέ άλλους άγαννιστές καί προε- στούς, τήν Έθνική μας Έπανά- σταση. Αύτό ήταν τό περίφημο «Λά6« οο τοΰ 21». Σέ πορφυρένιο μεταξ(ι>τό, χρυ
σοασημοκέντητη ή εΐκόνα μέ τήν
Κοιμηθή τής Θεοτόκου, φτιαγμέ
νη, άπό μιά «χροικτοχέρα» καί εύ-
λαβική σμυρνιοποΰλα.
Κρΐμα, πού 6έν βώθηκε τ' ονο
μά της.
ΠΛΑΤΩΝ Σ. ΚΑΠΠΑΣ
Βαρυσήμαντον Έκκ.λησιαστικόν Γεγονός
ΠΑΤΡΙΑΡΧΒΥ
ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΙΥΠΘΛΕΩΣ ΜΗΝΥΜΑ
'Τπυ τοΰ σι»νεργάτον μας ΣΤΕΦ> ΕΜΜ. ΠΑΠΑΔΟΠ ΟΤΛΟΤ,
ΚΑΘΗΓΗΤΟΤ ΦΙΛΟΛΟΓΟΤ
Λέγει ό Πααγιώτατος ΟΙκουμε-
νικός Πατριάρχης είς τα μήνυμά
τον των Χριστουγέννων:
«...Τόσον πολΰ άξίζονν ό κόσμος
καί ό άνθρίθΛθς, ώστε ό θεός έ-
ταπείνο>σεν εαυτόν μέχρι θ α ν ά-
του...».
ΤΠΑΚΟίΙ ΜΕΧΡΙ ΘΑΝΑΤΌΤ
Άναντίρρητον τυγχάνει ότι τί-
ποτε δέν έπιτυγχάνεται άνευ Θικλ-
ών. Αί θυσίαι άποτειλοϋν τό μέ¬
σον, δι* ού έπιτυγχάνεται ό σικο-
πός, όπότε ό έν γη ίνσαρκος αν-
Θρωπος γίνεται έν ούρανω δύλος
αγγελος.
Πιστός, λοιπόν, τηοητής τοϋ Θεί
ότι Νόμον ό σεπτός Πατήρ τής
Όρθοδοξίας, έταπείνο>σεν εαυτόν
καί πρώτος ετεινε τήν χείρα καί
ήψατο τοϋ ΠροκαΘημένου της Δν-
τικής Έκκλησίας.
Ή έν Ίεροσολύμοις Συμφιλίω-
σις κατά τύ προσφατώτατον παρελ
θόν, υπήρξε τό πρώτον 6ήμα. Μέ¬
γα τό κατάρθωιμα τό έπΐ-τευιχ'θέν
κατ' εκείνην τήν λαμπράν ημέραν
τοΰ άσπασμοΰ, άλλά καί παοάδο-
ξα μετ" ού πολύ ήκούσθησαν έξ άμ
φοτέρων των έκκλησιαστικων πε-
ριοχών. Οί δΰο Πατέρες θαυμα¬
σία); έξεκίνησαν πρός "Ενωσιν των
άπ' αΐιόνων διεστώτων, ό Κλήρος
οιμως, ό άνά τήν ΟΙκουμένην Ός πρός εύόδ<»σιν τής Χ ΥΠΕΧΕΙ Λ: Είς τ*ν 4 ην —λ. ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΠΡΑΓ1ΙΑΤΕΙΑ Η ΓΡΑΙΚΙΚΗ ΑΥΤΟΚΡΑΤΘΡΙΑ Τού συνεργάτουμας κ. ΑΠΟ ΛΑΩ ΝΟΣ ΛΕΟΝΤΑΡΙΤΟΤ (Συνέχεια έκ τού προηγούμενον; νία καί συμμαχία κατά τοΰ Πρ- Ή έπιτυχία τού σττ|ν Άζοφική τρου. Ό Πονατάδσκη 6ρήκε ελ'- έγκαρδίωσε τόν Πέτρο νά έπιδιώ- θερμόν; σννηγάρονς τοΰς πρεσβεν ξη την αποκτήση λιμανιών καί τάς τής* Αγγλίας καί τής Γαλ- στή Βαλαική. Στό γυρισμό τού ά- ' λίας. Άλλά ό μέγας βεζύρης πό τή γνιοστή περιοδεία τού στή | Νοτιμάν πασάς δέν εστεργε σέ δυτική Κϋριόπη, συνεμάχησε μέ πόλεμο κατά τής Ροχτίας. τι'εν 6ασιλέα τή; ΙΙολυ)νίας Αν- | Ό Αχμέτ Γ' άπάντησε φι- γουστο Β', εναντίον τής Σουη- Ι λοφρονητικά στόν Κάρολο. Τοΰ Ή Μακεδονία καί ή θράκη ΣΤΗΝ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ 1821 Τοϋ συνεργάτου μας κ. ΓΕΩΡΓ. ΑΒΡ. ΧΙΝΤΖΟΓΛΟΓ Έπΐφανείς Μικρασιάτες ΗΝΗΜΗ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΚΑΠΕΤΑΝΑΚΗ Έ—' εΰκαιρία τού Τριωδίου ΤΑΠΕΙΝΩΣΗ ΧΑΙ ΑΝΥΨΩΣΙΣ Ζ' (Τελευταίαν) Αντιθέτως είς τόν Παΰλον, αν δοα μέ τραχύν χαρακτήρα, σκλη «όν είς την νεανικήν τού ηλικίαν φέοοντα είς χείρας τον τα στί- νμ«τα τού αΐματος τοΰ πρωτο- μάρτυρος Στετράνου καί άλλοτε ά- πηνή διώκτην τής Έκκλησίας τοΰ Χοιστοδ εδόθη ή χάρις νά γράψη τόν ώραιότερον ΰμνον τής άγά- πης, την άριστουργηματικήν έκεί νην σελίδα τοϋ 13ου Κεφάλαιον τής Α'. πρός Κορινθίους βπ*ΛΤο- λής καί νά -γίνη έκείνος ό Εύαγ- γελιστής των Εθνών. «Ό Θεός ΐΊπροηφάνοΐζ άντιτάοσεται ταπει- ν^ϊς δέ δίδωσι χάριν». Άλλ' ΰπάρχει μιά καύχησις τής ταπεινότητος, τήν οποίαν ή Άγία Γράφη διακηρύττει ώς αληθή καύ Χησιν καί αύτη άναφέρεται είς τόν πνευματικόν κόσμον καί έξ αυτού ώ "Ηδη τό "Αγιον Πνεΰ- άπεχάλττψε ίκά τού Προφήτου υ, έν τούτο καυχάσθο) ό ς, έν τώ βυνιείν και γι- ^ ότι έγώ Κΰριος», δηλαοή ι) αληθή; καύχησι; είναι ή γνο)- <"5 τού άληθινοΰ θεοΰ. Ή άλη- "ήζ. καύχησις τοΰ Χρΐστιανοϋ εί¬ ναι έχείνη διά τό μ,έγα γεγονός δ τι «Χριστός ημίν εγεννήθη σαφία •^"ό θεοΰ, δικαιοβννη τε καί ά- νιαβμάς καί άπαλύτραχης Ινα, κα- "ώς γίγραπται, ό κανχο')ΐμενο? έν Κυςίο καυχάσθο)». (Α' Κορ. 1- 30-31). Ή κανχηβις τοΰ ταπεινοΰ έν τώ «(«ι αυτού, περί τής οποίας ή έ- ■■"στολή τοΰ Ίακώοου άναφέοει: «Καιιχάσθθ) δέ Αδελφάς ό τα~ι- ^°ς έν τφ δψει αύτοΰ» άπορρέει •^ό τόν πλούτον καί τό ΰψος των θη'ων επανγειλιών, διότι ποία αλλη βοησκεία ή ήθική διδασκαλία δί- δει ΰποηχεσεις καί ελπίδας ίίπ(ι)ς αυταί: 'Υτγο κ. Ε. ΛΙΒΕΡΙΑΔΟΥ «Πληρονμεθα «ίς πάν τό πλή- ριημα τοΰ Θεοΰ» καί «καθώς έφο ρέβαμεν την ε'ικόνα τοΰ χοϊκοΰ, θά φορέσωμεν την εΐκόνα τοϋ έ- πουρανίου», έν τέλει δέ «όμοιοι αύ τώ έβάμεθα, εάν φανερωθή, ότι όψόμεθα αυτόν καθώς εστίν». Είναι τόσον πολύτιμος ή ψυχή, ή κάιθε ψυχή, είς τα δμιιατα τοΰ θεοΰ, ωβτε διά νά άννψίί>ση αίε-
τήν «έταπείνωσεν εαυτόν γενόιιε-
νος ΰπηκοος μέχρι θανάτου δέ
σταυροϋ» (Φιλ. 2, 8-9).
Ή θεία προσταγή εΐνοα «τιιπει
νώθητε ενώπιον τοΰ Κυρίον και
ΰψώοει ΐιμάς» έκεΐνος δέ πού τα-
πεινοΰται έδώ κάτίο, ίιπεριη|)οΰται
υπό τοΰ Θεοΰ.
Κατά ενα νόμον άντιθέσειος
καί άντινομίας πού διέπει τόν
πνευματικόν κόαμον, ή άπουσία
τοΰ έγώ γίνεται παρουσία Χρι-
τοΰ, ή άδνναμία γίνεται δύναμις
έν Πνεύματι Άγία) καί ή ταπεί-
νωσις κίνεται άνυι|κοσις έν τώ
Θεώ.
Ή ταπείνωσις είναι τό «σήμα
κατατεθέν» μιάς ζιοής επί τής ο¬
ποίας άποτυποΰτα* ή ζ<οή τοϋ Χρι στοΰ, διότι είς τοΰ ταπεινόν την καρδίαν, είς αύτην καί μόνον, άρ¬ χεται νά κατοική<τη ό πράος και ταπεινός τήν καρδίαν Ίηβοΰς. Ε. ΛΙΒΕΡΙΑΔΗΣ Ο κ. ΧΡ· ΣΟΛΟΜΩΝΙΔΗΣ Ευχαρίστως πληιροφορούμ.εθα 3τι δ σι/νεργάΐτη; μας κ. Χρή- ατος ΣολοίΐΛΛνίιδης αναρρώσας έκ τής ασθενείας τού εξήλθεν έκ τοΰ Εύαγγελισμοΰ δπου έν ο στιλεύΐτο. δίας. Ό πόλεμος ξέσπασε στά 1701. Ό νεαρός, ήρωικώτατος όασιλεύς τής Σοι»ηδίας Κάρολος ΙΒ' 6ά- δ<σε πρωτα κατά τής ΙΙολ.οινίας κι' έδωκε δλο τό κα<ρό στόν Πέ¬ τρο νά σημειώση έντυποχπακές έ- πιτυχίες. "Βδαλε πόδι στή Βαλ- τική καί στά 1703 θεμελίωσε στίς ΐκδολές τοΰ Νέ(5α τήν Άγία 11ε- τρούπολη. Ό Σ ουηδοπολωνικός πόλεμος εληξε ,μέ πλήρη σνντριδή της Πολίονίας κι' ήρθε ή σειρά τής Ροσΐας. Στή καρδιά τοΰ χειμώ- να τοϋ 1708, ό μαχητικώτατος 6α- (Ηλεύς τής Σουηδίας Κάρολος ΙΒ' έφθασε, άπό νίκη σέ νίκη, μπρο*ττά -στή Μόσχα. Ό Πέτρος τήν έγκατέλειψε καί μετέφερε τή πρωτενοτι<τα στήν Άγία Πετρού- παλη. Άλλά κι' ό Κάρολος δέν εν- δοκίμησε. Ό έξαιρετικά βαρύς χειμώνα; τής χρονίας έκείνης κι' οί μεγάλες έπιβιτιστικές δυοκολί- ες τσάκισαν τό στρατό τού κι' οί μολυσιματικές άρρώστείες τόν άπο- δεκάτισαν. Τήν ανοίξη, ή όλοκλη- ριοτική Ιλλειψη τροφίμων τόν ύ- ποχρέωσε νά λοξοδρομηση στήν Οτικρανία ,μέ τίς ειΐκοσιοχτώ χι- λιάδες άνδρες ποΰ τοϋ άπόμει- ναν. Ό Θρυλικός άταμ,άνος των Κοζάκων τοΰ Δνειπέρου, Ί6άν Στεπάνοδπς Μαζέπα, τάχθηκε μέ τα μέρος τον, άλλά οί Κοξάκοι, φανατικοί όρθόδοξοι άρνήθηκαν νά συμπολεμήσοιιν μέ τού; Σουη- δούς. Ό Πέτρος ξεθάρρεψε. Μάζεψε πάν" άπό πενήντα χιλιάδες στρα¬ τό καί μέ έπιτελάρχη τού τόν έμ- πειροπόλεμο στρατάρχη Μεντζι- κώφ 6άδισε στήν Οΰκρανία. Ά κολούβησε ή πολΰκροτη μάχη τής Πολτάθας, στίς 27 Ιούνιον 1709 πού εληξε μέ πανιολεθρία των Σονηδών. Ό Κάρολος κι' ό Μα- ίΐέπας άκολονθούμενοι άπό μιά χούφτα γενναίων, πρόλαδαν νά περάσονν τα τονρκικά σύνορα καί κατέφυγαν στό Μπεντέρ τής Βεσ σαρα&ίας. Ό Κάρολο; ϊστειλε πρε<τ6εία τόν κάμητα Πονιακόβσκη στήν Κο)νσταντινούπολη καί ζήτησε άπό τύν σουλτάνο Αχμέτ Γ' φιλοξε- έπέτρεψε νά μείνη δσο ήθελε βχτ Βεσσαραβία ή στή Μολδανία, τοϋ διέθεσε δμω; καί τιμητική φρου- ρά, τάχα γιά την ά<τφάλειά τού μά στήν πραγματικότης γιά νό τόν κράτει αίχμάλωτο. Κι' δσο γιά τή σνμμαχία κατά ττις Ρωσί άς, τό «Διδάνιο» — τό σονλταντ- κό άνακτοοονλιο — θά μελετοΰ- σε τό ζήτημα, δταν θά τό επέ¬ τρεπον οί πολλοί καί διάφοροι πε ρισιπονσμοί τής αύτοκρατορίας. Ι Ό Πονιατόβοκη καί οί πρε- ( σβεντές τής Αγγλίας καί τή; Γαλλίας άπέδιοκαν τήν έπΐΐρνλα- κτικότητα τοΰ σουλτάνου στήν εί- ρηνοφιλία τοΰ μεγάλον βεξύρη Νο·μάν πασά καί κιναϋσαν γή καί ούρανό νά τόν άνατρεψουν. Ό Πέτρος μάθαινε άπό τόν πρεσβευτή τού τα τεκταινόμενα στή Κωνσταντινονπολη. Τυχοδιώ- κτη;, παράτολμος καί εϋέξαπτος άπό φυσικοΰ τού, δέν χώνευε τήν άοριστία καί τίς άναδλητικές πο- λιτικές μανοΰβρες. Μά δέν ριψο- κινδΰνευε νά μετρηθή μόνος τού, μέ τόν ΰπέρτερο όθιομανικό στρα- τύ. Καί καθώς δέν ενρισκε κανένα πρόθυμο σύμμαχο, θνμήθηκε τήν κληρονομιά των Παλαιολόγον κι' έξαπέλνσε μτ·στικούς πρακτορες νά ξεσηκώσονν σ' έπανάσταση τή ροι- μηϋ)σύνη. Τίξίξει νά μνημονευτή ιδιαιτέ¬ ρα ή προκήρνξή τον, τής 23 Μάρ¬ τιον 1711. 'Τπήρξε ή πρώτη. εκ¬ δηλώση των «τυνεχών άπό τότε προσπαθειών των Τσάρων νά έκμε ταλλευθοΰν τήν άπελευθερίοτική λαχτάρα των έλλήνων, γιά τή προαγο)γή των έπεκτατικών 6λέ- ■ψεών τιον κατά των όθω,μανων. Καί είναι άξιοπρόσεκτη σάν ντο- κουμέντο τής όμιλονμένης τότε Γ' Ό πρώτο; μέ τα έπαναστατι- κά θούριά τον καί τόν τραγικό θάνατό τον μέ στραγγαλιαμό... καί ό δεντερο; μέ τήν τεραστία άκτινο€ολία τού σοφοΰ βτήν Εΰ- ρώπη — προετοιμάξουν γενικά μέ τή δράση τους καί ένισχύουν ά- .■κκρασιστικά τήν κινήση — τόν Φιλελληνισμό των διανοουμένων τής Εΰρώπης. Ή Ίστορία μας ή 'Ελληνιχή — ιμε χρνσά γράμματα άποθανά- τισε τίς ήρωικέ; θνσίες καί τα κατορθώματα δλθ)ν εκείνον των άνδρών πού μάς έχάρι<ταν την Έ λευθερία. Καί σ' όλον τόν κόβμο είναι γνιυστό τό ΜεγαλούργημΛ τής Έπαναστάσεως τού 21 καί σ' έσάς άγαπητοί αναγνώσται. Γι' αύτό δέν θά έπαναϊστορή- σο) τό "Επος! μέ τα άθάνατα γν(ο στά μας όνόματα.... άφοϋ αΰτά, ή Πολιτεία μας —στά 143 χρό¬ νια τής έλεΰθερη; ζωής— άπύ εν γνωμοσύνη έ'χει άντάξια τιμήσει: μέ Ήρώα καί Άνδριάντες —άρι- στεϊα καΐ άναμνηστικά μετάλλ^ίΐ — μέ όνομασίες πλατβιων καί δρόμων. Σημερα, ό έλάχιστος καί τα- πεινός έγώ κοντά σας, θέλο) νά μνημονευθοΰν όνάματα ήρώον τής Ελλάδος καί άλλων περιοχών, γιατί καί αύτοι άγωνίσθηκαν μ' αύταπάρνηση καί επεσαν γιά τήν 'Ελενθερία τής άθάνατης Πατρί δος μας καί ή αύτη Ιδέα φλόγιξε τήν ψνχή τονς. Τα άθάνατα τρόπαια, βτό Βαλ τέτσι, στήν Άλαμάνα, στό Χάνι τής Γραβιάς, στό Δραγατσάνι, στό Δερβενάκι, στό Μανιάκι καί στό Μεσολόγγι — μέ τήν ήρωική ε- ξοδο των έλευθέρων πολιορκημέ- νων τού. Καί τα ναντικά κατορ¬ θώματα των: Παπανικολή, Κανά- ρη, Μιαουλη καί αλλων άγοίνν στων δέν ήταν δυνατόν νά άφή- οονν άσνγκίνητους καί τούς ίιπο- δονλους "Ελληνε; τής Βορειον "Ελλάδος καί τή; Μικρασίας. Τοΰς άγώνες καί τίς θνβίες θά έξιστορήσω έγώ τής Μακεΰονίας καί τής θράκης στήν Έπανάστα¬ ση τοΰ 1821. | Άπό τή γεωγραφική θέση κονί τή μορφολογία τοΰ έδάφους της, άλλά καί τήν εϋψυχία των κατοί- I κο>ν της, ή Μακεδονία καΐ ή θρά
κη, άπ' τα πανάρχαια χρόνια δύο
κυματοθρανστες! στάθηκαν τής
| Ελλάδος — στίς πλημμυρίδες
[ 6αρ6άρων λαών, άπό 6ορρά καί
ανατολή, ποΰ κάθε τόσο τήν άπει-
λοΰσαν!... Καί Προμαχώνας της!
ή Μακεδονία πάντοτε — των Ί-
' ερών καί τοϋ πολιτισμόν της, στή
δίαδρομή των αίώνων.
Ι Καί μέ τήν Μακεδονική φάλαγ
γά τού! δέν ήταν ό στρατηλάτης
μας ό Μέγας Άλέξανδρος — γεν
| νημα καί θρέμμα τής γής αυτής,
πού μέ τό σπαβί τον!... εφτασε
τιμωρός! τοΰ νπερόπτη καί έπίβον
λου «Μεγάλον Βασιλειά» τής Περ
σίας... Κι' ώς τα πέρατα, μέχρι
τοϋ Γάγγη ποταμοΰ τής Άσίας
καί τής Άφρικής, τό Έλληνικό
πνεΰμα δέ σελάγισε άπ' αι'ιτόν...
ίδρνον.ας τήν μεγαλύτερη Αύτο-
κρατοοία τού αρχαίον κόσμον στήν
ίστορία — μέ 6άση τόν Έλληνι¬
κό Πολιτισμό των προγόνων τού;
Άπό τα 1627, γιά τήν Άντίβτα
ση την Έθνική καί τό πνεΰμα έ-
λεύθερης καί Άνεξάρτητης ζωής,
παρουσιάζονται Άρματολοί - Κλέ
φτες, πρωτα στή Μακεθονία καί
γίνεται Έ<ττία — Πατρίδα τοΰ άρματολισμού έκεϊ καί άπ' αυτόν ίίστερα νά έπεκταθή άπ' τή Βέρ- ροια καί τή Νάονσα, «τίς περι- φέρειες Περλεπέ, Φλωρίνης, Κα- στοριάς, Σερδίων, Πιερίων καί βορειότερα στούς Γαζέδες, Μονα- στήριον, Άχρθδος, Σκοπίων, πού τό 1715 οχράζονται χιλιάδες "Ελ- ληνες, στίς μαρτνρικές πόλει; των Σερρών, Δράμα; καί Νευροκοπί- ον. Άρματολοί κα! Κλέψτες, άπ' τα 1722, άγωνίζονται σέ 32 διαμερί- σματα τής Ελλάδος· στή Ροΰμε- λη, Μακεδονία καί Θράκη. ' (Συνεχίζεται) Πρίν δέκα χρόναα είχε γίνει μιά κινήση στήν ελληνικήν πρωτεΰου- σα γνά τήν ιδρύση ενός «Σύλλο¬ γον των φίλων τοΰ Δημητρίον Κα- πετανάκη». (1) Δνστυχώς ή κινήση έκείνη, παρά την ωραίαν έκκίνησή της κατά τόν ούσιαστικόν πραγμα- τικά προγραμματισ|ι.όν τής περαι- τίροι δράσεώς τού ίδρυθέντος κιό- λας Σύλλογον, δέν προχώρησε. Δέν εχο> στοιχεία γιά τούς λώγονς
πού σταμάτησεν ή κίν*ηιση έκείνη
ευθύς έξ άρχής σχεδόν. Ό Σύλ-
ι λογος θά έπεδίοΜίε τήν διάδοση
τού έλληνκκού καί αγγλικόν ϊργου
, τοΰ έκλιπόντος ποιητή καί φιλοσό
φόν στήν Έλλάδα καί στήν Άγ-
' γλία, ή ευρύτερη γνώση καί μελέ-
I
τη τής ζοής καί τοΰ έργον τον,
ή όργάνωση διαλέξεων, έκθέοεων
κ.τ.λ., ή άΘλοΘεττησΐΛ έίΐάθλου ά-
πονεμομτνου κάθε χρόνο σέ μελέΐτη
γιά τή ζωή καί τό εργο τοΰ ίδι¬
ον, ή «αθιέρωοη βραβείον Καπετα
νάκη στήν καλΰτερτ) φιλοσοΐτκκή
μελέτη ή ποιητική <η<λλογή νεου καλλιτέχνη, ώς καί ϋποτροςρίας Δ. Καπετανάκη σέ "Αγγλο άπόφοιτο άνακτάτου έκπαιδευτικοΰ ίδρύμα- τος γιά κλασσικές σπουδές στήν Έλλάδα. 'Τπηρχαν έπίσης ενδείξεις πώς άνάλογοι Σύλλογοι φίλον τοΰ Κα¬ πετανάκη επρόκειτο νά όργανο>-
θονν στήν Αγγλία περί τόν ποιη¬
τή καί σνγγραφέα Τζών Λέμαν
καί στή Γερμανία άπό τό φιλόσο-
φο ΚάρλΓιάσπερς, τοΰ οποίον λαμ
πρός μαθηιτής καί φίλος διετέλεσε
ό Δ. Καπετανάκης.
Άπό δλα αΐιτά τα παραπάνω,
τό μόνο πού γνωρίζω δτι πραγμα-
τοποιήθηκε κατά τό χρονικό διά-
στημα άπό τότε, ήταν ή εκδοση
«τή σειρά τού «Γαλαξία» των φι-
λοσοφικων έργων τού Δηιαηιτρίον
Καπετανάκη «"Ερως καί Χρόνος»
καί «Μυθολογία τοΰ Ωραίον».
Οί μεγάλοι Μικρασιάτα·. δάσκα λοι.
ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ ΖΑΚΑΣ
Ό εύσεβής έπιστήμιον καί λάτρης τίόν άρχαιολογικών καί ιστορικόν
έκδρ ομών
Τοϋ συνεργάτου μας κ. Β. ΚΟΤΖΗΝΟΠΟΤΛΟΤ
2ον
Αί δι' άρχαιολογικούς καί ί-
βτορικοϊις σκοπού; έκδρομές τάς
οποίας έπραγματοποίει ό Α. Ζ. βίς
την πέριξ τής Σμύρνης περιοχήν
καί είς άλλα μέρη, άποτελοΰσαν
δι' αυτόν μίαν άπό τάς μεγαλυ¬
τέρας άπολανσείς τής ζωής τού.
Προκειμένον δέ περί των σχολι-
κων έκδρομών κατά τα Ιτη 1910 -
1914 ήτο όντος ό άπαραίτητος, άλ
λά καί σοφός ξεναγός τόν μαθη-
τών.
Ενθυμούμαι τρείς σχολικάς έκ
δρομάς· την μίαν εΊς τα ύδραγο
γεία τοΰ Προφήτον Ήλία, τήν
άλλην είς Κονκλουτζών καί την
τρίτην είς τα πέραν τοΰ Βαϊρακλή
ύψώματα πρός τό ιερόν τή; Κν-
βέλη; ή τοΰ Ταντάλον. Παραμέ-
νει ζωηρά είς την μνήμην μόν ή
πρώτη έκδρομή λόγο) των εΰχαρί
στιον έντυπώσεων καιί έπεισοδίΰ)ν
τα όποία απέβησαν κατ' αύτην
καί έκ των οποίων τό εν άφορά
καί είς εμέ προσωπίκός καί μέ
λονς. Μέ τήν δύνοιμιν τού σπα-
Θίου μου νά ενρετε ησυχίαν καί
νά γλντώσετε άπό τοΰς Τονρκους.
Καί δ,τι τιψιήν σάς έκαμαν οί με-
.,™, „,„......„. «„.., ________ γάλ&ι άφεντάδε; καί οί μεγάλοι
καί τού; σερδάριδε; καί τούς προ | αγάδες, καί έγώ παρόμοια θέλω
σάς τήν κάμνει. Διά τήν λύτρω-
βίν <*α; έμπαίνο) ΐίς τα βάσανα καί θέλω νά μέ βοηθήοετε καί με τα ταύτα θέλει σάς δώβει ό θε- ό; τό πάσα καλό καί θέλετε είίρει άπό μέρονς μου τιμήν καί εύ- τό μεγάλ^ τάμπουρό μόν καί σεΐς σπλαχνίαν». (Σννεχίζεται) έλληνικής δηιμοτικής: «Πρός πάντας τούς πιστούς καί πάντας τούς μητροπολιτάδες δπού μάς άγαπούν καί τοΰς βοϊβοδάδες εστούς των κλεφτών καί τοΰς κα- πετάνονς κίά τα αξια παλληκά- ρια καί πανταοΰς χριστιανούς ό- πού είναι είς τήν πίστιν μας, καί πάντας τοΰς παπάδες. Έγώ βάς κράζω είς τό άσκέρι μου καί είς να φερετε και πι-στονς σας φι- συγκίνησιν πάντοτε τό ενθυμού¬ μαι. "Ε<να άνοιξιάτικο λοιπόν πρωί εξεκινήσαμεν, υπό τήν 6δη- γίαν τοΰ καβηγητοΰ μας άπό τήν Ενατ/γελικήν Σχολήν, έπεράσαμεν μέσα άπό τήν ανλήν τής έκκλησί άς τοΰ Άγιον Γεώργιον καί έ- φθάσαμεν είς τό «Κρομμυδόκατ στρο» άπέναντι τοϋ όπονου νπηρ χεν ό φοΰρνος τοΰ Κρομμ.νδόκα- στρου, περίφηιμος διά τα ώραϊα κατημέρια τού καί τίς μνροδάτες λουκονμάδες τού. Έκεί έστάθη δ καθηγητάς καί έπερίμενε νά σνγ κεντρ<ι)θούμεν δλοι οί μαθηταί διά νά μά; ομιλήση σχετικώς μέ την τοποθε<παν. Μεοικοί δμως μαθη¬ ταί άντί νά πλησιάσουν έτρεξαν πρός τόν φοΰρνον προτι.μώντ'ε; άν τί των ιστορικόν πληροφοριών τοΰ καθηγητού τα «ώραία καιτημέρια τον καί τίς χρνσίξονσες μυρωδά- τες λονκουμάδες τον». Ό καθηγη τής τούς αντελήφθη καί μάς λέ¬ γη: «Παιδία αύτοι είναι οί «<ρα γόνδιοι»· δς τούς άφήσονμε νά τρονε στό παχνί τους». Καί μάς διηγήθη την ίοτορίαν τοΰ Κρομιμυ δοκάστρον τό οποίον ήτο μεσαιω νικόν φρούριον άφιεροιαένβν είς τόν "Αγιον Πέτιρον καί δτι ή θά- λασσα παλαιιότερα έφθανεν εως έ¬ κεί καί έσχημάτιζε ενα μικρόν λι μενά. Έπεράσαμεν κατόπιν άπό τα Μπεζεστένια και έφθάσαμεν είς Βαομαχανέ καί άπ' έκεί είς Τιρ- τηλίκι δπον εμαρτύρησε τό φρι- κτόν μαρτύριον τού μετά 12 ίτη ό έθνομάρτνς ΧρυσόίΡτομος. Κα¬ τόπιν έβαδίσαψιεν πρός τόν έπάνο) Μαχαλά κοά διά της Έ6ραϊκής Τού κ. ΝΙΚΟΥ Ε. ΜΗΑΙΛΡΗ Άλλά πρίν λίγες μέρες δύο αρ- θρα στήν εφημερίδα των Αθηνών «Νέα Πολι-τεία» (φύλλ. 18ης καί 19ης Φεβροναρίου) τοΰ κ. Δημ. Τσάκωνα, τακτικοΰ καθηγητού της κοινο)ννολογίας στήν Πάντειο Σχο- λή, μέ τόν τίτλον «Δημήτριος Κα¬ πετανάκης ό αΐσθηττικός», άνανέω- σαν τή μνήμη τού εξαίρετον εκεί¬ νον καί πρόωρα χαμ,ένου ποιητη καί στοχοιστη. Άπό τα άρθρα αύτοΰ τοϋ κα- Θηγηηή Τσάκωνα άξίζει νά σημ,ειω θοΰν, άπό μΐΛρασιατικής πλευράς βεβαία, μερικές περικοπές, οί ο¬ ποίες ακριβώς έπισημαίνουν τή σχέ ση τού Δημητρίον Καπετανάκη μέ τόν τόπον τής γεννήσεως τού: «"Ε νας ποιητής πού γεννήθηκε τή Σμύρνη, ήλθε μέ τα καιμένα κα- ράβια τής Μικρασιατικής Κατα- στροφής στήν Έΐλεύθερη Έλλά- βα· έ<ΐποι>δασε πρίν άπό τό Δ«ν-
τερο Παγκόομιο Πόλεμο στό έλλη¬
νικό Πανεπιστήμιο κι' νστερα Ιγι-
νε άποδημητής τοΰ Βορρά· δ Δη¬
μήτρης Καπετανάκης, επρόκειτο
νά γίνη ενας άπό τούς πιό μεγά¬
λον ς σνγχρόνονς ποιητάς της Αγ¬
γλίας. Άσκητική ή εμφάνισις, 6α-
3ουλωτά τα μάτια, μ' ένα κυματι-
σμό έσωτερικής άνησνιχίας, άπίθα-
νο Θάλεγα Ίωνικό, δ ποιητής Δη¬
μήτριος Καπετανάκης, είχε τήν τι
μή νά καταστή ό περισσότερον ά-
γαπημένος καί ό πιό τιμώμενος
μαθητής τοΰ Κάρλ Γιάσπερς.
«'Τποστασιακές πρέπει νά ήταν
οί καταβολές τοΰ "Ελληινα τής Ί-
ωνίας Δημηττρίου Καπετανάκη,
I-
σως άπ' τό δραμα τής φλεγόμενης
Σμύρνης, δταν έπηιγε νά θητεύση,
μετά τίς σπουδές τού στή Νομιχή
Σχολή τοΰ Άθήνησι, κοντά στόν
ιιργάλο φιλόβοφο τοΰ Βορρά, τόν
μόλις πρό ελαχίστων ημερών άπο-
θανόντα μέγα καθηγητή Κάρλ Γιά
ΣΤΝΕΧΕΙΑ βίς ττ|ν 6ην σελίοα
Πολ^υσυζήτητον θε>μα τής έποχης
ΑΙ ΣΧΕΣΕΙ! ΜΕΤΛΞΥ ΤΟΝ ΔΥΟ ΦΥλιΊΝ
Σειβά άρθρων τού συνεργάτβυ μας κ. ΔΗΜ. Ι. ΜΑΓΚΡΙΛΤΗ
το μέλλον, τίς φιλοδοξίες τους,
τα δνειρά τους. Νοιώθονν Ινα αί
σθημα πραγματικής εύτνχίας δταν
βρίσκωνται μαζί. Άνταλλάσσουν
τίς σκέψε-ις τονς, τίς έσωτερικές
τοΊΐς κλίσετς. Τό αϊσθημα δέ αύ¬
τό, άκόμη δέν ιιπορεϊ νά χαρα¬
κτηρισθή όντε ώς Ιρως, ή έρωτι
κή φιλία, όντε καί ώς φλέρτ. Έ
ξακολονθεϊ νά 'έχχ τα βασικά χα-
ρακτηριστικά τής φιλίας. "Αν δέ
οί νέοι αύτοι εχονν Χρκττιανικές
άρχές, είναι δυνατόν νά μή παρε
κτραποΰν, άλλά νά συγκρατούνται
στά δρια τής άγνής φιλίας, διότι
θά αίσθάντονται οχι μόνον άποστρο
φήν, άλλά καί φρίκην έμπρός στό
άμάρτημα.
Έν τούτοις, αί συχναί συναντή
σεις των δύο· νέων κα! μάλΐΛτα κα
τα μονάς καί ίσως, έν άγνοία των
γονέων των, άποτελοΰν μεγάλον
πειραβμόν. 4Καί είναι πολύ ενδε¬
χόμενον νά γίνουν αί συναντήβεις
το>ν αύται ή απαρχή τοΰ κακοΰ.
Στήν έποχή μας, πού δέν δια-
κρίνεται γιά σειμνότητα, πιο-τότη-
τα καί αΰστηρότητα ήθών, συνη-
θίζουν, δυστυχώς, οί νέοι των δύο
φύλων σέ διάφορες οίκε*ότητες,
ποΰ είναι τελείως άπαράδεκτες,
προκειιμένου μάλιστα γιά μία ο"ε-
μνή συναναστροφή κα! γιά μίαν
άγνή καί εΐλικρινή φιλια.
Είναι λοιπόν πολύ ενδεχόμενον,
δν λείπη ή άγρνπνία καί ή φρό-
νησις, δν δέν υπάρχη αΰτοκυριαρ-
χία, οί δύο νέοι τούς δποίους έ-
φέραμε ώς παράδειγμα, νά παρε-
κτραποϋν στις τόσον δνστυχώς συ
νηθισμένες σή,μερα, οίκειότητες με
ταξύ των νέων των δύο φύλον.
Καί τότε πανει πλέον, δχι μόνον
ή άγνή φιλία, άλλά καί ή στοι-
χειώδης άκόμη ήθική, μεταξΰ αυ¬
τών.
Μέ την ευκαιρίαν αυτήν έπιθν-
μοϋμε νά κάμωμε μερικές διαπι-
στώσεις σχετικώς μέ τί; τάσεις
πού έπικρατοΰν στ!ς σχέσεις μετα
ξύ πολλών νέων τής έποχής μας.
ί>ον
δ. ΑΙ ΕΚΤΡΟΠΑΙ ΑΠΟ ΤΗΝ
ΑΛΗΘΙΝΗΝ ΦΙΛΙΑΝ.
Είναι πολύ ενδεχόμενον Ινα;
νέος καί μία νεα, νά γνο)ρίσονν
έπ' αρκετόν ή ολίγον χρόνον, την
χαρά τής ΐΐλικρινοΰς φιλίας. Καί
ΰστερα, δ ενας άπό τούς δύο, έ-
ρωτενεται τόν άλλον, δ οποίος δ
μως δέν σκέπτεται τίποτε αλλο
περισσότερον άπό μίαν απλήν καί
άνιδιοτελή φιλίαν. Τότε, θά δη-
μιονργηθή μία πολύ δυσάρεστη
ψυχολογική κατάστασις, πού εί¬
ναι δυνατόν νά οδηγήση είς λυ-
πηρά έπακόλουθα, ι|τυχολογικής κυ
ρίως φύσεως.
Άλλ' εάν ή μεταξύ των δύο
νέων φιλία ήτο πράγματι είλικρι-
νής καί τιμία καί άν κανεϊ; άπό
αντοΰς δέν έπροσποιείτο, τότε, ε¬
άν έκ των ΰστέρων προκύψη μο-
νομερής ϊρως, είναι δυνατόν νά
μή δημιουργηθοΰν δνσάρεστα έπα¬
κόλουθα, έκτός, έννοΐϊται, άπό τήν
πικρίαν πού θά δακιμάζη έκΐϊνος
τόν οποίον έπεοκέίρθη δ ε'ριος καί
δέν ευρήκεν άνταπόκριοιν. Άπα¬
ραίτητος δμως προυπάθεσις στήν
περίπτωσιν αυτήν, είναι νά έχη τό
πρόσωπον αύτό Χρ«ττιαντ.κές άρ¬
χές. Καί γιά τούτο θά δεχθή" τό
πλήγμα αύτό μέ αΰταπάρνηβιν.
Ώς μόνη δέ όρθή κα! τιμία λύ¬
σις είναι ν' άπομακρυνθή, νά Θυ-
σιάση τό αίσθημά τοτι, άφοΰ τό
αλλο πρόσωπο δέν άνταποκρίνε-
ται πρός τό ίδικό τού αΤσθημα.
"Ας ίδοΰμε τώ{)Ί καί μίαν άλ¬
λην περίπτωσι:
Δνο εφηβοι των δύο φύλων,
ποΰ είναι άκόμη άγνοί, χιορίς νά
εχοι<ν καμμιά κλίσι καί ροπήν ό ενας πρός τόν άλλον, γνωρίζον- ται. Στήν αρχήν, περιορίξονται σέ άθώίς συξητήββις. Δοκι,μάζονν ευχαρίστησιν άπό τήν σνμπτοσι των Ιδεών τού.;. Κατορθώνοΐ'ν καί αύτοσνγκρατοϋνται, διότι τό πά- θο; δέν Ιχει άκόμη κάμει την έμ- φάνισί τού. Έξακολουθοΰν νά συ- ναντώνται κα! νά έκμνστηρεύων- ται άμοιιδαίως τα σχέδιά τους γιά (ΣΤΝΕΧΙΖΕΤΑΙ) (ΠΑΥΛΟΥ ΦΛΩΡΟΤ Τα 6ι6λία και οί άνθροττοι ΚΡΙΤΙΚΕΣ ΣΕΛΙΔΕΣ ΓΕΩΡΓΙΟΥ Μ. ΚΑΚΟΓΡΗ, ΚΑΛΌΝΒΣ ΚΑΤΑΛ0ΓΟΓΡΑ- ΦΗΣΕΩΣ, Μέρος Πρώτον, Κολλέγιον Άθη·νών, Ένωσις Βιβλιοθήχης Κολλεγίου Άθη νών Έγγειρίδια Βιβλιοθηκ- νομίας (Διεύθυνσις: Γεώργι¬ ος Μ. Κακούρης) άρ. 1 σε/ 126: Κα'ρός είναι νά αχολιάσω τό πρώτο τοθτο βιβλίο τής ^σειράς των έκδόαεων τής Βιβλιοθήκην τοΰ Κολλεγίο<ο τοΰ Ψυ-χικου Ό συγγραφέας είναι διευθυντήν τής βιβλιοθήκης αυτής, πού τή·* εΐχχ έπισκεφ&εΐ πέρυσι μέ τήν εύκαιρία τής βραδιά;, τής όργ7 έ μέ σκοπό να έπιδει- χθοΰν τα ένθύμια καί κειμήλι* τα προοριζάμενα νά άποτελέ- σουν τό αύριανό Μουσεΐο Άγγέ λου Σικελιανοΰ. Ό συγγραφί- ας είναι πτυχιοΰχος τής Μετ«- πτυχιακής Σχολής Βιβλιοθη- κονομ.ίας τοΰ Πα.νεπικ"Τίμίου Σι κάγου καί διευθυντής τής Σν,ο λής Βιβλίθθηκο'/ομίας, τής Χ. Ε.Ν. Ή έκ^οτική αυτή έργασία πού έγκαινιάζει ή ΒΚΑ μοϋ φαίνεται δτι είναι άπό τίς πρι» τες γύρω άπό τήν Ιπιστηιμον- κή συστημ,ατοποίηση τής βιβλιο θηκοναμ,ίας στόν τόπο ·Αας. Ό πρόλογος τοΰ -λ. Κακούρη συνς>-
ψίζει κυρίως τίς προσπάθειες
πού Ιγιναν τα τελευταία δέκα
χρόνια στίς Ένωμένες Πολιτεϊ
ες στό πεδίο τής ·ΛΧ7α>ογ'ϊγ1οα?Υΐ
σης μέ άποτέλεσιμα τήν ϊνΖοατ,
τοΰ «Νέου Άγγλοχμερικανικοΰ
'' Κ ΐ
ώδ. Κατχγγρηη
-ήν Άαερικλν νή ' Εν.··>σ~; ΒιΟ.'.
οθηκαρίων, Σικάγο 1967. Δύο
επιτροπών Ιργο είναι ή κω5ικο
π Ι ση των κανόνην τής να-:7.λ'.γο
γράφτ)σης: τής Ιπιτρτπής περι-
γραφική; καταΛθ/ογ,οάφτ,ση ς
τής βιδλ)νΐης τοΰ Άαε?·.7 7,/ΐκοΟ
Κογν.ρέσου -χαί έκείνης τής πε
ριγραφικής καταλογογράφηστ,;
τής Άμερικανικής "Ενωσης Βι
βλιοθηκαρίων. Οί έπιτροπές,
χρόνια δλόκληρα, «Ιχαν συνερ
γασθεί γι' αυτόν τόν σκοπό καί
μέ ξένες έπαγγελματικές δργα-
νώσεις, μέ βιβλιοθηκαοίου; τοΰ
Καναδά, τής Μεγ. Βρετανία;
χ.4.).
Τό διδλίο τοθ κ. Γεωργίου
Μ. Κακούρη διαιρεΐται σέ τρία
κεφάλαια: 1) Άναγραφή 2)
Έπικεφαλίδες φυσ'κων προσώ-
πων, Γενικοί κανόνες καί 3) Έ
πικεφαλίδες συλλογικών δργά-
νων. Γενικοί κανόνες.
Τό πρωζο κεφάλα-ιο περιέχει,
ϋστερα άπό τίς πηγές πού προσ
διορίζουν τή^> άναγραφή καί
τίς γενικές άργές, έπίση; γεν.
κούς κανόνε;. Οί τελευταΐοι άνα
φέρονται σέ '6 περιπτώσεις. Τό
άναφέρω γιά π»ράιδειγμ.α, γιά
νά δείξω πόσο πολϋπλοαο είναι
ϊό Ιργο τοΰ βιβλιοθηκονομου
καί τοΰ βιβλιοθηκα'ί^υ.>-Ύπάρ
χούν λ.χ. Ιργα ενός συγγρα-
φέα, Ιργα άγνώσιτού ή άβέδαι
ής πατρότητας ή Ιργα δμάδων,
Ιργα πού ή πατρότητά τους εί¬
ναι πολυπροσωπη, Ιργα μέ *κο:
νά ψευδώνυ'μα» κ/>.ν..). Τό δεύ
τερο κεφάλαιο άναφέρεται στδν
τρόπο πού άναγράφονται τα ψυ
σικά πρόσωπα. Βασικδς κχνό-
νχς είναι ή άναγραφή μέ τό £
νομΛ «διά τοΰ όποίου ταυαίζε-
ται (δ συγγραφέας), άνεξαρτή
τως τοϋ εάν τουτο είναι τό πμαγ
ματικόν τού ίνοιμα, ψευδώνυμον.
παρώνυμον, τίτλος εύγενείας ή
άλλη όνομ,χσία» (λ.χ. Καζαν-
τζά-κηί, ΝΓκος — δχι Καζαντζά
κης. Νικόλαος. Σ^εφέρηί, .Γιώ·ρ
γος — δχι Σεφέρης, Γεώργι¬
ος).
Τό τρίτο κιεφάιλαιο καθορίζε:
δτι τό «Συλλογικό δργανο» άνα
γράφεται κα,τευθεΐαν μέ ττ)ν έπω
νυιμίχ τού (λ.χ. "Ενωσις Έλλή
νων Βιβλιοβηικαρίων. Εθνικόν
Μετσόβιον Πολντεχνεΐον, Βι-
βλιοθή-κη. ΈιλλΑς, Τ
Έσωτερικών κ.ο.κ.). Καί
ύπάρχει ποικιλία περίπτωσιν.
Στό τέλος τοΰ τδμου εύρενή
ριο χρήσιιμο γιά τόν άναγνώοτη
πού έπιθυινεΐ νά κατατοπισθί)
γρήγορα γύρω άπό τί; επ Ι ΐιέ
ρονζ περιπτώσει; τής καταλ.^
γογράφησης.
Ό τάαος τοθ κ. Γεωργίου Μ
Κακούρη, προϊόν μεθοδικΫ)ς. κ*.1
φιλόπονης εργασίας, είναι λο
λύτιμος στόν ·κάθε βιβλιοθτροά
ριο πού άντψ,ετωπίζει τα σχετ;
κα προβλήμ,χτα καί μ.ελετγ)μα-
τα. Κυρίως νομίζω δτι θά έξυπτ,
ρετήσει τίς 'έπχρχιακές δη
ες διτϊλιοθήκες τής χώρας
πού τόν τελευταΐο καιρό λη
νονται καί, συχνά, διευθυνόμΛ-
νες άπό προοδευτικάς ·καί φι
λότιμους βΐτϊλιοβηκαρίους, πρ^'
ορίζονται νά έξελιχθοΰν σέ ~*
ρήνες πολιτιστικούς πρώτηι,
γραμψιής, δπως είναι λ.χ. ή Β·.
ολιοίτήκη τής Ράδου, ή Βιβλίω
θήκη τής Κερκύρας, ή Βιβλιοβή
κη τοΰ Άργοστολίου (ΚεαλΙλτί
νία), πού έπισκέφθηκα τα τ*
λευταΐα τοΰτα χρόνια, καί 4λ-
λες. Άλλά καί σέ δποιονδήτροτε
^άτοχο ίδιωτικής σοβαρής βιβλι
οθήκης τό 6ιβλίο «Κανδνες Κα
τα-λογογραφήσεως» ήαπορεϊ νά
προσφέρη άξιόλογες ύπηρεσίες.
Τό βιβλίο είναι γραιμμ,ένο σέ
γλώσσα καθαρεύουσα.
ΠΑΥΛΟΣ ΦΛΩΡΟΣ
2
ΛΑΜΠΡΟΥ ΠΑΡΑΡΑ
ΚΟΣΤΗΣ
(1859 — 1943)
Η ΠΑΤΡΙΔΟΛΑΤΡΕΙΑ ΣΤΟ Ε ΡΓΟ ΤΟΤ
(Συνέχεια έκ τού προηγουμένου)
ΓΟ ΤΡΑΓΟΤΔΙ ΤΩΝ ΠΡΟΣΦΎΓΩΝ
«...Γιά ιτήν καινούργια γέννα π' δλο την περιμένονμε
' κι' δλο κι-νάει γιά ναρθη κι' όλο συντρίμι χάνεται στό
γύρισιμα των κνκλων».
(ΒΩΜΟΙ, οί Πατέρες» 1915)
Οδτε τ' άνάθεμα σκληρό, μήτε β πνιγμένος θρήνος
"Α! καί στό μαΰρο Γολγοθά των έθνυκών παθών,
θείε "Α-γγελε τού τραγουδιοΰ, 6οήθα ν' ανθίση ό κρίνος
των Εύαγγελιβμων!
Κι' άπό τούς ήρωες τού σπαθιοΰ κι' άπό τού μαρτυρίου
τούς ήρωες, κι' άπω τα. στεφάνια πού είναι άγκαιθωτά,
κι' άπό τα δαφνοστέφανα κι' άπ' τού Πολέμου άνρίου
τού μακελλάρη δσα σφαχτά,
κι' άπ' των άγώνων τα λιοντάρια κι' άπό τα κοικράρια
κι' άπό τή μαύρη άπάκρικρη βονλή —πσιοΰ τάχα θεοΰ;—
μέο' βτά ξεθεμελιώματα, στοΰ χαλαοιμοΰ τ' άχνάρια
γίνϊται ή δόξα ενός λαοϋ.
Πόσο άκριβά πληρώνεται τ' ανθισμα των πατρίδων, -
τού Μάη κι' Άπρίλτ) των Έ θνών ό ξαναγεννημός!
Προμήνυμά τους- κάποτε δέν είναι τάχα άκρίδων
ρήμασμα καί ό'βνκυν ταραγμός;
'Ελλάδα, έσύ πού δλα τα λέει τ' άθάνατο δνομά σου,
πηγή, άπό σέ πάντα άναβρύζει κι' ό ήρωας κι' ό σοφός
άκόμα καί στό γέρμα σου, στό κατρακύλισμά σου,
τής Ίστορίας εΐσαι τό τρως!
Σ' έσέ πως μέ τό γέλιο της ξάφνου νεράιδα Μοίρα
την άπ' τα δόντια τού Καιροΰ σκισμένη σου ποδιά
στή γέιμισε τριαντάφυλλα, στήν έκαμε πορφύρα,
σ' έσέ πως μήνυσε, «Καρδιά!:».
Κι' ήοθα ξανά στή χώρα σου νά σέ στυλώσω, πού ηταν
ό Φρόνος σου, καί νά σέ πάω στή πλουτισμένη γή,
στό πάτημα τού Άλέξαντρου, <ττό νού των Ήρακλείτων, καί στων Όμήρίον την κλαγγή. Γή, τα κρατάει, νοΰ, πάτημα, κλαγγή, θαφτά, στοχάσου γιά Σέ ιμ' δλο τό μάλυσμα τού ακάθαρτου Όσμανοϋ, νέα γιά νά 6ρ9ΰν πάλι ξακη μ^σ' στή ζεστή άγκαλιά σου, στ' ό'νειρο μέσα τ' ούρανοΰ. Μά πως τα μάγκχ λύθηκαν!... Πώς Ικαμε ή κατάρο, την δψη σου δψη κλαίουσας γυρτής πρός μνήιαα ίτιάς! Καμμιά χορδή σου δς ιμή σοΰ μείνη άσύντριφτη, κιθάρα τής δάφνης καί τής λεβεντιάς! "Οχι! Μακριά κι' ή άπ&λπισιά, μακρια καί όρ-γή. χαί θρήνος! Στό μαϋρο άπάνου Γολγοθά των έθνικανν καημών, θείε 'Άγγΐλε τού τραγονδιοΰ, 6οήθ« ν' ανθίση ό κρίνος των Εύαγγελισμων! — Νεκροί, σπαριμένοι στίς πεΰιάδες καί στά περιβόλια καί «τα έρμοτόπια καί <ηά βράχια. τής Άνα-τολής, ». τα πού σδς ρίξανε σπαθιά, ποϋ σάς φάγανε 6όλια, 6αθιά στά σπλάχνα τής Φυλής δς ριξωθοΰν ά"! νά στοιχειώσουν δστερα, μυστήρια, καί δούκεντρα πάντα γιά νέα όργώματα δς γεννοΰν, αίματα, νεϋρα καί θνμοί καί χερια έκβικητήρια. Πάντα οί νεκροί δς μάς κυβερνοϋν! — Κι' έσείς, χαρά καί ή τρτώχεια σας, τοΰ ολβου κι' έσεΐς (καμάρια, Ικέτες τώρα άπλώνοντας τό όίσκο τοΰ χεριοΰ, τής άργατιάς, τής άρχοντιάς δαρμένοι, άπομεινάρια τής φλόγας καί τοΰ μαχαιριοΰ, τα κλαίτε έβείς τα πάντα σας, σπίτια, άγαθά, θεϊα δώρα, παρατημένα, άφανισμένα, πλάσματα, πουλιά, δπου ώργωβεν ό "Εροντας, θερίζει, ό Χάρος τώρα πάει κι' ή ποντρίδα κι' ή φωλιά. Στάχια δπου χρ^σωναν τή γη μαυρολογάν κοράκοι. Τα θάκρυα καταπίνοντας, ζητάτε, (ώιμέ ή στιγμή πού σάς τρυπάει τα σωθικά σαράκι καί φαρμάκι), γωνιά ζητάτε καί ψωμί. Κι' δ,τι 'θά αΐσθάνεστε πώς είναι άπάνου άπ' δλα τ' δλλα καί πώς άξίξει θησαυρούς, τής ξεκλη,ριάς παιβιά κι' δ,τι ξητάτε άνείπωτο, τό ξέρω είναι μιά στάλα άγάπη καί καλή καρδιά. Καί οί λυτρωμένοι, άλύτραΠΌ ι. Κι' οί άλντροντοι έδώ πέρ« δόστε νά Ιδούν τοΰ λυτρωμοΰ μιά χαρή, δσο φτιοχή. Ή 'Ελλάδα μιά, άκομμάτιαστη καί άμΕτρητη Μητέρα, μιά των Έΐλλήνων καί ή ψυχή! Τύραννος δταν ή ολεθρος καίη στοΰ πιστού τό σπίτι τ' αγια κονίσματα τοϋ καίει 3ρν ίερό ναό, τοΰ μένει ή πίστη, σάν εΐκόνα έντός τού άχειροποίητη στόν ενα άόρατο Θεό. Τέτοια ή Πατρίδα. θεός κι' αίηή. Άπάνου άπό τα σπίτια, σέ λογ-ής τόπους καί δεσμούς καί πάντα καί προτοΰ, άπάνου άπό τα χώματα κι' άπό τ' ά,μπελοφύτια, μιά εΐν' ή Πατρίδα, καί παντοΰ. Μι« εΐν' ή Πατρίδα των αΙμάτο>ν καί 'δραμάτιον, τό αοτοο
τής Ίστορίας τό πολικό, τοΰ τραγουδιοΰ τροφή,
χώρες, καρδιές άπό πβντοΰ, ,μιά ■ψ<χϊ σ' ενα κάστρο, κι' ή προσταγή Της, «Άδελφοί!». Καί τό πού δέρνει άνάβεμα καί τό πού δερνεται θρήνος μακριά! Στό μαϋρο Γολγοθδ των ξεθεμελκικμών*, δοήθα, 'Άγγελε τοΰ τραγουδιοΰ, ν' ανθίση ό δσπρος κρίνος των Εύαγγελιβμων! 3 Νοεμβριού 1922 "Εττσι ό ποτηττής μέ/ΐα σέ δ,τι άδιάκοπα περνάει άντικρύζει αύτό πού αΐώ'νια Ισχύει. (Συνεχίξεται) ΝΕΑΙ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΔΗΜ. Ι. ΗΑΓΚΡΙΩΤΗ ΑΙ ΙΧΕΣΕιΣ ΜΕΤΑΞΥ ΤΩΝ ΔΥΟ ΦΥΛΩΝ 'Εξετάζονται δλσ τα ένδι&φέροντα καί όπαοχολοϋντ-τ την Νεολαίαν συνσιοθηματικής φύσεως ζητηματα, ώς τήο φιλίας καί τοΰ ίρωτος, τής μνηστείας, τού νάμοιο κα'1 άνα μίας καθώς καί ή δυνατότης διαπαιδσγωγήσεως τής συνσι σθηματικότητος καί τής σεξουσλικής όρμής, μέ πνοήν Χρι¬ στιανικήν. Πωλεϊται ιίς τώ Κεντρικά Βιβλιοττωλεϊσ. 'Βλληνικά χωρία της Άνατολής Ν Τ Ε Μ Ε Ρ Τ Ζ Ι Λ Ι Τού κ. ΣΤΥΛΙΑΝΟΥ ΗΛ. ΜΟΥΣΤΑΚΗ 6ον (τελευταίον) Γενναίοι κοντραμπα.τζή3ες ή σαν καί δ Γιώργης δ Τσολάκης καί τα παιδία τού. Νά Ινα π& ριστατΐικό τής πχλληκαριας των" κάποτε είχε γίνει στό Δέ μερτζιλί ενα έπεισόδιο σέ βά- ρος των χριστιανών κολτζήιδω». Τότε άπό τα Βουρλά στείλαν^ αλλους ,κολτζήδες, τούρκους, α πό τδν Πόντο λαζούς. Έγκατα σταθήκανε αύτοι μέσα στδ χω ριό, δπου ιμέ διάφορα παρενοχλή ματα καί βιαιοπρχγίες, είχα^ γίνη ίνΐπόφοροι. Τότε δ Γιώρ γης δ Τσολάκης, δ Δτ/μήτρη-, δ Τσ-.πράς, δ Καρα.κωνσταντί)ς δ Σφαντός, δ Γιώργης Μπεντ) βατζής, δ Χρήστος δ Σταύρου καί αλλα παλλη,κάρια, ά·ποφα σίσανε νά καταστρέψουν τό ικόλ - καίκι - τζλοΐο καταδιώξε ως τοΰ λαθρεμ,πορίου — τού α ποσπάαμ,ατος πού ήταν λψ,ενχσ- ;χένο στή Γλυφάδα, παραλΐα σέ άπόσταση 'ό - 4 χιλιΟΊΛετρα άπό τό χωρία. Φτάσανε μιά νυ χτα στήν παραλία' έκεΐ δ Ί'συ λάκης σάν άρχηγός παίρνει τή δέσμη μέ τούς δυναμΐτες καί πολύ προφυλα,κτικά βάζει φω^ιά στό φυτίλι καί ρίχτει τό ουνα μίτη στό καίκι. Τα φυοεκια πέσανε πάνω στήν τέντα γ^υ στρήσανε πέσανε στήν ακρη τού πλοίου δπου έξεράγησαν μέ με γάλο κρότο' σκοτώθηκαν τρει^; άπό τού; Τούρχους' οί άλλοι Ιν τρΐμοι άρχισαν νά πυρο6ολοϋ/ χωρίς νά ικχταλαβαίνουν τι εί χε γίνη. Ό Τσολάκης μέ τα πχλληκίρια, μ,πόρεσαν %αί ά- πομα/.ρυν9ήκα·νε χωρίς νά γ£ νούν άντ'ληπτοί καί φτάσχνι στό χωριό. Οί Τοΰρκοι κολτζή δες, φοβισμυένοι, πήρανε τό καΓ χι, γιά νά μην επαναληφθή ή άπόπειρα καί τό πήγανε στό Σιγατζίκι (άρχαία Τέω) -χον τα ιστό Σιβρισάρι' Ιφυγε και τό άπόσπασμα άπό τό Ντεμερ» τζιλί καί γλύτωσε άπ' αύτό τό χωριό. Ιΐαλληκάρια Ντεμ,ερτζιλιω- τες ήσαν καί οί ΧονδρογιάννΥ;- δες άπό τα Άλάτσατα, δ Δι/ μ,ήτρης Χονδρογιάννης καί τα τρία παιδία τού δ Σωτήρης. ο Γιώργης κχί ό Νίκος. Νά κΓ αυτών μιά παλληκχριά του^ "ϋταν κηρύχττ/κε ό πρώτος εί) ρωπαικάς πώλεμος έ'νας τοϋρ κος τσαουσης τού οτρατιωτικου φυλακίου στό Ντεμερτζιλί, όνό ματι Ρετζέπης, εΐχε πιάση δυό χριστιανούς φυγοσΐ-ράτους το Στάθη Δελημίρκο χχί Μικέ Γέτο καί τούς συνόδευε δ ί'διος στά Βουρλά. Ό Μικές Γέτος ή ταν ξάδελφος των Χονϊρογιάννν, δών καί αποφασίσανε νά τόν γλυτώσουν. Βγήκαν στό δρ4- μο τα δύο αδέλφια δ Σωτήρης καί δ Γοώργης. Στή θέση Φλέ;ΐ <- Μπουνάρι —· δπου πράγματ: ύπήρχε ,μ.:ά πηγή μέ 4φθονο καϊ κρυστάλλινο νερό - στάθη- %αν άπό τή μιά καί την αλλη τοΰ δρόμον. "Οταν πλησίασε η συνοδείχ, βγήκε <ιπμο3τοί δ Γι ώργης μέ προτεταιμένο τό γκρα ααι διέταξε τό Ρετζέπη ν' ί φήση τούς κρατουμένους. Ό Ρε τζέπης, έκανε μ,ιά ,%ίνη<~7, νά Ι προφτάση νά δχυρωθή άπό τιΐ- σω άπό «ΐ,ιάν έλίά έκεΐ, άλλά πυροβολήθηκε κι' Ιπεσε κάτω α 'πνους. Τα δύο άδέλφια άτιελευ θερώσανε τούς δεσμίους, τρα- βήξχνε δλοι πρός τόν Κόρακα «ι' άπό έκεΐ περάσανε στή Σα μο. Άστεΐος τύπος καΐ πολύ έτο·. | ιμόλογος ήτχν δ μπα-κάλης δ | .Χχτζηθεωνα; άπό τή Σά,μη !<Κχποτε πήγε νά τόν πειράξη ( δ Μχνώλης δ Σερέτης, γνονστός | ικτηιμχτίας των Βουρλών. «"Α* ιδής πράσινο άλογο. θά δης χαί ιΣχμιώτη καλό» τούπε. Κι' αύ τος τ' χπάντησε άιμ,έσως: «Τι ιπερΐιμένεις άπό Ινχ Σερέτη» ■ (Σερέτης τούρ%χ% σημ-χίνει αν βρ<ι>πιος κακότροπος).
Ώραϊος τύπος ήτχν κι' 6 Κο
>στή; δ Φρχγκολεμονάς' τό οο.
στό δνομ.ά τού ήτχν Κωστής Σ:
>3έρης' άστεΐος γλεντζές άπό την
Κάτω - Πανχγιά. Δούλευε στο
τούρ-Λΐχο τελωνεΐο στό «κουμέρ
κι»" έξυπηρετικός διευχόλυνε
•πολύ τούς χριστιανούς ν.ατα
τούς έκτελωνισμούς κχί μάλ·.στα
τού; κοντρχμπχτζήδες, νά μην
αούς πάρονν εΐδηση οί «κολτ-
ζήδες» τής Ρεζής. "Ητχνε καί
•/.ο>ρί%ς ήτανε, ααί τρχγουδ.-
'στής' είγε κι' £να «ντέφι» πού
τό Κπαιζε ρυθιμικά δταν τραγου
οοΰϊε. Δέν γίνονταν γλέν:ι
στίς ίποχρι&ς καί στά παντιγύ-
ρια, πού νά μην τόν φωνάζουν
■/ά τρχγουδήση. Πώς τό βγά-
λανε Φραγκολεμον^ά δέν ξαί-
ρω* τόν λέγανε δ^ιως κχί Άρ-
καντχσάκη' άπό τό τούρκ·.·/^
«αρκχντάς» πού θά πή φίλος,
■σύντροφος.
ΠΑΝΟΪ ΝΤΕΜιΕΡΤΖΙΛΙ
Τό Πά·«)υ Ντεμερτζιλί βρι
σκότχν πρός τό Ισωτερικό χά
'ίϊου 2 - 3 χιλιΑαεΐρα βορειανά
τολικά άπό τό Κάτου Ντεμερτ¬
ζιλί.
Οί κχτοικοι αυτού τού χωρι
ου ήσαν άπό διάφορα !Αερη τηΤ
Μικρά; Άσίχς άπό τα Άλάτολ
τα. ά/πό τόν Τσεσμέ, άπό τό
Γικούλμ-παξέ, άπό τή Σά,ιι:
καί ίΐερΐ'χοί άπό τα Βουρλά,
πού ήσαν καί οί πιό ιιεγάλοι
νοικοκυραΐοι. δπω; οί Μχκαριο
νάδες, οί δποΐοι είχανε χρκετά
περιβόλιχ, πολλά γίδια κχί %οκ
λά πρόβατχ' κχί ή &λλη οΐκογέ
νειχ οί Κοτζχιμ,άνηδες κι' αύτοι
ήσαν άπό τα ΒουρΆά.
Στό χωρ-ό αύτό ύπήρχε μια
έκ,κλησίχ ή Άγία Βαρβάρα μ¬
αρή καί σέ μάκρος καί σέ πλα
τος α' ίναν ίερέχ από την 31-
Χ7θίχ ονόματι Πατήρ - Ήσόης.
Σχολειό πρό τής παλινοστή-
■σεω; δέν ύπήρχε' τα λ'.γοστχ
•παιδία πηγαίν-ανε στό Κάτου
Ντεμερτζιλί, πού ήταν πλησιέ¬
στερον άπό τό Γιαντζιλάρι.
Οϊ νΛχοΐγ,οί τού άσγολοθνχχ/
μέ την γεωργία - ι&μπελουργίχ
- καί την άνθρακοποιΓχν.
Λύτό τό χωριό υπέστη τίς ί
ςορίε; δπως καί τό Κάτου την
ι'3ιχ μερά τοϋ ξεσηκώμχτος
στήν Ανατολήν καί διότι έθεω
ρεΐτο μιά Κοινότης ;ιέ τό Κά-
>ΐ5υ - Ντεμερτζιλί.
Οί κάτοικοί τού ήσαν (50)
πενήντχ οΐκογένειες ήτοι 250
ψυχές.
Οί περισσότεροι άπό α,ύτοϋς
κατά τή Μι,κρασιατική Κατα
στροφή διεκπεραιώθηκχν στή
Σχμ,ο, άπό δπου λίγοι φύγα«
«αί έγκατχσταθήκανε σέ δλλα
νησιά ή μέρη. Μερικοί παραμει
νάνε στό Καρλόβχσι καί οί χλ
λοι, οί περισσότερον έγκχτχστχ
θήκανε στό γιαρΐο Κοντέϊκ*.
πού βρίσκετχι νοτινά άπό τό'
Κχρλόβασι.
ΣΤΓΛ. ΗΛ. ΜΟΓΣΤΑΚΗί
ΚΑΠΟΙΟ ΒΡΑΔΑΚΙ
ΑΠΟ ΟΣΑ ΕΝ ©ΥΜΟΥΜΕΘΑ
ΕΥΧΑΡΙΣΤΕΣ ΑΝΑΝΝΗΣΕΙΣ ΑΠ' ΤΗ ΖΩΗ ΤΗ! ΠΟΛΗί
ΛΕΩΝΙΔΑ ΚΑΙ ΠΛΑΤΩΝΟΣ ΜΙΣΑΗΛΙΔΩΝ
Ι
Συνέχεια έκ προηγουμένου
"Οταν ή Λούλα καί ό Βέππος
μάθανε τίς ένέργειες τού πατέρα
της, στό ψίλο τού Γιλωττο, μόνο
πού 6έν τρελλαθήκανε! Φθάσανε
μέχθ' την άπαγιωγή. Άλλά, νά πά
λι, ποϋ ήλθε ό άπό μηχανής θεός,
νά σώση την κατάσταοι.
"Ενα πριοί, πού δρισκότανε ό
Βρππος εξιο άπ' τό μϋλο, τόν πλη
σίασρ ε'νας κυνηγός, μέ τα κακκο-
ρό^τερα στό κα.τέλλο τού κι' ενα
σκοτο)μένο πετεινό στό χέρι το|,
'Εμοιαζε πιό πολύ Καραγκιά^ης,
παρά κυνη/γός.
— Δέ μοϋ λές, παλ,ληκάρι μόν,
εΐσαι άπ' αΰτό τό χωρία; Μήποις
Ηερεις ποΰ κάθεται ό κύρ Βαρ...,
κύρ... Βαρ.... μοΰ διέφυγε τό η-
νομά τού...
— Μήπο>ς ζητάς τόν κύρ Βαλέ-
ριο;
— Ναί. ΙΙερνοΰσα άπ' ενα χο>-
ριό καί κάποιος ςρίλος μου μοδόο>-
σε αΰτό τό γράμαα νά τοΰ δώθ(ι>.
Ό Βέππος σάν άκοΐΌε γράμ,μα,
αναι|>αν τα μιιαλά τού. Ό νοΰς
τού πήγε άμέσως στόν κύρ Γιλ&τ-
το, ποδγραψε ό κύρ Βαλέριος γώ
τόν γαμπρό, καί σκεφτότανε νά
βρή τρόπο, νά Ηεμακραίνη τό γρη-
γορώτερο άπ' τό χιοριό, αυτόν τόν
κυνηγό.
—"Ακουσε, παλληρίάρι μόν. Πώς
σέ λένε;
— Γιακουμή.
—Ώραϊο δνομα! Νά ζήσης!...
Αΐηός πού ζητάς, δέ δρίσκεται σ'
αΐΐτό τό χωριό. θά τραβήΕης έξ
ά.τό δΛ, θά πάς ίσια, θ' Λνέβης
τόν ανήφορο, θ άκατέβης τόν κα-
τήφορο καί πάλ.ι τόν ανήφορο, θά
τραβήξης πάλι ίσια καί... τόν έ-
Ηαπέστειλε γιά πράσινο χαδιάςιι!
Ό Γ'ακουμής, σάν άκουσε αίτά
τα άνεδα καί κατέδα, στραβο,μου-
τσοΰνιασε. Μά δέ μποροΰσε νά κά
ιιη κι' άλ)^οκΤ>ς, γιατί έδωκε την
ΰπό<τχεσί τού. Μόλις χάθηκε στό 6άθος τοΰ δρομου, ξεφυτρώνει ό κύρ Γιάν¬ νης. Ό Βέππος μέ τό νϊ καί μέ τό σΐμα, τοΰ λέει τα καθέκαστα. Λέγει πώς ήρθε ό γαμπ-ρός πού περι,μένει ό κΰρ Βαλίριος γιά τή Λούλα καί ότι τύν ξαπύστειλε μα- κρυά, πολΰ μακρΐ'ά νά πά νά κό- φτη ξΰλα!... Ό κύρ - Γιάννης μόλις κράτη- σε την ταραχή τού!... ΕΙχε ό φοηκαράς τόν καιιμό τού!... Τοΰ πόναγε τό δόντι τού γιά τή Λοϋ- λα κα ίχιορίς νά χάση καιρό,, λέ¬ γει στό Βέππο. Δέν εκανες καλά. Μόνο νά τρέξης νά τόν βρής τό γρηγορώ- ιερο καί νά τόν πάς στό σπίτι τού άμέτιος. —Κι' ό Βι'ππος άλλο πού δέν ήθελε. "Εφυγε σάν άστρη,ιή, νά βρή τό Γιακουιιή. Καί ό κνρ Γιάννης μονολογώντας Ιλεγε:— Ποϋ θά μοΰ πάς τώρα κύρ Βα- λέριο. Τόν γα,,Μπρύ τόν δίνο στήν άδελ.φή μου την Κλεοψίλη καί σά μείνης στά κρνα τοϋ λοιιτροΰ, θέλοντας καί μή θά μού δώσης -τή Λοϋλα!... — Γιιικοναηηηηή... Γιακου- αηηηή!... έφώναζε ό Βέππος. Καί μόλις τόν πρόφτασε τοΰ λέ¬ γει : — Τόν άνθοοιπο πού ίΐητάς κάθεται στ' άντικρννό τό χωριό. 'Εκεί πάγο κ' έγιί>. "Ελα μαζύ
μου,, νά παΛΐε μαζύ στό σπίτι τον!
Ό Γιακονιιιής νομίϊοντας πώς
τόν κοροϊδεύει, πήγε νά τόν
βρίση. Άλλά συγκρατήθηκε καί
τόν άκολοΰθησε, ώς που φτάσα-
νε στό σπίτι τού κΰρ Γιάννη, άλ¬
λά μουσκίδι κ' οί δυό τους άπ'
τή βροχή ποϋ εό-ΓΓ^τε σάν κατ(ΐρ-
ράκτης.
Ή Κλεοφίλη καί ή Μαριο'),
τούς πήρανε άμέσίυς μέσα καί
οταν τούς εϊδανε σέ τέτοια χά-
λια τούς δώσανε ροΰχα ν' άλλά-
ξοτ»νε. Ό Β·έ·ππος δέ δέχθηκε.
Μόνο στά( πεταχτά κπί την ώρα
ποΰ ό Γιακουμής άλλαζε στό άλ-,
λο δωμάτιο τής εΐπε μέ τρόπο,
πώς ό λεγάιιενος είναι γιά γαμ-
πρός!... Κνττάξτρ νά τόν περι-
ποιηθήτε πολ.ύ!...
(Συνεχίξεται)
Στό ίΐπίτι οου σέ γνώρισα 6ρ«δάκι στυ σαλόνι.
Πρράσανε ολάκεροι τριάντα δύο χρόνοι.
Άργόπαιζα στό πιάνο «ου γλι»κειά μιά μελωδία.
Νομίζ<ι) ότι τίτανε τοΰ Λίστ ή ραψο>δία.
Την πόρτα δταν ανοιξες κ<χί μπήκες σιγαλά, Μπγεύτηκα, σταμάτη<ΐα, μόν πήρες τα μυ«λά. Σ' άγάπησα παράφορα, μ' άγάπησες }αγάκι Κι' ενώ έσϋ διασκέδαϊες η' ετρο)γε τό σαράκι. Βραόάκι πάλι ήτανε ποϋ πήκα στό μπαράκι, 'Εκεί πού πάντα δίνααε κρικρά ραντεδοΐ'δάκι, Την πόρτα πάλι άνοιξες καί μπήκες σιγαλά Καί ξάφνου δταν σ' άντίκρυσα ϊχασα τα μναλά. θνμάΐίαι σέ σννιήδρνε μ·ά ανν·(ι>στυ Κΐ'ρία
Καί τότε πιά τελείοκτε γιά μέν-α ή Ιστορία.
Περάσανε φθινόποαρα^ άνοίξεις καί χειαώνες
Μοΰ <ραίνεται πώς εξησα Ατρλετωτοΐ'ς αίώνες. . Καί ξαφνικά α' άντάμοχτα πέρσι κάποιο βραδάκι 2έ μακουνης μας γειτοντας ενα στνεμαδάκι. Άγνώριστοι γινή.καμε, (Εοροΰσα ένώ Ά·αλιά, Γκοιξάοανε τα οΜορς-α τα μαΰρα <τον μαλιά Μά ενοιιοσα σι·γκίνησι σάν τότε στό σαλόνι Κι' πε'ρασαν όλάκεοοι... τριάντα δύο νρόνοι. ΛΙΑ ΔΙΑΜΑΝΤΙΛΟΤ ΚΑΠΠΑΔΟΚΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ ΕΚΛΕΚΤΑ ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΑ ΣΥΓΓΡΑΜΜΑΤΑ ΤΟΥ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΘΕΟΛΟΓΟΥ Τοΰ συνεργάτου μ άς κ ΙΟΑΝΝΟΥ Δ. ΛΟΤΚΙΛΗ ίυνέχεια έκ προηγουμένου γ) ΙΙχνηγυρικοί - Είς τό ά γιον Πάσγα' κχί την βραδύτη τα - Είς τού; Μαχκαβχίους - Εί; τόν άγιον ίεροιμάρτυιρχ Κυ πριανόν - Εί; Ήρώνχ φιλόσο- φον - Εί; Θεοφάνεια εϊτουν γε νέθλιχ τοΰ Σωτήρος - Ε^ τα ά για Φώτχ - Είς την Κχινήν Κυριακήν - κλπ. δ) Έπιτάφιοι. - Είς Καισά ρι:ν τόν έαυτοΰ αδελφόν - Εί; την άδελφήν αύτοΰ Γοργονίαν - Εί; τόν πατέοα τού - Είς τόν Μέγαν Βασίλειον επίσκοπον Καισα-ρείας. ε) Στηλιτευτικοί. - Κατά Ί ουλιανοΰ βασιλέως, ιζρ&τος - Κατά τοΰ ίδίου, δεύτερος. στ') Πειριπτωτιχοί. - Άπολο γητικό; τής εί; Πόντον φύγη; κχί αύθις έπανόδου εκείθεν με τα την τοΰ πρεσβυτερίου γν.ρο τονίαν - Πρός τούς καλέσαντχ; καί μή άπαντήσαντχ; - Είρηνι κό; επί τή ίνώσει των μοναζόν των ιιετά ττν σκαπήν επί πα- ρουσίχ τοΰ πατρός αύτοΰ - Ά- πολογητικός είς τόν έαυτοΰ %% τέρχ. συι,α,πχρόντο; κχί τοΰ Βα σιλείου, ήνίκα έπίσκοπος. έγει- ροτον/ιθη ΣασΓμων - Εί; σεαυ- τό κχί εί; τόν πατέρα καί Βα σίλειον τόν Μέγαν '^ετά την έ πάν:δον έκ τή; φύγη: - Είς τόν πχτέρα έαυτοΰ ήνίκ' έπέ- τρεψεν αυτόν φροντίζειν ττ; Νχζιχνζοΰ έικκλησίχς - Είς τού; πολιτευομενου; Ναζιανζοΰ άγω ν;ώντ7; καί τόν ίίρχοντα όργι ζό^ενον - Είρ-ηνικό; λεγ&εί; έν Κων) πόλει επί τή γενομένη τώ λχώ φιλονικείχ περί έπιοικό πιαν τινών διενεχθέντων πρός άλλήλου; - Είρηνικός εί; την σύμβασιν ην μετχ σύστασιν έ π;ιησάΓμ.εθα οί δμόδοξοι - Εί; εαυτόν έκ τοΰ άγροΰ έπανήκον το; μετά τα κχτά Μάξιμον - Πρό; Άρειανού; κχί είς σεαυ- τόν - Είς τούς έξ Αιγυπτου έ πιδηιμήσαντας - Εί; εαυτόν καΐ τούς λέγοντχς έπιθ'ομ.εΐν αυτόν καθέδραν Κων) πόλεως καί είς την τοΰ λαοΰ προθυιμ,ίχν πρός χύτόν Συντακτήριος είς την των ρυ' έπισκόπων παρουσίαν - κλπ. (Συνεχίζεται) Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΗΣ ΦΊΏΧΟΤΛΑΣ Δίχιος ν' αφήσης στεναγμό, δάκρι·, φωνή, ουτε λυγμό, ξε·ψί>χισες φτωχοϋλα
τουτο τό γκρίξο βειλινό,
στό καμαράκι τό στενό,
σέ κάποια τού άκρούλα.
"Ολ' ή ζωή σου, μιά ΐρημιά,
χαρά, δέν ενοιο>σες καμμιά,
παράπονο μονάχα.
Τούτ' ή ζωή μας ή μικρή,
γι' αλλους γλυκειά κι' αλλονς πικρή
γιατί νά είναι τάχα;.
,ΤΑ ΒΙΒΛΙΑ
ΚΙΚΟΤ Ί ΟΤΊΌΤΝΤΖΑΚΗ
μΛΥΡΙΚΗ ΖΩΗ»
«Δώστε μου πίσω τή χαμένη πά
τρίδα», φυ»νάξετ ό ποιητής στούς
«αεγάλονς, πού στνγνά δυναστεύ-
ονν τοΰ κόσμον τα πλήθη». Καί δ-
μως, κέρδισε τή χαμένη πατρίδα
τού μέ το ίδιο τού το χέρι, την
κρατά σφιχτά κ(ά δννατά στό στή
θος τον, τή νανουρίϋει θερμά καί
τρυφερά, μέ νανονρισμα, πού είναι
πότε μοιρολόι καί πόιτε ΰμνος, άλ¬
λά καί πού σφΰϊει πάντα άπό ά¬
γάπη καί πίστη. Ή καυτή κια σπα
ραχτική νοσταλγία, πού δονεϊ τοΐ>ς
στίχονς τον σάν παλμός πονεμέ-
νης καρδίας, δικαιώιθηικβ καί ίκα-
νοποιήθηκε μέ την ποιητική πνοή
τοτΐ, πού τόν σή'κ'οσε στά φτερά
της, τόν έ'φερε στήν άγ<ιπημένη πατρίδα καί τόν άπόθεσε «στό ά- γιο χώμα» της, γιά νά χαρή «τή θαλπωρή τοΰ ήλιον της», νά δρο- σιστή «στίς καλαμιές τοΰ Μέλη», νά ζήση την άγαπημένη τού Ίο>-
νί<ι. Μέ τή μεγαλάπνοη ποιητική σιλ'θεσή τού «Ίο)νία>, ό Νϊκος
Τοτ·τουντ£άκης εξέφρασε μέ τόν
ώραιότερο κίΐί σνγκινητικότερο τρύ
πό τή νοσταλγία καί τή λατρεία
γιά τή γενέτειρα πατρίδα.
ΠΡΟΣΚΛΗΣΙΣ
Είς ταχτική γενικήν συνέλεικΐιν καί
άρχαιρεσίας.
II
100)ΕΤΗΡΙΣ ΑΝΤ. ΚΕΡΑ-
ΜΟΠΟΤΛΟΤ
Αίίριον Δευτέραν καί ώραν 7 μ.
μ. ή «Έθνική "Ενιοσις Βορείων
Έλλήνον» (Ήπειρωτων, Θρα-
ν.ών, Μακεδόνιον) όργανώνει είς
' την μεγάλην αίθουσαν τοϋ μεγά-
ςοτ τής Άρχαιολογικής Έταιρεί-
ας τελετήν τοΰ έορτασμοΰ τής Έ
1 κατονταετηρίδος άπό τής γεννήσε
| ιος τοϋ αειμνήστου καθηγητού τοϋ
Ι Πανεπιστηιμίου Αθηνών καί άκα-
| δημαικοϋ Άντοννίου Κεραμοπού-
λου, πού υπήρξε καί ό πρώτος
πρόεδρος τής άνιοτέρο) Ένώσειος.
Μετ" ε'ισήγησιν τοΰ προέδρου τής
'ΕνώσεΜς άκαδημαίκοϋ κ. Γειοργί-
| ου Μέγα, θά όμι,λήση ό άντιπρόε-
δρος τής Άκαδημίας Αθηνών κα-
θηγητής κ. Σπυρίδων Μαρινάτος
περί τής προσοπικότητος καί τοΰ
επιστημονικοΰ Ιργου τοΰ Άντιονί-
1 ου Κιραμοπούλου.
πρός τα αρθρα 13
καί 14 τοΰ καταστατικόν τής Όμο
σπονοίας Ρουμειλιωτών καί κατό¬
πιν άπο<ράσε(.ος τοΰ Δ. Σ., καλοΰν- ται τα Τοπικά Σοματεΐα - Μέλη τής Ο.Ρ.Ε. είς τακτικήν γενικήν συνέλευσιν, εν τοίς γραφείοις αυ¬ τής (Χρνσοσπηλαΐ(ΐ)τίσσης αριθ. 9 οροφος 3ος) την 5ην Άπριλίοι» 1970, ημέραν Κυριακήν καί ώραν 9.30 π.μ. "Εάν κατά την άν'οχέρω ημέραν δέν επιτευχθή άπαρτία, ή γενική σι*ν?,λεΐΌΐς θά συντλθη την 12ην Άπριλίου 1970 καί ώραν 9.30 π. μεισ. έν τφ αύτφ τόπφ, συμφωνίας πρός άρ'θρ. 11 παρ. 2 τοΰ Κατα¬ στατικόν, τής παρούσης έπεχούσης θέσιν προσκλήσεως καί διά την πε ρίπτίοσιν ταύτην. ΘΕΜΑΤΑ ΗΜΕΡΗΣΙΑΣ ΔΙΑΤΑΞΕΩΣ 1. 'Εκλογή προειδρείου ' τής γε- νικής συνελεύσεως. 2. "Εκθεσις πεπραγμένοη' τής διοικήσεως. 4. Ταμειακός άπολογισμός. "Εκ θέσις έξελενκτικής έπιτροπής. 4. Προϋπολογισμός νέας περίο¬ δον. 5. Απαλλαγή πάσης ευθυνής τής διοικήσειος καί τής εεελ^γκτι- κής έπιτροπής. 6. Τροποποίησις τοΰ ν.αταστα- τικοΰ. 7. 'Εκλογή ΙΗμελοϋς διοικητικοϋ συμβουλίου καί 3μελοΰς έξελεγκτι- κής έπιτροπής. Όδηγίατ σχετικαί μέ την γενι¬ κήν συνέλευσιν, έκπροσώπησιν των Σ(οματείίον καί τάς άρχαιρεσίας είς τάς έναντι άνακοινιόσεις. Ό πρόεδρος ΚΩΝ)ΝΟΣ ΑΣΗΜΑΚΗΣ Στρατηγός έ.ά. Ό γεν. γραμματεύς ΣΠΤΡΟΣ ΣΚΑΡΛΙΓΚΟΣ Επ. Λ)τής 'Τπονργ. Σ·γ)νιών Άπό τόν ϊόιο τόν-ο δονοϋνται χαί οί άλλες ποιητικές σννβεσεις τού (καί χρησιμοποιή σκόπιμα τή λε- ξη «σι·νθεσεις», γιά νά νποδηλο')- σω τή μυστικοτητα τής ποίησή; τον), πού περιλαμβάνονται στήν πούσιΐατη εκδοση μεγάλων χαρο- χτηριστικίιν «άποσπασμάτιον» άπό τό ποιητικό τού εργο μέ τόν γ«- νικι') τίτλο «Λΐ'ρική Ζιοή». Σέ όλ,α τα ποιήιιατα πνέει, θερμή κι' εύ- γενική, ή πνοή τής Άγάπης στίς σηιμαντικότερες κι' οΰσιαιστικότερες μορφές της: Τής άγάπης στού; ήρ.(ΐ)·ες καί μάριτνριρς τοΰ πολέμου καί τής κατοχής («Ί.κεσία»), οΐτό άλ>ϋ')τε·ρο /.ιά γνησιύτερο πνεϋμα
τοΰ Χριστιανκτμοΰ («Απολογίαν),
στήν Ίερότητα τής στοργής χα[
τής αύτόθι σίας τής Μάνας («Μά-
να»), στόν μόχθο, τόν άγώνα καί
την άγο>νία τοϋ άνθρο'χπου («Άπό-
6λητοι»), στήν έλΛΐδα καί την αΐ-
σιοδοξία («ΙΙροσδοκία») καί στ«
άλλα ποιήαατα.
Πράκειτ(ΐι πραγματικά γιά «Λι>-
ρική Ζο)ή», μιά γνήσια, καθαρή
κι' αύθεντική λυοική ζιοή, πού η'
αν την άποτελοϋν «άποσπάσματα»
— δπο>ς τα χαραχτηοίζει δ ποιη-
τής— είναι στήν πραγματικότητα
μιά ένιαία, οτμπαγής καί όμόπνοη
ποιητική σύνθϊση, πού προκαλε!
συγκίντιση κι' Ιξαοση.
Ή ε'ισαγωγή τού κ. Χρήστου
Σολομ,ωνίδη είναι μιά εδστοχη ά-
νάλνση τοϋ ίργου, γραμμένη μέ
(Ίαθιά παρατηρητικότητα, κριτινή
άντίλ.ηι|ιη καί άγάπη.
ΜΕΛΗΣ ΝΙΚΟΛΑΪΔΗΣ^
«ΜΤΧΙΚΑΙ ΕΡΕΤΝΑΙ»
'Τπό τόν τίτλον «ΨνχικαΙ "Ερεν
ναι», ό Σιμυρναϊος συγνρατρεύς χαί
πρόεδρος τής «'Ελληνΐίΐής 'Εται-
ρείας Ψνχικων 'Ερευνων» κ. Αν¬
τώνιος Πισσάνος (Ζαίμη αριθ. 50,
Αθήναι) εξέδωκεν ενδιαφέρον βι¬
βλίον, διά τοΰ όποίου πραγματεΰε-
ται τα θέαατα τής Παραψυχολογί
άς - 'Εψηρμοσμένης Ψνχολογίος
(ΰπνιοτισιμός^ ΰποβολή, τη λ ε πά -
θεια, παιδαγογι-κή, ψνχοθεραπεία
κ.λ.π.), τόσον άπό επιστημονικάς
πλευοάς, όσον καί άπό απόψεως
κοινωνικών έξ αί»τών έπυττώσεων.
Μεταξν αυτών είναι καί ό εύεργε-
τικός οόλο; τοΰ παραψνχολόγου,
ή καλλιέργεια τής προσοΜΐικότητος,
ό όρθός τρόπος τοΰ σκέπτεσθαι
διά την έξασοράλισιν εύτυχίας κλπ.
Ό συγγραφεύς δέν παραλείπει
νά κάμη μνείαν διαφόρων άλλον
! ψυχολογικών προ6λημ.άτ(ον, τα 6-
ποϊα δηιαιουργοΰνται άπό ατομα μυ
Ι θομανή καί φαντασιόπληκτα, έπη-
ρεάξοντα την δικαιοσύνην καί την
Ι επιστήμην καί δέν παραλείπει νά
προσθέση καί την εκμετάλλευσιν
πού γίνίτατ είς 6άρος των Ψυχι-
κών 'Ερεννών άπό διάφθρα ατομα,
χάρις εις την εΰπκττίαν καί την
άγνοιαν τοΰ μεγάλου κοινοΰ.
?ΜΤΕΙΤΑΙ Φαουακοποιός ποόο-
Ι φηίΤ δι1 έπκερδεστστπν φαρ·
Ι υακευτικΛν έ,ονασΐαν είς λ-
ι ιαον'ον Π^οοΦθο·αι ε^ ό
, γρα·εία μας.
90 χρόνια
τρρπεζικης
πείρας
ΤΡΑΠΕΖΑ ΕΜΠΟΡΙΚΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ
ΛΑΜΠΡΟΥ ΠΑΡΑΡΑ
ΚΟΣΤΗΣ
(1859 — 1943)
Η ΠΑΤΡΙΔΟΛΑΤΡΕΙΑ ΣΤΟ Ε ΡΓΟ ΤΟΤ
(Συνέχεια έκ τού προηγουμένου)
ΓΟ ΤΡΑΓΟΤΔΙ ΤΩΝ ΠΡΟΣΦΎΓΩΝ
«...Γιά ιτήν καινούργια γέννα π' δλο την περιμένονμε
' κι' δλο κι-νάει γιά ναρθη κι' όλο συντρίμι χάνεται στό
γύρισιμα των κνκλων».
(ΒΩΜΟΙ, οί Πατέρες» 1915)
Οδτε τ' άνάθεμα σκληρό, μήτε β πνιγμένος θρήνος
"Α! καί στό μαΰρο Γολγοθά των έθνυκών παθών,
θείε "Α-γγελε τού τραγουδιοΰ, 6οήθα ν' ανθίση ό κρίνος
των Εύαγγελιβμων!
Κι' άπό τούς ήρωες τού σπαθιοΰ κι' άπό τού μαρτυρίου
τούς ήρωες, κι' άπω τα. στεφάνια πού είναι άγκαιθωτά,
κι' άπό τα δαφνοστέφανα κι' άπ' τού Πολέμου άνρίου
τού μακελλάρη δσα σφαχτά,
κι' άπ' των άγώνων τα λιοντάρια κι' άπό τα κοικράρια
κι' άπό τή μαύρη άπάκρικρη βονλή —πσιοΰ τάχα θεοΰ;—
μέο' βτά ξεθεμελιώματα, στοΰ χαλαοιμοΰ τ' άχνάρια
γίνϊται ή δόξα ενός λαοϋ.
Πόσο άκριβά πληρώνεται τ' ανθισμα των πατρίδων, -
τού Μάη κι' Άπρίλτ) των Έ θνών ό ξαναγεννημός!
Προμήνυμά τους- κάποτε δέν είναι τάχα άκρίδων
ρήμασμα καί ό'βνκυν ταραγμός;
'Ελλάδα, έσύ πού δλα τα λέει τ' άθάνατο δνομά σου,
πηγή, άπό σέ πάντα άναβρύζει κι' ό ήρωας κι' ό σοφός
άκόμα καί στό γέρμα σου, στό κατρακύλισμά σου,
τής Ίστορίας εΐσαι τό τρως!
Σ' έσέ πως μέ τό γέλιο της ξάφνου νεράιδα Μοίρα
την άπ' τα δόντια τού Καιροΰ σκισμένη σου ποδιά
στή γέιμισε τριαντάφυλλα, στήν έκαμε πορφύρα,
σ' έσέ πως μήνυσε, «Καρδιά!:».
Κι' ήοθα ξανά στή χώρα σου νά σέ στυλώσω, πού ηταν
ό Φρόνος σου, καί νά σέ πάω στή πλουτισμένη γή,
στό πάτημα τού Άλέξαντρου, <ττό νού των Ήρακλείτων, καί στων Όμήρίον την κλαγγή. Γή, τα κρατάει, νοΰ, πάτημα, κλαγγή, θαφτά, στοχάσου γιά Σέ ιμ' δλο τό μάλυσμα τού ακάθαρτου Όσμανοϋ, νέα γιά νά 6ρ9ΰν πάλι ξακη μ^σ' στή ζεστή άγκαλιά σου, στ' ό'νειρο μέσα τ' ούρανοΰ. Μά πως τα μάγκχ λύθηκαν!... Πώς Ικαμε ή κατάρο, την δψη σου δψη κλαίουσας γυρτής πρός μνήιαα ίτιάς! Καμμιά χορδή σου δς ιμή σοΰ μείνη άσύντριφτη, κιθάρα τής δάφνης καί τής λεβεντιάς! "Οχι! Μακριά κι' ή άπ&λπισιά, μακρια καί όρ-γή. χαί θρήνος! Στό μαϋρο άπάνου Γολγοθά των έθνικανν καημών, θείε 'Άγγΐλε τού τραγονδιοΰ, 6οήθ« ν' ανθίση ό κρίνος των Εύαγγελισμων! — Νεκροί, σπαριμένοι στίς πεΰιάδες καί στά περιβόλια καί «τα έρμοτόπια καί <ηά βράχια. τής Άνα-τολής, ». τα πού σδς ρίξανε σπαθιά, ποϋ σάς φάγανε 6όλια, 6αθιά στά σπλάχνα τής Φυλής δς ριξωθοΰν ά"! νά στοιχειώσουν δστερα, μυστήρια, καί δούκεντρα πάντα γιά νέα όργώματα δς γεννοΰν, αίματα, νεϋρα καί θνμοί καί χερια έκβικητήρια. Πάντα οί νεκροί δς μάς κυβερνοϋν! — Κι' έσείς, χαρά καί ή τρτώχεια σας, τοΰ ολβου κι' έσεΐς (καμάρια, Ικέτες τώρα άπλώνοντας τό όίσκο τοΰ χεριοΰ, τής άργατιάς, τής άρχοντιάς δαρμένοι, άπομεινάρια τής φλόγας καί τοΰ μαχαιριοΰ, τα κλαίτε έβείς τα πάντα σας, σπίτια, άγαθά, θεϊα δώρα, παρατημένα, άφανισμένα, πλάσματα, πουλιά, δπου ώργωβεν ό "Εροντας, θερίζει, ό Χάρος τώρα πάει κι' ή ποντρίδα κι' ή φωλιά. Στάχια δπου χρ^σωναν τή γη μαυρολογάν κοράκοι. Τα θάκρυα καταπίνοντας, ζητάτε, (ώιμέ ή στιγμή πού σάς τρυπάει τα σωθικά σαράκι καί φαρμάκι), γωνιά ζητάτε καί ψωμί. Κι' δ,τι 'θά αΐσθάνεστε πώς είναι άπάνου άπ' δλα τ' δλλα καί πώς άξίξει θησαυρούς, τής ξεκλη,ριάς παιβιά κι' δ,τι ξητάτε άνείπωτο, τό ξέρω είναι μιά στάλα άγάπη καί καλή καρδιά. Καί οί λυτρωμένοι, άλύτραΠΌ ι. Κι' οί άλντροντοι έδώ πέρ« δόστε νά Ιδούν τοΰ λυτρωμοΰ μιά χαρή, δσο φτιοχή. Ή 'Ελλάδα μιά, άκομμάτιαστη καί άμΕτρητη Μητέρα, μιά των Έΐλλήνων καί ή ψυχή! Τύραννος δταν ή ολεθρος καίη στοΰ πιστού τό σπίτι τ' αγια κονίσματα τοϋ καίει 3ρν ίερό ναό, τοΰ μένει ή πίστη, σάν εΐκόνα έντός τού άχειροποίητη στόν ενα άόρατο Θεό. Τέτοια ή Πατρίδα. θεός κι' αίηή. Άπάνου άπό τα σπίτια, σέ λογ-ής τόπους καί δεσμούς καί πάντα καί προτοΰ, άπάνου άπό τα χώματα κι' άπό τ' ά,μπελοφύτια, μιά εΐν' ή Πατρίδα, καί παντοΰ. Μι« εΐν' ή Πατρίδα των αΙμάτο>ν καί 'δραμάτιον, τό αοτοο
τής Ίστορίας τό πολικό, τοΰ τραγουδιοΰ τροφή,
χώρες, καρδιές άπό πβντοΰ, ,μιά ■ψ<χϊ σ' ενα κάστρο, κι' ή προσταγή Της, «Άδελφοί!». Καί τό πού δέρνει άνάβεμα καί τό πού δερνεται θρήνος μακριά! Στό μαϋρο Γολγοθδ των ξεθεμελκικμών*, δοήθα, 'Άγγελε τοΰ τραγουδιοΰ, ν' ανθίση ό δσπρος κρίνος των Εύαγγελιβμων! 3 Νοεμβριού 1922 "Εττσι ό ποτηττής μέ/ΐα σέ δ,τι άδιάκοπα περνάει άντικρύζει αύτό πού αΐώ'νια Ισχύει. (Συνεχίξεται) ΝΕΑΙ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΔΗΜ. Ι. ΗΑΓΚΡΙΩΤΗ ΑΙ ΙΧΕΣΕιΣ ΜΕΤΑΞΥ ΤΩΝ ΔΥΟ ΦΥΛΩΝ 'Εξετάζονται δλσ τα ένδι&φέροντα καί όπαοχολοϋντ-τ την Νεολαίαν συνσιοθηματικής φύσεως ζητηματα, ώς τήο φιλίας καί τοΰ ίρωτος, τής μνηστείας, τού νάμοιο κα'1 άνα μίας καθώς καί ή δυνατότης διαπαιδσγωγήσεως τής συνσι σθηματικότητος καί τής σεξουσλικής όρμής, μέ πνοήν Χρι¬ στιανικήν. Πωλεϊται ιίς τώ Κεντρικά Βιβλιοττωλεϊσ. 'Βλληνικά χωρία της Άνατολής Ν Τ Ε Μ Ε Ρ Τ Ζ Ι Λ Ι Τού κ. ΣΤΥΛΙΑΝΟΥ ΗΛ. ΜΟΥΣΤΑΚΗ 6ον (τελευταίον) Γενναίοι κοντραμπα.τζή3ες ή σαν καί δ Γιώργης δ Τσολάκης καί τα παιδία τού. Νά Ινα π& ριστατΐικό τής πχλληκαριας των" κάποτε είχε γίνει στό Δέ μερτζιλί ενα έπεισόδιο σέ βά- ρος των χριστιανών κολτζήιδω». Τότε άπό τα Βουρλά στείλαν^ αλλους ,κολτζήδες, τούρκους, α πό τδν Πόντο λαζούς. Έγκατα σταθήκανε αύτοι μέσα στδ χω ριό, δπου ιμέ διάφορα παρενοχλή ματα καί βιαιοπρχγίες, είχα^ γίνη ίνΐπόφοροι. Τότε δ Γιώρ γης δ Τσολάκης, δ Δτ/μήτρη-, δ Τσ-.πράς, δ Καρα.κωνσταντί)ς δ Σφαντός, δ Γιώργης Μπεντ) βατζής, δ Χρήστος δ Σταύρου καί αλλα παλλη,κάρια, ά·ποφα σίσανε νά καταστρέψουν τό ικόλ - καίκι - τζλοΐο καταδιώξε ως τοΰ λαθρεμ,πορίου — τού α ποσπάαμ,ατος πού ήταν λψ,ενχσ- ;χένο στή Γλυφάδα, παραλΐα σέ άπόσταση 'ό - 4 χιλιΟΊΛετρα άπό τό χωρία. Φτάσανε μιά νυ χτα στήν παραλία' έκεΐ δ Ί'συ λάκης σάν άρχηγός παίρνει τή δέσμη μέ τούς δυναμΐτες καί πολύ προφυλα,κτικά βάζει φω^ιά στό φυτίλι καί ρίχτει τό ουνα μίτη στό καίκι. Τα φυοεκια πέσανε πάνω στήν τέντα γ^υ στρήσανε πέσανε στήν ακρη τού πλοίου δπου έξεράγησαν μέ με γάλο κρότο' σκοτώθηκαν τρει^; άπό τού; Τούρχους' οί άλλοι Ιν τρΐμοι άρχισαν νά πυρο6ολοϋ/ χωρίς νά ικχταλαβαίνουν τι εί χε γίνη. Ό Τσολάκης μέ τα πχλληκίρια, μ,πόρεσαν %αί ά- πομα/.ρυν9ήκα·νε χωρίς νά γ£ νούν άντ'ληπτοί καί φτάσχνι στό χωριό. Οί Τοΰρκοι κολτζή δες, φοβισμυένοι, πήρανε τό καΓ χι, γιά νά μην επαναληφθή ή άπόπειρα καί τό πήγανε στό Σιγατζίκι (άρχαία Τέω) -χον τα ιστό Σιβρισάρι' Ιφυγε και τό άπόσπασμα άπό τό Ντεμερ» τζιλί καί γλύτωσε άπ' αύτό τό χωριό. Ιΐαλληκάρια Ντεμ,ερτζιλιω- τες ήσαν καί οί ΧονδρογιάννΥ;- δες άπό τα Άλάτσατα, δ Δι/ μ,ήτρης Χονδρογιάννης καί τα τρία παιδία τού δ Σωτήρης. ο Γιώργης κχί ό Νίκος. Νά κΓ αυτών μιά παλληκχριά του^ "ϋταν κηρύχττ/κε ό πρώτος εί) ρωπαικάς πώλεμος έ'νας τοϋρ κος τσαουσης τού οτρατιωτικου φυλακίου στό Ντεμερτζιλί, όνό ματι Ρετζέπης, εΐχε πιάση δυό χριστιανούς φυγοσΐ-ράτους το Στάθη Δελημίρκο χχί Μικέ Γέτο καί τούς συνόδευε δ ί'διος στά Βουρλά. Ό Μικές Γέτος ή ταν ξάδελφος των Χονϊρογιάννν, δών καί αποφασίσανε νά τόν γλυτώσουν. Βγήκαν στό δρ4- μο τα δύο αδέλφια δ Σωτήρης καί δ Γοώργης. Στή θέση Φλέ;ΐ <- Μπουνάρι —· δπου πράγματ: ύπήρχε ,μ.:ά πηγή μέ 4φθονο καϊ κρυστάλλινο νερό - στάθη- %αν άπό τή μιά καί την αλλη τοΰ δρόμον. "Οταν πλησίασε η συνοδείχ, βγήκε <ιπμο3τοί δ Γι ώργης μέ προτεταιμένο τό γκρα ααι διέταξε τό Ρετζέπη ν' ί φήση τούς κρατουμένους. Ό Ρε τζέπης, έκανε μ,ιά ,%ίνη<~7, νά Ι προφτάση νά δχυρωθή άπό τιΐ- σω άπό «ΐ,ιάν έλίά έκεΐ, άλλά πυροβολήθηκε κι' Ιπεσε κάτω α 'πνους. Τα δύο άδέλφια άτιελευ θερώσανε τούς δεσμίους, τρα- βήξχνε δλοι πρός τόν Κόρακα «ι' άπό έκεΐ περάσανε στή Σα μο. Άστεΐος τύπος καΐ πολύ έτο·. | ιμόλογος ήτχν δ μπα-κάλης δ | .Χχτζηθεωνα; άπό τή Σά,μη !<Κχποτε πήγε νά τόν πειράξη ( δ Μχνώλης δ Σερέτης, γνονστός | ικτηιμχτίας των Βουρλών. «"Α* ιδής πράσινο άλογο. θά δης χαί ιΣχμιώτη καλό» τούπε. Κι' αύ τος τ' χπάντησε άιμ,έσως: «Τι ιπερΐιμένεις άπό Ινχ Σερέτη» ■ (Σερέτης τούρ%χ% σημ-χίνει αν βρ<ι>πιος κακότροπος).
Ώραϊος τύπος ήτχν κι' 6 Κο
>στή; δ Φρχγκολεμονάς' τό οο.
στό δνομ.ά τού ήτχν Κωστής Σ:
>3έρης' άστεΐος γλεντζές άπό την
Κάτω - Πανχγιά. Δούλευε στο
τούρ-Λΐχο τελωνεΐο στό «κουμέρ
κι»" έξυπηρετικός διευχόλυνε
•πολύ τούς χριστιανούς ν.ατα
τούς έκτελωνισμούς κχί μάλ·.στα
τού; κοντρχμπχτζήδες, νά μην
αούς πάρονν εΐδηση οί «κολτ-
ζήδες» τής Ρεζής. "Ητχνε καί
•/.ο>ρί%ς ήτανε, ααί τρχγουδ.-
'στής' είγε κι' £να «ντέφι» πού
τό Κπαιζε ρυθιμικά δταν τραγου
οοΰϊε. Δέν γίνονταν γλέν:ι
στίς ίποχρι&ς καί στά παντιγύ-
ρια, πού νά μην τόν φωνάζουν
■/ά τρχγουδήση. Πώς τό βγά-
λανε Φραγκολεμον^ά δέν ξαί-
ρω* τόν λέγανε δ^ιως κχί Άρ-
καντχσάκη' άπό τό τούρκ·.·/^
«αρκχντάς» πού θά πή φίλος,
■σύντροφος.
ΠΑΝΟΪ ΝΤΕΜιΕΡΤΖΙΛΙ
Τό Πά·«)υ Ντεμερτζιλί βρι
σκότχν πρός τό Ισωτερικό χά
'ίϊου 2 - 3 χιλιΑαεΐρα βορειανά
τολικά άπό τό Κάτου Ντεμερτ¬
ζιλί.
Οί κχτοικοι αυτού τού χωρι
ου ήσαν άπό διάφορα !Αερη τηΤ
Μικρά; Άσίχς άπό τα Άλάτολ
τα. ά/πό τόν Τσεσμέ, άπό τό
Γικούλμ-παξέ, άπό τή Σά,ιι:
καί ίΐερΐ'χοί άπό τα Βουρλά,
πού ήσαν καί οί πιό ιιεγάλοι
νοικοκυραΐοι. δπω; οί Μχκαριο
νάδες, οί δποΐοι είχανε χρκετά
περιβόλιχ, πολλά γίδια κχί %οκ
λά πρόβατχ' κχί ή &λλη οΐκογέ
νειχ οί Κοτζχιμ,άνηδες κι' αύτοι
ήσαν άπό τα ΒουρΆά.
Στό χωρ-ό αύτό ύπήρχε μια
έκ,κλησίχ ή Άγία Βαρβάρα μ¬
αρή καί σέ μάκρος καί σέ πλα
τος α' ίναν ίερέχ από την 31-
Χ7θίχ ονόματι Πατήρ - Ήσόης.
Σχολειό πρό τής παλινοστή-
■σεω; δέν ύπήρχε' τα λ'.γοστχ
•παιδία πηγαίν-ανε στό Κάτου
Ντεμερτζιλί, πού ήταν πλησιέ¬
στερον άπό τό Γιαντζιλάρι.
Οϊ νΛχοΐγ,οί τού άσγολοθνχχ/
μέ την γεωργία - ι&μπελουργίχ
- καί την άνθρακοποιΓχν.
Λύτό τό χωριό υπέστη τίς ί
ςορίε; δπως καί τό Κάτου την
ι'3ιχ μερά τοϋ ξεσηκώμχτος
στήν Ανατολήν καί διότι έθεω
ρεΐτο μιά Κοινότης ;ιέ τό Κά-
>ΐ5υ - Ντεμερτζιλί.
Οί κάτοικοί τού ήσαν (50)
πενήντχ οΐκογένειες ήτοι 250
ψυχές.
Οί περισσότεροι άπό α,ύτοϋς
κατά τή Μι,κρασιατική Κατα
στροφή διεκπεραιώθηκχν στή
Σχμ,ο, άπό δπου λίγοι φύγα«
«αί έγκατχσταθήκανε σέ δλλα
νησιά ή μέρη. Μερικοί παραμει
νάνε στό Καρλόβχσι καί οί χλ
λοι, οί περισσότερον έγκχτχστχ
θήκανε στό γιαρΐο Κοντέϊκ*.
πού βρίσκετχι νοτινά άπό τό'
Κχρλόβασι.
ΣΤΓΛ. ΗΛ. ΜΟΓΣΤΑΚΗί
ΚΑΠΟΙΟ ΒΡΑΔΑΚΙ
ΑΠΟ ΟΣΑ ΕΝ ©ΥΜΟΥΜΕΘΑ
ΕΥΧΑΡΙΣΤΕΣ ΑΝΑΝΝΗΣΕΙΣ ΑΠ' ΤΗ ΖΩΗ ΤΗ! ΠΟΛΗί
ΛΕΩΝΙΔΑ ΚΑΙ ΠΛΑΤΩΝΟΣ ΜΙΣΑΗΛΙΔΩΝ
Ι
Συνέχεια έκ προηγουμένου
"Οταν ή Λούλα καί ό Βέππος
μάθανε τίς ένέργειες τού πατέρα
της, στό ψίλο τού Γιλωττο, μόνο
πού 6έν τρελλαθήκανε! Φθάσανε
μέχθ' την άπαγιωγή. Άλλά, νά πά
λι, ποϋ ήλθε ό άπό μηχανής θεός,
νά σώση την κατάσταοι.
"Ενα πριοί, πού δρισκότανε ό
Βρππος εξιο άπ' τό μϋλο, τόν πλη
σίασρ ε'νας κυνηγός, μέ τα κακκο-
ρό^τερα στό κα.τέλλο τού κι' ενα
σκοτο)μένο πετεινό στό χέρι το|,
'Εμοιαζε πιό πολύ Καραγκιά^ης,
παρά κυνη/γός.
— Δέ μοϋ λές, παλ,ληκάρι μόν,
εΐσαι άπ' αΰτό τό χωρία; Μήποις
Ηερεις ποΰ κάθεται ό κύρ Βαρ...,
κύρ... Βαρ.... μοΰ διέφυγε τό η-
νομά τού...
— Μήπο>ς ζητάς τόν κύρ Βαλέ-
ριο;
— Ναί. ΙΙερνοΰσα άπ' ενα χο>-
ριό καί κάποιος ςρίλος μου μοδόο>-
σε αΰτό τό γράμαα νά τοΰ δώθ(ι>.
Ό Βέππος σάν άκοΐΌε γράμ,μα,
αναι|>αν τα μιιαλά τού. Ό νοΰς
τού πήγε άμέσως στόν κύρ Γιλ&τ-
το, ποδγραψε ό κύρ Βαλέριος γώ
τόν γαμπρό, καί σκεφτότανε νά
βρή τρόπο, νά Ηεμακραίνη τό γρη-
γορώτερο άπ' τό χιοριό, αυτόν τόν
κυνηγό.
—"Ακουσε, παλληρίάρι μόν. Πώς
σέ λένε;
— Γιακουμή.
—Ώραϊο δνομα! Νά ζήσης!...
Αΐηός πού ζητάς, δέ δρίσκεται σ'
αΐΐτό τό χωριό. θά τραβήΕης έξ
ά.τό δΛ, θά πάς ίσια, θ' Λνέβης
τόν ανήφορο, θ άκατέβης τόν κα-
τήφορο καί πάλ.ι τόν ανήφορο, θά
τραβήξης πάλι ίσια καί... τόν έ-
Ηαπέστειλε γιά πράσινο χαδιάςιι!
Ό Γ'ακουμής, σάν άκουσε αίτά
τα άνεδα καί κατέδα, στραβο,μου-
τσοΰνιασε. Μά δέ μποροΰσε νά κά
ιιη κι' άλ)^οκΤ>ς, γιατί έδωκε την
ΰπό<τχεσί τού. Μόλις χάθηκε στό 6άθος τοΰ δρομου, ξεφυτρώνει ό κύρ Γιάν¬ νης. Ό Βέππος μέ τό νϊ καί μέ τό σΐμα, τοΰ λέει τα καθέκαστα. Λέγει πώς ήρθε ό γαμπ-ρός πού περι,μένει ό κΰρ Βαλίριος γιά τή Λούλα καί ότι τύν ξαπύστειλε μα- κρυά, πολΰ μακρΐ'ά νά πά νά κό- φτη ξΰλα!... Ό κύρ - Γιάννης μόλις κράτη- σε την ταραχή τού!... ΕΙχε ό φοηκαράς τόν καιιμό τού!... Τοΰ πόναγε τό δόντι τού γιά τή Λοϋ- λα κα ίχιορίς νά χάση καιρό,, λέ¬ γει στό Βέππο. Δέν εκανες καλά. Μόνο νά τρέξης νά τόν βρής τό γρηγορώ- ιερο καί νά τόν πάς στό σπίτι τού άμέτιος. —Κι' ό Βι'ππος άλλο πού δέν ήθελε. "Εφυγε σάν άστρη,ιή, νά βρή τό Γιακουιιή. Καί ό κνρ Γιάννης μονολογώντας Ιλεγε:— Ποϋ θά μοΰ πάς τώρα κύρ Βα- λέριο. Τόν γα,,Μπρύ τόν δίνο στήν άδελ.φή μου την Κλεοψίλη καί σά μείνης στά κρνα τοϋ λοιιτροΰ, θέλοντας καί μή θά μού δώσης -τή Λοϋλα!... — Γιιικοναηηηηή... Γιακου- αηηηή!... έφώναζε ό Βέππος. Καί μόλις τόν πρόφτασε τοΰ λέ¬ γει : — Τόν άνθοοιπο πού ίΐητάς κάθεται στ' άντικρννό τό χωριό. 'Εκεί πάγο κ' έγιί>. "Ελα μαζύ
μου,, νά παΛΐε μαζύ στό σπίτι τον!
Ό Γιακονιιιής νομίϊοντας πώς
τόν κοροϊδεύει, πήγε νά τόν
βρίση. Άλλά συγκρατήθηκε καί
τόν άκολοΰθησε, ώς που φτάσα-
νε στό σπίτι τού κΰρ Γιάννη, άλ¬
λά μουσκίδι κ' οί δυό τους άπ'
τή βροχή ποϋ εό-ΓΓ^τε σάν κατ(ΐρ-
ράκτης.
Ή Κλεοφίλη καί ή Μαριο'),
τούς πήρανε άμέσίυς μέσα καί
οταν τούς εϊδανε σέ τέτοια χά-
λια τούς δώσανε ροΰχα ν' άλλά-
ξοτ»νε. Ό Β·έ·ππος δέ δέχθηκε.
Μόνο στά( πεταχτά κπί την ώρα
ποΰ ό Γιακουμής άλλαζε στό άλ-,
λο δωμάτιο τής εΐπε μέ τρόπο,
πώς ό λεγάιιενος είναι γιά γαμ-
πρός!... Κνττάξτρ νά τόν περι-
ποιηθήτε πολ.ύ!...
(Συνεχίξεται)
Στό ίΐπίτι οου σέ γνώρισα 6ρ«δάκι στυ σαλόνι.
Πρράσανε ολάκεροι τριάντα δύο χρόνοι.
Άργόπαιζα στό πιάνο «ου γλι»κειά μιά μελωδία.
Νομίζ<ι) ότι τίτανε τοΰ Λίστ ή ραψο>δία.
Την πόρτα δταν ανοιξες κ<χί μπήκες σιγαλά, Μπγεύτηκα, σταμάτη<ΐα, μόν πήρες τα μυ«λά. Σ' άγάπησα παράφορα, μ' άγάπησες }αγάκι Κι' ενώ έσϋ διασκέδαϊες η' ετρο)γε τό σαράκι. Βραόάκι πάλι ήτανε ποϋ πήκα στό μπαράκι, 'Εκεί πού πάντα δίνααε κρικρά ραντεδοΐ'δάκι, Την πόρτα πάλι άνοιξες καί μπήκες σιγαλά Καί ξάφνου δταν σ' άντίκρυσα ϊχασα τα μναλά. θνμάΐίαι σέ σννιήδρνε μ·ά ανν·(ι>στυ Κΐ'ρία
Καί τότε πιά τελείοκτε γιά μέν-α ή Ιστορία.
Περάσανε φθινόποαρα^ άνοίξεις καί χειαώνες
Μοΰ <ραίνεται πώς εξησα Ατρλετωτοΐ'ς αίώνες. . Καί ξαφνικά α' άντάμοχτα πέρσι κάποιο βραδάκι 2έ μακουνης μας γειτοντας ενα στνεμαδάκι. Άγνώριστοι γινή.καμε, (Εοροΰσα ένώ Ά·αλιά, Γκοιξάοανε τα οΜορς-α τα μαΰρα <τον μαλιά Μά ενοιιοσα σι·γκίνησι σάν τότε στό σαλόνι Κι' πε'ρασαν όλάκεοοι... τριάντα δύο νρόνοι. ΛΙΑ ΔΙΑΜΑΝΤΙΛΟΤ ΚΑΠΠΑΔΟΚΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ ΕΚΛΕΚΤΑ ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΑ ΣΥΓΓΡΑΜΜΑΤΑ ΤΟΥ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΘΕΟΛΟΓΟΥ Τοΰ συνεργάτου μ άς κ ΙΟΑΝΝΟΥ Δ. ΛΟΤΚΙΛΗ ίυνέχεια έκ προηγουμένου γ) ΙΙχνηγυρικοί - Είς τό ά γιον Πάσγα' κχί την βραδύτη τα - Είς τού; Μαχκαβχίους - Εί; τόν άγιον ίεροιμάρτυιρχ Κυ πριανόν - Εί; Ήρώνχ φιλόσο- φον - Εί; Θεοφάνεια εϊτουν γε νέθλιχ τοΰ Σωτήρος - Ε^ τα ά για Φώτχ - Είς την Κχινήν Κυριακήν - κλπ. δ) Έπιτάφιοι. - Είς Καισά ρι:ν τόν έαυτοΰ αδελφόν - Εί; την άδελφήν αύτοΰ Γοργονίαν - Εί; τόν πατέοα τού - Είς τόν Μέγαν Βασίλειον επίσκοπον Καισα-ρείας. ε) Στηλιτευτικοί. - Κατά Ί ουλιανοΰ βασιλέως, ιζρ&τος - Κατά τοΰ ίδίου, δεύτερος. στ') Πειριπτωτιχοί. - Άπολο γητικό; τής εί; Πόντον φύγη; κχί αύθις έπανόδου εκείθεν με τα την τοΰ πρεσβυτερίου γν.ρο τονίαν - Πρός τούς καλέσαντχ; καί μή άπαντήσαντχ; - Είρηνι κό; επί τή ίνώσει των μοναζόν των ιιετά ττν σκαπήν επί πα- ρουσίχ τοΰ πατρός αύτοΰ - Ά- πολογητικός είς τόν έαυτοΰ %% τέρχ. συι,α,πχρόντο; κχί τοΰ Βα σιλείου, ήνίκα έπίσκοπος. έγει- ροτον/ιθη ΣασΓμων - Εί; σεαυ- τό κχί εί; τόν πατέρα καί Βα σίλειον τόν Μέγαν '^ετά την έ πάν:δον έκ τή; φύγη: - Είς τόν πχτέρα έαυτοΰ ήνίκ' έπέ- τρεψεν αυτόν φροντίζειν ττ; Νχζιχνζοΰ έικκλησίχς - Είς τού; πολιτευομενου; Ναζιανζοΰ άγω ν;ώντ7; καί τόν ίίρχοντα όργι ζό^ενον - Είρ-ηνικό; λεγ&εί; έν Κων) πόλει επί τή γενομένη τώ λχώ φιλονικείχ περί έπιοικό πιαν τινών διενεχθέντων πρός άλλήλου; - Είρηνικός εί; την σύμβασιν ην μετχ σύστασιν έ π;ιησάΓμ.εθα οί δμόδοξοι - Εί; εαυτόν έκ τοΰ άγροΰ έπανήκον το; μετά τα κχτά Μάξιμον - Πρό; Άρειανού; κχί είς σεαυ- τόν - Είς τούς έξ Αιγυπτου έ πιδηιμήσαντας - Εί; εαυτόν καΐ τούς λέγοντχς έπιθ'ομ.εΐν αυτόν καθέδραν Κων) πόλεως καί είς την τοΰ λαοΰ προθυιμ,ίχν πρός χύτόν Συντακτήριος είς την των ρυ' έπισκόπων παρουσίαν - κλπ. (Συνεχίζεται) Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΗΣ ΦΊΏΧΟΤΛΑΣ Δίχιος ν' αφήσης στεναγμό, δάκρι·, φωνή, ουτε λυγμό, ξε·ψί>χισες φτωχοϋλα
τουτο τό γκρίξο βειλινό,
στό καμαράκι τό στενό,
σέ κάποια τού άκρούλα.
"Ολ' ή ζωή σου, μιά ΐρημιά,
χαρά, δέν ενοιο>σες καμμιά,
παράπονο μονάχα.
Τούτ' ή ζωή μας ή μικρή,
γι' αλλους γλυκειά κι' αλλονς πικρή
γιατί νά είναι τάχα;.
,ΤΑ ΒΙΒΛΙΑ
ΚΙΚΟΤ Ί ΟΤΊΌΤΝΤΖΑΚΗ
μΛΥΡΙΚΗ ΖΩΗ»
«Δώστε μου πίσω τή χαμένη πά
τρίδα», φυ»νάξετ ό ποιητής στούς
«αεγάλονς, πού στνγνά δυναστεύ-
ονν τοΰ κόσμον τα πλήθη». Καί δ-
μως, κέρδισε τή χαμένη πατρίδα
τού μέ το ίδιο τού το χέρι, την
κρατά σφιχτά κ(ά δννατά στό στή
θος τον, τή νανουρίϋει θερμά καί
τρυφερά, μέ νανονρισμα, πού είναι
πότε μοιρολόι καί πόιτε ΰμνος, άλ¬
λά καί πού σφΰϊει πάντα άπό ά¬
γάπη καί πίστη. Ή καυτή κια σπα
ραχτική νοσταλγία, πού δονεϊ τοΐ>ς
στίχονς τον σάν παλμός πονεμέ-
νης καρδίας, δικαιώιθηικβ καί ίκα-
νοποιήθηκε μέ την ποιητική πνοή
τοτΐ, πού τόν σή'κ'οσε στά φτερά
της, τόν έ'φερε στήν άγ<ιπημένη πατρίδα καί τόν άπόθεσε «στό ά- γιο χώμα» της, γιά νά χαρή «τή θαλπωρή τοΰ ήλιον της», νά δρο- σιστή «στίς καλαμιές τοΰ Μέλη», νά ζήση την άγαπημένη τού Ίο>-
νί<ι. Μέ τή μεγαλάπνοη ποιητική σιλ'θεσή τού «Ίο)νία>, ό Νϊκος
Τοτ·τουντ£άκης εξέφρασε μέ τόν
ώραιότερο κίΐί σνγκινητικότερο τρύ
πό τή νοσταλγία καί τή λατρεία
γιά τή γενέτειρα πατρίδα.
ΠΡΟΣΚΛΗΣΙΣ
Είς ταχτική γενικήν συνέλεικΐιν καί
άρχαιρεσίας.
II
100)ΕΤΗΡΙΣ ΑΝΤ. ΚΕΡΑ-
ΜΟΠΟΤΛΟΤ
Αίίριον Δευτέραν καί ώραν 7 μ.
μ. ή «Έθνική "Ενιοσις Βορείων
Έλλήνον» (Ήπειρωτων, Θρα-
ν.ών, Μακεδόνιον) όργανώνει είς
' την μεγάλην αίθουσαν τοϋ μεγά-
ςοτ τής Άρχαιολογικής Έταιρεί-
ας τελετήν τοΰ έορτασμοΰ τής Έ
1 κατονταετηρίδος άπό τής γεννήσε
| ιος τοϋ αειμνήστου καθηγητού τοϋ
Ι Πανεπιστηιμίου Αθηνών καί άκα-
| δημαικοϋ Άντοννίου Κεραμοπού-
λου, πού υπήρξε καί ό πρώτος
πρόεδρος τής άνιοτέρο) Ένώσειος.
Μετ" ε'ισήγησιν τοΰ προέδρου τής
'ΕνώσεΜς άκαδημαίκοϋ κ. Γειοργί-
| ου Μέγα, θά όμι,λήση ό άντιπρόε-
δρος τής Άκαδημίας Αθηνών κα-
θηγητής κ. Σπυρίδων Μαρινάτος
περί τής προσοπικότητος καί τοΰ
επιστημονικοΰ Ιργου τοΰ Άντιονί-
1 ου Κιραμοπούλου.
πρός τα αρθρα 13
καί 14 τοΰ καταστατικόν τής Όμο
σπονοίας Ρουμειλιωτών καί κατό¬
πιν άπο<ράσε(.ος τοΰ Δ. Σ., καλοΰν- ται τα Τοπικά Σοματεΐα - Μέλη τής Ο.Ρ.Ε. είς τακτικήν γενικήν συνέλευσιν, εν τοίς γραφείοις αυ¬ τής (Χρνσοσπηλαΐ(ΐ)τίσσης αριθ. 9 οροφος 3ος) την 5ην Άπριλίοι» 1970, ημέραν Κυριακήν καί ώραν 9.30 π.μ. "Εάν κατά την άν'οχέρω ημέραν δέν επιτευχθή άπαρτία, ή γενική σι*ν?,λεΐΌΐς θά συντλθη την 12ην Άπριλίου 1970 καί ώραν 9.30 π. μεισ. έν τφ αύτφ τόπφ, συμφωνίας πρός άρ'θρ. 11 παρ. 2 τοΰ Κατα¬ στατικόν, τής παρούσης έπεχούσης θέσιν προσκλήσεως καί διά την πε ρίπτίοσιν ταύτην. ΘΕΜΑΤΑ ΗΜΕΡΗΣΙΑΣ ΔΙΑΤΑΞΕΩΣ 1. 'Εκλογή προειδρείου ' τής γε- νικής συνελεύσεως. 2. "Εκθεσις πεπραγμένοη' τής διοικήσεως. 4. Ταμειακός άπολογισμός. "Εκ θέσις έξελενκτικής έπιτροπής. 4. Προϋπολογισμός νέας περίο¬ δον. 5. Απαλλαγή πάσης ευθυνής τής διοικήσειος καί τής εεελ^γκτι- κής έπιτροπής. 6. Τροποποίησις τοΰ ν.αταστα- τικοΰ. 7. 'Εκλογή ΙΗμελοϋς διοικητικοϋ συμβουλίου καί 3μελοΰς έξελεγκτι- κής έπιτροπής. Όδηγίατ σχετικαί μέ την γενι¬ κήν συνέλευσιν, έκπροσώπησιν των Σ(οματείίον καί τάς άρχαιρεσίας είς τάς έναντι άνακοινιόσεις. Ό πρόεδρος ΚΩΝ)ΝΟΣ ΑΣΗΜΑΚΗΣ Στρατηγός έ.ά. Ό γεν. γραμματεύς ΣΠΤΡΟΣ ΣΚΑΡΛΙΓΚΟΣ Επ. Λ)τής 'Τπονργ. Σ·γ)νιών Άπό τόν ϊόιο τόν-ο δονοϋνται χαί οί άλλες ποιητικές σννβεσεις τού (καί χρησιμοποιή σκόπιμα τή λε- ξη «σι·νθεσεις», γιά νά νποδηλο')- σω τή μυστικοτητα τής ποίησή; τον), πού περιλαμβάνονται στήν πούσιΐατη εκδοση μεγάλων χαρο- χτηριστικίιν «άποσπασμάτιον» άπό τό ποιητικό τού εργο μέ τόν γ«- νικι') τίτλο «Λΐ'ρική Ζιοή». Σέ όλ,α τα ποιήιιατα πνέει, θερμή κι' εύ- γενική, ή πνοή τής Άγάπης στίς σηιμαντικότερες κι' οΰσιαιστικότερες μορφές της: Τής άγάπης στού; ήρ.(ΐ)·ες καί μάριτνριρς τοΰ πολέμου καί τής κατοχής («Ί.κεσία»), οΐτό άλ>ϋ')τε·ρο /.ιά γνησιύτερο πνεϋμα
τοΰ Χριστιανκτμοΰ («Απολογίαν),
στήν Ίερότητα τής στοργής χα[
τής αύτόθι σίας τής Μάνας («Μά-
να»), στόν μόχθο, τόν άγώνα καί
την άγο>νία τοϋ άνθρο'χπου («Άπό-
6λητοι»), στήν έλΛΐδα καί την αΐ-
σιοδοξία («ΙΙροσδοκία») καί στ«
άλλα ποιήαατα.
Πράκειτ(ΐι πραγματικά γιά «Λι>-
ρική Ζο)ή», μιά γνήσια, καθαρή
κι' αύθεντική λυοική ζιοή, πού η'
αν την άποτελοϋν «άποσπάσματα»
— δπο>ς τα χαραχτηοίζει δ ποιη-
τής— είναι στήν πραγματικότητα
μιά ένιαία, οτμπαγής καί όμόπνοη
ποιητική σύνθϊση, πού προκαλε!
συγκίντιση κι' Ιξαοση.
Ή ε'ισαγωγή τού κ. Χρήστου
Σολομ,ωνίδη είναι μιά εδστοχη ά-
νάλνση τοϋ ίργου, γραμμένη μέ
(Ίαθιά παρατηρητικότητα, κριτινή
άντίλ.ηι|ιη καί άγάπη.
ΜΕΛΗΣ ΝΙΚΟΛΑΪΔΗΣ^
«ΜΤΧΙΚΑΙ ΕΡΕΤΝΑΙ»
'Τπό τόν τίτλον «ΨνχικαΙ "Ερεν
ναι», ό Σιμυρναϊος συγνρατρεύς χαί
πρόεδρος τής «'Ελληνΐίΐής 'Εται-
ρείας Ψνχικων 'Ερευνων» κ. Αν¬
τώνιος Πισσάνος (Ζαίμη αριθ. 50,
Αθήναι) εξέδωκεν ενδιαφέρον βι¬
βλίον, διά τοΰ όποίου πραγματεΰε-
ται τα θέαατα τής Παραψυχολογί
άς - 'Εψηρμοσμένης Ψνχολογίος
(ΰπνιοτισιμός^ ΰποβολή, τη λ ε πά -
θεια, παιδαγογι-κή, ψνχοθεραπεία
κ.λ.π.), τόσον άπό επιστημονικάς
πλευοάς, όσον καί άπό απόψεως
κοινωνικών έξ αί»τών έπυττώσεων.
Μεταξν αυτών είναι καί ό εύεργε-
τικός οόλο; τοΰ παραψνχολόγου,
ή καλλιέργεια τής προσοΜΐικότητος,
ό όρθός τρόπος τοΰ σκέπτεσθαι
διά την έξασοράλισιν εύτυχίας κλπ.
Ό συγγραφεύς δέν παραλείπει
νά κάμη μνείαν διαφόρων άλλον
! ψυχολογικών προ6λημ.άτ(ον, τα 6-
ποϊα δηιαιουργοΰνται άπό ατομα μυ
Ι θομανή καί φαντασιόπληκτα, έπη-
ρεάξοντα την δικαιοσύνην καί την
Ι επιστήμην καί δέν παραλείπει νά
προσθέση καί την εκμετάλλευσιν
πού γίνίτατ είς 6άρος των Ψυχι-
κών 'Ερεννών άπό διάφθρα ατομα,
χάρις εις την εΰπκττίαν καί την
άγνοιαν τοΰ μεγάλου κοινοΰ.
?ΜΤΕΙΤΑΙ Φαουακοποιός ποόο-
Ι φηίΤ δι1 έπκερδεστστπν φαρ·
Ι υακευτικΛν έ,ονασΐαν είς λ-
ι ιαον'ον Π^οοΦθο·αι ε^ ό
, γρα·εία μας.
90 χρόνια
τρρπεζικης
πείρας
ΤΡΑΠΕΖΑ ΕΜΠΟΡΙΚΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ
ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΑ ΖΗΤΗΜΑΤΑ
Ή Διοικτττική άποκέντρωσις
Ή δημοσιευθείσα πληροφορία,
5τι ή Κυβέρνησις μελετά την διοι-
χτρικήν άποκέντροκτιν καί ΰτι έν
τψ πλαισίω τού κυ6ερνηττιη<οϋ προ- γράμματος, διά την άναιμόρφωσιν τής διοικήσεως, σχεδιάζεται ή δι- αίρεσις τής χώρας είς τρείς μεγά¬ λας διοικτϊτικάς μονάδας, πρός εύ- ριπέραν κατανομήν των &ραστηριο τού Κράτονς, άπό τής ϊγγ>ο)-
πρός την περιφέρειαν, όϊ
ψ ώς γνωστόν, κατηγορημα
τιχώς άπό αρμόδιον κυβερνητικόν
παράγοντο.
Τό θέμα τής διοικητικώς μεταρ-
ριΛμίβεως, έν τούτοις, πέραν τής
(ημααίας άπό απόψεως άσκήσεως
τής χρατικής έξουσίας, εχει καί
σαφώς οικονομικήν. Διότι αί οΐ,κο
νομιχαί συντεταγμέναι της χώρας
ίίναι έκεϊναι πσύ θά βαρύνουν είς
ιψ επιτυχίαν ή μή τής διοικητι¬
κώς άποκεν-τρώσειος.
Την χνεναν άποκεντρώσεως την
είχομεν όνομάσει είς τό παρελθόν,
ελ' εύκαιρία. μιάς ριφβείσης ί&έας
μεταθέσεως τού ΟΓΑ είς την ε¬
παρχίαν, άποσυγκέντροχτιν, υπό
την έννοιαν ότι αί ύιοικητικαί άρ
μοδιότητες καί επί μέΊρους οΐκανο-
μιχαί άποφάσεις θά έπρ&πε νά ευ¬
ρίσκωνται είς χείρας {«πευθύνων
/.αί Ίκανών τοπικων παραγοντο/ν
τής περιφερείας, έφ' όσον τούτο
είναι δυνατόν άντικειμενικώς καί
Εξυηηρετεί πράγματι περιφερεια-
κάς ανάγκας.
Τούτο προσέτι σημαίνει στι ή
μετάθεσις άρμοδιατήτιον άπό τό
κέντρον είς την περιφέρειαν θα ϊ-
δει νά προγραμματισθτΐ μέ τοιαύ¬
την προσοχήν ούτως ώστε νά α¬
ποφευχθή χά λίαν πιθανόν, νά με-
ταχινήταιΐ κανείς αντιστρόφως, ά¬
πό την πρωτεύουσαν είς την έπαρ
χίαν, διά νά. έπΐλύση ?ν τυχόν πρό
δλημά τού.
Βεβαίως, έξ ίσου άπαράδεκτος
είναι καί ή σήμερον συχνάκις ά-
παντωμένη κεντραμάλος τάσις άν-
τιμετωπισεως των διαψάρανν προ-
βλημάτων τής περιφερείας. Οΰχ
ήττον, δμως, τό φαιτνόμενον δεοτν
νο θεωρεϊ/ται εΰλογον καιβ' όσον τό
.Τίφΐφερειακόν πρόόλημα τής χώ¬
ρας, δρα καί τό διοικητικόν, προ-
Ερχεται είτε τό θέλομεν είτε άχι,
άπο μεγάλας εΐσοδηματίκάς άνισό-
τητας ■μεταξύ των άστικών κόν-
τ£Χι»ν τής χώρας καί των άγροτι-
κών ιτεριοχών.
Τα άποτελέαματα τής οίκονομι-
κης διχοτομήσεως τής χών άνταγωνισμοϋ,
πού άσχείται άπό τάς κεντρικάς
διομηχανίας.
'Εν τούτοις, ή άνάσχεσις τής
πληθυσμιακής έξαρθρώσεως τής ε¬
παρχίας ίίναι θεμελκόιδης προϋπό-
θεσις έπιι6ιώβεως τής οίκονομίας
τού τόπου. Τούτο, δμως, φοόοΰμε-
βο δέν πρόκειται νά επιτευχθή οί!
τε μέ την δκκκητικήν άποκεντβω-
οιν οδτε μέ την λτγομένην «αντο-
ικιτοποίησνν» των διαδί,κασιών.
Ή χώρα εχει απλώς ανάγκην κα
'.ής διοικήβεως καί δχι άποκεντρω
μένης καί άνεπαρκοΰς. Καλή διοί¬
κησις δέ, ύυτό τάς σημερίνά συν¬
θήκας, σημοΧνεν κατάλληλον έπάν
δοωβιν των ΰπηρβσιών καί γνώσις
των Θεμάτων. Τούτο, ομως, συγ-
μέ την
ίοΘ' όσον είναι αμφίβολον δν θά
ί>"ντ(θήτε νά ΛροΛελχύσετε ενα κα¬
λόν διευθυντήν ή, "έστω, καί μίαν
ίχανήν δακτυλογράορον π.χ. είς την
Λάρισαν ή την Καβαλαν την Πτο-
Ή καθκρωστς, αντιθέτως, τοϋ
Μ«τακλητοΰ των άνωτάτων στελε-
Μία εύφυής ΐβέα, διότι άνταποκ,ρί
νεται περισσότερον «ρός τάς άνάγ
χα? τού έκσυγχρονισμένου Κρά-
τους. 'Εν τούτοις, (ίμως, τό μετα-
ιλητόν θά πρέπει νά Ισχύση καί
διά τάς περιφερειακάς υπηρεσίας
"«α δχι μόνον διά τάς κεντρικάς,
τόσον δέ διά την ανωτάτην ΰπαλ-
■ν, όσον καί διά τό ανώτερον
νομίας, άλλά καί αύστηρός περιο>
ρΐΛΐμός τού άριθμοΰ των όργανακων
θέσειυν τής Διο<.κήσεο>ς.
ΕΣΩΤΕΡΙΚΑΙ ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ
Τό Συμβούλιον Πολίτης Έ-
παγγελμάτο)ν.— Ώς ανεκοινώθη
τού ΰπουφγείου Συντονιομοΰ, τό
σιχτταιθέν παρ' αύτφ Συμβούλιον
Πολί.τικής Έπαγγελμάτων, απη-
σχολήθη «αί διηρεύνηβε τα κάτω¬
θι θέματα τής άρμοδιάτητός τού,
κατά τό χρονικόν διάστημα άπό 1
Τ)ς Δ«κε.μβρίου 1969, μέχρις 28ης
Φεβί έ
ρ,οβωϋτιχόν.
Ετερον βεβαίως τό βεμα 8τι
πάντως, βυγχρόνίος μέ τό μετακλη
Τ"ν «ρέπει νά καβιε<}ο>6τ| βύβυ-
οάμΗοις των μχβθών των κρατι-
^ λειτουργων πρός τούς παρε-
υπό τής ίδΗ/οτι/κής οίκο-
, μχρς
ρ τρέχοντος ετους.
— Τόν καθορίβμόν προύποθέβε-
ων διά την όκϋκηβιν τού έπαγγέλ-
ματος τοϋ ναυτικοΰ πράκτορος.
— Τόν προβδιορκΐμόν τής έν-
νοίας των κλεκττών έπαγγβλμάτων
— Τάς γενικάς αρχάς τής πο-
λιτΐικής έπαγγελμάτων.
— Τα ύπαίθοια έπαγγέλματα.
— Την εκμετάλλευσιν κυλικείων,
φενείων καί κοινείων, υπό άνα-
πείρω-ν κ.λ,π.
— Την ίδρυσιν καί λειτουργίαν
°χημι.κών έργαστηρίων.
— Τάς Ιδιωτικάς κτηνιατρικάς
κλινυκάς.
Άπό την διεθνή οικονομικήν κατ άατασιν
Η ΠΟΑΙΤΙΚΗ ΤΗΣ Ε.Ο.Κ. ΕΙΣ ΤΗΝ ΜΕΣΟΓΕΙΩ»
Οί Άμεοικανοί άνησυχοΰν άπό τ άς συμδάσεΐς τής Κοινότητος μέ Μεσογειαχά κράτη
Άπό πολλές εβδομάδος καλλι- πει νά ύποτιμώνται οί άντιβέσ«ις
εργεΐται κάποια διάστασις μετα- μεταξϋ τής Κοινής Άγοράς καί
ΣΤΣΚΕΤΩΝ ΤΗΛΕΟΡΑΣΕΩΣ
ΕΠΕΤΡΑΠΗ ΤΕΛβΝΙΧΜΟΣ
'Τπ» τοΰ ϋπουργοΰ Εμπόριον
Ε
.. Τσέλλου ενεκρίθη ό τε
λωνισμός καί ή παράδοσις είς !
τούς δικαιούχους των έκ τοΰ έ-
ξωτερικοΰ αποστελλομένων, άνευ
συτναλλαγματικων διατυπώσεων, συ
σκευών τηλεοράσεοις (μιας κατά
περίπτίοσιν) έφόσον ή φόρτωσις
αυτών εγένετο μέχρι καί της 27)
3)1970. Σχετική έγκύκλιος απε¬
στάλη είς άπαντα τα Τελωνεΐα.
Πρόσκλησις είς Τακτικήν Γεν:
κήν Συνέλ«υ·σιν των μετόγων
τής Άν. Τφαισιματεμπορι.·κής
Έταιρίας «Δηιαήτριο; Γρη-
γοριάδης Α. Ε.».
Καλοΰνται είς Τακτικήν Τε
νίκην Συνέλευσιν διά την 30ήν
Απριλίου έ. 2. ημέραν ^.ΙΙέυϊ-
πτην καί ώραν Ιην μ. α. έν Ά
Θήναις -καί 1ν τοίς Γρχφείο-.ς
τής Έταιρίας δδός Μητροπάλε
ως άρ. 49 άπαντες οί .μέτογοι
τής ώς 4νω έταιρίας.
Θέματα Ημερησίας Διατάξε
ως:
1) "Εκθεσις τοϋ Δ. Σ. καί
των έλεγκτών επί των πεπρα-
γμένων 1969.
2) Υποβάλη κ-αί έγκρισις
τοΰ "Ισολογισμοΰ δ)αής περιό-
8βι> 1) 1—3.1) 12) 69.
3) Απαλλαγή τοϋ Δ. Σ. -/αί
τω ν'Ελεγκτών από πάσης εύ
θύνης διά την δι) κήν περίοδον
1969.
4) Διάλυσις τής Ιταιρίας.
5) Διορισμό; έκκαθαριστών
τής Έταιρίας ( έν περιπτώσει
δλύ)
)
6) Διοριαμός δύο τακτικών
καί δύο άναπληρωμ,ατικών Έ
λεγκτών (έν περιπτώσει διαλί
σεως) διά την διαχειριστικήν
π&ρίοΰον 1970.
7) Διάφοραι άναοςοινώσεις,.
Οί κ. κ. Μέτοχοι διά νά λά¬
βωσιν μέρος εϊς την Τακτικήν
Γεν. Συνέλευσιν τής Έτχιρίας
κατά την ώς ανω ημέραν καί
ώραν δέον δπως:
α) Καταθέσωσιν τάς μετο¬
χάς αυτών (συμφώνως τφ ρ-
θρψ 18 τοϋ Καταστατικοΰ τής
Έταιρίας). Είς έπ' αποδείξει
είς τα Γ'ραφεϊα τής Έταιρίας,
ή είς τό Ταμείον Παρακαταθη
κων καί Δανείων ή είς οίανδτΊ
ποτε των έν Ελλάδι Τραπ«ζι
κ-ών 'Επιχ) σεων πέντε (5) τού
λάχιστον ημέρας πρό τής ώς ά
ν ωδρισθείσης ήμερομηνΐα; τής
συνεδρίας τής Γενιικής Συνε¬
λεύσεως.
β) Αί σχετικαί άιπαδείξεις
καταθέσ«ως των μετοχών ή τα
τυχόν πληρεξούσια άντ'.προσω
πεύσεως μ,ετόχων είς την συ
νεδρίαν τής Γεν. Συνελεύσεως
δέον δπως προσαχθοθν είς τα
Γρ»φεΐα τής Έταιρίας πέντε
(5) τουλάχιστον ημέρας πρό
τής ώς άνω ορισθείσης ■//μΐ.ρο·;
μηνίας διά την συνεδρίαν τής
Γεν. Σονελεΰσεως.
γ) Μέτοχοι μή συμ|ΐ.ορφωβέν
τες ,πρός την ώς &νω παράγρα
φόν, μετέχουν είς την συνεδρι
αν τής Τακτικής Γενικής Συ
νελΐύσεως ιμάνον κατόπιν άδει
άς αυτής.
Ή προσαγωγή τής άποδείΕε
ω; καταθέσεως των Μετοχών
θέλει χρησαμεύση ώς αδεία
είσόδου εί; την συνεδρίαν
τής Τακτιικής Γενικής Συνε¬
λεύσεως κχτά την ώς ανω ήμέ
ραν ,καϊ ώραν.
Έν Αθήναις τή 23)3)1970
Τό Διοικητικόν Συμβούλιον
ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΙΣ ΙΣΟΛΟΓΙΣΜΟΝ
ίέρεται είς γψ&οιν *&ν Άξιοχ. ΔΐΌΐΗήοίω* Άνα>-
"νμων ΈταιρειΛν καί '_τα«ββιΛν Πβριωοιθβένης Ε*-
***ης όΊι όΊ' αποφάσεως χοϋ η. Ύηηονοΰ Εμηοβ1ον
*·' αριθ. 66378)4126 %Κ 16)12)65, ΛηΡοσΐΒν-
*·ίση5 είς ,ό ϋπ' άρ«θ. 960)23-12-65 ΦΉ.Κ.
(Λύτίον Άνωνύμων Έχαιοαών), οβΐΧβτ"» ότι δύναν-
'βι νά συκχΐσωσι δημοσιιΰαυοαι ίγηύαως τάς Χ/ρο·
**λ»ίσεις χ&ψ Γεν. ^υνβλεοο-βα»»· καί τούς ΙβοΙογι-
•Μούς των διά τής οΐκονομιχης μας
I**»!**™**
%*'
Χ0ΝΟΒΙΦΑΟΓΙΚΗ- ΠΡΟΣΦΤΠΚΟΣ ΚΟΣΜΟΣ»,
^<νένε,ο μ,χρι ,οβοε διά ,* .01Κ0Ν0Μ0Α0ΓΙ- πρό τής σνψχα>ψ»ύσ*ώς «ΐ|β·
ς μ
|ύ των Αμερικανόν ύπευθύνο)ν καϊ
τής Κοινης Άγοράς, σχετικά μέ
την πολιτικήν τής Εΰρωπαικής Κοι
νότητος είς την Μεσόγειον. Καί
άπό τα ούο μέβη έναλλάσσονται ύ-
πα,ι,νιγμοί καί δηλώσε^ς, χωρίς έν
τούτοις νά φαίνεται πιθανή ή με
ταβολή των σχεδίων, τα όποία είς
τάς Βρυξέλλας θεωροΰνται άπλή
σΜνέίίενα τϋν άποφάβεων τής Συμ
φωνίας τής Ρώμης. Διά τοϋς Ά-
μερικανούς, αμως, ή διευριΐνσις τής
Κοινής Άγοράς μέ την σύνδεσνν
πολλών άτρρνκανικών χωρών, οημι-
ουργεί «προστατευτικό» ικλίμα είς
βάρος των έξανωγών των, άλλά
καί τοΰ Τρίτον Κόσμον.
Άφορμή τής άντυδράσεως ύπηρ
ξ« τό ενδιαφέρον πού έπεθείχθη
άπό τό 'Ισραήιλ καί την Ισπανίαν
διά την καλλιέργειαν στενωτέρων
αίκοναμικών δεσμών μέ την Εύριυ-
παϊκήν Κοινότητα. Καθώς δέ ή
συμφωνία τής Ρώμης προέβλεπε
την δυνατότητα εύνοϊκών δρων διά
τάς παλαιάς άποικίας των "Εξη,
ή σύνδεσις τής Νινηβίας, τοΰ Μα-
ρόοίου καί τής Τύνιιδος, έπακολού-
θησε την συμφο>νίαν μ,έ τα Δεκα-
οκτώ Κράτη τής Άφρικής καί προ
ετοίμασε τάς προκαταρκτικάς συν
ομΐιλίας μέ τό Λίβανον καί την Αί
γυ—τον καί την Μάλτα. "Ηδη, προ
βλέπεται κάποια ρύθμισις των σχέ
σεων τής Κοινότηιτος μέ την Άλ-
γερίαν, ένώ μελετάτοα ή δυνατότης
αλλιεργείας κοινοτικών δεσμών μέ
την ΓΊουγκοσΙλαβίαν, την Αύο*τ οί¬
αν, τα κράτη τής Λατινικής Ά-
μερικής καί τήιν Ιαπωνίαν. Είναι
φ υ σ ι κ όν νά άναμένεται δτΑ οί
Σκανδιναβοί, τέλος, Θά γίνουν
I-
σόβαθμα μέλη.
Ή άναμενομένη εϊσοδος τής
Βρεταννίας είς την Κοινήν Αγο¬
ράν, άνησύχησε πολλά μέλη τής
Κοινοπολιτείας. 'Εφοβήιθησαν, δη-
λαοη, διά τό μέλλον των άγροτι-
κών των έξαγωγών. Ό Καναβός,
Αύστραλία καί ή Νέα Ζηλανδία,
ΰπέβαλλαν μάλιστα τελευταία, την
Ιδέαν δημιουρνίας ενός νεου «Γύ¬
ρου Κέννεντυ» καί τό σχέδιον απε¬
κρούσθη άπό την γαλλικήν Αντι¬
προσωπείαν είς την Γενεύην, μέ
σχετικά μεγάλην δυσχέρειαν. ΟΙ
ΆμερικανοΙ πάλι, Θεωροΰν δτι ή
Εΰρωπαϊκή Κοινότης εχει παραβιά
σει σαφώς τόν κυριώτερον κανόνα
της διεθνοΰς έμπορικής στ»μβάσε-
ως. Την άρχή δηλαβή, δτι αί με¬
γάλαι, χώραι δέν έπιτρέπεται, νά
άπολαμβάνονν εμπορικήν πλεονε-
κτημάτων περισσοτέρων άπό τα
πλεονε-κτήματα των μτοιρων χω¬
ρών.
Διά τόν είβιτχόν άπεσταλμένον
τοΰ Πρόεδρον Νίξον «Ις την Γε¬
νεύην, τα μέλη τής Εύρωπατνής
ΟΙκονομιΐκής Κοινότητος δημιουρ-
γοΰν μεταξύ τους, σέ δ,τι άφο-
τό εμπόριον, τόσον εΰνοΒιές
συμβάσεις ωστε τα κράτη μή με-
λη νά άναγκάζωντατ είς την λή¬
ψιν μή προστατευτικών μέτρον,
διά νά ύποστηρί&ουν τάς όιομηχα
νίας των. Δημιουργοΰνται, λοιπόν,
οί προϋποθέσίΐς οΙκονομΐΛής κρίσε¬
ως. Ή άμερικανική διοίκησις μά-
λιστα θεωρεί δτι ή άγροτική πο-
λιτική τής Κοινότητος ένοσχύει τόν
προστατευτισμόν καί προκαλεΐ πλή
γιματα είς την κοινήν προσπάθβι-
αν των τελευταίον έτών, νά άπε-
λευθβρωιθη τό διεθνές εμπόριον ά¬
πό τα φράγματα της προσταβίας.
ΤΟ ΤΑΞΙΔΙ ΤΟΤ κ. ΝΤΕΝΙΩ
Είς τό μεταξύ, τό ταξίιδι τοΰ
ύπευθυνου διά τα έξωτερικά θέμα
τα τής Κοινότητος κ. Ντενιώ, είς
την Αμερικήν, δέν φαίνβται νά
I-
χη προκαλέσει την εύνο'ύκήν μετα-
στροτρήν τής κοινής γνώμης, πού
ανεμένετο. ΟΙ Άμεριχανοί έξακο
λουθοΰν, φαίνετα»., νά θεωροΰν την
Κοινότητα —όπως είπιε πρό και-
ροΰ καί ό πρεσιβευτής των ΗΤΓΑ
είς την Κοινήν Αγοράν— ένα συν
όλον συμβάσεων άγροτικής (ρύσε-
ως, αντιθέτων πρός τα άμβρικβνι-
κά συμσρέροντα.
Κατά τό διάσττιμα τού ταξιΑί-
ου τού, ό κ. Ντενιώ, ΰπβστήριξεν,
έξ άλλου, δτι πράγματι δέν πρέ-
ΝΕΟΣ ΤΦΤΠΟΤΡΓΟ2
ΠΡΟΕΔΡΙΑΣ
ΚΤΒΕΡΝΗΣΕΩΣ
Την παρελθούσαν Τρίτην ενώπιον
τοϋ άντιβασιλέως στρατηγοϋ κ. Γ.
Ζωϊτάκη καϊ παρον>σία τοϋ πρω-
θυπουργοϋ κ. Γ. Παπαδοπούλου
ώρκίσθη υπό τοΰ άρχιεπισκόπου
κ. Ίερωνύμου, ό καθηγητής κ. Δή
μήτριος Γ. Τσάκωνας ώς ύφυπουρ
γός Προεδρίας Κυβερνήσεως.
Ό νεος ύφυπουργός συμσρώνως
πρός παρασχεθέντα στοιχεΐα, έγεν
νήθη τό 1921 είς Δημητσάνα Άρ-
καδίας καί είναι τακτικός καθηγη¬
τής τής Κοινωνιολογίας τής Παν
τείου Άνωτάτης Σχολής Πολιτι
>ών Επιστήμων. Διετέλε— λέκτωρ
των Πανεπιστημίων "Ινσμπουργκ
καί Βόννης καϊ φ*λοξενούμΐνος κα
θηγητής τοϋ Πανεπιστημίου τής
Βόννης καί τοΰ Όρθοδόξου θεο-
λογικοΰ Ίνστιτοΰτου Παρισίων.
Είναι έπίσης τακτικάς καθηγητής
των Στρατιωτικών Σχολών Εύελ
πίδων καί Ίκάρων.
"Εχει δημοσιεύσει υπέρ τάς 100
εργασίας είς την γερμανικήν, γαλ
λικήν καί ελληνικήν γλώσσαν καί
εχει μετάσχει ώς έκπρόσωπος τής
Ελλάδος «ίς πλείστα κοινωνιολο-
γικά συνέδρια. Είναι ίβρυτής, με-
τά τοΰ καθηγητού 'Ελΐυθεροπού-
λου, τού Άρχείου ΚοινωνιολογΙας
καΐ Ήθικής. Μετέσχεν ένεαμ.μόπ'α είοπρακτέα
νεπώς, οί Εΰρωπαΐοι «σαγαγουν
δλο καί ολιγώτερον.
πό τίς Ιδιχές οΐκονομικές σχέβεις
μέ τούς "Εξη, είναι δίκαιον νά
παραχωρηθούν άνάλογα δικαιώμα-
τα είς τό Λίβανον καί την Αίγυ¬
πτον. Οί οικονομικαί παρατηρήται
δέν άποκρύπτουν καθαλου, έξ άλ¬
λον, δτι τα παραχωρούμενα δικαίω
ματα είναι πρός τό παρόν μηβα-
μινά καί ότι άποκλείετα», νά προ-
καλέσουν έμΛορικές άνακατατάξ«ις;
είς την ζώνην της Μεαογείου.
ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ Μ.
ΓΡΗΓΟΡΙΑΔΗΣ Α. Ε.
Μητροπόλεως 49 - Αθήναι
Ίσολογισμός 31)12)1969
ΥΦΑΣΜΑΤΕΜΠΟΡΙΚΗ
ΤΕΧΝΙΚΗ ΚΑΙ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ
ΕΝΙΣΧΤΣΙΣ
Κνρίως, δμως, ή προαιττική συμ
βάσεων τής Κοιινής Άγοράς μέ
τα κράτη τής Μεσογείου, συνεκέν
τρωσε την άντί&εσιν των άπόψε-
ων τοϋ Άμερικανοΰ ΰφυπουργοΰ.
"Εχη δημιουργηθή, δηλαδή, ή έν-
ττντωβις, δτι οί "Εξη τής Εΰρωπαϊ
κης Κοινότητος έπιδιώκο.υν νά πα-
ραμερίσουν την Άμερικανήν εμπο¬
ρικήν δραστηριότητα είς την λε-
κάνην τής Μβσογείου. Διά την 3-
ποψιν τής Κοινής Άγοράς, δμως,
δέν είναι έπιτρεπτόν νά γίνωνται
διακρίβεις. "Οπως, λοιπόν, τό Ί-
σραήλ απεκόμισε Λλεονβκτήματα ά-
ΠιστωταΙ
Ταμείον
Τράπεζαι Λ)ομοί Ο.
Άποτελέσματσ χρήβεως
Χρήσις 1968 Χρήσις 1969
1 - 1.—
2.140.133,85 1.684.357,95
15 048,40 10.130,40
2.814 666,70 1.847.334,70
84.876.- 127.679 —
96.233.30 113.245,10
18.254.- 35.531.-
120.879.- 130,689.—
325.308,95 468.707,05
Σύνολον
5.615.401,20 4.417.675,20
Κεφάλαιον Μετοχικόν
ΠΑΘΗΤΙΚΟΝ
Χρήσις 1968 Χρήσις 1969
3.500.000.— 3,500.000.-
Τακτικόν άποθ, 71.500.— 71.500.-
» "Κκτακτον » 25.000.— 25.000.—
Γρσμμάτια πληρωτεα 954,388.— 628.770.—
Προα)νοί Λογ)σμοί 954 830.— 75.550.—
Κρατήοεις υπέρ Τρίτον 25.170,70 32.342,70
Διαφοραί Δόσεων 84.512,50 84.512,50
Σύνολον
5.615.401,20 4.417.675,20
Άνάλυοις ΛογαριασμοΟ Άποτελέσματα Χρήσεως
1968 1969
Είς Γενικά Ιξοδα 830.318,90 455.179,80
»" Άμοιβάς Τρίτων 38.269.- 34.493,50
» Λικαιώμοτα Δόσίων 6 908.— —
• Τόκους 112.— —
» Έργοδοτ. Εΐσφοράς 79.871.- 61.877.—
• Δ)ρα άποτ)τα 43.024,50 6.630.—
. Φόρους - Τέλη 8.156.- —
» Άμοιβάς Προσ)κο0
(είς Γ. Εξ.) - 331.521.-
Σύνολον
1 006 959,40 889.701.30
Άπό πωλήοεις
» Δικ)τα Δόσεων
ί) Ζημίας χρήσεως
Χρήσις 1968 Χρήσις 1969
921.382,45 743.358,70
2.944,50
85.576,95 143.398,10
Σύνολον
Ό Πρόεδρος Δ.Σ.
Δ. ΓΡΗΓΟΡΙΑΔΗΣ
'Εν "Αθήναις τί) 31)12)69
Ή Έντ)νη Σύμβουλος
Μ. ΒΑΧΙΛΕΙΟΥ
1.006.959,40 889.701,30
Ό Λογιστής
Κ: ΓΚΙΑΣΤΑΣ
ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΗ ΤΟΥΡΙΣΤΙΚΗ Β. Π. Ε.
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ
Άνσμόρφωσις 4ου ΊσολογισμοΟ τής 31ης Δεκεμβριού 1968
ΕΝΕΡΓΗ
19 6 7
112 058,40
ΤΙΚΟΝ
"Επιπλα — Σχεύη
Μεΐον άποσβέαεις
Ίματισμός
Ξκνία Σερρών
104.602,30
19 6 8
' Ξ Δράμας Σύνολα
151.177,30 255.779,60
Ποσά
113.038,40
1967
20Ο.ΟΟΟ.—
646.275.—
71.344,30
ΠΑΘΗΤΙΚΟ
1968
'Εταιρικόν Κεφάλαιον
Πιστωταί
Προσωρινά δάνεια Έταίρβν
'Υποχρεώσεις
α) Τρέχουσαι
Προμηθ.-Πιστωταΐ 74.195.— 3.171.-
Άσφαλιστιχά Ταμβία 7.571.10 8.229,20
Ν
2ΟΟ.ΟΟΟ.—
646.275.-
81.533,90
141.405
142.741,70
98.166,80
103.722,15
- 222,938'90
Μεΐον άποσβέαεις
Μηχανήμοτα
80.856 -
39.587
118.878,75
104.060,15
261.716.65
β) Μαχροπρόθεσμοι 261.716,65
261.746,68
103.030,50
50 120.443,50
Μεΐον άποσβέαεις
17.413.-
103.030,50
29.315.—
"Εγκαταστάσεις
9.131.-
23.435
- 32.566.-
Μείον άποσβέσεις
2.001.—
30.563.—
42.222.-
Αύ^οκίνητα
50.264
- 50.264.—
Μεΐον άποσβέσεις
8.042.-
42.222.-
28 489,10
Άποθήκη (Άναλωσίμων^
Άνηλώσιμα Τμημήτων
2 031,20
2.611
.— 4.642.20
28.477,30
» έν 'ΑποΟήχη
8.127,10
15.708
- 23.835,10
68.180,60
Άπαιτήσεις (Βραχυπρόθεσιιοι)
Πελάται
58.313.-
8.111
.- 66 424 —
320.880,60
Χρεώσται
149.603,60
104,861
.— 254.464,60
100.464,60
Ταμείον
70.687,40
74 928
.—
145.615.40
591.883,60
Άποτελέσματα Χρήσεως
Ζημία μέχρι 1967
273.282,25
318 601
,35 591.883,60
313.290.60
Μεΐον Κέρδη χρήσεοΐς
199.826.—
78.767
.— 278.593.-
1 179.365,95
1
.201.187,95
1.179 365,95 1
201.187,95
Ανάλυσις Μερίδος Άποτελέσματα Χρήσεως 1968
1967
855.318,30
48.652,50
119.547.10
291.256,40
151.369,70
"Εξοδα Έκμεταλλίύσεως
» Συντηρήσεως
Δαπανηθέντα άναλώσιμα ύλιχά
Διατεθεντα Τρόφιμα — Ποτά
Κέρδη Χρήσεο^ς
Ζενία
636.
29
!>4
217.
199
Σερρών
470,10
369 -
540,60
248,30
.826.—
1968
Ξ. Δράμας
490.727.— 1
19.171,50
56 476.-
119,876,50
78.767.—
Σύνολα
.127.197,10
48.540,50
151.016.60
337.124,80
278 593.—
1967
1.466.144.
1968
Ξβνία Σερρών Ξ. Δράμας
- Εκμετάλλευσις 1.177.454.— 765.018.— 1
Σΰνολα
.942.472.—
1.466.144.—
Οί Διαχειρισταί
θ. ΑΓΓΛΟΣ — Ν. ΣΩΣΣΙΔΗΣ
1.177
454.—
Έν
765.018.- 1
θεσ)νίκη τη 31η
.942.472.—
Δεκεμβρίοί
1.466.144,·
1968
- 1.177.454.— 765.018.- 1
Ό επί τοθ Λογιστηρίου
ΧΡ. ΜΕΜΤΣΑΣ
.942.472.—
ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΗ ΤΟΥΡΙΣΤΙΚΗ Ε. Π. Ε.
ΕΔΡΑ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ
Άνομόρφωσις 5ου ΓενικοΟ ΙΣΟΛΟΓΙΣΜΟΥ τής 31ης ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 1969
ΕΝΕΡΓΗΤΙΚΟΝ
1968
113.038,40 "Επιπλα — Σχεύη
Ξενία Σερρών
89.915,80
1969
Ξ. Δράμας
844.407,30
104.060,15
103.030,90
30.565.-
42 222 —
28.477.30
320.888,60
ΜεΙον άποσβέβεις
Ίματισμός
Μεΐον άποσβέσεις
Μηχανήματα
Μεΐον άποσβέσεις
'Εγκαιαστάσείς
Μεΐον άποσβέσεις
Αύΐοκινητα
Μεϊυν άποσβέσεις
Άποθήκη
Άναλώσιμα Τμημάτων
84 233,90 152.769.-
80.848,30 39.587,50
9.131.- 23.435.—
2.158.-
50.264.—
1,899,70
Άπαιτήοεις
Πελάται
έν Άποθήκη
(Βραχυπρ.)
6 552,60 11.975.-
1.062.—
7.786.-
Σύνολα
934 323,10
388.403,10
237.002,90
167.355,90
120.435,80
40.580,80
32.566.—
8 236.-
50.264.—
13,108-
4.057.7ο
18.527,60
8.848.—
Ποσά
545.920.-
69.647.-
79.855.-
24.330.—
37.156.-
22.585,30
376.102.60
145.615,40
313 290,60
Χρεώσΐαι έκ Πελατών
> Λοιποί
Ταμείον
Άποτελέσμ. Χρήσεως
Ζημία μέ/οι 1968
> χρήσεως
27.266.- 13.890.— 41.156.-
202.139,60 123.959.- 326.098,60
100.631,90 54.308,50
73.456.25 139.834,35
39.462,50 182.833,65
313.290,60
222,296,15
154.940,40
535.586,75
1.201,187,95
1.846 123,05
1968
200.000.-
646.275 —
9.Ί.160.3Ο
Ξενία Σερρών
'Εταιρικόν Κεφάλαιον
Πιβτωταί
Προσωρινά
Δάνεια Έταίρων
Ύποχρεώσρις
1) Τρέχουσαι
Άσφ. Ταμεϊα 20.643,10
Κρατ. Τρίτων
Προμηθευταί 25.410,60
Διάφοροι
Πιστωταί 114.989,50
ΠΑΘΗΤΙΚΟΝ
1969
Ξ. Δράμας Σύνολα
200,000.—
646.275.-
13.934,20
687.-
29.921.-
205.686,40
261.746,65
2) Μακροπρόθεσμοι
Έλλ. Όργ. Τουρι-
794.262,65
ομού
201.032,65 593.230,-
1.201.187,95
1.846.123,06
Ανάλυσις Μερίδος Άποτελέσματα Χρήσε&ις
ΧΡΕΩΣΙΣ
Άποσβέσεις
1.127.197,10 "Εξοδα εκμεταλλεύσεως
48.540,50 Έπισχευαί
151.016,60 Δαηανηθέντα ύλικά
337.124.80 ' Διατεβέντα Τρόφιμα — Ποτά
278.593.— Κέρδη Χρήσεως
74.647,20
80.393,60
54.513,—
103.135,30
347.113,20
268.654,85
6(ί8.126,30
60.820,50
«2.397,90
200.820,10
343.302,05
1.548 519,90
85.Η33.5Ο
165.533,20
547,933,30
1 942.472.-
1.429.802,30 1.260.819,65 2.690.621,95
"Εν Θεσ)νικϊ) τη 31 Δεκεμβριού 1969
1.942.472.-
Έκμετάλλευσις
*Έσ·βα έξ ενοι¬
κιάσεως Δωμ.—
Καταναλ.
Ζημία χρήσεως
1.942.472.-
Οί Διαχειρισταί
θ. ΑΓΓΛΟΣ - Ν. ΣΩΣΣΙΛΚΣ
ΠΙ1ΤΟΣΙΣ
1.390.339,80 1.077.986.- 2.468.325,80
39.462,50 182.838,85 222.296,15
1.429.802,30 1.260.819,65 2.690.621,95
Ό ίττί τοθ Λογιστηρίου
ΧΡ. ΜΕΜΤΣΑΣ
Ή Διοικτττική άποκέντρωσις
Ή δημοσιευθείσα πληροφορία,
5τι ή Κυβέρνησις μελετά την διοι-
χτρικήν άποκέντροκτιν καί ΰτι έν
τψ πλαισίω τού κυ6ερνηττιη<οϋ προ- γράμματος, διά την άναιμόρφωσιν τής διοικήσεως, σχεδιάζεται ή δι- αίρεσις τής χώρας είς τρείς μεγά¬ λας διοικτϊτικάς μονάδας, πρός εύ- ριπέραν κατανομήν των &ραστηριο τού Κράτονς, άπό τής ϊγγ>ο)-
πρός την περιφέρειαν, όϊ
ψ ώς γνωστόν, κατηγορημα
τιχώς άπό αρμόδιον κυβερνητικόν
παράγοντο.
Τό θέμα τής διοικητικώς μεταρ-
ριΛμίβεως, έν τούτοις, πέραν τής
(ημααίας άπό απόψεως άσκήσεως
τής χρατικής έξουσίας, εχει καί
σαφώς οικονομικήν. Διότι αί οΐ,κο
νομιχαί συντεταγμέναι της χώρας
ίίναι έκεϊναι πσύ θά βαρύνουν είς
ιψ επιτυχίαν ή μή τής διοικητι¬
κώς άποκεν-τρώσειος.
Την χνεναν άποκεντρώσεως την
είχομεν όνομάσει είς τό παρελθόν,
ελ' εύκαιρία. μιάς ριφβείσης ί&έας
μεταθέσεως τού ΟΓΑ είς την ε¬
παρχίαν, άποσυγκέντροχτιν, υπό
την έννοιαν ότι αί ύιοικητικαί άρ
μοδιότητες καί επί μέΊρους οΐκανο-
μιχαί άποφάσεις θά έπρ&πε νά ευ¬
ρίσκωνται είς χείρας {«πευθύνων
/.αί Ίκανών τοπικων παραγοντο/ν
τής περιφερείας, έφ' όσον τούτο
είναι δυνατόν άντικειμενικώς καί
Εξυηηρετεί πράγματι περιφερεια-
κάς ανάγκας.
Τούτο προσέτι σημαίνει στι ή
μετάθεσις άρμοδιατήτιον άπό τό
κέντρον είς την περιφέρειαν θα ϊ-
δει νά προγραμματισθτΐ μέ τοιαύ¬
την προσοχήν ούτως ώστε νά α¬
ποφευχθή χά λίαν πιθανόν, νά με-
ταχινήταιΐ κανείς αντιστρόφως, ά¬
πό την πρωτεύουσαν είς την έπαρ
χίαν, διά νά. έπΐλύση ?ν τυχόν πρό
δλημά τού.
Βεβαίως, έξ ίσου άπαράδεκτος
είναι καί ή σήμερον συχνάκις ά-
παντωμένη κεντραμάλος τάσις άν-
τιμετωπισεως των διαψάρανν προ-
βλημάτων τής περιφερείας. Οΰχ
ήττον, δμως, τό φαιτνόμενον δεοτν
νο θεωρεϊ/ται εΰλογον καιβ' όσον τό
.Τίφΐφερειακόν πρόόλημα τής χώ¬
ρας, δρα καί τό διοικητικόν, προ-
Ερχεται είτε τό θέλομεν είτε άχι,
άπο μεγάλας εΐσοδηματίκάς άνισό-
τητας ■μεταξύ των άστικών κόν-
τ£Χι»ν τής χώρας καί των άγροτι-
κών ιτεριοχών.
Τα άποτελέαματα τής οίκονομι-
κης διχοτομήσεως τής χών άνταγωνισμοϋ,
πού άσχείται άπό τάς κεντρικάς
διομηχανίας.
'Εν τούτοις, ή άνάσχεσις τής
πληθυσμιακής έξαρθρώσεως τής ε¬
παρχίας ίίναι θεμελκόιδης προϋπό-
θεσις έπιι6ιώβεως τής οίκονομίας
τού τόπου. Τούτο, δμως, φοόοΰμε-
βο δέν πρόκειται νά επιτευχθή οί!
τε μέ την δκκκητικήν άποκεντβω-
οιν οδτε μέ την λτγομένην «αντο-
ικιτοποίησνν» των διαδί,κασιών.
Ή χώρα εχει απλώς ανάγκην κα
'.ής διοικήβεως καί δχι άποκεντρω
μένης καί άνεπαρκοΰς. Καλή διοί¬
κησις δέ, ύυτό τάς σημερίνά συν¬
θήκας, σημοΧνεν κατάλληλον έπάν
δοωβιν των ΰπηρβσιών καί γνώσις
των Θεμάτων. Τούτο, ομως, συγ-
μέ την
ίοΘ' όσον είναι αμφίβολον δν θά
ί>"ντ(θήτε νά ΛροΛελχύσετε ενα κα¬
λόν διευθυντήν ή, "έστω, καί μίαν
ίχανήν δακτυλογράορον π.χ. είς την
Λάρισαν ή την Καβαλαν την Πτο-
Ή καθκρωστς, αντιθέτως, τοϋ
Μ«τακλητοΰ των άνωτάτων στελε-
Μία εύφυής ΐβέα, διότι άνταποκ,ρί
νεται περισσότερον «ρός τάς άνάγ
χα? τού έκσυγχρονισμένου Κρά-
τους. 'Εν τούτοις, (ίμως, τό μετα-
ιλητόν θά πρέπει νά Ισχύση καί
διά τάς περιφερειακάς υπηρεσίας
"«α δχι μόνον διά τάς κεντρικάς,
τόσον δέ διά την ανωτάτην ΰπαλ-
■ν, όσον καί διά τό ανώτερον
νομίας, άλλά καί αύστηρός περιο>
ρΐΛΐμός τού άριθμοΰ των όργανακων
θέσειυν τής Διο<.κήσεο>ς.
ΕΣΩΤΕΡΙΚΑΙ ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ
Τό Συμβούλιον Πολίτης Έ-
παγγελμάτο)ν.— Ώς ανεκοινώθη
τού ΰπουφγείου Συντονιομοΰ, τό
σιχτταιθέν παρ' αύτφ Συμβούλιον
Πολί.τικής Έπαγγελμάτων, απη-
σχολήθη «αί διηρεύνηβε τα κάτω¬
θι θέματα τής άρμοδιάτητός τού,
κατά τό χρονικόν διάστημα άπό 1
Τ)ς Δ«κε.μβρίου 1969, μέχρις 28ης
Φεβί έ
ρ,οβωϋτιχόν.
Ετερον βεβαίως τό βεμα 8τι
πάντως, βυγχρόνίος μέ τό μετακλη
Τ"ν «ρέπει νά καβιε<}ο>6τ| βύβυ-
οάμΗοις των μχβθών των κρατι-
^ λειτουργων πρός τούς παρε-
υπό τής ίδΗ/οτι/κής οίκο-
, μχρς
ρ τρέχοντος ετους.
— Τόν καθορίβμόν προύποθέβε-
ων διά την όκϋκηβιν τού έπαγγέλ-
ματος τοϋ ναυτικοΰ πράκτορος.
— Τόν προβδιορκΐμόν τής έν-
νοίας των κλεκττών έπαγγβλμάτων
— Τάς γενικάς αρχάς τής πο-
λιτΐικής έπαγγελμάτων.
— Τα ύπαίθοια έπαγγέλματα.
— Την εκμετάλλευσιν κυλικείων,
φενείων καί κοινείων, υπό άνα-
πείρω-ν κ.λ,π.
— Την ίδρυσιν καί λειτουργίαν
°χημι.κών έργαστηρίων.
— Τάς Ιδιωτικάς κτηνιατρικάς
κλινυκάς.
Άπό την διεθνή οικονομικήν κατ άατασιν
Η ΠΟΑΙΤΙΚΗ ΤΗΣ Ε.Ο.Κ. ΕΙΣ ΤΗΝ ΜΕΣΟΓΕΙΩ»
Οί Άμεοικανοί άνησυχοΰν άπό τ άς συμδάσεΐς τής Κοινότητος μέ Μεσογειαχά κράτη
Άπό πολλές εβδομάδος καλλι- πει νά ύποτιμώνται οί άντιβέσ«ις
εργεΐται κάποια διάστασις μετα- μεταξϋ τής Κοινής Άγοράς καί
ΣΤΣΚΕΤΩΝ ΤΗΛΕΟΡΑΣΕΩΣ
ΕΠΕΤΡΑΠΗ ΤΕΛβΝΙΧΜΟΣ
'Τπ» τοΰ ϋπουργοΰ Εμπόριον
Ε
.. Τσέλλου ενεκρίθη ό τε
λωνισμός καί ή παράδοσις είς !
τούς δικαιούχους των έκ τοΰ έ-
ξωτερικοΰ αποστελλομένων, άνευ
συτναλλαγματικων διατυπώσεων, συ
σκευών τηλεοράσεοις (μιας κατά
περίπτίοσιν) έφόσον ή φόρτωσις
αυτών εγένετο μέχρι καί της 27)
3)1970. Σχετική έγκύκλιος απε¬
στάλη είς άπαντα τα Τελωνεΐα.
Πρόσκλησις είς Τακτικήν Γεν:
κήν Συνέλ«υ·σιν των μετόγων
τής Άν. Τφαισιματεμπορι.·κής
Έταιρίας «Δηιαήτριο; Γρη-
γοριάδης Α. Ε.».
Καλοΰνται είς Τακτικήν Τε
νίκην Συνέλευσιν διά την 30ήν
Απριλίου έ. 2. ημέραν ^.ΙΙέυϊ-
πτην καί ώραν Ιην μ. α. έν Ά
Θήναις -καί 1ν τοίς Γρχφείο-.ς
τής Έταιρίας δδός Μητροπάλε
ως άρ. 49 άπαντες οί .μέτογοι
τής ώς 4νω έταιρίας.
Θέματα Ημερησίας Διατάξε
ως:
1) "Εκθεσις τοϋ Δ. Σ. καί
των έλεγκτών επί των πεπρα-
γμένων 1969.
2) Υποβάλη κ-αί έγκρισις
τοΰ "Ισολογισμοΰ δ)αής περιό-
8βι> 1) 1—3.1) 12) 69.
3) Απαλλαγή τοϋ Δ. Σ. -/αί
τω ν'Ελεγκτών από πάσης εύ
θύνης διά την δι) κήν περίοδον
1969.
4) Διάλυσις τής Ιταιρίας.
5) Διορισμό; έκκαθαριστών
τής Έταιρίας ( έν περιπτώσει
δλύ)
)
6) Διοριαμός δύο τακτικών
καί δύο άναπληρωμ,ατικών Έ
λεγκτών (έν περιπτώσει διαλί
σεως) διά την διαχειριστικήν
π&ρίοΰον 1970.
7) Διάφοραι άναοςοινώσεις,.
Οί κ. κ. Μέτοχοι διά νά λά¬
βωσιν μέρος εϊς την Τακτικήν
Γεν. Συνέλευσιν τής Έτχιρίας
κατά την ώς ανω ημέραν καί
ώραν δέον δπως:
α) Καταθέσωσιν τάς μετο¬
χάς αυτών (συμφώνως τφ ρ-
θρψ 18 τοϋ Καταστατικοΰ τής
Έταιρίας). Είς έπ' αποδείξει
είς τα Γ'ραφεϊα τής Έταιρίας,
ή είς τό Ταμείον Παρακαταθη
κων καί Δανείων ή είς οίανδτΊ
ποτε των έν Ελλάδι Τραπ«ζι
κ-ών 'Επιχ) σεων πέντε (5) τού
λάχιστον ημέρας πρό τής ώς ά
ν ωδρισθείσης ήμερομηνΐα; τής
συνεδρίας τής Γενιικής Συνε¬
λεύσεως.
β) Αί σχετικαί άιπαδείξεις
καταθέσ«ως των μετοχών ή τα
τυχόν πληρεξούσια άντ'.προσω
πεύσεως μ,ετόχων είς την συ
νεδρίαν τής Γεν. Συνελεύσεως
δέον δπως προσαχθοθν είς τα
Γρ»φεΐα τής Έταιρίας πέντε
(5) τουλάχιστον ημέρας πρό
τής ώς άνω ορισθείσης ■//μΐ.ρο·;
μηνίας διά την συνεδρίαν τής
Γεν. Σονελεΰσεως.
γ) Μέτοχοι μή συμ|ΐ.ορφωβέν
τες ,πρός την ώς &νω παράγρα
φόν, μετέχουν είς την συνεδρι
αν τής Τακτικής Γενικής Συ
νελΐύσεως ιμάνον κατόπιν άδει
άς αυτής.
Ή προσαγωγή τής άποδείΕε
ω; καταθέσεως των Μετοχών
θέλει χρησαμεύση ώς αδεία
είσόδου εί; την συνεδρίαν
τής Τακτιικής Γενικής Συνε¬
λεύσεως κχτά την ώς ανω ήμέ
ραν ,καϊ ώραν.
Έν Αθήναις τή 23)3)1970
Τό Διοικητικόν Συμβούλιον
ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΙΣ ΙΣΟΛΟΓΙΣΜΟΝ
ίέρεται είς γψ&οιν *&ν Άξιοχ. ΔΐΌΐΗήοίω* Άνα>-
"νμων ΈταιρειΛν καί '_τα«ββιΛν Πβριωοιθβένης Ε*-
***ης όΊι όΊ' αποφάσεως χοϋ η. Ύηηονοΰ Εμηοβ1ον
*·' αριθ. 66378)4126 %Κ 16)12)65, ΛηΡοσΐΒν-
*·ίση5 είς ,ό ϋπ' άρ«θ. 960)23-12-65 ΦΉ.Κ.
(Λύτίον Άνωνύμων Έχαιοαών), οβΐΧβτ"» ότι δύναν-
'βι νά συκχΐσωσι δημοσιιΰαυοαι ίγηύαως τάς Χ/ρο·
**λ»ίσεις χ&ψ Γεν. ^υνβλεοο-βα»»· καί τούς ΙβοΙογι-
•Μούς των διά τής οΐκονομιχης μας
I**»!**™**
%*'
Χ0ΝΟΒΙΦΑΟΓΙΚΗ- ΠΡΟΣΦΤΠΚΟΣ ΚΟΣΜΟΣ»,
^<νένε,ο μ,χρι ,οβοε διά ,* .01Κ0Ν0Μ0Α0ΓΙ- πρό τής σνψχα>ψ»ύσ*ώς «ΐ|β·
ς μ
|ύ των Αμερικανόν ύπευθύνο)ν καϊ
τής Κοινης Άγοράς, σχετικά μέ
την πολιτικήν τής Εΰρωπαικής Κοι
νότητος είς την Μεσόγειον. Καί
άπό τα ούο μέβη έναλλάσσονται ύ-
πα,ι,νιγμοί καί δηλώσε^ς, χωρίς έν
τούτοις νά φαίνεται πιθανή ή με
ταβολή των σχεδίων, τα όποία είς
τάς Βρυξέλλας θεωροΰνται άπλή
σΜνέίίενα τϋν άποφάβεων τής Συμ
φωνίας τής Ρώμης. Διά τοϋς Ά-
μερικανούς, αμως, ή διευριΐνσις τής
Κοινής Άγοράς μέ την σύνδεσνν
πολλών άτρρνκανικών χωρών, οημι-
ουργεί «προστατευτικό» ικλίμα είς
βάρος των έξανωγών των, άλλά
καί τοΰ Τρίτον Κόσμον.
Άφορμή τής άντυδράσεως ύπηρ
ξ« τό ενδιαφέρον πού έπεθείχθη
άπό τό 'Ισραήιλ καί την Ισπανίαν
διά την καλλιέργειαν στενωτέρων
αίκοναμικών δεσμών μέ την Εύριυ-
παϊκήν Κοινότητα. Καθώς δέ ή
συμφωνία τής Ρώμης προέβλεπε
την δυνατότητα εύνοϊκών δρων διά
τάς παλαιάς άποικίας των "Εξη,
ή σύνδεσις τής Νινηβίας, τοΰ Μα-
ρόοίου καί τής Τύνιιδος, έπακολού-
θησε την συμφο>νίαν μ,έ τα Δεκα-
οκτώ Κράτη τής Άφρικής καί προ
ετοίμασε τάς προκαταρκτικάς συν
ομΐιλίας μέ τό Λίβανον καί την Αί
γυ—τον καί την Μάλτα. "Ηδη, προ
βλέπεται κάποια ρύθμισις των σχέ
σεων τής Κοινότηιτος μέ την Άλ-
γερίαν, ένώ μελετάτοα ή δυνατότης
αλλιεργείας κοινοτικών δεσμών μέ
την ΓΊουγκοσΙλαβίαν, την Αύο*τ οί¬
αν, τα κράτη τής Λατινικής Ά-
μερικής καί τήιν Ιαπωνίαν. Είναι
φ υ σ ι κ όν νά άναμένεται δτΑ οί
Σκανδιναβοί, τέλος, Θά γίνουν
I-
σόβαθμα μέλη.
Ή άναμενομένη εϊσοδος τής
Βρεταννίας είς την Κοινήν Αγο¬
ράν, άνησύχησε πολλά μέλη τής
Κοινοπολιτείας. 'Εφοβήιθησαν, δη-
λαοη, διά τό μέλλον των άγροτι-
κών των έξαγωγών. Ό Καναβός,
Αύστραλία καί ή Νέα Ζηλανδία,
ΰπέβαλλαν μάλιστα τελευταία, την
Ιδέαν δημιουρνίας ενός νεου «Γύ¬
ρου Κέννεντυ» καί τό σχέδιον απε¬
κρούσθη άπό την γαλλικήν Αντι¬
προσωπείαν είς την Γενεύην, μέ
σχετικά μεγάλην δυσχέρειαν. ΟΙ
ΆμερικανοΙ πάλι, Θεωροΰν δτι ή
Εΰρωπαϊκή Κοινότης εχει παραβιά
σει σαφώς τόν κυριώτερον κανόνα
της διεθνοΰς έμπορικής στ»μβάσε-
ως. Την άρχή δηλαβή, δτι αί με¬
γάλαι, χώραι δέν έπιτρέπεται, νά
άπολαμβάνονν εμπορικήν πλεονε-
κτημάτων περισσοτέρων άπό τα
πλεονε-κτήματα των μτοιρων χω¬
ρών.
Διά τόν είβιτχόν άπεσταλμένον
τοΰ Πρόεδρον Νίξον «Ις την Γε¬
νεύην, τα μέλη τής Εύρωπατνής
ΟΙκονομιΐκής Κοινότητος δημιουρ-
γοΰν μεταξύ τους, σέ δ,τι άφο-
τό εμπόριον, τόσον εΰνοΒιές
συμβάσεις ωστε τα κράτη μή με-
λη νά άναγκάζωντατ είς την λή¬
ψιν μή προστατευτικών μέτρον,
διά νά ύποστηρί&ουν τάς όιομηχα
νίας των. Δημιουργοΰνται, λοιπόν,
οί προϋποθέσίΐς οΙκονομΐΛής κρίσε¬
ως. Ή άμερικανική διοίκησις μά-
λιστα θεωρεί δτι ή άγροτική πο-
λιτική τής Κοινότητος ένοσχύει τόν
προστατευτισμόν καί προκαλεΐ πλή
γιματα είς την κοινήν προσπάθβι-
αν των τελευταίον έτών, νά άπε-
λευθβρωιθη τό διεθνές εμπόριον ά¬
πό τα φράγματα της προσταβίας.
ΤΟ ΤΑΞΙΔΙ ΤΟΤ κ. ΝΤΕΝΙΩ
Είς τό μεταξύ, τό ταξίιδι τοΰ
ύπευθυνου διά τα έξωτερικά θέμα
τα τής Κοινότητος κ. Ντενιώ, είς
την Αμερικήν, δέν φαίνβται νά
I-
χη προκαλέσει την εύνο'ύκήν μετα-
στροτρήν τής κοινής γνώμης, πού
ανεμένετο. ΟΙ Άμεριχανοί έξακο
λουθοΰν, φαίνετα»., νά θεωροΰν την
Κοινότητα —όπως είπιε πρό και-
ροΰ καί ό πρεσιβευτής των ΗΤΓΑ
είς την Κοινήν Αγοράν— ένα συν
όλον συμβάσεων άγροτικής (ρύσε-
ως, αντιθέτων πρός τα άμβρικβνι-
κά συμσρέροντα.
Κατά τό διάσττιμα τού ταξιΑί-
ου τού, ό κ. Ντενιώ, ΰπβστήριξεν,
έξ άλλου, δτι πράγματι δέν πρέ-
ΝΕΟΣ ΤΦΤΠΟΤΡΓΟ2
ΠΡΟΕΔΡΙΑΣ
ΚΤΒΕΡΝΗΣΕΩΣ
Την παρελθούσαν Τρίτην ενώπιον
τοϋ άντιβασιλέως στρατηγοϋ κ. Γ.
Ζωϊτάκη καϊ παρον>σία τοϋ πρω-
θυπουργοϋ κ. Γ. Παπαδοπούλου
ώρκίσθη υπό τοΰ άρχιεπισκόπου
κ. Ίερωνύμου, ό καθηγητής κ. Δή
μήτριος Γ. Τσάκωνας ώς ύφυπουρ
γός Προεδρίας Κυβερνήσεως.
Ό νεος ύφυπουργός συμσρώνως
πρός παρασχεθέντα στοιχεΐα, έγεν
νήθη τό 1921 είς Δημητσάνα Άρ-
καδίας καί είναι τακτικός καθηγη¬
τής τής Κοινωνιολογίας τής Παν
τείου Άνωτάτης Σχολής Πολιτι
>ών Επιστήμων. Διετέλε— λέκτωρ
των Πανεπιστημίων "Ινσμπουργκ
καί Βόννης καϊ φ*λοξενούμΐνος κα
θηγητής τοϋ Πανεπιστημίου τής
Βόννης καί τοΰ Όρθοδόξου θεο-
λογικοΰ Ίνστιτοΰτου Παρισίων.
Είναι έπίσης τακτικάς καθηγητής
των Στρατιωτικών Σχολών Εύελ
πίδων καί Ίκάρων.
"Εχει δημοσιεύσει υπέρ τάς 100
εργασίας είς την γερμανικήν, γαλ
λικήν καί ελληνικήν γλώσσαν καί
εχει μετάσχει ώς έκπρόσωπος τής
Ελλάδος «ίς πλείστα κοινωνιολο-
γικά συνέδρια. Είναι ίβρυτής, με-
τά τοΰ καθηγητού 'Ελΐυθεροπού-
λου, τού Άρχείου ΚοινωνιολογΙας
καΐ Ήθικής. Μετέσχεν ένεαμ.μόπ'α είοπρακτέα
νεπώς, οί Εΰρωπαΐοι «σαγαγουν
δλο καί ολιγώτερον.
πό τίς Ιδιχές οΐκονομικές σχέβεις
μέ τούς "Εξη, είναι δίκαιον νά
παραχωρηθούν άνάλογα δικαιώμα-
τα είς τό Λίβανον καί την Αίγυ¬
πτον. Οί οικονομικαί παρατηρήται
δέν άποκρύπτουν καθαλου, έξ άλ¬
λον, δτι τα παραχωρούμενα δικαίω
ματα είναι πρός τό παρόν μηβα-
μινά καί ότι άποκλείετα», νά προ-
καλέσουν έμΛορικές άνακατατάξ«ις;
είς την ζώνην της Μεαογείου.
ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ Μ.
ΓΡΗΓΟΡΙΑΔΗΣ Α. Ε.
Μητροπόλεως 49 - Αθήναι
Ίσολογισμός 31)12)1969
ΥΦΑΣΜΑΤΕΜΠΟΡΙΚΗ
ΤΕΧΝΙΚΗ ΚΑΙ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ
ΕΝΙΣΧΤΣΙΣ
Κνρίως, δμως, ή προαιττική συμ
βάσεων τής Κοιινής Άγοράς μέ
τα κράτη τής Μεσογείου, συνεκέν
τρωσε την άντί&εσιν των άπόψε-
ων τοϋ Άμερικανοΰ ΰφυπουργοΰ.
"Εχη δημιουργηθή, δηλαδή, ή έν-
ττντωβις, δτι οί "Εξη τής Εΰρωπαϊ
κης Κοινότητος έπιδιώκο.υν νά πα-
ραμερίσουν την Άμερικανήν εμπο¬
ρικήν δραστηριότητα είς την λε-
κάνην τής Μβσογείου. Διά την 3-
ποψιν τής Κοινής Άγοράς, δμως,
δέν είναι έπιτρεπτόν νά γίνωνται
διακρίβεις. "Οπως, λοιπόν, τό Ί-
σραήλ απεκόμισε Λλεονβκτήματα ά-
ΠιστωταΙ
Ταμείον
Τράπεζαι Λ)ομοί Ο.
Άποτελέσματσ χρήβεως
Χρήσις 1968 Χρήσις 1969
1 - 1.—
2.140.133,85 1.684.357,95
15 048,40 10.130,40
2.814 666,70 1.847.334,70
84.876.- 127.679 —
96.233.30 113.245,10
18.254.- 35.531.-
120.879.- 130,689.—
325.308,95 468.707,05
Σύνολον
5.615.401,20 4.417.675,20
Κεφάλαιον Μετοχικόν
ΠΑΘΗΤΙΚΟΝ
Χρήσις 1968 Χρήσις 1969
3.500.000.— 3,500.000.-
Τακτικόν άποθ, 71.500.— 71.500.-
» "Κκτακτον » 25.000.— 25.000.—
Γρσμμάτια πληρωτεα 954,388.— 628.770.—
Προα)νοί Λογ)σμοί 954 830.— 75.550.—
Κρατήοεις υπέρ Τρίτον 25.170,70 32.342,70
Διαφοραί Δόσεων 84.512,50 84.512,50
Σύνολον
5.615.401,20 4.417.675,20
Άνάλυοις ΛογαριασμοΟ Άποτελέσματα Χρήσεως
1968 1969
Είς Γενικά Ιξοδα 830.318,90 455.179,80
»" Άμοιβάς Τρίτων 38.269.- 34.493,50
» Λικαιώμοτα Δόσίων 6 908.— —
• Τόκους 112.— —
» Έργοδοτ. Εΐσφοράς 79.871.- 61.877.—
• Δ)ρα άποτ)τα 43.024,50 6.630.—
. Φόρους - Τέλη 8.156.- —
» Άμοιβάς Προσ)κο0
(είς Γ. Εξ.) - 331.521.-
Σύνολον
1 006 959,40 889.701.30
Άπό πωλήοεις
» Δικ)τα Δόσεων
ί) Ζημίας χρήσεως
Χρήσις 1968 Χρήσις 1969
921.382,45 743.358,70
2.944,50
85.576,95 143.398,10
Σύνολον
Ό Πρόεδρος Δ.Σ.
Δ. ΓΡΗΓΟΡΙΑΔΗΣ
'Εν "Αθήναις τί) 31)12)69
Ή Έντ)νη Σύμβουλος
Μ. ΒΑΧΙΛΕΙΟΥ
1.006.959,40 889.701,30
Ό Λογιστής
Κ: ΓΚΙΑΣΤΑΣ
ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΗ ΤΟΥΡΙΣΤΙΚΗ Β. Π. Ε.
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ
Άνσμόρφωσις 4ου ΊσολογισμοΟ τής 31ης Δεκεμβριού 1968
ΕΝΕΡΓΗ
19 6 7
112 058,40
ΤΙΚΟΝ
"Επιπλα — Σχεύη
Μεΐον άποσβέαεις
Ίματισμός
Ξκνία Σερρών
104.602,30
19 6 8
' Ξ Δράμας Σύνολα
151.177,30 255.779,60
Ποσά
113.038,40
1967
20Ο.ΟΟΟ.—
646.275.—
71.344,30
ΠΑΘΗΤΙΚΟ
1968
'Εταιρικόν Κεφάλαιον
Πιστωταί
Προσωρινά δάνεια Έταίρβν
'Υποχρεώσεις
α) Τρέχουσαι
Προμηθ.-Πιστωταΐ 74.195.— 3.171.-
Άσφαλιστιχά Ταμβία 7.571.10 8.229,20
Ν
2ΟΟ.ΟΟΟ.—
646.275.-
81.533,90
141.405
142.741,70
98.166,80
103.722,15
- 222,938'90
Μεΐον άποσβέαεις
Μηχανήμοτα
80.856 -
39.587
118.878,75
104.060,15
261.716.65
β) Μαχροπρόθεσμοι 261.716,65
261.746,68
103.030,50
50 120.443,50
Μεΐον άποσβέαεις
17.413.-
103.030,50
29.315.—
"Εγκαταστάσεις
9.131.-
23.435
- 32.566.-
Μείον άποσβέσεις
2.001.—
30.563.—
42.222.-
Αύ^οκίνητα
50.264
- 50.264.—
Μεΐον άποσβέσεις
8.042.-
42.222.-
28 489,10
Άποθήκη (Άναλωσίμων^
Άνηλώσιμα Τμημήτων
2 031,20
2.611
.— 4.642.20
28.477,30
» έν 'ΑποΟήχη
8.127,10
15.708
- 23.835,10
68.180,60
Άπαιτήσεις (Βραχυπρόθεσιιοι)
Πελάται
58.313.-
8.111
.- 66 424 —
320.880,60
Χρεώσται
149.603,60
104,861
.— 254.464,60
100.464,60
Ταμείον
70.687,40
74 928
.—
145.615.40
591.883,60
Άποτελέσματα Χρήσεως
Ζημία μέχρι 1967
273.282,25
318 601
,35 591.883,60
313.290.60
Μεΐον Κέρδη χρήσεοΐς
199.826.—
78.767
.— 278.593.-
1 179.365,95
1
.201.187,95
1.179 365,95 1
201.187,95
Ανάλυσις Μερίδος Άποτελέσματα Χρήσεως 1968
1967
855.318,30
48.652,50
119.547.10
291.256,40
151.369,70
"Εξοδα Έκμεταλλίύσεως
» Συντηρήσεως
Δαπανηθέντα άναλώσιμα ύλιχά
Διατεθεντα Τρόφιμα — Ποτά
Κέρδη Χρήσεο^ς
Ζενία
636.
29
!>4
217.
199
Σερρών
470,10
369 -
540,60
248,30
.826.—
1968
Ξ. Δράμας
490.727.— 1
19.171,50
56 476.-
119,876,50
78.767.—
Σύνολα
.127.197,10
48.540,50
151.016.60
337.124,80
278 593.—
1967
1.466.144.
1968
Ξβνία Σερρών Ξ. Δράμας
- Εκμετάλλευσις 1.177.454.— 765.018.— 1
Σΰνολα
.942.472.—
1.466.144.—
Οί Διαχειρισταί
θ. ΑΓΓΛΟΣ — Ν. ΣΩΣΣΙΔΗΣ
1.177
454.—
Έν
765.018.- 1
θεσ)νίκη τη 31η
.942.472.—
Δεκεμβρίοί
1.466.144,·
1968
- 1.177.454.— 765.018.- 1
Ό επί τοθ Λογιστηρίου
ΧΡ. ΜΕΜΤΣΑΣ
.942.472.—
ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΗ ΤΟΥΡΙΣΤΙΚΗ Ε. Π. Ε.
ΕΔΡΑ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ
Άνομόρφωσις 5ου ΓενικοΟ ΙΣΟΛΟΓΙΣΜΟΥ τής 31ης ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 1969
ΕΝΕΡΓΗΤΙΚΟΝ
1968
113.038,40 "Επιπλα — Σχεύη
Ξενία Σερρών
89.915,80
1969
Ξ. Δράμας
844.407,30
104.060,15
103.030,90
30.565.-
42 222 —
28.477.30
320.888,60
ΜεΙον άποσβέβεις
Ίματισμός
Μεΐον άποσβέσεις
Μηχανήματα
Μεΐον άποσβέσεις
'Εγκαιαστάσείς
Μεΐον άποσβέσεις
Αύΐοκινητα
Μεϊυν άποσβέσεις
Άποθήκη
Άναλώσιμα Τμημάτων
84 233,90 152.769.-
80.848,30 39.587,50
9.131.- 23.435.—
2.158.-
50.264.—
1,899,70
Άπαιτήοεις
Πελάται
έν Άποθήκη
(Βραχυπρ.)
6 552,60 11.975.-
1.062.—
7.786.-
Σύνολα
934 323,10
388.403,10
237.002,90
167.355,90
120.435,80
40.580,80
32.566.—
8 236.-
50.264.—
13,108-
4.057.7ο
18.527,60
8.848.—
Ποσά
545.920.-
69.647.-
79.855.-
24.330.—
37.156.-
22.585,30
376.102.60
145.615,40
313 290,60
Χρεώσΐαι έκ Πελατών
> Λοιποί
Ταμείον
Άποτελέσμ. Χρήσεως
Ζημία μέ/οι 1968
> χρήσεως
27.266.- 13.890.— 41.156.-
202.139,60 123.959.- 326.098,60
100.631,90 54.308,50
73.456.25 139.834,35
39.462,50 182.833,65
313.290,60
222,296,15
154.940,40
535.586,75
1.201,187,95
1.846 123,05
1968
200.000.-
646.275 —
9.Ί.160.3Ο
Ξενία Σερρών
'Εταιρικόν Κεφάλαιον
Πιβτωταί
Προσωρινά
Δάνεια Έταίρων
Ύποχρεώσρις
1) Τρέχουσαι
Άσφ. Ταμεϊα 20.643,10
Κρατ. Τρίτων
Προμηθευταί 25.410,60
Διάφοροι
Πιστωταί 114.989,50
ΠΑΘΗΤΙΚΟΝ
1969
Ξ. Δράμας Σύνολα
200,000.—
646.275.-
13.934,20
687.-
29.921.-
205.686,40
261.746,65
2) Μακροπρόθεσμοι
Έλλ. Όργ. Τουρι-
794.262,65
ομού
201.032,65 593.230,-
1.201.187,95
1.846.123,06
Ανάλυσις Μερίδος Άποτελέσματα Χρήσε&ις
ΧΡΕΩΣΙΣ
Άποσβέσεις
1.127.197,10 "Εξοδα εκμεταλλεύσεως
48.540,50 Έπισχευαί
151.016,60 Δαηανηθέντα ύλικά
337.124.80 ' Διατεβέντα Τρόφιμα — Ποτά
278.593.— Κέρδη Χρήσεως
74.647,20
80.393,60
54.513,—
103.135,30
347.113,20
268.654,85
6(ί8.126,30
60.820,50
«2.397,90
200.820,10
343.302,05
1.548 519,90
85.Η33.5Ο
165.533,20
547,933,30
1 942.472.-
1.429.802,30 1.260.819,65 2.690.621,95
"Εν Θεσ)νικϊ) τη 31 Δεκεμβριού 1969
1.942.472.-
Έκμετάλλευσις
*Έσ·βα έξ ενοι¬
κιάσεως Δωμ.—
Καταναλ.
Ζημία χρήσεως
1.942.472.-
Οί Διαχειρισταί
θ. ΑΓΓΛΟΣ - Ν. ΣΩΣΣΙΛΚΣ
ΠΙ1ΤΟΣΙΣ
1.390.339,80 1.077.986.- 2.468.325,80
39.462,50 182.838,85 222.296,15
1.429.802,30 1.260.819,65 2.690.621,95
Ό ίττί τοθ Λογιστηρίου
ΧΡ. ΜΕΜΤΣΑΣ
«Ε Λ Ε Γ Κ Α Ν Σ» Ε. Π. Ε.
Ίσολογισμός τής 31ης Δεκεμβριού 1969
ΕΝΕΡΓΗΤΙΚΟΝ
Διαθέσιμον
Ταμείον
Χρεόγραφα
Τράπεζαι
Πάγιον
"Επιπλα καί Σκεύη
Μεΐον άποσβέσεις
Κυκλοφορούν
Έμπορεύματα
'Βγγυοδοσίαι
Χρεώσται
Φόροι Δημοσίου
Γραμμάτια εΐσπρακτέα
18.612,20
2.417,20
26.592.-
750.-
606.316.—
16.195.-
1.899.624.-
24.121,40
17.ΟΟΟ.—
18.948.-
10.462.- 1.970.155,40
2.62Ο.ΟΟ8.4Ο
ΠΑΘΗΤΙΚΟΝ
Κεφάλαιον
Μετοχικόν Κεφάλαιον (Μερίδια
45 Χ 10.000)
'Υποχρεώσεις
Γραμμάτια πληρωτεα
Πιστωταί
Διάφοροι Λογαριασμοί
Κέρδη Χρήσεως πρός διάθεσιν
450 000.-
1.577.500.-
202.785. -
2Η.72Η.4Ο
361.000.-
ΠΡΟΣΚΛΗΣΙΣ ΤΩΝ ΜΕΊΌ-
ΧΩΝ ΤΗΣ ΛΝΩΝΥΜΟΤ Ε¬
ΤΑΙΡΙΑΣ ΕΜΠΟΡΙΟΓ ΒΙ
ΟΜΗΧΑΝΙΑΣ ΚΑΙ ΑΝΤΙ¬
ΠΡΟΣΩΠΕΙΩΝ «ΑΜΕΡΕΛ»
αριθ. Μητρώου Άνων. Τ/..
626
Είς "Εκτακτον Γενικήν Συνέλευ
Είς τόν Νομόν Κοηινθϊας
Μέτρα διά την πρόληψιν
ασθένειαν είς υαλλιεργείας
ΕΛΛΗΝΟΓΙΟΤΓΚΟΣΛΛΠ Ι ΚΗΣ ΕΤΑΙΡΕΙΑΙ
ΗΡΧΙΣΕΝ Η ΛΕΙΤΟΥΡΓιΑ ΜΟΝΑΔΟΣ ΠΡΟΚΑΤΑΣΚΕΥΗΣ
Ανάλυσις ΛογσριασμοΟ «Κέρδη καί Ζημίαι»
Άμοιβαί Προσωπικού
Άσφαλιστιχά Ταμεϊα
"Ενοίκιον
Άμοιβαί Τρίτων
'Αποζημιώσεις ΰπαλλήλων
"Εξοδα ιδρύσεως Κ.Π.Ε.
Τόκοι καί Π^ομήθειαι
Φ.Μ.Υ. καί Χαρτόσημα
ΈπισφαλεΙς Χρεώσται
Έργατική Έοτία
Γενικά "Εξοδα: Φωτισμός,
τηλέφωνον, γραφική ϋλη
χλ.π 150.036,90
Άποσβέσεις 'Επίπλων
καί Σκευών 2.417,20 1.Ι44.212.9Ο
796.063.-
75.794.-
271.172.-
42.151,30
52.396.—
6.774,50
16.718.-
5.836.—
23.864.-
990.-
Καθαρόν Κέρδος πρός
Διάθεσιν :
Τακτικόν άποθεματικον
"Εκτακτον άποθεματικον
Κίρδος πρές διανομήν
45.ΟΟΟ. -
100.000.—
216.000.— 361.000.—
1.805.212,90
Μικτόν Κέρβος έκ πωλήσεως
έμτΐορευμάτιον
Άπο έχπΐ,ώσεις καί Διαφοράς
Άπό βιάφορα έσοδα
2.620 008,40
1.708.11?,90
8.312.-
28 785 —
σιν την 3Οήν Απριλίου 1970
Συμφώνως τώ αρθρω 23 τού
Καταστατι%οϋ, καλοΰνται οί κ.
κ. Μέτοχο* τής Άνωνύμ,ου Έ
ταιρίας 'Εμπορίου, Βιοιιηγχ
νίας καί Άντιπροσωπειών «Α-
ΜΕΡΕΛ» έν τώ Καταστήματι
τή; έταιρίας όδός Μ. Κοτοπού
λη (πρώην "Ιωνος) 10, την
τριακοστήν (3Οήν) Απριλίου „ . ,„ . ,6 , .
1970. ημέραν Πέμπτην καί ώ- , «*νειων. Επίσης εξητάσθη και
θά έκπαιδευθοϋν άμπελουργοί είς τόν εμβολιασμόν
ΚΟΡΙΝΘΟΣ----Πρωτοβουλία κων καί τών αλλιον όπο>ροφόρων
1 805.212,9
Ό Διαχειριστής
ΓΕΩΡΓΙΟΣ Κ. ΚΟΥΤΣΟΥΡΗΣ
Κ.
Ό Λογιστής
Γ. ΓΚΟΤΣΙΝΑΣ
Β Ι Ο Π Ε Κ Ε. Π. Ε.
1ος Γενικός Ίσολογισμός 31)3)70
Γήπβδα
Κτίρια 365.195.
Μ&ϊον άποσβέσεις 10.955.-
Μηχανήματα—"Εγκατ)σεις 563 653.
Μεΐον άποσβέσεις 45.090.-
80.300.-
354.240.-
518,563.-
"Βξοδα Ιδρύσεως
Μεΐον άποσβέσεις
"Επιπλα καί Σκεύη
Μεΐον άποοβέσεις
Ταμείον
Χρϊθσται
Κέρδη καί Ζημίαι
65.403.-
6.540.— 58.863.-
7.364.
1.472.
5 892.-
27.014.-
460.624.—
17.735.-
1.523.231.—
Κεφάλαιον
Γρατμμάτια πληρωτεα
Τράπεζαι
Προσ)νοί Λογ)ομοΙ
400.000.-
243.000. ■
81 000.-
799 231.-
ΑΝΑΛΥΣΙΣ ΛΟΓΑΡΙΆΣΜΟΥ ΚΕΡΔΗ καί ΖΗΜΙΑΙ
Γινικά ΐξοδα
Ζημία Μεταφ. Μέσων
Άποσβέσεις
16^.900.—
4.1ΟΟ.-
64,057. -
232.057.-
ΚέρδΓ, έξ έμττ)των
Ζημία χρήσεως
1 523.231.—
214.322.
17.735
232.057.—
ΟΙ Διαχειρισταί
ΕΛ. ΦΟΥΡΟΥΝΤΖΟΠΟΥΛΟΣ - Δ. ΠΑΠΑΠΑΝΝΗΣ
Ό Λογιστής
Κ. ΦΟΥΡΟΥΝΤΖΟΠΟΥΛΟΣ
τής Διευθύνσεως Γεωργίας Κοριν- καλλιεργειών, νά άποτελή τό 6α-
θίας «αί τής Αγροτικάς Τραπέ¬
ζης, συνεκροτήθη, είς Βόλον Κο-
ρινθίας τριήμερος σύσκεψις, κατά
την οποίαν συνεζητήθη επισταμέ¬
νως τό θέμα τής άποτελεσματιοίής
προλήψεως καί καταπολεμήσ ε ι» ς
τών διαφόρων ψυτοπαθολογικώιν ά
"Ε. Μ. Α.,. Ε. Π. Ε. ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΕΙΑΙ - ΕΙΣΑΓΩΓΑΙ
ΙΣΟΛΟΓΙΣΜΟΣ τής 31 Δεκεμβριού 1969
ΕΝΕΡΓΗΤΙΚΟΝ
1 Πάγιον
"Επιπλα καί Σκεθη-άρχι-
κή άξίσ
Μεΐον άτΐοσβέσεις
60.287.—
54.795.-
Έγνυήσεις
«Ε.Μ.Α.—«ΒΑΡΟΥΞΗΣ» Ε.Π.Ε.
II
Κυκλοφοροθν
Έμπορεύματα
Χρεώσται
Άνοιγόμεναι πιστώοεις
Συν)κσΙ έν Χαρτ)κε(ω Α' 109.811.—
» » . ' Β' 42.686.-
Συν)καΙ παρά Τραπέζαις
— τιρός είσπραξιν
III
Διαθέσιμον
Κσταθέοεις παρά Τραττέζαις 78.347,05
Ταμείον 22 862.70
5.492 —
16.000.-
288.335. -
266.911,70
280.015,90
237 056,50
152.497.-
398.762.-
101.209,75
1.746.287,85
ΠΑΘΗΤΙΚΟΝ
Ι "Ιδιον Κεφάλαιον
'Εταιρικόν κεφάλαιον
Τακτικόν άττοθεματικόν
II
'ΥτΓοχρεώσεις
Γραμμάτια πληρωτεα
ΠροσωρινοΙ Λογ)σμοί
Φόροι κα! 1 έλη
Τράπεζαι Εναντι συν) κων
III
Άποτελέσματα
Άποτελέσματα χρήσεως
(πρός διανομήν)
1 .ΟΟΟ.ΟΟΟ.—
288.734,55
.288.734,55
87.363.-
5.957,90
1(1.071.40
4.161.-
350.000.-
1 746.287,8
Άποτελέσματα Χρήσεως 196&
ΧΡΕΩΣΙΣ
Γβνικά Εξοδα
Μισθοΐ Προοωπικοΰ
Τόκοι καί Προμήθειαι
Άμοιβαί τρίτων
Άποσβέσεις
Φόροι καί Τέλη
Τακτικόν άποθεμοτικόν
Πρός διανομήν
44.633,80
3ΟΟ.ΟΟΟ.-
383.069,50
305.355.—
42.533,40
93.785.-
15.381,50
24.061.—
394.633,80
Μικτόν κέρδος ίκ "ωλήσεων
Έκ διαφόρων άποτελεσμάτων
ΠΙΣΤΩΣΙΣ
14.161.-
1.217 658,20
Ό Διατχειριστής
Φ. Α. ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ
1.258.819,20
Έν "Αθήναις τή 2α Μαρτίου 1970
1.258.819,1
Ό Λογιστής
ΦΩΤ. ΚΑΡΥΣΤΗΝΛΙΟΣ
ραν 6ην υ..μ. πρός συγκροτήση
έκτάικτου Γενικάς Συνελεύσεως,
μέ θέμα:
ΠΑΡΑΤΑΣΙΣ ΔΙΑΡΚΕΙΑΝ
ΤΗΣ ΕΤΑΙΡΙΑΣ ι
Πας Μέτογος δύναται νά ,αε |
τάσχη τής Γενικάς Συνελεύσ* ,
ως, είτε αυτοπροσώπως είτε δι* ,
πληρεξούσιοι, έφ' δσον είναι κύ
ριος πέντε (5) τουλάχιστον αζ
τοχών. Αί μετ»); αί δέον νά κ«
τατεθοΰν παρά τώ Ταμίίω τή;
'Εταιρία; ή παρά τώ Ταμείω
Παρακαταθήκας καί Δανείων ή
παρ' οίαδήποτε έν Έλάδι Ά
νωνύμω Τρχπεζιτική 'Εταιρ'α,
επί αποδείξει, κχτατεθησομένη
είς τα γραφεΐα τής Έταιρία;
πέντε (5) τουλάχιστον ημέρας
πρό τής Συγτκλήσεω; τής Συν-
νελεύσεως.
Έν Αθήναις τή 23
1970
'Εντολή τοϋ ΔιοικητικοΟ
βουλίου
Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ
Αίμίιλιος Π. Κ«ρ«γεώργτ)ς
Η ΛΟΓΤΧΑΝΣΑ ΠΡΟΣβΕ-
ΤΕΙ 6 ΝΈΑΣ ΠΤΗΣΕΙΣ
ΕΙΣ ΤΌ ΔΙΚΤΓΟΝ ΑΘΗ¬
ΝΩΝ
'ΕπΙ τή προόψει ηύξημέντ.;
τουριστικής .κινήσεως, ή ΛΟΤ
ΤΧΑΝΣΑ αύξάνει άπό 1ης Ά
πριλίου εί. τάς υφισταμένας
26 πτήσε-.ς έβοΌμαίιαίως είς
32, προσθέτουσα τέσσαρας πτή
σει; διά την εξυπηρέτησιν α¬
ποκλειστικώς καί μόνον τής χι
νήισεως μ,εταξύ Γε,ρμανίας καί
Ελλάδος καί δύο πτήσεις Ά¬
πω Ανατολή; μέσω Αθηνών.
Συγκεκριμένως, θεσπίζει τέι
σαρα μεσημδρινά ορομολόγια
Φραγκφούρτης — Αθηνών ε¬
κάστην Δευτέραν, Τετάρτην.
Παρασκευήν καί Κυριακήν χί
άφιξιν είς Αθήνας την 13.10
καί αναχώρησιν έξ Αθηνών
διά Φραγκφούρτην την 13.45.
Τό νέον δρομολόγιον τής "Α
πω Ανατολή;, π·ροερχομενν/
έκ Φραγκφούρτης φθάνει είς
Αθήνας εκάστην Τετάρτην ώ¬
ραν ΟΟ.4Ο καί αναχωρεί δι*
Δελχί καί Μπανγικόγκ. ώραν 01.
25. Κατά την επιστροφήν τό Λ
εροακάφο; προερχόμενον έκ
Μ,πανγκόγκ καί Δελχί φθΑνει
είς Αθήνας εκάστην Παρασκευ
ήν ώραν 05.45 καί αναχωρεί
εντέυθεν διά Φραγκφούρτην
την 06.30 τής Ιδίας ημέρας.
ΕΚΤΡΟΦΗ ΠΑΡΑΓΩΓΙΚΟ Τ Ε-
ΡΩΝ ΑΜΝΑΔΩΝ
ΛΟΝΔΙΝΟΝ.— Είς τό Καίμ-
πρίτζ τής Άνατολικής Αγγλίας,
διεξάγεται Ινα μακράς πνοής πεί-
οαμα, σκοπός τοΰ δποίου είναι νά
παραχθή μία άμνάς ή όποία νά γεν
νά 3 φορές τόν χρόνο. ΑΙ άμνά-
δες, πού χρησιμοποιοΰνται είς τό
πείραμα, είχον γεννήσει 3 άρνάκια
είς τρείς γέννας των πρό τής έπι-
λογής των καί έν ελλείψει άλλον
δοκιμασμένων κριων, χρησιμοποιή-
θησαν κριοί ράτσας Φίνσιπ.
ΤΕΧΝΙΚΟΙ
ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ
ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ ΧΑΛΤΒΟ Σ
ΕΙΣ ΓΙΟΤΓΚΟΣΛΑΒΙΑΝ
Τέοσαρες τεχνικοί τής «Έλληνι
κης Έταιρείας Χάλι»6ος», εκλήθη¬
σαν είς την Γιονγκοσλαβίαν διά νά
βοηθήσουν είς την εκπαίδευσιν τού
προσιβπικοΰ καί τάς εργασίας ένάρ
ξεως λειταυργίας νέων μονάδοη'
παραγωγής τής βιομηχανίας χά-
λ.υβος τής γείτονος χώρας. Πρό-
κειται περί τών έργοδηγών Χ. Καν
τεράκη, Α. Βελισσαρίου, Ι. Τσί-
κλου καί Χ. Ραπασάνη, οί όποίοι
ανεχώρησαν διά Ρούντιτσι Ζελεζά
ρα τών Σκοπίων, όπον μετά Γιουγ
κοσλάβτον συνάδελφον των θά συν
εργαοθοΰν διά την έναρξιν λειτουο
γίας των έκεϊ νέιον μονάδον κα-
θέτου βαομηχανίας χάλυβος.
τό θέμα τής όρθολογισπικής όργα
νώσεως τών γεωργικών έκμεταλ-
, λεύσεων, επί συγχροντσμένης καί
ίπιχει-ρηματικής βάσεως.
| Έαώσης απεφασίσθη νά δοθούν
οδηγίαι διά την εκπαίδευσιν 37 άμ
πελουργών πρός έμβολιαομόν τών
άμπελον μέ άμερικανικά κλήματα
άπράσβλτττα άπό την Φυλλοξήραν,
ή όποία άπό τετρ<χετίας προσέβα- λε την Κορινθίαν, επεκτεινομένη είς διαφόρους περιοχάς τοΰ Νο- μοϋ. Γενιχώί είς τόν Νομόν Κοριν- θίας ή άμπελοκαλλιίργεια έξακο- λουθεϊ καί μίτά την έπέκτοκην τής λεμονοκαλλιεργείας, των κηπευτι- σικόν σικέλος τής άγοοτικής οικονο μίας. Έν τώ μεταξύ, λόγφ τής άλμα- το')δους αΰξήσβίος τών νέων ξενο- δοχειακών μονάδων, τής συνεχοΰς ανεγέρσεως έκατοντάδων βιλλών είς αγροτικάς περιφερείας καί τής άλματώδονς αυξήσεως των άναγ- κών υδρεύσεως, χαρακτηρίξεται ώς ιδιαιτέρους εΰεργετιχή, ή έπτ- βληθείσα απαγόρευσις διά την ά- νόρυξιν νέιον φρεάιτιυγ δι' άρθΐν- τικοίις σκοπούς. Οί περιορισμοΐ είς την άνόρυξιν άρδευτικών φρεάτοιν κρίνονται ι¬ διαιτέρως άναγικαίοι δι' ολόκληρον την περιοχήν τοΰ λεκανοπεοίου, ά- Ή έμπειρία τών Γιουγκοσλάβων είς την προκατασκευήν, διεισδΰει μέ σαφέστατον εμπορικόν χαρα- κτήρα καί είς την Έλλάδα: Πρό ημερών ήρχισεν ή διάθεσις τών πρώτο>ν οΐκοδομιικών μονάδον προ
ϊόντιυν τής γιουγκοσλαβιχής τε-
χνολογίας, προκατασ>κενασμένων
έκ μπετόν άρμέ, τα δποϊα διατί
θεντιη μέ τιμάς κατά 30% μικρο
ϊέρας τών κατοικιών της παραδο
σ'ακής κτ'τοσκιυής. Πρόκειται πε
2ΐ των προΊ.ύ"το>ν τής ΕΓΕΠΟ Σ ,
έλλν,νο γωνγκοσλαβικής έταιρείας
Γρυκαταικευης οίκοδομικών στοι
χεί'υν ΕΙΤΕ.
Ή ΚΓΚΠΟΣ είναι έπιχειρημα-
τικό; φοιέας μέ συνολικάς έπεν
διΊσεις τής τάξεως τών 25 έκατ.
ιιέχοι ιοΰδι· καί προοπτιχήν αύξή
σΐώς τ«ιν εκ 180 έκατ. Μέχρι
τούδε ή γιουνκοσλαβίκή, πλευην· Απριλίου έ.?-, μέ την
συμμετοχήν καί επισήμων έκ Γιουγ
νοσ/α6ία? (ίσως τού ίτπουργοϋ
Ληιι. 'Κ(.γων καί τοΰ δημάρχου
τοΰ Γ.ε/ ΊνΜον). Ή δυναμοίό-
τη; τού είναι ήμερησία παραγοι-
γή οίκ'ιθι μ.κών μονάδων έκτάσΕ-
(,ι; 1,")0 τ.μ. άνά 8ί«ρον καΐ δυν^ι
τότητα ιιεταφοράς καί κατοχτκευής
των κατη,κιών είς Απόστ<Μΐιν μά- ςιαουι.· 100 χιλιομέτοον άπό τού Στύχ. , τής ΕΓΕΠΟ Σ είναι ή ϊδ^υσ.ς Γυνολικώς πέντε έργοβτα σίοΜ> εισέτι είς Πάτρας, θεβσαλο
νίκην, Αάριοαν, Βόλον καί Ήρά
κλε ν, ι·ναλύγως τής προόδου
' των έΐ'γασ ών, αί οποίαι θά έπι-
. δ'ίοχθϊι λν είναι τα έκ πνλοφοροόν
1. Άπαιτήσεις
1. Άποθέματα έμ)των 437.070— 609.606.-
2, Πελάται 468.326,60 320.797,Μ?
3. Γραμμάτιο· εΐσττρακτέοτ 47.467,30 56.108.Μ0
4, Προχαταβολσί τταρ)λιων έξωτερικοΰ 1 658.— 49 380,50
ϋ. 'Εκκρεμ. Λογ)σμο1 32.567.30 34.117,10
ί. Π. Δέλης Τρεχ)νος 195 ΟΓ6.8Ϊ 118.415,60
7. Μ. Γιάκαλος » 195 006.85 118.415,60
8. Γραμμ)α άλληλοχρέου λογ)ομοΰ 955.432,10 551.907.—
9. Συνβλ)κή είς εγγύησιν 50.000.— 50.1)00.-
10. Προσ)νοί Λογ)ομοΙ 2,331.— —
11. Λογ)σμός είς εγγύησιν 1 500. — —
12. Γραμ)τια είς εγγύησιν — 222.—
13. Γραμ)τια πρός είσπραξιν — 2.475 —
14. Λογ)σμός γραμ. Μο 201026 ΕΤΕ — 240.886,50
Διαθέσιμον
1. Ταμείον 7.331,90 Ρ.854,35
2. Τραπέζα 1.762.- 5 932.-
2 408.794,90 2.180 370,55
1. Άττοσβέσεις
2. Γενικα £ξοδα
3. Μισβοί Προσ)κο0
4. Άμοιβαί Τρίτων
5. Χρημβτοοικονομικώ Ιξοδα
6. Διαγραφή ίηιβφαλων άπσιτήσεων
7. Κέρδη καθαρά πρός διάθεσιν
7.ίΟ2.—
215 955,70
243 342.—
71 497,60
42.475 -
46.298.—
30).282,65
7.211.-
261.500.10
295.891.-
68.919,5.0
46.456,811
278.Ο21.Κ·
927.352,65 958.799.90
Καθαρά Περιουσίαι
'Εταιρικόν Κεφάλαιον 20 έταιρικά
μερίδια πρός Λρχ. 10.000
Κατάθεσις Συνεταίρων
Κέρδη Χρήσεως
Βραχυπρόθεσμοι 'Υποχρεώσεις
Δάνεια Τραπεζων
Γραμ)τια ΠλΓ)ρωτέα
Πιστωταί
Προμηθευταί
Προσωρινοί Λον)σμοΙ
Κυκλοφορούν
Δέοπ. Γιακάλου τρέχ)νος
Μαρία λέλη »
Τακτικόν άποθεματικον κε¬
φάλαιον
ΠΑΘΗΤΙΚΟΝ
1969
1968
2ΟΟ.0ΟΟ —
526.931.80
300.282.35
9Ο5.598,15
211.427,95
8.788,15
60.529.-
77 866,15
77.860,15
200.000.-
491.761,36
278 821,10
581.882 —
446 068,5ε,
9.490.1.0
109.700.-
8 159,30
20.982,41
20.982,40
40.403,20 12 533,10
2.408.794,90 2.180.370,55
Άττοτελέοματα
Μικτόν χέρδος ίπί πωλήσε^ν
έμ)των
"Εοοδα έζ έπιοφαλθν άπαιτήσεων
'Κκ Προμηθειων, Άντιπροσώηων
Δια^ροφή μικροϋπολοητων|Πελατων
2.408.794,90
754.998.-
6.5ΟΟ.—
165.713.65
141.-
856.889.10
101.515,60
395.—
Οί Διαχβιριοταί
Π. ΔΕΛΗΣ - Μ. ΠΑΚΑΛΟΣ
927.352,65
Ό Λογιστής
ΣΠ. ΜΑΝΤΕΛΗ2
958.799,90
κλησίαν τοΰ Άγίου Ιωάννου τού
Θεολόγου καί εκείθεν έβαδίσαμεν
άνερχόμενοι πρός τόν Πάγον. "Ο
ταν έφθάσαμεν είς την κορυφήν
τοΰ Πάγου, έκάθησεν ό καθηγη¬
τής έπάνο είς ίνα άκρωτηριασμέ
νόν σπόνδυλον ή κιονόκρανον καί
μάς διηγήθη τό μαρτύριον τοΰ
ΙΙολιούχου της Σμύρνης Ίεροϋ
Πολυκάρπου όστις έκάη ζών επί
τής πυράς καί περί τών έρειπί-
ο>ν τοϋ Βυξαν—νού Φρούριον καί
τοΰ αρχαίον θεατρον. Μΐτά άπό
μικράν ανάπαυσιν καΐ άφοΰ έθαυ
μάσαμεν τό ωραίον θέαμα πού πά
ρουσιάζει έκ τού Πάγου δ σμυρνα
ίκός κόλπος, έκατηφορήβαμεν ά¬
πό την άλλην πλευράν τοΰ Πάγου
πρός τόν Προφήτην Ήλίαν καί έ¬
φθάσαμεν μετά μίαν περίπου ώ¬
ραν είς τα ΰδραγωγεΐα πού ϊΰρί
σκονται πλησίον τής τοποθεσίας
τοϋ Κιατίπογλου κάτωθι τών ο¬
ποίων διέρχεται μικρός ποταμός.
Έκαθήβαμεν έκεϊ καί δ καθηγη¬
τής μάς άνέφερε περί τής ίστο-
ρίας τών ϋδραγωγείιον (οί σμυρ-
ναΐοι τα ώνόμαξαν «Κάμερες»),
και τα όποία είναι τρία, κτισθέν-
τα ύπεράνου τού ποταιμοΰ, καί τα
μέ δύο είναι αύτά πού έθλέπαμεν
καί έξ αυτών μόνον τό πρώτον
κάτιο άπό τό οποίον έκαθήμεθα
είναι πραγματικόν ΰδραγωγείον,
κτισθέν, ώς μάς εΐπε, υπό τοΰ Με
γάλου Αλεξάνδρου, τό δέ ολίγον
πα,ραπέρα ήτο απλώς γέφυρα, συν
δέουσα τάς δύο κορυφάς τής υ¬
πό τοΰ ποταιμοΰ σχηματισθείσης
χαράδρας καί ήτο ώς πρός την κα
τακΐκευήν καί τό σχήμα δμοιον μέ
τό πρώτον είχε δέ νψος περίπου
25 μέτρίΐιν πλάτος δέ ϊν μέτρον.
ϊίς την γέφνραν αυτήν δέν μάς
επέτρεψε ό καθηγητής νά πλησιά
σωμεν φοβούμενος προφανως μή-
πως έπιχειρήσονν μερικοί νά πε-
ράσουν επάνω είς αυτήν, είς την
άντίπεραν ακραν. Ό γράφων ό-
μως, ό οποίος έγεννή'θη είς τόν
Προφήτην Ήλίαν είχε περάσει
πολλές φορές την επικίνδυνον αύ
την γέφυραν είς ηλικίαν 10—12
έτών, την ηλικίαν τής άφροντισι-
άς καί έπϋπολοίότητος, καί άνα-
γνωρίξει πόσον δίκαιον είχεν ό ά
είμνηστος καθηγητής νά απαγο¬
ρεύση αυστηρώς την προσέγγισιν.
Τό τρίτον ύδραγωγεϊον τό οποί¬
ον άπεΐχεν Ιν χιλιόμετρον καί πλέ
όν άπό τα αλλα δύο μάς ύπέδει-
ξεν δ καθηγητής κατά την επι -
στροφήν μας ε>ίς Σμύρνην, διά
τής αμαξιτής δδοΰ τής Άγίας "Αν
νης.
Έν σχέσει μέ τόν ποταμόν αΰ-
ν τόν οποίον οί κάτοικοι τοΰ
Προφήτου Ήλία ωνόμαζον «Τσάϊ»
δ γράφων υπέβαλε την ερώτησιν
είς τόν καθηγητήν τού εάν αΰτός
ό ποταμός είναι ό Μέλης τοΰ ' Ο¬
μήρου. Ό άείμνηστος καθηγητής
τόν διέκοψε τότε αποτόμως. «Μή
λές άνοησίες, βρέ μωρό. Ό Μέ¬
λης ποταμός είναι έκείνος ποΰ περ
νά μεταξΰ Βαϊρακλή καΐ Μπονρ-
νόβα καί έκβάλλει κοντά στό Μερ
σινλί». Δέν επερίμενα την απάν¬
τησιν αυτήν καί μέ κατέλαβε με¬
γάλη άπογοήτευσις διότι ϊβλεπα
δτι τό χωριό μου ό Προφήτης Ή
λίας εχανε τό κύρος καί την τι¬
μήν πού τοΰ άπέδιδαν πολλοί ότι
έλούετο είς τα νερά τοΰ Όμηρι-
κοϋ Μέλητος. Δέν έτόλμησα ό-
μως νά άντείπο) είς τόν καθηγη¬
τήν μου, διατί ή γέφυρα τών κα-
ραβανίων είς την Σμύρνην κάτω
άπό την οποίαν έπερνοΰσε ό ίδιος
δ ποταμός ελέγετο «γέφυρα τοΰ
Μέληπος ποταμοΰ». "Άς σημειω¬
θή έδώ ότι ό Α.Ζ. Ι'χει δημοσΐίύ-
σει κατά το ετος 1903 είς την
«Άμάλθειαν» αρθρον είς τό όποΐ
όν έκθέτει την γνώμην τού περί
τοΰ τόπον τής προίστορικής Σμΰρ
νης καΐ τοΰ Μέλητος ποταμοΰ
τόν οποίον τοποθετίί έκεϊ 8που ά
νίφερα ανωτέρω.
Μετά ταύτα ΐπανελάβομεν την
πορείαν μας καί ήλθομεν ε^Ίς τόν
Προφήτην Ήλίαν όπου ήτο καί
τό τέρμα τής έκδρομής μας. Έ
κεϊ διεσκορπίσθημεν είς τάς πλα-
τείας πού υπήρχαν κάτω άπό την
εκκλησίαν τοΰ Προφήτου Ήλία
καί είς τάς όχθας τού ποταμοΰ
καί τα καφενεία διά τό μεσημβρι
νόν μας γεΰμα. ' Ο καθηγητής
έκάθησε είς τό καφενειον τό ο¬
ποίον ευρίσκετο είς την ακραν
τής ξυλίνης γεφύρας ή όποία
συνέδεε την περιοχήν τής Έκκλη
σίας μέ τό χο)ρ<ό καί μία ομάς έκαθήσαμε μαζί τού καί άνοίξαμε τα σακκίδιά μας διά τό φαγητόν καί παρετηρήσαμεν τί είχε φ'έρει μαζί τού διά τα φαγητόν τον. "Ενα αύγό, Ινα κομμάτι τουλου- τρον της παλαιάς έθνικής όδοΰ. Μέτοχος ά.τό γιουγκοσλαδικής πλενριΐς ε,Γναι δ ήμικ-ρατικός τεχνι κοο ο&γανκϊμός «7η, Ιουλίου», που έχτελεΐ τα οικοδαμικά εργα έκ ποοκατασκευής είς την γιουγ νοσλαίίίαν άλλά καί χοίχρας τοΰ έξοντεο.κον, μεταξύ των δποίοιν και ή Ελλάς. Ή «7η Ιουλίου» θά χριιματοδοτεΐ τό έπενδπτικόν π-θόγοαμμο τής ΕΓΕΠΌ Σ , είς τή/ ΟΛΠ<ον ή έλληνική σι»μμετοχή — διά τής έταιρείας «Ματαράγ- κα; καί Σία» — Εγτνε διά προσ φοοάς ιυί οίκοπεδου τοϋ έργοστα τών νρατικων καί ήμνκρατικών ρ-)ληνικών φορέων (σχολεϊα, έργτι τικαι γ<ι ι οικίαι κλπ.) άλλά καί ή ίκονοΐτοίηαις τών ίδιωτικών άναγ- κών είς τούς τοιμείς τής κατουιί ος, τον τονρισμό'ν κ.ά. Τό έργο- . τάσιον τής ΕΓΕΠΟ Σ δύναται ντ'·, παςάγτ» μονορόφους, άλλά καί πηλυοοι ψους μονάδας, παραδιδο- •Μ·ιι- ενιός μηνός. Παράγει επί σης καί λυομένας κατοιο«ίας δι' ΐ,γκατόοιοσιν έκτός σχεδίου. Τ« συοτί'ιψιΐΛΐ α προκατασοίευης είναι νιουγκοσλαδικής έπινοήσεως, έ- φαρμόΐονιαι δέ ϋπ ότήιν έποπτεί αν πολ.υμϊλοΰς τεχνηκοϋ έπιτελείου νιοι·γκοολά6οη'. ΤΙ ΠΡΟΤΕΙΝΟΥΝ ΟΙ ΕΑΑΗΝΕΣ ΕΞΑΓΩΓΕΙΣ Ή Εύρωπαϊκή Οΐκονομική Κοι- νότης δέν παρέχει τουλάχιστον διά σήμερον είς την Έλλάδα τάς στα θεράς προυποθέσεις διά την απορ¬ ρόφησιν τής όπωροκηπευτυκής της παραγωγής. Είς την διαπίστωσιν αυτήν προέβη ό πρόεδρος τοϋ Συν δέσμου 'Ελλήνων Έξαγωγέων Νω πών Γειοργικών Προϊόντων κ. Κ. έπικροτοϋντες τήν> πρότα- , Καράγιοιργας, κατά την χθεσινήν
γενικήν συνέλευσιν τοΰ Συνδέσμου,
στηρίζθίν την άποψιν αύτην είς
άδιάψευστα στατκττΐκά στοιχεία,
τα όποία άφορούν είς τάς ελληνι¬
κάς έξ»γ*»γάς νωπών κατά τό ϊ-
τος 1969.
Ειδικώτερον άνεφέρθη, ότι ή
κατά 5,2% καί 20,02% άντιστοίχως
μείωσις τών έξαχθέντοιν είς την
ΕΟΚ πσοτοκαλίων καί λεμονίων
κατά την λήξασαν περίοδον, άπο-
δεικνύκι τό γεγονός ότι έπιβάλΛον-
ται διαρθρωτικαΐ διαρρυθμίσεις
τής συνδετικής συμβάσεως τής χώ
ρας μετά τής Κοινής Άγοράς,
πρός τόν σκοπόν όπ<υς άπολαμβά- νη καί ή Ελλάς είς τό μέλλον των θεσμικών πλεονεκτημάτων καί εύνοιών τής ΕΟΚ όσον άφορα. είς την μεταχείρισιν καί άνταγωνιστι- κότητα των προ'ιόντων τής προα- νατρερομένης κατηγορίας. Είς την περίπτΐΰσιν κατά την δ ποίαν δέν έπιτενχθσύν αί ρυθμίσεις αύται, ετόνισεν δ κ. Καράγιοργας, ή περαιτέρω μείωσις των ελληνι¬ κήν έξαγωγών πρός την ΒΟΚ τό τραγοΰδι αύτό τόν σννϊκίνησε Ι ποο6λίπεται 6ε6«ία, μέ άποτέλε- διότι έπρόσεξα ότι μετεοανήθη. ά- ' πό τό κάθισμά τού καί επήρε μίαν Αλλην έκφρασιν τό πρόσωπον τον. Ισως είς την ψυχήν τού έξύπνη- σε τό συναίσθημα τό καίον, τής νοσταλγίας τής ήπειρωτικής Πά τρίδος τού, καί μοΰ λέγει «Νά εί σαι καλά, παιδί μου, καλά τό εΐ- πες». "Εκτοτε είς όσας έκδρομάς έπηγαίναμε μέ εκαλοΰσε πάντοτε νά τοϋ τραγονδώ τό νοσταλγικό αύτό δι' αυτόν τραγοΰδι «Έ¬ σείς 6ουνά τών Γρεβενών...». Άλλά ώς πρός εμέ τώρα, ό εΉαινος αΰτός δ προερχόμενος ά πό τόν καθηγητήν μου, μοΰ έκα¬ με μεγάλην εντύπωσιν καί ένό- μισα ότι ό καθηγητής μοΰ Εδιδε Ιδιαιτέραν σημασίαν καί ότι ε- παιρνα κάποιαν Ιδιαιτέραν θέσιν ώς πρός την εμέ εκτίμησιν τού, άπέναντι των συμμαθητών μου καί μέ την παιδικήν μόν πονηρί- αν έρωτοΰσα τόν εαυτόν μου, ε¬ άν θά Εδιδε είς εμέ κανένα βαθ μόν είς τα άρχαία έλληνικά με¬ γαλύτερον άπό τούς δλλους συμ μαθητάς μου. Αφελεία παιθική καί λάθος! Ό Α.Ζ. δέν Ιδιδε πό τέ βαθμόν ανώτερον τής πραγμα τικής άξίας τοΰ μαθητοΰ. Ό Α. Ζ. παρά την ηλικίαν τού ήτο άκούραστος καί δεινός πε σμα νά καθίσταται άναγκαία ή δι- εύρυνοις τής σννεργασίας τής Ελ¬ λάδος μέ τάς Άνατολικάς χώρας, προκειμένου νά άπορροφηθοΰν οί έλληνικοί νωποΐ καρποΐ δι1 άντι- στοίχυιν ευρύτερον άγορων βιομη- χανικών προϊόντιον άπό τάς χώρας αυτάς, διά τάς ανάγκας τής οΐκο- νομίας τοϋ τόποτι καί τόν περιαρι- σμόν τής συναλλανματικής δαπά- Παραλλήλως, ό κ. Καράγιωργας Ι γμα. ετόνισεν δτι ή Ιδιωτική πρωτοβου- λία μέ βάσιν καί τα περυσινά δεδο μενά, τείνει νά διοχετευση είς την διεθνή αγοράν βχεδόν τα 100% τών έξαγιομένων νωπων «ρρούτων, μέχρι σημείου μάλιστα, νά διαφαί νεται ότι μετ* ολίγον ή παραγωγή ωρισμένων είδών φροΰτων βέν θ« έπαρκή καί θά χρειάζεται έκ τών πραγμάτων διενρυνσιν. "Ετερον σημείον, ώς άνεφέρθη κατά την Γενικήν Συνέλευσιν τοΰ Συνδέσμοτ), τό οποίον χρήζει έξε- τάσεως, είναι ή παντελής σχεδόν άπονσία έξαγωγών νωπών κηπευ- τικών πρωίμου καί όψίμου καλλι- εργείας, λάγφ έλλείψεο>ς πλεονα-
στικής παραγωγής, ή ύπαρξις τής
οποίας είναι δυνατόν, υπό τάς ση¬
μερινάς συνθήκας, νά διπλασιάση
τάς συναλλαγματικάς εΐσπράξΐΐς
έξ άπωρων.
Έξ άλλου, ό κ. Καράγιωργας,
ετόνισεν, ότι δ κλάδος τών έξαγω
γέων νο)πών αίσθάνεται πικρίαν δι
ότι ούδεμία άνταμοιβή έκάλυψεν
τούς μόχθους τοχν καί τάς ζημίας
έκ τοϋ σκληροτάτου άνταγωνισμοϋ
είς τάς ξένας άγοράς καί τής ηύ-
ξημένης φθαρτότητος ενίων προϊ¬
όντων.
Είς την Γενικήν Συνέλευσιν τοΰ
κλάδου, ή όποία ενέκρινε την σύν¬
ταξιν νέον κατασταιτικοΰ τοΰ σνν-
δίσμου, την έγγραφήν είς αύτό"
τών βιομηχανικών χυμών, την έγ¬
γραφήν τοΰ Συνδίσμου είς την
διεθνή κλαιδικήν οργάνωσιν Κ.Λ.
Α.Μ. καί την υποβολήν ύπομνημά-
των .διά την αλλαγήν τών προύπο-
θέσεων έγγραΐρής καί άνανεώσεως
τοΰ έξαγωγικοΰ μητρώου νωπδν,
άνεφέρθη έπίσης δτι κατά την έ-
ξαγωγικήν περίοδον 1969—70 ε¬
ξήχθησαν 43.000 τόννοι νωπών πε
ρισσάτεροι άπό την αντίστοιχον
περυσινήν περίοδον, μέ συνέπειαν
νά αυξηθή κατά 14 έχατομμύρια
Ι δολλάρια τό είσπραχθέν συνάλλα-
ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ Κ(1ΝΣΤ)λΕί.Σ ΜΗΝΥΜΑ
ίκ τής 1ης σβλΙΒβς)
θαυμαβτής καί φαεινής σκέι|»«ως
των μεγάλιον τοΰ πνβύματος άγω-
νιστών .
Διά τουτο καταχωρίζω ενταύθα
ση έκ νέου τοΰς έπτά άστέρας τής
Άναταλής. Ό φωτισμός ήδη ήρ-
χισεν. 'Εποίησε την Ιναρξίν τού δ
.-τολαός Γέριαν διά των θαυμασίων
εργοιν πρωτοβουλίας τού. Γράφει
Ίσολογισμός τής 31ης Δεκεμβριού 1969
ΕΝΕΡΓΗΤΙΚΟΝ
Διαθέσιμον
Ταμείον
Χρεόγραφα
Τράπεζαι
Πάγιον
"Επιπλα καί Σκεύη
Μεΐον άποσβέσεις
Κυκλοφορούν
Έμπορεύματα
'Βγγυοδοσίαι
Χρεώσται
Φόροι Δημοσίου
Γραμμάτια εΐσπρακτέα
18.612,20
2.417,20
26.592.-
750.-
606.316.—
16.195.-
1.899.624.-
24.121,40
17.ΟΟΟ.—
18.948.-
10.462.- 1.970.155,40
2.62Ο.ΟΟ8.4Ο
ΠΑΘΗΤΙΚΟΝ
Κεφάλαιον
Μετοχικόν Κεφάλαιον (Μερίδια
45 Χ 10.000)
'Υποχρεώσεις
Γραμμάτια πληρωτεα
Πιστωταί
Διάφοροι Λογαριασμοί
Κέρδη Χρήσεως πρός διάθεσιν
450 000.-
1.577.500.-
202.785. -
2Η.72Η.4Ο
361.000.-
ΠΡΟΣΚΛΗΣΙΣ ΤΩΝ ΜΕΊΌ-
ΧΩΝ ΤΗΣ ΛΝΩΝΥΜΟΤ Ε¬
ΤΑΙΡΙΑΣ ΕΜΠΟΡΙΟΓ ΒΙ
ΟΜΗΧΑΝΙΑΣ ΚΑΙ ΑΝΤΙ¬
ΠΡΟΣΩΠΕΙΩΝ «ΑΜΕΡΕΛ»
αριθ. Μητρώου Άνων. Τ/..
626
Είς "Εκτακτον Γενικήν Συνέλευ
Είς τόν Νομόν Κοηινθϊας
Μέτρα διά την πρόληψιν
ασθένειαν είς υαλλιεργείας
ΕΛΛΗΝΟΓΙΟΤΓΚΟΣΛΛΠ Ι ΚΗΣ ΕΤΑΙΡΕΙΑΙ
ΗΡΧΙΣΕΝ Η ΛΕΙΤΟΥΡΓιΑ ΜΟΝΑΔΟΣ ΠΡΟΚΑΤΑΣΚΕΥΗΣ
Ανάλυσις ΛογσριασμοΟ «Κέρδη καί Ζημίαι»
Άμοιβαί Προσωπικού
Άσφαλιστιχά Ταμεϊα
"Ενοίκιον
Άμοιβαί Τρίτων
'Αποζημιώσεις ΰπαλλήλων
"Εξοδα ιδρύσεως Κ.Π.Ε.
Τόκοι καί Π^ομήθειαι
Φ.Μ.Υ. καί Χαρτόσημα
ΈπισφαλεΙς Χρεώσται
Έργατική Έοτία
Γενικά "Εξοδα: Φωτισμός,
τηλέφωνον, γραφική ϋλη
χλ.π 150.036,90
Άποσβέσεις 'Επίπλων
καί Σκευών 2.417,20 1.Ι44.212.9Ο
796.063.-
75.794.-
271.172.-
42.151,30
52.396.—
6.774,50
16.718.-
5.836.—
23.864.-
990.-
Καθαρόν Κέρδος πρός
Διάθεσιν :
Τακτικόν άποθεματικον
"Εκτακτον άποθεματικον
Κίρδος πρές διανομήν
45.ΟΟΟ. -
100.000.—
216.000.— 361.000.—
1.805.212,90
Μικτόν Κέρβος έκ πωλήσεως
έμτΐορευμάτιον
Άπο έχπΐ,ώσεις καί Διαφοράς
Άπό βιάφορα έσοδα
2.620 008,40
1.708.11?,90
8.312.-
28 785 —
σιν την 3Οήν Απριλίου 1970
Συμφώνως τώ αρθρω 23 τού
Καταστατι%οϋ, καλοΰνται οί κ.
κ. Μέτοχο* τής Άνωνύμ,ου Έ
ταιρίας 'Εμπορίου, Βιοιιηγχ
νίας καί Άντιπροσωπειών «Α-
ΜΕΡΕΛ» έν τώ Καταστήματι
τή; έταιρίας όδός Μ. Κοτοπού
λη (πρώην "Ιωνος) 10, την
τριακοστήν (3Οήν) Απριλίου „ . ,„ . ,6 , .
1970. ημέραν Πέμπτην καί ώ- , «*νειων. Επίσης εξητάσθη και
θά έκπαιδευθοϋν άμπελουργοί είς τόν εμβολιασμόν
ΚΟΡΙΝΘΟΣ----Πρωτοβουλία κων καί τών αλλιον όπο>ροφόρων
1 805.212,9
Ό Διαχειριστής
ΓΕΩΡΓΙΟΣ Κ. ΚΟΥΤΣΟΥΡΗΣ
Κ.
Ό Λογιστής
Γ. ΓΚΟΤΣΙΝΑΣ
Β Ι Ο Π Ε Κ Ε. Π. Ε.
1ος Γενικός Ίσολογισμός 31)3)70
Γήπβδα
Κτίρια 365.195.
Μ&ϊον άποσβέσεις 10.955.-
Μηχανήματα—"Εγκατ)σεις 563 653.
Μεΐον άποσβέσεις 45.090.-
80.300.-
354.240.-
518,563.-
"Βξοδα Ιδρύσεως
Μεΐον άποσβέσεις
"Επιπλα καί Σκεύη
Μεΐον άποοβέσεις
Ταμείον
Χρϊθσται
Κέρδη καί Ζημίαι
65.403.-
6.540.— 58.863.-
7.364.
1.472.
5 892.-
27.014.-
460.624.—
17.735.-
1.523.231.—
Κεφάλαιον
Γρατμμάτια πληρωτεα
Τράπεζαι
Προσ)νοί Λογ)ομοΙ
400.000.-
243.000. ■
81 000.-
799 231.-
ΑΝΑΛΥΣΙΣ ΛΟΓΑΡΙΆΣΜΟΥ ΚΕΡΔΗ καί ΖΗΜΙΑΙ
Γινικά ΐξοδα
Ζημία Μεταφ. Μέσων
Άποσβέσεις
16^.900.—
4.1ΟΟ.-
64,057. -
232.057.-
ΚέρδΓ, έξ έμττ)των
Ζημία χρήσεως
1 523.231.—
214.322.
17.735
232.057.—
ΟΙ Διαχειρισταί
ΕΛ. ΦΟΥΡΟΥΝΤΖΟΠΟΥΛΟΣ - Δ. ΠΑΠΑΠΑΝΝΗΣ
Ό Λογιστής
Κ. ΦΟΥΡΟΥΝΤΖΟΠΟΥΛΟΣ
τής Διευθύνσεως Γεωργίας Κοριν- καλλιεργειών, νά άποτελή τό 6α-
θίας «αί τής Αγροτικάς Τραπέ¬
ζης, συνεκροτήθη, είς Βόλον Κο-
ρινθίας τριήμερος σύσκεψις, κατά
την οποίαν συνεζητήθη επισταμέ¬
νως τό θέμα τής άποτελεσματιοίής
προλήψεως καί καταπολεμήσ ε ι» ς
τών διαφόρων ψυτοπαθολογικώιν ά
"Ε. Μ. Α.,. Ε. Π. Ε. ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΕΙΑΙ - ΕΙΣΑΓΩΓΑΙ
ΙΣΟΛΟΓΙΣΜΟΣ τής 31 Δεκεμβριού 1969
ΕΝΕΡΓΗΤΙΚΟΝ
1 Πάγιον
"Επιπλα καί Σκεθη-άρχι-
κή άξίσ
Μεΐον άτΐοσβέσεις
60.287.—
54.795.-
Έγνυήσεις
«Ε.Μ.Α.—«ΒΑΡΟΥΞΗΣ» Ε.Π.Ε.
II
Κυκλοφοροθν
Έμπορεύματα
Χρεώσται
Άνοιγόμεναι πιστώοεις
Συν)κσΙ έν Χαρτ)κε(ω Α' 109.811.—
» » . ' Β' 42.686.-
Συν)καΙ παρά Τραπέζαις
— τιρός είσπραξιν
III
Διαθέσιμον
Κσταθέοεις παρά Τραττέζαις 78.347,05
Ταμείον 22 862.70
5.492 —
16.000.-
288.335. -
266.911,70
280.015,90
237 056,50
152.497.-
398.762.-
101.209,75
1.746.287,85
ΠΑΘΗΤΙΚΟΝ
Ι "Ιδιον Κεφάλαιον
'Εταιρικόν κεφάλαιον
Τακτικόν άττοθεματικόν
II
'ΥτΓοχρεώσεις
Γραμμάτια πληρωτεα
ΠροσωρινοΙ Λογ)σμοί
Φόροι κα! 1 έλη
Τράπεζαι Εναντι συν) κων
III
Άποτελέσματα
Άποτελέσματα χρήσεως
(πρός διανομήν)
1 .ΟΟΟ.ΟΟΟ.—
288.734,55
.288.734,55
87.363.-
5.957,90
1(1.071.40
4.161.-
350.000.-
1 746.287,8
Άποτελέσματα Χρήσεως 196&
ΧΡΕΩΣΙΣ
Γβνικά Εξοδα
Μισθοΐ Προοωπικοΰ
Τόκοι καί Προμήθειαι
Άμοιβαί τρίτων
Άποσβέσεις
Φόροι καί Τέλη
Τακτικόν άποθεμοτικόν
Πρός διανομήν
44.633,80
3ΟΟ.ΟΟΟ.-
383.069,50
305.355.—
42.533,40
93.785.-
15.381,50
24.061.—
394.633,80
Μικτόν κέρδος ίκ "ωλήσεων
Έκ διαφόρων άποτελεσμάτων
ΠΙΣΤΩΣΙΣ
14.161.-
1.217 658,20
Ό Διατχειριστής
Φ. Α. ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ
1.258.819,20
Έν "Αθήναις τή 2α Μαρτίου 1970
1.258.819,1
Ό Λογιστής
ΦΩΤ. ΚΑΡΥΣΤΗΝΛΙΟΣ
ραν 6ην υ..μ. πρός συγκροτήση
έκτάικτου Γενικάς Συνελεύσεως,
μέ θέμα:
ΠΑΡΑΤΑΣΙΣ ΔΙΑΡΚΕΙΑΝ
ΤΗΣ ΕΤΑΙΡΙΑΣ ι
Πας Μέτογος δύναται νά ,αε |
τάσχη τής Γενικάς Συνελεύσ* ,
ως, είτε αυτοπροσώπως είτε δι* ,
πληρεξούσιοι, έφ' δσον είναι κύ
ριος πέντε (5) τουλάχιστον αζ
τοχών. Αί μετ»); αί δέον νά κ«
τατεθοΰν παρά τώ Ταμίίω τή;
'Εταιρία; ή παρά τώ Ταμείω
Παρακαταθήκας καί Δανείων ή
παρ' οίαδήποτε έν Έλάδι Ά
νωνύμω Τρχπεζιτική 'Εταιρ'α,
επί αποδείξει, κχτατεθησομένη
είς τα γραφεΐα τής Έταιρία;
πέντε (5) τουλάχιστον ημέρας
πρό τής Συγτκλήσεω; τής Συν-
νελεύσεως.
Έν Αθήναις τή 23
1970
'Εντολή τοϋ ΔιοικητικοΟ
βουλίου
Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ
Αίμίιλιος Π. Κ«ρ«γεώργτ)ς
Η ΛΟΓΤΧΑΝΣΑ ΠΡΟΣβΕ-
ΤΕΙ 6 ΝΈΑΣ ΠΤΗΣΕΙΣ
ΕΙΣ ΤΌ ΔΙΚΤΓΟΝ ΑΘΗ¬
ΝΩΝ
'ΕπΙ τή προόψει ηύξημέντ.;
τουριστικής .κινήσεως, ή ΛΟΤ
ΤΧΑΝΣΑ αύξάνει άπό 1ης Ά
πριλίου εί. τάς υφισταμένας
26 πτήσε-.ς έβοΌμαίιαίως είς
32, προσθέτουσα τέσσαρας πτή
σει; διά την εξυπηρέτησιν α¬
ποκλειστικώς καί μόνον τής χι
νήισεως μ,εταξύ Γε,ρμανίας καί
Ελλάδος καί δύο πτήσεις Ά¬
πω Ανατολή; μέσω Αθηνών.
Συγκεκριμένως, θεσπίζει τέι
σαρα μεσημδρινά ορομολόγια
Φραγκφούρτης — Αθηνών ε¬
κάστην Δευτέραν, Τετάρτην.
Παρασκευήν καί Κυριακήν χί
άφιξιν είς Αθήνας την 13.10
καί αναχώρησιν έξ Αθηνών
διά Φραγκφούρτην την 13.45.
Τό νέον δρομολόγιον τής "Α
πω Ανατολή;, π·ροερχομενν/
έκ Φραγκφούρτης φθάνει είς
Αθήνας εκάστην Τετάρτην ώ¬
ραν ΟΟ.4Ο καί αναχωρεί δι*
Δελχί καί Μπανγικόγκ. ώραν 01.
25. Κατά την επιστροφήν τό Λ
εροακάφο; προερχόμενον έκ
Μ,πανγκόγκ καί Δελχί φθΑνει
είς Αθήνας εκάστην Παρασκευ
ήν ώραν 05.45 καί αναχωρεί
εντέυθεν διά Φραγκφούρτην
την 06.30 τής Ιδίας ημέρας.
ΕΚΤΡΟΦΗ ΠΑΡΑΓΩΓΙΚΟ Τ Ε-
ΡΩΝ ΑΜΝΑΔΩΝ
ΛΟΝΔΙΝΟΝ.— Είς τό Καίμ-
πρίτζ τής Άνατολικής Αγγλίας,
διεξάγεται Ινα μακράς πνοής πεί-
οαμα, σκοπός τοΰ δποίου είναι νά
παραχθή μία άμνάς ή όποία νά γεν
νά 3 φορές τόν χρόνο. ΑΙ άμνά-
δες, πού χρησιμοποιοΰνται είς τό
πείραμα, είχον γεννήσει 3 άρνάκια
είς τρείς γέννας των πρό τής έπι-
λογής των καί έν ελλείψει άλλον
δοκιμασμένων κριων, χρησιμοποιή-
θησαν κριοί ράτσας Φίνσιπ.
ΤΕΧΝΙΚΟΙ
ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ
ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ ΧΑΛΤΒΟ Σ
ΕΙΣ ΓΙΟΤΓΚΟΣΛΑΒΙΑΝ
Τέοσαρες τεχνικοί τής «Έλληνι
κης Έταιρείας Χάλι»6ος», εκλήθη¬
σαν είς την Γιονγκοσλαβίαν διά νά
βοηθήσουν είς την εκπαίδευσιν τού
προσιβπικοΰ καί τάς εργασίας ένάρ
ξεως λειταυργίας νέων μονάδοη'
παραγωγής τής βιομηχανίας χά-
λ.υβος τής γείτονος χώρας. Πρό-
κειται περί τών έργοδηγών Χ. Καν
τεράκη, Α. Βελισσαρίου, Ι. Τσί-
κλου καί Χ. Ραπασάνη, οί όποίοι
ανεχώρησαν διά Ρούντιτσι Ζελεζά
ρα τών Σκοπίων, όπον μετά Γιουγ
κοσλάβτον συνάδελφον των θά συν
εργαοθοΰν διά την έναρξιν λειτουο
γίας των έκεϊ νέιον μονάδον κα-
θέτου βαομηχανίας χάλυβος.
τό θέμα τής όρθολογισπικής όργα
νώσεως τών γεωργικών έκμεταλ-
, λεύσεων, επί συγχροντσμένης καί
ίπιχει-ρηματικής βάσεως.
| Έαώσης απεφασίσθη νά δοθούν
οδηγίαι διά την εκπαίδευσιν 37 άμ
πελουργών πρός έμβολιαομόν τών
άμπελον μέ άμερικανικά κλήματα
άπράσβλτττα άπό την Φυλλοξήραν,
ή όποία άπό τετρ<χετίας προσέβα- λε την Κορινθίαν, επεκτεινομένη είς διαφόρους περιοχάς τοΰ Νο- μοϋ. Γενιχώί είς τόν Νομόν Κοριν- θίας ή άμπελοκαλλιίργεια έξακο- λουθεϊ καί μίτά την έπέκτοκην τής λεμονοκαλλιεργείας, των κηπευτι- σικόν σικέλος τής άγοοτικής οικονο μίας. Έν τώ μεταξύ, λόγφ τής άλμα- το')δους αΰξήσβίος τών νέων ξενο- δοχειακών μονάδων, τής συνεχοΰς ανεγέρσεως έκατοντάδων βιλλών είς αγροτικάς περιφερείας καί τής άλματώδονς αυξήσεως των άναγ- κών υδρεύσεως, χαρακτηρίξεται ώς ιδιαιτέρους εΰεργετιχή, ή έπτ- βληθείσα απαγόρευσις διά την ά- νόρυξιν νέιον φρεάιτιυγ δι' άρθΐν- τικοίις σκοπούς. Οί περιορισμοΐ είς την άνόρυξιν άρδευτικών φρεάτοιν κρίνονται ι¬ διαιτέρως άναγικαίοι δι' ολόκληρον την περιοχήν τοΰ λεκανοπεοίου, ά- Ή έμπειρία τών Γιουγκοσλάβων είς την προκατασκευήν, διεισδΰει μέ σαφέστατον εμπορικόν χαρα- κτήρα καί είς την Έλλάδα: Πρό ημερών ήρχισεν ή διάθεσις τών πρώτο>ν οΐκοδομιικών μονάδον προ
ϊόντιυν τής γιουγκοσλαβιχής τε-
χνολογίας, προκατασ>κενασμένων
έκ μπετόν άρμέ, τα δποϊα διατί
θεντιη μέ τιμάς κατά 30% μικρο
ϊέρας τών κατοικιών της παραδο
σ'ακής κτ'τοσκιυής. Πρόκειται πε
2ΐ των προΊ.ύ"το>ν τής ΕΓΕΠΟ Σ ,
έλλν,νο γωνγκοσλαβικής έταιρείας
Γρυκαταικευης οίκοδομικών στοι
χεί'υν ΕΙΤΕ.
Ή ΚΓΚΠΟΣ είναι έπιχειρημα-
τικό; φοιέας μέ συνολικάς έπεν
διΊσεις τής τάξεως τών 25 έκατ.
ιιέχοι ιοΰδι· καί προοπτιχήν αύξή
σΐώς τ«ιν εκ 180 έκατ. Μέχρι
τούδε ή γιουνκοσλαβίκή, πλευην· Απριλίου έ.?-, μέ την
συμμετοχήν καί επισήμων έκ Γιουγ
νοσ/α6ία? (ίσως τού ίτπουργοϋ
Ληιι. 'Κ(.γων καί τοΰ δημάρχου
τοΰ Γ.ε/ ΊνΜον). Ή δυναμοίό-
τη; τού είναι ήμερησία παραγοι-
γή οίκ'ιθι μ.κών μονάδων έκτάσΕ-
(,ι; 1,")0 τ.μ. άνά 8ί«ρον καΐ δυν^ι
τότητα ιιεταφοράς καί κατοχτκευής
των κατη,κιών είς Απόστ<Μΐιν μά- ςιαουι.· 100 χιλιομέτοον άπό τού Στύχ. , τής ΕΓΕΠΟ Σ είναι ή ϊδ^υσ.ς Γυνολικώς πέντε έργοβτα σίοΜ> εισέτι είς Πάτρας, θεβσαλο
νίκην, Αάριοαν, Βόλον καί Ήρά
κλε ν, ι·ναλύγως τής προόδου
' των έΐ'γασ ών, αί οποίαι θά έπι-
. δ'ίοχθϊι λν είναι τα έκ πνλοφοροόν
1. Άπαιτήσεις
1. Άποθέματα έμ)των 437.070— 609.606.-
2, Πελάται 468.326,60 320.797,Μ?
3. Γραμμάτιο· εΐσττρακτέοτ 47.467,30 56.108.Μ0
4, Προχαταβολσί τταρ)λιων έξωτερικοΰ 1 658.— 49 380,50
ϋ. 'Εκκρεμ. Λογ)σμο1 32.567.30 34.117,10
ί. Π. Δέλης Τρεχ)νος 195 ΟΓ6.8Ϊ 118.415,60
7. Μ. Γιάκαλος » 195 006.85 118.415,60
8. Γραμμ)α άλληλοχρέου λογ)ομοΰ 955.432,10 551.907.—
9. Συνβλ)κή είς εγγύησιν 50.000.— 50.1)00.-
10. Προσ)νοί Λογ)ομοΙ 2,331.— —
11. Λογ)σμός είς εγγύησιν 1 500. — —
12. Γραμ)τια είς εγγύησιν — 222.—
13. Γραμ)τια πρός είσπραξιν — 2.475 —
14. Λογ)σμός γραμ. Μο 201026 ΕΤΕ — 240.886,50
Διαθέσιμον
1. Ταμείον 7.331,90 Ρ.854,35
2. Τραπέζα 1.762.- 5 932.-
2 408.794,90 2.180 370,55
1. Άττοσβέσεις
2. Γενικα £ξοδα
3. Μισβοί Προσ)κο0
4. Άμοιβαί Τρίτων
5. Χρημβτοοικονομικώ Ιξοδα
6. Διαγραφή ίηιβφαλων άπσιτήσεων
7. Κέρδη καθαρά πρός διάθεσιν
7.ίΟ2.—
215 955,70
243 342.—
71 497,60
42.475 -
46.298.—
30).282,65
7.211.-
261.500.10
295.891.-
68.919,5.0
46.456,811
278.Ο21.Κ·
927.352,65 958.799.90
Καθαρά Περιουσίαι
'Εταιρικόν Κεφάλαιον 20 έταιρικά
μερίδια πρός Λρχ. 10.000
Κατάθεσις Συνεταίρων
Κέρδη Χρήσεως
Βραχυπρόθεσμοι 'Υποχρεώσεις
Δάνεια Τραπεζων
Γραμ)τια ΠλΓ)ρωτέα
Πιστωταί
Προμηθευταί
Προσωρινοί Λον)σμοΙ
Κυκλοφορούν
Δέοπ. Γιακάλου τρέχ)νος
Μαρία λέλη »
Τακτικόν άποθεματικον κε¬
φάλαιον
ΠΑΘΗΤΙΚΟΝ
1969
1968
2ΟΟ.0ΟΟ —
526.931.80
300.282.35
9Ο5.598,15
211.427,95
8.788,15
60.529.-
77 866,15
77.860,15
200.000.-
491.761,36
278 821,10
581.882 —
446 068,5ε,
9.490.1.0
109.700.-
8 159,30
20.982,41
20.982,40
40.403,20 12 533,10
2.408.794,90 2.180.370,55
Άττοτελέοματα
Μικτόν χέρδος ίπί πωλήσε^ν
έμ)των
"Εοοδα έζ έπιοφαλθν άπαιτήσεων
'Κκ Προμηθειων, Άντιπροσώηων
Δια^ροφή μικροϋπολοητων|Πελατων
2.408.794,90
754.998.-
6.5ΟΟ.—
165.713.65
141.-
856.889.10
101.515,60
395.—
Οί Διαχβιριοταί
Π. ΔΕΛΗΣ - Μ. ΠΑΚΑΛΟΣ
927.352,65
Ό Λογιστής
ΣΠ. ΜΑΝΤΕΛΗ2
958.799,90
κλησίαν τοΰ Άγίου Ιωάννου τού
Θεολόγου καί εκείθεν έβαδίσαμεν
άνερχόμενοι πρός τόν Πάγον. "Ο
ταν έφθάσαμεν είς την κορυφήν
τοΰ Πάγου, έκάθησεν ό καθηγη¬
τής έπάνο είς ίνα άκρωτηριασμέ
νόν σπόνδυλον ή κιονόκρανον καί
μάς διηγήθη τό μαρτύριον τοΰ
ΙΙολιούχου της Σμύρνης Ίεροϋ
Πολυκάρπου όστις έκάη ζών επί
τής πυράς καί περί τών έρειπί-
ο>ν τοϋ Βυξαν—νού Φρούριον καί
τοΰ αρχαίον θεατρον. Μΐτά άπό
μικράν ανάπαυσιν καΐ άφοΰ έθαυ
μάσαμεν τό ωραίον θέαμα πού πά
ρουσιάζει έκ τού Πάγου δ σμυρνα
ίκός κόλπος, έκατηφορήβαμεν ά¬
πό την άλλην πλευράν τοΰ Πάγου
πρός τόν Προφήτην Ήλίαν καί έ¬
φθάσαμεν μετά μίαν περίπου ώ¬
ραν είς τα ΰδραγωγεΐα πού ϊΰρί
σκονται πλησίον τής τοποθεσίας
τοϋ Κιατίπογλου κάτωθι τών ο¬
ποίων διέρχεται μικρός ποταμός.
Έκαθήβαμεν έκεϊ καί δ καθηγη¬
τής μάς άνέφερε περί τής ίστο-
ρίας τών ϋδραγωγείιον (οί σμυρ-
ναΐοι τα ώνόμαξαν «Κάμερες»),
και τα όποία είναι τρία, κτισθέν-
τα ύπεράνου τού ποταιμοΰ, καί τα
μέ δύο είναι αύτά πού έθλέπαμεν
καί έξ αυτών μόνον τό πρώτον
κάτιο άπό τό οποίον έκαθήμεθα
είναι πραγματικόν ΰδραγωγείον,
κτισθέν, ώς μάς εΐπε, υπό τοΰ Με
γάλου Αλεξάνδρου, τό δέ ολίγον
πα,ραπέρα ήτο απλώς γέφυρα, συν
δέουσα τάς δύο κορυφάς τής υ¬
πό τοΰ ποταιμοΰ σχηματισθείσης
χαράδρας καί ήτο ώς πρός την κα
τακΐκευήν καί τό σχήμα δμοιον μέ
τό πρώτον είχε δέ νψος περίπου
25 μέτρίΐιν πλάτος δέ ϊν μέτρον.
ϊίς την γέφνραν αυτήν δέν μάς
επέτρεψε ό καθηγητής νά πλησιά
σωμεν φοβούμενος προφανως μή-
πως έπιχειρήσονν μερικοί νά πε-
ράσουν επάνω είς αυτήν, είς την
άντίπεραν ακραν. Ό γράφων ό-
μως, ό οποίος έγεννή'θη είς τόν
Προφήτην Ήλίαν είχε περάσει
πολλές φορές την επικίνδυνον αύ
την γέφυραν είς ηλικίαν 10—12
έτών, την ηλικίαν τής άφροντισι-
άς καί έπϋπολοίότητος, καί άνα-
γνωρίξει πόσον δίκαιον είχεν ό ά
είμνηστος καθηγητής νά απαγο¬
ρεύση αυστηρώς την προσέγγισιν.
Τό τρίτον ύδραγωγεϊον τό οποί¬
ον άπεΐχεν Ιν χιλιόμετρον καί πλέ
όν άπό τα αλλα δύο μάς ύπέδει-
ξεν δ καθηγητής κατά την επι -
στροφήν μας ε>ίς Σμύρνην, διά
τής αμαξιτής δδοΰ τής Άγίας "Αν
νης.
Έν σχέσει μέ τόν ποταμόν αΰ-
ν τόν οποίον οί κάτοικοι τοΰ
Προφήτου Ήλία ωνόμαζον «Τσάϊ»
δ γράφων υπέβαλε την ερώτησιν
είς τόν καθηγητήν τού εάν αΰτός
ό ποταμός είναι ό Μέλης τοΰ ' Ο¬
μήρου. Ό άείμνηστος καθηγητής
τόν διέκοψε τότε αποτόμως. «Μή
λές άνοησίες, βρέ μωρό. Ό Μέ¬
λης ποταμός είναι έκείνος ποΰ περ
νά μεταξΰ Βαϊρακλή καΐ Μπονρ-
νόβα καί έκβάλλει κοντά στό Μερ
σινλί». Δέν επερίμενα την απάν¬
τησιν αυτήν καί μέ κατέλαβε με¬
γάλη άπογοήτευσις διότι ϊβλεπα
δτι τό χωριό μου ό Προφήτης Ή
λίας εχανε τό κύρος καί την τι¬
μήν πού τοΰ άπέδιδαν πολλοί ότι
έλούετο είς τα νερά τοΰ Όμηρι-
κοϋ Μέλητος. Δέν έτόλμησα ό-
μως νά άντείπο) είς τόν καθηγη¬
τήν μου, διατί ή γέφυρα τών κα-
ραβανίων είς την Σμύρνην κάτω
άπό την οποίαν έπερνοΰσε ό ίδιος
δ ποταμός ελέγετο «γέφυρα τοΰ
Μέληπος ποταμοΰ». "Άς σημειω¬
θή έδώ ότι ό Α.Ζ. Ι'χει δημοσΐίύ-
σει κατά το ετος 1903 είς την
«Άμάλθειαν» αρθρον είς τό όποΐ
όν έκθέτει την γνώμην τού περί
τοΰ τόπον τής προίστορικής Σμΰρ
νης καΐ τοΰ Μέλητος ποταμοΰ
τόν οποίον τοποθετίί έκεϊ 8που ά
νίφερα ανωτέρω.
Μετά ταύτα ΐπανελάβομεν την
πορείαν μας καί ήλθομεν ε^Ίς τόν
Προφήτην Ήλίαν όπου ήτο καί
τό τέρμα τής έκδρομής μας. Έ
κεϊ διεσκορπίσθημεν είς τάς πλα-
τείας πού υπήρχαν κάτω άπό την
εκκλησίαν τοΰ Προφήτου Ήλία
καί είς τάς όχθας τού ποταμοΰ
καί τα καφενεία διά τό μεσημβρι
νόν μας γεΰμα. ' Ο καθηγητής
έκάθησε είς τό καφενειον τό ο¬
ποίον ευρίσκετο είς την ακραν
τής ξυλίνης γεφύρας ή όποία
συνέδεε την περιοχήν τής Έκκλη
σίας μέ τό χο)ρ<ό καί μία ομάς έκαθήσαμε μαζί τού καί άνοίξαμε τα σακκίδιά μας διά τό φαγητόν καί παρετηρήσαμεν τί είχε φ'έρει μαζί τού διά τα φαγητόν τον. "Ενα αύγό, Ινα κομμάτι τουλου- τρον της παλαιάς έθνικής όδοΰ. Μέτοχος ά.τό γιουγκοσλαδικής πλενριΐς ε,Γναι δ ήμικ-ρατικός τεχνι κοο ο&γανκϊμός «7η, Ιουλίου», που έχτελεΐ τα οικοδαμικά εργα έκ ποοκατασκευής είς την γιουγ νοσλαίίίαν άλλά καί χοίχρας τοΰ έξοντεο.κον, μεταξύ των δποίοιν και ή Ελλάς. Ή «7η Ιουλίου» θά χριιματοδοτεΐ τό έπενδπτικόν π-θόγοαμμο τής ΕΓΕΠΌ Σ , είς τή/ ΟΛΠ<ον ή έλληνική σι»μμετοχή — διά τής έταιρείας «Ματαράγ- κα; καί Σία» — Εγτνε διά προσ φοοάς ιυί οίκοπεδου τοϋ έργοστα τών νρατικων καί ήμνκρατικών ρ-)ληνικών φορέων (σχολεϊα, έργτι τικαι γ<ι ι οικίαι κλπ.) άλλά καί ή ίκονοΐτοίηαις τών ίδιωτικών άναγ- κών είς τούς τοιμείς τής κατουιί ος, τον τονρισμό'ν κ.ά. Τό έργο- . τάσιον τής ΕΓΕΠΟ Σ δύναται ντ'·, παςάγτ» μονορόφους, άλλά καί πηλυοοι ψους μονάδας, παραδιδο- •Μ·ιι- ενιός μηνός. Παράγει επί σης καί λυομένας κατοιο«ίας δι' ΐ,γκατόοιοσιν έκτός σχεδίου. Τ« συοτί'ιψιΐΛΐ α προκατασοίευης είναι νιουγκοσλαδικής έπινοήσεως, έ- φαρμόΐονιαι δέ ϋπ ότήιν έποπτεί αν πολ.υμϊλοΰς τεχνηκοϋ έπιτελείου νιοι·γκοολά6οη'. ΤΙ ΠΡΟΤΕΙΝΟΥΝ ΟΙ ΕΑΑΗΝΕΣ ΕΞΑΓΩΓΕΙΣ Ή Εύρωπαϊκή Οΐκονομική Κοι- νότης δέν παρέχει τουλάχιστον διά σήμερον είς την Έλλάδα τάς στα θεράς προυποθέσεις διά την απορ¬ ρόφησιν τής όπωροκηπευτυκής της παραγωγής. Είς την διαπίστωσιν αυτήν προέβη ό πρόεδρος τοϋ Συν δέσμου 'Ελλήνων Έξαγωγέων Νω πών Γειοργικών Προϊόντων κ. Κ. έπικροτοϋντες τήν> πρότα- , Καράγιοιργας, κατά την χθεσινήν
γενικήν συνέλευσιν τοΰ Συνδέσμου,
στηρίζθίν την άποψιν αύτην είς
άδιάψευστα στατκττΐκά στοιχεία,
τα όποία άφορούν είς τάς ελληνι¬
κάς έξ»γ*»γάς νωπών κατά τό ϊ-
τος 1969.
Ειδικώτερον άνεφέρθη, ότι ή
κατά 5,2% καί 20,02% άντιστοίχως
μείωσις τών έξαχθέντοιν είς την
ΕΟΚ πσοτοκαλίων καί λεμονίων
κατά την λήξασαν περίοδον, άπο-
δεικνύκι τό γεγονός ότι έπιβάλΛον-
ται διαρθρωτικαΐ διαρρυθμίσεις
τής συνδετικής συμβάσεως τής χώ
ρας μετά τής Κοινής Άγοράς,
πρός τόν σκοπόν όπ<υς άπολαμβά- νη καί ή Ελλάς είς τό μέλλον των θεσμικών πλεονεκτημάτων καί εύνοιών τής ΕΟΚ όσον άφορα. είς την μεταχείρισιν καί άνταγωνιστι- κότητα των προ'ιόντων τής προα- νατρερομένης κατηγορίας. Είς την περίπτΐΰσιν κατά την δ ποίαν δέν έπιτενχθσύν αί ρυθμίσεις αύται, ετόνισεν δ κ. Καράγιοργας, ή περαιτέρω μείωσις των ελληνι¬ κήν έξαγωγών πρός την ΒΟΚ τό τραγοΰδι αύτό τόν σννϊκίνησε Ι ποο6λίπεται 6ε6«ία, μέ άποτέλε- διότι έπρόσεξα ότι μετεοανήθη. ά- ' πό τό κάθισμά τού καί επήρε μίαν Αλλην έκφρασιν τό πρόσωπον τον. Ισως είς την ψυχήν τού έξύπνη- σε τό συναίσθημα τό καίον, τής νοσταλγίας τής ήπειρωτικής Πά τρίδος τού, καί μοΰ λέγει «Νά εί σαι καλά, παιδί μου, καλά τό εΐ- πες». "Εκτοτε είς όσας έκδρομάς έπηγαίναμε μέ εκαλοΰσε πάντοτε νά τοϋ τραγονδώ τό νοσταλγικό αύτό δι' αυτόν τραγοΰδι «Έ¬ σείς 6ουνά τών Γρεβενών...». Άλλά ώς πρός εμέ τώρα, ό εΉαινος αΰτός δ προερχόμενος ά πό τόν καθηγητήν μου, μοΰ έκα¬ με μεγάλην εντύπωσιν καί ένό- μισα ότι ό καθηγητής μοΰ Εδιδε Ιδιαιτέραν σημασίαν καί ότι ε- παιρνα κάποιαν Ιδιαιτέραν θέσιν ώς πρός την εμέ εκτίμησιν τού, άπέναντι των συμμαθητών μου καί μέ την παιδικήν μόν πονηρί- αν έρωτοΰσα τόν εαυτόν μου, ε¬ άν θά Εδιδε είς εμέ κανένα βαθ μόν είς τα άρχαία έλληνικά με¬ γαλύτερον άπό τούς δλλους συμ μαθητάς μου. Αφελεία παιθική καί λάθος! Ό Α.Ζ. δέν Ιδιδε πό τέ βαθμόν ανώτερον τής πραγμα τικής άξίας τοΰ μαθητοΰ. Ό Α. Ζ. παρά την ηλικίαν τού ήτο άκούραστος καί δεινός πε σμα νά καθίσταται άναγκαία ή δι- εύρυνοις τής σννεργασίας τής Ελ¬ λάδος μέ τάς Άνατολικάς χώρας, προκειμένου νά άπορροφηθοΰν οί έλληνικοί νωποΐ καρποΐ δι1 άντι- στοίχυιν ευρύτερον άγορων βιομη- χανικών προϊόντιον άπό τάς χώρας αυτάς, διά τάς ανάγκας τής οΐκο- νομίας τοϋ τόποτι καί τόν περιαρι- σμόν τής συναλλανματικής δαπά- Παραλλήλως, ό κ. Καράγιωργας Ι γμα. ετόνισεν δτι ή Ιδιωτική πρωτοβου- λία μέ βάσιν καί τα περυσινά δεδο μενά, τείνει νά διοχετευση είς την διεθνή αγοράν βχεδόν τα 100% τών έξαγιομένων νωπων «ρρούτων, μέχρι σημείου μάλιστα, νά διαφαί νεται ότι μετ* ολίγον ή παραγωγή ωρισμένων είδών φροΰτων βέν θ« έπαρκή καί θά χρειάζεται έκ τών πραγμάτων διενρυνσιν. "Ετερον σημείον, ώς άνεφέρθη κατά την Γενικήν Συνέλευσιν τοΰ Συνδέσμοτ), τό οποίον χρήζει έξε- τάσεως, είναι ή παντελής σχεδόν άπονσία έξαγωγών νωπών κηπευ- τικών πρωίμου καί όψίμου καλλι- εργείας, λάγφ έλλείψεο>ς πλεονα-
στικής παραγωγής, ή ύπαρξις τής
οποίας είναι δυνατόν, υπό τάς ση¬
μερινάς συνθήκας, νά διπλασιάση
τάς συναλλαγματικάς εΐσπράξΐΐς
έξ άπωρων.
Έξ άλλου, ό κ. Καράγιωργας,
ετόνισεν, ότι δ κλάδος τών έξαγω
γέων νο)πών αίσθάνεται πικρίαν δι
ότι ούδεμία άνταμοιβή έκάλυψεν
τούς μόχθους τοχν καί τάς ζημίας
έκ τοϋ σκληροτάτου άνταγωνισμοϋ
είς τάς ξένας άγοράς καί τής ηύ-
ξημένης φθαρτότητος ενίων προϊ¬
όντων.
Είς την Γενικήν Συνέλευσιν τοΰ
κλάδου, ή όποία ενέκρινε την σύν¬
ταξιν νέον κατασταιτικοΰ τοΰ σνν-
δίσμου, την έγγραφήν είς αύτό"
τών βιομηχανικών χυμών, την έγ¬
γραφήν τοΰ Συνδίσμου είς την
διεθνή κλαιδικήν οργάνωσιν Κ.Λ.
Α.Μ. καί την υποβολήν ύπομνημά-
των .διά την αλλαγήν τών προύπο-
θέσεων έγγραΐρής καί άνανεώσεως
τοΰ έξαγωγικοΰ μητρώου νωπδν,
άνεφέρθη έπίσης δτι κατά την έ-
ξαγωγικήν περίοδον 1969—70 ε¬
ξήχθησαν 43.000 τόννοι νωπών πε
ρισσάτεροι άπό την αντίστοιχον
περυσινήν περίοδον, μέ συνέπειαν
νά αυξηθή κατά 14 έχατομμύρια
Ι δολλάρια τό είσπραχθέν συνάλλα-
ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ Κ(1ΝΣΤ)λΕί.Σ ΜΗΝΥΜΑ
ίκ τής 1ης σβλΙΒβς)
θαυμαβτής καί φαεινής σκέι|»«ως
των μεγάλιον τοΰ πνβύματος άγω-
νιστών .
Διά τουτο καταχωρίζω ενταύθα
ση έκ νέου τοΰς έπτά άστέρας τής
Άναταλής. Ό φωτισμός ήδη ήρ-
χισεν. 'Εποίησε την Ιναρξίν τού δ
.-τολαός Γέριαν διά των θαυμασίων
εργοιν πρωτοβουλίας τού. Γράφει
μίαν μου, ή όποία, αν δέν απατώ¬
μαι, είναι έπιθυμία ού μόνον έμή,
άλλά καί παντός πειθαρχημένου
Χριστιανόν Άνατολικοΰ ή Δυτυίοΰ,
νά κατέλθη τώρα, ευθύς άμέσως,
διά μίαν άκόμη φοράν ό Προφή-
| της Ηλίας επί τής Γης καί νά
κατασφάξη όλονς έκείνονς τοΰς ό-
' μοίους τοίς Ιερεΰσι τής αίσχύνης,
χ
ζοπόρος, άλλά κατά τάς έκδρο- , τού? θορυθοποιούς καί έναντιουμέ
μάς πάντοτε ϊκρατοΰσε τό μπα- νους·
στοΰνι τού. Κατά την έκδρομήν Ι Καί ίνώ ή πρώτη φάσις εϋρί-
πού έπραγματοποιήσαμεν είς Κου
κλουτζάν συχνά οί μαθηταί ποΰ
τόν συνώδευαν έπρο&ΐ'μοποιοΰντο
καί μάλ.ιστα κατά τρόπον πιεστι¬
κόν νά τόν βοηθήσουν είς τα άνη
φορικά μέρη. Επί τέλους είς κά
ποιο μονοπάτι άνηφορικό μάς ?τει
νέ τό μπαστοΰνι τού, τό οποίον
εκρατούσε άπά την χειρολαβήν
διά νά τόν τραι6ήξ<Λ>μεν πρός τα
επάνω, άλλά έπειδή ήτο άρκετά
βαρΰς, ώς απεδείχθη δέ έκ τών
ΰστέρίον, δέν κατέβαλλε έπίτηδες
δυνάμεις διά νά προχιορήση είς
τό μικρόν έκείνο καί ένηφορικό
μονοπάτι, οί τρείς μαθηταί οί δ-
ποίοι έκρο,τοΰσαν την άλλην ακραν
τοΰ μπαστουνιού έ'βαλαν δλα τα
δυνατά των διά νά τόν τραβή-
ξουν επάνω. "Οταν δέ πλέον έπλη
σίαξε νά φθάση είς την κορυφήν
τοΰ δροιμίσκο>, άχρησεν άποτόμο>ς
τό μπαστοΰνι καί οί μαθηταί ϊπε
σαν άνάσκελα είς τό συνεχόμενον
χορταριασμένο χο>ράσρι ένώ καί οί
ξέσπασαν είς τα γέλοια. Ό Α.
Ζ. ένώ είς τό Γυμνάσιον πάντοτε
ήτο σοβαράς, είς τάς έκδρομάς αλ
λαξεν υφος, εγίνετο όμιλητικώτε-
ρος κ.αί συχνά έδιηγείτο εύχάριστα
άνέκδοτα, άλλά παρ' όλα αΰτά τό
γέλοιο δέν δνθιξε ποτέ είς τό
πρόσωπον τού.
(ΣΤΝΕΧΙΖΕΤΑΙ)
εύτόλμως την σφοδροτάτην έπιθν- ] δ μαρτυρικός Πατριάρχης την Νέ
ωτέραν Διαθήκην τής Όρθοδοξί-
ας. Σκάπτει ?νδον. Τόν ωδήγησεν
ό άστήρ τής Βηθλεέμ, ή Άγάπη.
Έκνριάρχησεν επί τοΰ Άγίου Πα¬
τρός ή ταπεινοφροσΰνη καί ή νπο-
μονή. Είναι ό Πατριάρχην μας.
Είναι ή γλυκεϊα μορφή τοΰ νυν
αιώνος. Είναι ό διεθνής "Αγιος.
Είναι δ ΕΙρηνοποιός, ό διαπρύσιος
κηρυξ τής Άγάηης καΐ ΰπομονής.
Είναι αύτάς, όστις έστήριξε την
πανσθενουργόν καί παντοδύναμον
αγάπην έπϊ των έν τώ νόμφ Κν-
ρίου δυνάμΐων, όφείλει δέ κοί υ¬
πό απαραιτήτου καθήκοντος νά μέ¬
νη καί νά παραμένη επί τοΰ 6ρά-
χοτ' τής μακαρίας καί άπηράτου ύ·
πομονης. Ό οέ Πατήρ καί θίός
τής ύπομον-ής βλέπει καί άκούε»,
συμπ,ονΐϊ, ένισχύεί καί πε·ριφρουνεί
τόν άγωνιστήν τού διά πλείονος
ί»πομονής καί τηρών αυτόν άπρό-
σκεται εισέτι έν σπαργάνοις, δ μέ¬
γας καί έν μείζοσι ιμέγιστος έν
Όρθοδόξοις κεκλεισμένος ών έρ-
μητικώς είς τό Φανάριον, καί ένώ
έμελέτα ένδελεχώς την αντίδρα¬
σιν τοϋ έργον τού, συγχρόνως, νυο.-
ΘΕ; πιστεύομεν, έφωτίζετο διά νέ¬
ου θεοπνεύστου φωτισμοΰ καί έξ
αυτού έξαπέστειλε δ<ά τοΰ μτιντδμα
τος αύτοΰ την αγίαν ημέραν
τών Χριστονγέννω'ν την νέαν ηιροσ
φοράν τού πρός άπασαν την άν-
θρωπότητα, την προσφοράν τής
Καταλλαγής. Ή λέξις καταλλαγή
είς την γλώσσαν τής Έικκλησίας,
σημαίνει «σνγχώρησις», καν προϋ-
ποθέτει αυτή συγκράτησιν κοινής
τραπέζης, γύρωθεν τής οποίας μέλ
λουν νά καθίσουν πρός θεολογι
κόν Διάλογον, οί πεφωτισμένοι κλη
ρικοί, ϊνθα εάν μέν δέν επιτευχθή
δ άρχήθεν έπιδιωκόμενος σκοπός
(όπερ δύσκολον έστι έν τώ νυν
αίώνι... άλλ' έν καιρώ όπωσδήπο-
τε... γενήσΐται μία ποίμνη είς ποι-
παθόντες καί οί δλλοι μαθηταί έ3* μην...) νά επιτευχθή τουλάχιστον
ή «Αλληλεγγύην καί θά επιτευ¬
χθή, εάν κυριιαρχήση ΓΙνεϋμα Ά-
γάπης.
Είναι αναμφισβήτητον δτι 6ί«-
μα ηδη κατέστη έπ' εσχάτων τοίς
πάσι τούτο: "Οτι βηλαδή άνεβίω-
σεν ντα έπτάφωτος λυχνία, ή έξ
Άνατολών. Τό φώς καί πάλιν έξ
Άνατολών. Ή λυχνία αυτή, ώς
ένιαία φωτεινή λαμπάς, θά φωτί-
ηρ
σβλητον άπό πάντα πειοασμόν.
«Ή άγάπη, ή ταπιεινοφροσύνη,
ή ύπομονή τών πενήττων ούκ άπόλ
λυται είς τέλος» κατά τόν Προφττ
τάνακτα Δαυίδ. Καί καταλήγον τό
μήνυμα τοΰ σοφοΰ καί θεοπέμπτου
Πατριάρχου Άθηναγάρου, οροντο
φιοντί ώδέ πως:
«"Αν ό θεός ών ένδεής ηλθ«
ποός ήμ&ς, τίς έξ ημών άνενδεής;
Ουδέ είς. ΟΙ πάντες, ώς ατομα,
ώς έκκλησίαι, ώς λαοΐ είμεθα έν-
δεείς αλλήλων, άλληλέγγικκ». Αύ
τό είναι τό Εργον τής Καταλλα-
γης.
Είθβ νά ακοτίση τό Πανάγιον
Πνεΰμα τοΰς Άγίους Προκαθημέ-
νους πασών τών 'Βκκλησιών νά
πραγματαποιήσουν «έν πνεύμ α ι ι
καί άληθεία» αμφότερα, δηλαδή
την Σ υμφιλίωσιν καί την Συγχώ-
ρησιν, δταν ευρεθούν ημέραν τινά
«κύκλω τής τραπέζης». Ημείς δέ,
Κλήρος καί Λαός, άς {«ακούσω¬
μεν μέχρι θανατον είς τα άπό θε¬
οδ ϊτορίσματά των.
ΣΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΗΣ ΚΛΤΟΧ ΗΣ
ΜΙΑ ΕΛΛΗΝΙΔΑ ΣΤ ΗΝ ΚΑΤΟΧΗ
ΤοΟ συνεργάτου μ.ας ΔΗΜ. ΑΌΓΤΣΟΓΙΑίίΝΟΠΟΓΛ.ΟΓ
Ο ΠΑΤΗΡ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΑΟΥΙΖΟΣ
νο,
Μά δέν ήσαν σφαίρες εκτελέση
οϋ ά,τοβπάαματος. Ήταν τό τραί
,ιηί' άποτομα σταματησε στύ
Κακοσαλεσι. 'Η ποοιστα-
νά βγή άπό τύ στή-
άναστεναγμός.
«ταθμ»
ιιέν'
θο;
Ό ϊλεγχος των ταυτοτητων γε
νοτανε σνχνά καί ό κίνδυνος δέν
ί)Ε«ϊ· Πολλές φορές δταν σταμα
τό τραίνο, ό μουγγός έρ-
άπύ τύ 6αγόνι ποΰ
ή προισταμέ-νη, καί την
^ττοΰοε μέ χαμόγελο, ένώ αυτή
πκινοτανε ψυΧ'κά κονρασμένη.
Τό τριιίνο καί πά/1 ξεκίνησε ναί
τα σφυρίγαατά τού δια¬
λαλούσα* την άφηξη τού στό στα-
χάΐονε
.ι
Βμό
τών Αθηνών!
'Εοω σταθμός Αθηνών! Γεομα-
νιχός ελεγχος!
Τα έ.τιβλητικό. πηλίκια των Γερ-
αανών σοϋ εδιναν νά καταλάβης
,ώ: έδώ τα πράγματα δέν άστει-
Όλοι πέρασαν άπό ϊλεγχο. Καί
μία όλόκληρη ίόρα γιά
νά 6ρεθονν δλοι εξω> άπό τόν ε-
λεγχο τού σταβμοϋ Αθηνών.
Ή -τροισταμένη, κουρασμένη ά-
,ιΑ τίς άλλεπάλληλες συγκίνησις,
Ινειρε τό κεφάλι της σ' έ'να στή-
Χο ήλεκτρικοΰ, γιατί νόμιϊε πώς
Κοντά της δρέθηκε ό
θάφ
μουγγός, ."τού μέ αγγλικη προφορά
τής ?ίπε:
__Ντεσποινίς Μάνια, γιατί τγέ
ιιετε; Ντέν εχετε τάγος! Ντέν εί-
οτε- παλληκάλι!
Την (ττιγιιή έκείνη άκούτττηκαν
πέντε συνθτ-,ματικές σφυριξιές, πού
καλοϋσαν τόν "Αγγλο.
—Εύκαλιστώ πολύ, ντεσποινίς
Μάνκι, τής είτε, σφίγγοντας τό
χέοι της καί έσπευσε πρός τό μέ-
(>ος πού άκούσθηκαν οί σφυ,ριξιές.
"Τστεοα άπό λίγες μέρες, τό ί-
διο τραίνο μετέφερε την προιστα-
μένη τών σκσσιτίων μαζύ μέ τρό-
φιμα στήν περιφέοεια Σχηματαρί
ου, γιά νά εξακολουθήση τό εργο
τή; περιθάλψεως τών μικρών παι-
νοδιών. Στό σταθμό περίμενε μέ
άγο>νία ό εφεδρός μας Νάστορας.
Σάν ϊίφθασε τό τραϊνο καί κατε-
βηκε ή κοπέλλα, την επλησίασε,
την χαιρέτησε καί την κύτταξε κα
τάμματα.
Στήν 6ον6ή έκείνη ερωτήση,
ή προισταιμένη άπάντησε μέ τό
κλείστμο τών ματιών της. Ό εφε¬
δρός μας εκλεισε κι' αΰτός μέ Ικα
νοποίηση τα μάτια τού καί χαμο-
γέλασε.
Πέρασαν ιιέρες, βδομάδες, μή-
νες.
Ό Νέστορας Βάθης εκρυβε μέ
σα τού την 'Ελλάδα. Ήταν "Ελ¬
ληνας. Καί επεσε πάνω βτις έ-
παλςπς τής ίδέας τής Μεγάλης
"Ελλάδος.
'Η πνοίσταμ.ένη, σάν άκούσθη-
καν ο! πρώτες καιμπάνες τής έλ-
ληντ'.ής ελευθερίας, εΊςτυγε άπό την
περιςϊςεια Σχηματαρίου καί πή-
γε στη Άθήνα, στό σπίτι της,
ΰσ δικούς της, γιά νά
κοτά στ
ήσνχήση
ΤΕΛΟΣ
Δ. Κουτσογιαννόπουλος
Άπό την έποποιιαν τής Βορείου 'Η πείρου
ΤΡΕΜΠΕΣΙΝΑ
Τού συνεργάτου μας κ. ΙΩΑΝΝΟΤ ΑΝ. ΒΒΡΝΑΡΔΟΤ
(Σννβχεια έκ τού προηγούμενον) ψτν των βλίμ+ιάτων τού, είς τάς
μικράς, σταθεράς καί σημαντικω-
0. 28 ΟΚΤΩΒΡΙΟΤ 1940
Την εσπέραν τής Κυοιακης της
27ης Όκτωβθίου, είς τό Ήράκλει
όν επεκράτει ή συνήθης κίνησις
τ&υ έορτασίμων ήμεοών. Οί περι-
.τατηταϊ έκυκλοφόροι»ν κατά πν
χκοΐις όμίλους είς τας κεντρικάς 6-
δούς χοί τάς πλατείας Τριών Κα¬
μάρων καί Νικηφόρου Φωκά, τα δέ
χρντοο ηβαν κατάμεστα πελατών.
"Εκ τών ραδιοφώνων ήκούοντο οί
ρΰχάοιβτοι ηχοι έλαφράς μουσικής
καί υπό την φωτοπλημμύραν τών ή-
λ£κτρι«ών λαμπτηρων ,οί κάτοικοι
εγένοντο άμΐριμνοι τα άναι^υκπκα
των.
Μίταξϋ τού πλήθους των πολι-
τών οιεκρίνοντο καί πολλοί άξ)-
χοί, έξ αυτών δέ οί .τροσφάτως
πςοσκ/.ηθέντες υπό τα δπλα έ'φε-
δροι άνεγνίορίζοντο άμέσο>ς έκ τής
έπειγόντως μεταποιηθείσης στο-
λής των, την άΗοίαν έφερον μετά
χαρςατηοιστικής ύπερηφανείας, άλ
λά χαί έκ τού άδεξίως ζο)ηροϋ χαι
οετκτμού πρός άνωτέοους, κατο)-
τέρους, οτναδέλφους καί Ιδιώτας,
οιινοδηΌμένου μέ... μειδιάμα-τα φι
λι«ά.
Ό γράφων παρηκολούθει την
κίνησιν έκ τού εξώστου τής
Στρατιωτικάς ΛέΊβχης δπου έκά-
βητο μετά τού υίοΰ τού.
Τίΐτοτε, απολύτως τίποτε, δέν
.·τρομή.νυε την θυελλαν ποΰ έπρό-
χειτο νά ένσκήψη μετά τινάς ώ -
θας...
Την πρωίαν τής επομένης άνηγ
γέλθη έκ τού ραδιοφωνικοϋ στα -
θμοϋ τών Αθηνών ή κατά τής
ΈλΛάδο; ίταλική έ.ιιβουλή καί ή
έναρξις τοΰ πολΐμου.
Είς τό εξωθί τή; Στρατιοιτι
■κης Λέσχη; οταβμεΰον λεοφορεί-
ον αυτοκίνητον των Άξ)κών τοϋ
43ου Σιιν)τος, προσήρχοντο οδτοι
χατά την συνήβη ώραν των, αλλοι
πληςοορορΐΊθέντες τό γεγονός κ.αί
ηχολιάϊοντες τούτο ξιοηρότατα και
άλλοι απληοοφόρητοι, μ έ την ΰ-
-τνηλίίΐν ένθρονκΐμένην είς τό πρό
οωίΐον, όπότε υφίσταντο αληθή αί-
τρνιδιαβμόν άκοΰοντες την σι·γκλο
νιστικήν είδησιν.
Ό Διοικητής, άναμενόμ€^■ος σν
νήβως έκεΐ κτιτά την αυτήν ώραν,
δέν εφάνη καί τότε ό άρχαιάτερος
έ.τιΛαίνοιν Άξ)κό; διέταξε τόν ό
δηγόν ν' άναχο>ρήση Εχο> την 6ε-
βαιότητα ότι ό Σνν)ρχη; Παπανι
χολάου, πληροφορηθείς έγκαιρότε-
Ρον τα τής καταστάβεως, θά είχεν
■ήδτι μεταβή είς τό στρατόπεδόν
Ρουβιών.
Πράγματι δέ ούτω συν*6η.
Ό έπιτελής τής έ&δομάδος, εύ
'ΰς ώς έσταμάτηβε τό αυτοκίνη¬
τον είς τόν περίβολον, είδοποίηΛε
οΰς έπιβαίνοντας νά συγκρντρο) -
Άξ
τάτας φράσεις τού. Τα γνωστά ρη
τορ.κά τού σχήματα καί ή συνή
θης εύφράδεια έξηφανίσθησαν,
διότι εγνώριζε καλώς δτι πάσα πά
(>! οχομενη στιγμή ήτο πολύτιμο;
Είχεν £λθει ή ωρα τών έ'ργιον.
Σ υμπύκνωσις τών δσων εΐπε τ< τε είναι αύτά τα λόγια: «Είμεθα μικροί άλλ' ή μα; δύναμις είναι τεραστία. θά ς γ βοΰν είς την αίθουσαν των μοτικών τού Συν)τος, κατ' έντο '·ήν τοΰ Διοιχητοΰ. Έντός όλίγο)ν στιγμων ή αϊθου ή λ γ γμ ήτο ύπερπλήρης, καί προοήλ- β«ν έκεϊ 6 'Τποθιοικτη-ής Άντ)ιο- XI; Πλεύρης Νικ., όστις ανευ προ τού; νικήσωμεν! Μάς άδικοϋν. Ό Θεός είναι προστάτης μας. Νά με τα&ητε ολοι εί; τα τμήματά σ«ς καί ν' αρχίση άμέσως ή έργαοία. Νά κοιοποιηβοΰν οί (ράκελλ,οι επι (-τρατεύσεο)ς. Νά διανειμηθή ΰλι νόν είς τούς Λάχους ύποδοχής τώ ίφέδρων. Νά συγκληθοΰν αί Έ πιτρ^παί 'ΕΛΐτάξεως καί κυρίιος τίΓιν μεταφορικων μέ<σων. Νά έ φα.ο·μοσθή τό Σχέδιον 'Εκκενανσε α>ς των υλικών. Οί στρατών,ε; νά
ϊγκο<ταλειφθο1>ν, καί οί Λόγοι νά
κ.'ΐτασκηνιίκΐονν είς τόν έλαιώνα
σΐΊΐφωνως πρός τάς διατανάς ποί
έ'χουν / ά6ει. Τό Ι Τάγμα θά έγ-
είς τα Πεζά διά την ύ
πεδοχήν των έφέδρων. 'Τπενθυμί
ξοι τα καταφύγια έν περιπτώσει
εοιιπορικής έπιδρομής. Την σκιάν
τών δ/νδρων, την άκινησίαν, τα
ιύ;'ματι'. Ό κύριος 'Τποδιοικη
τής νά έπιβλέψη διά την έκτέλί
σιν τώ. διαταγών μου. θά εΰρί-
«κωιισι διαρκώς είς τό γραφείον
αον. Δκιτελοΰμεν πάντες έν αύστη
ροτάτη έπιφυλακή. Ληισιμονήσατ
τάς οίκογίνείας σας άπό τής στι
νιιής τιιυτης. Έλεύθεροι κύριοι»!
Άνήλθε την κλίμακα πηιδώ'
άνά δύο βαθμίδας, οί δέ Άξ)κο
διεσκορπίσθησαν τρέχοντες πρό
πάσαν κατεύθιη'σιν.
Ενός μιάς ώρας έτοιχοκολλή
θησαν είς τό Ηράκλειον οί πίνα
κες μΐ την προκήρυξιν τής επι
στρατεύσεως, ευρίσκοντο δέ καθ
οδόν διά τάς επαρχίας τών νομών
'ίϊρακΑ.-'Όυ καί Λασηθίον Άθ)
μετασ/Γς όντες είς ταύτας τούς φα
κέλλους *.ΐ(Πρατεύσεως καί τώι
επ τάφρων.
Αυτομάτως ή φυσιογνιομία τοϋ
στρ.ιτοπέδι,ι των Ρουσιών μετε -
βλήθη. Ποωτοφανής κίνησις φο«-
τηγών καί έπιβατικών αύτοκινή-
των, πο/ιτών, στρατΐίοτικών, ήοχι
σεν είς την μεγάλην πλατείαν πρό
τών γραφείων τού Συντάγματος,
είς τάς αποθήκας ύλικοΰ, είς κάθε
ανοικτόν χώρον. Πάσαι αί αρχαί
τής πόλεως προσήρχοντο είς επί¬
σκεψιν τοϋ διοικητοϋ, περιβληθέν-
τος μέ την δικαιοδοσίαν τοΰ Στ^οα
τιωτικοΰ Δ,ιοικητοΰ Άνατολ ιχήί
Κρήτης, διά νά λάβουν πληροορορί
άς, διαταγάς, όδηγίας. ΟΙ δέ έ'-
φεδροι έκ μονίμων άξαοματικοί,
προσκληθέντες καί μή, κατέ^α-
σαν φέροντε; την στολήν τοιν. ίνα
δια,τεθοϋν εί; υπηρεσίας άσχέτως
πολιτικών ή πολιτειακών προνημά-
των. Πάντες εγένοντο δεκτοί είς
τό Γραφείον Έπιστρατεύσεως κα'ι
τοίς ανετέθησαν καθήκοντα είς τάς
Ηϋτύχησε ό ΙΙ.Λ. νά ήδη την
Καλλίπολιν ελληνικήν. 'Εκμμάτιβε
περίφανη ή κυανάλειικος καί έγέ-
μισε μέ τα ώραϊα χοώματά τη;
ήν ΙΙροποντίδα, τόν Έλλήσπον-
ον, τόν ουρανόν τής Θράκης. Τό
►νειρο, πού γενεές γενεών όνει-
?εύτηκαν, εγινε πραγματικότ η ς.
Η Άνατολική Θράκη εγινε έλλη-
ική. Οί "Ελληνε;, ΰβτερα άπό τό
σα, έτών πολλών δεινά, άνέπνβυ-
σαν τόν άέοηι τή; ελευθερίας. Τί
με γιά τόν άλλον καί τό τό πρά-
ραξαμ* τό ικαλό, πού κάθε μερά
θά κάμνουμε, θά τό κάμνουμε μέ
τΟΓίην προθιιμίαν καί καλήν διάθε¬
σιν, ώς νά πίνουιμε ρνα ποτήρι &ρο
σερό νερό.
Την φιλανθοο>πίαν την έστήρι-
ζε ούχι έίΐί τού οίκτου, άλλά επί
τής δικαιοσύνης. Πάντοτε έπανε-
λάμβανε τύ τοΰ Δαυίδ, στόν οποίον
βαθέως έπίστευε καί πολΰ έτήρει.
«Δίκατος άνήρ , έλεών δλην την
ήυέραν». Τό δέκατον τών είσοδη-
Είς τό ξενοδοχείον τής Μ. Βρεττανίας
Άπό τιϊν Συνεστίασπ τοϋ 40οϋ
Συατήματο^ Προσκόπων Αθηνών
Τού συνεργάτου μας κ. ΧΑΡ. ΠΕΤΡΟΠΌΤΛΟΤ
εύττ·χία! Λίγη είναι ή χαρά, πολ-
λή είναι ή λύ,τη στόν κόσμον αϋ-
τόνι
Νά, καί έφθασε τό άπαίσιο έκεΐ
νο 1922, μέ την άνευ .-τροηγουμέ-
νου, γιά τοΰς έν Τουρκίί* "Ελλη¬
νας, καταστροφήν. Ή Ριομηοβύ-
νη, ή έν Τουρκία, ξερριζώθηκε κα'ι
ήρθε δλη στήν στοργική Μητέρα,
την 'ίϋλλάδα. 'Ωχριοΰν δλες οί κα-
ταστροφές, δλοι οί διωγμοί, μπκ?ο-
στά στό κακό τσϋ 1922. Οδτε μέ
την Άλω-ση τής Πόλης μπορεϊ νά
συγκριθή, γιατί τότε οί "Ελληνες
μείνανε στό ίερό τους χώμα. 'Ε-
νώ τώρα τα πάντα ξ,εριζώθηκαν.
Τίποτε πιό μεγάλο κακό, άπ' τό
νάχάση κανείς την πατρίδα τού,
δεν ΰπάρχει. Μονάχα δσοι τό ε-
παθαν τό νοιώθουνε, αλλος κανείς.
Άπό πατρί&α καί γονιούς γλυ-
κντερο δέν είναι. Τό «Ιπε ό ποιη-
τή; καί τό ενοκοσαν τα πλήθη) τών
προσφύγιον θράκης, Μικρασί α ;,
Πόντον.
"Επρεπε νάναι κανείς —άλλά
ποϋ ν ά βρεθή— συγγραφεύς δει-
νός, άπό έ'»είνους ποΰ εχοΐΎ χάος
στήν γραφίδα τους, δπ<υ; εΐπε ό Βίκτο>ρ Ουγκώ, ό αφθαστος' —
γιά νά περιγράψη, ώς πρέπει την
καταστροφή αυτή, την πρωτοφανή.
Καί έφθασε <ττήν Έλλάδα, ώς αλ¬ λος Αίνείας μέ τα είκονίσματά τού ό Π.Λ. 'Εγκατέλειψε την θράκη τού, πού τόσο αγάπην, έπόνεσε καί ύπηρέτησε. Καί ?)λθρ ή τελευ¬ ταία πράξις τοΰ θράματος, ή Μι- κρασιατική Καταστροφή καί ή έκ ρίζωσι;. Μεγάλη άδικία, τόβο με γάλη, ώστε νά παρενοχλή τον θΐό Είναι αδύνατον ή απειρος Δικαιο- σύνη τοΰ θεοΰ νά μην έπεμ.6η καί αποκαταστήση τό δίκαιον. "Ας δώ ση ό θεός νά γίνη Ιτσι. "Ιβο>; άρ
γήση, άλλά θά γίνη.
Τό 1923 εγκατεστάθη στήν Ά-
θήνα. 'Ετοποθετήόθη έφημέριος
στόν "Αγιον Γεώργιον Κττνασάρ-
γους. Ώργάνωσε λαμπρά την νέαν
έναρίαν. 'Εΐκήρυττε τόν λόγον τοΰ
θεοΰ. Ώς έξομολόγος πολλές προ
σέφερε ΰπηρεσίες. "Εφερε κοναά
στόν Κύριον έκείνους ποΰ εΌρυγαν
μακράν Τού. "Μρικΐε τό πρώτον
Φιλάπτωχον Ταμείον καί έδοήθησε
τούς πολλούς πτιοχοΰς (ή ένορία
πτοιχή).
"Ολη ή ένορία εΰγνοΐιμονεί τόν
γηραιόν λευίτην. ,
Τό 1933 τοποιθετείται Ιερεύς
στήν Αγίαν Φοηεινήν Νεας Σμύρ
νης. Καί έδώ δρή χβκΐτιανικώτα-
τα, Κηρύττει τόν λόγον τοΰ θεοΰ.
Έξομολογεί καί νον»θετεΐ. Ί&ρύει
τό πρώτον Φιλόπτο>χον Ταμείον.
Οί πτωχοί είναι ή άδυνααία τού.
"Ας όμιλτκΐουν αύτοι οί άριθμοί
Τό 1937 διαθέτει γιά τοΰς πτω¬
χούς τής ένορίας τού 61.344 δρα¬
χμάς, τό 1938 δρχ. 75.312, τό
1939 δρχ. 99.639, τό 1940 δρχ.
106.760, τό 1941 δρχ. 220.544.
Βοηθεΐ, όίστε νά αρχίση νά Ανε
γείρεται ό ίστορικός Ναός τής Ά-
γίας Φωτεινής, ή ώραία συνέχεια
τοΰ όμοννύμου, λάμψαντος Ναοΰ,
τής άπολεσθείση; Σμύρνη; μα;.
Αίσυθάνεται ιδιαιτέραν χαράν καί
αγαλλίασιν γιατί λειτοιιργεί μέβα
στόν ιστορικόν αυτόν Ναόν τή;
Άγία; Φιοτεινής, ή όποία εξήλθε
ΰδροφύρος καί εΐσήλθε θεοφάρος!
Τί θαΰμα! Μετέφεραν καί έδώ οί
Σμυρνιοί τα αγια τών άγίο)ν τους.
Τί ίπαινος τούς πρέπει γιά την 6α-
θειά τους πίστιν, γιά την ώραία
συνεχεια.
Τό 1947 μέ πολύν κόπον καί πό
νόν Λναγκάίΐεται, λόγοι παθήσεως
τών όφθαλμών τού, νά παραιτηθή.
Ό πατήρ Λουίζος δέν ίερουργϊϊ.
Ε
Έπιτροπάς Έπιτάξεοον
έφοδίοιν, κτηνών, αυτοκίνητον
, ■, , < ι καστος έξ αυτών ελάμβανε τον (ρκ με άσυνήθη συνοφρυοκτ.ν ^> ^ ψ,ηον ^^ ^
ών έξόδων τον καί
το δρομαίως.
(Συνεχίίεται)
ελαίιε την αναφοράν τοΰ έπιτε-
άμέσως διέταξε άγγελια
ί είδοποιήση τόν Διοικη- ,
δτι οί κύριοι Άξ)κοί τοΰ
συνεκεντ<ιο'>θησαν. Με-
τά τίνα λεπτά έφθασεν ό Διοικη-
Τ1ί, πάντες ήγέρθησαν καί ό 'Τ-
Λοδιοικηττής άνέφίρε περί τής π<ι- ^ονο(ας των. Ό Συν)ρχης Παπανικολάου, ^ωηςός καί νευρικός συνήθο>ς, έ-
"Χείνην την στιγμήν εφαίνετο δλ -
^°ί δνθρίοπος. Όλόκληρος ή επί
πολλοΰς μήνας δυσκόλως άποκρυ-
'ϊτομίνη αγανάκτησις τού εναντίον
τών δολίων Ίταλών, καί μέ συγ-
>ΐίχαλννμμένας λέξεις, έκφραζομέ -
ν0» εκάστοτε άνωνύμως καί άορί-
■^τ»ζ λόγω των άνίοτερω όδηγι-
*ν. έξεοηλώθη είς την αγρίαν λάμ
ύπεόθυνοι συμφώνως τώ νόμν
1090)1938
ΊδιθκτΛτης - Διευθυντάς
ΣΟΚΡ. ΣΙΝΑΝΙΔΗΣ
Κατβικία Ναύαρχον Βάτση 55
Προϋστάμβνος ΤυπογραφεΙου
ΓΛΒΡΙΗΛ ΓΑΒΡΙΗΛΙΔΗΣ
Κατοικία Σπσρτάκου 12
ΑΜ4ΗΑΛΗ
ΖΗΤΕΙΤΑΙ μικρός γνωρίζων
χρήσιν ποδηλάτου. Πληροφο
ρίαι είς τα γρβιφβΐα μας, Νί
κης 26, τ,,λ.229.708.
Η ώραία τού φο>νή δέν
πλέον μέσα στόν Ιστορικόν Ναόν.
'Εκείνο, δμως, άπό τό οποίον
δέν θά παραιτηθή ποτε, είναι τό
πνευματικόν τού έ'ργον καί η φι-
λανθρωαΐία. Αύτά τόν συνέχουν
πάντα. Γι' αΰτό προσέρχονται ά¬
πό τα πέρατα των Αθηνών, άπό
τόν Πειραια, νά έξομολογηθοΰν
«ττόν πατέρα, οπο); τόν έλεγον δ-
λα τα πνευματικά τού παι&ά. Καί
την πρε<τ6ιΐτέ·ραν τοΐ', την αγίαν εκείνην ύπαρξιν, μητέρα την ϊλε- γαν. Καί έκείνοι τα εΐχαν δλα παι διά τους. Ποιό;, άλήθεια, δέν πήγε στόν Π.Λ. καί δεν αίσθάνθηκε νά φεύ- γη τό δάρος τής άμαρτίας τού καί ά γίνεται ίκανός γιά μιά νέα χρκττιανική ξ(ι>ή, γιά μιά έξάρμη-
ση άρετής;
Σέ δλα τα πνει»ματτκά τού παι¬
ί πί<ττιν, αρετήν, μετά- δία νοιαν, έξομολόγησιν καί νά κοινω- νοΰν, δσο μποροΰν συχνά. Συνι- (ϊ άκάμη φιλανθρ{ι>π£αν. Δέν πρέ
ϊ
ππ, έ'λεγε, νά περάση ήμέρα χοι
ρίς νά κάνοιιμε μιά γενναίαν πρά¬
ξιν φιλανθροιπίας. θά έλεγχθώμεν
αύστηρά παρά τοΰ Κ·ρίου, γιά έ-
«εϊνο πού μποροΰσα.με νά πράξου-
μάτονν τού, ελεγε, πρέπει κανεί;
νά τό διαθέτη γιά τούς πτωχούς.
Καταφύγη τών πτωχών καί ένδε-
ών ή οίκία τού. «"Οσοι πτωχοί ι
προοέλθετε», καί προσήρχοντο γεν [
ναίω; δέ έβοηθοϋντο. Εγνώριζε
δλου; τού; πτωχού; τής Νέας
Σιιύρνης. "Ελεγε άκόμα δτι γιά
τούς πτωχούς καί αδύνατον; ζώ¬
μεν είς την ζωήν αύτην. Δέν εση¬
μειώθη περίπτωσις νά προσφύγη
πτωχό; στόν Π.Λ. καί νά μή 6οη
ΘηΘή σοβαρά.
"Εχει λαμπρόν επιτελείον άπό
φιλανθρώυτους κυρίοις τής Νέας
Σμύρνης. Βοηθεΐ τούς πτωχούς,
αποφυλακίξει τούς κρατονιμένου;
γιά μικροχρέη πρός τό Δημόσιον.
«Έν φυλακαί; ή,μην καί έπισκΐ-
ψασθέ με». Πηγαίνει ό ίδιος μαζί .
μέ τάς κυρίας στίς φυλακές Καλ-
λιθέα;. Κάμνει τελετήν, νουθετεϊ
τού; κρατουμένους καί παρ' αυτού
άποφυλακιζομένους. Κλαίει δ Εδι-
ος, αί κυρίαι, οί κρατούμενοι καί
τό προσωπικόν τών Φυλακών.
Ό ΐδιος πρώτος ίδιδε τό κα-
ράδίιγμα σέ κάθε έκ&ήλ(οση φι-
λανθρωίΐία;.
Άπό την μικράν τού σύνταξιν
καί άπό την μεγάλην τού >>ίκονο-
μίαν, έδώρησε ζών 20.000 δραχμάς
στήν έν Νέ({. Σμύρνη Εθνικήν
Στέγην καί 20.000 δραχμάς στό
"Ασυλον Άγίου Άνδρέου Νέας
Σμύρνης. "Εοωσε στά όρφανά παι
διά χαρές. Τί ώραιότερο δέ άπό
τό νά βοηθήση δυό κυψέλες, τής
άρετής καί τοΰ άγαθοϋ.
Προσέφερε καί μία μεγάλην ε¬
θνικήν θά την είπομεν, υπηρεσί¬
αν.
Επί δέκα συνεχή ετη ε'γραφε
την ιστορίαν τής πατρίδος τού
Καλλιπόλεος, άπό τό 1900—1922,
την δραματικόν αύτην περίοδον
γιά την θρακικήν Χερσόνησ ο ν.
Έξ ιδίας αντιλήψεως πιοτό; άφη
γητής. "Οταν έτελείι»σε τν συγ-
γραφήν τού, επαψε νά βλέπη. Καί
γράφει ό εΰλαβής ιερεύς στόν έ-
πίλογον τα έξη; θαυμαστά, χρι-
στιανικά:
«Επί πολλά ετη ήσχολήθην μέ
την συγγτέραν καί διαρκώς έμε
λέτα. "Οταν εστερήθη τό φώς τού
τοΰ έδΐάβαζαν ή πρεσβυτέρα τού,
τα παιδία τού, τα πνε·ματικά τοΐ'
παιδία.
Την 19ην Φεβρουαρίου 19&0, ό
Π.Λ. άνεπαύθη έν Κυρίο.), άφοΰ
επί ενα αίώνα ΰπηρέτησε τό θέλη-
μα τοΰ θεοΰ, την 'Ελλάδα, την νε¬
ολαίαν, τούς πτωχούς, τούς άδυ-
νάτους. Απήλθε πλήρη; ημερών.
"Εκαμε, ενα έργον πού θά μείνη
γιά πάντα καί ώς παράδειγμα.
Γιά τόν Π. Λ. εφαρμόξεται δ,τι
είπεν ό ποιητής «Νά περάσο>, δί-
χοις νά πεθάνιο».
Ό Δήμος Νέας Σιμύρνη;, τι-
μών την μνήμην τού, στήν πλα¬
τείαν πού ευρίσκεται, μπροστά στό
σπίτι τ-ου, εδιοσε τό οναμα «πλα-
τεϊα Λοτΐζου».
Ή έν Νέα Σμύρνη Όρθόδοξος
Αδελφότης «'Η έν Χριστφ Άγά
αη», τιμώσα έκδήλίος τόν εΰλα6ή
ίερέα, συνέλαβε την ωραίαν ιδέαν
τής προτομής τοϋ αειμνήστου. Την
Άδελφότητα συνέτρεξαν σοβαρά
τα παιδία τού, τα πνευματικά τον
παιδία, τα έν "Ελλάδι καί Άμερι-
κχ). Ό καλλιτέχνης γλύπτης κ. Λά
ζαρός Λαμέρας, καθηγητή; τής
γλι»πτικής τοΰ Έθνικοΰ Μετσοδεί
οί1 Πολυτεχνείου, άπέδοσε έπιτι>-
χώς την Ιεράν τοΰ εύσεβοϋς λευί-
του μορφήν. Συγχαίρομεν άπαν¬
τας. Έτίμησαν καί έτιμήθησαν.
'Η προτομή εστήθη στό κέντρον
τή; πλατεία; Λουίζου ίΐς αιώνιον
μνημόσΐ'νον τοΰ αειμνήστου Π.Λ.
καί γιά νά μαρτυιρη δτι οί άγα-
πώντες τόν θεό καί πονοΰντες τούς
πτωχούς, βραβεύονται καί δέν λη
γ μονοΰντπ,
Ή τελετή τών άποκαλυπτηρί-
ων εγένετο στίς 22 Φεβρουαρίου
Κυριακήν καί ώραν 12 καί 45 μ.
μεσημβρίαν υπό τοΰ Μακαριώτα¬
του Άρχιεπισκόπου μας Κυοίου Ί
ερωνύμου. Κατ' αυτήν ωμίλησαν
ό κ. Λ. Λεοντιάδης, πρόεδρος τής
Αδελφότητος «Ή Ιν Χριστώ Α¬
γάπην, ό πατήρ Βασίλειος Τζο-
βλάς, προ'ιστάμενος τοΰ ίεροΰ να¬
οΰ Άγίας Φοντεινής, έτελεσε τύ
τρισάγιον καί άκολούθιος δ πατήρ
Κωνσταντίνος Άνδρουλάκης έ-
Στό πολυαε.λές καί άρχοντικόν
ξενοδοχεΐο τής Μεγάλης Βρεττανί
άς, τό Σάββατο τό βράδυ, 21 Μαρ
τιου, εδίικΐε ή Έπιτροπή τού 40οΰ
Συστή,ματο; Πιροβκόπων Αθηνών,
την 4η έτησία σννεστίασή της, πού
εσημείοκΐε λ<ΐ(μπ;ρό(ρϋ)τη καί άναμ- φισβήτητη έπιτυχία. Χτήν είσοδο νεαρές, πρόσχαρες άτθί&ες, μέ λεπτά χαρακτηριστικά, προσέφεραν στού; είσερχομένου; δλοκάκκινα γαρύφαλλα, ένώ ή μι- κρή όρχήστρα τού ξενοδοχείον έ- σιγόπαιζε λνρικέ; καί γλυκόηχε; μελωδίες. Καί μέσα στή φωτόλου- στη καί καλαίσιθητη. αίθουσα τοΰ ξενοδοχείον, κομψές καί κοσμικές κυρίες καί δεσποινίδες, μέ υπέρο- χες κομ,μώσεις, πού τούς £διναν τονισμό στά ροδόχροΐιμα πρόσωπα καί στά τεχνικά μακιγιαρισμέν«α μά τια, κωθώς καί μέ συγχρόνως άμ- φιέσεις σέ ποικίλονς συνδνασμούς, μέ διάφαρε; άποχρώσεις, διέγρα- τραγ μίαν είκόνα ώραία καΐ ξηλίυ- τή. Άλλά καί οί σύνοδοί τους, πού οί περισσότεροι φοροΰσαν ?νδι>μα
έπίσημο, ήσαν, όμο>ογουμένως, εΰ
παρουον αστοί.
Τα έ-δέσματα, πού σερβίρανε
πράθυμοι καί έξυπηρετικοί σερβι-
τόροι, ήσαν εΰγευστα καί καλοστό-
μαχα. 'Επίσης πολυποίκιλα δώοα
εΐχε, κατά την κλήρωση, τοΰ λα-
χείου. Μοιράζανε τούς λαχνούς
χαριτάβρυτες καί εύγενικές κοπέλ-
λίς. Τό μουσικό συγκιρότημα «Δή
Σΐντ;^, επαιζε παλιούς καί μον-
τέρνους χορούς (βάλς, ταγκό, δη-
μοτικούς, καί, πρό πάντων, σεΐκ)
καί τα ζευγάριβ, άκολουθώντας ,τΐ
στα τό ουθμό τής μουσικής, χο-
ρεύανε λικνιστικά καί μέ χαρή στό
κέντρο τής αιθούσης. Παράλληλα,
διαλεκτοί όργανοπαίκτες τοΰ γνω-
στοΰ κέντρου «Τα Δει.λινά>, άπέιδο)
σαν μέ δεξιοτεχνία έκτελέσ ε ι ς
μπουζοτ>κιοΰ μέ τραγοΐ'δίστρια την
Δήμητρα Γαλάνη.
Γΐνικά, ή άτμόσφαιοα ήταν κε-
φάτη. Τό γλέντι κράτησε μέχρι
τίς πρωινές ώρες καί οί προσκε-
ΝΙΚΟΤ ΑΔΑΑΟΓΑΟΓ
ΚΑΠΟΥ ΣΤΟ ΜΕΤΩΠΟ
κλημένοι εφυγαν μέ τίς καλύτε-
ρες έντυπώσεις. Γι' αύτό πρέπει
νά συγχαροΰμε θερμά την διοργα-
νίοτΐική έπιτροπή μέ τίς κυρίες: Ί
ωαννίδη, Βεκρή, Χατζηκονσταντή,
Παπάζογλου, καθώς καί τόν κ.
Μιχαλόπουλο καί δίδα Μάννη.
Μάς έίδωσε μιά χαρούμενη καί
εύθυμη νότα. Οί ώρες κύλησαν
εύχάριστα καί ξένοιαστα.
Την αρίστα άργανοίμένη αυτή
οννεστίαση, πού είχε καί έορτα-
στικό χαρακτήρα, έπει£ή τό 40ό
Σύστηιμα Προοκόπων Αθηνών
συμπλήρωσε 25 όλόκληρα χρόντα
άπό τής Ιδρύσεως τού —1945—
1970— έτίμησαν μέ την παρουσία
τους:
Ό πρόεδρος τής έπιτροπης τοΰ
40οΰ Συστήματο; άντιστράτηγο;
έ.ά. κ. Έλ. θάνος, ό γενικάς πρό
ξενος τής Άϊτής κ. Ν. Σκαμπα-
βία; μετά τής σ<ζύγου τού, πού τυγχάνει άντιπρόεδρος, δ ναύαρ- χος έ.ά. κ. Α. ΚορΑέλλας μετά τή; κυρίας τού, καθώς καί δλα τα λοιπά μέλη τής έπιτροπης Συστή- ματος μέ τίς κυρίες: ΠαΐΛε,τη, Άθανασιάδη, Μιχαηλί δή, Νομικοϋ, Πετρακοπούλου, Ράλ λη, Φουρλή καί Βή«α. 'Επίσης πα- ρευρέ-θησαν: 'Η κ. Καίτη Γ*οο- γιάννη, οί δεσποινίδες Ρέα Πατα- τιμίδου, Μ. Καρακίτσου, Μ. Δρα- γώνα, Μ. Παύλου, Φ. Κορδέλλα, αί άθελφαί Μ καί Ο. Παγώνη, Α. Κοκούλη καί οί κ.κ. Κ. καί Φ. Σκαμπα6ίας, Χ. θάνος, Γ καί Σ. Βοηρδουμπή;, θ. Πετραχόπουλος, Σ. Τραυλός, Γ. Μιχαηλίδης, Ι. Γαϊτάνος, θ. Βενέρης, Χ. Ντού- λια;, Ν. Ρόζο;. Γ. Δραγώνας, Ν. Ι Δούμας. Οί ίμποροι: Νικ. Κράλ- λη; μετά τής συζύγου τού, Άλ. Κωτίδης μετά τή; αδελφής τού Φανή;, ό έκ Ρωμη; ανεψιός τού —σκηνογράφος -ένδυματολόγος— Σέρζιο ντέ Νίκα (Ν. Πετρόπου- λος), δ υποφαινόμενος μετά τής κυρίας τού καί πολλοί αλλοι. ΧΑΡ. ΠΕΤΡΟΠΟΤΛΟΣ Πολεμικές ίστορίες τοθ Βορειο πε-ρωτιχοδ Μίτώπου 1940 - 41 (Συνεχεια έκ τοΰ προηγουμένου) στρατού; τή; Γής βάλαμε μάνο την ψυχή μας καί την λόγχη κι' άντί νά πέσωμε νεκροί μείναμε ήρωΐς όρθοί, γιά την 'Ελλάδα, γιά την λευτεριά». Καί συνέχισε δ πόλεμο; τοΰ 40. Ό ελληνικάς στρατός στίς κορυ Ή διμοιρία Πολυβόλων πού είχα μαζί μοιυ, μέ ενα λόχο Πεζικοΰ, εμεινε στά ύψώματα τοΰ Φράσσα- ρι γιά νά φράξη τόν δρόμο στόν έχ«ρό. Μόλις σουρούπωσε έγκαταστα- Θή.καμε στίς θέσεις μας καί κρατού σαμε μακριά τόν έχθρό γιά νά φές τού Ίβάν, τής Μάροδας, στά μποροϋν τα άλλα τμήματά μας νά στενά τής Κλεισούρας καί τοΰ Τε- συμπτυχ'θοΰν. 'Εκεϊ πού πήρε νά πελέΐνι, μέ πέννα την λόγχη, μέ σκοτεινιάση, ξαφντ,κά, άπό τα δέ- χαρτί τό χιόνι καί μελάνα τό αί- θά καταργήση Τ°ύς πθλέμους ΜΙΑ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΣ ΙΔΑΝΙΚΗ ΟΡΗΣΚΕΙΑ ΤοΟ συνερνάτον μας κ. ΕΥΑΓ. ΛΑ ΓΟΥΔΗ (Συνεχεια έκ τού προηγούμενον) Πάνω στό ϊδιο δένόρο ίιπάρχονιν Ονό πουλιά, τό ενα στήν κορφή, τό αλλο κάτ(ο· έκείνο ποι'ι κάθ«ται στήν κορφή είναι ήσυχο, σΐίοπηλό κι' ολο αεγαλεϊο, βυθισμένο στή δό ξα τού. Τό αλλο, τό κάτιο, τρώει πότε πικοούς καί πότε γλυκούς καρ πούς, πηδώντα; άπό κλαΰί σέ κλα δί, άλλοτε εΰτυχισμένο κι' άλλοτε ουστνχισμένο. "Τστερα άπό ώρι- σμένο χηονικο οιάστημα, τό κάτοι πο»>λί τρώει ενα έξαι^ετικά πικρό
καρπό κι' άηδιάζει. Κοιτάζει ψη-
λά, δλέπει τό αλλο πουλί, τα θαυ¬
μαστά αύτό πουλί μέ τα χρυσά φτε
ρά, πού δέν τρώει μήτε γλυκούς,
μήτε πικρού; καρπούς, πού δέν εί¬
ναι μήτε εύτι·χισμένο, μήτε δυστυ-
χισμένο, μά ηρεμο, σνγκεντρωμέ-
νο στόν έαυτό τού καί δέ βλέπει
τίποτα, παρά τόν ίοιο τόν έαυτο
τον. Το κάτω πουλί λαχταρίζει αύ
τή τή μακαριότητα· γρήγορα όμιος
ξεχνά καί ξαναρχίζει νά τρώει
τούς καρπούς. Σέ λίγο τρώει πά-
λι ίναν έξαιρετικά πικρό καρπό,
πού τό κάνει δυστυχισμένο. Στρέ-
φει πάλι τό κεφάλι τού ψηλά καί
προσπαθεϊ νά πλησιάσει τό απάνω
πουλί. Πάλι ξεχνάει κι' ΰστερα ά¬
πό λίγο κοιτάζει πάλι επάνω κι'
έ'τσι σιγά - σιγά ςρτάνει πολύ κον¬
τά στό ώραϊο πουλί καί β!λέπει τίς
άντιλαμπές άπό τό φ,τέρωιμά τού
,νά παίϊουν γύρα στό δικό τού σώ-
μα καί νοιώθει πώς άλλάζει καί
λυώνει. Πλησιάΐΐει περκτσότερο κι'
αλα τριγύρα τού σβύνοι·ν καί, τέ-
λος, καταλαβαίνει τή μαγική μετα-
μόρφοχση. Τό κάτίο πουλί δέν ή¬
ταν, λές, παρά ό ϊσκιος καί το άν-
τις-έγγισμα τοΰ Απάνο). Στήν πρα
γιιατικάτητα αύτό τό ϊδιο ήταν κι'
δχι αλλο τό άπάνιο πουλί, δλο τόν
σκιαγράφησε, κατά τρόπον θαι>μα
στόν τόν τιμώιμενον. Βυϊαντινό,
χορός ίεροψαλτών υπό την διεύθυν
»ιν τοΰ κ. Ε. Άλεξιάδου, πρωί,ο-
ψάλτου τοΰ ίεροΰ ναοΰ Άγίας Πά
(.ΚΜΤκευτ,ς Νέας Σμύρνης, εψαλι
5ίατανυκτικϋ')τατα τό «αίωνία ή μ.νή
αη» καί τό «επί τού ποταμσΰ Βο.
6υλώνος έκαθήσαμεν καί έκλαύσα
μέν».
Την ωραίαν καθ" δλα καί σι-
μνήν εορτήν έτίμησαν πλήιθος ίε
ρέων, δ δήμαρχος καί τό δημο-
ικόν σιμβούλιον Νέας Σμύρνης,
δ διοικητή; καί άξιωματοΰχοι τοΰ
Άστυνομικοΰ Τμήματος τή; Νέ¬
ας Σμύρνης, τα έκκλησιαστικά
οπ>μ6ούλια τών ναών Άγίας Φωτεί
νής, Άγίας Παρασκενης, Άγίων
Άναργύρων, Άγίου Γεώργιον Κυ
νοσάργους, τμίί|ΐια τής ομάδος προ
σκόπων Νέας Σμύρνης, τό άσυλον
ιοΰ Άγίου Άνδρέον μέ μαθητρί-
ας τού, τό Όοφΐϊνοτροφείον «Έ-
θνική Στέγη», μέ μαθητρίας τού,
ή Έστία Νέας Σμύρνης, τό θρα
κικόν Κέντρον, ή Έταιρεία θρα¬
κικών Μελετών, τό Άγαθοεργόν
Σωματείον Μαδττίιον «Ό Έλλή-
σποντος», τό φΐλοϊθριοπικόν σιομα-
τεϊον Καλλιθέας καί περιχώρων
«Ό θρακικό; Φοίνιξ», τα παιδία
τού καί τα πνευματικά τού «αιδιά.
Πάρα πολλοί έτίμησαν τόν αξιον
πάσης τιμής άείμνηστον πατέρα
ΛουίΪΛν.
«ΜΑΚΑΡΙΟΣ Ο ΕΛΕΩΝ Ο¬
ΛΗΝ ΤΗΝ ΗΜΕΡΑΝ». Τούτο έ-
γράφη επί τής προτομής Σου...
Τούτο ηκολούθησε ς είς δλην σου
την ζωήν. Δι' αύτό δικαίιος έβρα-
βεύθης καί έξετιμήθης βαθύτατα,
πάτερ Λουϊξε. Αίωνία θά είναι ή
Ι μνήμη σου.
καιρά, οί γλυκοί κι' οί πικροί καρ
ποί, τό κάτω πουλί, πού πότε ί.-
κλαιγε, πότε χαιρόταν, ·ητονν ή μά
ταιη χίμαιρα, ενα δνειρο. Τό άλη-
θινό πουλί ήταν δυαρκώς έκεϊ ψη¬
λά, ήρεμο, σιωπηλό, δοξασμένο
καί μεγαλόπρεπο, πέρα άπό θλί-
ψεις καί πέρα άπό πικρίες. Τό α¬
πάνω πουλί είναι ό Θεός, ό Κύρι-
ος τοΰ Σύμπαντος καί τό κάτω
πουλί είναι ή ανθρωπίνη ψυχή, πού
τρώίΐ τούς γλυκούς καί τούς πι-
κρούς καρπούς τοΰ κόσμου τούτου.
Ποΰ καί ποΰ ϊρχεται Ινα βαρύ
φύσημα πάνω στήν ψυχή. Γιά μιά
στιγμή παύει νά τρώει καί τρέχει
κατ-ά τόν άγνωστο θεό κι' ένα κΰ-
μα ορώς κατεόαίνίΐ. Στοχάζεται
πώς ό κόσμβς τούτο; είναι μιά μά-
ταιη φαντασμαγορία. "Ομο>ς, πά¬
λι οί αΐσθήσεις τό τραβοΰν πρός
τα κάτω κι' άρχίζει όπως καί πρίν
νά τρώει τούς γλυκούς καί τούς
πκκιρούς καρπούς. Πάλι ενα βαρύ
φύβημα κατεβαίνϊΐ. 'Η καρδιά τού
άνοίγει πάλι στό θεϊο φώς. "Ετσι,
σιγά - σιγά πλησιάξει τό θεό κι'
δσο καί πιό κοντά Ιρχεται, τόσο
βλέπει πώς τό παλιό τού έγώ λυώ
νει. "Οταν πλησιάζει άρκετά, βλέ-
πει πώς δέν εΐν' Λλλος παρά δ
θεός καί φωνάζει:
—■ Αΰτός, πού σας περιέγραψα
πώς είναι ή ζωή τοΰ Σύμπαντος,
πώς είναι παρών σέ κάθε ατοιμο,
στούς ί>λιους καί στά φεγγάρια,
Αύτός είναι ή Βάση τής ζωή; μας,
ή Ψνχή τής ψυχής μας. Άκόμα κα
λύτερα. Έσύ είναι Αύτό!
Ν ά τί μάς διδάσκει ή Νιάνα —
Γιόγκα. Διδάσκει τόν Λνθρωπο
πώς είναι άπό θεία οΰσία. Δαίχνει
στήν άνθροντότητα την ποαγματι-
κή ένότητα τής ϋπαρξης καί πώς
καθένας μας είναι αύτός δ ΐδιος
ό Κύριος, ό θεός μας, πού φανε-
ρώνεται επί τής Γής. "Ολοι μας,
άπό τό πιό τιποτένιο σκουληκάκι,
.•τού σέρνεται κάτο> άπ' τα πόδια
μας, ώς τα ύψηλάτερα δντα, πού
τα κοιτάζουμε θε θαιιμασμό καί δέ
ος, δλα είναι φανερώματα τοϋ θε¬
οΰ.
Τέλος, είναι άπαραίτητο δλες
αύτές οί διάφορες Γιόγκα νά γί¬
νουν πράξη. Άπλές θεο>ρίες δέν
ώφελοΰν σέ τίποτα. Ποώτα πρέ¬
πει νά τίς άκούσωμε κι' έπειτα νά
τίς σκεφθοΰμε. Νά τίς άντιληψθοΰ
με βαθειά, νά τίς έντνοΐώσωμε στό
νοΰ μας κι' ϊπειτα νά τί; στοχα-
στοΰμε, νά τίς πραγματοποιήσωμ.ε,
εως ότου νά γίνουν τέλος, όλόκλη-
ρη ή ζο>ή μας. Τότε μονάχα ή
θρησκεία δέν θά είναι πιά εΎας
όρμαθός θεωρίες καί Ιδέες, μήτε
άπλή παραδοχή τοΰ νοΰ μας, άλ
λά θά διαπεράσει τα τρίσιβαθά μας
Ό νού; μα; θά μπορεϊ νά παρα-
δεχτεϊ σήμερα ενα σχι>ρό άνοησίε;
πού αδριο θά άρνηθεί. 'Η άληθι-
νή δμως θρησκεία, ποτέ δέν άλλά-
ζει.
Ή θρησκεία είναι πραγματοποι¬
ηθή. Δέν είναι λόγια μήτε διδα-
σκαλία, μήτε θεωρία δσο ώραία
κι' αν είναι. Ή θρησκεία είναι κά
τι πού ΰπάρχει καί γίγνεται, δέν
είναι κάτι πού τό άκοΰς απλώς
καί τό παραδέχεσαι. Άφομειώνει
όλόικληρη την ψυχή μέ δ,τι πιστεύ-
ει. Αύτό θά πίί θρησκεία.
ΕΤΑΓΓΕΛΟΣ ΛΑΓΟΤΔΗΣ
Α. ΓΡΗΓΟΡΙΑΔΗΣ
Ο ΑΦΡΟΔΙΣΙΟΛΟΓΟΣ
Δέχεται ΒηλαρόΙ 7
Πλατ. Άγίου Κωνσταντίνου
(Όμόνοια) 9 - 1 καί 4 - 8 μ.μ.
Τηλ. 525.387
ξιά μας, πάνω άπό ενα λόφο, ά-
κοΰμε πολυβολισμούς καί δίπλα
στό άλβαντκά χωριό βλέπουμε κά-
ποια κινήση. ΕΙχαν φθάσει οί έμ.-
προσθοφυλακές τοΰ έχθροΰ ώς τό
χωριό.
"Ενα πολυβόλο μέ μιά όιμο<ρία περικν·κλώνει τό χωριό καί μιά άλ- λη καταδιώκει τούς Ίτα>.οί»ς άπό
τό ίψιοιμα. "Ετσι, μέ τή γενναιό-
τητα τών στρατιωτών μας άπομα-
κρύναμε τα έχθρικά τμήματά καί
μόλις νύχτωσε φύγαμε γιά τό Ύά-
γμα μας.
Ή πορεία μας πρός τα πίσω
ητα.ν κουραστική καί έπικίνδυνη.
"Τστερα άπό πολλές ώρες δρόμο
μ*σα στή νύχτα, φτάσαμε σέ μιά
χαράδρα, δπου ίνα ποταμάκι κλοΰ
σε τα νερά τού. Έν τώ μεταξύ,
ξημέρωνε κιόλας. Έκίϊ, στίς δ-
χθε; τοΰ ποταμοΰ, βρήκαμε καί τό
Σύνταγμά μας νά άναπαύεται. Έ-
κεί βρήικαμε καί τα άρνιά τοΰ Πά-
σχα νά σουβλίζωνται καί ή μαγει-
ρίτσα νά άχνίζη στά καξάνια. Ά-
νάκατη στήν ψυχή μας ή χαρά καί
ή έλΐτίδα μαξί μέ τόν πόνο καί την
λαχτάρα κάνο,μΓ τό Πάσχα έκεί
στή ρεματιά. Καί τή χαρά μας καί
τή ζωντάνΐα τής ζωής διαλαλοΰ-
σαν γύρω στίς κορφές καί στίς
χαράδρες οί σφαϊρες, πού ρίχνα-
νε μέ τα δπλα οί πιό θερμόαιμοι
στρατιώτες μας μέσα στήν τρέλ-
λα τή; στιγμής.
ΚαΙ γιά φινάλε της μεγάλης μέ-
ρας τοΰ Πάσχα δώσαμε, τό βράδυ
έκείνο στό Λβσκοβίκι, μιά μικρή
κωιμόπολτν την μΐγάλη μάχη μας,
θυσιάζοντες μερικούς νϊκρούς μας
σάν σφραγίδα Τιμής καί Αθανα¬
σίας γιά τόν Ιερά άγώνα τής πα¬
τρίδος μας.
ΕΠΙΛΟΓΟ Σ
«Δέν εΐπαμε μολών λαβέ,
έτούτη τή φορά,
"Οχι! Έβροντοφωνάξαμε,
δλοι μέ μιά χαρδιά.
Κι' έμπρός στούς φοβερούς
μα τους, ξανάγραψαν τίς μεγάλε;
σελίδες τής ίστορίας μας.
Ό Καλάμας καί τό Καλπάκι
μέ τόν ήρωικό Δαβάκη, ξανανά-
στησαν τα Δερβενάκια καί ή Πίν-
δος, μέ τίς ηρωϊκές 'ΗπειρώΓτισ-
σες, τό Ζάλογγο καί την Άραπί-
τσα. Καί πολειμήσαμε κα ίνικήισα-
με τίς όρδές τών Φραττέλων εί¬
τε Άλπινισταί λεγότανε είτε Λύ-
κοι τής Τοσκάνης είτε Μελανοχί-
τωνε; τή; Ρώμης.
Τίς δεκαπέντε έκατομ^».ύρια λόγ
χες τοΰ Μουσουλίνι ή έλληνική άν
δρεία καί τό έλληνικό τουφίκ», μέ
τόν ιστορικόν «ΑΕΡΑ», τίς ξέσκι-
σε σάν χάρτινες θήκες.
Γιατί είχαμε ψυχή μέ θώρακα,
τό πνεΰμα μέ τίς αϊώνιες άξίες
τής έλληνικής Ιδέας. Κι' αύτη συν
έτριψε τούς χαλύβοινους θώρακες
καί στάμοσε τίς άμέτρητες λόγ-
χε; καί άχρήστευσε τίς χιλιάδες
μηχανές τοΰ έχθροΰ.
Καί ήταν άπερίγραπτη ή δάξα
πού έικάλυψε την μικρή σέ ε%ταση,
άλλά μεγάλη σέ ψυχή καί άγώνες
γιά τόν πολιτισμό καί την ελευθε¬
ρία, πατρίδα μας Έλλάδα. ΟΙ ά¬
γώνες, οί θυσίες καί οί νίκες μας
μέ τού; χιλιάδες ήρωες τής Πίν-
δου καί των άλλων ήπειρωτικών
βουνών, απετέλεσαν την πρώτη ςρω
τείνη άκτϊνα καί την έλπίδα καί
γιά την ΰπόλοιπη κατεχομένη, άπό
άξονικές δυνάμεις Εύρώπη.
Μέ παλλόμενη καρδιά άπό ίερή
συγκίνηση καί την ψυχή συγκλονι-
ζόμενη άπό έθνική ύπερηφάνεια,
άτενΰζομε πάντοτε την μεγάλη αύ¬
τη ηιιέρα.
Καί σέ κάθε ακρη τής Γής, πού
βρίοκεται έλληνικήι ψυχή, στρέφΐΐ
μέ εύγνωμοσύνη την σκέψη στΙς ί-
ερές σκιές έκείνων πού μέ τό αΐ-
■μα τους καί τίς θυσίες τους εδη¬
μιούργησαν την μεγάλη ίστορία
τοΰ Έλληνασμοϋ, σάν την έπέτειο
τοΰ ίστορικοΰ ΟΧΙ τής 28ης Ό-
κτωβρίου τού 1940.
ΤΕΛΟ2
ΜΙΚΡΑΒΙΑΤΙΚΑ ΣΤΡΑΤΙΟΤΙΚΑ ΔΙΗΓΗΜΑΤΑ
ΣΤΙΓΜΕΣ ΠΟΥ ΑΞΙΖΘΥΝ ΠΑ ΧΡΟΝΙΑ
ΤοΟ βννε)βγτ5Γτου μας κ. ΙΩΑΝ. Α. ΒΕΡΝΑΡΔΟΥ
2ον
— Μά τί Εχεις, λοιπόν, άπόψε;
είπε μέ πείσμα ό φίλος τού.
•—Είμαστε τιποτένιοι, Ροϋκο!
Νά, τί Ηχω! Αδριο γώ θά πάω
στά Λιόβα νά ντυθώ φαντάρος καί
αμα θέλει; κόπιασε καί σύ. Άλ-
λοιώτικα... στρώσε χωρία σου!
— Χά, χά, χά, εκανε κοροιδευ-
τικά δ Ροϋκος, ώστε σ' επιασε πά
λι ό ένθουσιασμός, Γυλάκη;
— Μιλώ στά σοβαρά, φίλε μόν
άρκετά τό σκάσαμΕ ως τα σήμε-
ρα. Είναι άτιμία οί αιλλοι νά πη-
γαίνουνε στόν πόλεμο καί μείς νά
κάνοιιμε τό κορόιδο!
— Σσσσσ!... τοΰ ϊκανε δ Ροΰ-
κος, ,κλείνοντας βιαστικά τό στό-
μα τού μέ τό χέρι· είναι κι' άλλος
κάσμος έδώ μέσα!
— Αύτό πού σοϋ λέω γώ! Μέ
πήρες στό λαιμό σον, φοβητσάρη!
Ό Ροΰκος κιτρίνισε άπο τό κα
κό τον ή προσβολή έκείνη τοΰ φί
λου τού, τόν εκανε άμεσος σο-
βαρό:
— Πολύ καλά, Γυλάκη! Άφοϋ
είν' ίτσι... μή σκάς τή χολή σου·
αΰριο κιόλας πάμε νά ντυθοΰμε!
Την άλλη μέ^α οί δυό φίλοι ε¬
πήγανε πρωί - προιι στά Λιόσα"
σέ μίαν &ρα φορέσανε τή στολή
τους καί πήρανε τόν άέρα τής (ραν
ταρίας. Ό Ροϋκος είχε χαθή μέ¬
σα στό φοιρδύ χιτώνιο πού τοΰ δώ
σανε καί χρειάστηκε νά γυρίση
τρείς φορές τίς αί^ες τοΰ παντα-
λονιοΰ τού γιά νά τό φέρη σέ λο-
γαιριασμό μέ τα πόδια τού.
Βλέποντάς τον ό Γυλάκης σ' αϋ
τα τα χάλια, γελοΰσε μέ την καρ¬
διά τού:
— ΑΙ καί νά σ' επαιρνε μυρω
διά ή μαιρίδα στό γκαζοχώρι...
—Έσύ τα φταΐς... μέ τούς έν-
θο<σιασμούς σου! —"Οχι, δα! Τό λάθος είναι λι- γάκι ατό... μπόϊ σου... Περάσανε άπό τότε δυό μήνες· οί φίλοι μας Ιγιναν άπό τού; πιό καλούς φαντάρους· ή ζωή τους ή- τανε πολύ εύχάριστη μέ τα γυμνά- σια, τόν κωθαρόν άέρα καιί τό πε- ριποιημένο συσοίτιο. — Κρίμα — ε'λεγε πολλές φο ρές ό Ροϋκος— άν τδξερα πώς εί ναι τέτοιο τό στρατιωτικό, θά ρχώ μοι>να πιό γρήγορα!
Μιά μερά πήγε διαταγή τοΰ συν
τάγματος στό λόχο ν άδιαλέξου-
νε τούς πιό γυμνασμένους καί νά
τούς έτοιμάσουνε αποστόλη γ*ά τό
Μέτωπο.
ΙΙρώτοι καί καλύτεροι οί δυό τρί
λοι.
—ΙΙάμε στόν πόλεμο, Γυλάκη!...
είπε ταραγμένος ό Ροΰκος.
—Χμ! ετσι φαίνεται... στενοχω
ριΐσαι;
—Νά ποΰμε καί τού στραβοϋ τό
δίκηο, δέν ε'χω καί τόση χαρά...
τό μόνο πού μέ παρηγορά,ει είναι
ποΰ θαμαστε μαζί.
Καί πάλι παρελάση στήν όδό
Σταδίου, πάλι μον<σικές, πάλι κό- σμος πολύς δακρυσμένος· αύτη τή φορά δμως οί δυά φίλοι καμαρώ- νανε μέ περηφάνεια μέσα στή τρά λαγγα- πάει ό καιρός πού κρυβών τουσαν άνάμεσα στούς αλλους πε- ριφρονημένοι. Σέ λίγε; ώρες εϊχανε μπή στό καράβι· ό κόσμος άπό την άποβά- θρα χειροκροτοϋσε οί φαντάροι μαζεμένοι στό κατάστρωμα καί στί; γέφι»ρες άποχαιρετούσανε τούς δικού; τους, άνεμίζοντας ψη¬ λά τα μαντύλια' είχανε δλοι 6α- θειά συγκίνησι. — Πότε θά ξαναδοΰμε Περαία, ενας θεός τό ξέρει... μουρμούρι- ζε μέ παράπονο δ Ροΰκος, ένώ στό πλευρό τού δ Γυλάκης Ιτρωγε κα- ποιο πορτοκάλι. — Τί πες, Ροΰκο; έρώτησε τα φίλο τού μασσώντας άκάμη. — Φεύγουμε... — Καλυτέρα!... "Ειτσι θά ξο- φλήσουμε τό λογαριασμό μας πιό τίμια! Καί σκουπίζοντας τό στόμα μέ την ανάποδη τοΰ χεριοΰ τού, έ- ρούφηξε βαθειά τό δροσερό άερά- κι τής θαλάσσας. (Συνεχίζεται) ΑΝΤΙ ΚΡΙΤΙΚΗΣ Έπιστολή τού συνεργάτου μας Φώ τη Ούλκέρογλου πρός τόν κ. Πά ναγ. Π. Χατζηπεΐτρον, Ιατρόν (Άτταλέα), συγγραφέα τής «Ί στορίας τή; Άτταλείας τής Μι¬ κράς Άσίας, άπό τής κτίσεως αυτής, μέχρι τοΰ 1922». Αθήναι τη 24,3.1970 Σεδαστέ μου κ. Χατζηπέτρο, Όιμολογώ 3τι μέ συγκινήσατε δι- πλά. Π
ΜΙΑ ΕΛΛΗΝΙΔΑ ΣΤ ΗΝ ΚΑΤΟΧΗ
ΤοΟ συνεργάτου μ.ας ΔΗΜ. ΑΌΓΤΣΟΓΙΑίίΝΟΠΟΓΛ.ΟΓ
Ο ΠΑΤΗΡ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΑΟΥΙΖΟΣ
νο,
Μά δέν ήσαν σφαίρες εκτελέση
οϋ ά,τοβπάαματος. Ήταν τό τραί
,ιηί' άποτομα σταματησε στύ
Κακοσαλεσι. 'Η ποοιστα-
νά βγή άπό τύ στή-
άναστεναγμός.
«ταθμ»
ιιέν'
θο;
Ό ϊλεγχος των ταυτοτητων γε
νοτανε σνχνά καί ό κίνδυνος δέν
ί)Ε«ϊ· Πολλές φορές δταν σταμα
τό τραίνο, ό μουγγός έρ-
άπύ τύ 6αγόνι ποΰ
ή προισταμέ-νη, καί την
^ττοΰοε μέ χαμόγελο, ένώ αυτή
πκινοτανε ψυΧ'κά κονρασμένη.
Τό τριιίνο καί πά/1 ξεκίνησε ναί
τα σφυρίγαατά τού δια¬
λαλούσα* την άφηξη τού στό στα-
χάΐονε
.ι
Βμό
τών Αθηνών!
'Εοω σταθμός Αθηνών! Γεομα-
νιχός ελεγχος!
Τα έ.τιβλητικό. πηλίκια των Γερ-
αανών σοϋ εδιναν νά καταλάβης
,ώ: έδώ τα πράγματα δέν άστει-
Όλοι πέρασαν άπό ϊλεγχο. Καί
μία όλόκληρη ίόρα γιά
νά 6ρεθονν δλοι εξω> άπό τόν ε-
λεγχο τού σταβμοϋ Αθηνών.
Ή -τροισταμένη, κουρασμένη ά-
,ιΑ τίς άλλεπάλληλες συγκίνησις,
Ινειρε τό κεφάλι της σ' έ'να στή-
Χο ήλεκτρικοΰ, γιατί νόμιϊε πώς
Κοντά της δρέθηκε ό
θάφ
μουγγός, ."τού μέ αγγλικη προφορά
τής ?ίπε:
__Ντεσποινίς Μάνια, γιατί τγέ
ιιετε; Ντέν εχετε τάγος! Ντέν εί-
οτε- παλληκάλι!
Την (ττιγιιή έκείνη άκούτττηκαν
πέντε συνθτ-,ματικές σφυριξιές, πού
καλοϋσαν τόν "Αγγλο.
—Εύκαλιστώ πολύ, ντεσποινίς
Μάνκι, τής είτε, σφίγγοντας τό
χέοι της καί έσπευσε πρός τό μέ-
(>ος πού άκούσθηκαν οί σφυ,ριξιές.
"Τστεοα άπό λίγες μέρες, τό ί-
διο τραίνο μετέφερε την προιστα-
μένη τών σκσσιτίων μαζύ μέ τρό-
φιμα στήν περιφέοεια Σχηματαρί
ου, γιά νά εξακολουθήση τό εργο
τή; περιθάλψεως τών μικρών παι-
νοδιών. Στό σταθμό περίμενε μέ
άγο>νία ό εφεδρός μας Νάστορας.
Σάν ϊίφθασε τό τραϊνο καί κατε-
βηκε ή κοπέλλα, την επλησίασε,
την χαιρέτησε καί την κύτταξε κα
τάμματα.
Στήν 6ον6ή έκείνη ερωτήση,
ή προισταιμένη άπάντησε μέ τό
κλείστμο τών ματιών της. Ό εφε¬
δρός μας εκλεισε κι' αΰτός μέ Ικα
νοποίηση τα μάτια τού καί χαμο-
γέλασε.
Πέρασαν ιιέρες, βδομάδες, μή-
νες.
Ό Νέστορας Βάθης εκρυβε μέ
σα τού την 'Ελλάδα. Ήταν "Ελ¬
ληνας. Καί επεσε πάνω βτις έ-
παλςπς τής ίδέας τής Μεγάλης
"Ελλάδος.
'Η πνοίσταμ.ένη, σάν άκούσθη-
καν ο! πρώτες καιμπάνες τής έλ-
ληντ'.ής ελευθερίας, εΊςτυγε άπό την
περιςϊςεια Σχηματαρίου καί πή-
γε στη Άθήνα, στό σπίτι της,
ΰσ δικούς της, γιά νά
κοτά στ
ήσνχήση
ΤΕΛΟΣ
Δ. Κουτσογιαννόπουλος
Άπό την έποποιιαν τής Βορείου 'Η πείρου
ΤΡΕΜΠΕΣΙΝΑ
Τού συνεργάτου μας κ. ΙΩΑΝΝΟΤ ΑΝ. ΒΒΡΝΑΡΔΟΤ
(Σννβχεια έκ τού προηγούμενον) ψτν των βλίμ+ιάτων τού, είς τάς
μικράς, σταθεράς καί σημαντικω-
0. 28 ΟΚΤΩΒΡΙΟΤ 1940
Την εσπέραν τής Κυοιακης της
27ης Όκτωβθίου, είς τό Ήράκλει
όν επεκράτει ή συνήθης κίνησις
τ&υ έορτασίμων ήμεοών. Οί περι-
.τατηταϊ έκυκλοφόροι»ν κατά πν
χκοΐις όμίλους είς τας κεντρικάς 6-
δούς χοί τάς πλατείας Τριών Κα¬
μάρων καί Νικηφόρου Φωκά, τα δέ
χρντοο ηβαν κατάμεστα πελατών.
"Εκ τών ραδιοφώνων ήκούοντο οί
ρΰχάοιβτοι ηχοι έλαφράς μουσικής
καί υπό την φωτοπλημμύραν τών ή-
λ£κτρι«ών λαμπτηρων ,οί κάτοικοι
εγένοντο άμΐριμνοι τα άναι^υκπκα
των.
Μίταξϋ τού πλήθους των πολι-
τών οιεκρίνοντο καί πολλοί άξ)-
χοί, έξ αυτών δέ οί .τροσφάτως
πςοσκ/.ηθέντες υπό τα δπλα έ'φε-
δροι άνεγνίορίζοντο άμέσο>ς έκ τής
έπειγόντως μεταποιηθείσης στο-
λής των, την άΗοίαν έφερον μετά
χαρςατηοιστικής ύπερηφανείας, άλ
λά χαί έκ τού άδεξίως ζο)ηροϋ χαι
οετκτμού πρός άνωτέοους, κατο)-
τέρους, οτναδέλφους καί Ιδιώτας,
οιινοδηΌμένου μέ... μειδιάμα-τα φι
λι«ά.
Ό γράφων παρηκολούθει την
κίνησιν έκ τού εξώστου τής
Στρατιωτικάς ΛέΊβχης δπου έκά-
βητο μετά τού υίοΰ τού.
Τίΐτοτε, απολύτως τίποτε, δέν
.·τρομή.νυε την θυελλαν ποΰ έπρό-
χειτο νά ένσκήψη μετά τινάς ώ -
θας...
Την πρωίαν τής επομένης άνηγ
γέλθη έκ τού ραδιοφωνικοϋ στα -
θμοϋ τών Αθηνών ή κατά τής
ΈλΛάδο; ίταλική έ.ιιβουλή καί ή
έναρξις τοΰ πολΐμου.
Είς τό εξωθί τή; Στρατιοιτι
■κης Λέσχη; οταβμεΰον λεοφορεί-
ον αυτοκίνητον των Άξ)κών τοϋ
43ου Σιιν)τος, προσήρχοντο οδτοι
χατά την συνήβη ώραν των, αλλοι
πληςοορορΐΊθέντες τό γεγονός κ.αί
ηχολιάϊοντες τούτο ξιοηρότατα και
άλλοι απληοοφόρητοι, μ έ την ΰ-
-τνηλίίΐν ένθρονκΐμένην είς τό πρό
οωίΐον, όπότε υφίσταντο αληθή αί-
τρνιδιαβμόν άκοΰοντες την σι·γκλο
νιστικήν είδησιν.
Ό Διοικητής, άναμενόμ€^■ος σν
νήβως έκεΐ κτιτά την αυτήν ώραν,
δέν εφάνη καί τότε ό άρχαιάτερος
έ.τιΛαίνοιν Άξ)κό; διέταξε τόν ό
δηγόν ν' άναχο>ρήση Εχο> την 6ε-
βαιότητα ότι ό Σνν)ρχη; Παπανι
χολάου, πληροφορηθείς έγκαιρότε-
Ρον τα τής καταστάβεως, θά είχεν
■ήδτι μεταβή είς τό στρατόπεδόν
Ρουβιών.
Πράγματι δέ ούτω συν*6η.
Ό έπιτελής τής έ&δομάδος, εύ
'ΰς ώς έσταμάτηβε τό αυτοκίνη¬
τον είς τόν περίβολον, είδοποίηΛε
οΰς έπιβαίνοντας νά συγκρντρο) -
Άξ
τάτας φράσεις τού. Τα γνωστά ρη
τορ.κά τού σχήματα καί ή συνή
θης εύφράδεια έξηφανίσθησαν,
διότι εγνώριζε καλώς δτι πάσα πά
(>! οχομενη στιγμή ήτο πολύτιμο;
Είχεν £λθει ή ωρα τών έ'ργιον.
Σ υμπύκνωσις τών δσων εΐπε τ< τε είναι αύτά τα λόγια: «Είμεθα μικροί άλλ' ή μα; δύναμις είναι τεραστία. θά ς γ βοΰν είς την αίθουσαν των μοτικών τού Συν)τος, κατ' έντο '·ήν τοΰ Διοιχητοΰ. Έντός όλίγο)ν στιγμων ή αϊθου ή λ γ γμ ήτο ύπερπλήρης, καί προοήλ- β«ν έκεϊ 6 'Τποθιοικτη-ής Άντ)ιο- XI; Πλεύρης Νικ., όστις ανευ προ τού; νικήσωμεν! Μάς άδικοϋν. Ό Θεός είναι προστάτης μας. Νά με τα&ητε ολοι εί; τα τμήματά σ«ς καί ν' αρχίση άμέσως ή έργαοία. Νά κοιοποιηβοΰν οί (ράκελλ,οι επι (-τρατεύσεο)ς. Νά διανειμηθή ΰλι νόν είς τούς Λάχους ύποδοχής τώ ίφέδρων. Νά συγκληθοΰν αί Έ πιτρ^παί 'ΕΛΐτάξεως καί κυρίιος τίΓιν μεταφορικων μέ<σων. Νά έ φα.ο·μοσθή τό Σχέδιον 'Εκκενανσε α>ς των υλικών. Οί στρατών,ε; νά
ϊγκο<ταλειφθο1>ν, καί οί Λόγοι νά
κ.'ΐτασκηνιίκΐονν είς τόν έλαιώνα
σΐΊΐφωνως πρός τάς διατανάς ποί
έ'χουν / ά6ει. Τό Ι Τάγμα θά έγ-
είς τα Πεζά διά την ύ
πεδοχήν των έφέδρων. 'Τπενθυμί
ξοι τα καταφύγια έν περιπτώσει
εοιιπορικής έπιδρομής. Την σκιάν
τών δ/νδρων, την άκινησίαν, τα
ιύ;'ματι'. Ό κύριος 'Τποδιοικη
τής νά έπιβλέψη διά την έκτέλί
σιν τώ. διαταγών μου. θά εΰρί-
«κωιισι διαρκώς είς τό γραφείον
αον. Δκιτελοΰμεν πάντες έν αύστη
ροτάτη έπιφυλακή. Ληισιμονήσατ
τάς οίκογίνείας σας άπό τής στι
νιιής τιιυτης. Έλεύθεροι κύριοι»!
Άνήλθε την κλίμακα πηιδώ'
άνά δύο βαθμίδας, οί δέ Άξ)κο
διεσκορπίσθησαν τρέχοντες πρό
πάσαν κατεύθιη'σιν.
Ενός μιάς ώρας έτοιχοκολλή
θησαν είς τό Ηράκλειον οί πίνα
κες μΐ την προκήρυξιν τής επι
στρατεύσεως, ευρίσκοντο δέ καθ
οδόν διά τάς επαρχίας τών νομών
'ίϊρακΑ.-'Όυ καί Λασηθίον Άθ)
μετασ/Γς όντες είς ταύτας τούς φα
κέλλους *.ΐ(Πρατεύσεως καί τώι
επ τάφρων.
Αυτομάτως ή φυσιογνιομία τοϋ
στρ.ιτοπέδι,ι των Ρουσιών μετε -
βλήθη. Ποωτοφανής κίνησις φο«-
τηγών καί έπιβατικών αύτοκινή-
των, πο/ιτών, στρατΐίοτικών, ήοχι
σεν είς την μεγάλην πλατείαν πρό
τών γραφείων τού Συντάγματος,
είς τάς αποθήκας ύλικοΰ, είς κάθε
ανοικτόν χώρον. Πάσαι αί αρχαί
τής πόλεως προσήρχοντο είς επί¬
σκεψιν τοϋ διοικητοϋ, περιβληθέν-
τος μέ την δικαιοδοσίαν τοΰ Στ^οα
τιωτικοΰ Δ,ιοικητοΰ Άνατολ ιχήί
Κρήτης, διά νά λάβουν πληροορορί
άς, διαταγάς, όδηγίας. ΟΙ δέ έ'-
φεδροι έκ μονίμων άξαοματικοί,
προσκληθέντες καί μή, κατέ^α-
σαν φέροντε; την στολήν τοιν. ίνα
δια,τεθοϋν εί; υπηρεσίας άσχέτως
πολιτικών ή πολιτειακών προνημά-
των. Πάντες εγένοντο δεκτοί είς
τό Γραφείον Έπιστρατεύσεως κα'ι
τοίς ανετέθησαν καθήκοντα είς τάς
Ηϋτύχησε ό ΙΙ.Λ. νά ήδη την
Καλλίπολιν ελληνικήν. 'Εκμμάτιβε
περίφανη ή κυανάλειικος καί έγέ-
μισε μέ τα ώραϊα χοώματά τη;
ήν ΙΙροποντίδα, τόν Έλλήσπον-
ον, τόν ουρανόν τής Θράκης. Τό
►νειρο, πού γενεές γενεών όνει-
?εύτηκαν, εγινε πραγματικότ η ς.
Η Άνατολική Θράκη εγινε έλλη-
ική. Οί "Ελληνε;, ΰβτερα άπό τό
σα, έτών πολλών δεινά, άνέπνβυ-
σαν τόν άέοηι τή; ελευθερίας. Τί
με γιά τόν άλλον καί τό τό πρά-
ραξαμ* τό ικαλό, πού κάθε μερά
θά κάμνουμε, θά τό κάμνουμε μέ
τΟΓίην προθιιμίαν καί καλήν διάθε¬
σιν, ώς νά πίνουιμε ρνα ποτήρι &ρο
σερό νερό.
Την φιλανθοο>πίαν την έστήρι-
ζε ούχι έίΐί τού οίκτου, άλλά επί
τής δικαιοσύνης. Πάντοτε έπανε-
λάμβανε τύ τοΰ Δαυίδ, στόν οποίον
βαθέως έπίστευε καί πολΰ έτήρει.
«Δίκατος άνήρ , έλεών δλην την
ήυέραν». Τό δέκατον τών είσοδη-
Είς τό ξενοδοχείον τής Μ. Βρεττανίας
Άπό τιϊν Συνεστίασπ τοϋ 40οϋ
Συατήματο^ Προσκόπων Αθηνών
Τού συνεργάτου μας κ. ΧΑΡ. ΠΕΤΡΟΠΌΤΛΟΤ
εύττ·χία! Λίγη είναι ή χαρά, πολ-
λή είναι ή λύ,τη στόν κόσμον αϋ-
τόνι
Νά, καί έφθασε τό άπαίσιο έκεΐ
νο 1922, μέ την άνευ .-τροηγουμέ-
νου, γιά τοΰς έν Τουρκίί* "Ελλη¬
νας, καταστροφήν. Ή Ριομηοβύ-
νη, ή έν Τουρκία, ξερριζώθηκε κα'ι
ήρθε δλη στήν στοργική Μητέρα,
την 'ίϋλλάδα. 'Ωχριοΰν δλες οί κα-
ταστροφές, δλοι οί διωγμοί, μπκ?ο-
στά στό κακό τσϋ 1922. Οδτε μέ
την Άλω-ση τής Πόλης μπορεϊ νά
συγκριθή, γιατί τότε οί "Ελληνες
μείνανε στό ίερό τους χώμα. 'Ε-
νώ τώρα τα πάντα ξ,εριζώθηκαν.
Τίποτε πιό μεγάλο κακό, άπ' τό
νάχάση κανείς την πατρίδα τού,
δεν ΰπάρχει. Μονάχα δσοι τό ε-
παθαν τό νοιώθουνε, αλλος κανείς.
Άπό πατρί&α καί γονιούς γλυ-
κντερο δέν είναι. Τό «Ιπε ό ποιη-
τή; καί τό ενοκοσαν τα πλήθη) τών
προσφύγιον θράκης, Μικρασί α ;,
Πόντον.
"Επρεπε νάναι κανείς —άλλά
ποϋ ν ά βρεθή— συγγραφεύς δει-
νός, άπό έ'»είνους ποΰ εχοΐΎ χάος
στήν γραφίδα τους, δπ<υ; εΐπε ό Βίκτο>ρ Ουγκώ, ό αφθαστος' —
γιά νά περιγράψη, ώς πρέπει την
καταστροφή αυτή, την πρωτοφανή.
Καί έφθασε <ττήν Έλλάδα, ώς αλ¬ λος Αίνείας μέ τα είκονίσματά τού ό Π.Λ. 'Εγκατέλειψε την θράκη τού, πού τόσο αγάπην, έπόνεσε καί ύπηρέτησε. Καί ?)λθρ ή τελευ¬ ταία πράξις τοΰ θράματος, ή Μι- κρασιατική Καταστροφή καί ή έκ ρίζωσι;. Μεγάλη άδικία, τόβο με γάλη, ώστε νά παρενοχλή τον θΐό Είναι αδύνατον ή απειρος Δικαιο- σύνη τοΰ θεοΰ νά μην έπεμ.6η καί αποκαταστήση τό δίκαιον. "Ας δώ ση ό θεός νά γίνη Ιτσι. "Ιβο>; άρ
γήση, άλλά θά γίνη.
Τό 1923 εγκατεστάθη στήν Ά-
θήνα. 'Ετοποθετήόθη έφημέριος
στόν "Αγιον Γεώργιον Κττνασάρ-
γους. Ώργάνωσε λαμπρά την νέαν
έναρίαν. 'Εΐκήρυττε τόν λόγον τοΰ
θεοΰ. Ώς έξομολόγος πολλές προ
σέφερε ΰπηρεσίες. "Εφερε κοναά
στόν Κύριον έκείνους ποΰ εΌρυγαν
μακράν Τού. "Μρικΐε τό πρώτον
Φιλάπτωχον Ταμείον καί έδοήθησε
τούς πολλούς πτιοχοΰς (ή ένορία
πτοιχή).
"Ολη ή ένορία εΰγνοΐιμονεί τόν
γηραιόν λευίτην. ,
Τό 1933 τοποιθετείται Ιερεύς
στήν Αγίαν Φοηεινήν Νεας Σμύρ
νης. Καί έδώ δρή χβκΐτιανικώτα-
τα, Κηρύττει τόν λόγον τοΰ θεοΰ.
Έξομολογεί καί νον»θετεΐ. Ί&ρύει
τό πρώτον Φιλόπτο>χον Ταμείον.
Οί πτωχοί είναι ή άδυνααία τού.
"Ας όμιλτκΐουν αύτοι οί άριθμοί
Τό 1937 διαθέτει γιά τοΰς πτω¬
χούς τής ένορίας τού 61.344 δρα¬
χμάς, τό 1938 δρχ. 75.312, τό
1939 δρχ. 99.639, τό 1940 δρχ.
106.760, τό 1941 δρχ. 220.544.
Βοηθεΐ, όίστε νά αρχίση νά Ανε
γείρεται ό ίστορικός Ναός τής Ά-
γίας Φωτεινής, ή ώραία συνέχεια
τοΰ όμοννύμου, λάμψαντος Ναοΰ,
τής άπολεσθείση; Σμύρνη; μα;.
Αίσυθάνεται ιδιαιτέραν χαράν καί
αγαλλίασιν γιατί λειτοιιργεί μέβα
στόν ιστορικόν αυτόν Ναόν τή;
Άγία; Φιοτεινής, ή όποία εξήλθε
ΰδροφύρος καί εΐσήλθε θεοφάρος!
Τί θαΰμα! Μετέφεραν καί έδώ οί
Σμυρνιοί τα αγια τών άγίο)ν τους.
Τί ίπαινος τούς πρέπει γιά την 6α-
θειά τους πίστιν, γιά την ώραία
συνεχεια.
Τό 1947 μέ πολύν κόπον καί πό
νόν Λναγκάίΐεται, λόγοι παθήσεως
τών όφθαλμών τού, νά παραιτηθή.
Ό πατήρ Λουίζος δέν ίερουργϊϊ.
Ε
Έπιτροπάς Έπιτάξεοον
έφοδίοιν, κτηνών, αυτοκίνητον
, ■, , < ι καστος έξ αυτών ελάμβανε τον (ρκ με άσυνήθη συνοφρυοκτ.ν ^> ^ ψ,ηον ^^ ^
ών έξόδων τον καί
το δρομαίως.
(Συνεχίίεται)
ελαίιε την αναφοράν τοΰ έπιτε-
άμέσως διέταξε άγγελια
ί είδοποιήση τόν Διοικη- ,
δτι οί κύριοι Άξ)κοί τοΰ
συνεκεντ<ιο'>θησαν. Με-
τά τίνα λεπτά έφθασεν ό Διοικη-
Τ1ί, πάντες ήγέρθησαν καί ό 'Τ-
Λοδιοικηττής άνέφίρε περί τής π<ι- ^ονο(ας των. Ό Συν)ρχης Παπανικολάου, ^ωηςός καί νευρικός συνήθο>ς, έ-
"Χείνην την στιγμήν εφαίνετο δλ -
^°ί δνθρίοπος. Όλόκληρος ή επί
πολλοΰς μήνας δυσκόλως άποκρυ-
'ϊτομίνη αγανάκτησις τού εναντίον
τών δολίων Ίταλών, καί μέ συγ-
>ΐίχαλννμμένας λέξεις, έκφραζομέ -
ν0» εκάστοτε άνωνύμως καί άορί-
■^τ»ζ λόγω των άνίοτερω όδηγι-
*ν. έξεοηλώθη είς την αγρίαν λάμ
ύπεόθυνοι συμφώνως τώ νόμν
1090)1938
ΊδιθκτΛτης - Διευθυντάς
ΣΟΚΡ. ΣΙΝΑΝΙΔΗΣ
Κατβικία Ναύαρχον Βάτση 55
Προϋστάμβνος ΤυπογραφεΙου
ΓΛΒΡΙΗΛ ΓΑΒΡΙΗΛΙΔΗΣ
Κατοικία Σπσρτάκου 12
ΑΜ4ΗΑΛΗ
ΖΗΤΕΙΤΑΙ μικρός γνωρίζων
χρήσιν ποδηλάτου. Πληροφο
ρίαι είς τα γρβιφβΐα μας, Νί
κης 26, τ,,λ.229.708.
Η ώραία τού φο>νή δέν
πλέον μέσα στόν Ιστορικόν Ναόν.
'Εκείνο, δμως, άπό τό οποίον
δέν θά παραιτηθή ποτε, είναι τό
πνευματικόν τού έ'ργον καί η φι-
λανθρωαΐία. Αύτά τόν συνέχουν
πάντα. Γι' αΰτό προσέρχονται ά¬
πό τα πέρατα των Αθηνών, άπό
τόν Πειραια, νά έξομολογηθοΰν
«ττόν πατέρα, οπο); τόν έλεγον δ-
λα τα πνευματικά τού παι&ά. Καί
την πρε<τ6ιΐτέ·ραν τοΐ', την αγίαν εκείνην ύπαρξιν, μητέρα την ϊλε- γαν. Καί έκείνοι τα εΐχαν δλα παι διά τους. Ποιό;, άλήθεια, δέν πήγε στόν Π.Λ. καί δεν αίσθάνθηκε νά φεύ- γη τό δάρος τής άμαρτίας τού καί ά γίνεται ίκανός γιά μιά νέα χρκττιανική ξ(ι>ή, γιά μιά έξάρμη-
ση άρετής;
Σέ δλα τα πνει»ματτκά τού παι¬
ί πί<ττιν, αρετήν, μετά- δία νοιαν, έξομολόγησιν καί νά κοινω- νοΰν, δσο μποροΰν συχνά. Συνι- (ϊ άκάμη φιλανθρ{ι>π£αν. Δέν πρέ
ϊ
ππ, έ'λεγε, νά περάση ήμέρα χοι
ρίς νά κάνοιιμε μιά γενναίαν πρά¬
ξιν φιλανθροιπίας. θά έλεγχθώμεν
αύστηρά παρά τοΰ Κ·ρίου, γιά έ-
«εϊνο πού μποροΰσα.με νά πράξου-
μάτονν τού, ελεγε, πρέπει κανεί;
νά τό διαθέτη γιά τούς πτωχούς.
Καταφύγη τών πτωχών καί ένδε-
ών ή οίκία τού. «"Οσοι πτωχοί ι
προοέλθετε», καί προσήρχοντο γεν [
ναίω; δέ έβοηθοϋντο. Εγνώριζε
δλου; τού; πτωχού; τής Νέας
Σιιύρνης. "Ελεγε άκόμα δτι γιά
τούς πτωχούς καί αδύνατον; ζώ¬
μεν είς την ζωήν αύτην. Δέν εση¬
μειώθη περίπτωσις νά προσφύγη
πτωχό; στόν Π.Λ. καί νά μή 6οη
ΘηΘή σοβαρά.
"Εχει λαμπρόν επιτελείον άπό
φιλανθρώυτους κυρίοις τής Νέας
Σμύρνης. Βοηθεΐ τούς πτωχούς,
αποφυλακίξει τούς κρατονιμένου;
γιά μικροχρέη πρός τό Δημόσιον.
«Έν φυλακαί; ή,μην καί έπισκΐ-
ψασθέ με». Πηγαίνει ό ίδιος μαζί .
μέ τάς κυρίας στίς φυλακές Καλ-
λιθέα;. Κάμνει τελετήν, νουθετεϊ
τού; κρατουμένους καί παρ' αυτού
άποφυλακιζομένους. Κλαίει δ Εδι-
ος, αί κυρίαι, οί κρατούμενοι καί
τό προσωπικόν τών Φυλακών.
Ό ΐδιος πρώτος ίδιδε τό κα-
ράδίιγμα σέ κάθε έκ&ήλ(οση φι-
λανθρωίΐία;.
Άπό την μικράν τού σύνταξιν
καί άπό την μεγάλην τού >>ίκονο-
μίαν, έδώρησε ζών 20.000 δραχμάς
στήν έν Νέ({. Σμύρνη Εθνικήν
Στέγην καί 20.000 δραχμάς στό
"Ασυλον Άγίου Άνδρέου Νέας
Σμύρνης. "Εοωσε στά όρφανά παι
διά χαρές. Τί ώραιότερο δέ άπό
τό νά βοηθήση δυό κυψέλες, τής
άρετής καί τοΰ άγαθοϋ.
Προσέφερε καί μία μεγάλην ε¬
θνικήν θά την είπομεν, υπηρεσί¬
αν.
Επί δέκα συνεχή ετη ε'γραφε
την ιστορίαν τής πατρίδος τού
Καλλιπόλεος, άπό τό 1900—1922,
την δραματικόν αύτην περίοδον
γιά την θρακικήν Χερσόνησ ο ν.
Έξ ιδίας αντιλήψεως πιοτό; άφη
γητής. "Οταν έτελείι»σε τν συγ-
γραφήν τού, επαψε νά βλέπη. Καί
γράφει ό εΰλαβής ιερεύς στόν έ-
πίλογον τα έξη; θαυμαστά, χρι-
στιανικά:
«Επί πολλά ετη ήσχολήθην μέ
την συγγτέραν καί διαρκώς έμε
λέτα. "Οταν εστερήθη τό φώς τού
τοΰ έδΐάβαζαν ή πρεσβυτέρα τού,
τα παιδία τού, τα πνε·ματικά τοΐ'
παιδία.
Την 19ην Φεβρουαρίου 19&0, ό
Π.Λ. άνεπαύθη έν Κυρίο.), άφοΰ
επί ενα αίώνα ΰπηρέτησε τό θέλη-
μα τοΰ θεοΰ, την 'Ελλάδα, την νε¬
ολαίαν, τούς πτωχούς, τούς άδυ-
νάτους. Απήλθε πλήρη; ημερών.
"Εκαμε, ενα έργον πού θά μείνη
γιά πάντα καί ώς παράδειγμα.
Γιά τόν Π. Λ. εφαρμόξεται δ,τι
είπεν ό ποιητής «Νά περάσο>, δί-
χοις νά πεθάνιο».
Ό Δήμος Νέας Σιμύρνη;, τι-
μών την μνήμην τού, στήν πλα¬
τείαν πού ευρίσκεται, μπροστά στό
σπίτι τ-ου, εδιοσε τό οναμα «πλα-
τεϊα Λοτΐζου».
Ή έν Νέα Σμύρνη Όρθόδοξος
Αδελφότης «'Η έν Χριστφ Άγά
αη», τιμώσα έκδήλίος τόν εΰλα6ή
ίερέα, συνέλαβε την ωραίαν ιδέαν
τής προτομής τοϋ αειμνήστου. Την
Άδελφότητα συνέτρεξαν σοβαρά
τα παιδία τού, τα πνευματικά τον
παιδία, τα έν "Ελλάδι καί Άμερι-
κχ). Ό καλλιτέχνης γλύπτης κ. Λά
ζαρός Λαμέρας, καθηγητή; τής
γλι»πτικής τοΰ Έθνικοΰ Μετσοδεί
οί1 Πολυτεχνείου, άπέδοσε έπιτι>-
χώς την Ιεράν τοΰ εύσεβοϋς λευί-
του μορφήν. Συγχαίρομεν άπαν¬
τας. Έτίμησαν καί έτιμήθησαν.
'Η προτομή εστήθη στό κέντρον
τή; πλατεία; Λουίζου ίΐς αιώνιον
μνημόσΐ'νον τοΰ αειμνήστου Π.Λ.
καί γιά νά μαρτυιρη δτι οί άγα-
πώντες τόν θεό καί πονοΰντες τούς
πτωχούς, βραβεύονται καί δέν λη
γ μονοΰντπ,
Ή τελετή τών άποκαλυπτηρί-
ων εγένετο στίς 22 Φεβρουαρίου
Κυριακήν καί ώραν 12 καί 45 μ.
μεσημβρίαν υπό τοΰ Μακαριώτα¬
του Άρχιεπισκόπου μας Κυοίου Ί
ερωνύμου. Κατ' αυτήν ωμίλησαν
ό κ. Λ. Λεοντιάδης, πρόεδρος τής
Αδελφότητος «Ή Ιν Χριστώ Α¬
γάπην, ό πατήρ Βασίλειος Τζο-
βλάς, προ'ιστάμενος τοΰ ίεροΰ να¬
οΰ Άγίας Φοντεινής, έτελεσε τύ
τρισάγιον καί άκολούθιος δ πατήρ
Κωνσταντίνος Άνδρουλάκης έ-
Στό πολυαε.λές καί άρχοντικόν
ξενοδοχεΐο τής Μεγάλης Βρεττανί
άς, τό Σάββατο τό βράδυ, 21 Μαρ
τιου, εδίικΐε ή Έπιτροπή τού 40οΰ
Συστή,ματο; Πιροβκόπων Αθηνών,
την 4η έτησία σννεστίασή της, πού
εσημείοκΐε λ<ΐ(μπ;ρό(ρϋ)τη καί άναμ- φισβήτητη έπιτυχία. Χτήν είσοδο νεαρές, πρόσχαρες άτθί&ες, μέ λεπτά χαρακτηριστικά, προσέφεραν στού; είσερχομένου; δλοκάκκινα γαρύφαλλα, ένώ ή μι- κρή όρχήστρα τού ξενοδοχείον έ- σιγόπαιζε λνρικέ; καί γλυκόηχε; μελωδίες. Καί μέσα στή φωτόλου- στη καί καλαίσιθητη. αίθουσα τοΰ ξενοδοχείον, κομψές καί κοσμικές κυρίες καί δεσποινίδες, μέ υπέρο- χες κομ,μώσεις, πού τούς £διναν τονισμό στά ροδόχροΐιμα πρόσωπα καί στά τεχνικά μακιγιαρισμέν«α μά τια, κωθώς καί μέ συγχρόνως άμ- φιέσεις σέ ποικίλονς συνδνασμούς, μέ διάφαρε; άποχρώσεις, διέγρα- τραγ μίαν είκόνα ώραία καΐ ξηλίυ- τή. Άλλά καί οί σύνοδοί τους, πού οί περισσότεροι φοροΰσαν ?νδι>μα
έπίσημο, ήσαν, όμο>ογουμένως, εΰ
παρουον αστοί.
Τα έ-δέσματα, πού σερβίρανε
πράθυμοι καί έξυπηρετικοί σερβι-
τόροι, ήσαν εΰγευστα καί καλοστό-
μαχα. 'Επίσης πολυποίκιλα δώοα
εΐχε, κατά την κλήρωση, τοΰ λα-
χείου. Μοιράζανε τούς λαχνούς
χαριτάβρυτες καί εύγενικές κοπέλ-
λίς. Τό μουσικό συγκιρότημα «Δή
Σΐντ;^, επαιζε παλιούς καί μον-
τέρνους χορούς (βάλς, ταγκό, δη-
μοτικούς, καί, πρό πάντων, σεΐκ)
καί τα ζευγάριβ, άκολουθώντας ,τΐ
στα τό ουθμό τής μουσικής, χο-
ρεύανε λικνιστικά καί μέ χαρή στό
κέντρο τής αιθούσης. Παράλληλα,
διαλεκτοί όργανοπαίκτες τοΰ γνω-
στοΰ κέντρου «Τα Δει.λινά>, άπέιδο)
σαν μέ δεξιοτεχνία έκτελέσ ε ι ς
μπουζοτ>κιοΰ μέ τραγοΐ'δίστρια την
Δήμητρα Γαλάνη.
Γΐνικά, ή άτμόσφαιοα ήταν κε-
φάτη. Τό γλέντι κράτησε μέχρι
τίς πρωινές ώρες καί οί προσκε-
ΝΙΚΟΤ ΑΔΑΑΟΓΑΟΓ
ΚΑΠΟΥ ΣΤΟ ΜΕΤΩΠΟ
κλημένοι εφυγαν μέ τίς καλύτε-
ρες έντυπώσεις. Γι' αύτό πρέπει
νά συγχαροΰμε θερμά την διοργα-
νίοτΐική έπιτροπή μέ τίς κυρίες: Ί
ωαννίδη, Βεκρή, Χατζηκονσταντή,
Παπάζογλου, καθώς καί τόν κ.
Μιχαλόπουλο καί δίδα Μάννη.
Μάς έίδωσε μιά χαρούμενη καί
εύθυμη νότα. Οί ώρες κύλησαν
εύχάριστα καί ξένοιαστα.
Την αρίστα άργανοίμένη αυτή
οννεστίαση, πού είχε καί έορτα-
στικό χαρακτήρα, έπει£ή τό 40ό
Σύστηιμα Προοκόπων Αθηνών
συμπλήρωσε 25 όλόκληρα χρόντα
άπό τής Ιδρύσεως τού —1945—
1970— έτίμησαν μέ την παρουσία
τους:
Ό πρόεδρος τής έπιτροπης τοΰ
40οΰ Συστήματο; άντιστράτηγο;
έ.ά. κ. Έλ. θάνος, ό γενικάς πρό
ξενος τής Άϊτής κ. Ν. Σκαμπα-
βία; μετά τής σ<ζύγου τού, πού τυγχάνει άντιπρόεδρος, δ ναύαρ- χος έ.ά. κ. Α. ΚορΑέλλας μετά τή; κυρίας τού, καθώς καί δλα τα λοιπά μέλη τής έπιτροπης Συστή- ματος μέ τίς κυρίες: ΠαΐΛε,τη, Άθανασιάδη, Μιχαηλί δή, Νομικοϋ, Πετρακοπούλου, Ράλ λη, Φουρλή καί Βή«α. 'Επίσης πα- ρευρέ-θησαν: 'Η κ. Καίτη Γ*οο- γιάννη, οί δεσποινίδες Ρέα Πατα- τιμίδου, Μ. Καρακίτσου, Μ. Δρα- γώνα, Μ. Παύλου, Φ. Κορδέλλα, αί άθελφαί Μ καί Ο. Παγώνη, Α. Κοκούλη καί οί κ.κ. Κ. καί Φ. Σκαμπα6ίας, Χ. θάνος, Γ καί Σ. Βοηρδουμπή;, θ. Πετραχόπουλος, Σ. Τραυλός, Γ. Μιχαηλίδης, Ι. Γαϊτάνος, θ. Βενέρης, Χ. Ντού- λια;, Ν. Ρόζο;. Γ. Δραγώνας, Ν. Ι Δούμας. Οί ίμποροι: Νικ. Κράλ- λη; μετά τής συζύγου τού, Άλ. Κωτίδης μετά τή; αδελφής τού Φανή;, ό έκ Ρωμη; ανεψιός τού —σκηνογράφος -ένδυματολόγος— Σέρζιο ντέ Νίκα (Ν. Πετρόπου- λος), δ υποφαινόμενος μετά τής κυρίας τού καί πολλοί αλλοι. ΧΑΡ. ΠΕΤΡΟΠΟΤΛΟΣ Πολεμικές ίστορίες τοθ Βορειο πε-ρωτιχοδ Μίτώπου 1940 - 41 (Συνεχεια έκ τοΰ προηγουμένου) στρατού; τή; Γής βάλαμε μάνο την ψυχή μας καί την λόγχη κι' άντί νά πέσωμε νεκροί μείναμε ήρωΐς όρθοί, γιά την 'Ελλάδα, γιά την λευτεριά». Καί συνέχισε δ πόλεμο; τοΰ 40. Ό ελληνικάς στρατός στίς κορυ Ή διμοιρία Πολυβόλων πού είχα μαζί μοιυ, μέ ενα λόχο Πεζικοΰ, εμεινε στά ύψώματα τοΰ Φράσσα- ρι γιά νά φράξη τόν δρόμο στόν έχ«ρό. Μόλις σουρούπωσε έγκαταστα- Θή.καμε στίς θέσεις μας καί κρατού σαμε μακριά τόν έχθρό γιά νά φές τού Ίβάν, τής Μάροδας, στά μποροϋν τα άλλα τμήματά μας νά στενά τής Κλεισούρας καί τοΰ Τε- συμπτυχ'θοΰν. 'Εκεϊ πού πήρε νά πελέΐνι, μέ πέννα την λόγχη, μέ σκοτεινιάση, ξαφντ,κά, άπό τα δέ- χαρτί τό χιόνι καί μελάνα τό αί- θά καταργήση Τ°ύς πθλέμους ΜΙΑ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΣ ΙΔΑΝΙΚΗ ΟΡΗΣΚΕΙΑ ΤοΟ συνερνάτον μας κ. ΕΥΑΓ. ΛΑ ΓΟΥΔΗ (Συνεχεια έκ τού προηγούμενον) Πάνω στό ϊδιο δένόρο ίιπάρχονιν Ονό πουλιά, τό ενα στήν κορφή, τό αλλο κάτ(ο· έκείνο ποι'ι κάθ«ται στήν κορφή είναι ήσυχο, σΐίοπηλό κι' ολο αεγαλεϊο, βυθισμένο στή δό ξα τού. Τό αλλο, τό κάτιο, τρώει πότε πικοούς καί πότε γλυκούς καρ πούς, πηδώντα; άπό κλαΰί σέ κλα δί, άλλοτε εΰτυχισμένο κι' άλλοτε ουστνχισμένο. "Τστερα άπό ώρι- σμένο χηονικο οιάστημα, τό κάτοι πο»>λί τρώει ενα έξαι^ετικά πικρό
καρπό κι' άηδιάζει. Κοιτάζει ψη-
λά, δλέπει τό αλλο πουλί, τα θαυ¬
μαστά αύτό πουλί μέ τα χρυσά φτε
ρά, πού δέν τρώει μήτε γλυκούς,
μήτε πικρού; καρπούς, πού δέν εί¬
ναι μήτε εύτι·χισμένο, μήτε δυστυ-
χισμένο, μά ηρεμο, σνγκεντρωμέ-
νο στόν έαυτό τού καί δέ βλέπει
τίποτα, παρά τόν ίοιο τόν έαυτο
τον. Το κάτω πουλί λαχταρίζει αύ
τή τή μακαριότητα· γρήγορα όμιος
ξεχνά καί ξαναρχίζει νά τρώει
τούς καρπούς. Σέ λίγο τρώει πά-
λι ίναν έξαιρετικά πικρό καρπό,
πού τό κάνει δυστυχισμένο. Στρέ-
φει πάλι τό κεφάλι τού ψηλά καί
προσπαθεϊ νά πλησιάσει τό απάνω
πουλί. Πάλι ξεχνάει κι' ΰστερα ά¬
πό λίγο κοιτάζει πάλι επάνω κι'
έ'τσι σιγά - σιγά ςρτάνει πολύ κον¬
τά στό ώραϊο πουλί καί β!λέπει τίς
άντιλαμπές άπό τό φ,τέρωιμά τού
,νά παίϊουν γύρα στό δικό τού σώ-
μα καί νοιώθει πώς άλλάζει καί
λυώνει. Πλησιάΐΐει περκτσότερο κι'
αλα τριγύρα τού σβύνοι·ν καί, τέ-
λος, καταλαβαίνει τή μαγική μετα-
μόρφοχση. Τό κάτίο πουλί δέν ή¬
ταν, λές, παρά ό ϊσκιος καί το άν-
τις-έγγισμα τοΰ Απάνο). Στήν πρα
γιιατικάτητα αύτό τό ϊδιο ήταν κι'
δχι αλλο τό άπάνιο πουλί, δλο τόν
σκιαγράφησε, κατά τρόπον θαι>μα
στόν τόν τιμώιμενον. Βυϊαντινό,
χορός ίεροψαλτών υπό την διεύθυν
»ιν τοΰ κ. Ε. Άλεξιάδου, πρωί,ο-
ψάλτου τοΰ ίεροΰ ναοΰ Άγίας Πά
(.ΚΜΤκευτ,ς Νέας Σμύρνης, εψαλι
5ίατανυκτικϋ')τατα τό «αίωνία ή μ.νή
αη» καί τό «επί τού ποταμσΰ Βο.
6υλώνος έκαθήσαμεν καί έκλαύσα
μέν».
Την ωραίαν καθ" δλα καί σι-
μνήν εορτήν έτίμησαν πλήιθος ίε
ρέων, δ δήμαρχος καί τό δημο-
ικόν σιμβούλιον Νέας Σμύρνης,
δ διοικητή; καί άξιωματοΰχοι τοΰ
Άστυνομικοΰ Τμήματος τή; Νέ¬
ας Σμύρνης, τα έκκλησιαστικά
οπ>μ6ούλια τών ναών Άγίας Φωτεί
νής, Άγίας Παρασκενης, Άγίων
Άναργύρων, Άγίου Γεώργιον Κυ
νοσάργους, τμίί|ΐια τής ομάδος προ
σκόπων Νέας Σμύρνης, τό άσυλον
ιοΰ Άγίου Άνδρέον μέ μαθητρί-
ας τού, τό Όοφΐϊνοτροφείον «Έ-
θνική Στέγη», μέ μαθητρίας τού,
ή Έστία Νέας Σμύρνης, τό θρα
κικόν Κέντρον, ή Έταιρεία θρα¬
κικών Μελετών, τό Άγαθοεργόν
Σωματείον Μαδττίιον «Ό Έλλή-
σποντος», τό φΐλοϊθριοπικόν σιομα-
τεϊον Καλλιθέας καί περιχώρων
«Ό θρακικό; Φοίνιξ», τα παιδία
τού καί τα πνευματικά τού «αιδιά.
Πάρα πολλοί έτίμησαν τόν αξιον
πάσης τιμής άείμνηστον πατέρα
ΛουίΪΛν.
«ΜΑΚΑΡΙΟΣ Ο ΕΛΕΩΝ Ο¬
ΛΗΝ ΤΗΝ ΗΜΕΡΑΝ». Τούτο έ-
γράφη επί τής προτομής Σου...
Τούτο ηκολούθησε ς είς δλην σου
την ζωήν. Δι' αύτό δικαίιος έβρα-
βεύθης καί έξετιμήθης βαθύτατα,
πάτερ Λουϊξε. Αίωνία θά είναι ή
Ι μνήμη σου.
καιρά, οί γλυκοί κι' οί πικροί καρ
ποί, τό κάτω πουλί, πού πότε ί.-
κλαιγε, πότε χαιρόταν, ·ητονν ή μά
ταιη χίμαιρα, ενα δνειρο. Τό άλη-
θινό πουλί ήταν δυαρκώς έκεϊ ψη¬
λά, ήρεμο, σιωπηλό, δοξασμένο
καί μεγαλόπρεπο, πέρα άπό θλί-
ψεις καί πέρα άπό πικρίες. Τό α¬
πάνω πουλί είναι ό Θεός, ό Κύρι-
ος τοΰ Σύμπαντος καί τό κάτω
πουλί είναι ή ανθρωπίνη ψυχή, πού
τρώίΐ τούς γλυκούς καί τούς πι-
κρούς καρπούς τοΰ κόσμου τούτου.
Ποΰ καί ποΰ ϊρχεται Ινα βαρύ
φύσημα πάνω στήν ψυχή. Γιά μιά
στιγμή παύει νά τρώει καί τρέχει
κατ-ά τόν άγνωστο θεό κι' ένα κΰ-
μα ορώς κατεόαίνίΐ. Στοχάζεται
πώς ό κόσμβς τούτο; είναι μιά μά-
ταιη φαντασμαγορία. "Ομο>ς, πά¬
λι οί αΐσθήσεις τό τραβοΰν πρός
τα κάτω κι' άρχίζει όπως καί πρίν
νά τρώει τούς γλυκούς καί τούς
πκκιρούς καρπούς. Πάλι ενα βαρύ
φύβημα κατεβαίνϊΐ. 'Η καρδιά τού
άνοίγει πάλι στό θεϊο φώς. "Ετσι,
σιγά - σιγά πλησιάξει τό θεό κι'
δσο καί πιό κοντά Ιρχεται, τόσο
βλέπει πώς τό παλιό τού έγώ λυώ
νει. "Οταν πλησιάζει άρκετά, βλέ-
πει πώς δέν εΐν' Λλλος παρά δ
θεός καί φωνάζει:
—■ Αΰτός, πού σας περιέγραψα
πώς είναι ή ζωή τοΰ Σύμπαντος,
πώς είναι παρών σέ κάθε ατοιμο,
στούς ί>λιους καί στά φεγγάρια,
Αύτός είναι ή Βάση τής ζωή; μας,
ή Ψνχή τής ψυχής μας. Άκόμα κα
λύτερα. Έσύ είναι Αύτό!
Ν ά τί μάς διδάσκει ή Νιάνα —
Γιόγκα. Διδάσκει τόν Λνθρωπο
πώς είναι άπό θεία οΰσία. Δαίχνει
στήν άνθροντότητα την ποαγματι-
κή ένότητα τής ϋπαρξης καί πώς
καθένας μας είναι αύτός δ ΐδιος
ό Κύριος, ό θεός μας, πού φανε-
ρώνεται επί τής Γής. "Ολοι μας,
άπό τό πιό τιποτένιο σκουληκάκι,
.•τού σέρνεται κάτο> άπ' τα πόδια
μας, ώς τα ύψηλάτερα δντα, πού
τα κοιτάζουμε θε θαιιμασμό καί δέ
ος, δλα είναι φανερώματα τοϋ θε¬
οΰ.
Τέλος, είναι άπαραίτητο δλες
αύτές οί διάφορες Γιόγκα νά γί¬
νουν πράξη. Άπλές θεο>ρίες δέν
ώφελοΰν σέ τίποτα. Ποώτα πρέ¬
πει νά τίς άκούσωμε κι' έπειτα νά
τίς σκεφθοΰμε. Νά τίς άντιληψθοΰ
με βαθειά, νά τίς έντνοΐώσωμε στό
νοΰ μας κι' ϊπειτα νά τί; στοχα-
στοΰμε, νά τίς πραγματοποιήσωμ.ε,
εως ότου νά γίνουν τέλος, όλόκλη-
ρη ή ζο>ή μας. Τότε μονάχα ή
θρησκεία δέν θά είναι πιά εΎας
όρμαθός θεωρίες καί Ιδέες, μήτε
άπλή παραδοχή τοΰ νοΰ μας, άλ
λά θά διαπεράσει τα τρίσιβαθά μας
Ό νού; μα; θά μπορεϊ νά παρα-
δεχτεϊ σήμερα ενα σχι>ρό άνοησίε;
πού αδριο θά άρνηθεί. 'Η άληθι-
νή δμως θρησκεία, ποτέ δέν άλλά-
ζει.
Ή θρησκεία είναι πραγματοποι¬
ηθή. Δέν είναι λόγια μήτε διδα-
σκαλία, μήτε θεωρία δσο ώραία
κι' αν είναι. Ή θρησκεία είναι κά
τι πού ΰπάρχει καί γίγνεται, δέν
είναι κάτι πού τό άκοΰς απλώς
καί τό παραδέχεσαι. Άφομειώνει
όλόικληρη την ψυχή μέ δ,τι πιστεύ-
ει. Αύτό θά πίί θρησκεία.
ΕΤΑΓΓΕΛΟΣ ΛΑΓΟΤΔΗΣ
Α. ΓΡΗΓΟΡΙΑΔΗΣ
Ο ΑΦΡΟΔΙΣΙΟΛΟΓΟΣ
Δέχεται ΒηλαρόΙ 7
Πλατ. Άγίου Κωνσταντίνου
(Όμόνοια) 9 - 1 καί 4 - 8 μ.μ.
Τηλ. 525.387
ξιά μας, πάνω άπό ενα λόφο, ά-
κοΰμε πολυβολισμούς καί δίπλα
στό άλβαντκά χωριό βλέπουμε κά-
ποια κινήση. ΕΙχαν φθάσει οί έμ.-
προσθοφυλακές τοΰ έχθροΰ ώς τό
χωριό.
"Ενα πολυβόλο μέ μιά όιμο<ρία περικν·κλώνει τό χωριό καί μιά άλ- λη καταδιώκει τούς Ίτα>.οί»ς άπό
τό ίψιοιμα. "Ετσι, μέ τή γενναιό-
τητα τών στρατιωτών μας άπομα-
κρύναμε τα έχθρικά τμήματά καί
μόλις νύχτωσε φύγαμε γιά τό Ύά-
γμα μας.
Ή πορεία μας πρός τα πίσω
ητα.ν κουραστική καί έπικίνδυνη.
"Τστερα άπό πολλές ώρες δρόμο
μ*σα στή νύχτα, φτάσαμε σέ μιά
χαράδρα, δπου ίνα ποταμάκι κλοΰ
σε τα νερά τού. Έν τώ μεταξύ,
ξημέρωνε κιόλας. Έκίϊ, στίς δ-
χθε; τοΰ ποταμοΰ, βρήκαμε καί τό
Σύνταγμά μας νά άναπαύεται. Έ-
κεί βρήικαμε καί τα άρνιά τοΰ Πά-
σχα νά σουβλίζωνται καί ή μαγει-
ρίτσα νά άχνίζη στά καξάνια. Ά-
νάκατη στήν ψυχή μας ή χαρά καί
ή έλΐτίδα μαξί μέ τόν πόνο καί την
λαχτάρα κάνο,μΓ τό Πάσχα έκεί
στή ρεματιά. Καί τή χαρά μας καί
τή ζωντάνΐα τής ζωής διαλαλοΰ-
σαν γύρω στίς κορφές καί στίς
χαράδρες οί σφαϊρες, πού ρίχνα-
νε μέ τα δπλα οί πιό θερμόαιμοι
στρατιώτες μας μέσα στήν τρέλ-
λα τή; στιγμής.
ΚαΙ γιά φινάλε της μεγάλης μέ-
ρας τοΰ Πάσχα δώσαμε, τό βράδυ
έκείνο στό Λβσκοβίκι, μιά μικρή
κωιμόπολτν την μΐγάλη μάχη μας,
θυσιάζοντες μερικούς νϊκρούς μας
σάν σφραγίδα Τιμής καί Αθανα¬
σίας γιά τόν Ιερά άγώνα τής πα¬
τρίδος μας.
ΕΠΙΛΟΓΟ Σ
«Δέν εΐπαμε μολών λαβέ,
έτούτη τή φορά,
"Οχι! Έβροντοφωνάξαμε,
δλοι μέ μιά χαρδιά.
Κι' έμπρός στούς φοβερούς
μα τους, ξανάγραψαν τίς μεγάλε;
σελίδες τής ίστορίας μας.
Ό Καλάμας καί τό Καλπάκι
μέ τόν ήρωικό Δαβάκη, ξανανά-
στησαν τα Δερβενάκια καί ή Πίν-
δος, μέ τίς ηρωϊκές 'ΗπειρώΓτισ-
σες, τό Ζάλογγο καί την Άραπί-
τσα. Καί πολειμήσαμε κα ίνικήισα-
με τίς όρδές τών Φραττέλων εί¬
τε Άλπινισταί λεγότανε είτε Λύ-
κοι τής Τοσκάνης είτε Μελανοχί-
τωνε; τή; Ρώμης.
Τίς δεκαπέντε έκατομ^».ύρια λόγ
χες τοΰ Μουσουλίνι ή έλληνική άν
δρεία καί τό έλληνικό τουφίκ», μέ
τόν ιστορικόν «ΑΕΡΑ», τίς ξέσκι-
σε σάν χάρτινες θήκες.
Γιατί είχαμε ψυχή μέ θώρακα,
τό πνεΰμα μέ τίς αϊώνιες άξίες
τής έλληνικής Ιδέας. Κι' αύτη συν
έτριψε τούς χαλύβοινους θώρακες
καί στάμοσε τίς άμέτρητες λόγ-
χε; καί άχρήστευσε τίς χιλιάδες
μηχανές τοΰ έχθροΰ.
Καί ήταν άπερίγραπτη ή δάξα
πού έικάλυψε την μικρή σέ ε%ταση,
άλλά μεγάλη σέ ψυχή καί άγώνες
γιά τόν πολιτισμό καί την ελευθε¬
ρία, πατρίδα μας Έλλάδα. ΟΙ ά¬
γώνες, οί θυσίες καί οί νίκες μας
μέ τού; χιλιάδες ήρωες τής Πίν-
δου καί των άλλων ήπειρωτικών
βουνών, απετέλεσαν την πρώτη ςρω
τείνη άκτϊνα καί την έλπίδα καί
γιά την ΰπόλοιπη κατεχομένη, άπό
άξονικές δυνάμεις Εύρώπη.
Μέ παλλόμενη καρδιά άπό ίερή
συγκίνηση καί την ψυχή συγκλονι-
ζόμενη άπό έθνική ύπερηφάνεια,
άτενΰζομε πάντοτε την μεγάλη αύ¬
τη ηιιέρα.
Καί σέ κάθε ακρη τής Γής, πού
βρίοκεται έλληνικήι ψυχή, στρέφΐΐ
μέ εύγνωμοσύνη την σκέψη στΙς ί-
ερές σκιές έκείνων πού μέ τό αΐ-
■μα τους καί τίς θυσίες τους εδη¬
μιούργησαν την μεγάλη ίστορία
τοΰ Έλληνασμοϋ, σάν την έπέτειο
τοΰ ίστορικοΰ ΟΧΙ τής 28ης Ό-
κτωβρίου τού 1940.
ΤΕΛΟ2
ΜΙΚΡΑΒΙΑΤΙΚΑ ΣΤΡΑΤΙΟΤΙΚΑ ΔΙΗΓΗΜΑΤΑ
ΣΤΙΓΜΕΣ ΠΟΥ ΑΞΙΖΘΥΝ ΠΑ ΧΡΟΝΙΑ
ΤοΟ βννε)βγτ5Γτου μας κ. ΙΩΑΝ. Α. ΒΕΡΝΑΡΔΟΥ
2ον
— Μά τί Εχεις, λοιπόν, άπόψε;
είπε μέ πείσμα ό φίλος τού.
•—Είμαστε τιποτένιοι, Ροϋκο!
Νά, τί Ηχω! Αδριο γώ θά πάω
στά Λιόβα νά ντυθώ φαντάρος καί
αμα θέλει; κόπιασε καί σύ. Άλ-
λοιώτικα... στρώσε χωρία σου!
— Χά, χά, χά, εκανε κοροιδευ-
τικά δ Ροϋκος, ώστε σ' επιασε πά
λι ό ένθουσιασμός, Γυλάκη;
— Μιλώ στά σοβαρά, φίλε μόν
άρκετά τό σκάσαμΕ ως τα σήμε-
ρα. Είναι άτιμία οί αιλλοι νά πη-
γαίνουνε στόν πόλεμο καί μείς νά
κάνοιιμε τό κορόιδο!
— Σσσσσ!... τοΰ ϊκανε δ Ροΰ-
κος, ,κλείνοντας βιαστικά τό στό-
μα τού μέ τό χέρι· είναι κι' άλλος
κάσμος έδώ μέσα!
— Αύτό πού σοϋ λέω γώ! Μέ
πήρες στό λαιμό σον, φοβητσάρη!
Ό Ροΰκος κιτρίνισε άπο τό κα
κό τον ή προσβολή έκείνη τοΰ φί
λου τού, τόν εκανε άμεσος σο-
βαρό:
— Πολύ καλά, Γυλάκη! Άφοϋ
είν' ίτσι... μή σκάς τή χολή σου·
αΰριο κιόλας πάμε νά ντυθοΰμε!
Την άλλη μέ^α οί δυό φίλοι ε¬
πήγανε πρωί - προιι στά Λιόσα"
σέ μίαν &ρα φορέσανε τή στολή
τους καί πήρανε τόν άέρα τής (ραν
ταρίας. Ό Ροϋκος είχε χαθή μέ¬
σα στό φοιρδύ χιτώνιο πού τοΰ δώ
σανε καί χρειάστηκε νά γυρίση
τρείς φορές τίς αί^ες τοΰ παντα-
λονιοΰ τού γιά νά τό φέρη σέ λο-
γαιριασμό μέ τα πόδια τού.
Βλέποντάς τον ό Γυλάκης σ' αϋ
τα τα χάλια, γελοΰσε μέ την καρ¬
διά τού:
— ΑΙ καί νά σ' επαιρνε μυρω
διά ή μαιρίδα στό γκαζοχώρι...
—Έσύ τα φταΐς... μέ τούς έν-
θο<σιασμούς σου! —"Οχι, δα! Τό λάθος είναι λι- γάκι ατό... μπόϊ σου... Περάσανε άπό τότε δυό μήνες· οί φίλοι μας Ιγιναν άπό τού; πιό καλούς φαντάρους· ή ζωή τους ή- τανε πολύ εύχάριστη μέ τα γυμνά- σια, τόν κωθαρόν άέρα καιί τό πε- ριποιημένο συσοίτιο. — Κρίμα — ε'λεγε πολλές φο ρές ό Ροϋκος— άν τδξερα πώς εί ναι τέτοιο τό στρατιωτικό, θά ρχώ μοι>να πιό γρήγορα!
Μιά μερά πήγε διαταγή τοΰ συν
τάγματος στό λόχο ν άδιαλέξου-
νε τούς πιό γυμνασμένους καί νά
τούς έτοιμάσουνε αποστόλη γ*ά τό
Μέτωπο.
ΙΙρώτοι καί καλύτεροι οί δυό τρί
λοι.
—ΙΙάμε στόν πόλεμο, Γυλάκη!...
είπε ταραγμένος ό Ροΰκος.
—Χμ! ετσι φαίνεται... στενοχω
ριΐσαι;
—Νά ποΰμε καί τού στραβοϋ τό
δίκηο, δέν ε'χω καί τόση χαρά...
τό μόνο πού μέ παρηγορά,ει είναι
ποΰ θαμαστε μαζί.
Καί πάλι παρελάση στήν όδό
Σταδίου, πάλι μον<σικές, πάλι κό- σμος πολύς δακρυσμένος· αύτη τή φορά δμως οί δυά φίλοι καμαρώ- νανε μέ περηφάνεια μέσα στή τρά λαγγα- πάει ό καιρός πού κρυβών τουσαν άνάμεσα στούς αλλους πε- ριφρονημένοι. Σέ λίγε; ώρες εϊχανε μπή στό καράβι· ό κόσμος άπό την άποβά- θρα χειροκροτοϋσε οί φαντάροι μαζεμένοι στό κατάστρωμα καί στί; γέφι»ρες άποχαιρετούσανε τούς δικού; τους, άνεμίζοντας ψη¬ λά τα μαντύλια' είχανε δλοι 6α- θειά συγκίνησι. — Πότε θά ξαναδοΰμε Περαία, ενας θεός τό ξέρει... μουρμούρι- ζε μέ παράπονο δ Ροΰκος, ένώ στό πλευρό τού δ Γυλάκης Ιτρωγε κα- ποιο πορτοκάλι. — Τί πες, Ροΰκο; έρώτησε τα φίλο τού μασσώντας άκάμη. — Φεύγουμε... — Καλυτέρα!... "Ειτσι θά ξο- φλήσουμε τό λογαριασμό μας πιό τίμια! Καί σκουπίζοντας τό στόμα μέ την ανάποδη τοΰ χεριοΰ τού, έ- ρούφηξε βαθειά τό δροσερό άερά- κι τής θαλάσσας. (Συνεχίζεται) ΑΝΤΙ ΚΡΙΤΙΚΗΣ Έπιστολή τού συνεργάτου μας Φώ τη Ούλκέρογλου πρός τόν κ. Πά ναγ. Π. Χατζηπεΐτρον, Ιατρόν (Άτταλέα), συγγραφέα τής «Ί στορίας τή; Άτταλείας τής Μι¬ κράς Άσίας, άπό τής κτίσεως αυτής, μέχρι τοΰ 1922». Αθήναι τη 24,3.1970 Σεδαστέ μου κ. Χατζηπέτρο, Όιμολογώ 3τι μέ συγκινήσατε δι- πλά. Π
Η ΧΟΡΕΥΤΙΚΗ ΣΥΝΕΣΤΙΑΣΗ ΤΩΝ ΣΜΥΡΝΗΟΝ
Η ΔΗΜΙΟΥΡΠΑ
Την 19ην Μαρτίου, στίς 9 τό
6ράδυ, ή κοσμική Ταβέρνα «Σα-
ραντίδη» ήτ«ν γεμάτη άπό Σμυρ
νηούς πού πήγαν νά χαροϋν μιά
βραδυά δλοι μαζί καί νά θυμηθοΰ
νέ τα παληά τους μεγαλεΐα στήν
άγκαλιά τής άγαπημένης Σμΰρ
της τους. Την Σμύρνη αύτη πού
δέν ιμπορεί κανείς νά ξεχάση καί
πού κάθε τόσο ξυπνά γλυκές καί
πικρές άναμνήσεις στή ψυχή των
παιδιών της! "Ετσι «ι έκεϊνο τό
βράδυ ή Ταβέρνα αυτή γρΊμισε ά¬
πό άσπρομάλλιδες Κνοίους καί
άπό έκλεκτές Κυρίες πού ό χρό-
νος καί ό πόνος δέν ε'σβυσε την
παληά τους δμορφΐά, την όμορφιά
τους έκείνη πού την τραγονδησαν
καί την τραγουδονν άκόμη :
«νΑχ Σ μυρνηοποϋλα σ' άγαπω...
— Μά καί σ&ν την δική μας την
Χμνρνηά...» Ή νοσταλγύα τής
Πατρίδας τοΰς συγκέντρωσε δ -
λους. Ήταν ή Σμύρνη έκείνο τό
βράδν, δλοι Σμυρνηοί μέ την πα¬
ληά τους άρχοντιά, μά καί πολ-
λοί ψίλοι τους. ΤΗταν συγκινητι-
κό τό όμορφο αΰτύ θέαμα καί ό
νοΰς όλω ν γύρισΐ έκεΐ ποΰ όντε
λέσχες πιά δικές μας υπάρχον,
όντε θέατρα, οΐτε Κέντρα, οΰτε
τίποτε δικό μας. Λικό μας είναι
δμως τό χώμα καί δικιά μας δλό-
κληρη ή Σμύρνη κι' δς την χαί-
ρονται δλλοι... "Ολοι ίίμαστε ΐΐί-
θυιμοι, ολο*. χαρούμενο». καί πολ-
λοί ΐσως θά μεταφρρθηκαν νοερά
στό Σπόρτιγκ Κλούμπ, στό Κέ
μας... Καί τα τοαγούδια τής
Σμύρνης βούρκωσαν μάτια, ξεσκι
παν καρδιές! Κανείς δέν μιλοΰσε,
μόνον ή γλννκειά φοινή τής τραγον
δίστρΐιας άπλοίνόταν σ' δλη την
αΐθοτκτα, ή νοσταλγία 6άρυνε τίς
•ψυχές δλιον μας: «Μρ στή καρ-
διά μου άνθίξουνε λουλοιιδια χί -
λια δσα, χίλιες γλνκές ένθύμησες
πού δέν τίς λέγει ή γλώσσα... —
Σμύρνη Πατρίδα μου γλινκειά, χά
ρΐτωμένη χώρα γιά νά σέ βγάλοι
άπό τόν νοΰ ποτέ δέν θδρθη ή ώ-
ρα!... «Πραγματικά ποτέ δέν θδρ
θη ή ωρα, ζοΰμε μέ την νοσταλ-
γία σου, μέ τίς ένθυμήσεις σου,
λίγες ή πολλές, μεγάλες ή μικρές
καί λαχταράμε, "Ω ναί, λαχταρά-
μ* νά σέ δοΰμε ντυμένη στά γα-
λάξια καί θάναι γιορτή μεγάλη γι'
αύτοΰς πού θά σέ δοΰν! Ήταν με
γάλη ή συγκίνησις: πρόσωπα ον-
τιδωμένα, μά δροοερά άκάμα, κύτ
ταζαν την τραγονδί<ττρια καί δέν τολμοΰσαν νά βγάλουν τα μάτια τους άπό πάνο) της γιατί ΐσως θά τρέχον κάντα δάκρυα, μόνον μουρ μούριζαν: Σμύρνη Πατρίδα μας γλυκειά, χαριτωμένη χώρα γιά νά σέ βνάλω άπό τό νοΰ ποτέ δέν θαρθη ή ωρα!». Πέρασε μπροστά μας ή Κορ- δελλιώτκκΐα, ή Μπουρνοβαλιά, ή Μποντζαλιά, ή Χάϊδω, καί δλα τα δικά μας τραγοΰδια, πού τα ζων- τάνεψε ή πέννα τής έξαιρ€τικής — υγγραφέως κ. Στέλλας 'Επιφα νείου — Πετράκη καί πού μέ !πι- τυχία τραγούδησε, μέ την ώοαία της φωνή, ή κ. Δόμνα Σαμίου, Έ πιμ,ελήτρια Προγραμμάτων Ραδιο φώνου, τής οποίας ή Μητέρα ή¬ ταν Σμυρνηά. Κατόπιν αρχιβε δ χορός καί ή ■νοσταλγία αρχκτε νά γίνεται γλέν •π. Ό κ. καί ή κ. Νταούτη άνοί- γουν τόν μπάλο τής πατρίδας μας καί συνεχίζει μέ τό ξεϊμπέκικο ό πολυσύνθετος Σμυρναΐος κ. Φρί- ξος. Καθηγητάς χοροΰ, συγγρα - φεύς. σκηνοθέτης, κλπ. πού όμο- λογουμένως χόρεψε πολύ ώραία. Ακολουθήσαν χοροί τής χορο- γράφου κ. Ελένης Τσαούλη καί κατόπιν σννεχίστηκαν χοροί γιά δ λους. Τό πρόγραμμα ΐπίσης τής Ταδέρνας ήταν πολύ ώοαΐο μέ έ- ξαιρετικούς χορευτάς καί τραγου δίστριες. *Όλο τό Διοικητικόν Σ >»μ -
βούλιον τής Ένώσειος Σμυρναί-
οιν ήταν παρόν. Ή κ. Μαρία Κα
ραντί,οπονλου έπιμελή'θηκε τό καλ
λιτεχνικόν πρόγραμμα τής βραδυ
άς καί τής πρέπουν θερμά συγχα
ρητήρια γιά την έπιτυχία τον.
Πολλές προσωπικότηιτες παρευ-
ρέθτβαν ποΰ μέ την άξία τους τι-
ΐιάνε την Σμύρνη, μεταξύ των ο¬
ποίων ό Πρόεδρος τής Ενώσεως
'Ελλήνων Λογοτεχνών κ. Απόλ¬
λων Λεονταρίτης, ό τ. Γενικός Έ
πιθεωρητής Στρατού Άντιστράτϋ
"ος Βασ. Χατξηπροδρόμου μετά
χίΐς: συξύγου τού, β τ. Διευθιη'τής
Τμπορικής Τραπέζης τής Ελλά¬
δος κ. Σαίτας ιμετά τής σνζύγου
τού, δ κ. καί ή κ. Ί. Φιοκαέα, δ
Κποοιολόγος Δρ Δημ. Άρχιγι
ντ;ς Λαογράφος τής Σμύρνης, Ί
τ. Διευθυντής τής Έθνικής Τρα
ΐΐέ'ιΐης τής Ελλάδος κ. Νϊκος Κα
ΟΓ'Γϊδς συγγραφέας των χωριόν
τής Σμύρνης, ή κ. Στέλλα Έπ1-
ς ονείου — Πετράκη ποΰ ζονντά
ν.—»ι·ε μέ τα 6ι6λία της τα παρα-
μνΡια πού ϊλεγαν οί Νΐνεδες στά
παιιδιά τους καί πού έκΐΐνο τό 6ρά
δυ μάς χαράοισε τή καινούργια
της συλλογή, «Τα άξέχαστα τρα-
ντύδια μας» μετά χον συξύγου τι,ς
Λι:υθυντοΰ Τραπέζης, δ τ. ΝομΊο
VΤ1^ καί συγγραφέας κ. Νϊκος Α¬
ρτ >νΓς, πού τό ονομά τού θυμκΓι
σ' ολους τό Σχολειό τους στή
Σμτ'ρνη, ό κ. Νϊκος Μηλιώρης σι γ
ΥΟ'θφέας, άρθρογράφος, λόγιος ρή
τ^ρ γνωστός στό Πανελλήνιον, ιιε
τ-' τής συζνγου τού, δ κ. Άκ,.ιι
τ)Γ.νης τ. Δημοτικάς Σΰμβου'.τ.
ί; >:. Πολίτου, ό κ. Ίσιγόνης, <' ν.. Περικλής Άργυρόπουλος, ΙΙού ξινος Αγγλίας καί ή σύζυγός τού ό κ. Ι. Παπάζογλου καί ή «τιθ1- γός τού, δ κ. καί ή κ. Α. Βου/ι- ούκα, δ κ. Σωτος Ιωαννίδης, Μοί" οτοΐ'ϊ Όρχήστρας, δ κ. ΤζΓον 1-<γ ινόγλου καί ή σνξΐΓγός τού, ό κ. Μ,ννής Ηλίας, δ κ. ΧριστοφύοΓ,υ κ«ί ή σΐ'ξυγός τού, ή λογοτέχνις Αίς Τσουρουτσόγλου, καί Ά κ.κ. 'Λλ."ΐ·ρα, Πάρη Βασιλειάδου, Μι- νιώ Κωνσταντινίδου, Πόλια Σ^ν- Ρο.Μ'ύλου καί πολλοΐ δλλοί. ΐ'κλε- κ.'.οί Σμυρνηοί καί Σμυρνηέ; πό» μοθ διαφεύγουν τα όνόματα. Έ- πίσ-|ς ΰπήρχανε καί νέΐς ώοΓ,ιΤες κυςίες, κύρες Σμυρνιών σάν τυ-' >. Λαλα ΧατξηπροδρόμΛυ, την κ.
Κάκια Κορβέση, κ.δ. πού εδηαν
μιά χαρούμενη νότα στ' ασ.τρο
μαλλιά καθώς καί νεαρές «ο;τ'λ-
?ες φίλες Σμυρηνιών.
'Τπήρχαν έπί-ο"ης πολλες Κυ.ιί-
ες ΌμηρειάΑες καί τοΰ Κρυτμ-
κοΰ Πα(?θεναγο3γείου.
ΠΑΡΑΑΑΗΑΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΚΟΣΜΟΓΟΝΙΑΣ ΤΟΥ
ΜΟΎΣΕΟΣ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΝΕΟΤΕΡΑΝ ΕΠΙΣΤΗΜΗΝ
Η ΕβΜΙΚΗ ΕΟΡΤΗ
ΕΙΣ ΤΗΝ ΕΝΟΣΗ ΕΑΛΗΝΟΝ ΑΟΓΟΤΕΧΝΙΊίΙΙ
ΝΙΝΑ ΓΙΑΝΝΑΚΙΛΟΤ
ΜΝΗΜΗ ΑΗΜΗΤΡΙΟΥ ΚΑΠΕΤΑΝΑΚΗ
2ΤΝΕΛΕΙΑ έκ τής 1ης σβλίδος
σπερς...
«Τό καταβτληικτικό στόν Καπε-
τανά,κη είναι ότι ένώ χρησιμοποιεΐ
λαγαρή καί ώραιοπαθή φράσι καί
ό ίρως τού πρός τό άντικείμενο
είναι διαρκής, έν τούτοις τό βτϋλ
•τοτι, πού γεννάει καί την ήβική
τής τέχνης τού καί την ολη άτμύ-
σφαιρα τής προσωπικότη/τός τού,
δέν είναι κλαοσικό, άλλά Άλεξαν-
δρινά Φαοικττικό καΐ κατατρύχεται
άπ' τή λαχτάρα τοΰ ΰπερβατικοΰ.
Ή μόνη, έρμηνεία πού ώς κοινω-
νιολόγος δύναμαι νά δώσο) στήν
ταρα7μένη αυτή σννείδηση, είναι
έτούτη: ΟΙ πρόηοι "Ελληνες ποϋ
άποκτοΰν την Φαουιστική εύριοπαί-
κή ψυχή είναι γεννήματα τής Μι-
κρασίας. Οί ταλαιπωρίες τοΰ ξε-
ριξωμσϋ καί ή διε&νής άτμόσφαι-
ρα συνυπάρξεως πού Ιζησαν στά έ
δάφη πού κατοιχοΰβαν μέ τούς Εΰ
Οΐοοΐαίους, διευκόλυναν την Φαουστι
χή τους ψυχολογία. Ζοϋσαν σ' εα
χωρο πού σείονταν καί γι' αύτό μέ
σα στήν άθλιότητα τής διεθνοΰς δο
λοπλοκίας πρόλαβαν νά ώρι,μάσου-ν
την άπαισιοδοξία τους φαοι>στι·κά.
Ένιό οί όρεινοί τής χερσαίας ΈλΛά
δος άπό τόν Μακεδόνα "Ι(ι>να Δρα
γούμη ως τόν Περικλή Γιαννόιπου
λο είναι έπιθετικοί, ζοΰν ενα Δχορι
κό αίτημα έ|απλώσεο)ς, φέρουιν
σκληροτράχηλα την εύθΰνη έπι6ιώ>-
σεως τής έλληνυκής σχεδίας.
«Άντίθετα, στόν Δηιμήτριο Κα-
πετανάκη, τόν πιστόν Ιδαλγό τής
εΰαισθησίας, άγνόν σάν δάκρυ, ή
άλήθεια είναι λαχτάρα πού ταλαι-
πωρεΐ άκαταμάχητα την ΰποστα-
σιακή <τι«νείδτ(ση τοΰ 'Βνός...». Λίγα βιογραφικά καί πάλιν γιά τό Δημ. Καπετανάκη, τα νομΧζο» χρτ(στμα καί έξηγοΰν κατά μιά,ν ε"ννοι« τίς παρατηρήσεις τοΰ καθη¬ γητού Δημ. Τσάκωνα: Ό Δημήτριος Καπετανάκης γεν νήθηκε στή Σμύρνη στίς 20 Ία- νουαρίβυ 1912. Πατέρας τού ή¬ ταν ό γιατρός Απόστολος Καπε¬ τανάκης καί βείος τον ό άληισμό- ντγτος έκεϊνος, ό μεγαλοπρεπής καί σο6αρός Γυμνασιάρχης τής Εΰαγ- γελικής Σχολής Νικόλαος Καπε¬ τανάκης. Προτόμαθε γράμιματα στό λύκειο Άρώνη. Μικρό παιίί λεπτό καί εύαίσθητο, ?ζη<τε δέκα τρείς όλόκληρες μέρες άγο>νίας την
τραγωδία τής Σιμύρνης κατά ό
1922. Καί αΰτο έπεδρασε 6αθειά
όπως λένε οί 6ιογι-
λοσοφικές τους άναξτκτήσεις. Στό
Πανεπκττήμιο Αθηνών αποτελεί
μέλος τοΰ «Φιλολογικοΰ κΰκλου»
τοΰ Ιωάννου Σ«κουαρ·ή αλλου έ-
πιφανοΰς Μικρασιάίτη. Σ υνέχυσε
κατόιπιν φύΜαοφΐδΐες Ιδιαίτερα
σπουδές στό περίφημο Πανεπκττή-
μιο τής Χαϊδελβέργης, δπου συνοέ
θηκε μέ τό φιλόσοφο Κάρλ Γιά-
σπερς καΐ άλλες εκεϊ έξέχουσες
πνευματικές προσο)πικΟΓτηίτες. Γύ-
ρισε στήν Άθήνα κατά τό 1936
καί βδοσε δμιλίες στό Φιλολογικό
Σΰλλογο «Άσκραϊος», σέ θέματα
αίσθητικής καί γενικά φιλοσοφικά.
Σ υνεργάστηκε στ» μοναδικό γιά
τόν ελληνικόν τύπο φιλοσοφικό πε
ρισδικό «Άρχείον Φιλοσοφίας καί
Θεωρίας των Επιστήμων», δπου
καί ίδημοσίευσε τίς σπουδαιότε-
ρες φιλοσοφιοίές μελέτες τού «Ά¬
πό τόν άγώνα τοΰ ψνχικώς μόνονι»,
«Μυθολογία τοΰ Ωραίον», «"Ερτος
καί Χρόνος» καί δλλες.
Κατά τό 1939 πήγε στήν Αγ¬
γλία μέ ύποτροφία. Δημοοίευσε κι'
έκεΐ ποιήματα κα Ιδοχίιμια στά άγ-
γλικά.
Πέθανε άπό λειιχαιμία στό Λον-
δϊνο στίς 9 Μαοτίου 1944 σέ ήλι-
κία δηλ. μόλις τριάντα δύο χρο-
νών.
«Μγ τόν τραγικό θάνατο αυτής
τής νέας ΰπάοΕρΐιΐς, εγραη>ε η Αγ
γλάδα ποιήτοια "Κντιβ Σίτ&ουιελ,
ή Άγγλα'α, δσο καί ή Έλλάδα Ρ-
χαβαν ?να μεγάλο σΐ'γγραφεΓθ>.
ΝΙΚΟΣ Ε. ΜΗΛΙΩΡΗΣ
(1) Βλ. λεπτοαέρειες σνρτικές
πρός την κίνη<τη γιΛ τόν «ΣΰλΑο- γο Φίλων Δη,ιι. Κα.τετανάκη·» ί- φημ. «Προσφυγικός Κόσμος» 16, 6.61. Νίκου Ε. Μηλκόρη «Ό Δη¬ μήτριος Κσπετανάκης». Α. ΓΡΗΓΟΡΙΑΛΗΣ Ο ΑΦΡΟΔΙΣΙΟΛΟΓΟΣ Δέχεται Βηλαρα 7 Πλατ. Άγίου Κωνσταντίνου ΓΟμόνοια) 9 - 1 καί 4 - 8 μ.μ. Τηλ. 525.387 ΣΒΙΡΑ ΑΡΟΡΩΝ ΤΟΥ κ. ΔΗΜ ΜΑΓΚΡΙΩΤΗ 9ον Ίσχνρίζονται μερικοί, ότι όεν ΰπάρχει ούσιώδης οκιφορά μεταξύ τής διανοίας, ήτοι τοΰ νοΰ τοΰ άν θρώπου καί τοΰ ένστικτου τοΰ ζώ ου. Χωρίς αμφιβολίαν, τό ένστι¬ κτον τοΰ ζώου είναι τι θανμάαιο. Τί άποοεικνύει δμως τουτο; "Ο¬ τι ό Δημιουργύς εχει έμχρυτεύσει παντοΰ, τόσον είς τα ζώα, όσον καί είς τα φυτά άκόμη, συινθήρας τής σοφίας Τού. Άλλά, τό έν¬ στικτον τού ζώον, άκόμη καί τοΰ μάλλον έξελιγμένον, εχει δρια, τα όποϊα είναι άδιαπέραστα. Ένώ άν τιθέτο>ς, είς την διάνοιαν τοΰ άν
θρώπου τό Σΰμπαν ολόκληρον εί
ναι ανοικτόν.
Τα ζϋκι, επί α'ιώνας ολοκλή¬
ρους, άφ' δτον τούτέστιν ύπάρ-
χουν επί τής γής, ϊχουν παραμεί-
νει άμετάβλητα. Δέν εχουν την δυ
νατοτητα νά κάμουν καμμίαν άπο
λύτως πρόοδον. "Ολη «όν ή δρα-
στηριότης περιορίζεται είς τό ν'
άναζητοΰν την τροφήν των κατά
τόν αυτόν, πάντοτε άναλλοίωτον
άνά τούς αΐώνας, τρόπον.
Ό άνθρωπος δμως, καίτοι εί¬
ναι «κάλαμος εΰθραιπττος», ώς λέ
γει δ Πασκάλ, είναι δμως «κάλα
μος σκεπτόμενος^. Τό πνεΰμα, τό
οποίον τόν ζιοοποιεΐ, τοΰ έδωκε
πολυαρίθμιον έχθρων τού, ν' όνα
τα μέσα ν' αμυνθή εναντίον των
καλύψη τα μ,υστικά τής φύσεοις
καί νά κυριαρχίση είς τάς φυσι¬
κάς δυνάμεις.
Χάρις είς τό πνεΰμα τού ή άν-
θροιπότης εχει συγκεντρωσει ενα
τεράστιον άπόθεμα πείρας. "Εχει
άποταμιεΰσει εν άπόκτημα άνεκτι
μήτου θησαι>ροΰ.
Θά έ'πρεπε, λοιπόν, ή Φύσις νά
είναι διά τόν ανθριοπον εν βιβλί¬
ον ανοικτόν, είς έκαστον φύλλον
τοϋ οποίον νά διακρίνη καθαρά
καί μάλκΐτα χαραγμένον μέ όλό-
χρινα γράμματα, τό δνομα τοΰ
Δημιονργοΰ τού Θεοΰ. Ή οιάνοιά
τού, αναπτυσσομένη διαρκώς, θά
επρεπε ν' άντανακλά τάς λ.άμι(»εις
τοΰ Οΰρανίου φωτός.
"Οσάκις δέ ό άνθροΜτος είς στι
γμάς τιρεμίας καί περισκλλοκής,
βλέπει κίΐί συναισθάνεται μέ πό-
σην φροντίδα ό Θεύς έπρονόησεν
ι λ
Αυτόν [ μας
έκ των προτέρον δι' δλ.ας τού
τάς ανάγκας, είναι λογικόν ή καρ
δία τού ν' άνοίγεται είς
μ' ευγνωμοσύνην. Ν' αναγνωρίση
την ίύσπλαγχνίαν Τού καί την άγά
πην τής οποίας είναι τό αντικεί¬
μενον. Καί μ,άλιστα, είναι στοιχει
ωδώς δίκαιο ν' άνταποκρίνηται ό
άνθρωπος/ είς την άπειρον αυτήν
αγάπην.
Ή σννείδησίς τον, ήτις είναι ή
μακρυνή ήχώ τής θείας φωνής,
θά Ιπρεπε νά οδηγή τόν άνθρω¬
πον είς τάς πράξεις τον. Θά είπρε
πε νά τόν προφυλάσση άπό τάς
άναποφεύκτους παγίδας, νά τόν
φέρη διαρκώς πλησιέστερον πρός
Εκείνον, τοΰ οποίον φέρει την
θείαν σφραγίδα.
Αί προοπτικιχΐ δέ καί αί δννατό
τητες διά τόν άνθρωπον1, ώς μάς
άποκαλύπτονται Ιδίως είς την Και-
νήν Διαθήκην, είναι πράγματι με
γαλειώδεις. Άλλά, θά εΐπήτε :
Καί ό θάνατος; Δέν είναι αύτάς
τό τέρμα;
"Οχι βεβαία. Ναί, ύπάρχει ό
θάνατος. "Ολοι μας τό γνο)ρί£ο-
μεν. Άλλά «ναι ?ν επεισόδιον.
"Η μάλλον είναι μιά τραγωδία, ή
δποία εχει την ί(ΐτορίαν της. "Ε¬
χει έμφιλοχωρήσει κατά την διάο
κεΐαν τής επί τής γής πορείας
τού άνθρ'όπου. Είναι ή θλιβερά
καί όδυνηρά συνεπεία μιάς τραγι
κης παρεκτροπής καί απομακρύν¬
σεως τοΰ άνθρώπου άπά τής εΰ-
θείας δδοΰ.
ΤΗλθεν ό θάνατος ώς ή άνα-
πόφευκτος συνεπεία τής άρχικής
άνυπακοής καί άνταρσίας τοΰ άν
θρώπου. Είναι ή ποινή, την όποι¬
αν δ ΐδιος δ Δημιουργός προανήγ
γειλεν είς τόν άνθρωπον είς την
περίπτωσιν τής άνυπακοής τού
(Γένεσις, 6: 17).
Καί έπειδή δ άνθροΜΐος, ό όποί
ος έπλάσθη ώς δν μέ ηθικήν ελευ¬
θερίαν, έ'καμε κακήν χρήσιν τοΰ
προνοίΐίου τούτου (Γένεσις γ:6-
7), υπέστη κατ' ανάγκην καί ό¬
λας τάς θλι&εράς συνεπείας τής
κακής χρήσεως τοΰ προνομίου αν
τοΰ. Έγενθη την πικράν πείραν
τής παρεκτροπής τής ήθικής τού
ελευθερίας. ,
(ΣΤΝΕΧΙΖΕΤΑΙ)
Τρίπτυχοο Εορταστικη Εκδήλωσις
ΕΣΤΙΑΣ ΝΕΑΣ ΣΜΥΡΝΗΣ
Την 25ην Μαρτίου έ'γινε είς την
μεγάλην αίθουσαν Τελετών τοΰ
νέου Μεγάρου τής Έβτίας Νέας
Σμύρνης τρίπτυχος εορταστικη έκ
δήλ(οσις έπ' εύκαιρία τής 'Βθνι-
κής μας γιορτής κατά την όποί ιν
καί άπενεμήθησαν σέ άριστούχονς
μαθητάς καί μαθήτριες των διαιτύ
ρων της Σχολών τα καθιερωμ*··-
να "Επαιθλα.
Ό όμιλητής τής ημέρας, ήταν δ
Ιξαίρετος συμπατριώτης μας καί
Πρόεδρος τής Ενώσεως 'Ελλή-
νυ^ Λογοτεχνων κ. ΑΠΟΛΛΩΝ
ΛΕΟΝΤΑΡΙΤΗΣ.
Ή αΐθουσα αύτη ήταν γεμάιη
άπό νεοσμυρνηώτες, άλλά καί Αττη
πολλοΰς φίλους τής Ενώσεως Έ?
λήνων Λογοτεχνων καί προσωΛΐ-
κοϋς φίλους τοϋ κ. Λεονταρίτη
ποΰ μόλις πληροφορήθηκαν πώς θά
μιλοΰσε στήν Νέα Σμύρνη, ίτρε-
ξαν άπό δλυα τα μέρη τής Άθι'ι-
νας νά τάν άκούσουν. Ό κ. Α¬
πόλλων Λεονταρίτης «Ιναι μχά αύ
θεντία γραμψιάτων καί χαίρει ,ιι-
γάλης υπολήψεως στό κΰκλο των
διανοουμένων.
Παρευρέθησαν πολλές προσωπι-
κότητες τοΰ τόπον, δ Άστννομι-
κός Διοικητής, Καθηγηταιί, Καθη-
γήτριαι, ή κ. Ίσμήνη Άπόλλ. Λε
ονταρίτου, ή Γενική Γραμματεύς
της Ενώσεως 'Ελλήνων Λογοτε¬
χνων κ. Μαίρη Μπουσμπουρέλη, ό
Όδοντίατρος κ. Βαγενάς καί ή κ.
Βαγενά έξαιρετική πσιήτρια
Λογοτέχνις ή κ. Θεοφανίδον, τ.>0
Μονάρχου θεοφανίδη, δ κ. Εύάγγε
λος Δαβιοντης, Ίδιοκτήτης τής τη
πικής Εφημερίδος ΚΗΡΤΞ ΤΉΣ
ΝΕΑΣ ΣΜΤΡΝΗΣ', δ Άντιστρ4
τηγος Στέφανος Κολλάρος καί τι
σιΚυγός τού, πολλοί κληρικοί κ. α.
Καί ή γιορτή άρχίζει μέ τό «Τ7ι
'Τπεριμάχιο Στρατηγφ», άπό την
χοοωδία τοΰ ΓνιινασΙου. Κατόπιν
δ Πρόεδρος τής 'Εστίας Νεας
Σμύρνης κ. Π. Χαλδέζος κάνει
μιά σύντομη ΕΙσήγησι γιά τόν ν.
Άπόλλ,ωνα Λεονταρίτη, θά μιή-
ση είπε δ ξεχοιριβτός δμιλ.ητής
μας. Κι' ό κ. Λεονταρίτης, άρχί-
ζε*, την δμιλία τού μέ τό χαμόγε·-
λο στά χείλη. Οί "Ελληνες, λέ¬
γει, είναι ρνας λαός μικρός στόν
αριθμόν, άλλά μέγιστος διά τό
κάλλος καί την ευγένειαν τής ίδ'
άς, ό ιμέγιστος διά την έπίμονη
μορφωτική δράσι επί των Ανδρών
δλ.ον των αΐοινίον, αΰτά τα είπε ό
Γεώργιος Κλεμανσώ, ό γάλλος
Πρίι)θνπουργύς. Καί δμίλησε ό ν.
Άπόλλΐον Λεονταρίττις γιά τό χά
λος καί την ευγένειαν τής Ιδεας
τής 'Επαναστάσεως τού 1821 καί
γιά τό περιεχόμενό της δπως έκπ'
θεται μέ τα γενικά όίρθρα τοΰ Σ<ιν τάγματος τής 'Επιδανρον τής 1ης Ιανουάριον 1822. Χειροκροτήματα παρατεταμένα ά κούγοντο σ' δλη την αίθουσα. Έν συνεχεία ήρχισε ή διονομή τιον 6ρονβεί<ον. Βραβεύθηκε έ'νας νεος ιερεύς τοϋ .Αγιον Σιίκττη, Μικρι- σιατικής καταγοιγής γιά τό 1ί.- 6λίο τού, γιά την διατήρησι τής Ίστορίας των αλησμόνητον ΙΙα- τρίδων. Μετά βραβεΰθησαν μαβη- λειάν τονς. Χρηστομάθειαν κλπ. ται καί μαθήτριαι γιά την έπιιιέ- ΕΔΗΜΟΣΙΕΤΘΗ ΤΟ Β. Δ. ΔΙΑ ΤΑ ΝΕΑ ΚΕΡΜΑΤΑ Είς την Εφημερίδα τής ΚνΟ'.ο νήσεοις (74 Α') εδημοσΊεύθη τα Β. Δ. 242 «Περί θέσεως είς κυ¬ κλοφορίαν νέων μεταλλικων κεο- μάτοον τοΰ Δημοσίου των 5, 2, ί δραχμών καί 50 λεπτών καί καθο ρισμοϋ των κυρίων γνθ)ρισμάτο>ν
αυτών», τα κύρια σημεΐα τοΰ όΐτοί
ου έδημοσιεύθησαν χθές είς «Τό
Οικονομικόν Βημα».
Στόν Ο'»οδομικόν Συν)σμόν δ
Νέος Πόντος είς Νταοΰ Π«ντέ-
) ηις. ποιλοΰνται οίκόπεδα πρός
ΡΓ, χιλ. καί μέ ευκολίας. Τηλέφ.
97.1.220.
εκ των οποίων ή πρώτη ήταν ή
μαθήτρια Ρίγκου Κυβέλη, πού 'ιή
οε τό δνομα Κυβέλη άπ' την Ν?-
νε; της την Σμυονηά, καί άλλοι
πολλοί μαθηταί καί μαθήτριαι Πο-ΐ
βεύθηκαν.
Καί μρ τόν Εθνικόν μας "Τ-
μνο, πού εψαλλαν οί γλυκρς φονί
τσες των ΜαΘητριών τοΰ Γυ.μνα-
'-'· ι σίου τελείο)βε ή δμορφη αυτή τε-
. λετή καί φύγαμε δλοι ενθονσιασιιε
ι νοι άφοΰ συγχαρήκαμε θερμά τοος
δύο Προέδρους, τόν κ. Άπόλλο>να
Λεονταρίτη, καί τόν κ. Πόνον
Χαλδέξον διά την έπιτυχία τής η¬
μέρας.
Δέν παραλείπω νά εύχαριστήβίο
θερμά έκ μέρονς δλ(ον των Σμυρ-
νηών, τόν <τυαπατριώτην μας κ. Άριστοτέλην 'Ωνάσην τού όποίου ή χειρονο,μία των τριών ίκατομηυ ρί(»ν δραχ'μών ποιι δώρηβε ακρι¬ βώς την ήμέρα έκείνη τής 25Γ(ς Μαρτίου 1970 στήν 'Εστί™ Νέ'ΐς Σμύρνης, γιά την αποπεράτωσιν τοΰ Μργάρου της, μάς συγκίνησε ιιέχηι δακούιον. Τοΰ εΰχόμίθα νά είναι γερός γιά πολλά, πολλά χρό νια γιατί ή Σμύρνη έναν ΑΡΙ¬ ΣΤΟΤΕΛΗΝ ΩΝΑΣΗΝ «βγαλε. ΝΙΝΑ ΓΙΑΝΝΑΚΙΔΟΤ Τό -Ααλλ:τεχνιν.όν τ^ήματής Ενώσεως Ποντίων Νομοΰ Μαγνηαίας. θά παρουσιάση είς τό Κιντ/ματοθέατρον «ΝΕΡΑ ΤΔΑ» Καλλιθέας την 12 Απριλίου 1970 ημέραν Κυρια¬ κήν καί ώραν 10.30 π.μ. τό Ποντιακόν ϊργον «Η ΟΡΦΑΝΕ- ΣΑ» (Όρφανή) τού Άναστ. Παναγιωτίδη. Τό τέλος τής πα- ραστάσεως θά καλύψουν Ποντ·. ακοί χ^ροι καί τραγούδια τοΰ Π όν τού. Ή Έθνική γιορτή, γιορτάστη- κε κι εφέτος σ' δλη τή χώρα μέ μεγαλ.οπρρπριαν καί ενθουσιασμόν. "Επαλλ.ε κάθε έλληνική ψυχή. Ή θυσία των ήρώων τού 21 ήρθε πά λι ζωντανή μπροστά μας, γιά νά θνμίζει δτι είμαστε "Ελλ.ηνες, κι' άν χρειαστή, θά πΐθάνωμεν κι' ΐιιεΐς σάν "Ελληνες! Ή 'Έ- νωσις Έλλήνοιν Λογοτεχνών όρ- γάνοισε την 24ην Μάρτιον τόν έ- οοτασμόν τής Έθνικής μας Έπε τείου στήν αίθουσα τής Στέγης Καλών Τεχνών καί Γραμμάτων. περιέδραμε δλη την "Ελληνικήν Χερσόνησον καί έταίιμαίΐε τό "Ε- θνος είς Έθνεγερσίαν. "Ολαι αύ¬ τοι προετοίμασαν τό 1821 καί κα¬ τά την διαδρομήν αυτού ό Διονύ¬ σιος Σολο>μός, δ Ανδρέας Κάλ-
6ος, ό Γρώργιος Ζαλοκώστας, δ
Σπΐ'ρίδΐον Τρικούπης άπέδωσαν
τόν ίίμνον είς τόν άγώνα. "Οπως
καί σήμερον ή "Ενωσις των 'Ελλή
νίον Λογοτεχνών συνεχίζονσα άλιι
τον παράδοσιν, θά αποδώση διά
τοΰ εξαίρετον Μέλονς τοΰ Διοι-
κητικοΰ της Σνμβουλίου καί έ-
,ρρΐΝ »Π· τη κ:
Ο ΛΑΟΓΡΑΦΙΚΟΣ ΟΗΓΑΥΡΟΣ ΣΜΥΡΝΗΣ
'Υιτο τοΰ συν^ργόπο μος Δοος κ Λ αρχιγ£)
ΑΠΟΚΡΙΕΣ ΣΤΗ ΣΜΥΡΝΗ
—230—
1.— ΑΠΟΚΡΙΕΣ ΣΊΣΟΙ ΔΡΟ ΜΟΙ
Δ. - ΧΑΡΑ,ΚΤΗΡΙΣΤΙΚΟΙ
ΣΜΤΡΝΗΣ
ΚΟΓΔΟΓΝΑΤΟΙ ΤΣΗ
Τό προεδρείον τής Ενώσεως Έλλήνων Λογοτεχνών: Έξ άρκττε-
ρων πρός τα δεξιά: Ό Ταμίας κ. Φαίδων Ήλιάδης, ή Γενική
Γραμματεύς κ. Μαίρη Ι. Μπουσμπουρέλη, ό Έπίτχιμος Πρόεδρος
κ. Χοήστος Εναγγελάτος καί δ Πρόεορος κ. Απόλλων Λεονταρίτης
γ) ΟΙ ΜΠΕ'ΝΤΟΒΙΝΟΙ
Στό 1904, ό Ευάγγελος Βρα
ννός, πού ήτανε τότες 18 γρο-
νώ παλληκαράκι, πήγε μ-ατζί
αέ την παρέα τού στόν καφενέ
τοΰ Τσα'/ίη (λ) τζήΊμΛΐαση νά
πιοΰνε Ινα καφέ. "Ητανε βρά
ου Παρασκευή, προπαραμονή
τσή τελευταίας αποκριάιτικιΐις
Κυρ'.χκής. Ή π*ρέα ήτανε δέ
■/α άνομϊτοι, καί πετιέται δ ε
να; καί λέει '<μπρέ παιδία, γε- νούΐμαστε κοι>δουνάτοι;» «Γενού
■ιαστε» λένε. γαρ-ούμενοι οΰλο'.
■:' Ινα σ:όμα. Τότες δ Φώτης,
Σμυρνιός, πού πρίν λίγες μέ-
^ες είνε ϊρχει απτήν Άλεξάν
τρα (Άλίξάντρεια) τώς λέει
«Νά γένωμε Μπε'ντο€ΐνο! αΰ-
τ.ο, καί θά φροντίσω έγώ γιά
οΰλα. Θά οίκονοιμήσω δέκα σε'
ντόνια. τρία ντοτ>'μπελέκ:α καί
τέσσερα ζευγάρια ζίγι·α» (ζί-
λ)
λια) .
(Ζίλ,
«κύμβαλο
πιατάκι
.Οιμιλητής τής βραδυάς ήταν ό
Λογοτέχνης κ. Φηίδίον Ήλιάδης,
Μέλος τοΰ Δ. Συμβουλίου τής Έ
νώσεως καί έ'νίΐς άπό τοΰς 56 Κω
νσταντινουπολ.ίτας Λογοτέχν α ς
πού τύ Κέντρον Κωνσταντινουπο-
λιτών βοάβπσρ τόν Φεβροικ'ιριο,
μέ μετάλλιον καί δίπλιημα γιά την
λογοτεχνικήν τού δραστηριότητα.
Κοω, ή γιορτή ανοίγη μέ την
είσήγηση τοΰ Πρόεδρον των Έλ
λήνιον Λογοτρχν<Τ)ν κ. Άπόλλιο - νος Λεονταρίτη, δ δμιλητής λέγει είναι άντάξιος τοΰ θέματος, έγεν νήθη στήν Κ'ονσταντινούπολιν, έ- μαθήτενσε στό Ζιογράΐρ-ειον, 6ιο - ποριστικόν έπάγγελμα Τραπεζιτι - κάς, έπιδί·δεται στήν Λογοτεχνίαν καί την ποίησιν άπό πολύ νέος, ε"- χει δώσει μέχρι σή·μερα πολλό δείγματα τής άξίας τον καί δια- κρίνεται διά την γλαφνρότητα τοΰ λόγον τού καί ίίναι ό καταλληλύ- τερος νά αναπτύξη τό θέμα «τα είίψνχον των Έλλήνων». Μετά τόν κ. Λεονταρίτη, άνεβαίνει στό 6ημα δ Δήμαρχος Μεσολογγίον τ. {ιπουργός καί βονλευτής καί επί- τιμος Πρόεδρος τής Ενώσεως Έλλήνιον Λογοτεχνών κ. Χρή- στος Εύαγγρλάτος, λέγτον: «ΑΙ- σθάνομαι έξαιρετική τιμή διότι δι αδεχομαι στό 6ήμα τόν κ. Λεον¬ ταρίτη. Τό "Εθνος μας τέλει Πά νήγυρι πρός τιαήν των Ήοώιον τοΰ 21. Ή Μονή τής Άγίας Λαι' ρας ήταν ενα άπό τα κρυ<ρά Σχο λειά, μέ — τα χίλια χρόνια τής ζιοής της ίγινε ή πρώτη εξάτμη¬ σις των έπαναστατησάντιον 'Ελλή νων. Ό Έπίσκοπος Παλ.αιών Π« τρών Γερμανάς άπεσπαίΤε άπό την ωραίαν Πύλην τού Ναόν τό πα- ραπέτασμα καί τό παρέδωσε είς τάν διάκονον τής Μονής Γρηγό- ριον Ντόκον καί, κάτω άπό τόν γη ραιόν Πλάτανον ωρκισε τα παλλι- κάρια καί εΰλόγησε τάν άγωνα τοΰ όποίου Σημαία ρστάθη τό "Αγιον αύτό λάβαρον. Ό αγών τοΰ 21 εί¬ ναι πνευματικόν γεγονός διότι πνενματικά άναστήματα δπιος δ Ρήγας δ Βελεστινλής, δ Άδα,μάν τίος Κοραής, ό Νεόφυτος Βάμ - 6ας, δ Νεόφιτος Δούκας, ό "Αν- θιμος Γαζής, ό Εύγένιος Βοΰλγα ρης καί δ Κοσμάς ό ΑΙτωλός ό Άγιος αύττός Ίσαπόστολος ποΰ κλεκτοΰ Λογοτέχνη καί στιναδέλ- φου κ. Φαίδονος Ήλιάδη τόν προ σήκοντα ΰμνον, ίίμνον τόν οποίον πρώτος άνέμελψε ό Διονύσιος Σο λο,μός βλεποντας την Έλευθερί - αν νά βγαίνη άπό τα κόκκαλα των Έλλήνων τα ίρρά». Καί μετά τα ώραιότατα καί συγκινητικά λόγια αΰτά τοϋ Έπιτίμου Προέ·δρον μας κ. Χρήστου Εύαγγελάτοΐ', δ κ. Φαίδοιν Ήλιάδης άνεβαίνει στό βήμα καί >μέ την ρητορίαν τον μάς
μιλά γιά τό ευψυχον των Έλλή¬
νων. Μέ μετριοφροσύνη ΐΰχαρι -
στεϊ τόν Πρόεδρον καί τόν Έπίτι
μόν Πρόεδρον τής Ένώσεο)ς γιά
τα καλά τους λόγια γι' αυτόν καί
αποτεινόμενος στόν τέως 'Τπουο-
γόν κ. Μαν.κάν λέγει: «ή παοσν-
οίο σας σήμερα λαιιπρτ>νει την τε
λετήν αυτήν. Έρχόμα<ΐτε έδώ κα¬ θ; χςόνο γιά νά άποδώσωμε φό¬ ρον τιμής οττοΰς Ήοο>ους τού 21.
Μιλ.ά γιά Θούρια τής Φΐ'λικής Έ
ταιρίας, πού τα ζωντανεύει, έν
συνεχεία, μέ την δμορφη άπαγγε-
λία της ή κ. Δίκη Σπεράντζα. Μι
λά κατόπιν γιά την Φιλικήν Έται
ρίαν καί γιά τοΰς Φιλικούς, —
Έθνεγερσία, Ήγετικές φυσιογνο
μίρς, ήγετικές μορφές, όφφίκια, δυ
νάστας, σοβινισμάς, καί φανατι -
σμός — Μιλά γιά τοΰς "Ε,λληνας
τής Τουηκίας — ή Έλληνική ι|>υ
χή ξήτηοε την ελευθερία καί κα-
ταλήγει ό άμιλητής: «νά λειιε ή
Μεγάλη Έπανάστασις των 'Ελλή
νων». Συνεχίξει ή κ. Μαίρη Βο-
γιατξή μέ την άπαγγελία «Άπο-
σπάσματα άπό τόν Ώκεανό» ποί'
κάνει δλους νά δακρύξουν Από
συγκινηθή. Καί συνεχίξει ό δμιλ.η
τής: «γιά Πτολαιμαϊκοΰς χρύ -
νους, δέν χρειοστΛμε λέγει την έ-
γεροίαν σέ ο'ικονομικούς λόγους,
άλλά σέ έθνικιστικούς. ΝάΝ μην ά
πομακοΐΛ'όμεθα άπό την ξωντάνια
τής ρίϊας μας». Έν σι*νεχεία ά-
παγγέλλει ή κ. Βεατρίκη καί ή Λ!ς
Μίν(ΐ Καραντξοπούλον ώραιύτατα
ποιήαατα, τοΰ Κίοστή Παλαμα
καί τό «Εύαγγελιομός» τοΰ Προ-
έδρου κ. Άπόλλιονος Λεονταρί -
τού. Καί ό κ. Φαίδων Ήλιάδης
τελειώνει την νπέροχη όμιλία τού
μ' αΰτά τα λόγια: Ό "Ελλην καί
δ Τοΰρκος, κνκνος καί γνπαετύς!
ΝΙΝΑ ΓΙΑΝΝΑΚΙΔΟΤ
Στόν δρόμο μου
Εμείς οί "Ελληνες, είμεθα φο-
βεροί καί τρομεροί; προκειμενου
νά έπιδληθώμεν είς οίαν δήποτε
συζήτησιν. "Ετσι, βλέπομεν εσχά¬
τως, είς μίαν συζήτησιν περί χαρ
τού δημοσιογραφικόν, πότε κίτρι-
νον, πότε ροδόχρονν, πότε κυανο-
πράσινον καί κατόπιν σοφο>τέρο)ν ν
ποδείξρων, λευκόν! "Ομως ή συ¬
ζήτησις δέν λήγει, έπειδή, ώς φαί
νεται θά έλθη καί ή σειρά των
χαρτοβιομηχάνον, άν θά είναι ό
χάρτης των έφημρρίδων γαλακτώ-
δης Γ) υ.τογαλακτώδης ή λετκκότε-
ρος χιόνος, δπότε θά καταφΰγο)-
ιιεν είς την εφεσιν των χΓαικών.
Καί τ,ίτε θά ποέπρι νά άποδειχθή
αν ή έλληνική χΐιόν, είναι λ^ευκο-
τγρ« έκείνης των άλλων κρατών,
δπότε ρίναι άνάγκη άποστολής ε'ι-
δικΛν τίς τα βαρεία διααερίσματα
τοΰ Πλανήτου μας, μέ κίνδη·ον νά
κρυολ.ογήσουν καί μαζί μέ αΰτοΰς
ΕΚΔΟΣΕΙΣ
ΚΟΣΜΑ ΠΑΡΑΣΚΕΥΟΠΟΥΛΟΥ
Γεωπόνου - Έρευι,ητοΟ
1. Ή ποικιλία Σαμψοΰς Κατερίνης καί ή άποξήρανσις αυ¬
τής μέ τό Σμυρναϊκόν σύστη μα. Δραν. 20.
2. Τα καπνοσπορεϊα. "Εκ δοοις δευτέρα. Δραχ. 25.
3. Ή καλλιέργεια των καπνών Μπέρλευ είς την Έλλάδα.
"Εκδοσις δακτνλογραφημένη μ ετά εΐκόνιον. Δραχ. 100.
4. Ή καταπολέμησις τής όροβάγχης τοΰ καπνοϋ διά φντο-
παγίδο>ν. Άνάττυπον. Δραχ. 10.
5· Ή χρήσις των μηχαν ών είς την καλλιέργειαν τοΰ κα-
πνοΰ. Άνάτυπον. Δραχ. 10.
6. Ό Ελληνικάς καπνός (καλλιέργεια καί έπεξεογασία).
Δραχ. 40.
7. Τα ξενικά καπνά είς την Έλλάδα (Βιρτζίνια, Μπέρλίϋ
Ποϋρα). Δραχ. 50.
8. Ή τεχνητή άποξήραν αίς των Άνατολικών καπνών καί
ή βιομηχανοποίησις τοΰ καπνο σπύροΐ". "Εκδο<τις 1970 Δραχ. 30. 9. Αυτοκίνητον (μηχανιάμός, όδήγησις, μικροβλάβες, δδηγί- ες). Δραχ.. 30. Τα ανωτέρω άποοτέλλοντ αι άνευ ταχυβρομικών τελών κα¬ τόπιν έμβάσειος τής άξίας των ή ρΐς γοαμματόσημα είς τόν σι<γ- γοαφέα. Όβός Εΰριδίκης 2 τ. τ. 508 Αθήναι. Τηλέφ. 739-280 καί 732-963. κι' εμείς ποΰ θά τοΰς παρακολου¬ θούμεν άπό τής τι>λεοράσεως.
— Αύτάς ό λινοτύπης είναι έπι-
κίνδυνος φίλος. Πολλές φορές δι-
ορθώνει τα λάθη τοΰ γράφοπος,
άλλά {«πάρχουν καί περιπτώσεις,
δταν είναι κουρασμίνος νά σάς τι-
νάξη στόν άέρα! Ή δουλειά τοΰ
λινοτύπη δέν είναι εδκολη. Δέν μοί
άζει μ' εκείνην τοΰ στοιχειοθέτου,
ίίπου βάζει τό κόμμα καί ήσυχάζει,
ένώ στήν λινοτυπίαν, τό κόμιμα αύ
τό μπορεϊ νά άλλάξη όλόκληοη τή
φράση. "Ετσι, σέ περασ,μένο ση-
μείιομά μου, τό ΕΤΤΜΟΝ ε'γανε ε
τοιμον, δποις καί τό εΰδοκήση
I-
γινε εύδοκιμήση καί μέ πήρε σβάρ
να!
—■ Νσμίζτο ότι οί ήσφαλισμένοι
τού ΙΚΛ, θά έξυπηρετηθούν καλύ-
τρρον, μέ την παραπομπήν των είς
τί·, κρατικά νοσοκομεία πρός νοση¬
λείαν, ώς πληροϋντα επαρκώς τόν
σκοπόν τον. ΚαΙ τότε τα ε-'ξοδα
πού καταβάλνλει τό ΙΚΑ, περιέρ-
χονται είς τα κράτος, τό οποίον,
έν στνεχρία, θά προβθέτη άναλ.ό-
γους νοσοκομειακάς πτερυγας καί
θά παΰσουν τα παράποναπολλών, ή
<Τίρ'<λιβ«μένϋ)ν επί άνεπαρκεία πολ- λών Ιδιωτικών κλινικών. — Πολύ μοϋ άρρσουν οί συστά- σεις τοΰ κ. Φλώρου, άπό των γει- τονικών στηλών, γιά την άσυΛ'αρ- τησία τής νεοπέρας γλιοσσικής μας έμφανίσειος. Καί προ<τθέτ<ο, μέ την σειρά μου τα άσ»<γχώ.ρητα: Μέχρις Όμόνοια, πρός Κυψέλη, ή λέξεις δπως τρωγόντοΐισαν, κοιμών τοι παν. Βεβαία, έ'νας δυμοσιογρά- φος άποφεύγει τέτοια παραστρατή ματα, άλλά ό λογοτέχνης, πού θεώ ρείται δ παράγων τής γραμματο- λογίας μας, δταν φ>ωρά,ται κατα-
βάλλίαν προσπαθείας ωστε ή γλώσ
σα μας νά χάση την άρμονικότητά
της καί νά εισέλθη είς τόν περί¬
βολον τής τξάζ, δέν είναι συγγνω
στός.
—Ό κ. Μαγκρνώτης, διακεριμέ
νος κοινωνιολόγος, άπό των γειτο-
νιικών στηλών, τονίζει ότι, οί μη-
τέρες, δυοτυχώς, είναι έκεϊνες πού
του·ρκ. μετάλλινο
π>ιό μικρό άπό 'να
τού καφέ. Άποπίσ'
άπτόν πάτο τού Ιχει δαγτυλίβι
ν.αί τό φορεΐς στό δάγτυλο. Τα
ζίγια είναι ζευγά-ρι. Τό 'να τό
'οορείς στό χο'ντρό δάγτυλο καί
τ' άλλο στό ιμεσίχκό δάχτυλο
^κα£, άνοιγοκλοΰντας την παλά-
"ΐη χτυπάς τό 'να ζίλι μέ τ' ίλ
λο κι' ακούεται 'έ·/χς γλυοοός με
τχλλικός ήγος).
Την άλλη μερά, λοιπόν, πού
'τανε Σάιββατο, κατά τό βράιδυ,
λφοΰ ήσκολάσανε άπτή δουγιά,
πάνε οΰλοι ατοΰ Φώτη τό σπίτι
νιά νά ντυθοΰνε κουδουνατοι
Μπε'ντοβΐνοι. Τώς ήκανε τό
τραπέζι, κι' ά-φοϋ ήφά-ανε κ' ή
πιανε κχλά, τότες ήαρ/ίνεψε
τό ντύσιμο.
Ό καθένχς τως ήμουτζάλωσε
-μούρη καί χέρια. Ήκουκουλώ
'θηκε άπτό κεφάλι ωσχμε κάτω
ιμ-έ τ' ίι,σπρο ΐκ'ντόνι, πού τό
'δεσε στή μ-έση τού μ' ένα οκοι-
νΐ γιά -/ά μή τοΰ φεύγη. Άπο
-τσοί δέκα αύτοι, δ έ'νας θά ν' ή
■ν.ανε τόν άρχηγό, οί τρείς, ή-
πήρ' ό %αθένχς άποκάτ' άπτήν
άμχσχάλη τού άπό 'να ντου'μπε
λέκι μέ κουδούνια, πού θά τό
χτυποΰσε μέ ρυθμό γιά νά γ
ρεύου^ε οί αλλοι τέσσερις. Οί
■άποδέλοιποι θυό θά ν' ήφορού
■σανε στά γέρια τα τέσσερα ζευ
γάρ:α ζίγια, άπό 'να ζίυγάρ:
στό κάθε γΐρι, νά τα γτυποΰνε
ιματζί μέ τσοί δλλοι πού θ·ά γν^
ποΰνε τα ντουΊμ,πελέκ'.α.
«Πού 'ν'τα ζίγια, μπ,ρέ Φώ¬
τη, νά τα περάσωμε στά δά-
γτυλα;» ήφωνάζανε οί δυό αύ¬
τοι ΐ^έ λαγτάρα. «"Αστε τχ,
ιμπρέ παιδία, δέ τα 'κατάφερα
γ:ά νά 'βρω» τώς λέει στεναχο)
ρε,μ,ένος.
«ΚαΙ τώρα, τί &ά γενή;» ήφω
νάξανε ο! δυό. «Έ, δέν πει-'
ράζει. τώς λέει, νά, ήοικθ'^μ,η
σα τέσσερις μχσιές τσή κουζί-
νας. "Α; πάρη δ κχθένας σας
άπό δυό. θά βάλ' την κάθε
•ν.ά, ιμέσ' στή φούχτχ τού καί θά
-τηνέ χταπα σάν τα ζίγια. Κ'
Ιννοιχ σου δα, οί μασιές θά κά
νουνε πιότερο ντόρο άπτά ζί¬
για». Καί τότες ή'μπήξανε ου
λο; τα γέγιχ.
Βγχίνουνε λοιπόν στό δρόιμοι
»-'>μένοι οΰλοι τ<ι>; ετ»ι, γαρού
ιμενοι, ιιέ τραγοθδι καί -/ορό.
Άπτό «Κχινοΰργιο μχγαλα» 3
που ήταν τό σπίτι τοΰ Φώτη,
τρχβοΰνε σιγά - σιγά γιά τσ'.
«Μεγάλες ταβέρνες». Άπνχ,&Χ,
αι6 «Φράγκο - μαχαλά» καί κα
τεβχίνουνε στό «Φχσουλά» γιά
νά φτάξϊυνε στά «Τράσσα». Σ'
ονλοι τσοί δρόμιοι αύτοι, ό κ<5- ιηιος ήστεχού'ντανε καί τσοί 'βλεπε. Τσοί 'κανε γοθστο μέ τα άράπ-.κχ τρχγούξιχ πού 'λέ- ·>νε γιατί οΰλ' ή πχοέα ήξεοε
'καλά την άράπ-.κια γλώσσχ. Κ'
ΰ~·ρ:ς άπτσί δέκα ώρες πιύ τα
■αχγαζιά ήτανε ουλα πιά κλει-
ιστά, ήστεκού'ντοστε στά ντουρ
■σέκια κ' ήτραγουδούσανε γιά
νά^τσ' άκοΰνε τα οπίτια.
"Ητανε δυό άπτά ιιεσάνυγτχ
σάν ήφτάξχνε στό «Χαλεπλί σο
'/,άκι> άρ··.στο·/ρχτ:κός μανχ-
λδς. Κ' έ,χ,εϊ πού ήστεκού'ντο
'5"ε κ' ήτραγουδούσανε, νά σου
'/.<: άνοίίΐ ή πάρτα ένούς σπιτι ου καί βγχίν' δ νοικοκύρη; ιιέ ■;υό ζ»νολες πού ήκρατο-ύ-σχνε δυό άαηι·ιέν.ο·. δίτκοι αέ μεζέ5ε; καί ποτη-ράκία ρακί. Άγνωστος τώς ήτανε δ νοικοκύρης, μά χύ σι»νιστοΰν στά κορίτσια των χάριν τοΰ συρμοϋ, νά έπιδεικνύουν τα κά το) άκρα τοΰ σώιματος, δλο καί πε- ρκτσότερο. Βλέπω ότι πολύ συντό¬ μως, όχι οί μητέρες, άλλά πολλοί δνδρες, κατά την ύποδοχήν των έ- πισκεπτών τιον επί τη όνομαστικη έορτή των γυναικών των, νά συνι- στοΰν είς αύτάς νά έμφανίζωινται οχι μέ τό κάκκινο απλώς μπικίνι, άλλά μέ τό ποάσινο! Ποΰ εμείς οί παλαιότεροι, ποΰ θεο>ρούσαμε εύ-
τύχημα αν μάς έπεδεικνύοντο καί
1 αύτοι οί άστράγαλοι των τότε γυ-
ναιοαδν!
—Άπό τό συμπόσιον των ια¬
τρών μανθάνω ότι, δ ίατρός κ.
Κατράκης έν τϋ ρΰμη τοΰ λόγον
τού, κάποτε, είπε: «Εάν οί ίατροί
έδικάζοντο διά τα λάθη των, Ιπρε
πε πολλοί έξ αυτών νά εΰρίσκίον-
ται είς τάς φυλακάς!». "Εχει, λοι¬
πόν, δίκαιο ό άναγνώστης μου, πού
διαμαρτύρεται διότι άπό μίαν δο-
κιμαστικήν έ'νεσιν, πού έκαμεν είς
μίαν κλινικήν τοϋ ΙΚΑ, πέθανεν,
εντελώς άδίκίος, δ αδελφάς τού.
Ο ΠΕΡΑΣΤΙΚΟΣ
ΊΟς τόσο πολύ είνε ένθουσιαατί/
ιμ,έ τα άράπικχ τρχγούδια τως
πού ήγύρεψε νά τσοί τρατάρη.
ιΚι' ά-φοϋ τσοί" δέ, πώς ήτχνε
καθωσπρέπει παιδία, τσοί 'πε-
ρικάλεσε νά περάσουνεμ,έσ' στ4
απίτι. 'Ώστόσο αύτοι ήι'ντρεπού'
ντοστε νά μποΰνε μέσχ ϊ:^
ΐΛουτζαλωμένοι. Ό νοικοκύρης
δμως ήίπέμεινε, κ' 2τσι ή"μπα
νέ ι^έσ» στό πλούσιο σπίτι. Κ'
ήφάγχνε. ήπιχνε κ' ήτραγουδή-
σανε ώσαμ' τό πρωί, κ' ήγλέν-
τησε καί τό σπιτικί.
ΣΓΝΕΧΙΖΕΤΑΙ
Συ^,πλήρωμχ.
Στό κεφάλαιο «Τα Κουδουνα
τίστικα» Ινομε νά προστέσωμί
■τα εξής:
Τέσσερις ήτανε στή Σμύρνη
■πού εΐνανε βεστ'.άριο % ήνοιχιχ
ζανε τα κοστούμια τως στσί Ά
■ποκριές:
Ό Ζαχαρίας δ Μέρτικας, 6
θιχσάργη;. Ό Λαζαρής, δ «,.
κροθ-.χσάρχης, πού είγε τό χά
λοκα'ριανό θέατ-ρο ιμεταξύ "Αη
Νικόλχ κχί Μορτάκι.α Αύτό το
'πήρε ΰστερις 'ό Χχτζασμάνης,
κΓ δ Λχζχρής ήπεριορίστην.:
στό ά·/τάρικό τού (ψιλικατζή-
δ:κο) οπΐ'ο ήνοίκιχζε τα κο-
στούιμιχ τοθ βεστιαρίου τού. Ό
Ντα'μ,πάνης, ο ιμπαρΐΑπέρης, 5
μεθύστακας ήνοίκ-ιαζε κοστοό
μ:α στό μ,πα&μπεριό τού πού 'τα
νέ στά «Ντα'μπάχχνα». Στόν
ϊδιο χύτό'/ανε μαχαλά ήνοίκια-
ζε κι" ό μπχρμπα — Χατζής 6
μχνάβτ/ς στό μ-χνάβικό τού.
Τό πιό πλούσιο δμως £εστι4
ρ:ο τό 'γε δ Μέρτικας, πού έ-
ξόν πού -ητροφοζοτοΰσε μέ χο
στούμ'.χ τα μ.πχρ^.πέρικα κ*1 τ'
άχτάρικα, ήκρεμοΰσΐ κιάλας 4
πόξ' άπτό σπίν. τού κανένα —
δυό κοστούμια γιά νά δείξη πώς
κι' δ ίδιος ·ήνοίκ·.χζ6. Ήκρί-
μοΰσ' άκθμ,η; καί στό καφενε
δάκι τοΰ Γιάννη τοϋ Χχρμάνα
καί τοΰ Άρβανιτάκη (Βόγλτ)),
πού δέν ήτχνε μακριά 'πτό νκ(
τι τού, κ' ήτχνε σέ κεντρικό >ιέ
ρος δηλ. στό δεξΐ ντουρσέκι (γω
νιά) νίχθώ; ήβγαινες άπτό οί
ν.ίν.: «Τα Σιδεράδικα» στό <η κάκι τοΰ «Φασουλα». Στήν Κατογή τσή" Σιμύρνη; άπτόν Έλληνικό Στρατό, δ Μ,ίο τικ-ας είχε βγάλει πολλοί τα· ράδες μέ τό βεστιάριό τού, (Τι σαμ.' εΓκοσι γιλιάδες τούρκικες μπαγκανότες. πού τσ£ 'κανε ρούσικα ρούβλ'.α στό 1921. Λό τα δμΐϋς ήπήρ-ανε την κχτρ«χύ λχ ·/,' ήξεπέσανε πού δέν «ΐγ:ι νέ καμμίαν άξία, κ' Ιτσι ήζη- μιώθηκε. Πρόσφυγας ήρθε έ2ω, οτην Κοκκινιά δπου ήδιν« «πα- ραστάσεις» μέ τό ρεπερτόριο πού 'κανε κχί στή Σμύρνη. Ή- χ.χνε καί ιιουτσούνες. Ήπέθχνε στήν Κοκκιν.ά τό 1947. ίΙά ρρ| 2τό ,μέ ήμερ. 29.3.Ϊ970 πρ5 ηγούμενο φύλλο τής εφημερί¬ δα; μας, κχί στό κεφάλον.ο «τ, *Λμχπά,/.'.α», άπό τυπογραφίκή Λβλίφία γίνηχαν ορισμένες πά ραλείψεις: Άντί «"Εριμ - ν·.ί λα» γράφτηκε «Έρ·μ - γιόλχ» ΚαΙ στήν ?ννχτη παράγραφοπχ ρελήφθηκε δλάκίρη φράση. Γι' αύτό άναίημοσ'.ίύομβ την πχρα γρχφο αυτή: Ό άρχηγός τως ντυτϊώνίας μέ «λαΓκδ ρυθμό» τδ ντου'μπελί κι μέ τα 7έρια, εΓτες τή μαγχο1} ρα κατχής %%1 ψευτολυγίζοντας τα γόνατα καί τή μίση τού ή· τρογουδοΰσε κ' ήλεε) «κτλ. Δρ. ΔΗΜ. Ι. ΑΡΧΙΓΕΝΗ2 ΠΑΡΑΤΑΣΙΣ ΣΤΛΛΟΓΙΚΩΝ ΣΤΜΒΑΣΒΩΝ Δι' άποφάσεο)ν τοϋ υπουργόν Εργασίας, (ΦΕΚ 204 Β') παοτ τείνεται ή Ισχύς των κάτωθι κα- ταγγελθεισών σιιμβάσεων εργασί¬ ας: — 'Εογατοτεχνητών τής Α.Π. «Έλ/ιύνς, μέχρι 31ης ΜαΓου 197ιλ — Ραπτεργατώ,ν τής έταιρηας «Φόν - Μπάου,μ» (Θεσσαλονίκης), μέχρι 29ης Μαίου 1970. — Προσωπικού Ο.Α. Σ. Θεσιτι λονίκης, μέχρι 29ης Μάϊον 1970. ΕΛΗΞΕ ΤΟ ΣΤΝΕΔΡΙΟΝ ΔΙΑ ΤΗΝ ΤΤΠΟΠΟΙΗΣΙΝ Σννεχίσθησαν διά δευτέραν καί τιλευταίαν ημέραν αί έργασί αι τού Α' ΣυνειδρΙου Τυποποιή- σεως καί Έλέγχοι» Ποιότητος. *Ο πρώτος όμιλητής, κ. Μ. Λεδοχί- δης. γενικός γραμματεύς τής 'Ελ ληνακής^ Ήλεκτροτεχνικής Ένώ<ΓΓ ως, ανέπτυξε τό Ιστορικόν τής Ι¬ δρύσεως της καΐ την δραστηρίό- τητά της ώς φορέως έθνικής τυ ποποιήσεως. ιΟ κ. θ. Στρατος, διευθΰ- νων σύμ.6ουλος τής «Πειραϊκής - Πατραϊκής» άνέλυσε την τνχοποί ησιν καί τόν έλεγχον ποιότητος είς την κλιιχΐτοϋφαντουυγίαν, το¬ νίσας δτι ή τνποποίηβι; αλων των προϊόντο)ν άν καί έπιθυμητή, «έν ίίναι δυνατόν νά γενικευθή προ¬ κειμένον περί τών κλιοστοϋφαν- τουργικών. ΕΚΔΟΣΕΙΣ Ό κ. Σωτ. Γλν^κοφρίβης^ βη- μοβιογράφος ίθεσεν είς *νκλβ<ρο- ρίαν είς καλ.αίσθητον κα4 καλοτυ- π<.),μένον τάμον τό βιβλίον το»· «Κεφαλληνία», Ιστορική άνασκά- πηας άπο 3.000 η.Χ.
Η ΔΗΜΙΟΥΡΠΑ
Την 19ην Μαρτίου, στίς 9 τό
6ράδυ, ή κοσμική Ταβέρνα «Σα-
ραντίδη» ήτ«ν γεμάτη άπό Σμυρ
νηούς πού πήγαν νά χαροϋν μιά
βραδυά δλοι μαζί καί νά θυμηθοΰ
νέ τα παληά τους μεγαλεΐα στήν
άγκαλιά τής άγαπημένης Σμΰρ
της τους. Την Σμύρνη αύτη πού
δέν ιμπορεί κανείς νά ξεχάση καί
πού κάθε τόσο ξυπνά γλυκές καί
πικρές άναμνήσεις στή ψυχή των
παιδιών της! "Ετσι «ι έκεϊνο τό
βράδυ ή Ταβέρνα αυτή γρΊμισε ά¬
πό άσπρομάλλιδες Κνοίους καί
άπό έκλεκτές Κυρίες πού ό χρό-
νος καί ό πόνος δέν ε'σβυσε την
παληά τους δμορφΐά, την όμορφιά
τους έκείνη πού την τραγονδησαν
καί την τραγουδονν άκόμη :
«νΑχ Σ μυρνηοποϋλα σ' άγαπω...
— Μά καί σ&ν την δική μας την
Χμνρνηά...» Ή νοσταλγύα τής
Πατρίδας τοΰς συγκέντρωσε δ -
λους. Ήταν ή Σμύρνη έκείνο τό
βράδν, δλοι Σμυρνηοί μέ την πα¬
ληά τους άρχοντιά, μά καί πολ-
λοί ψίλοι τους. ΤΗταν συγκινητι-
κό τό όμορφο αΰτύ θέαμα καί ό
νοΰς όλω ν γύρισΐ έκεΐ ποΰ όντε
λέσχες πιά δικές μας υπάρχον,
όντε θέατρα, οΐτε Κέντρα, οΰτε
τίποτε δικό μας. Λικό μας είναι
δμως τό χώμα καί δικιά μας δλό-
κληρη ή Σμύρνη κι' δς την χαί-
ρονται δλλοι... "Ολοι ίίμαστε ΐΐί-
θυιμοι, ολο*. χαρούμενο». καί πολ-
λοί ΐσως θά μεταφρρθηκαν νοερά
στό Σπόρτιγκ Κλούμπ, στό Κέ
μας... Καί τα τοαγούδια τής
Σμύρνης βούρκωσαν μάτια, ξεσκι
παν καρδιές! Κανείς δέν μιλοΰσε,
μόνον ή γλννκειά φοινή τής τραγον
δίστρΐιας άπλοίνόταν σ' δλη την
αΐθοτκτα, ή νοσταλγία 6άρυνε τίς
•ψυχές δλιον μας: «Μρ στή καρ-
διά μου άνθίξουνε λουλοιιδια χί -
λια δσα, χίλιες γλνκές ένθύμησες
πού δέν τίς λέγει ή γλώσσα... —
Σμύρνη Πατρίδα μου γλινκειά, χά
ρΐτωμένη χώρα γιά νά σέ βγάλοι
άπό τόν νοΰ ποτέ δέν θδρθη ή ώ-
ρα!... «Πραγματικά ποτέ δέν θδρ
θη ή ωρα, ζοΰμε μέ την νοσταλ-
γία σου, μέ τίς ένθυμήσεις σου,
λίγες ή πολλές, μεγάλες ή μικρές
καί λαχταράμε, "Ω ναί, λαχταρά-
μ* νά σέ δοΰμε ντυμένη στά γα-
λάξια καί θάναι γιορτή μεγάλη γι'
αύτοΰς πού θά σέ δοΰν! Ήταν με
γάλη ή συγκίνησις: πρόσωπα ον-
τιδωμένα, μά δροοερά άκάμα, κύτ
ταζαν την τραγονδί<ττρια καί δέν τολμοΰσαν νά βγάλουν τα μάτια τους άπό πάνο) της γιατί ΐσως θά τρέχον κάντα δάκρυα, μόνον μουρ μούριζαν: Σμύρνη Πατρίδα μας γλυκειά, χαριτωμένη χώρα γιά νά σέ βνάλω άπό τό νοΰ ποτέ δέν θαρθη ή ωρα!». Πέρασε μπροστά μας ή Κορ- δελλιώτκκΐα, ή Μπουρνοβαλιά, ή Μποντζαλιά, ή Χάϊδω, καί δλα τα δικά μας τραγοΰδια, πού τα ζων- τάνεψε ή πέννα τής έξαιρ€τικής — υγγραφέως κ. Στέλλας 'Επιφα νείου — Πετράκη καί πού μέ !πι- τυχία τραγούδησε, μέ την ώοαία της φωνή, ή κ. Δόμνα Σαμίου, Έ πιμ,ελήτρια Προγραμμάτων Ραδιο φώνου, τής οποίας ή Μητέρα ή¬ ταν Σμυρνηά. Κατόπιν αρχιβε δ χορός καί ή ■νοσταλγία αρχκτε νά γίνεται γλέν •π. Ό κ. καί ή κ. Νταούτη άνοί- γουν τόν μπάλο τής πατρίδας μας καί συνεχίζει μέ τό ξεϊμπέκικο ό πολυσύνθετος Σμυρναΐος κ. Φρί- ξος. Καθηγητάς χοροΰ, συγγρα - φεύς. σκηνοθέτης, κλπ. πού όμο- λογουμένως χόρεψε πολύ ώραία. Ακολουθήσαν χοροί τής χορο- γράφου κ. Ελένης Τσαούλη καί κατόπιν σννεχίστηκαν χοροί γιά δ λους. Τό πρόγραμμα ΐπίσης τής Ταδέρνας ήταν πολύ ώοαΐο μέ έ- ξαιρετικούς χορευτάς καί τραγου δίστριες. *Όλο τό Διοικητικόν Σ >»μ -
βούλιον τής Ένώσειος Σμυρναί-
οιν ήταν παρόν. Ή κ. Μαρία Κα
ραντί,οπονλου έπιμελή'θηκε τό καλ
λιτεχνικόν πρόγραμμα τής βραδυ
άς καί τής πρέπουν θερμά συγχα
ρητήρια γιά την έπιτυχία τον.
Πολλές προσωπικότηιτες παρευ-
ρέθτβαν ποΰ μέ την άξία τους τι-
ΐιάνε την Σμύρνη, μεταξύ των ο¬
ποίων ό Πρόεδρος τής Ενώσεως
'Ελλήνων Λογοτεχνών κ. Απόλ¬
λων Λεονταρίτης, ό τ. Γενικός Έ
πιθεωρητής Στρατού Άντιστράτϋ
"ος Βασ. Χατξηπροδρόμου μετά
χίΐς: συξύγου τού, β τ. Διευθιη'τής
Τμπορικής Τραπέζης τής Ελλά¬
δος κ. Σαίτας ιμετά τής σνζύγου
τού, δ κ. καί ή κ. Ί. Φιοκαέα, δ
Κποοιολόγος Δρ Δημ. Άρχιγι
ντ;ς Λαογράφος τής Σμύρνης, Ί
τ. Διευθυντής τής Έθνικής Τρα
ΐΐέ'ιΐης τής Ελλάδος κ. Νϊκος Κα
ΟΓ'Γϊδς συγγραφέας των χωριόν
τής Σμύρνης, ή κ. Στέλλα Έπ1-
ς ονείου — Πετράκη ποΰ ζονντά
ν.—»ι·ε μέ τα 6ι6λία της τα παρα-
μνΡια πού ϊλεγαν οί Νΐνεδες στά
παιιδιά τους καί πού έκΐΐνο τό 6ρά
δυ μάς χαράοισε τή καινούργια
της συλλογή, «Τα άξέχαστα τρα-
ντύδια μας» μετά χον συξύγου τι,ς
Λι:υθυντοΰ Τραπέζης, δ τ. ΝομΊο
VΤ1^ καί συγγραφέας κ. Νϊκος Α¬
ρτ >νΓς, πού τό ονομά τού θυμκΓι
σ' ολους τό Σχολειό τους στή
Σμτ'ρνη, ό κ. Νϊκος Μηλιώρης σι γ
ΥΟ'θφέας, άρθρογράφος, λόγιος ρή
τ^ρ γνωστός στό Πανελλήνιον, ιιε
τ-' τής συζνγου τού, δ κ. Άκ,.ιι
τ)Γ.νης τ. Δημοτικάς Σΰμβου'.τ.
ί; >:. Πολίτου, ό κ. Ίσιγόνης, <' ν.. Περικλής Άργυρόπουλος, ΙΙού ξινος Αγγλίας καί ή σύζυγός τού ό κ. Ι. Παπάζογλου καί ή «τιθ1- γός τού, δ κ. καί ή κ. Α. Βου/ι- ούκα, δ κ. Σωτος Ιωαννίδης, Μοί" οτοΐ'ϊ Όρχήστρας, δ κ. ΤζΓον 1-<γ ινόγλου καί ή σνξΐΓγός τού, ό κ. Μ,ννής Ηλίας, δ κ. ΧριστοφύοΓ,υ κ«ί ή σΐ'ξυγός τού, ή λογοτέχνις Αίς Τσουρουτσόγλου, καί Ά κ.κ. 'Λλ."ΐ·ρα, Πάρη Βασιλειάδου, Μι- νιώ Κωνσταντινίδου, Πόλια Σ^ν- Ρο.Μ'ύλου καί πολλοΐ δλλοί. ΐ'κλε- κ.'.οί Σμυρνηοί καί Σμυρνηέ; πό» μοθ διαφεύγουν τα όνόματα. Έ- πίσ-|ς ΰπήρχανε καί νέΐς ώοΓ,ιΤες κυςίες, κύρες Σμυρνιών σάν τυ-' >. Λαλα ΧατξηπροδρόμΛυ, την κ.
Κάκια Κορβέση, κ.δ. πού εδηαν
μιά χαρούμενη νότα στ' ασ.τρο
μαλλιά καθώς καί νεαρές «ο;τ'λ-
?ες φίλες Σμυρηνιών.
'Τπήρχαν έπί-ο"ης πολλες Κυ.ιί-
ες ΌμηρειάΑες καί τοΰ Κρυτμ-
κοΰ Πα(?θεναγο3γείου.
ΠΑΡΑΑΑΗΑΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΚΟΣΜΟΓΟΝΙΑΣ ΤΟΥ
ΜΟΎΣΕΟΣ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΝΕΟΤΕΡΑΝ ΕΠΙΣΤΗΜΗΝ
Η ΕβΜΙΚΗ ΕΟΡΤΗ
ΕΙΣ ΤΗΝ ΕΝΟΣΗ ΕΑΛΗΝΟΝ ΑΟΓΟΤΕΧΝΙΊίΙΙ
ΝΙΝΑ ΓΙΑΝΝΑΚΙΛΟΤ
ΜΝΗΜΗ ΑΗΜΗΤΡΙΟΥ ΚΑΠΕΤΑΝΑΚΗ
2ΤΝΕΛΕΙΑ έκ τής 1ης σβλίδος
σπερς...
«Τό καταβτληικτικό στόν Καπε-
τανά,κη είναι ότι ένώ χρησιμοποιεΐ
λαγαρή καί ώραιοπαθή φράσι καί
ό ίρως τού πρός τό άντικείμενο
είναι διαρκής, έν τούτοις τό βτϋλ
•τοτι, πού γεννάει καί την ήβική
τής τέχνης τού καί την ολη άτμύ-
σφαιρα τής προσωπικότη/τός τού,
δέν είναι κλαοσικό, άλλά Άλεξαν-
δρινά Φαοικττικό καΐ κατατρύχεται
άπ' τή λαχτάρα τοΰ ΰπερβατικοΰ.
Ή μόνη, έρμηνεία πού ώς κοινω-
νιολόγος δύναμαι νά δώσο) στήν
ταρα7μένη αυτή σννείδηση, είναι
έτούτη: ΟΙ πρόηοι "Ελληνες ποϋ
άποκτοΰν την Φαουιστική εύριοπαί-
κή ψυχή είναι γεννήματα τής Μι-
κρασίας. Οί ταλαιπωρίες τοΰ ξε-
ριξωμσϋ καί ή διε&νής άτμόσφαι-
ρα συνυπάρξεως πού Ιζησαν στά έ
δάφη πού κατοιχοΰβαν μέ τούς Εΰ
Οΐοοΐαίους, διευκόλυναν την Φαουστι
χή τους ψυχολογία. Ζοϋσαν σ' εα
χωρο πού σείονταν καί γι' αύτό μέ
σα στήν άθλιότητα τής διεθνοΰς δο
λοπλοκίας πρόλαβαν νά ώρι,μάσου-ν
την άπαισιοδοξία τους φαοι>στι·κά.
Ένιό οί όρεινοί τής χερσαίας ΈλΛά
δος άπό τόν Μακεδόνα "Ι(ι>να Δρα
γούμη ως τόν Περικλή Γιαννόιπου
λο είναι έπιθετικοί, ζοΰν ενα Δχορι
κό αίτημα έ|απλώσεο)ς, φέρουιν
σκληροτράχηλα την εύθΰνη έπι6ιώ>-
σεως τής έλληνυκής σχεδίας.
«Άντίθετα, στόν Δηιμήτριο Κα-
πετανάκη, τόν πιστόν Ιδαλγό τής
εΰαισθησίας, άγνόν σάν δάκρυ, ή
άλήθεια είναι λαχτάρα πού ταλαι-
πωρεΐ άκαταμάχητα την ΰποστα-
σιακή <τι«νείδτ(ση τοΰ 'Βνός...». Λίγα βιογραφικά καί πάλιν γιά τό Δημ. Καπετανάκη, τα νομΧζο» χρτ(στμα καί έξηγοΰν κατά μιά,ν ε"ννοι« τίς παρατηρήσεις τοΰ καθη¬ γητού Δημ. Τσάκωνα: Ό Δημήτριος Καπετανάκης γεν νήθηκε στή Σμύρνη στίς 20 Ία- νουαρίβυ 1912. Πατέρας τού ή¬ ταν ό γιατρός Απόστολος Καπε¬ τανάκης καί βείος τον ό άληισμό- ντγτος έκεϊνος, ό μεγαλοπρεπής καί σο6αρός Γυμνασιάρχης τής Εΰαγ- γελικής Σχολής Νικόλαος Καπε¬ τανάκης. Προτόμαθε γράμιματα στό λύκειο Άρώνη. Μικρό παιίί λεπτό καί εύαίσθητο, ?ζη<τε δέκα τρείς όλόκληρες μέρες άγο>νίας την
τραγωδία τής Σιμύρνης κατά ό
1922. Καί αΰτο έπεδρασε 6αθειά
όπως λένε οί 6ιογι-
λοσοφικές τους άναξτκτήσεις. Στό
Πανεπκττήμιο Αθηνών αποτελεί
μέλος τοΰ «Φιλολογικοΰ κΰκλου»
τοΰ Ιωάννου Σ«κουαρ·ή αλλου έ-
πιφανοΰς Μικρασιάίτη. Σ υνέχυσε
κατόιπιν φύΜαοφΐδΐες Ιδιαίτερα
σπουδές στό περίφημο Πανεπκττή-
μιο τής Χαϊδελβέργης, δπου συνοέ
θηκε μέ τό φιλόσοφο Κάρλ Γιά-
σπερς καΐ άλλες εκεϊ έξέχουσες
πνευματικές προσο)πικΟΓτηίτες. Γύ-
ρισε στήν Άθήνα κατά τό 1936
καί βδοσε δμιλίες στό Φιλολογικό
Σΰλλογο «Άσκραϊος», σέ θέματα
αίσθητικής καί γενικά φιλοσοφικά.
Σ υνεργάστηκε στ» μοναδικό γιά
τόν ελληνικόν τύπο φιλοσοφικό πε
ρισδικό «Άρχείον Φιλοσοφίας καί
Θεωρίας των Επιστήμων», δπου
καί ίδημοσίευσε τίς σπουδαιότε-
ρες φιλοσοφιοίές μελέτες τού «Ά¬
πό τόν άγώνα τοΰ ψνχικώς μόνονι»,
«Μυθολογία τοΰ Ωραίον», «"Ερτος
καί Χρόνος» καί δλλες.
Κατά τό 1939 πήγε στήν Αγ¬
γλία μέ ύποτροφία. Δημοοίευσε κι'
έκεΐ ποιήματα κα Ιδοχίιμια στά άγ-
γλικά.
Πέθανε άπό λειιχαιμία στό Λον-
δϊνο στίς 9 Μαοτίου 1944 σέ ήλι-
κία δηλ. μόλις τριάντα δύο χρο-
νών.
«Μγ τόν τραγικό θάνατο αυτής
τής νέας ΰπάοΕρΐιΐς, εγραη>ε η Αγ
γλάδα ποιήτοια "Κντιβ Σίτ&ουιελ,
ή Άγγλα'α, δσο καί ή Έλλάδα Ρ-
χαβαν ?να μεγάλο σΐ'γγραφεΓθ>.
ΝΙΚΟΣ Ε. ΜΗΛΙΩΡΗΣ
(1) Βλ. λεπτοαέρειες σνρτικές
πρός την κίνη<τη γιΛ τόν «ΣΰλΑο- γο Φίλων Δη,ιι. Κα.τετανάκη·» ί- φημ. «Προσφυγικός Κόσμος» 16, 6.61. Νίκου Ε. Μηλκόρη «Ό Δη¬ μήτριος Κσπετανάκης». Α. ΓΡΗΓΟΡΙΑΛΗΣ Ο ΑΦΡΟΔΙΣΙΟΛΟΓΟΣ Δέχεται Βηλαρα 7 Πλατ. Άγίου Κωνσταντίνου ΓΟμόνοια) 9 - 1 καί 4 - 8 μ.μ. Τηλ. 525.387 ΣΒΙΡΑ ΑΡΟΡΩΝ ΤΟΥ κ. ΔΗΜ ΜΑΓΚΡΙΩΤΗ 9ον Ίσχνρίζονται μερικοί, ότι όεν ΰπάρχει ούσιώδης οκιφορά μεταξύ τής διανοίας, ήτοι τοΰ νοΰ τοΰ άν θρώπου καί τοΰ ένστικτου τοΰ ζώ ου. Χωρίς αμφιβολίαν, τό ένστι¬ κτον τοΰ ζώου είναι τι θανμάαιο. Τί άποοεικνύει δμως τουτο; "Ο¬ τι ό Δημιουργύς εχει έμχρυτεύσει παντοΰ, τόσον είς τα ζώα, όσον καί είς τα φυτά άκόμη, συινθήρας τής σοφίας Τού. Άλλά, τό έν¬ στικτον τού ζώον, άκόμη καί τοΰ μάλλον έξελιγμένον, εχει δρια, τα όποϊα είναι άδιαπέραστα. Ένώ άν τιθέτο>ς, είς την διάνοιαν τοΰ άν
θρώπου τό Σΰμπαν ολόκληρον εί
ναι ανοικτόν.
Τα ζϋκι, επί α'ιώνας ολοκλή¬
ρους, άφ' δτον τούτέστιν ύπάρ-
χουν επί τής γής, ϊχουν παραμεί-
νει άμετάβλητα. Δέν εχουν την δυ
νατοτητα νά κάμουν καμμίαν άπο
λύτως πρόοδον. "Ολη «όν ή δρα-
στηριότης περιορίζεται είς τό ν'
άναζητοΰν την τροφήν των κατά
τόν αυτόν, πάντοτε άναλλοίωτον
άνά τούς αΐώνας, τρόπον.
Ό άνθρωπος δμως, καίτοι εί¬
ναι «κάλαμος εΰθραιπττος», ώς λέ
γει δ Πασκάλ, είναι δμως «κάλα
μος σκεπτόμενος^. Τό πνεΰμα, τό
οποίον τόν ζιοοποιεΐ, τοΰ έδωκε
πολυαρίθμιον έχθρων τού, ν' όνα
τα μέσα ν' αμυνθή εναντίον των
καλύψη τα μ,υστικά τής φύσεοις
καί νά κυριαρχίση είς τάς φυσι¬
κάς δυνάμεις.
Χάρις είς τό πνεΰμα τού ή άν-
θροιπότης εχει συγκεντρωσει ενα
τεράστιον άπόθεμα πείρας. "Εχει
άποταμιεΰσει εν άπόκτημα άνεκτι
μήτου θησαι>ροΰ.
Θά έ'πρεπε, λοιπόν, ή Φύσις νά
είναι διά τόν ανθριοπον εν βιβλί¬
ον ανοικτόν, είς έκαστον φύλλον
τοϋ οποίον νά διακρίνη καθαρά
καί μάλκΐτα χαραγμένον μέ όλό-
χρινα γράμματα, τό δνομα τοΰ
Δημιονργοΰ τού Θεοΰ. Ή οιάνοιά
τού, αναπτυσσομένη διαρκώς, θά
επρεπε ν' άντανακλά τάς λ.άμι(»εις
τοΰ Οΰρανίου φωτός.
"Οσάκις δέ ό άνθροΜτος είς στι
γμάς τιρεμίας καί περισκλλοκής,
βλέπει κίΐί συναισθάνεται μέ πό-
σην φροντίδα ό Θεύς έπρονόησεν
ι λ
Αυτόν [ μας
έκ των προτέρον δι' δλ.ας τού
τάς ανάγκας, είναι λογικόν ή καρ
δία τού ν' άνοίγεται είς
μ' ευγνωμοσύνην. Ν' αναγνωρίση
την ίύσπλαγχνίαν Τού καί την άγά
πην τής οποίας είναι τό αντικεί¬
μενον. Καί μ,άλιστα, είναι στοιχει
ωδώς δίκαιο ν' άνταποκρίνηται ό
άνθρωπος/ είς την άπειρον αυτήν
αγάπην.
Ή σννείδησίς τον, ήτις είναι ή
μακρυνή ήχώ τής θείας φωνής,
θά Ιπρεπε νά οδηγή τόν άνθρω¬
πον είς τάς πράξεις τον. Θά είπρε
πε νά τόν προφυλάσση άπό τάς
άναποφεύκτους παγίδας, νά τόν
φέρη διαρκώς πλησιέστερον πρός
Εκείνον, τοΰ οποίον φέρει την
θείαν σφραγίδα.
Αί προοπτικιχΐ δέ καί αί δννατό
τητες διά τόν άνθρωπον1, ώς μάς
άποκαλύπτονται Ιδίως είς την Και-
νήν Διαθήκην, είναι πράγματι με
γαλειώδεις. Άλλά, θά εΐπήτε :
Καί ό θάνατος; Δέν είναι αύτάς
τό τέρμα;
"Οχι βεβαία. Ναί, ύπάρχει ό
θάνατος. "Ολοι μας τό γνο)ρί£ο-
μεν. Άλλά «ναι ?ν επεισόδιον.
"Η μάλλον είναι μιά τραγωδία, ή
δποία εχει την ί(ΐτορίαν της. "Ε¬
χει έμφιλοχωρήσει κατά την διάο
κεΐαν τής επί τής γής πορείας
τού άνθρ'όπου. Είναι ή θλιβερά
καί όδυνηρά συνεπεία μιάς τραγι
κης παρεκτροπής καί απομακρύν¬
σεως τοΰ άνθρώπου άπά τής εΰ-
θείας δδοΰ.
ΤΗλθεν ό θάνατος ώς ή άνα-
πόφευκτος συνεπεία τής άρχικής
άνυπακοής καί άνταρσίας τοΰ άν
θρώπου. Είναι ή ποινή, την όποι¬
αν δ ΐδιος δ Δημιουργός προανήγ
γειλεν είς τόν άνθρωπον είς την
περίπτωσιν τής άνυπακοής τού
(Γένεσις, 6: 17).
Καί έπειδή δ άνθροΜΐος, ό όποί
ος έπλάσθη ώς δν μέ ηθικήν ελευ¬
θερίαν, έ'καμε κακήν χρήσιν τοΰ
προνοίΐίου τούτου (Γένεσις γ:6-
7), υπέστη κατ' ανάγκην καί ό¬
λας τάς θλι&εράς συνεπείας τής
κακής χρήσεως τοΰ προνομίου αν
τοΰ. Έγενθη την πικράν πείραν
τής παρεκτροπής τής ήθικής τού
ελευθερίας. ,
(ΣΤΝΕΧΙΖΕΤΑΙ)
Τρίπτυχοο Εορταστικη Εκδήλωσις
ΕΣΤΙΑΣ ΝΕΑΣ ΣΜΥΡΝΗΣ
Την 25ην Μαρτίου έ'γινε είς την
μεγάλην αίθουσαν Τελετών τοΰ
νέου Μεγάρου τής Έβτίας Νέας
Σμύρνης τρίπτυχος εορταστικη έκ
δήλ(οσις έπ' εύκαιρία τής 'Βθνι-
κής μας γιορτής κατά την όποί ιν
καί άπενεμήθησαν σέ άριστούχονς
μαθητάς καί μαθήτριες των διαιτύ
ρων της Σχολών τα καθιερωμ*··-
να "Επαιθλα.
Ό όμιλητής τής ημέρας, ήταν δ
Ιξαίρετος συμπατριώτης μας καί
Πρόεδρος τής Ενώσεως 'Ελλή-
νυ^ Λογοτεχνων κ. ΑΠΟΛΛΩΝ
ΛΕΟΝΤΑΡΙΤΗΣ.
Ή αΐθουσα αύτη ήταν γεμάιη
άπό νεοσμυρνηώτες, άλλά καί Αττη
πολλοΰς φίλους τής Ενώσεως Έ?
λήνων Λογοτεχνων καί προσωΛΐ-
κοϋς φίλους τοϋ κ. Λεονταρίτη
ποΰ μόλις πληροφορήθηκαν πώς θά
μιλοΰσε στήν Νέα Σμύρνη, ίτρε-
ξαν άπό δλυα τα μέρη τής Άθι'ι-
νας νά τάν άκούσουν. Ό κ. Α¬
πόλλων Λεονταρίτης «Ιναι μχά αύ
θεντία γραμψιάτων καί χαίρει ,ιι-
γάλης υπολήψεως στό κΰκλο των
διανοουμένων.
Παρευρέθησαν πολλές προσωπι-
κότητες τοΰ τόπον, δ Άστννομι-
κός Διοικητής, Καθηγηταιί, Καθη-
γήτριαι, ή κ. Ίσμήνη Άπόλλ. Λε
ονταρίτου, ή Γενική Γραμματεύς
της Ενώσεως 'Ελλήνων Λογοτε¬
χνων κ. Μαίρη Μπουσμπουρέλη, ό
Όδοντίατρος κ. Βαγενάς καί ή κ.
Βαγενά έξαιρετική πσιήτρια
Λογοτέχνις ή κ. Θεοφανίδον, τ.>0
Μονάρχου θεοφανίδη, δ κ. Εύάγγε
λος Δαβιοντης, Ίδιοκτήτης τής τη
πικής Εφημερίδος ΚΗΡΤΞ ΤΉΣ
ΝΕΑΣ ΣΜΤΡΝΗΣ', δ Άντιστρ4
τηγος Στέφανος Κολλάρος καί τι
σιΚυγός τού, πολλοί κληρικοί κ. α.
Καί ή γιορτή άρχίζει μέ τό «Τ7ι
'Τπεριμάχιο Στρατηγφ», άπό την
χοοωδία τοΰ ΓνιινασΙου. Κατόπιν
δ Πρόεδρος τής 'Εστίας Νεας
Σμύρνης κ. Π. Χαλδέζος κάνει
μιά σύντομη ΕΙσήγησι γιά τόν ν.
Άπόλλ,ωνα Λεονταρίτη, θά μιή-
ση είπε δ ξεχοιριβτός δμιλ.ητής
μας. Κι' ό κ. Λεονταρίτης, άρχί-
ζε*, την δμιλία τού μέ τό χαμόγε·-
λο στά χείλη. Οί "Ελληνες, λέ¬
γει, είναι ρνας λαός μικρός στόν
αριθμόν, άλλά μέγιστος διά τό
κάλλος καί την ευγένειαν τής ίδ'
άς, ό ιμέγιστος διά την έπίμονη
μορφωτική δράσι επί των Ανδρών
δλ.ον των αΐοινίον, αΰτά τα είπε ό
Γεώργιος Κλεμανσώ, ό γάλλος
Πρίι)θνπουργύς. Καί δμίλησε ό ν.
Άπόλλΐον Λεονταρίττις γιά τό χά
λος καί την ευγένειαν τής Ιδεας
τής 'Επαναστάσεως τού 1821 καί
γιά τό περιεχόμενό της δπως έκπ'
θεται μέ τα γενικά όίρθρα τοΰ Σ<ιν τάγματος τής 'Επιδανρον τής 1ης Ιανουάριον 1822. Χειροκροτήματα παρατεταμένα ά κούγοντο σ' δλη την αίθουσα. Έν συνεχεία ήρχισε ή διονομή τιον 6ρονβεί<ον. Βραβεύθηκε έ'νας νεος ιερεύς τοϋ .Αγιον Σιίκττη, Μικρι- σιατικής καταγοιγής γιά τό 1ί.- 6λίο τού, γιά την διατήρησι τής Ίστορίας των αλησμόνητον ΙΙα- τρίδων. Μετά βραβεΰθησαν μαβη- λειάν τονς. Χρηστομάθειαν κλπ. ται καί μαθήτριαι γιά την έπιιιέ- ΕΔΗΜΟΣΙΕΤΘΗ ΤΟ Β. Δ. ΔΙΑ ΤΑ ΝΕΑ ΚΕΡΜΑΤΑ Είς την Εφημερίδα τής ΚνΟ'.ο νήσεοις (74 Α') εδημοσΊεύθη τα Β. Δ. 242 «Περί θέσεως είς κυ¬ κλοφορίαν νέων μεταλλικων κεο- μάτοον τοΰ Δημοσίου των 5, 2, ί δραχμών καί 50 λεπτών καί καθο ρισμοϋ των κυρίων γνθ)ρισμάτο>ν
αυτών», τα κύρια σημεΐα τοΰ όΐτοί
ου έδημοσιεύθησαν χθές είς «Τό
Οικονομικόν Βημα».
Στόν Ο'»οδομικόν Συν)σμόν δ
Νέος Πόντος είς Νταοΰ Π«ντέ-
) ηις. ποιλοΰνται οίκόπεδα πρός
ΡΓ, χιλ. καί μέ ευκολίας. Τηλέφ.
97.1.220.
εκ των οποίων ή πρώτη ήταν ή
μαθήτρια Ρίγκου Κυβέλη, πού 'ιή
οε τό δνομα Κυβέλη άπ' την Ν?-
νε; της την Σμυονηά, καί άλλοι
πολλοί μαθηταί καί μαθήτριαι Πο-ΐ
βεύθηκαν.
Καί μρ τόν Εθνικόν μας "Τ-
μνο, πού εψαλλαν οί γλυκρς φονί
τσες των ΜαΘητριών τοΰ Γυ.μνα-
'-'· ι σίου τελείο)βε ή δμορφη αυτή τε-
. λετή καί φύγαμε δλοι ενθονσιασιιε
ι νοι άφοΰ συγχαρήκαμε θερμά τοος
δύο Προέδρους, τόν κ. Άπόλλο>να
Λεονταρίτη, καί τόν κ. Πόνον
Χαλδέξον διά την έπιτυχία τής η¬
μέρας.
Δέν παραλείπω νά εύχαριστήβίο
θερμά έκ μέρονς δλ(ον των Σμυρ-
νηών, τόν <τυαπατριώτην μας κ. Άριστοτέλην 'Ωνάσην τού όποίου ή χειρονο,μία των τριών ίκατομηυ ρί(»ν δραχ'μών ποιι δώρηβε ακρι¬ βώς την ήμέρα έκείνη τής 25Γ(ς Μαρτίου 1970 στήν 'Εστί™ Νέ'ΐς Σμύρνης, γιά την αποπεράτωσιν τοΰ Μργάρου της, μάς συγκίνησε ιιέχηι δακούιον. Τοΰ εΰχόμίθα νά είναι γερός γιά πολλά, πολλά χρό νια γιατί ή Σμύρνη έναν ΑΡΙ¬ ΣΤΟΤΕΛΗΝ ΩΝΑΣΗΝ «βγαλε. ΝΙΝΑ ΓΙΑΝΝΑΚΙΔΟΤ Τό -Ααλλ:τεχνιν.όν τ^ήματής Ενώσεως Ποντίων Νομοΰ Μαγνηαίας. θά παρουσιάση είς τό Κιντ/ματοθέατρον «ΝΕΡΑ ΤΔΑ» Καλλιθέας την 12 Απριλίου 1970 ημέραν Κυρια¬ κήν καί ώραν 10.30 π.μ. τό Ποντιακόν ϊργον «Η ΟΡΦΑΝΕ- ΣΑ» (Όρφανή) τού Άναστ. Παναγιωτίδη. Τό τέλος τής πα- ραστάσεως θά καλύψουν Ποντ·. ακοί χ^ροι καί τραγούδια τοΰ Π όν τού. Ή Έθνική γιορτή, γιορτάστη- κε κι εφέτος σ' δλη τή χώρα μέ μεγαλ.οπρρπριαν καί ενθουσιασμόν. "Επαλλ.ε κάθε έλληνική ψυχή. Ή θυσία των ήρώων τού 21 ήρθε πά λι ζωντανή μπροστά μας, γιά νά θνμίζει δτι είμαστε "Ελλ.ηνες, κι' άν χρειαστή, θά πΐθάνωμεν κι' ΐιιεΐς σάν "Ελληνες! Ή 'Έ- νωσις Έλλήνοιν Λογοτεχνών όρ- γάνοισε την 24ην Μάρτιον τόν έ- οοτασμόν τής Έθνικής μας Έπε τείου στήν αίθουσα τής Στέγης Καλών Τεχνών καί Γραμμάτων. περιέδραμε δλη την "Ελληνικήν Χερσόνησον καί έταίιμαίΐε τό "Ε- θνος είς Έθνεγερσίαν. "Ολαι αύ¬ τοι προετοίμασαν τό 1821 καί κα¬ τά την διαδρομήν αυτού ό Διονύ¬ σιος Σολο>μός, δ Ανδρέας Κάλ-
6ος, ό Γρώργιος Ζαλοκώστας, δ
Σπΐ'ρίδΐον Τρικούπης άπέδωσαν
τόν ίίμνον είς τόν άγώνα. "Οπως
καί σήμερον ή "Ενωσις των 'Ελλή
νίον Λογοτεχνών συνεχίζονσα άλιι
τον παράδοσιν, θά αποδώση διά
τοΰ εξαίρετον Μέλονς τοΰ Διοι-
κητικοΰ της Σνμβουλίου καί έ-
,ρρΐΝ »Π· τη κ:
Ο ΛΑΟΓΡΑΦΙΚΟΣ ΟΗΓΑΥΡΟΣ ΣΜΥΡΝΗΣ
'Υιτο τοΰ συν^ργόπο μος Δοος κ Λ αρχιγ£)
ΑΠΟΚΡΙΕΣ ΣΤΗ ΣΜΥΡΝΗ
—230—
1.— ΑΠΟΚΡΙΕΣ ΣΊΣΟΙ ΔΡΟ ΜΟΙ
Δ. - ΧΑΡΑ,ΚΤΗΡΙΣΤΙΚΟΙ
ΣΜΤΡΝΗΣ
ΚΟΓΔΟΓΝΑΤΟΙ ΤΣΗ
Τό προεδρείον τής Ενώσεως Έλλήνων Λογοτεχνών: Έξ άρκττε-
ρων πρός τα δεξιά: Ό Ταμίας κ. Φαίδων Ήλιάδης, ή Γενική
Γραμματεύς κ. Μαίρη Ι. Μπουσμπουρέλη, ό Έπίτχιμος Πρόεδρος
κ. Χοήστος Εναγγελάτος καί δ Πρόεορος κ. Απόλλων Λεονταρίτης
γ) ΟΙ ΜΠΕ'ΝΤΟΒΙΝΟΙ
Στό 1904, ό Ευάγγελος Βρα
ννός, πού ήτανε τότες 18 γρο-
νώ παλληκαράκι, πήγε μ-ατζί
αέ την παρέα τού στόν καφενέ
τοΰ Τσα'/ίη (λ) τζήΊμΛΐαση νά
πιοΰνε Ινα καφέ. "Ητανε βρά
ου Παρασκευή, προπαραμονή
τσή τελευταίας αποκριάιτικιΐις
Κυρ'.χκής. Ή π*ρέα ήτανε δέ
■/α άνομϊτοι, καί πετιέται δ ε
να; καί λέει '<μπρέ παιδία, γε- νούΐμαστε κοι>δουνάτοι;» «Γενού
■ιαστε» λένε. γαρ-ούμενοι οΰλο'.
■:' Ινα σ:όμα. Τότες δ Φώτης,
Σμυρνιός, πού πρίν λίγες μέ-
^ες είνε ϊρχει απτήν Άλεξάν
τρα (Άλίξάντρεια) τώς λέει
«Νά γένωμε Μπε'ντο€ΐνο! αΰ-
τ.ο, καί θά φροντίσω έγώ γιά
οΰλα. Θά οίκονοιμήσω δέκα σε'
ντόνια. τρία ντοτ>'μπελέκ:α καί
τέσσερα ζευγάρια ζίγι·α» (ζί-
λ)
λια) .
(Ζίλ,
«κύμβαλο
πιατάκι
.Οιμιλητής τής βραδυάς ήταν ό
Λογοτέχνης κ. Φηίδίον Ήλιάδης,
Μέλος τοΰ Δ. Συμβουλίου τής Έ
νώσεως καί έ'νίΐς άπό τοΰς 56 Κω
νσταντινουπολ.ίτας Λογοτέχν α ς
πού τύ Κέντρον Κωνσταντινουπο-
λιτών βοάβπσρ τόν Φεβροικ'ιριο,
μέ μετάλλιον καί δίπλιημα γιά την
λογοτεχνικήν τού δραστηριότητα.
Κοω, ή γιορτή ανοίγη μέ την
είσήγηση τοΰ Πρόεδρον των Έλ
λήνιον Λογοτρχν<Τ)ν κ. Άπόλλιο - νος Λεονταρίτη, δ δμιλητής λέγει είναι άντάξιος τοΰ θέματος, έγεν νήθη στήν Κ'ονσταντινούπολιν, έ- μαθήτενσε στό Ζιογράΐρ-ειον, 6ιο - ποριστικόν έπάγγελμα Τραπεζιτι - κάς, έπιδί·δεται στήν Λογοτεχνίαν καί την ποίησιν άπό πολύ νέος, ε"- χει δώσει μέχρι σή·μερα πολλό δείγματα τής άξίας τον καί δια- κρίνεται διά την γλαφνρότητα τοΰ λόγον τού καί ίίναι ό καταλληλύ- τερος νά αναπτύξη τό θέμα «τα είίψνχον των Έλλήνων». Μετά τόν κ. Λεονταρίτη, άνεβαίνει στό 6ημα δ Δήμαρχος Μεσολογγίον τ. {ιπουργός καί βονλευτής καί επί- τιμος Πρόεδρος τής Ενώσεως Έλλήνιον Λογοτεχνών κ. Χρή- στος Εύαγγρλάτος, λέγτον: «ΑΙ- σθάνομαι έξαιρετική τιμή διότι δι αδεχομαι στό 6ήμα τόν κ. Λεον¬ ταρίτη. Τό "Εθνος μας τέλει Πά νήγυρι πρός τιαήν των Ήοώιον τοΰ 21. Ή Μονή τής Άγίας Λαι' ρας ήταν ενα άπό τα κρυ<ρά Σχο λειά, μέ — τα χίλια χρόνια τής ζιοής της ίγινε ή πρώτη εξάτμη¬ σις των έπαναστατησάντιον 'Ελλή νων. Ό Έπίσκοπος Παλ.αιών Π« τρών Γερμανάς άπεσπαίΤε άπό την ωραίαν Πύλην τού Ναόν τό πα- ραπέτασμα καί τό παρέδωσε είς τάν διάκονον τής Μονής Γρηγό- ριον Ντόκον καί, κάτω άπό τόν γη ραιόν Πλάτανον ωρκισε τα παλλι- κάρια καί εΰλόγησε τάν άγωνα τοΰ όποίου Σημαία ρστάθη τό "Αγιον αύτό λάβαρον. Ό αγών τοΰ 21 εί¬ ναι πνευματικόν γεγονός διότι πνενματικά άναστήματα δπιος δ Ρήγας δ Βελεστινλής, δ Άδα,μάν τίος Κοραής, ό Νεόφυτος Βάμ - 6ας, δ Νεόφιτος Δούκας, ό "Αν- θιμος Γαζής, ό Εύγένιος Βοΰλγα ρης καί δ Κοσμάς ό ΑΙτωλός ό Άγιος αύττός Ίσαπόστολος ποΰ κλεκτοΰ Λογοτέχνη καί στιναδέλ- φου κ. Φαίδονος Ήλιάδη τόν προ σήκοντα ΰμνον, ίίμνον τόν οποίον πρώτος άνέμελψε ό Διονύσιος Σο λο,μός βλεποντας την Έλευθερί - αν νά βγαίνη άπό τα κόκκαλα των Έλλήνων τα ίρρά». Καί μετά τα ώραιότατα καί συγκινητικά λόγια αΰτά τοϋ Έπιτίμου Προέ·δρον μας κ. Χρήστου Εύαγγελάτοΐ', δ κ. Φαίδοιν Ήλιάδης άνεβαίνει στό βήμα καί >μέ την ρητορίαν τον μάς
μιλά γιά τό ευψυχον των Έλλή¬
νων. Μέ μετριοφροσύνη ΐΰχαρι -
στεϊ τόν Πρόεδρον καί τόν Έπίτι
μόν Πρόεδρον τής Ένώσεο)ς γιά
τα καλά τους λόγια γι' αυτόν καί
αποτεινόμενος στόν τέως 'Τπουο-
γόν κ. Μαν.κάν λέγει: «ή παοσν-
οίο σας σήμερα λαιιπρτ>νει την τε
λετήν αυτήν. Έρχόμα<ΐτε έδώ κα¬ θ; χςόνο γιά νά άποδώσωμε φό¬ ρον τιμής οττοΰς Ήοο>ους τού 21.
Μιλ.ά γιά Θούρια τής Φΐ'λικής Έ
ταιρίας, πού τα ζωντανεύει, έν
συνεχεία, μέ την δμορφη άπαγγε-
λία της ή κ. Δίκη Σπεράντζα. Μι
λά κατόπιν γιά την Φιλικήν Έται
ρίαν καί γιά τοΰς Φιλικούς, —
Έθνεγερσία, Ήγετικές φυσιογνο
μίρς, ήγετικές μορφές, όφφίκια, δυ
νάστας, σοβινισμάς, καί φανατι -
σμός — Μιλά γιά τοΰς "Ε,λληνας
τής Τουηκίας — ή Έλληνική ι|>υ
χή ξήτηοε την ελευθερία καί κα-
ταλήγει ό άμιλητής: «νά λειιε ή
Μεγάλη Έπανάστασις των 'Ελλή
νων». Συνεχίξει ή κ. Μαίρη Βο-
γιατξή μέ την άπαγγελία «Άπο-
σπάσματα άπό τόν Ώκεανό» ποί'
κάνει δλους νά δακρύξουν Από
συγκινηθή. Καί συνεχίξει ό δμιλ.η
τής: «γιά Πτολαιμαϊκοΰς χρύ -
νους, δέν χρειοστΛμε λέγει την έ-
γεροίαν σέ ο'ικονομικούς λόγους,
άλλά σέ έθνικιστικούς. ΝάΝ μην ά
πομακοΐΛ'όμεθα άπό την ξωντάνια
τής ρίϊας μας». Έν σι*νεχεία ά-
παγγέλλει ή κ. Βεατρίκη καί ή Λ!ς
Μίν(ΐ Καραντξοπούλον ώραιύτατα
ποιήαατα, τοΰ Κίοστή Παλαμα
καί τό «Εύαγγελιομός» τοΰ Προ-
έδρου κ. Άπόλλιονος Λεονταρί -
τού. Καί ό κ. Φαίδων Ήλιάδης
τελειώνει την νπέροχη όμιλία τού
μ' αΰτά τα λόγια: Ό "Ελλην καί
δ Τοΰρκος, κνκνος καί γνπαετύς!
ΝΙΝΑ ΓΙΑΝΝΑΚΙΔΟΤ
Στόν δρόμο μου
Εμείς οί "Ελληνες, είμεθα φο-
βεροί καί τρομεροί; προκειμενου
νά έπιδληθώμεν είς οίαν δήποτε
συζήτησιν. "Ετσι, βλέπομεν εσχά¬
τως, είς μίαν συζήτησιν περί χαρ
τού δημοσιογραφικόν, πότε κίτρι-
νον, πότε ροδόχρονν, πότε κυανο-
πράσινον καί κατόπιν σοφο>τέρο)ν ν
ποδείξρων, λευκόν! "Ομως ή συ¬
ζήτησις δέν λήγει, έπειδή, ώς φαί
νεται θά έλθη καί ή σειρά των
χαρτοβιομηχάνον, άν θά είναι ό
χάρτης των έφημρρίδων γαλακτώ-
δης Γ) υ.τογαλακτώδης ή λετκκότε-
ρος χιόνος, δπότε θά καταφΰγο)-
ιιεν είς την εφεσιν των χΓαικών.
Καί τ,ίτε θά ποέπρι νά άποδειχθή
αν ή έλληνική χΐιόν, είναι λ^ευκο-
τγρ« έκείνης των άλλων κρατών,
δπότε ρίναι άνάγκη άποστολής ε'ι-
δικΛν τίς τα βαρεία διααερίσματα
τοΰ Πλανήτου μας, μέ κίνδη·ον νά
κρυολ.ογήσουν καί μαζί μέ αΰτοΰς
ΕΚΔΟΣΕΙΣ
ΚΟΣΜΑ ΠΑΡΑΣΚΕΥΟΠΟΥΛΟΥ
Γεωπόνου - Έρευι,ητοΟ
1. Ή ποικιλία Σαμψοΰς Κατερίνης καί ή άποξήρανσις αυ¬
τής μέ τό Σμυρναϊκόν σύστη μα. Δραν. 20.
2. Τα καπνοσπορεϊα. "Εκ δοοις δευτέρα. Δραχ. 25.
3. Ή καλλιέργεια των καπνών Μπέρλευ είς την Έλλάδα.
"Εκδοσις δακτνλογραφημένη μ ετά εΐκόνιον. Δραχ. 100.
4. Ή καταπολέμησις τής όροβάγχης τοΰ καπνοϋ διά φντο-
παγίδο>ν. Άνάττυπον. Δραχ. 10.
5· Ή χρήσις των μηχαν ών είς την καλλιέργειαν τοΰ κα-
πνοΰ. Άνάτυπον. Δραχ. 10.
6. Ό Ελληνικάς καπνός (καλλιέργεια καί έπεξεογασία).
Δραχ. 40.
7. Τα ξενικά καπνά είς την Έλλάδα (Βιρτζίνια, Μπέρλίϋ
Ποϋρα). Δραχ. 50.
8. Ή τεχνητή άποξήραν αίς των Άνατολικών καπνών καί
ή βιομηχανοποίησις τοΰ καπνο σπύροΐ". "Εκδο<τις 1970 Δραχ. 30. 9. Αυτοκίνητον (μηχανιάμός, όδήγησις, μικροβλάβες, δδηγί- ες). Δραχ.. 30. Τα ανωτέρω άποοτέλλοντ αι άνευ ταχυβρομικών τελών κα¬ τόπιν έμβάσειος τής άξίας των ή ρΐς γοαμματόσημα είς τόν σι<γ- γοαφέα. Όβός Εΰριδίκης 2 τ. τ. 508 Αθήναι. Τηλέφ. 739-280 καί 732-963. κι' εμείς ποΰ θά τοΰς παρακολου¬ θούμεν άπό τής τι>λεοράσεως.
— Αύτάς ό λινοτύπης είναι έπι-
κίνδυνος φίλος. Πολλές φορές δι-
ορθώνει τα λάθη τοΰ γράφοπος,
άλλά {«πάρχουν καί περιπτώσεις,
δταν είναι κουρασμίνος νά σάς τι-
νάξη στόν άέρα! Ή δουλειά τοΰ
λινοτύπη δέν είναι εδκολη. Δέν μοί
άζει μ' εκείνην τοΰ στοιχειοθέτου,
ίίπου βάζει τό κόμμα καί ήσυχάζει,
ένώ στήν λινοτυπίαν, τό κόμιμα αύ
τό μπορεϊ νά άλλάξη όλόκληοη τή
φράση. "Ετσι, σέ περασ,μένο ση-
μείιομά μου, τό ΕΤΤΜΟΝ ε'γανε ε
τοιμον, δποις καί τό εΰδοκήση
I-
γινε εύδοκιμήση καί μέ πήρε σβάρ
να!
—■ Νσμίζτο ότι οί ήσφαλισμένοι
τού ΙΚΛ, θά έξυπηρετηθούν καλύ-
τρρον, μέ την παραπομπήν των είς
τί·, κρατικά νοσοκομεία πρός νοση¬
λείαν, ώς πληροϋντα επαρκώς τόν
σκοπόν τον. ΚαΙ τότε τα ε-'ξοδα
πού καταβάλνλει τό ΙΚΑ, περιέρ-
χονται είς τα κράτος, τό οποίον,
έν στνεχρία, θά προβθέτη άναλ.ό-
γους νοσοκομειακάς πτερυγας καί
θά παΰσουν τα παράποναπολλών, ή
<Τίρ'<λιβ«μένϋ)ν επί άνεπαρκεία πολ- λών Ιδιωτικών κλινικών. — Πολύ μοϋ άρρσουν οί συστά- σεις τοΰ κ. Φλώρου, άπό των γει- τονικών στηλών, γιά την άσυΛ'αρ- τησία τής νεοπέρας γλιοσσικής μας έμφανίσειος. Καί προ<τθέτ<ο, μέ την σειρά μου τα άσ»<γχώ.ρητα: Μέχρις Όμόνοια, πρός Κυψέλη, ή λέξεις δπως τρωγόντοΐισαν, κοιμών τοι παν. Βεβαία, έ'νας δυμοσιογρά- φος άποφεύγει τέτοια παραστρατή ματα, άλλά ό λογοτέχνης, πού θεώ ρείται δ παράγων τής γραμματο- λογίας μας, δταν φ>ωρά,ται κατα-
βάλλίαν προσπαθείας ωστε ή γλώσ
σα μας νά χάση την άρμονικότητά
της καί νά εισέλθη είς τόν περί¬
βολον τής τξάζ, δέν είναι συγγνω
στός.
—Ό κ. Μαγκρνώτης, διακεριμέ
νος κοινωνιολόγος, άπό των γειτο-
νιικών στηλών, τονίζει ότι, οί μη-
τέρες, δυοτυχώς, είναι έκεϊνες πού
του·ρκ. μετάλλινο
π>ιό μικρό άπό 'να
τού καφέ. Άποπίσ'
άπτόν πάτο τού Ιχει δαγτυλίβι
ν.αί τό φορεΐς στό δάγτυλο. Τα
ζίγια είναι ζευγά-ρι. Τό 'να τό
'οορείς στό χο'ντρό δάγτυλο καί
τ' άλλο στό ιμεσίχκό δάχτυλο
^κα£, άνοιγοκλοΰντας την παλά-
"ΐη χτυπάς τό 'να ζίλι μέ τ' ίλ
λο κι' ακούεται 'έ·/χς γλυοοός με
τχλλικός ήγος).
Την άλλη μερά, λοιπόν, πού
'τανε Σάιββατο, κατά τό βράιδυ,
λφοΰ ήσκολάσανε άπτή δουγιά,
πάνε οΰλοι ατοΰ Φώτη τό σπίτι
νιά νά ντυθοΰνε κουδουνατοι
Μπε'ντοβΐνοι. Τώς ήκανε τό
τραπέζι, κι' ά-φοϋ ήφά-ανε κ' ή
πιανε κχλά, τότες ήαρ/ίνεψε
τό ντύσιμο.
Ό καθένχς τως ήμουτζάλωσε
-μούρη καί χέρια. Ήκουκουλώ
'θηκε άπτό κεφάλι ωσχμε κάτω
ιμ-έ τ' ίι,σπρο ΐκ'ντόνι, πού τό
'δεσε στή μ-έση τού μ' ένα οκοι-
νΐ γιά -/ά μή τοΰ φεύγη. Άπο
-τσοί δέκα αύτοι, δ έ'νας θά ν' ή
■ν.ανε τόν άρχηγό, οί τρείς, ή-
πήρ' ό %αθένχς άποκάτ' άπτήν
άμχσχάλη τού άπό 'να ντου'μπε
λέκι μέ κουδούνια, πού θά τό
χτυποΰσε μέ ρυθμό γιά νά γ
ρεύου^ε οί αλλοι τέσσερις. Οί
■άποδέλοιποι θυό θά ν' ήφορού
■σανε στά γέρια τα τέσσερα ζευ
γάρ:α ζίγια, άπό 'να ζίυγάρ:
στό κάθε γΐρι, νά τα γτυποΰνε
ιματζί μέ τσοί δλλοι πού θ·ά γν^
ποΰνε τα ντουΊμ,πελέκ'.α.
«Πού 'ν'τα ζίγια, μπ,ρέ Φώ¬
τη, νά τα περάσωμε στά δά-
γτυλα;» ήφωνάζανε οί δυό αύ¬
τοι ΐ^έ λαγτάρα. «"Αστε τχ,
ιμπρέ παιδία, δέ τα 'κατάφερα
γ:ά νά 'βρω» τώς λέει στεναχο)
ρε,μ,ένος.
«ΚαΙ τώρα, τί &ά γενή;» ήφω
νάξανε ο! δυό. «Έ, δέν πει-'
ράζει. τώς λέει, νά, ήοικθ'^μ,η
σα τέσσερις μχσιές τσή κουζί-
νας. "Α; πάρη δ κχθένας σας
άπό δυό. θά βάλ' την κάθε
•ν.ά, ιμέσ' στή φούχτχ τού καί θά
-τηνέ χταπα σάν τα ζίγια. Κ'
Ιννοιχ σου δα, οί μασιές θά κά
νουνε πιότερο ντόρο άπτά ζί¬
για». Καί τότες ή'μπήξανε ου
λο; τα γέγιχ.
Βγχίνουνε λοιπόν στό δρόιμοι
»-'>μένοι οΰλοι τ<ι>; ετ»ι, γαρού
ιμενοι, ιιέ τραγοθδι καί -/ορό.
Άπτό «Κχινοΰργιο μχγαλα» 3
που ήταν τό σπίτι τοΰ Φώτη,
τρχβοΰνε σιγά - σιγά γιά τσ'.
«Μεγάλες ταβέρνες». Άπνχ,&Χ,
αι6 «Φράγκο - μαχαλά» καί κα
τεβχίνουνε στό «Φχσουλά» γιά
νά φτάξϊυνε στά «Τράσσα». Σ'
ονλοι τσοί δρόμιοι αύτοι, ό κ<5- ιηιος ήστεχού'ντανε καί τσοί 'βλεπε. Τσοί 'κανε γοθστο μέ τα άράπ-.κχ τρχγούξιχ πού 'λέ- ·>νε γιατί οΰλ' ή πχοέα ήξεοε
'καλά την άράπ-.κια γλώσσχ. Κ'
ΰ~·ρ:ς άπτσί δέκα ώρες πιύ τα
■αχγαζιά ήτανε ουλα πιά κλει-
ιστά, ήστεκού'ντοστε στά ντουρ
■σέκια κ' ήτραγουδούσανε γιά
νά^τσ' άκοΰνε τα οπίτια.
"Ητανε δυό άπτά ιιεσάνυγτχ
σάν ήφτάξχνε στό «Χαλεπλί σο
'/,άκι> άρ··.στο·/ρχτ:κός μανχ-
λδς. Κ' έ,χ,εϊ πού ήστεκού'ντο
'5"ε κ' ήτραγουδούσανε, νά σου
'/.<: άνοίίΐ ή πάρτα ένούς σπιτι ου καί βγχίν' δ νοικοκύρη; ιιέ ■;υό ζ»νολες πού ήκρατο-ύ-σχνε δυό άαηι·ιέν.ο·. δίτκοι αέ μεζέ5ε; καί ποτη-ράκία ρακί. Άγνωστος τώς ήτανε δ νοικοκύρης, μά χύ σι»νιστοΰν στά κορίτσια των χάριν τοΰ συρμοϋ, νά έπιδεικνύουν τα κά το) άκρα τοΰ σώιματος, δλο καί πε- ρκτσότερο. Βλέπω ότι πολύ συντό¬ μως, όχι οί μητέρες, άλλά πολλοί δνδρες, κατά την ύποδοχήν των έ- πισκεπτών τιον επί τη όνομαστικη έορτή των γυναικών των, νά συνι- στοΰν είς αύτάς νά έμφανίζωινται οχι μέ τό κάκκινο απλώς μπικίνι, άλλά μέ τό ποάσινο! Ποΰ εμείς οί παλαιότεροι, ποΰ θεο>ρούσαμε εύ-
τύχημα αν μάς έπεδεικνύοντο καί
1 αύτοι οί άστράγαλοι των τότε γυ-
ναιοαδν!
—Άπό τό συμπόσιον των ια¬
τρών μανθάνω ότι, δ ίατρός κ.
Κατράκης έν τϋ ρΰμη τοΰ λόγον
τού, κάποτε, είπε: «Εάν οί ίατροί
έδικάζοντο διά τα λάθη των, Ιπρε
πε πολλοί έξ αυτών νά εΰρίσκίον-
ται είς τάς φυλακάς!». "Εχει, λοι¬
πόν, δίκαιο ό άναγνώστης μου, πού
διαμαρτύρεται διότι άπό μίαν δο-
κιμαστικήν έ'νεσιν, πού έκαμεν είς
μίαν κλινικήν τοϋ ΙΚΑ, πέθανεν,
εντελώς άδίκίος, δ αδελφάς τού.
Ο ΠΕΡΑΣΤΙΚΟΣ
ΊΟς τόσο πολύ είνε ένθουσιαατί/
ιμ,έ τα άράπικχ τρχγούδια τως
πού ήγύρεψε νά τσοί τρατάρη.
ιΚι' ά-φοϋ τσοί" δέ, πώς ήτχνε
καθωσπρέπει παιδία, τσοί 'πε-
ρικάλεσε νά περάσουνεμ,έσ' στ4
απίτι. 'Ώστόσο αύτοι ήι'ντρεπού'
ντοστε νά μποΰνε μέσχ ϊ:^
ΐΛουτζαλωμένοι. Ό νοικοκύρης
δμως ήίπέμεινε, κ' 2τσι ή"μπα
νέ ι^έσ» στό πλούσιο σπίτι. Κ'
ήφάγχνε. ήπιχνε κ' ήτραγουδή-
σανε ώσαμ' τό πρωί, κ' ήγλέν-
τησε καί τό σπιτικί.
ΣΓΝΕΧΙΖΕΤΑΙ
Συ^,πλήρωμχ.
Στό κεφάλαιο «Τα Κουδουνα
τίστικα» Ινομε νά προστέσωμί
■τα εξής:
Τέσσερις ήτανε στή Σμύρνη
■πού εΐνανε βεστ'.άριο % ήνοιχιχ
ζανε τα κοστούμια τως στσί Ά
■ποκριές:
Ό Ζαχαρίας δ Μέρτικας, 6
θιχσάργη;. Ό Λαζαρής, δ «,.
κροθ-.χσάρχης, πού είγε τό χά
λοκα'ριανό θέατ-ρο ιμεταξύ "Αη
Νικόλχ κχί Μορτάκι.α Αύτό το
'πήρε ΰστερις 'ό Χχτζασμάνης,
κΓ δ Λχζχρής ήπεριορίστην.:
στό ά·/τάρικό τού (ψιλικατζή-
δ:κο) οπΐ'ο ήνοίκιχζε τα κο-
στούιμιχ τοθ βεστιαρίου τού. Ό
Ντα'μ,πάνης, ο ιμπαρΐΑπέρης, 5
μεθύστακας ήνοίκ-ιαζε κοστοό
μ:α στό μ,πα&μπεριό τού πού 'τα
νέ στά «Ντα'μπάχχνα». Στόν
ϊδιο χύτό'/ανε μαχαλά ήνοίκια-
ζε κι" ό μπχρμπα — Χατζής 6
μχνάβτ/ς στό μ-χνάβικό τού.
Τό πιό πλούσιο δμως £εστι4
ρ:ο τό 'γε δ Μέρτικας, πού έ-
ξόν πού -ητροφοζοτοΰσε μέ χο
στούμ'.χ τα μ.πχρ^.πέρικα κ*1 τ'
άχτάρικα, ήκρεμοΰσΐ κιάλας 4
πόξ' άπτό σπίν. τού κανένα —
δυό κοστούμια γιά νά δείξη πώς
κι' δ ίδιος ·ήνοίκ·.χζ6. Ήκρί-
μοΰσ' άκθμ,η; καί στό καφενε
δάκι τοΰ Γιάννη τοϋ Χχρμάνα
καί τοΰ Άρβανιτάκη (Βόγλτ)),
πού δέν ήτχνε μακριά 'πτό νκ(
τι τού, κ' ήτχνε σέ κεντρικό >ιέ
ρος δηλ. στό δεξΐ ντουρσέκι (γω
νιά) νίχθώ; ήβγαινες άπτό οί
ν.ίν.: «Τα Σιδεράδικα» στό <η κάκι τοΰ «Φασουλα». Στήν Κατογή τσή" Σιμύρνη; άπτόν Έλληνικό Στρατό, δ Μ,ίο τικ-ας είχε βγάλει πολλοί τα· ράδες μέ τό βεστιάριό τού, (Τι σαμ.' εΓκοσι γιλιάδες τούρκικες μπαγκανότες. πού τσ£ 'κανε ρούσικα ρούβλ'.α στό 1921. Λό τα δμΐϋς ήπήρ-ανε την κχτρ«χύ λχ ·/,' ήξεπέσανε πού δέν «ΐγ:ι νέ καμμίαν άξία, κ' Ιτσι ήζη- μιώθηκε. Πρόσφυγας ήρθε έ2ω, οτην Κοκκινιά δπου ήδιν« «πα- ραστάσεις» μέ τό ρεπερτόριο πού 'κανε κχί στή Σμύρνη. Ή- χ.χνε καί ιιουτσούνες. Ήπέθχνε στήν Κοκκιν.ά τό 1947. ίΙά ρρ| 2τό ,μέ ήμερ. 29.3.Ϊ970 πρ5 ηγούμενο φύλλο τής εφημερί¬ δα; μας, κχί στό κεφάλον.ο «τ, *Λμχπά,/.'.α», άπό τυπογραφίκή Λβλίφία γίνηχαν ορισμένες πά ραλείψεις: Άντί «"Εριμ - ν·.ί λα» γράφτηκε «Έρ·μ - γιόλχ» ΚαΙ στήν ?ννχτη παράγραφοπχ ρελήφθηκε δλάκίρη φράση. Γι' αύτό άναίημοσ'.ίύομβ την πχρα γρχφο αυτή: Ό άρχηγός τως ντυτϊώνίας μέ «λαΓκδ ρυθμό» τδ ντου'μπελί κι μέ τα 7έρια, εΓτες τή μαγχο1} ρα κατχής %%1 ψευτολυγίζοντας τα γόνατα καί τή μίση τού ή· τρογουδοΰσε κ' ήλεε) «κτλ. Δρ. ΔΗΜ. Ι. ΑΡΧΙΓΕΝΗ2 ΠΑΡΑΤΑΣΙΣ ΣΤΛΛΟΓΙΚΩΝ ΣΤΜΒΑΣΒΩΝ Δι' άποφάσεο)ν τοϋ υπουργόν Εργασίας, (ΦΕΚ 204 Β') παοτ τείνεται ή Ισχύς των κάτωθι κα- ταγγελθεισών σιιμβάσεων εργασί¬ ας: — 'Εογατοτεχνητών τής Α.Π. «Έλ/ιύνς, μέχρι 31ης ΜαΓου 197ιλ — Ραπτεργατώ,ν τής έταιρηας «Φόν - Μπάου,μ» (Θεσσαλονίκης), μέχρι 29ης Μαίου 1970. — Προσωπικού Ο.Α. Σ. Θεσιτι λονίκης, μέχρι 29ης Μάϊον 1970. ΕΛΗΞΕ ΤΟ ΣΤΝΕΔΡΙΟΝ ΔΙΑ ΤΗΝ ΤΤΠΟΠΟΙΗΣΙΝ Σννεχίσθησαν διά δευτέραν καί τιλευταίαν ημέραν αί έργασί αι τού Α' ΣυνειδρΙου Τυποποιή- σεως καί Έλέγχοι» Ποιότητος. *Ο πρώτος όμιλητής, κ. Μ. Λεδοχί- δης. γενικός γραμματεύς τής 'Ελ ληνακής^ Ήλεκτροτεχνικής Ένώ<ΓΓ ως, ανέπτυξε τό Ιστορικόν τής Ι¬ δρύσεως της καΐ την δραστηρίό- τητά της ώς φορέως έθνικής τυ ποποιήσεως. ιΟ κ. θ. Στρατος, διευθΰ- νων σύμ.6ουλος τής «Πειραϊκής - Πατραϊκής» άνέλυσε την τνχοποί ησιν καί τόν έλεγχον ποιότητος είς την κλιιχΐτοϋφαντουυγίαν, το¬ νίσας δτι ή τνποποίηβι; αλων των προϊόντο)ν άν καί έπιθυμητή, «έν ίίναι δυνατόν νά γενικευθή προ¬ κειμένον περί τών κλιοστοϋφαν- τουργικών. ΕΚΔΟΣΕΙΣ Ό κ. Σωτ. Γλν^κοφρίβης^ βη- μοβιογράφος ίθεσεν είς *νκλβ<ρο- ρίαν είς καλ.αίσθητον κα4 καλοτυ- π<.),μένον τάμον τό βιβλίον το»· «Κεφαλληνία», Ιστορική άνασκά- πηας άπο 3.000 η.Χ.