195546

Αριθμός τεύχους

2040

Χρονική Περίοδος

ΕΤΟΣ 43

Ημερομηνία Έκδοσης

22/3/1970

Αριθμός Σελίδων

6

Πρωτότυπο Αρχείο

Οδηγίες

Κλικάρετε πάνω στην αριστερή εικόνα για να δείτε περισσότερες φωτογραφίες.

Κείμενο εφημερίδας

Δεν είναι διαθέσιμο το αρχείο pdf.

Κείμενο εφημερίδας
    Σύνολο σελίδων:
    ΑΜΕΞΑΡΤΗΤΟΣ ΕΒΑΟΜΑΑ1ΑΙΑ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΦΗΜΕΡΙΣ. ΦΓΛΟΛΟΓΙΚΗ, ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΑΙ ΤΟΝ Λ3ΡΟΣΦΥΓΙΚ9Ν ΣΥΚΦΕΡΟΝΤΟΝ
    τ^της: ΣδΚΡΑΤΗΣ ΧΑΡ. ΣΙ2ΪΑΝΙΔΗΣ Π*"·"*: Όδός Νίκης 25 — "Αθηνά. — Τηλ. 229.708
    Κυριαχή 22 Μαρτίου 1970 ΤΙΜΗ ΦΥΛΛΟΥ ΔΡΑΧ. 1.50
    "Ετος 43ον, άροθ. φύλ. 2040
    Ή Μακεδονία καί ή θράκη
    ΣΤΗΝ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ 1821
    Τού συνεργάτου μας κ. ΓΕΩΡΓ. ΑΒΡ. ΧΙΝΤΖΟΓΛΟΓ
    ■Ημερα τριβευλογημένη! Ό έρ-
    χομός σου, τριπλή εχει οημασία
    γιά τύν "Ελληνα Χριατιανό.
    Τόν Εύαγγελιαμό τής Παρθένου
    Μαρίας άπό τόν Άρχάγγελο Γαβρι
    ήχ) γιορτάζουμε —γιά την ένανθρώ
    χηοΐ] τού Σωτήρα Χρκττοΰ μας.
    χήν έπέτειο τής Έπαναίττάσεως
    τοΰ 1821, πανηγυρίζουμε —γιά, την
    Παλιγγρνβσία τοϋ "Εθνονς μας.
    Καί την ανοίξη, αίθέρια ννφοΰλα
    μέ χαμ»Υ«λο, τή δροσιά, τα άρώμα-
    τα χ«ί τα πολύχ(Η'>μα λουλούόια
    της, χαιρετίζουμε —-γιά την αισιο¬
    δοξίαν την εϋφροσΰνη, .τού —ήν
    ,,η,ίχή μας χαρίζει, μέ τόση άπλοχε-
    ριά καί ή Φύση, την καλοδέχεται
    μέ τοαγούδια, ντυαένη στά γιορτι
    νά.
    θίθϋ εύδοκία ήταν σ' δ,τι χρύ-
    νια χαί αίώνες περίμενε ό ραγιάς,
    μέ τό «Βοήθα ΙΙαναγιά μας Δέ-
    οποινα ν·ά ρθή έτούτη την ανοίξη
    ί) {τουτο τό καλοκαίρι» ή ήμέρα
    __χό κάλίομα γιά τόν ξ,εσηκωμό
    χαί την ελευθερία νά φέστικό καί άνήκουστο!
    Ποιό;; Ό άξεβτος Όθωμανός, ό
    άλλόθοησκος βάρβαοος Άσιάτης.
    Άφοϋ ετρεμαν καί φοβόταν την
    *ύναμη τής άπέραντης αΰτοκρατο-
    οίας τού, τίς δολοπλοκίες καί τίς
    ώμοτητίς καί τα μεγάλα κράτη:
    Αγγλία, Ρωσία, Αυστρία, Γαλλία
    χαί ή Πριεοσία. ΕΙχαν σνμπήξει,
    μάλκττα, χαί ενα σ>νασπισμό τονς
    στήν Εύρώπη, «Την Ίεοά Συμμα-
    χία» καί οί μεγάλοι τους (πολιτι-
    κοϊ) άςχηγοί (Μέττερνιχ) καί οί
    διπλίι>μάτες τους ά<*κο0σαν πολιιι- χή ταχτική άντιχρ«ττιανική, κοντό- <1«αλμη καί γιά μάς άνθελληνική. Άντίβίτα όλως διόλου στό πνεΰμα της Γαλλικής Έπαναστάσεως, πού ή Διακηρύξη της άναγνώριζΐ δικαι ώματα καί ελευθερίας γιά κάθε άν θροκιο χαί λαό (Ελευθερία, Ίσό- τητα, Άβελφότητα μεταξύ των Ε¬ θνών). Καί ή 'Ελλάόα, ή χώρα, πού μέ τοίις οοφούς ανδρΐς καί τάν πολιτ»- σμό της, στάθηκε, άπό την άρχαιό τητα καί τό Βυζάντιο, ή πνενματι- κή μητέρα τής Εύρώπης καί τού κόσμον, βρισκάταν, άλλοίμονο, ά- λυσοδεμένη άκόμα, κάτω άπό τό 6αρύ καί άπαίσιο πέλμα τοΰ πιό βαρβάρου τυράννου πού γνώρισε σ' ό'λη την ίσταρία της. Στά 368 χρόνια σκλαβιάς καί μαρτυρίων πού πέρασε, σέ σφαγές γυναικόπαιδων, άφανισμό οίκογενει ών καί τα άπάνθρωπα «παιΛομαζώ ατα» άγαριών γιά τα τάγματα γίνι τσάρων καί κοριτσιών γιά τα χα- ρέμια, όντάδες των Σουλτάνων καί πασάδων, εΐχαν έρημωθή τα πάντά άπό τίς λεηλασίες καί τίς κατα- στροφές, πού θά ελεγε κανένας Ι πώς δέν κατοΐΐκείται δ τάπος αύ- ^ τος, στίς πόλεις καί στά χωρία τοϋ κάμπον, σέ έρείπια καί χαλάσματα ι μόνο εΐχαν καταδικασθή νά ζοΰν Ι γέροντες καί γ^ηές καί άνάπηροι άβθενείς. "Εφευγαν άπό τα άγαπημένα τους πρόσωπα τής οικογενείας τους κα'ι ξενητεύονταν άπό την ΙΙατρίδα — τα ελευθέρα πνεύματα καί οί ήρωί- κές ψιαές. ΙΙολλοί τους άνεβαιναν στά 6οι«νά— στά φιλόξενα των κλεφτών λημέρια, γιατί δέν άνέ- χοΛ'ταν τα«ετνώσεις, νά ΰποψερουν την έρήμοχτη καί τής σκλα&άς την καταφρόνια (Άπ. εξω μαυοοφό ρα άπελπιοιά, πικρής σκ?.α6ιάς χει- ροπιαστό σκοτάδι...), θά μάς τό το νίση ό ποιητής μας. Στά ψηλά 6οννά μονάχα, στά ΰπερήιφανα, ή έλευθΐρία άντάμα μέ τίς άδελφάδες της, τή δόξα καί τή τιμή καί την νίκη, πού άπό τα παληά χρόνια είχε Ικεϊ τόν θρόνο της. Κηί μέσα στά φαράγγια, τα όΐγρια, μέ τίς σπηλιές καΐ τα ρου μάνια, μέ τα πανώρια ελατα καί τα χιλιοτραγουδκιμένα πλατάνια, μέ τίς δροσοπηγες, έκεί, άνάσαι- ναν καί χαίρονταν τόν άέρα τής έ- λευθες.
    Ή Παρθενος έξαχολουιθεϊ νά ά-
    πορή. Την απορίαν άντιλαμβανόμε
    θα έκ τοΰ άκολούθου τροπαρίου, τό
    οποίον £χει οΰτα):
    Νοεϊν σου ού δύναμαι των λό¬
    γων την ακρίβειαν θανματα γάρ
    γέγονε πολλάκις, θεία δυνάμει τε-
    ρατουργούμενα, σύμβολα καί τύποι
    νομικοί, τέτοκε Παρθενος δέ άπει-
    ράν&ρως ουδέποτε.
    Αδυνατεί ή Παρθίνος νά έννο-
    ή<τη την ακρίβειαν των λόγον τοΰ άγγελον καί τοϋ λέγει: Τό μυστήριον τουτο, τό οποίον θεωρώ τέλειον δι' επιγείου παρα- δείγματος (διότι ό άγγελος είς τό Δ' άρθρον μου τής παρελθούσης Κνριακής ομιλεί διά παραδείγιμα- τος), δέν είναι δυνατόν νά άπο- δειχθη ό τρόπος τής συλλήψεως καί γεννήσεως. Καί συνεχίζουσα ή Μαριάμ τόν λόγον της, λέγει: Πολλάκις συνέβησαν πολλά καί αξια θαυμασμοΰ κατά τό παλαιόν, τα όποία έλαβον θανματουργόν δύ ναμιν, οχι σ»ίμφώνο)ς πρός τούς φο>
    ναμιν, ΰχι σι^μφίί)νως πρός τούς φν
    σικούς νόμους, άλλά μέ την δύνα¬
    μιν τοΰ θεοϋ, την ύπερφυσιχήν
    στήτω ό "Ηλιος κατά Γαβαών καί
    ή Σελήνη κατά ςράραγγα έλών τί
    ήτο τουτο μία δύναμις ύπερφΐΌΐκή
    διά νά νικηθή ό έχθρός. Άνέκο-
    ι|'ε την τροχιάν τοΰ Ήλιον, εμηκΰν
    θη ή ή>ιέρα και ενικήθη ό έχθρύς,
    ένώ δ Ήράκλειτος δ 'Εφέσιος λέ¬
    γει: "Ηλιος οΰχ ύπερβήσεται μ^
    τρα Καί ελέχθη τούτο ϋπ' αυτού
    στηριζόμενος είς τούς νόμους τής
    ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ
    ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΤΟ Ν.Α.Τ.Ο.
    ι—Τ4 ίστορι«όν τής δημιουογί«ς τοθ Όργανισμ-οΰ τοθ Βορει-
    οατλαντικοθ Σι>μφώνου.
    Γ-'Βπ' εύκΛΐρία τής 18ης επί τείου τής είσδοχής τής Ελλά¬
    δος είς τδ Ν.Α.Τ.Ο.
    • Τοΰ συνεργάτου μας κ. Ιωάν. Α. Βερνάρδου
    γρφη ς η
    η ή μεταξύ Γαλλίας καί Βρε
    ταννίας Συμμαχία, διαοκείας πεν-
    τιριονταετοΰς, ά,τοτελέσασα την
    πρώτην εκδήλωσιν άναγνωρί/αεως
    τής άνάγκης συλ).ογικής άβφαλεί -
    ">. Κατά τόν Σεπτέμβριον τού
    αυτού Ιτους τα κράτη τής Νοτίου
    'λμερικής, πλήν 6ύο έξ αυτών, ύ-
    «γραψαν είς Ρίον Ίανέϊρον άμνν
    κήν συνθήκην.
    Τόν Μάρτιον τοΰ έ'τους 1948 ΰ-
    ά ή ΣυνΘήκη των Βρυξελ-
    Βελγίου, "Ολλανδίας καί Λουξεμ-
    βονργου, ήτις απετέλεσε τόν προ-
    άγγελον τής Συνθήκης τοΰ Ν.Α.
    Τ.Ο.
    Τόν Ιούνιον τού Ιτους 1948, είς
    την Γερουσίαν των Ηνωμένον Πό
    λιτειων τής Άμερικής εγένετο δε-
    κτή πρότασις τοΰ γερουσιαστοϋ
    Βάντεμπεργκ, συμφώνως πρός την
    όποιαν ή Άμερι,κή ώφειλε νά επι¬
    διώξη την συμμετοχήν της είς εν
    στ'λλογιικάν άμυντικόν Σύμφωνον
    ένπός των πλαισίων τοΰ Όργανα -
    Γ'
    Ό Άμερικανός Πρόεδρος Χάρ-
    ίΐ' Τρούμαν, είχεν εΐπει τόν Ια¬
    νουάριον τοΰ Ιτους 1949, χαρακτη·
    θίξαχν την ώς ανωτέρω περιεγρόχρτι
    κατάστασιν, τα εξής βαιθυοτόχα -
    «τα λόγια. «Εάν ηδυνάμεθα νά κα
    τοστήοωμεν έκ των προτέρων σα-
    φές, ότι πάσα ϊνοπλος επίθεσις θ'
    άντιμετωπισθή άμεσως δι' ετέρας
    όγκωδους καί ήνωμένης δυνάμεως,
    9ά ήτο δυνατόν ή έΎοπλος αυτή έ¬
    κθεσις νά μή γίνη ποτέ!» Πρός
    αντιμετώπισιν των σαςρώς κοσμο - σμοΰ Ήνωμένων Εθνών.
    "Ίρατορικών προθέσεων της Χοβιε - Τ<Υν Ιανουάριον τοΰ ετους 1949 ής Ρωσίας, τόν Μάρτιον τοΰ ό Πρόεδρος Τρούμαν, κατόπιν συν Ιτους 1947 υπεγράφη είς την Δόν εννοήβεων μετά των Κρατών - με- ■■------- ' ~ λών τής Συνθήκης των Βρυξελ- λών, εδήλωσεν ότι ή Άμερική εί¬ ναι ετοίμη νά συμμετάσχη μιάς Συμφωνίας σνλλογικής αμύνης των Κρατών τού Βορειον Άτλαντικού. Την δέ 4ην Απριλίου τού αυτού £- τους υπεγράφη είς την Ούάσιγ- κτιυν τό Σύμφωνον τοϋ Βορειον Άτλαντικού, ήτοι τού ΝΑΤΟ είς τό οποίον συμμετέσχον: Αί "Ηνω¬ μεναι Πολιτειαι τής Άμερικής, ή Βρεταννία, η Γαλλία, δ Καναδάς, <<*ό τής Γαλλίας, Αγγλίας, ' ■ Συνεγεια βία τΛν 2αν σελίδα 'Ετγ' ίύκαιρία τού Τριωδίου φύσεως). Παρατηρούμεν, λοιπόν, ότι πρός τέλεσιν τοϋ μυστήριον τού | τον έλαβον χώοαν τρείς θανιμασταί ένώσεις υπό τοΰ έξονοιαστοΰ τού Σύμπαντος: Ή ένωσις θεού καί άνθρωπον. Ή ένωσις μητρός καί ] Παρθένον. Ή ένωσις πίστεως καί καρδίας άνθρωπον. Καί πάλιν λαμβάνει τόν λόγον ό άγγελος Κνρίον καί λέγει πρός την Μαρίαν: Μαρία, μή έκθαμβή- σαι, μή ταράττεσαι, μή παραξενεύ εσαι. Παράξενον είναι τό θαϋμα διότι είναι ξένον έν σχέσει πρός ά¬ παντας τοΰς φνσικούς νόμονς. Ξενίξει πανάμωμε καί ξένον γάρ τό θαύμα σον μόνη γάρ των πάν¬ των Βασιλεα δέξτι έν μήιτρα σαρ- κωθησόμενον καί σέ προτνποΰσι Προφητών ρήσεις καί αίνίγματα, καί τοΰ Νάμου τα σνμβολα. Σϋ μόνη θά δεχθή είς την ά- κήρατον μήτραν σου τόν Βασιλεα των όλων, λέγει ό άγγελος, όστις πρόκειται νά σαρκωθή καί νά γίνη τέλειος ανθρωαΐος. Τα ρήματα των Προφητών Σέ έκ των προτέρων παρέστησαν δι' είκόνων καί αΐνι- γμάτων, ώς έπίσης καί διά παντός σνμβάλου τοΰ Παλαιοΰ Νόμον, ή κιβωτός τής Διαθήκης, ή ράιβδος τοΰ Άαρών, ή στάμνος τού Μάνα, | τό Ίλαστήριον, τό Χρυσουν θν- μιατήριον, οί Πλάικες τής Διαθή¬ κης κ.λ.π.). Σέ την άειπάρθενον έπενόονν αί ρήσεις καί τα αΐλΐγματα, τα προφητικά. Ό τάμος ό νέος τοΰ 'Ηοαίον, ένώ δακτύλφ έγράφη δ Λόγος τοΰ Θεοϋ, δηλαδή μέ τό "Αγιον Πνεΰμα. Ή Πύλη τοϋ Έ- ζεκιήλ, ή δποία καί κατά την εί¬ σοδον καί κατά την ίξοδον τοϋ Κυ οίον παρέμεινε κεκλεισμένη. Τοΰ Λανιήλ τό άλατόμητον όρος, έκ τοΰ όποίου άπεσπάσθη λίθος χωρίς νά τόν κόψη χείρ άνθρώπου, δηλαδή εγεννήθη δ άκρογοννιαϊος λίθος, ό . Χριστός. Ή εύκληιματοϋσα άιμπε- λος τοϋ Προφήτον 'Ω<τη«. Ή Χρν- σή Λυχνία τού Ζαχαρίον. Κέντρον, λοιπόν, καί σκοπόις Σύ εΐσαι Θεο- τύκε καΐ πρό των Πραφητών Σΰ ύπάρχεις καί πρίν άπό Σέ υπήρ¬ χεν δ έκ Σον Θεός Λόγος, ό σάρ κα λαβών. (Συνεχίζεται) Ο 0ΝΟΡΩΠΟΣ ΚΑΙ Π ΚΟΙΝΩΝΙ0 Τοΰ ηΐΓειρώτθμ Κου ΙΩΑΝΝΟΥ ΑΝ. ΠΑΠΑΒΑΣΙΛΕΙΟΥ Ό άνθρωπος ερχόμενος είς την ζωήν δέν είναι καί δέν ζή μόνος. Γίνεται άπό άτομον, μ«λος τής κοινωνίας καί ζή μέσα είς την κοι νωνίαν, είς τόν κόσμον. Δέν είναι μόνος, άλλά είναι άναπόσπαστον μέλος — ζωντανός όργανιομός μέ σώμα, ,ψνχήν καί σκέψιν — τής οί χογενείας, τής κοινωνίας, τοϋ συν έλου των άνθρώπων γενικώτερα. Είς τάς κοινωνίας άναπτύσοον- ται Ιδέαι, δημιονργοΰνται θεσμοί, καταστάσεις, οικονομικαί πραγμα- τικότητες, ίδανικά άνθρώπινα, πά¬ θη καί σνμφέροντα έπικίνδυνα καί τόσα αλλα. Είναι άνάγκη λοιπόν ό ανθρωπος νά αντικρύση δλα αΰτά τα προβλήματα τής ξίοής μέ προ¬ σοχήν, μέ σύνεσιν, μέ φρόνησιν. Άλλά διά νά επιτύχη τούτο πρέ- πει νά έχη δημιουργήσει Ισχυράν προσωπικότητα μέ ηθικάς καί ύγι- εΐς ψυχικάς άρετάς. "Ετσι τό πρώ τον πράγμα πού διασφαλίζει την κοινωνικήν άρμονίαν είναι ή παι - δεία. Ή παιδεία ή στεριουμένη δ- χι είς τα Γράιμματα άλλά είς τα ούσιαστικά Ιδανικά πού ύψώνουν τόν άνθρωπον, είς πνευματικήν προσωπικότη,τα μέ ψυχικήν καλλι¬ έργειαν πού υπεράνω όλον θέτει την ηθικήν υπόστασιν τοϋ άτόμου ώς πλάσματος τοΰ θίοΰ. Μέγα τό πρόβλημα τής διαμορ- φώσεως ενός τνπου άνθρωπον πού νά είναι πρότυπον είς τόν κόσμον καί νά έγγνάται την κνριαρχίαν των ώραίων αγαθών τής άγάπης, τής είρήνης, τής κοινωντκής δι«αι- οσΰνης. "Ημείς οί "Ελληνες εχομεν ενα προνόμιον. Είμεθα κληρονόμοι ε¬ νός αρχαίον πολιτισμού — πού ?- χε·ι τάς κηλίδας τού είς δεντερεΰ- οντα σημεία — πού εστηρίζετο είς την γενναίαν θεώρησιν τής ζωής. "Ο άρχαίος ελληνικάς πολατισμός ΰ πήρξε θαυμασία άνθρ(ι«ΐίνη δημι ■ ουργία. Καί την θαυιιάζει αυτήν την δημιουργίαν δλος δ κάσμος ε στή φιλοσοφική σκέψη είναι προϊ- όντα τής έλληνικής κλασσικής αρ¬ χαιότητος. Καί βεβαία άποτελοΰν πρότυπα μέχρι σήμερον δι' όλονς τούς έλεν&έρους καί πολιτισμένους λαονς. Άλλ' ή εύτνχεστέρα μοϊρα ημών των Έλλήνων υπήρξεν ότι αυτόν τόν κατά τό δυνατόν τέλει¬ ον είς τούς άρχαίονς έκείνονς χρό νους των ειίδώλων καν των συμβό- λιον δημιουργηθέντα ανθρώπινον πολιτισμόν διεδέχθη δ θεΐος Άπο- καλυπτικός Λόγος. Άπό τής μέγα λης ώρας τής 'Ενανθρωπίσεως τοΰ Θείον Διδασκάλον τής Άγάπης καί τής ΕΙρήνης τοΰ βήμπαντος κό¬ σμον ήλλαξε ή πορεία τής Ανθρω¬ πότητος. Ι Ιδού τό μέγα θαϋμα των αίώ - νων: Ό άληθινός θεός έν τή φύ¬ σει καϊ έν τή κοινωνία των άν - θρώπων. Καί άπό τότε; Ό Άνθρω πος καί ή Κοινωνία λέγομεν είς τόν τίτλον τοϋ παρόντος. Άλλά ποία κοινωνία; Ή χριστιανική προ φανώς κοινωνία. "Επαυσε δ ανθρω πος νά Ιχη είδωλα. "Εχει τώρα τόν Χριστόν είς την ψυχήν τού. Δέν ύπάρχουν τώρα είδωλα. 'Τ- άρχει ή κατά Χριστόν ζωή καί πί στις. Αύτάς τάς δυνάμεις, τάς έ- οωτερικάς δυνάμεις τοΰ άνθρώπου τού σηιμερινοϋ άνθρωπον, καλείται ή πνενματική ήγεσία δλων των έ- λινθέρων χριστιανικών "Εθνών νά καλλιεργηση καί νά διαμαοφώση ΰστε κάποτε νά Γδη ή ανθρωπότης καλντέρας ημέρας. Χωρίς την καλ λιέργειαν τοΰ χριστιανικού ίδεώ - δούς οχι απλώς ώς θρησκεντικοΰ 6'ιώματος άλλά ώς ζωντανής καί σωσχικής κοινωνικής κοσμοθεωρίας δέν θά ήμερώση δ Λνθρωπος. θά άλληλοτρώγεται καί θά άλληλο - σπαράσσεται 2ρμαιον αθλιον των ένστίκτων τού. Μόνον ό Χριστάς, μόνον δ χριστιανισμός, θρηβκεία ά ι γάπης καί είρήνης καί ψυχικής γα λήνης καί ώραιότητος σώζει, ώραι οποιεϊ, ύψώνει τόν άνθρωπον καί δημιουργεΐ εΐρηνικάς κοινωνίας. κτοτε. Ψυχική καί σωματική ρώ - μη. λατρεία τοΰ καλοΰ καί τού ώ- | Ίωάνν. Άν. Παπαβασιλείου ραίου, ΰγιής στοχασμός καί θαι.'μα- Αθήναι, Αλκιβιάδου 69 ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΠΡΑΓ1ΙΑΤΕΙΑ Πολυσυξήτητον θέμο τής έποχής ΑΙ ΣΧΕΣΕΙ! ΜΕΤΑΞΥ ΤΟΝ ΔΥΟ ΦΥΛΩΝ Η ΓΡΑΙΚΙΚΗ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑ Τοϋ συνβργάτουμας κ. ΑΠΟΛΛΩΝΟΣ ΛΕΟΝΤΑΡΙΤΟΤ Σειρά άρθρων 7 όν Η ΑΛΗΘΙΝΗ ΦΙΛΙΑ ΜΕΤΑΞΤ ΤΩΝ ΛΤΟ ΦΤΛΟΝ ΠΡΟΤΠΟΘΕΣΕΙΣ Είναι ή άληθινή φιλία τό ώραιό- τερο, άλλά σννάμα τό δυσκολώτε- ρο καί τό σπανιώτερο αίσθημα, εί¬ ναι, βεβαίως, κάτι τό θαυμάσιο καί τό εξοχο. Μεταξύ τ*ν κα>.λιεργη-
    ΤΑΠΕΙΝΩΣΙΣ ΧβΙ ΑΝΥΨΩΣΙΣ
    Ε'.
    Οταν ίμίουε τούς μαθητάς τού
    ν" ^οίζουν διά τα πρωτεΐα είς την
    "αοτλίίαν τοδ θεοΰ, δταν Ιβλεπβ
    το"; Φαρισαίους άναζητούντας πρω
    ^οχαθεόρίας είς τα συμπόσια καί
    τα? συναγοιγάς, αύτός Εκαμνεν ΰ-
    Λο6Εΐνματικον μάθημα ταπεινοφρο-
    συν1ί, νίπτο)ν τούς πόδας των μα-
    ^ώ τού .
    αί, τέλος, υπέίίτη παθήματα, έ
    λ καί τόν άτιμωτιικόν
    τού σταύρον, άνταποοίδων
    εΙ5 τό μίσος καί την περιφρόνησιν
    Τών άρχόντων καί τοϋ όχλου την ά
    Υΐ διότι ό άγαπών ταπεινοϋται
    •Υπό κ. Ε. ΛΙΒΕΡΙΑΔΟΥ
    καί ΰπηρετεϊ. Ή γνησία καί άλη-
    θείς ταπείνιοσις δέν εκδηλούται μό
    νόν ενώπιον τοΰ θεόν, άλλά καί
    είς τάς σχέσεις μας πρός τούς άλ-
    λους. 'Εάν δ θεός ζητή ταπείνω-
    σιν άπό τύν άνθρωπον, τούτο πρός
    τόν σκοπόν καί μόνον, όπως ύπηρε-
    τή τούς δμοίους τού. Μεταξύ των
    δμοίων μας πρέπει νά κρίνωμεν έα-
    τοΰς ότι είμεθα οί έλάχιστοι, διότι
    ημπορεί νά ύπερτεροΰμεν είς μερι
    κά προσόντα άπό τούς δλλους, άλ¬
    λά ασφαλώς ύστεροΰμεν είς αλλα
    τα δποία δμως εχονν αύτοι. «Πρά-
    ος εΐμί καί ταπεινός την καρδίαν»,
    Ιδού τό θαυμαστόν πρότυπον τοϋ άν
    3ΤΝΕΧΚΙΑ είς την 6ην σβλίοα
    μένων ψυχικώς καί πνευματικώς άν
    θρώπιον καί κυρίως μεταξύ πιστών,
    ή άληθινή φιλία είναι έ'νας πολύ-
    τιμος πνεχιματικός καί ψυχικός θη-
    σαυρός, ποϋ διαρκεϊ σ' όλη την έ-
    πίγεια ζωή. Πιστεύω δέ ότι έπεκτεί
    νεται καί στήν ζωί) τού οΰρανοϋ,
    διότι αποτελεί μίαν άκτίνα τής ά-
    ληθινης άγάπης, ποΰ καί αυτή εί¬
    ναι αΐώνια. Βεβαίως, ή φιλία με¬
    ταξύ άνδρών πρέπει νά είναι πάν-
    τοτε μετρημένη καί συγκρατημέ-
    νη στίς έκδηλώσεις της. Δέν παύ-
    ει. αμως νά είναι άμέτρητη στό 6ά
    θος της, στόν ψυχικό της πλοΰτο,
    στήν θυσία.
    Τό μεγάλο πρόβλημα σχετικώς
    μέ την άληθινή φιλία, είναι τούτο:
    Εναι δυνατόν νά υπάρξη άληθινή
    φιλία μεταξύ άνδρός καί γνναικός;
    Ιδίως μκταξν νέον καί νέας;
    Ή πιό πρόχειρη άπάντησι στό έ-
    ρώτημα αύτό είναι, ότι ή άληθινή
    φιλία μεταξύ δνο έτεροφύλων νέ-
    ων, είναι έξαιρετικά δύσκολη, δν
    μή καί άδύνατη. Καί ό λόγος είναι
    δτι έφ' όσον είμεθα δ'ντα ένσώμα-
    τα, μέ αΐσθήσεις, πολύ ευκολα μπο
    ρεϊ νά διολισθήση μεΛα στήν άλτε-
    θινή φιλι'α έ'να άλλον εϊδους α«τθη
    μα, είτε πολϋ λεπτό καί εΰγενικό,
    ώς ό έρως, είτε: αίσθησιακό καί σε-
    ξοναλικό, ώς ή έρωτική φιλία καί
    Νσι νά χαθή ή άγνή καί ειλικρι¬
    νός φιλία. Ιδίως τούτο ημπορεί νά
    συμβή αν λίίπη ή ώριμότης τοϋ χά
    ραχτήρος, άν λείπονν αί σταθεραί
    χριστιανικαί αρχαί ποΰ συντελοΰν,
    ωστε νά συγκρατούνται τα φύλα
    στά όρια τοΰ αύτοσεβασμοΰ καί τής
    αΰτοκνριαρχίας. Καί ένώ δέν εί¬
    ναι, ίσως, τόσο δύσκολο τό νά συν
    αφθή μεταξύ νεων των δύο α>ύλων
    φΛία είλικρινής, είναι όμ«ς πολϋ
    δύσκολο μέ την πάροδο τοΰ χρό¬
    νον νά συγκρατηθή ή φιλία αυτή
    στό ΰψηλϋ ίπίπρθο τής άγν-ής φ<- λίας, γιά τοΰς λόγοΐ'ς ποΰ προανα- φΐραμε. Στά πλαίσια δμως τής οικογε¬ νείας ή των άξιοπρεπίδν κοινωνι- κών σχέσεων, είναι δυνατόν ή γνιο ριμία δνο νετον έτεροφΰλο>ν, να
    προκαλή σ' αύτοΰς οχι μόνο μίαν
    Ιδιαίτερη ενχαρΪΛτησι άπό την ψν¬
    χική καί πνευματική το>ν επικοινω¬
    νίαν, άλλά καί νά συντελέση ωστε
    νά άναπτυχθή μεταξύ των είλικρι¬
    νής φτλία, διότι στό ηοεμο καί ά-
    γνό έκείνο ,τεριβάλλον ήμποροϋν
    τού συνβργάτουμας κ. ΔΗΜ. Ι. ΜΑΓΚΡΙΩΊΉ
    νά θιακρίνουν καθαριίκτερα ό Ινας
    τα χαρίσματα τοΰ αλλου καί νά
    γνωρίσουν καλυτέρα τόν άμοιδαΐο
    τους χαρακτήρα.
    Είναι όμως άνάγκη νά προφνλα-
    χθούν οί νέοι άπό τούς κινδΰνους
    πού διαρκώς έλλοχενουν γνρω τους
    Κινδύνους, πού ζητούν νά νοθεύ-
    σουν καί νά μεταβάλουν την πρα-
    γματική φιλία σ' ενα αλλου εϊδους
    αϊσθημα, ώς καί προηγουμένως
    I-
    σημειώσαμεν.
    Οί κίνδυνοι δέ αύται, είναι: Ή
    συναιοθηματικότης, αί διάφοραι οί-
    κειότητες, τα «ξεμοναχιάσματα»,
    αί έρωτικαί έκμυστηρενσεις.
    Πλήν δμως των κινδύνων τού¬
    των, την άληθινήν φιλίαν έμποδί-
    Ό Κάρολος ίίξερε, βεβαία, δτι
    ή 'Ενετία δπο)ς καί ή "Ισπανία καί
    ή Γαλλία, δέν εννοούσαν τή κί-
    νη,σή τού. Άλλά πρόβλεπε την άν-
    τίδραση τους μόνο άποθετική πε-
    ριοριζομένη σ' αρνηση βοηΐθείας.
    Δέν φανταζόταν πώς θά προβαίνα-
    νε σέ πολεμικές ένέργειες εναντί¬
    ον τού. ΕΤχαν καί σοβαρές μετα¬
    ξύ τοΐ"; διαφορές, πού ασφαλώς,
    δέν ουνηγοροΰσαν γιά την ασκήση
    έν.αίος πολιτικής άπέναντι τής Ό-
    €(υμανί.κής Αύτοκρατορίας. Ή άπό
    μέΐιτυς τής .Ενετίας διάλυσις τής
    πλάνης τον καί ή προϋπάθεση καί
    αλλων έχθρικών πρωτοβονλιΛν της
    εναντίον τον, τόν κατατάραξαν.
    Οί Ένετοί κατείχαν λιμάνια καί
    φρούρια στή Πελοπόννησο. "Αν
    χτυποΰσαν στά νώτα τόν κόμητα
    ντέ Σατώ Ρενιόλντ, όταν θά ξε-
    κινοϋσε, θά τόν καθυστερούσαν καί
    δέν θά προλάβαινε νά βρεθή στή
    θεσσαλία τή κρίσιμη ώρα νά έφαρ
    ζουν καί τορπιλλίζουν ή ύστεροβον μώση τό σχΐΛιο τής κύκλωσης τοΰ
    λία, ή άκάθαρτη σκέψις, ή 8νοχη
    καί άμαρτωλή έπιθνμία, πρό παν¬
    τός αυτή.
    θά πρέπει νά κατανοήση άπό
    τούς νέους ότι, η άληθινή φιλία α¬
    ποτελεί μέσον ήθικής καί πνευματι
    κης βοηθείας, οχι δέ πειρασμόν.
    Καί ώς λέγει ενας πνευματικάς δν
    Θρωπος, «ή φιλία μεταξύ νεον καί
    ν«ας, πρέπει νά είναι τοιαύτη, &στε
    νά φωτίζη καί νά ζεσταίνη την
    ψνχή, άλλά όχι νά την κατακαίη.
    Νά την άνΐδάζη στόν θεόν, καί 3-
    χν νά την κατεβάζη στόν "Αδην*.
    θά πρέπει έπίσης, νά μάθουν νά
    ξεχωρίξουν μεταξύ τής φνσικής
    καί τής ένστικτώδονς ελξεως πρός
    ενα πράσωπο τού άλλον φνλου καί
    τής πραγματικής στοργής καί φι-
    λίας, ποΰ δέν άποκτάται μέ την
    πρώτη γνωριμίαν, οϋτε καί μέ συν
    αισθηματισμούς. Τό τρυφερό καί
    πολύ εύπαθές φυτό τής άληθοΰς φι-
    λίοις, χρειάζεται χρόνο γιά νά βλα
    στήση καί νά άναπτυχθή, πάρα πολ
    λές φροντίδες γιά ν άδιατηρηβή
    άκμαϊο καί ζωντανό.
    * (Συνεχίζεται)
    όθωμανικοΰ στρατοϋ. Καί τότε, ο-
    λα θά ήσαν άβέβαια πιά.
    Άκόμη περισσότερο άποκαρδιωτι
    κή γιά τόν Κάρολο, μοιραία μπο·
    ρεΐ νά πή κανείς, στάθηκε ή άντί-
    δραση τής Γαλλίας. Ό 'Ερρϊκος ό
    Δ' δολοφονήθηκε ένώ έτοίιμαξε πό
    λεμο -,:ατά τής γερμανικής αύτο¬
    κρατορίας. Χτή Μεσόγειο οί Ίπ-
    πότες τής Μάλτας άποκλίνανε στή
    πειρατεία καί δπωσδήποτε αχλοξε-
    νοΰσαν πρόθυμα στά λιμάνια καί
    στίς άκτές τονς τα άγγλικά καί τα
    άφρικανικά κουρσάρικα. Τα γαλλι
    κά έμπορικά πλοΐα κουρσεύονταν
    συνέχεια καί τό άνθηρότατο έξα-
    γωγικό έμπόριο τής Γαλλίας στήν
    Άνοτολή κινδύνευε νά έκμηδενι-
    σθή. Ή όθωμανική αύτοκρατορία
    ήταν ό φυσικάς καί πολντιμότατος
    σΰμμαχος τής Γαλλίας, τόσο κατά
    τοϋ Γερμανοΰ αΰτοκράτορος δσο
    καί κατά των κουρσάροιν τής Μάλ¬
    τας.
    Ό Κάρολος τοΰ Νεβέρ ήταν
    Γάλλος. Ίππότης τίμιος, μεγαλο-
    φεονδάρχης, ύποτελής τοΰ βασιλέ¬
    ως τής Γαλλίας, πιοτός στόν όρ-
    Οί μεγάλοι Μικρασιάται δασκάλοι.
    ΑΝΑΣΤΑΣΪΟΪΓ ΖΑΚΑΣ
    ΑΟΙΑΝΤΗΣΙΣ ΕΙΣ ΤΗΝ κ.ΤΑΤΙΑΝΑΝ ΣΤΑΓΡΟΓ
    Φίλε κ. Σινανίδη,
    Είς τό ύπ' αριθμόν 2037 τής 1ης
    Μαρτίου έ.ε. φύλλον τοΰ άγαπηαοΰ
    «ΠροσφτΓγικοϋ Κόσμον», τό οποί¬
    ον έλαβον δυστυχώς μόλις χθές,
    δηλαδή τό Σάββατον 7ην Μαρτί¬
    ου, έδτάβασα την πρός υμάς επι¬
    στολήν τής διακεκριμένης λαογρά-
    φου κ. Τατιάνας Σταύρον, είς την
    οποίαν γράφει ότι μεταξύ των τί-
    τλων τοΰ Α. Ζάκα είναι καί ή ε"κ-
    δοσις τοϋ Λνσίον καί ότι ουδείς έξ
    εκείνον οί δποϊοι μετέσχον μέχρι
    σήμερον είς την περί τού άειμνή-
    στον καθηγητού σνζήτησνν, διά των
    κο τού, πατριώτης. Ή φορά των
    πραγμάτων τόν ήθελε σί'μμαχο τοΰ
    Γερμανοΰ αύτοκράτορος, έχθροϋ
    χθεσινοΰ καί ασφαλώς καί αΰρια-
    νού εμπόλεμον τής πατρίδος τού
    καί τοϋ έπικυριάρχου τού Γάλλον
    βασιλέως. Έκτός άπό την κρίση
    συνειδήσεως πού τόν βασάνιζε θά
    ίκρίστατο, δέν χωρεϊ άμφιβολία,
    καί ύλιστικές πιέσεις. Ή Μαρία
    των Μεδίκων, πού άντιβασίλευε, έ-
    πίτροπος τοΰ γυιοΰ της Λουδοβίκου
    ΙΓ', ήταν σκληρή, αύταρχική καί
    άγέρωχη. Δέν σηκωνε άντιλογίες ά¬
    πό τούς ύποτελεϊς τοϋ στέμ^χατος.
    Ό εΰνοονμενος πρωιθνπονργός της,
    ό άνεκδιήγητος στρατάρχης μαρκή
    σιος ντ' "Ανκρ, Κονσΐνο Κονσίνι,
    ενοιο,θε ξεχωριστή ενχαρίστηση νά
    δημιονργή ζητήματα μεταξύ τοϋ
    κράτους καί των εΰγενών. Δέν θά
    έπιτρέπανε σ' έ'να ύποτελή τού βα¬
    σιλέως νά ένοχλή τόν φίλο καί συμ
    μαχό τού «Μεγάλο αύθέντη», όπως
    επεκράτησε νά άποκαλήται στή Γαλ
    λία, άπό τα χρόνια τοϋ Φραγκί-
    σκου Α', δ Σ ουλτάνος των Όθω-
    μανων. Ή αντιδράση κατά τοΰ Κα
    ρόλου, άπό τή πατρίδα τού, ϊφθα-
    σε στό κορύφωμά της. Άκόμα καί
    Συνέχεια είς την 6ην σελΧβα)
    φύλλον τής έγκρίτον εφημερίδος
    σας άναφέρω:
    «Έπίσης (δ Α.Ζ.) έοχολίασε καί
    ήρμήνει«σε τόν Λυσίαν καί τόν Ί-
    σοκράτην, τούς δποίονς έξέδωσεν
    είς τρείς τόμονς», άλλά δς προσ-
    θέσω ότι καί δ ίστορικός τής Σμΰί.)
    νης κ. Χρ. Σολομωνίδης είς τα βι¬
    βλίον τον πού έξέδωσε πρό πολλών
    έτών «Ή παιόεία στή Σμύρνη», ά-
    νκςρέρει έπίσης την ϊκδοσιν.
    Μέ την ευκαιρίαν αυτήν πού γί-
    νετα1. λόγος «αί διά τα γραπτά κε;ι-
    μενα τοΰ Α.Ζ., σάς παρακαλώ νά
    ί;χετρ την καλωσύνην νά δημοσκ 6-
    σετε καί τόν κατωτέρω πίνακα των
    δΓα^σιενθέντων είς την «Άιιά>.-
    θπον» κατά τα ετη 1903 καί 1904
    άρχαιολογικών, Ιστορικων καί φι-
    λολογικών άρθρων τοΰ καθηγητού,
    τα δποϊα διεξερχόμενος την εφη¬
    μερίδα των έτών έκείνων, έσταχν-
    ολόγησα «αί θεωρω χρήσιμον νά γί
    νούν γνωστά.
    Μετά τιψιής καί εύχαριστιών
    Βασίλειος Κουζηνύπουλος
    Έν άρχϋ άναφέρω ότι ό τόμος
    τής «Άιμαλθείας» τοϋ 1903, πού ύ
    πάρχει είς την Εθνικήν Βιβλιοθή¬
    κην, είναι, δυστυχώς, έλλιπής, διό¬
    τι είς αυτόν περιλαμβάνονται τα
    Φύλλα τής εφημερίδος μόνον άπό
    τής 14ης Φεβροναρίου καί εξής.
    Είς τα έλλείποντα φύλλα ϋποθΐτω
    δτι θά είχον δημοσιευθή κα ίαλλα
    στηλων τής εφημερίδος σας, Εκα- άρθρα το ϋκαθηγητού καί τούτο
    με μνείαν περί τής εκδόσεως αν- σνμπεραίνω άπό σημείωσιν τής συν
    ττ1?· τάξεως τής «Άιμαλθείας» ή τοϋ
    Έπιθυμώ, λοιπόν, νά ΰπενθυμί- καθηγητού είς αρθρον τού περί
    σω είς τό σχετικόν αρθρον μόν, «Ννμφαίου», είς την οποίαν παρα-
    πού εδημοσιεύθη την 25ην Ίανονα- πέμπεται δ άναγνώστης είς σχετι-
    ρίον έ.έ'. είς τό ύπ' αριθμόν 2032 Συνέχεια είς την 6ην σελίδα)
    ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑΝ ΤΟΤ 1821
    ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΗ, Η ΠΡΟΣΦΥΞ ΤΟΝ ΚΥΔΩΝΙΩΝ
    Τοΰ συνεργάτου μας ΝΙΚ. Π. ΠΑ ΠΑΔΟΠΟΤΛΟΤ, πρωτ)ιερέως.
    Τα έπόμενα άνήκονν είς την ι¬
    στορίαν της πολυπαθοΰς Μικράς Ά
    οίας καί είς την διοίκησιν τής
    Προύσσης. Εναι μία άξιόλογος σε
    λίς των Κυδωντών.' Άποκαλύπτει
    μίαν πτυχήν τοϋ Ιτους τής γενικής
    εξεγέρσεως των Πανελλήνων, ήτοι
    τοΰ 1821. Έγράφη άπό μίαν πονε-
    μένην, μίαν δνστυχή γνναϊκα, πά
    σχονσαν οικογενειακώς, μίαν ίιπο-
    δειγματικήν οΐκοδέσποιναν, την
    Γραμματικήν των Κυδωνιων. Πολ
    λά ίδοΰσα κατά τάς ημέρας των
    συγκρούσεων ΰποδούλων καί τυράν
    νοιν (6λ. «Προσςρυγικός Κόσμος»,
    6τος 1969, φύλ. Αύγουστον — Σε¬
    πτέμβριον, δημοσιεύματα τοΰ κ.
    Εμμανουήλ Παπαδοπούλον, περί
    τής καταστροφής των Κυδωνιων
    κατά τύ Ιτος 1821), σο>θεΙσα έκ
    τοϋ πυρός τής πυρπολήσεως τής
    πόλεως υπό των έ'πιδρομέων καί δι-
    αφυγοΰσα την σπάθην των σφαγέ-
    ων των Χριστιανών, έγινεν ώς ή
    Ιδία γράφει, «φυγάς», πρόσφι>ξ
    καί έφθασε μετ" άλλων πολλων συμ
    «ολιτων της, είς την άγοινιζομέ-
    νην Έλλάδα. Ό άνεμοστρόβιλος
    τοΰ άΛελευθερωτικοϋ πολέμου, την
    Ιρριψεν είς την Τριπολιτζάν τής
    Πελοποννήσου. 'Εκ των άπροόπτων
    καί άμετρήιτων δεινοπαθημάτων καί
    νυχθημεοων άναστεναγμών, διά
    την απώλειαν φιλτάτων προσώπων
    καί χαμόν άδικον στενών συγγενών
    καί έκ των φοβερων άναμνήσεων
    των άπανθρώπίιΐν σφαγιασμών, ό
    προσφιλής σύζυγός της ΐγινε «δυσ-
    τνχής», καί ϊφθασεν είς τό σημεϊ
    όν ί^στε νά μή δύναται νά έκπλη-
    ρώση τα πρός την «φαμήλιαν» τού
    καθήκοντα ,καθ' ότι κατήντησε νά
    είναι «ήμιθανής».
    Πρό τής τοιαύτης άσννήιθονς
    διά τοΰς: Κυδωνέους άπελπιστικής
    καταστάσεως, δακρυρροούσα κατέ-
    φνγεν ή άνδροφρονοΰσα Μικρασιά-
    τις Γρα^μματική είς τό ε'λεος τοϋ
    υπουργείον τής Θρησκείας καί τόν
    τότε ύπονργόν καί επίσκοπον Άν-
    δρούσης Ιωσήφ.
    Πρόσχιομεν, ώ αναγνώσται, είς
    την ύπ' αυτής γραφείσαν οίικογενει
    ακήν σελίδα.
    "Ομιλεί καί γράφει κατ' άναπό-
    τρεπτον έπιταγήν, τεσσάρων ψνχων
    άτόμων της οικογενείας της.
    "Άς τείνωμεν εϋηικοον οίς σήμε¬
    ρον, μετά πάροδον τόσων έτών, είς
    μίαν άγνωστον προσφυγικήν φωνήν
    των θυμάτων τοϋ 1821, την ίκετευ-
    τικήν λαλιάν τής Άμαξόνος των
    Κυδωνιων, τής οίκοδεσποίνης Γραμ
    ματικής.
    Ή γενναία Μικρασιάτις, ή δια
    σώσασα έκ των πολυημερων σφα-
    γών την οΐκογένειάν της, γράφει
    καί ΰπερηφάνως ΰπογράφει τα έ-
    ξης:
    Πρός
    Τό Ιερόν υπουργείον θρησκείας,
    Δακρυρροοϋσα άναφέρω ή πανα-
    θλία, τάς μεγάλας ανάγκας καί
    δυστυχίας τάς άπό τέσσαρας ψνχάς
    συνισταμένης φαμηλιάς μόν, άπό
    τάς οποίας ή μέν εστίν δ δνστν-
    χής καί ήμιασθενής άνδρας μόν,
    δ οποίος μέ τό νά πάσχη αδυνατεί
    νά εκπληρώση τα πρός την φαμήΥ
    λιάν τού καί τα λοιπά τα κακοτυ-
    χισμένα τέκνα μου, τα όποϊα κινδυ
    νεύουν νά γενώσι τής πείνας θύμα
    τα.
    Άλλ' έκτός άπό την εύποιίαν τής
    Σεβασμιότητός σας, καταφύγιον
    ι
    δέν £χω άλλο: Μέ Ιλαρόν δμμα έ-
    πιβλέψατε είς την δυστυχίαν μου,
    καί θεραπεύσατε τα δεινά μου, έ-
    λεούντες καθώς τόσονς άλλονς καί
    εμέ την δνστυχή φνγάδα άπό την
    πατρίία μου ΚΤΔΩΝΙΑΙΣ καί μή
    έχουσαν πώς νά οΐκονομήσω άσθε-
    νή καί άπορον οικογένειαν.
    Μέ την έλπίδα δτι θέλετε έπε-
    κτείνη καί έ'ως είς εμέ τό ϊλεός
    σας,
    Μέ βαθύτατον σέβας ύποσημειου
    μένη μένω.
    Την 4ην Σεπτέμβριον 1828.
    Έν Τριπολιτζά;
    Ή ταπεινή καί ύποκλινής δονλη
    Γραμματική, συμβία Ιωάννου Που
    ντζουβοπούλον».
    Τό ενηχον, γλυκύηχον καί έλλη-
    νικώτατον βαπτιστικόν δνομα της
    αίτούσης, μάς ύπενθυμίζει τοϋ σο¬
    φόν έξ "Ανδρου θεοφίλον Καίρη
    την διδασκαλίαν, ότι οί Όρθόδοξοι
    "Ελληνες δύνανται νά φέρωσι (βλέ
    πε Ίστορία τής Έκκλησίας τής
    "Ελλάδος, υπό Χρυσ. Παπαδοπού-
    λον, σελ. 233), όνόματα βαπτκττι-
    κά έπιφανων προσώπων. Καί ή έν
    Κνδωνίαις διδασκαλία αυτόν καί
    των άλλων έκεϊ φιλομούσων άν¬
    δρών ϊλαβε σάρκα καί όστά, ώς
    σαφώς έμφαίνεται έκ τής ΰπογρα-
    ςρης. Δέον νά σημειωθή δτι ή αΐ-
    της έγράφη υπό τινος γραφέως,
    άλλά ή υπογραφή είναι τής αΐτού-
    σης. Μαρτυρεϊται σαφέστατα ού¬
    τως, ότι αί Κνδωνίαι διετήρονν καί
    παρθεναγωγεϊον είς ο έφοίτων αί
    έκεϊ νεάνιδες, ίδρυθέν πρό τοΰ Ι-
    τους 1800. Τούτο έξάγεται έκ της
    ήλιικίας, έγγάμου μετά τέκνων, τής
    αίτούσης Γραμματικής.
    Ώς άποπ&σόν ψιχίον έκ τής τρα
    πέζης τής ίστορίας των Κυδωνιων
    άς κατατεθή έπ' αυτής ή ανω ά-
    ξιοπρόσεκτος μικρά καί συγκινητική
    σελίς τοΰ 1821.
    Είναι Εν δεϊγμα τής αδιάπτωτον
    φιλοπατρίας, άλλά καί των άδοκή-
    των θλίψεων, στεναγμων καί θρή-
    νων τής ήρ<οοτόκον Ίωνίας καί τής άείποτε έλληνικής Μικράς 'Α- σίας. "Ας σημειωθή δτι διά την απε¬ λευθέρωσιν τής Τριπολιτζδς, τής φιλοξενούσης την Γραμιματικήν, ή- γωνκτθησαν πολλοί λεοντάθυμοι πά τριωται. Μεταξύ αυτών ήσαν καί οί Δελής Ιωάννης έκ Κων)πόλε- ως, Αντώνιον Ανδρέας έκ Βονρ- λών, θεοχάρης Άβραάμ έκ Κύ¬ πρου, 2 τεφανόπουλος Ιωάννης έκ Μικράς Άσίας, Εύσταθίου Ιωάν¬ νης έκ Κων)πόλεως, Γεωργιάδης Κων)νος έκ Σμύρνης, ώς καί δ έκ Κνδωνιών συμΛθλίτης τής Γραμμα- τικής Άγελαδάς (βλέπε «Προσφυ- γι«ος Κόσμος», ϊχ. 11(65, φύλλον Μάρτιον (2«) Νικόλαος. Νικόλ. Παν. Παπαδόπουλος Ιΐρωθ ιερεύς Η ΚΙΝΗΣΙΣ ΤΗΣ ΓΕΝΙΚΗΣ ΤΡΑΠΕΖΗΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ Αύξησιν παρονσίασαν αί εργασί¬ αι τής Γενικής Τραπέζης τής "Ελ¬ λάδος κατά τό τελευταίον πεντά- μηνον. Ούτω, αί πάσης φύσεως κα- ταθέσεις άνήλθον είς τό ποσόν των 1.735 έκατομ,μνρίων δραχμών, αύ- ξηθείσαι κατά 37%, αί δέ χορηγή- σεις πρός δλονς τοΰς κλάδονς τής οΐκονομίας άνήλθον είς 1.450 έκ. δραχμάς, ανξτ)θεϊσαι κατά 25%. ΓΝΩΜΑΙ ΣΥΝΕΡΓΑΤΗΝ Φίλε κ. Σινανίδη, ι "Οταν είς όλας τάς ελληνικάς ε¬ φημερίδας (Λεριοδικά, βλέπει κα¬ νείς τα δημοσιεύματα προτεστάν- τον, φλεγο,μένου τάχα υπό τού «πυ¬ ρός τής πίστεως»!» καί οχι ακρι¬ βώς υπό των χρημάτων τής ξένης προπαγάδας, σχηματίζει την γνώ¬ μην ότι ή δημοσιογραφία είναι έ- πάγγελμα. Παίρνει χρήματα καί ξε φουρνίζει κάθε τροφήν. "Οταν, ό¬ μως, στήν δική σας, άπαξ εΐδε τό φώς έ'να τέτοιο, έκτοτε έσταμάτη- σεν, βτήν συνείιδησί μας, στεκ&μα στε ήθυκά τάσιον ΰψηλά, ωστε δικαί ως καί ΰπερηφάνως γιά σας πιστεύ ομε δτι έκτελεϊτε ΕΘΝΙΚΟΝ ΛΕΙ ΤΟΤΡΓΗΜΑ. Είσθε άνώτερος δ¬ λων των Έλλήνων δημοσιογρα¬ φίαν.. "Ας μή ξεχνοΰν, οί Πρόσφνγες, τουλάχιστον, τό «ΟΙΚΑΛΕ» καί τό «ΠΟΜΕΡΑΝΟΙ» καί τί γράφει —έναν τελευταΐο νά πάρουμίΐ— δ συμπατριώτης Ένεπεκίιδης. Αύτά τα ολίγα γιά νά δικαιώ- σω τόν κ. Παννακούλη, γιά δσα ε- γραψε δ «Περαστικός» τού φΰλλου μας. Απαντώμεν είς αυτόν μέ τό «ούαΐ δι' οί τό σκάνδαλον εν έρωτΐίκά κοινόβια, στάς Άμε-
    ρικάς, στάς Ρωσίας κ.λ.π. κ.λ.π.
    "Άς μή ξε,χνάμε καί τόν Μυρι-
    βήλη: «κάποτε λέγοντας Έγγλέςο,
    έννοούσαμε τόν δνθρωπο τής έντι-
    μότητος, τής ντοιμπ,ριιχτύνης, τής α¬
    κριβείας, τής αξιοπρεπείας!
    Σήμερα, λέγοντας Έγγλέζο,
    δέν έννοοΰμε ,παρά μόνον έ'να πόρ-
    νο καί ?να ρεμάλι»!
    Πήτε λοιπόν στόν κ. «Πεοαστι-
    κό» μας, νά μην ανοίγη τό στό-
    μα τού γιά ξένα φροϋτα. "Αλλως
    τε, δ Ιδιος όμολόγησε ότι είχε κρυ
    ώσει, καί... περαστι«ά τού. Καί
    ταυτα, ίπί τοϋ παρόντος.
    Μέ Ιδιαιτέραν εκτίμησιν
    Ι. Μ. ΦΙΛΠΓΠΑΙΟΣ
    Συντ)ρχης Πεζ. Π.Δ.
    ΚΑΙ ΠΑΛΙΝ ΤΟ "ΤΑΞΙΔΙ,,
    Κοριε Διευθυντά,
    Έδιάβασα στό φύλλο σας τής
    25)1)70 τό δρθροτοθκ. Παύλου
    Φλώρου «Ταξίδι στήν Κωνσταν-
    τινούιτολη».
    θά παρακαλοΰσα νά συστήσε-
    τε στόν συνεργάτη σας νά 6ια>
    βάοει τώ εξής βιβλία :
    1) ΒβΓΠ. Οΐΐδθ (Γερμανοΰ) :
    ϋβΓ ΡεΙγΪ3.γο1ι : ΑιΙιεη&ΒΟΓ&ί Ι
    νοπ ΚοηδΐΗπΙιηορ:], είπ οΐίίπαε-
    πί5β1ΐ6Γ νίδίοπαΓ». ΟοϊΐίπΒβπ,
    1968.
    2) νΐΓβΐΙ οΗεοΓβία (Ρουμά-
    νου): «ία νϊε ό!α Ραίπ&ΓΰΙιε
    Α11ιεη&8θΓ33*· Γ»γΪ8, 1969.
    3) Οΐΐνιεΐ- ΟΙεππεηΙ : «Οίαΐο-
    βαεβ (Γάλλου, βαφτισμένου όρ-
    θοδόξου)
    Ανεο 1ε ρ
    Ρεπ5, 1969,
    καί τό κάπως παλαιότερο :
    4) Ρ&ιιΐ Ργ. ΒίΐΙΙεΓΐεΓ Οσην*·
    ΙϊεΓ (ΊσπανοΟ, βαφτιομέ>;ου όρ-
    θοδόξου) : «'Η μεταστροφή μου
    είς την όρθοδοξίαν», "Αθήναι,
    1954.
    Ίσως ή άνάγνα·σή τους τόν
    βοηθήσει νά άναθεωρήσει—του¬
    λάχιστον ώς ενα οημεΐο—τίς τό¬
    σο άξιωματικά διατυτιωμένες
    I-
    δέες τού για την σημασία τής
    Όρθοδοξίας καί τής Ρ<.ψιοσύ· νης στίς ήμέρες μσς, Ιδέες πού καταντα νά κάνουν ττεριττούς, νομίζω, τούς ώραίους άγώνες τού γιά νώ διατηρήσει ή γλώσ- σα μας την έλληνικότητά της. Μέ βαθύτατη έκτίμηση ΠΕΡ. ΕΜ. ΚΟΜΝΗΝΟΣ
    ΛΑΜΠΡΟΤ ΠΑΡΑΡΑ
    ίΩΣΤΗΣ ΠΑΑΑΜΑΖ
    (1859 — 1943)
    Η ΠΑΤΡΙΔΟΛΑΤΡΕΙΑ ΣΤΟ Ε ΡΓΟ ΤΟΤ
    (Συνέχεια έκ τού προηγούμενον)
    Είναι ή έποχή τοϋ '97. "Οσοι μι-
    λοΰσαν γιά την άρχαία δόξα, κού-
    φια λάγια λέγανε μονάχα! Νάνοι
    ήταν κι' άρλεκίνοι». Μονάχα ό ποι
    ητής εΐχε γίνει ενα μέ την συνείδη
    ση της Φνλής τού, μέ την σννείδη-
    ση τής Ιστορίας καί ηξερε νά το-
    παθΐτήση την άξία της μέσα στόν
    πνειιματικο του κόσμο 6οθύ καί δ-
    λοικληρωιμένο. Μοναχά αύτός στίς
    κοροΐδίες καί τοΰς υυμούς μας γιά
    τόν έαυτό μας, μπόρεσε νά δώση
    τό 6άθος τής προσωαιΐκότητάς
    τού, βάθος, πού θυμίζει ώρες - ώ-
    ρες τόν Προφήτη τοϋ Ίσραήλ, 6-
    ταν καταριώταν καί εκλαιγε στίς
    δχθες τοΰ 'Εφράτη την Φυλή την
    περιούσια, καί τή σκλαβωμένη. Τό
    πνευματικό ΰψος τό παίρνουν οί
    όδυρμοί τού άπό τή συνείδηση τής
    άμαρτίας — «ώ ψυχή παραδαρμέ-
    νη άπο τό κρίμα», φωνάζει ό ποι-
    ητής — καί άπό τή συναί<τθηση ό¬ τι ό ξεπεσμός της είναι δικαΐοσν- νη. Γιά τόν ποιητή δέν είναι κάτι μάταιο καί τυχαίο οί δρόμοι τής Ιστορίας. Μά είναι καί ίερή ή αποστόλη τής 'Ελληνικής Φνλάίς καί άπό δ,τι εδωσε καί άπό δ,τι μπορεΐ νά δώ¬ ση σέ άν&ρώπινες άξίες. Δέν πρέ- πει νά Ιεχάσωμε πώς γιά τόν ποι- ητή μας ή Ιστορία είναι κάτι άπόλυ- τα αξιο, καί κάτι άπόλντα &ξιο μέ σα σ' αυτήν είναι ή ΈΙλλάδα. Μό- νο 'έτβχ έξηγεΐται, μετά τό κατέβα- σμα ως τό στερνό σκαλί, μετά τό περίγελο καί τόν άφανισμό της ά- κάμα, πώς βρίσκει μέσα τού τή δύ- ναμη ό Ποιηΐτής νά έλπίση, καί ό Προφήτη; νά πιστέψη, πώς ή δι¬ καιώση μετά την κάιθαρση θά 'ρθη καί πώς έκεϊ ποΰ θά κοίτεται ή ψν- χή στό στερνό σκαλί στοϋ Κακοϋ τή σκάλα, ξάφνου θά φυτροκτονν τα φτερά της ξανά καί Θ' άνέόη στό νψος πού ήταν μοΐρα της νά υπάρχη. (Τσάτσο ς). Καί σννεχίζει: «Καί θά φνγης κι' άπ' τό σάπιο (τό κορμί, ώ Ψυχή παραοαρμένη άπό τό κρί- (μα, καί δέν θ&βρη τό κορμί μιά σπι - (θαμή μέσ' στή γή γιά νά την κάμη μνή- (μα, «ι ά.θαφτο θά μείνη τό ψοφήμ.1, νά τό φα/νε τα σκυλιά καί τα έρ - (πετά, κι δ Καιρός μέσα στούς γύρους (τού τή μνήμη κάποιου σκέλεθρου πανάθλιου θά (βαστά. "Οσο νά σέ λυπηθή τής ά7άπης ό θεός, καί νά ξημερώση μίαν αύγή, καί νά σέ καλέση ό λυτρωμός, ώ ψυχή παραδαρμένη άπό τό κρΐ- (μα! Καί θ' άκούσης τή φωνή τοΰ λ<- (τρωΐθη, θά γδυθης τής αμαρτίας τα ντύσι- (;ιο, καί ξανά κυβερνημένη κι άλαφρή θά σαλέψης σάν τή χλόη, σάν τό (πουλί,, σάν σαν τό κόρφο το γυναίκειο (κϋμα, καί μην Ιχοντας πιύ κάτου &λλο (σκαλί νά κατρακυλ.ύσης πιό 6αθιά στοΰ Κακοϋ τή σκάλα — γιά τ' άνέβασμα ξανά ποΰ σέ καλρΐ θά αίστανθής νά σον φντρο'ισουν, (ώ χαρά! τα φτερά, τα φτερά τα προτινά σον τα με - (γάλα! «Τό τέλος τοΰ Προφητικοΰ είναι άπό τα ωραιοτέρα μέρη τής άλη- θινής Ποίησης, γεμάτο άπό την με γαλοπρέπεια τής πανοραματικής ά- ποψης τής 'Ελληνικής Ιστορίας, ποΐ παίρνει τή μορφή μιάς ένιαίας ■ήθικής πράξης — ετσι είναι κάθε "Γντορία, — καί πού 6ρίσκει την | τιμωρία, την κάθαρση καί την λν- Τί,,ρ-σή της». Ό «Προσφυγικός Κόσμος» άπ- ευθύνεται κυρίως στόν Προσφυγικό Κοσμο, πού θά ήθελε νά ξέρη πως Ροήνησε ό έθνικός ποιηιτής μας τή σν-ιιφορά μας, την Καταστροφή τοΰ 1922... Γι' αύτό, άντί κάθε ί/λλο. δίνομε κι' έδώ σχετικές πε- ρικοπές άπύ τό εξοχο βιβλίο «Πα- λαμάς» (1930 σελίδες 415) τοΰ Κ. Τσάτσου, ποΰ είναι αί'Θεντίιι: Ι «Κλαίει ό ποιητής την καν.ή μοί- | ρα τοΰ Γέ-νους. Μά τό κακύ, ο¬ ίαν δέν είναι τής τυφλής μοίρας ιίουλή, δταν είναι φταίξιμο; Βα · θιά πιστεΰΐΐ ό ποιητής στής φνλής την άμαρτία. Καί τάτε επάνω άπό τό θρήνο ξεψυτρώνει ή όργή, ή κατάρα. "Οταν θρηνεϊ κανείς τό ά- φεύγατο, άρχεται ή υποταγή ποΰ ι κοπάζει τόν πόνο. Στό λάθος, στήν άμαρτία άγνάντια, άντίς υποταγή. . γεννττί.' μιά άναδρομική άντίστα- ι ση, μία έκτωτερική άνταρσία. Ή Ι όργή είναι κάτι σκληρότρρο άπό τό θρήνο. Τόν σπαρακτικώτεοο τό- νο τόν έκφράξει ή σάτνρα. Καί γραφει τα: ΣΑΤΤΡΙΚΑ ΓΤΜΝΑΣΜΑΤΑ Στ' Ακάθαρτα κυλήστε μας τοΰ 'Οοΰρκου, καί πιό 6αθιά. Πατήστε μας μέ ι /«τι κι' άπό τό πόδι πιό σκληρό τοΰ (Τονρχου. Διαδασμένοι, ντοτόροι, σπιν οποίων οί αίιονες ίστανται μέ
    πλήρη σεβασμόν, ή ΰλη είναι ΰπη-
    ρέτης τού πνενματος. Μόνον είς δ,
    τι κατήσχυνε την Ιστορίαν καί όπι-
    σθαδρόιμησε την άνθρωπότητα, τό
    πνεϋμα εγινε δοΰλον τής ΰλης. Ή
    πρός την ελευθερίαν άγάπη παρα
    μένει δαθειά είς την ψΤκχήν παντός
    άνθρωπον, διότι είναι 6ασική καί
    ούσιώδης ψι·χική λειτουργία. Αΐ>-
    τή ή άγάπη έξεστΓ/.οσε μιά χοΰφτα
    άνθρώπιον εναντίον τής κραταιο-
    τερας αύτοκρατοςη'ας Χ'ά τής ίσχυ-
    ροτέρας στρατιιοτικής δννάμοθΐ;
    τοΰ τότε κόσμου καί την ένίκητε.
    Αύτη ή άγάπη ωδήγησε τούς ά
    πλοϊκοϋς καί σχεδόν άμορφώΐους
    Χκουφάν, Τσακάλιυ<τ καί Ξάνθον, καί έπτέρωσε τάς δυνάμεις το>ν είς
    την ανάληψιν τής προσπαθείας
    πρός άποτίναξιν τοϋ ξυγοΰ τής δοι>
    λείας, μέ άποτέλεσμα νά ριξίθθή
    είς την ψυχήν τοΰ ύποδούλου Έλ-
    ληνιβμοΰ ή 6ε6αιότης ότι ήλθεν ή
    στιγμή τή; άνακτήσεως τής Ελευ¬
    θερίας. Διότι έλεύθερος άποδαίνει
    κανείς δταν λάβη την απόφασιν τής
    άποτινάξεως τής δουλείας, μόλις
    ρίξη τόν κΰβον καί κάμη τόν δι>-
    νάστην τού νά αισθανθή ότι ή δε-
    σποτεία τού έτερματίσθη πλέον διά
    παντός μέσα είς την ψυχήν τοΰ δυ-
    ναστενομένον. Τα ΰπόλοιπα, ή πρα
    γματοποίησις τής ελευθερίου καί
    είς τό υλικόν πεδίον ,άκολουθοΰν
    μέ την βραδεΐαν, ϊσως, άλλά άσφα
    λή σταθερότηττα των φυσικών νό¬
    μον.
    "Αλλη πηγή των μεγα/.ουργιών
    των άγωνιστών τής 'ΕΛαναστάσε-
    ως τοΰ 1821, ήτο ή πρύ^, την Πα¬
    τρίδα άγάπη. Ή Ιδέα της Πατρί¬
    δος, μέ τα (ίαθντατα συναισθήμα-
    ια τα δποϊα έμπνέει κα'ι μέ τα ν.α-
    θήκοντα τα όποια ουνεπάγεται, εί¬
    ναι ή περισσότερον ζωντανή καί Ι-
    ' οχυρή άπό δλα; τάς ίδέας, επάνω
    είς τάς οποίας βασίζηται ό νεώτε-
    ρο; πολιτισμός. Είναι ιιΐσθημα φυ¬
    σικόν, τόσον φυοικύν, ωστε δέν καυ
    χάιαι κανείς ποτέ διά την φιλοπα¬
    τρίαν τού, οΰτε καί την επιδεικνύ¬
    ει ώς εξαιρετικήν, ένω αντιθέτως,
    ή έλλειψις φιλοπατρίας Οεο)ρεΐται
    ώς άφύσϊκος.
    Αυτή ή πρός την Πατρίδα άγά¬
    πη είναι έν.είνη ή όποία συνεκλό-
    νισε Λαθΰτατα τό ελληνικόν "Ε-
    θνο;, δταν τΟ σήμαντρον τή; Άγί-
    ας Λαύρας εσήμανε τα έο>θινόν καί
    μετρμόρφιοσε εί; ΰπερόχου; πολΡ-
    μκπά,ς άνθρώπους πράου;, μειλιχί-
    υυς, εΐρηνικοΰς, ταπεινοΰ; καί θλι¬
    βερόν; ι ήν όψιν, των όποίιον ομνις
    ή θυσια υπήρξε πλήρη; καί όλιι-
    κληροπκή, άφοΰ προσέφεραν ια
    πάντα εί; τόν υπέρ τής Πατρίδος
    άγωνα. Ι
    Τιμώντες οήμερον τοΰς ήΐ/ιοι- !
    κυυς προγόνονς μας, δέν ποάτιο- |
    μέν τουτο οΰτε άπό εγωϊσμόν, ού- ,
    τε Αηό σωβινισμόν, άλλά άπό ί<π<>- )
    χρΐ'ο)θΐ·, ,ϋπομιμνήσκοντε; έ'να ίΐε '
    γάλον σταθμόν τής μαχραί(υν.< καί τρΐιΐινδόξον ίστορίας μας, ό ο¬ ποίος άπ;δεικννει πόσον σημαντι κόν υπήρξε τό είδι,κόν βάρο; τή, έλληνικής Φνλή; είς την πορείαν ολοκλήρου τής ανθρωπότητος καί διατί δ ελληνικάς Λαός πρέπει νά ύπεοήφανεύεται περισσότερον παν¬ τός άλλον διότι εγεννήθη είς την Ιεράν αυτήν γήν, ή όποία λέγεται "Ελλάς, καί άπύ την οποίαν άναβλι'· ζουν διαρκώς οί δροσεροί κροννοί των μεγάλον γεγονότων καί των ΰψηλών δημιουργιών... Ξενοφών Ι. Χατζησαράντος ιΣΤΕΛΛΑΣ ΕΠΙΦΑΝΙΟΓ -'ΠΕΤΡΑΚΗ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ ΤΗΣ ΣΜΥΡΝΗΣ Είναι τό τέταρτο 6ι6λίο τής σ?ι ράς «Λαογραφικά τής Σμύρνης», τής κυρίας Χτελλα; 'Επκρανίου — ΙΙετράχη καί άπό αύτά τό δεύτερο μέ «Παραμύθια τής Σμύρνης», ποΰ θά ακολουθήση καί τρίτο. Γι' αΰτό, ίκείνο ποΰ αΐσθάνρται κανείς πρώτα - πρώτα την άνάγκη νά πή έξ άφορμή; τοϋ νέου αυτού βιβλί¬ ον, ρΐναι νά εκφράση την ρκτίμη- ση καί τόν θαυμασμό τού γιά την πι.-άγματι σοβαρή, σποιιδαία καί ά- κίΐταπόνητη έργασία τής κυρίας Πετράκη, ποΰ προθ(ρερει μεγάλην υπηρεσίαν δχι μόνο στή συγκέντρω ση καί την μελέτη τοΰ λαογραφι- κοΰ πλοΰτου τής γρνέτειρας πατρί δ».ς της Σμύρνης, άλλά καί στό>ν
    δλο έπιστηιμονικά λαογρατριν.ό το-
    μέα.
    Λνοτοΰμαι ποΰ δέν ρχιο την άο·μο
    διότητα νά έξετάσο) τό βιδλίο ά¬
    πό την έπιστημονική τού αποι|ιη.
    Α'πό, δμως, δέν μέ έμποδίζει νά
    διαπιστώσω καί νά τονίσιο την έ-
    ξαιρετική μεθοδικότητά τον, την εϊί
    στοχη καί χαρακτηριστική έπιλογή
    των παραιμυθΐίϋν, τή ϊωντανή άπό-
    δοσή της, την δλη ποοσεκτική καί
    πολύμοχθη έργα<τία. Καί έκτιμίϊ ν.α νείς ιδιαιτέρα καί συγκινείται ΰ- ταν, μέσ' άπ' δλ' αΰτά νιώθει νά άναδίνεται ή θερμή καί δυνατή πνοή τής άγάπης, τής άφοσιώσε- ο)ς καί τοΰ πόνου γιά την άξέχα- στη καί πάντα άγαπημένη γενέτει- ρα πατρθδα. ΙΙολΰ δίκαια, έπομένοις, δραβεύ ττικρ έπανειλημμένο); ή κυρία Πε¬ τράκη καί είναι άξία σνγχαρητη- ρίιον ή «°Ενυ>σις Σμυρναίοιν», ποΰ
    έγκολπώθηκε τύ βιβλίο αΰτό καί
    τό συμπεριέλαβρ στίς έκλεκτές έκ-
    δόσεις ττ>.:.
    Πρέπει νά προσθέσο) ότι τό 6ι-
    βλίο αΰτό τό αίσβάνθηκα καί τό ά-
    γάπησα, γιατί, διαβάζοντας τα πά
    ραμΰθια τή; Σμύρνης, εβλρπα πό
    σα κοινά σημρϊα στό περιεχόμενο,
    στή σύνθεοη, στό ΰφο;, σι*χνά καί
    στή γλόκτσα, εχονν, μέ τάπαραμύ-
    θια τή; δική; μου γενέτειρα; πα-
    τρίδας. ΓΙολλές λέξεις είναι ίδιες,
    μέ τό ίδιο νόημα καί την ιδία χοή'
    ση. Άπό τό γλοσσάριο στό τέλος
    τοΰ βιβλίον, ξεχώαισα, σέ μιά πρό
    χεΐιρη θεώρηση, 98 λέξεις, ποΰ αϋ-
    τές ακριβώς καί μέ τό ίδιο νόημα
    ΰπάρχονν καί στήν Κύπρο. Καί αϋ-
    τό βεβαία —έ'να δεϊγμα καί αΰτό
    άπό τα πάμπολλα— χαραχτηρίζει
    την άπό κάθε πλευρά ένότητα δλων
    των τμημάτιον τοΰ ελληνικόν ε-
    θνους. Καί αύτό, βεβαία, μέ σνγ-
    κ.ίνησε Ίδιαιτέρτος.
    Μέλης Νικολαΐδης
    ΜΙΚΡΑ ΣΙΑΤΕΣ ΛΟΓΟΤΕΧΝΕΣ
    ΑΠΟ ΟΣΑ ΕΝΘΥΜΟΥΜΕΘΑ
    ΠΑΥΛΟΥ ΦΑΩΡΟΥ "ΒΛΑΣΗΣ ΑΣΙΝΑΡΗΣ,, ευχαριστεσ αηαμνησει^απ' τη ζοη της πολησ
    "~~~-~~~~~ Ι .---......».. πΑΐτινΐίΐΤ ΜΙΤΑΗΛΙΑΩΝ
    Τοΰ κ. ΝΙ ΚΟΥ Ε. ΜΗΛΙΩΡΗ
    ΛΕΩΝΙΔΑ ΚΑΙ ΠΛΑΤΩΝΟΣ ΜΙΣΑΗΛΙΔΩΝ
    .ΝΛ.ΚαΤΛΠΛΗΚ-ΤΙΚΗΣ ΠΛΟΚΗΣ
    ' ΙΓΓΟΡΙΚΟ.. ΛΝΛ1'Νίϊ2Μ
    Ι ΘΗΣΑΥΡρΐ ΤΟΥ ΚΙΑΤΙΠΟΓΛΌ
    φ
    τό άρισταϋθγημο τού ,ϋΈΦΑΝΟΤ ΞΕΝ·'Τ:
    λ2? ΑΙΑΊίΟΛΟΣ 2ΓΗ-Ν ΤΟΤΓΚ'Α»
    ·ΑΤΤ"ΌΤ-'Γί·Τ
    31 δόν
    "Επέστρεψε λοιπόν ό Κοκκαλάς
    τό στιλέτο στό μαΰρο καί τόν πα-
    ρακάλεσρ. νά τοΰ άποοίαλύψη τή μυ
    στική το·υ κοάνττη. Ό ΙΙιέρ έλ Μα-
    ξοΰρ τό πήρε μειδιώντας περήφανα
    στά χέρια τού, κοίταξε κατά;ΐατα
    τόν Δανιήλ καί τοΰ εΐπε:
    — Ή κρυψώνα τού βρίοκεται
    στό διπλό τού Οηκάρι, ποΰ δπος
    βλέπεις άπό τό πάχος τού καί άπό
    τό βάρος τού, δείχνει σημπαγές.
    Καί δμο>ς δέν είναι.
    Κράτησε τό θηκάρι μέ τό ζερβί
    τού χέρι κίά μέ τύν άντίχειρα ή,
    μάλλον μέ τό νύχι τοΰ άντίχειοα,
    τοϋ δεξιοΰ τού, εφερε μιά στροφή
    σ' ενα αύλακωμένο: κουμπί άπό ρου
    μπίνι πού βρίσκονταν στό λαιμό
    τοΰ θηκα.ριοΰ, σά νά ξεβίδονε :νά
    βίδα. "Τστερα μέ τόν άντίχειρα
    τοΰ άριστεριοΰ τού χεριοϋ πίεσε τό
    κουμπί έκείνο, χουφτιασε τό θηκά¬
    ρι στό δεξί τού χέρι καί τό τράβη-
    ξε εξω, κρατώντας τή λάβη μέ
    τό άριστερό.
    Μέ την κινήση έκείνη, έ'μεινρ στό
    δεξί τού χέρι, ή όλόχρυση θήκη μέ
    τα πολύχρωμα πετράδια, ένω στό
    άριστερό, τό στιλέτο, μέ>σα σέ μιά
    άσημενια θήικη μέ λεία έπιφάνεια.
    — Αύτό εΐνα», εΐπε. Άνάμεσα
    στίς διιά αύτές θήκες ϋπάοχει ενα
    κενό, ταία χιλιοστά άπό την κάθε
    οψη τοΰ στιλέτου, μέσα στό όποϊο
    μπορείς νά κρύψης Ινα μήνυμα, άρ
    κετών φύλλων χαρτιοΰ. "Οπο>ς εΐ-
    δατε, καί στήν περίπτανση άκόμα
    ποΰ θά δοκιμάσοΐ'ν νά πιέοουν τό
    κουμπί,, δέν θά πετύχοτ»ν νά άποχω
    ρίσουν άπό τό στιλέτο την έξιοτερι-
    κή τού θήκη. Πρέπει άπαραίτητα
    νά γυρίσουν άπάνο - κάτω τό κον
    μπΐ. Μά καί άν άκάμα τό κάνονν,
    πάλι δέν θά βγάλονν την έξ(υτερι-
    κή θήκη, γιατί, γιά πιό μεγάλη ά-
    σ(Γ»άλεια, ΰπάο^ει αντό τό χρναό
    μααλάκι στή αύτη τοΰ έξωτερπκοΰ
    θηκαριοΰ, ποΰ &μα τό διδοίκτης,
    περνοντάς τού δύο στροφές, απά¬
    νω στό θηκάρι (καί τοΰ εδειξε τό
    μπαλάκι) τα δΰο θηκάρια ρνσοιιια-
    το>νονται. Μόνο μέ προδοσία, κα -
    τέληξε, μπορεϊ ν' άποκαλΛκρθή ή
    μυστική κρυψώνα αΰτοΰ τοϋ μαχαι-
    ριοΰ κι ίός τα τώρα, είσθε οί πςώ-
    τοι καί οί μόνοι ποΰ την ξέρετε.
    — Σ' εύχαριοτοΰμε γιά την ίμ
    πιστοσύνη, Ικανε ό Κοκκάλ.ας, μ«
    νομίζο) πώς την ξερει καί κάποιο;
    «λ'λος.
    •— Ποίος;
    — Μά άπλούστατα, ό κατασν.ευ-
    αοτής τού.
    — Αύτό έννοείται, εκανε ό Πι
    έρ, άλλά αύτός δέν ζή πιά. Σκοτώ
    θηκε στή μάχη τοϋ Άούστερλιτς.
    Ή ν.οντέσσα μελαγχόλησε.
    — Πάρε τοϋ εΐπε ί'στερα τό υπό
    μνημα καί κρΰψε το.
    Ό Πιέρ τό πήοε καί μπροστά
    στήν κοντέσσα καί στόν Κοκκάλα
    τό !'κρυι)>ρ μέσα στό στιλέτο τον.
    — Καί τώρα κνπία μου, τής εί-
    πε, δώστε μου ('έσες άλλε; έντολές
    έ'χετε, γιατί πρέππ νχ'ι γυρίσο) στό
    Σ εράϊ.
    — Έγώ φίλε μόν Πιέρ, δέν έ'-
    χ(ι) καμμιά άλλη έντολή νά σοίί Λι·Ί-
    σο). Έκείνο ποΰ θέλο) άπό έ<;έν"ί, είναι νά καταφέρη; να, φτάση αύ¬ τό τό ύπόμνηιχα στά χέρια τοΰ Σουλτάνον, αύριο τό προ)ί. "Λν ό φίλο; μας ό κ. Δανιήλ, Ιχπ νά σοΰ παραγγείλη τίποτε ά'λλο, δέν ξέροι. — "Οχι, εΐπε ό Κοκκάλ.ας. Έ- κτό; <τ·υσικά άπό τοΰ νά σι·νχεν - τρώση καΐ νά μάς ερέρη, δσες πλ.η- ροφορίες σχετικές μέ την προσ - πάθειά μας μπορέση. — Μποροΰμε λοιπόν νά φύγου- με, δκανε ή κοντέσσα κα! βγήκε πρώτη άπό την καλύβα. Την ακολουθήσαν καί οί άνδρες Καβάλλησαν στ' δλογά τους καϊ τράβηξαν δλοι μαζύ κατά την πα- ραλία. Στό δράμο ό Κοκκαλάς, διηγή- πτομέρεια, τή σιΐήτηοη ποΰ είχε ίκεϊνο τό άπόγει>μα μέ τόν Σουλ-
    τάνο πάνο) στί; μρταρρυιθιιίσρ^,
    καί τή; ανεκοίνωσε τίς σκέφρι;
    τού καί τα μελλοντικά σχέδιά τον.
    Ή κοντέσσα, ποΰ ήτανε ποτισμέ
    νη μέ τίς φιλελεύιθρρε; άρχές τής
    έποχής της καί ποΰ άγαποΰσε ε'ιλι
    κρινά τοΰς "Ελληνες καί πονοΰοε
    γιά την κατάντια τους, τόν άκον-
    γε μέ μεγάλη ευχαριστήση καί κά
    θηκε στή κοντέσσα μέ κάθε λε -
    θε τόσο τύν διαΓ>ρβαίο>νε ότι θά εί¬
    χε άμέριστη τή βοηθεία της.
    "Οταν φθάσανε στό Μέγαρο τής
    Πρεσβείας, υ Κοκκαλάς εμεινε γιά
    νά χαιρετίση τόν Πρέσθν καί ό
    Πιέρ, τόν καληνύχτισε, όπως κα'ι
    την κοντέσσα, φίλησε την· γι»ναίκα
    τον, (δέν ήτανε ό ανθρωπος εύΛΌΰ-
    χος, δ.αως κακώς άναο>έρεται στήν
    304 σιινέχεια) πού τόν περίμενε (ή
    γυναίκα τού δοΰλ.ευε στήν Πρεσ-
    6εία) παρέδωσε τό ίίλογό τον στύ
    Σείση πού παρέλαβε καί τό δλογο
    τής πρέσβειρας καί μέ τα ά-κάτιό
    της, πέρασε στήν άισιατική άκτή
    καί γύρισε στό Σεράϊ. Στήν Πν-
    λη δμος ή φρουρά τόν έμπάδισε νά
    μπή. Τόν παρουσίασαν στόν Κα-
    πουτζημπαση κι' έκείνος χο>ρί; καμ
    μιά εξηγήση τόν Ιστειλε μέ συνο-
    δεία στό Γραφεϊο τοϋ Χαλέτ Έ-
    οριέντη, ποΰ έκείνο τό βράδυ ξαγρυ-
    ΐτνοΰβε.
    — Άπο ποΰ ε'ρχεσαι; Τόν έρώ-
    τησε μό^,ις τόν εΐδε.
    Ό Πιέρ έλ Μαζούρ, τοΰ άπάντη
    σε άτάραχα:
    — Άπό τα Θεραπειά.
    Ό Γραμματέας τοΰ Σοιν?.τάνοΐ< σούριθισε τα φρύδια τον: — Καί τί ζηίτοϋσρς στά Θεοα - πειά; — Πηγά νά δώ τή γνναίκα μου. τοΰ άπάντησε, χω
    Ο ΕΡΧΟΜΟΣ ΤΗΣ ΑΝΟΙΞΗΣ
    "Ανοίξη, χιλιόμοοφη καί μνροι-
    (δάτη
    ό έρχομός σον, στίς καρδιές μας
    (μιλεϊ.
    "Λνθισαν δλα' λονλουδίζει
    καί ή μικρή φτωχή μόν αΰλ.ή.
    Τ:: πάντα όμύρφηαν καΐ ατί;
    (καρδ'έ; μας
    έ-'^ερες θέρμη, φο>ς καί χαρά.
    Τώρα ποΰ ήρθες, μείνε -,ιοντά
    (μας
    καί μή μάς φ-ύγης άλλη φορά.
    ΑΝΝΑ ΜΑΡΙΝΑΚΗ
    Έν Χαϊδαρίω τή 15.3.1970
    Μέσα σέ δυό χρόνια καί Οστερα
    άπό τό πρίότο ίστορικό παιδικό τού
    μυθιβτόρημα «Τόν καιρόν τοϋ ΙΙα-
    λαιολόγον», δ Παΰλος Φλώρος κυ-
    κλοιψόρησε τό δεύτερο παιδικό καί
    πάλιν, μυθιστόρημά τού, τό «Βλα¬
    ση; Άσινάρης», στίς έκδόσεις Γ.
    Σ. Βλέσβα τής Βιβλιοθήκης ΙΙαι-
    δικοΰ Κόσμον, καί μέ είκονογράφη
    ση τοΰ Βύρ. Άπτόσογλον.
    "Αμεση καί στενή είναι ή συσχέ
    τιση των δΰο αυτών βιβλίων. Ό
    :^ΰθυς τοΰ δευτέρου τούτου μυθι-
    στορήματος δένεται μέ την ϋπύ-
    Οεση τού προηγούμενον. Ό κεντρι-
    κύς ήρωας τοϋ πρώτον, ό Νικητάς
    Άσινάρης, άγωνιστής δίπλα στόν
    τελενταϊον αΰτοκράτορα τοΰ Βυζαν
    τίου, τόν Κωνσταντίνον Παλαιολό
    γο, μετά την πτώση τής Βασιλεύ-
    ουσας, συνδνάζρται σ' ενα γενοβέ-
    ζικο καράβι, ποΰ τόν βγάζει στήν
    ΙΙάτμο. Καί έκεϊ, στό νησί τοΰ «ΤΙ-
    οϋ τής Βοοντής/, εγκαθίσταται καί
    άναπτί'οσει την οίκογένειά τον.
    Έχουν περάσει πάντως κάπου
    τριακόσια καί περισσότερα χρόνια
    άπό τότρ. Άπόγονοι τού Βνζαντι-
    νου εκείνον πολρμιστή ζοΰνε τώρα
    στή Σκάλα των Βονρλών, κ.οντά
    στίς άρχαίες Κλαζομενές. Τα
    Βονρλά ή ό Βουρλά;, τύπο; καί
    τούτο; σωστός καί ποΰ προτιμδ
    νά χρησμοποή ό Παϋλος Φλίδρος,
    είναι ϋποις θιμονμαστε, δ τόπος τής
    άρχική; καταγογής των Άσινάρη-
    ίΐί'ΐν.
    Κ(ά ό ενας άπό τοΰς άπογόνους
    ./ί'τοΰς, παιδύπουλο, άλλά μέ φλο-
    γτρή ψυχή καί θαρραλ.έο φρόνηιμα
    κ ;ί ιιέ δνπρα καί μεγάλας φιλοδο-
    ϊίες, εχει κληρονομήσει, μαζί μέ
    την π^λαιότατη οίκογενειακή παοά
    οοσ τύ αΐοθημα μιάς άρχοντιάς
    καί ίΊ·α χαητι'· Γίνηι τό σχεδιάγραμ
    ιια τοϋ μέρους στό Κούκουλο, κον
    τα στά Θυάτειρα, τό Άξάρι τής
    τονρκοκρατίας, ίίπου δ Βνζαντινός
    άρχοντας Σο>φρόνης Λεγάς, μιά
    πολΰ γραητική καί πολ.ύ ενδιαφέρον
    σα ποάγματι φνσιογνιομία τοϋ προ
    Γ,γοιιιιένου ιυθιπτορή,ματος, ?χει
    κούψει τό θησανρό τού, μετά τόν
    Ηε,-ΐεσμό τού, δταν κυριάρχησαν
    στίς πΓριοχές έκεΐνες οί Όσμανλή-
    δες Τούρκαι.
    Ή άναζήτηση καί ή άνακάλυ-
    ψη τοΰ θΓ,σανροϋ αυτού, ά.ιοτελΓΪ
    τό ΐδανικό τής ζιοής, τό 6ο«Λΐκό
    σκοπό τής υπάρξεως τοϋ νέου Ά-
    σινάρη, τοΰ Βλαση Άσινάρη. Σ'
    έ'να δημοσίευμα τοΰ «Προσφυγικοΰ
    Κόσμου», μετά την εκδοθή τοΰ
    «Βλαση Άσινάρη», δ συγγραφέας
    τον, μας λέγει, πώς «ή άνεύρεση
    τοϋ θησαυροΰ αύτοΰ συμβολίζει τόν
    ξαναγεννημύ τής Ρωμιοσύνης».
    Ασφαλώς μποροΰμε νά τόν δε-
    χτοΰιΐε αυτόν τόν συιμβολισμό. Ή
    άνεΰρεση τοΰ άναζητούμενου θησαν
    ' ροΰ, συμπΐττει κιόλας μέ μίαν έπο-
    χή, κατά την οποίαν εχει άρχίσει
    νά άναπτύσσεται μέ συστηματικό-
    τητα, μέ ενταση καί άποτελεσματι-
    κότητα, τό έθνικά - πνενματικό ξα
    ναζωντάνεμα τοϋ "Εθνονς.
    (Συνέχεια έκ τοϋ προηγοκμένου)
    Στέλνανε μέσα μΐ'στικούς καϊ
    μέ μιά κιμο>λία, χο>ρΐς νά τούς άν-
    τιληφθοΰνε, στιμεκόνανε τή ράχη
    αυτών πού πυροβολούσανε κ' ϊτβι
    δταν Εβγαιναν εξο άιπ'τόν περίδο-
    λο τής 'Εκκλτκτίας, οί έν περιδολή
    Λστυνομικοί τού; άναγνο>ρίζανε,
    φεία τή; Βιέννη; καί τή; Βενετί- τούς πήγαιναν στό καρακόλι κ' ΰ-
    άρχίζοΐ'ν σέ λίγο νά κνικλοφο- στερα άπ' ?να διώ βοοντερά χά -
    Ό Έλληνισμός θεμελιώνει την
    άναμενομένην πιά βάσιμα, έθννκή,
    κρατική τού άνασυγκρότηση. Καί
    ή παιδεία αποτελεί τό άσφαλέστερο
    θεμέλιο. Σχολεϊα ίδρύονται τό Ι¬
    να μετά τό άλλο, σέ διάφορες πε-
    ριοχές τοΰ σκλαβωμένου Γένους.
    Βιβλία άπό τα έλ.ληνικά τυπογρα-
    ρουν παντοϋ.
    Ό Κοραής, ό Μεγάλος Δάσκα-
    λος, ό σημαντικότερος έθνικός,
    καθοδηγητής, ξεκινό; άπό τή Σμύρ
    νη γιά την ύψίστη αποστόλη τού,
    την εκπληρώση τοϋ χρέους τού, δ-
    πυις τό πίστευε, πρός τούς όμοε-
    θνεΐς τού καί την έποχή τού. Ση-
    μαντικό γι' αύτό είναι πού καί στό
    βιβλίο τού ΙΙαύλου Φλώρου, ό η-
    ρωά; τού, παλλτίχαρόπουλο πιά, ό
    Βλαση; Άσινάρη;, μετά την ά-
    νεί'ρεση τού θησανρού τοΰ Σωφρο-
    νίον Λεγα, σνναντά τόν έθνικό τοΰ
    τον δάσκαλο, στό μώλο τή; Σμύρ¬
    νη;, δταν προετοιμάζη την αναχω¬
    ρήση τού άπό έκεϊ καί κουβεντιά-
    ζει γιά λίγο μαζί τού. .
    Κατά την αναπτύξη τοΰ μύθον, |
    μέσα στά παραπάνοι πλαίσια, την
    περιγραφή προσώποιν, τοπίων, κα-
    ταστάσεων καί περιπέτειαν, δίνε- |
    ται ή εΰκα«?ία στόν Παΰλο Φλώρο
    νά εκμεταλλευθή άποδοτικά τα ά-
    ναγνωρκτμένα λογοτεχνικά τού προ
    σόντα καί νά μάς δώση έ'να έλληνι- |
    κό παιδικό πεζογράφημα έπαγογό
    πραγα'ΐτικά. Στήν παράδοση πού
    έ'χει δημιονργήσει στό είδος αύτό,
    σάν ποωτοπόρος ή Πηνελό»τη Δέλ-
    τα μέ τα παιδικά ίστορικά της μυ-
    θιστορήιματα «Τα μντσικά τού Βάλ
    τού», «Στόν καιρόν τοΰ Βουλγα-
    ροκτόνου», «Γιά την Πατρίδα» καί
    άλλα καί πού όπως ξέρομε, πολύ
    διαβάστηκαν, δ Παΰλος Φλωρος ]
    προσθέτει τώρα τή δική. τού προσ- ,
    φορά καί ή δποία κατά τίς ύπάρ-
    χουοες πληροφορίες, έ'χει κι' αυτή
    μίαν άνάλογην άπήχηση, ίδκος με-
    ταξύ τοΰ άποκλειστικότερον άνα-
    γν<ι>στικοΰ κοινοϋ, πρός τό οποίον
    αυτή άπενβύνεται.
    Άκόμη ,μποροΰμε νά ση,μειώοου-
    με καί μίαν δλλη σημασία στά παι
    δίκά Ιστορικά μυθιστορήματα τοΰ
    Παύλου Φλώρου, ιδιαιτέρα άξιο-
    σημείωτη μετά τα συντριπτικως ό-
    λέθρια γιά τό "Εθνος αας περιστα-
    τικά τοΰ φθινοπώρου τού 1922. Ά-
    ναφέρεται στήν έπιδίιυξη τοΰ συγ-
    γραφέα, νά ζωντανεύση στήν ψ>χή
    των νέον 'Ελλήνων την ιστορικήν
    σπουδαιότητα τού Μικρασιατικοΰ
    'Ελληνιβιμοΰ νά διεγείρη τό ενδια¬
    φέρον τού; γιά τα γεγονότα, μιάς
    μακραίωνη; καί πολνκύμαντης έθνι-
    κής περιόδου. Βεβαιώνει έ'τσι την
    πίστη στό χρέο: τον, σάν Μικραβιά
    τη λογοτέχνη, νά δημιουργήση κι'
    αΐΓΓΟς, μέσα στόν κΰκλο των πνευ-
    ματικών τού άσχολιών, τίς προϋστο-
    θέσει; νά μή σβήσουν άπό τού; έ-
    πιγιγνομένους οί μνήαες των τόπυκν
    εκείνον καί των χρόνοιν εκείνον.
    ΝΙΚΟΣ ΜΗΛΙΟΡΗΣ
    στούκια, τούς ?στελναν στά σπίτια
    τους!..
    "Οταν πιά δ γνωστάς τοϋ Γιουβα
    νάκη είπε αύτά τα τελευταία λό-
    για, ?6γαλε Ινα βαθυ άναιστεναγμό
    κι' άκοΐιμ'ΐηοε τύ κεςράλι τού στήν
    ,-Γθλνθρόνα, γιά νά ξεκουραστή. Μι
    λοΰσε τόση ωρα καί φλυάρησε τό¬
    σο πολύ πού κόντεψε νά μπαϊλντή-
    ση!.. "Ομο)ς ό Γιον>6ανά·κης ε'κα-
    νε τή δουλειά τον. Σ νγκέντρωνε ΰ
    λικό γιά τό βιβλίο τού. Κι' άπ' έ-
    >.γϊ καί πέρα καρφί δέν τοΰ κ.αί-
    ονταν... Μετά τα συνειθισμένα εύ-
    χαριστώ, μερσί καί τίς χειραψίες,
    τράβηξε γιά τό σπίτι τού νά κοι¬
    μηθή, γιατ' ήτανε κουρασμένος κ'
    ήτανε καί πολύ άργά.
    Λ
    Μιά Κυριακή άπόγευμα, ΰστερα
    άπό τέσσερις πέντε μέρες, ό
    ς μέ τόν πατέρα τού ζ^
    κάμανε την έπίβκεψί τον; —όν
    γνίιχττό μας Δρμοσιογράφο. Μόλις
    τούς είδε, χάνηκε πολΰ καί τοΰς
    ε-βαλε στό άνατολίτικο σαλονόκι
    τού, ποΰ ήταν γεμάτο άπό πολύτι-
    μα περσικά χαλιά. Άφ-οΰ ηπιανε
    τόν καφέ τους, δ κ. Χρηστάχη;
    δρχισε νά {ιπαγορευη στόν Γιον6«.
    νάικη.
    — Στά περασμένα δπω; χαί
    σημερα <η'νπθίζανε την Πρωταπρι ?.ιά, μικροί καί μεγάλοι νά λένρ ψέμματα, προσπα,ιθώντας νά 6ροΰ- νε κανένα χαχά, νά τόν στείλουνρ γιά πράσινο χαβιάρι καί κατάπι οί εξυπνοι νά γελάσουνε είς 6άρο; αύτοΰ τοΰ τΐφελοϋς... Άφορμή πίρ νοντας άπ' αυτή τή συντιθεια, εχα μα τό σχρδιο στό μναλό μόν, γιά ίνα Θεατρικό ϊργο, γά μιά κωμο>-
    δία, ποΰ σκέφτομαι μάλισττα νά δώ
    «(ο τόν τίτλο «Πρωταπριλιά».
    Αύτό λοιπόν τό σχέδιο σκέφθη-
    κα νά σοΰ τό δώσο) γιά ύλικό γιό
    τό βιβλίο σου. Καΐ τώρα μέ λίγ,χ
    λόγια ή υπόθεστ.
    — "Εξω άπ' την Πόλη, ?ως δυό-
    μιση ώρες μακρυό, βρίσν.οΐ'νται
    δνό πλοΰσια έλΛηνικά χο>ριά.
    (Σ υνεχίζεται)
    ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΝΑΤΟ
    ΣΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΗΣ ΚΛΊΌΧΗΣ
    ΜΙΑ ΕΛΛΗΝΙΔΑ ΣΤΗΝ ΚΑΤΟΧΗ
    Σιύν (>'>οδομικόν Συν)σμόν δ
    Νέι>; Πόντος. είς Νταοΰ Π«ντέ-
    / η;, πωλοΰνται οίκάτεδα πρό;
    Ιι- χιλ. καί μέ ευκολίας. Τηλέφ'
    97-1.21.0.
    Τοϋ συνεργάτου μας ΔΗΜ.
    (Σννέχεια έκ τοΰ προηγουμένου)
    — Δεσποινί; Μάκα Θά σάς έμπι
    στευθω μιά δύσκολη καί έπικίνδν-
    νη συγχρόνως ΰπηρεσία... Ξέρω
    πώς δέν θά άρνηθήτε, γιατί σάς
    γνωρίϊω πραγματικά μίαν 'Ελλη-
    νίδα... Είναι μιά ΰπόθεση πού σεϊς
    μονάχα θά μπορέσετε νά την φέ
    ρετε ως τό τέλο;. "Ετσι θά προσ-
    φέρετε υπηρεσίαι καί στήν Πατρίδα
    μας καί στήν σΰμμαχύ μας Αγ¬
    γλία.
    — Σάς άκοΰιο κύριε Νέστορα,
    είπε ή προϊσταιιένη.
    -— Λοιπόν, εξακολουθήση δ εφε-
    δρο; άξιιοματικός, ίχω κάποιον
    μοΐγγό, πού θά τόν μεταφέρετε
    στήν Άθήνα... Είναι άνάγκη νά
    βρίσκεται έκεϊ σέ πέντε - έξη μέ-
    ρΕς",
    Τα βλέμματα των δύο συναντήθη
    καν καί ή έξήγησι; δάθηκε σιωπη-
    λά. Ή προϊσταμένη κούνησε τό κε-
    φάλι τη; λίγο πρό; τα κάτω καί
    τα χείλη της ψιθύρισαν τή λέξη
    «καλά». Καί χωρίστηκαν γιά νά
    πάη ό έ'φεδρο; στύ σπίτι τού καί
    νά προρτοιμάση τό ταξίδι τοΰ "Αγ
    γλου.
    Την έπομένη ή κοπέλλα πήγε, ο
    πω; πάντα, στό Ίταλικό φρουραρ-
    χεϊο. Κάθε τόσο πήγαινε στήν Ά¬
    θήνα καί έ'φερνε τρόφιμα γιά τό
    σνσσίτιο των παιδιών.
    Κεϊνε; τίς μέρε; κατορθώνει καί
    δγάζει άπό τό Ιταλικό φρουραρχεϊο
    δι<ό δδειε; γιά δΰο έργάτε; πού θά βοηθούσαν τή μεταφορά των τροφί μων άπό την Άθήνα... Ή μία α¬ δεία άνήκε στύν μονγγύ μέ το ό'- νομα Τζώνης Νικολαίδη;. Την άλλη μερά εφενγε γιά την Άθήνα κάποιο στρατιωτικύ τραϊ- νο. Στό σταθμό ήρθαν ή προϊστα- μένη των συσσιτίων, οί δύο έργά- τες καί ό έ'φεδρύς μα; Νέστορα;, ποΰ παηακολονθοΰσρ άπό μακρυά δ λε; τίς κινήσει; στό σταθμό. Γιά αι ά στιγμή ό μονγγός πέρα- ηε άπύ κοντά άπ' τόν έ'φεδρο καί τόν χαιρέτησε ιιέ τό κλείσιαο τοΰ άριστεροΰ τού ματ ού. Τό τραίνο ήταν έ'τοιμο νά φνγη. "Ολ.οι μπήκαν στά βαγόνια τους καί τό τρ'.Ίνο ξεχίννσε. ΟΊ δ·ό ι ο γάτες μπήκαν σ' έ'να βαγόνι καί ξαπλωμένοι κάπνιζαν, μά δέν μπο- ροΰσαν νά συνεννοηθοΰν, γιατί ό Ι'νας άπ' αύτούς ήταν μονγγός!... Ή προϊσταμένη μπήκε καί κείνη σ' ενα Ιδιαίτερο βαγόνι, ποΰ κείνη τή στιγμή επαιζε μέ τή ζωή της. Άκουμπισμένη στόν καναπέ τοΰ 6α- γονιοΰ ίβλεπε άπύ τό παράθυρο νά περνοΰν οί πρασινάδες των 6ου- νών, οί χαράδρες, τα μονοπάτια, τα βράχια, οί διάφορες όμορφιές τοΰ βοννοΰ καί στό πανύραμα έ- ΛΟΥΤΣΟΓΙΑΝΝΟΠΟΓΛΟΥ κεϊνο ίκλεισε τα μάτια. Κοιμήβη- κε. Καί μέσα στόν Γιπνο της 'ίκοτ:· τα σφυρίγηατα τοϋ τραίνον καί αί- σθανότανε τό τράνταγμα τοΰ 6α- γονιοΰ. Σέ λίγο, μέ τα μάτια κλει στά, έ'δλρπε δνειρα κιιί βογγοΰσε άπό ίφιάλτη. 'Τπόφερε. "Ε^δλεπε πώ; οί Ι¬ ταλοί καί οί Γερμανοί ?πιαναν τύν "Αγγλο πού προσποιόταν τόν μονγ- κό έογάτη. "ΕΛλεπε πώς οί Γερ¬ μανοί έμπαιναν στό βαγόνι της γ.<ά την επιαναν. "Εβλεπε πώς την ώ- δηγοΰσαν στόν τόπο τής έκτελέσΓ- ( οί;. "Εβλεπε τό έκτελεστικό άπύ- σπασμα νά σηκώνη τα δπλα καί νά σημαδεΰη, ένω ό άξιωματικός τού άποσπάσματος νά δίνη τή διαταγή τοϋ πυροβολισμοΰ, φοη'άζοντίΐς: πΰρ! Άκονσθηκε ί'νας κρύτος. Ή Μ¬ πέλλα τινάχβηκε άπότομα. (Συνεχίζεται) Δημ. Κουτσογιαννόπονλος ΝΟΣΤΛΛΓΙΑ Σένα καταπράσινο ντ;σί μου. νο- σταλγώ κάθε ώρα κα'. στιγμή. Στά χο>ράφια σον καί στά λειβάδια σον
    πό ΰπ'ρασα τα πά δΐκά μόν χρόν.α,
    τα ξένοιαστα.
    Στού; μαγευτικούς' ν.άμπους σο'.',
    ποΰ χρνσίζο·ν καί κνματίζουν τα
    στάχνα. Στά περιδόλια σου, π ,ΰ
    μοσχομνρίζοΐΎ.
    'ίΐκεϊ κοντά σου πετά πάντα ή
    ψνχή ΐ'ΐου καί ή ςραντασία μόν. "Ο-
    λη ή ππιδική ζο>ή πού πέοασα κον¬
    τά σου έρχεται στό νοΰ αον καί μόν
    θυαίζει τα μικρά διάστημα τής νριό
    τη ςμον ,ποΰ πέρασα κοντά σου.
    Τα φθινοπωρινά σου δειλινά, τα γε-
    μάτα ποίησι. Οί πρωϊνρς σου αίοες
    ποΰ έ'νο(ο·θα νά μοΰ χαϊδεύουν την
    άκοή. Οί ρεμιιατιές καί οί άπόνρη
    μνες πλ^αγιές σου καί δλα τα θαυ¬
    μασία τοπία σον, «ου ερχονται στό
    νού κά6ε στιγμή. Γι' αύτό σέ θυ-
    μάμαι μέ πόνο καί σέ νοσταλγώ
    πολ.υαγαπημένο μου ΝΗΣΙ εΰχο-
    μαι νά άξιοθώ νά ξαναγυρίσο) στό
    αγιο χώμα σου καί έν.εϊ κοντά σου,
    μέσα στά Ιλατα καί στά πλατάνια,
    νά άφήσο) την τελευταία μου πνοή.
    Χ. ΖΟΤΡΟΣ
    ΣΤΝΕΛΕΙΑ έκ τής 1ης σελίδος
    ή Ιταλία, τό Βέλγιον, ή Δανία, ή
    Νορ·5ηγί«, ή Όλλανδία, ή Πορτο-
    γαλία, τα Λουξεμβοΰργον καί ή Ί
    σλανδία ήτοι δώδεκα Κράτη. Διά
    τοϋ Σύμφωνον τούτον διεκηρύχθη
    δτι:
    «Πάσα έ'νοπλος επίθεσις στρεφο¬
    μένη εναντίον ενός ή περισσότερον
    μελών, θά λ.ογίζηται ώς στρεςρο,μέ
    νη εναντίον δλων ταυτοχρόνως καί
    θ' άντιμετοπίζεται άς τοιαύτη παο'
    δλων των Κοατων - μελων ήνμ>μέ-
    ν.ον».
    'Επί τή βάσει δέ τοΰ δρθρου 10
    τοΰ ΣυμφοΊνου προσεχώρησαν είς
    τουτο ή μέν "Ελλάς καί ή Τουρκία
    τάν Φεβρουάριον τοΰ ϊτονς 1952,
    ή δέ Δντική Γερμανία τόν Μάϊον
    τοΰ ε'τους 1955.
    Κατά την υπογραφήν τοΰ Συμ-
    φώνου ό Βέλγο; ύπουσιν των έκ τοΰ Κα
    τα.στατικού άπορρεοιισών υποχρεώ¬
    σεων τού είς πάν δ,τι άφορά την
    συνεργασίαν των Κρατών - μελών
    είς τόν πολιτικόν, κοινωνικόν και
    οικονομικόν τομέα γενικώς διά την
    εμπιερίπν των Λαών των.
    'ΕδΓΐαιουργήθη δέ μία κοινή στρα
    τμοτική οργάνωσις, μέ δίκτΐΌν δι¬
    οικήσεως, όπερ καλύπτει όλόκλη -
    ρον την περιοχήν ευθυνής τοΰ ΝΑ
    ΤΟ καί έξασφαλίζει την σννεργασί
    αν καί την ένωσιν των συμμαχίαν
    τούτου, οΐτινες διαρκώς έπαυξάνον
    ται καί τελειοποιοΰνται.
    Χερσαϊαι, άεροπορικαί, ναυτικαι
    δυνάμεις, βάσίΐς, δίκ.τυα τηλεπικοι-
    νκονίας, αποθήκαι καχισίμων καί
    πλείστα ^ργα ΰποδο·μή; τελοΰν ΰ-
    πιι τόν έ'λεγχον τή; κοινη; άνωτά-
    τι.ς στρ.ιτιοτικής όργανώσείος, 6ελ
    τιοΰμεναι διαρκώς, μετά των έπί-
    σης τελειοποιοΐ!μένων πυρηνικών δ
    πλώ ν καί τής άτομικής δάμβα;, ώ-
    στε νά καθιστοΰν αδύνατον πλέον
    την μαζικήν χμένη « Σ τρατιοηική Επι -
    τοοπι'ρ, ήτις άποτελεϊται έκ των
    Άηχηγϊον των Γενικών ΈπιτΕλεί-
    ων των Κρατών - μελων τού, είς
    }·/. τιΤνν οποίων δρίζεται κατ' ?το;
    ώς Πρόεδρος τής 'Επι.τρο.·ττ|ς βιο-
    δοχικώς κατ' άλφαβητικήν σειράν
    των Κρατών βάσει τοΰ άγγλιχοϋ
    άλφαβήτου. 'Εδημιονργηβη δέ καί
    τριμίλές εκτελεστικόν δργανον τή;
    Στοατ1(ι>τικής 'Επιτροπης έδρεΰον
    είς Ούάσιγκτων καί αποτελούμε¬
    νον έξ αντιπρόσωπον τ(δν Άρχη-
    νών Γενικών 'Επιτελεκον τής 'Αμτ
    οικής, τής Βρεταννίας καϊ τής
    Γ<;ο^>;,ίσανε στόν άνεμο,
    τα πήρε ή βροχή,
    στύ πέραομά τού δ καιρός,
    έσφ-ράγισε μέ 6ούλα,
    τό πρόσωπο, τό σώμα μου,
    μαζί κιι την ψυχή.
    Τή ν-ιότη μου πλημ/μύριξε
    ό πόθος γ ή έλπίδα.
    Μικράς ί,ταν οί λύπες μόν,
    μέγα : ς ο;. χαρές·
    Μά οπιν πρωταντίκρυσα
    την .τ:.ώτη μου ρυτίδα,
    μέ ζοισιΧ'τ τα βάσανα,
    μέ ιιιά;, κι' οί συμφορές.
    ΙΙεράο ;ν-· αά χρόνια μου,
    πλη-θαίναν' οί ρυτίδες,
    οέν θέλω στόν καθρέφτη μου
    ν α ςίςω ούτε ματιά.
    Τό όνειρα πετάξανε,
    ;'ΐι(ι·,καν οί έλπίδες.
    Δΐν με, ((ί.ίΊι'ζει ό θάνατος,
    ίίίΐι τιι γηρατειά.
    ΛΙΛ ΛΙΑΜΑΝΤΙΔΟΤ
    Καλοΰν.αι ϊΐς Ζ ετησίαν 'ΐτ.
    κτιν.ήν Γενικήν Συνέλευσιν οί
    έτοχο: τής έταιρείας Άνώνυ-
    μος Τεχνική 'Εταιρεία Κατχ-
    σκευών ΑΤΕΚ — Λ.Ε. Άνών^
    μος Έταιρείζ την 15τ)ν Άπ'οι-
    λιςυ 1970, ημέραν Τετάρτην
    κα.ί ώοαν ΙΟην πρωϊνήν εί; τα
    £ν Αθήναις καί επί τής ό5«0
    Βαλχωρίτου 4 γραφείω αύττΐ;
    Μέ θέμχχα ημερησίας διατάξε-
    1) Αογοδοσίχ Δΐί
    Συμδουλίου τοΰ Ιτους 1969
    ανακοίνωσις τί); εκθέσεως Έ-
    λεγκτων.
    2) "Εγκρισις ΊσολογιαμοΟ
    χρήσεως 1%9 καί απαλλαγή
    τοΰ Δ·.οικητικν3 Σνμβουλίου καί
    των 'Ελεγκτών άπό πάσης ε«
    θύνης διά τό ίτος 1%ί).
    3) Έκλογή Διοικητικοϋ Συμ
    βουλίου διά την τριετίαν 4πδ
    28.6.1970 — 28.6.1973.
    4) 'Εαλογή Έλεγκτων δι*
    τό διαχειριστικόν ίτος 1970.
    Π*; μέτοχος διά να μετλσχη
    τής Γενικής Συνελεύσεως δέον
    νά καταθέση τάς μΐτοχ^; '^'0
    είς τό ταμείον τής έταιρείχς "η
    εί: τό Ταμείον Παρχααταθηκών
    κχί Δανείων ή παρ' οίαοή«ο.£
    Ίμχπέζη πέντε τουλάγιστον ή
    μέρας πρό τή; ορισθείσης δι*
    ττ·ν συνεδρίασιν τής Γενικής Ιυ
    [νελευ&δως. Έντός τί); αύτ'"
    ι προθεσμία; δέον δπως προσαγ»
    ; γη τή έταιρεία κχί τό σχετικήν
    , πιστοποίητικόν περί τής τοιαύ
    Ι της κχτχθέσεως ώ; κχί τα τυ
    χον ?γγρα-φα άντιπροσωπεύίί ·
    ως
    ως.
    τί) 10η Μ<*ρ:(ο·· Τό Διοικητικόν Συμβούλιον σ. «εοφιλίδη; ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΟΥ ΔΣ
    ΠΟΤΕ Ο ΦΟΡΟΑΟΓΟΥΜΕΝΟΣ ΔΥΝΑΤΑΙ ΝΑ
    ΑΜΦΙΣΒΗΤΗΣΗ ΤΗΝ ΑΚΡΙΒΕΙΑΝ ΔΗΑΩΣΕΩΣ
    Τέ^σαρες δικαστικαί
    'Τ,-τό ποίους ϋρους δύναται β φο-
    ηολογούμενος νά αμφισβητήση την
    ακρίβειαν τού περιεχαμένου τής φ«
    ρολ-ογικής τού όηλώσε(.ος; Τό ζή-
    τημα έξετάζεται είς την ύπ' άριιθ.
    909)89 απόφασιν τού Συμβουλιον
    τή; 'Εαικρατείας, τό σκεπτικόν
    τής οποίας εχει ώς εξής:
    «Ό φορολογούμενος δεβμεύεται
    κατ' αρχήν έκ τής φορολογικής
    τού δηλώσεως. Δύναται όμτυς κατά
    τήν αρξαμένην ενώπιον των φορο-
    λογικών δικαστηρίων, δίκην, άσκή-
    οειος ενοίκιον μέσιυν κατά τού είς
    βάρους τού έκδοθτντος φύλλον έλέγ
    χου, ν' αμφισβητήση τήν ακρίβει¬
    αν τοΰ περιεχόμενον τής δηλαχΐεώς
    τού λόγίο σφάλματος νομικοϋ ή
    ποαγματικοΰ (έκτός τού άναγομέ -
    νού είς εκτίμησιν πραγμάτων), έ¬
    νεκα τοϋ οποίον εδηλώθη πρόσοδος
    ή έν γένει φορολογητέα ϋλη άνΰ -
    παρκτος ή υπερβαίνουσα την πρά -
    γματι κτηθείσαν ή μή «ποκειμένη
    είς *ΐν φορολογίαν, έφ' όσον τό
    τοιούτον σφόλμα όφείλεται. είς πλά
    νην ή ψυχολογικήν βίαν ή είς άλ -
    λην εϋλογον αιτίαν καί άποδεικνύ-
    εται υπό τοΰ φορολογουμένου.
    Ή έπιβαλλομένη απόδειξις έκ
    μερους τοϋ φορολογουμένου ότι τό
    σφάλμα όφείλεται είς μίαν των ά-
    νωτέρω αίτιών άφορά τάς περυττώ
    σεις έκείνας κατά τάς άποίας ή δια
    πίστωσις τής αίτίας πού έπικαλεϊ-
    ται ό φορολογούμενος προϋποθιέτει
    έρευναν πραγματικήν περιστατι-
    -/ών. Τούτο δέν συμδαίνει είς τάς
    περιπτώσεις τής πλάνης περί τό δί
    χαιον, ή όποία ούδεμία άπό τής α¬
    πόψεως αυτής χρήζει άπο&είξεως.
    Τα ανωτέρω, μή ύφισταμένης άν
    τιθέτου διατάξεως, ϊχουν έφαρμο -
    γήν καί προκειμένου περί φορολο-
    γίας κληρονσμιών, δωρεών, προι-
    χών κλπ. τοΰ νόμον 1641)1919, είς
    περίπτοκτιν δηλώσεως ώς ςρορολο-
    γητέας ΰλης άνυπάρκτου ή υπέρ -
    βαινούσης την πράγματι ύπάρχου -
    σον ή μή ΰποκειμένης είς φορολο¬
    γίαν».
    άποφάΐσεις φορολογικής φύσεως
    τοεπεται ή έκπτωσις έκ των άκα-
    Οαοίστων έσόδων ωρισμένης δια -
    χαριστικής περιόδου των τόκων δα
    νείου η πιστώσεος, οί όποϊοι κα¬
    τά τήν περίοδον αυτήν είναι ληξι¬
    πρόθεσμα! καί άπαιτητοί.
    Αΰτό εδέχθη μέ την ΰπ' αριθμόν
    359)69 απόδρασιν τού τό Συμβού¬
    λιον τής Έπικρατείας.
    ΙΙΡΟΤ ΠΟΘΕΣΕΙΣ
    Ή καθιερο>μ.ένη υπό τού Κώδι-
    κος Φορολογιικής Δικονομίας υπέρ
    των φορολογουμένων εΐδική ε"νδι -
    κος προστασία, ή συνισταιιένη είς
    την δυνατότητα τής μεριοίής ή ό-
    λικίς άνακλήσεως των φορολογι -
    κων δηλώσεων των, παρέχεται είς
    αύτοι1; υπό τήν προϋπόθεσιν ότι
    Οει> {^ίσταται δεδικασμένον επί τής
    υϋσίαί.
    Λΰτό τονίξει ή ΰπ' αριθμόν 47)
    1ίΙ(ί!< άτόφασις τοϋ Τριμελοΰς Φο- ρόλον·* ου 'Εφετείου Χανίων, είς η Ο Περί τάς διεθνεΐς οικονομικάς έ πιχειρήσεις Σ Σ Η ΕΚΠΤΩΣΙΣ ΤΟΚΩΝ ΕΚ ΤΩΝ ΑΚΑΘΑΡΙΣΤΏΝ ΕΣΟΛΩΝ 'Από τοΰ οίκονομικοϋ Ιτους 1963 καί εφεξής έοραρμόζεται, χω- θ'ις νά ίχη άναδρομικήν Ισχύν, ή δι άταξις τοΰ αρθρον 6 παράγρ. 1 τού Ν.Δ. 4242)1962 «περί τροπο¬ ποιήσεως καί συμπληρώσεως φορο- λογικών καί άλλων τίνων διατάξε- ων», κατά την οποίαν άπό τα άκα- θάριστα εσοδα έκπίπτονται οί δε- δουλεμένοι πάσης φύσεως τάκοι δα νείοιΐ ή πκττώσεις έν γένει τής επι χειρήσεως, εξαιρέσει των τάκων ΰ- περημερίας λόγω όφειλής ςρόρων, εΐσφορών καί πρόστιμον πρός τό Δημόσιον ή τα ναμι/κά πρόσωπα δή μοσίου δικαίου. Λί πρό τοϋ 1963 οικονομικαί χρή σιις διέπονται άπό τήν άρχικήν δι¬ άταξιν τοϋ άρθρον 35 παράίγρ. 1 έδάφ. δ', δυνάμει τής οποίας έπι- ρμοΰς υ 'Εφετείου Χανίων, είς την οποίαν άναφέρονται περαιτέρω τ άέξής: «'Άν οί άπόψεις τοΰ Οί- κονομι.κοΰ 'Εφόοου ήθελον γίνει δέ κταί υπό τοΰ είς φόρον ύποχρέου 3ιά τής έκ μέρους αύτοΰ άμεσον ϋ- ποόολής, αναλόγως τοΰ έκ τής συμ. πτώ«εο)ς των άπόψεων καί τούτου ίπελθόντος άποτελέσματος, σχετι- κής δηλώσεως καί τής ύπογραφης παρ' άμ(ροτέρων των μερών τής χθείσης περί τής τοιαύτης ταντότητος των άπόψεονν ήτιολογη μένης πράξεως, έπέρχεται διοικητι - κώς «συμβιβαστικώς) όριστική επί λύσις τής φορολογικής διαφοράς, καθκτταμένης όρσιτικής καί άμετα- κλήτου τής επί τή βάσει τής δηλώ¬ σεως ταύτης έγγραφής τοΰ τρορο- λογσι<μένον. Έξ ου καί παρέπεται, ότι τό σχετικώς ύπογραφόμενον πρακτικόν όμοιάζε ι κατά τούτο πρός αμετάβλητον δυκαστικήν άπό φασιν, τής οποίας εχει τήν δύναμιν καί τα άποτελέσματα». ΟΙ ΤΠΕΡ ΤΡΙΤΩΝ ΦΟΡΟΙ ΕΠΙ ΕΙΣΑΓΟΜΕΝΩΝ ΑΓΑΘΩΝ 'Ε<ρ' όσον τα είσαγόμενα έκ τού εξωτερικόν «άγαθά» απαλλάσσον- ται κατά τάς κειμένας διατάξεις τόσον έκ των δασμών (βάσει τοΰ ίσχύοντος εκάστοτε δασμολογιον), όσον καί των λοιπών κατά τήν εί- σαγο>7ήν έπιβαλλομένων σνναφών
    φόρων καί τελων, άπαλλάσσονται
    ά»τό 1ης Ιούλιον 1968, κατ' άρ¬
    θρον 3 τοϋ Α.Ν. 470)1968, καί
    των τελών χαρτοσήμου (έν άντυθβ
    σει πρός τα πρότερον Ιοχύοντα 6ά
    σει τής καταργηιθείσης διατάξεως
    τής παραγρ. 3 τοΰ αρθρον 11 τοΰ
    Ν.Δ. 3717)57). Δέν άπαλλάσσον-
    ται δμως καί άπό τούς υπέρ τρί -
    των φόρονς καί τέλη, πού έπι^βάλ-
    λονται όχι λόγω τοΰ εΐδους των
    «αγαθών», άλλά δι* δλλους είδι -
    κούς λόγους, (ΐή άφορώντας είς τα
    «άνχθά» αΰτά (ώς είναι. π.χ. ό εί
    δόζ φόρος δρφανοτροφείων, 6 6-
    ,-ΐοίος έπιβάλλεται διά τα είσαγόμε-
    άγαθά έκ των λιμένων Πειραι -
    ώς, θεσσαλονίκης, Βόλου, Πατρών
    Κερκύρας, Μντιλήνης, κ.δ.).
    ΕΠΙΚΕΙΤΑΙ ΗΔΗ Η ΑΝΑΓΓΕΛΙΑ ΟΡΙΣΤΙΚΟΝ
    ΣΥΜΦΟΝΙΩΝ ΜΕ ΩΝΑΣΗΝ ΚΑΙ ΝΙΑΡΧΟΝ
    Κατά πάσαν πιθανότητα, έκτός
    των άμέσως προοεχών ημερών θό.
    έξαγγελθοϋν επισήμως αί συμαχονί
    αι μεταξύ τοΰ έλληνικοΰ Δημοσίου
    καί των κ.κ. 'Ωνάση καί Νιάρχον
    διά τα Διϋλιστήρια καί τάς παραλ
    λήλους έπενδύσεις
    Άπό έλληνικής πλευράς ουδέν ά
    νεκοννώθη μεχρι στιγμής, μολονότι
    ήτο γνωστόν άπό ημερών 'δτι αί
    διαξαγόμεναι διαπραγματεύσεις εύ
    θίσχοντο είς την τελικήν φάσιν.
    Ώς μετέοωσε ό ραιδκκρωνικός
    βταθμός τοΰ Λονδίνου, οί «Τάϊμς»
    άνεγραψαν τήν πληροφορίαν ότι τό
    Ελληνικόν 'Τπουργικόν Συμβούλι¬
    ον ενέκρινε την άνάθεσιν δύο έ-
    πιχερδών συμβάσεων των δινλιστη-
    Ρΐων πετρέλαιον είς τούς άνταγω-
    •νζομένους έφοπλιστάς 'Ωνάσην καί
    Νιάρχον, έναντι ύποσχέσεων ότι θά
    Επενδύσονν συνολικώς βιομηχανικά
    .•ΐνογράμματα είς τήν 'Ελλάδα ΰ-
    ^νς 800 έκατομμυρίων δολλαρί-
    (ον.
    "Εγκυρος πηγή άπεκάλυψεν, συ-
    νίχίζουν οί «Τάϊμς», ότι ή Ιγκρι-
    σ|? τοΰ ύπουργικοΰ συμβουλιον διά
    τήν μεγαλυτέραν έπένονσιν, ή ό¬
    ποία συνεφωνήθη ποτέ είς την Έλ
    λαοα εγένετο μετά μακράς
    διαπραγματεύσεις μέ τοΰς δύο "Ελ
    "Γνας επιχειρηματίας. 'Επίσημος
    ανακοίνωσις άναμένεται ευθύς ώς
    °ι δύο εφοπλισταί ΰπογράψουν τάς
    τελιχάς συμβάσεις έντός ολίγων ή-
    Μερών.
    ΑΙ λεπτομέρειαι των σιιμβάσεΜν
    δ«ν ανεκοινώθησαν. Πιστεΰεται ότι
    Ε1? τόν κ. 'Ωνάσην παραχωρεϊται
    τό δικαίωμα νά κατασκευάση διϋ
    λιστήριο πετρελαίου, τό οποίον θά
    δύναται νά διϋλίση ετησίως 7,5 έ-
    κατομμνρια τόννονς ακαθάρτου πε
    τρελαίον καί είς τόν κ. Νιάρχον
    παραχωρείται τό μεγαλύτερον μέ
    ρος τοΰ Κρατικοΰ Διϋλιστηρίον είς
    τόν Άσπρόπνργον μέ τ όδικαίωμα
    νά αυξήση τήν άποδοτικότητά τού
    άπό 1.800 είς 3.200 έκατομμύρια
    τόννους καί τελικως είς 4,5 έκα¬
    τομμύρια τόννους πετρελαίου.
    ΒΠΑΦΑΙ ΔΓ ΑΝΑΙΙΤΓΞΙΝ
    , ΤΩΝ Ε-ΑΓΩΓ-Ν ΝΩΠΩΝ
    . ΕΙΣ ΤΗΝ ΑΝ. ΓΕΡΜΑ-
    . ΝΙΑΝ
    Συνομιλίας επί των δυνατοτή
    των περαιτέρω άνχπτύξεως των
    έξαγωγών έλληνικών νωπών ό
    ιπωροκηπευτικών είς τήν 'Ανατ
    ^Γερμανίαν θά ϊχη, έπ' εύικαιρίχ
    τής έκεΐ μεταβάσεώς τού διά
    τήν "Εκθεσιν τής Λειψίας, δ
    πρόεδρος τοΰ Συνδέσμου 'Ελλή-
    >νων 'Εξαγωγέων Νωπών Ά-
    γροτικών Ποο»όντων κ. Καρά
    γιωργας, ό δποΐος ανεχώρησε
    <χθές διά παραμονήν είς Άν. 'Γερμ-ανίαν 15 *··ερών. ΕΪδικώ- ■τερον θά Ιχη έπαφάς μέ κρατ: ικούς είσαγωγικούς οΧ%ο^ς τής 'Ανατ. Γερμανίας, διά την επ: ■σήμανσιν των υφισταμένων δ"υ- 'νατοτήτων πρός διεύρυνσιν των έλληνικών έξαγωγών νωπών α ΰ προϊόντοτν. ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΙΣ ΙΣΟΛΟΓΙΣΜΟΝ εΐαι είς γνώσιν των Άξιοτ. Αιοικήσβων Άνω- Εταιρείαν καί Έταιρβιών Πβαιωαιομένης Εύ- ^νης ότι δι' άηοφάσβως τού κ. Ύηινργοΰ Έμηοοίου *»" άρι*. 66378)4126 τίς 16)12)65, δημοσιβυ- ""Όης β/ς τό ύη' αριθ. 960)23-12-66 Φ.Ε.Κ. (Δελτίο*. Άνωνύμοον Εταιρείαν), δρΐζεται ότι δύναν¬ ται νά συνεχίσωσι δημοσιεύουσαι εγκύρως τάς Προ- °*ΐ4<ηις των Γεν. Χυνβλίύσβων καί τούς Ίοολογι- σμούς των διά τής οΐχονομικής μας εφημερίδος «ΟΙ- «ΟΝΟΜΟΔΟΓΙΚΗ- ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΟΣ ΚΟΣΜΟΣ», *ί: εγένετο Μ«χρι τσϋδε διά τής «ΟΙΚΟΝΟΜΟΛΟΓΙ¬ ΚΆΣ» πρό τής συγχω*βύσβώς της. «θά ήμπορούσατε νά έπενδύσετε τάς απολαυάς σας μιάς πεντταετί- ας διά νά άγοράσετε μίαν εΰρεσι- τεχνίαν, τήν οποίαν ή πλειονότης των μεγάλον άμερικανικίδν έπιχει - ρήσεων είχε κατόπιν έξετάσεως, ά- πορρίψε*.; Είς τό ότι ακριβώς ό Τζόε Ούίλσον, ό σημερινός Πράε- δρος τής ΧΕΡΟΧ είχε τήν εξαι¬ ρετικήν τόλμην νά θέση αϊπό τό έ- ρώτημα, όφείλει τό ότι κατώρθωσε μετά μίαν ε'ικοσαετίαν νά προσδώ¬ ση μίαν διεθνή υπόστασιν είς τήν Εταιρείαν τον καί έναν κύκλον ερ¬ γασιών νψονς 440 έκατ. γαλλικών φράγκων κατά τό 1967. Πράγμα- τι, άντί νά πληρώση τα 4 έκατομ¬ μύρια πού τοΰ είχον ζητηθη, άντήΊλ λαξε μέ τό Ίνστιτοϋτον ΜΠΑ - ΤΕΛ την εύρεσιτεχνίαν Κάρλσον (επανάστασιν είς την φωτοκόπκχν) έναντι, μιάς άπλής σν<μμετοχής είς τό κεφάλαιον τής ΧΕΡΟΛ. Την εποχήν εκείνην δέν είργαζό- μην άκόμη είς τήν ΞΕΡΟΞ. Τό ΙΒΜ τό έγκατέλειψα τό 1964. Αλ λά μία Ιδετής έμπειρία άς τόν μα κροπρόθεσμον προγραμματισμόν μέ είχε πείσει ότι ή Ικφ-ρασις «πρέ - πει νά βλέποομεν πιά μακρυά άπό τήν μύτη μας» εχει αξίαν χρνσο,ν κανόνος δταν πρόκειται διά την α¬ νάπτυξιν έπιχει ρήσεων. ΕΙχα την χρονικήν δνεσιν νά έ- πεξεργασθω μίαν Ιδικήν μου μέθο¬ δον προγραμματισμοΰ νά διανράψω τούς κινδύνονς καί τα 8ρια μιάς τοιαύτης πολιτικής καί νά μετρή- σα> τάς συνεπείας της επί τής ζω
    ής καί τής προοδον μιάς έπιχειρή-
    σεως. Τό Ιδικόν μου σχέδιον προ¬
    γραμματισμοΰ συνοψίζεται είς τα ά
    κόλουθα πέντε σημεϊα:
    Ιον) Προσδιορισμός ενός δεκα-
    ετοϋς στόχου. Μέσα είς αύτά τα
    χρονικά όρια πράγματι ευχόμεθα
    νά επιτύχωμεν κάποιο μΐγεθος τής
    έπιχειρήσεως, κάποιον κύκλον ερ¬
    γασιών καί είσόδημα άνά μετο" -
    χήν καιθοριζάμενα έν άρμονία. Τό
    έρώτημά μας δέν είναι νά μάιθω -
    μέν εάν τούτο είναι δυνατόν ή δχι,
    άλλ' απλώς νά άποσαφηνίσωμεν
    ποΰ τείνομεν.
    2ον) Καθορισμός τοΰ πεδίον δρα
    στηριότητος. Προτοϋ αρχίσωμεν
    τοπαθετοϋμεν εαυτούς είς ενα ώρι
    σμένον κλάδον, προσανατολιζάμε-
    θα πρός μίαν ωρισμένην κατεύθυν¬
    σιν. Τουτο σημαίνει ότι πρέπει νά
    άναλνωμβν σαφώς τάς παρεχομί-
    νας υπηρεσίας, νά γνωρίζωμεν λ.
    χ. εάν πωλοΰμεν μαξοϋτ ή άνέ ■
    σεις, άρώματα ή... έλπίδα. Αΰτό
    Θά είναι τό άποφασιστι,κόν σημείον
    διά τήν χάραξιν των βασικων γραμ
    μών είς τ«ς οποίας θά βασισθή ή
    τακτική δράσεώς.
    3ον) «Μέτρησις» της παρούσης
    καταστάσεως τής έπιχειρήσεως.
    "Εάν δέν μεταβάλλωμεν τίποτε, εάν
    ακολουθήσωμεν την «πεπατημιένην»
    ή δραστηριότης θά ακολουθήση μί
    αν καμπύλην καθοδικήν ή δριζόντι-
    ον. Διότι ή πρόοοος συντομεύεν
    τήν διάρκειαν ζωής των προϊόν -
    των, ένώ ταυτοχρόνως αύξάνει τήν
    διάρκειαν ζωής των άνθρώπων. Ε£
    νοχ έπομένως σημαντικόν νβ. ννω-
    ρίξωμεν μέ ακρίβειαν ποΰ εύρισκό
    μεθα καί ποΰ Θά πάμε εάν ένεργή
    σωμεν κατά Εναν τρόπον ώργανω-
    μένον καί ευσυνείδητον.
    Μεταξύ τής καμπύλης των στό
    χων καί τής ύφισταμένης καταστά¬
    σεως ϋπάρχει Ινα δνοιγμα. Αύτό
    έκφράζει ατυχώς ολιγώτερον τάς
    φιλοδοξίας μας άπό τήιν είλικρί -
    νειαν τής διαγνώσεως. Εάν δέν δι
    απιστώσωμεν καμμίαν άπόκλτσιν εί
    ναι προτιμότερον νά αφήσωμεν τα
    πράγματα όπως εχουν .Εάν αντι¬
    θέτως διαπιστοΰται χάσμα τούτο
    δέν ημπορεί νά καλυφθή παρά μό
    ■νόν μέ προσφοράν προϊάντων ή ν -
    πηρεσιών.
    4ον) 'Εκπόνησις ενός άληθοΰς
    προγράμματος δράσεώς. Δέν άρ-
    κεί νά ρίπτωμεν ' απλώς μερικάς
    Ιδέας είς τήν τύχην. Είναι απαραί¬
    τητον νά καταστρώνωμεν ενα γνή¬
    σιον «νεωτεριστικόν» πρόγραμμα.
    δόν) Συνετή κατανομή των πι -
    στώσεων.
    «"Εάν τα πράγματα είναι τόσον
    άπλά>, Θά άντιτείνη κανείς, «διατί
    μετροΰνται είς τα δάκτυλα αί έπι-
    χειρήσεις ποϋ έπιτυγχάνουν ύψη -
    λούς ρυθιμούς άνόδον επί μακράς |
    περι,όδονς;»
    Κατ' αρχήν — καί πρό πάντων
    — διότι ή πρόβλεψις δέν προσφέ-
    ρει βεβαιότητα. "Εάν έπΐθυμήτε νά
    μεγαλώσετε γρήγορα, νά αύξήσε -
    τε τα προϊόντα σας, νά εΐσδύσετε
    είς νέους ταμεϊς, δέν ήμπορεϊτε πά
    ρά νά άναλάβετε κινδύνους. Ή
    «πίττα» δέν πράκειται ποτέ νά προ
    σφερθή Ετοίμη μέσα σέ άσημίνιο
    πιάτο. Ό κίνδυνος έπο.μένως εί¬
    ναι μία προσωπική υπόθεσις, σχε-
    δόν μία υπόθεσις «γούστοτ»: "Ο-
    ταν τόν άρνείται κανείς ϋπάρχουΛ'
    χίλίοι τρόποι, στραγγαλισμοΰ τής
    προόδου.
    Ό τρόπος Ιπιλογής των στόχων
    έκφράζει άμέσως την προσήλωσιν
    τοΰ έργοδότου είς τήν πολιτικήν
    προγραμματΐΛμοΰ, την οποίαν κτ}-
    ρύττει είς τούς συνεργάτας τού.
    Ημπορεί νά είναι φιλάδοξος άλ-
    λά ρεαλισηκή ή απλώς νά άποτε -
    λή ψυχαγωγικήν ένασχόλησιν. Καί
    αί πρακτικαΐ συνέπειαι έκ τής προ
    σηλώσεως ή μή αυτής είναι πολύ
    περισσότερον αμ«σοι άπό δ,τι συ-
    νήιθως πιστεύεται. «Δέν ήμπορώ νά
    καταλάβω διατί δέν έπιτυγχάνομεν
    τοΰς τεθεντας στάχονς, μοΰ έξωμο
    λογεϊτο προσφάτως δ πρόειδρος μι
    άς μεγάλης έπιχειρήσεως πού πρα
    γματοποιεΐ έξαγωγάς έπίπλων είς
    όλην την Ευρώπην. Κα! έν τούτοις
    δέν κυνηγοΰμε τό φεγγάρι».
    Είς τα πλαίσια τοΰ συγχρόνου «Μάνατζμεντ»
    Ήτο τό<τον «ρεαλιστής», μου άμέσως μεταφέρει τήν συζήτη- έξηγοΰσε, ανστε είχε σημΐΐώσει ------'- ν ' τούς προσωπ ικούς τού οί σέ Ινα μικρό μαΰρο καρνέ, Τ— νι* της ουσχερε κά πολύ διαφορετικούς άπό έ- τοΰ παραγωγήν, διά 'κείνους πού απήτει «ιέπισήμως». Είς τήν πραγματ'.κότητα αύ- τή ή <3νιπιρ<.φορ&. είναι άλή Δό δ τα άναγ- χαΐα μέτρα. κατά τήν προσέχη" έξόρμησιν προωθήσεως των πρ. ϊόντων κλπ. Καί ουδέν τό έχ- πληκτικόν δταν τα στελέχη ί»- πομειδιοϋν είρωνικώς κατά τε κλείσιμον τής συσκέψεως μβ τήν παλαιάν δήλωσιν: «Την προσέχη έβοομάδα θά άσγολη θοθμ,ε μέ τόν μακ.ροπρόθεσα^ν προγραμματισμόν». Ούδιειιία άμςριβολία, έξ άλλου ύπάρχει περί τοϋ δτι ή πρόσω π-.κότης τοϋ ηγέτου, αί άρμ/κηό τητές τού, ή νοοτροπία τού καΐ ου. Άλλά εύ&ύ; ' αί προσωπικαί τού έπιδιώξεις έ . . ..Γ....Γ.Ύ.Γ------------ πολυ άφελής. Διότι δλοι αέσα εί; την επιχείρησιν άντΐλαμβάνον- ται ταχέως τούς προσωπικούς στόχους τοΰ· Ιργό56χο>. Τό
    «μ,ικρό μζΰρο καρνέ» δέν παρα
    μ,ένει ποτέ μυστικόν επί μα¬
    κρόν.
    «Σήμερα θά ομιλήσωμεν δια
    τόν *.%%ρνκρ6&ζσΜν προγραμ-
    ματισμόν», λέγει συνύθως 5
    ΐΖρος είς κάιθε σύσκεψιν μέ
    τα στελέχη τού. Άλλά
    Ψ^ς, αν καί καθορίζεται άπδ
    αυ^στηρούς κανόνας, δέν αποτε¬
    λεί επιστήμην έγγυωμένην α¬
    κρίβειαν. Ύπόκειται είς πλά¬
    νας και παραλείψεις καΐ ή 6ρ
    νροφροννγη ύπαγορεύει νά μην
    τρέφωμεν άπέναντί της άνεπιφύ
    λακτον εμπιστοσύνην.
    πηρεάζουν σαφώς τό μέλλον
    τής έπιχειρήσεως πού διευθύνε:.
    ΜΕΛΕΤΗ ΤΩΝ ΣΧΕΔΙΩ^
    "Ενας βιομήχανος, λάτρτ'
    των «ώλοκληρω-μένων κυκλωμά
    των», Ιχει ολίγας πιθανότητας
    νά διαπρέψη είς τάν κλάδον των
    παΐ'δικών &Ηήρρούχων Ιστω καΐ
    άν πλαισιω&ή άπό ίκανοτάτους —-.-,^.νν^υ/,κΑΐ συνεχως αί
    προγραμματιστάς. Ό κύριος λό προβλέψεις καΐ νά έντοπίζωνται
    γος είναι δτι θά πρέπει νά 4- αδιακόπως αί άποκλίσεις των
    φιερώνεται είς τήν μελέτην των ά^ ^ν πραγματικότητα. Κα-
    σχεδίων τού πάρα πολύς γρό- τα 2«*ποιον τρόπον δ ήγέτης έ
    νος. Άφ' ής έπιτευχθοϋν άξιό "ε^δαίνει κατ αύτό τό στάδιον
    λογοι ρνθμ,οΐ άνάδου πόΐσα πρό
    οδος έστω καί μ,ετοίας εκτάσε¬
    ως προΰποθέτει τεραστίας προσ
    παθείας. Όφείλομεν άκόμη νά
    ____Λ/_ « -
    διατύπωσιν
    προσθέσωμεν δτι ένεκα τοΰ εδ-
    ζ των κινδύνων τούς
    λί ή άξ
    ρζ κνδύνων τούς Ιποίονζ
    προκαλ'εί ή ανάπτυξις έν τελευ
    ταία άναλΰσει ή τόλμη καί ή
    διαίσθησις καλοΰνται πάντοτε
    νά έπικυρώσουν τα άποτελέσμα
    τα των λογικών άναλύσεων υπό
    τήν έννοιαν συμ,πληρώαεως καί
    δχι άναπληρώσβως. Ή πρόβλβ-
    *αί δχι κατά την
    των προβλέψεων.
    Εάν είχαμε προβλέψίΐ νά
    πωλήσωμεν 90.000 μονάδας
    προΓόντων καί αί έλ-πίδες μχς
    κατέρχονται είς τάς 70.000 *
    | «ργότερα είς τάς 40.000 δέν εί
    ναι άναγκη νά περιμένουμβ τό
    τέλος τής πτώσεως διά νά άντι
    ληφθοΰιιε δτι ύά
    »- --- "Ι---— ~ -Γ —
    ματα. Πρέ'πει νά άντιδράσωμεν
    καί μάλιστα ευθύς άμέσως. Θά .
    πρέπει νά προσθέσω δτι καί ή '
    . περίπτωσις — πα-
    ρά τα φαινόμενα — δέν είναι
    εύκολωτέρα. Διότι οδτε τό προ
    ■σωπικόν, οΰτε δ έξοπλισμλς, οδ
    τε τα κεφάλαια δέν θά είχαν
    προβλεφθή διά νά άντιμετωπί-
    σουν μίαν τόσον ταχείαν αδξη-
    σιν των προοπτικών.
    Ό ύπεύθυνος τοΰ προγράμμα-
    »ς θά πρέπει συνεπώς νά είναι
    Ινας συντονιστής ίκανός νά προ
    ω(& καΐ νά άντιδρδ ταχέως.
    Ή έξειδίκευσις είς μίαν τε/νι
    κήν αποτελεί έπίσης 2να «χάν-
    τικαπ» διά νά αντιληφθώμεν κα
    τα τρ&πον συγκεκριμένον τί
    συμ,βαίνει είς δλα τα πεδία. Ό
    δνθρωπος τοΰ προγράίΐματος εί
    ναι γενικώς πρό πάντων Ινας
    «καταλύτης». Ή «καινοτομ.ία»,
    λ.χ., είναι κάτι πού άφορόΐ τό
    σύνολον τής έπιχειρήσεως. Καΐ
    αποτελεί ακριβώς λειτούργημα
    τοϋ προγράμματος νά προΐύθ^-
    ση αυτήν την κίνησιν δια τί)ς
    μεταδόσεως μέχρι τής βάσεως
    τής κλίμακος των στόχων %αλ
    ενθουσιασμόν τοΰ έπιχειρηματί-
    ή 'ου.
    ΕΝΕΡΓΗΓ1ΚΟΝ
    Π άγιον
    Μέσα μεταφοράς
    Μεϊον άποσβέσεις
    "Επιπλα καί Σκει'ιη
    Μεϊον άποσβέαεις
    Όργανα καί 'ΕργαλεΙα
    Μεϊον άποσβέσεις
    'Εγχαταατάσεις
    Κυκλοφορούν
    Έμπορεΰματα
    Άνοίγματο Πιστώσεων
    Γραμμάτια εΐσπρακτέα
    Χρεώσται
    Άπαιτήσεις διάφοροι
    Χρβώγραφα
    Διαθέσιμον
    Τράπεζαι
    Ταμείον
    ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΣ Α. Ε.
    •Ισολονισμός τής 31ης Δεκεμβριού 1969 (Έτος ΙΟον)
    Χρήσις 1968
    Χρήσις 1969
    103.000.—
    78.280.-
    538 746.-
    379.487,50
    72 030,60
    56 353,60
    24 720.—
    159.258,50
    15.677.-
    82.799.—
    8.280.—
    548.671.—
    416 352,50
    72.9Κ4.10
    72.030,60
    74 510 -
    132.318,50
    933,50
    8.258.-
    1.364.661.—
    80.789,70
    163.624.-
    «35 341.-
    754 627.-
    57.505,60
    20.979.-
    1.421.307.40
    252.766,30
    199.305.-
    764 684,60
    588.927.—
    2.999.042,70 20.000.- 3.246,990,80
    78.484,60
    96.739,80
    13.431,40
    110.171,20
    3.277.182.80
    3.573.181,50
    Κεφάλαια
    Μετοχικόν Κεφάλαιον
    Μετοχαϊ 1.100 Χ 1.000
    Τακτικόν Άποθεματικόν
    Κέρδη μή βιανεμηθ. είς Νέον
    'ΥποχρεΑσεις
    Μερίσματα πληρωτεα
    Αμοιβαί Διοικ. Συμβουλίου
    Χρατήσεις υπέρ Τρίτων
    κλειομένης Χρήσεως
    Πιστωταί
    Χρήσις 1968
    1.100.000.—
    192.653.—
    ΠΑΘΗΤΙΚΟΝ
    Χρήσις 1969
    1.100.000.—
    226 406. -
    1.496.234 80 2.788.887,8ο 1.514.838,50 2.841.244,50
    66.000.—
    290.000.-
    114011.—
    18.284.-
    488.295.—
    172.700.—
    450.000.-
    87.012.—
    22.225.—
    731.937,-
    3.277.182,80
    3.573.181,50
    ΑΝΑΛΥΣΙΣ ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟΥ «ΖΗΜΙΑΙ καί ΚΕΡΔΗ»
    ΧΡΕΩΣΙΣ
    "Εξοδα Διαχειρίσεως
    ΕΕσφοραί 'Ασφαλιοτικών Ταμείων
    Άίΐοσβέσεις παγίου ένεργητικοϋ
    Άποσβέσεις έπισφαλών άπαιτήσεων
    Φόροι Δημοσίου
    Υπόλοιπον
    2.112.853,10
    193.777.—
    76.800.-
    67.219.— 2.450.649,10
    1,876.869,80

    2.213,696.—
    297.233.—
    60.822.—
    18.597,90
    128.898.— 2.719.246,90
    2.171.291,50
    Υπόλοιπον παρ. ίτους
    Μικτόν χέροος έκ λ
    ϊμπορευμάτων
    Δι^φορα ίσοβα
    "Εσοδα έκ τόκων
    1.384.162.50
    Π1ΣΤΩΣΙΪ
    1.496.234,80
    2.938.783,40 3.357.544,60
    ~716.- 35.778.-
    1.857.- 4.327.518,90 981.- 4.890.588,40
    4.327.518,90 4.890.538,40
    ΔΙΑΘΕΣΙΣ ΚΑΘΑΡΩΝ ΚΕΡΔΩΝ
    Τακτικήν άποΰεμβτικόν κεφάλαιον
    Μερίσματα πληρωτεα
    Άμοιβαί Διοικ. Συμβουλίου
    "Υπόλοιπον είς Νέον
    Χρήσις 1968 Χρήσις 1969
    24.635.- 33.753.—
    66.000.- 172.700.—
    290.000.- 450.000.—
    1.496.234,80 1.514.838,50
    Ή Άντιττρόεδρος τού Δ, Σ.
    ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗ ΙΩΑΝΝΙΔΟΥ
    1,876.869,80 2.171.291,50
    Έν "Αθήναις τη 28Ο Φββρουαρίου 1970
    Ό Πρόεδρος τοθ Διοικ. Συμβουλίου
    ΣΤΑΥΡΟΣ ΙΩΑΝΝΙΔΗΣ
    22ος ΓΕΝΙΚΟΣ ΙΣΟΛΟΓΙΣΜΟΣ
    Ό Προϊοτάμενος τού Λογιστηρίου
    ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΣ ΣΚΑΛΙΔΑΚΗΣ
    Χρήσεως 1969 (1]1 -- 3Ι]Ι2]1969)
    "ΑΓΓΕΛΙΛΗΣ - ΜΑΚΑΡΩΝΑΣ.
    ΕΝΕΡΓΗΤΙΚΟΝ
    Ι. Άκινητοποιημένον
    Εγκαταστάσεις
    Μεϊον: Άποσβέσεις
    Επιπλα καΐ Σκεύη
    Μεϊον : Άποσβέσεις
    Αύτοκίνητη
    Μεϊον : Άποσβέσεις
    1969
    249 529,20
    157.832.-
    151.684,50
    89.630.-
    180.824,80
    157.049.-
    1968
    91.697,20
    62.054,50
    23.775,80
    249 529,20
    139.033.—
    140.454,50
    65.13Ϊ.—
    180.824,80
    120.885.—
    110.496,20
    75.316.50
    59.939,80
    II.
    Ρευστοποιήσιμον
    Άποθέματα — Έμπορεύματα
    Πελάται
    Γραμμάτια εΐσπρακτέα
    Χρεώσται
    'Ενέγγ. Πιστώσεις έξοιτεριχοΰ
    Χρεώγραφα
    III.
    Διαΰέσιμον
    Ταμκϊον : Μίτρητά
    Σύνολον ΈνεργητικοΓ' δρχ.
    ΙΥ. Λογαριασμόν Τάξεως
    177.527,50
    2.786.^78.-
    1.203 062,30
    124 411,20
    4.333.114,75
    1.492.796,90
    129.500.-10 069.263,15
    245.752,50
    3.932.434 —
    1.148.249,90
    1.223.808.50
    4.054.667,85
    640 054.90
    129.500.-11.128.715,15
    97.835.30 97.835,30 30.445,20 30.445,20
    10 344.625,95
    278.-
    10.344.903,95
    11.404.912,85
    1.070.—
    11.405.982,85
    Ι. Μή Άπαιτητόν
    Μετοχικόν Κεφάλαιον
    (Μετοχαϊ 1200 Χ 1000)
    Άποθεματικά : Τακτικόν
    "Εκτακτον
    Ειδικόν Ν.Δ. 2901)54 αρθ.
    1969
    ΠΑΘΗΤΙΚΟΝ
    1968
    1.200.000.-
    1.200.000.—
    12
    359.864.—
    103.383,15
    123.889.-
    587.136,15
    Κέρδη είς Νέον: Παρελθ. χρήσ.
    Παρούσης χρήσεως
    Μεϊον : Φόρος Δ'. Κατηγ.
    (Μη διαν. κεροών)
    382.309,60
    142.137,50
    524.447,10
    248.479,50
    275.967,60
    347.664.-
    103 383,15
    123,889.—
    342.037,90
    40.271,70
    382.309,60
    178.581,50
    574.936,15
    203.728,10
    II.
    Βραχυπρόθε·μως Άπαιτητόν
    2.063.103,75
    1,978.664,25
    Μέτοχοι 4'.133.595,40
    Τράπεζαι : ΛογΙσμοί χορηγήσ. 1.839.401,—
    Γραμμάπα πληρωτεα 60 802.—
    Πιστωταί 1.795.5>32,60
    Φόροι πληρωτέοι καί Είσφοραί
    Άσφαλ. Όργ.
    Κα#αρ· κέρδη πρός Διανομήν
    364,691,20
    87.800.- 8.281.522,20
    3.941.959.70
    3.314 898,20
    41.896.-
    1.784.696,70
    342.798.—
    - 9.426 248,60
    Σύνολον Παθητικοΰ 8ρχ.
    III,
    Λογαριασμόν Τάξεως
    10.344.625,95
    278.—
    10 344.903,95
    11.404.912,85
    1.070.-
    11.405.982,85
    Ανάλυσις ΛογαριασμοΟ «Άποτελέσματα Χρήσεως» 1969 (1)1 - 31)12)69)
    1969
    Πρόσοδοι·
    Μικτόν Κέρδος έκ πωλήσεως έμπ)των
    Δαπάναι :
    Γενικά έ"ξοδα Δ)σεως 104.903.—
    Άμοιβαί Προσωπικού 1.234.190,70
    "Ρξοδα πωλήσεων 338.349,40
    "Εξοδα χρημαεοοικονομικά 391.834,50
    "Εΐοδα εγκαταστάσεων 226.139.—
    Άποσβέσεις 44.494.—
    1968
    3.698.533,60
    3.511,254,60
    94.251,60
    1.207.691,40
    271.902,10
    620.110,50
    192.191.30
    ΦόροΓ(~Χ"ρ']μ°ν Κ.Φ.Σ.—Ο.Γ.Α. κλπ.) 1.ΐί<λ558,50 3.450.469,10 1.082.716.- 3.468.862,90 248 064,50 5.927.- Καθαρά Κέρδη έκ πωλήσεως έμπορευμάτειν Μεϊον : Ζημίαι έκ πωλήσεως Παγίων Καθαρά Κέρδη Χρήσεως δρχ. 242.137,50 ΠΙΝΑΞ ΔΙΑΘΕΣΕΩΣ ΚΕΡΔΩΝ 1969 Κέρδη παρούσης χρήσεως 42.391,70 12.391,70 1968 Διανομή Κερδών . Τακτικόν άποθεματικόν 12.200.— Πρώτον Μέρισμα μετά φόρου 72.000.— Ποσοστά Δ.Σ. » » 15.800.— 342.137,50 2.120.— 100.000.— — 43.391,70 2.120.— είς Νέον : Παρούσης χρήσεως Παρελθούσαν χρήσεων 112 137,50 382.309,60 Ό Πρόεδρος τοΰ Δ. Σ. ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΑΓΓΕΛΙΔΗΣ Σύνολον Κεοδών είς Νέον Δρχ. 524.447,10 Έν Αθήναις τή 28 Φεβρουαρΐου 1970 Είς ΖΟμβουλος ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΓΕΜΕΛΟΣ 40.271,70 342.037,90 382.309,60 Ό Προϊστάμενος τοθ Λογιοτηρίου ΑΝΤΩΝΙΟΣ ΜΑΚΑΡΩΝΑΣ

    ΑΙ ΤΙΜΑΙ ΜΕΤΑΒΙΒΑΣΕΩΣ ΤΩΝ ΑΔΕΙΩΝ ΤΗΣ
    ΚΥΚΛΟΦΟΡΉ ΔΙΑ ΤΑ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΑ Δ, Χ.
    Τόν νέον πίνακα των ίσχυουσών
    σήμερον τιμών μεταβιβάσεως άδει
    ών κυκλαφορίας αΰτοκινήτων δη¬
    μοσίας χρήσεο)ς, ίκοινοποίησε τύ
    υπουργείον ΟΙκονομικών, δι' έγκυ
    κλίου τού πρός τούς σΐκονομικούς
    έφόρους πρός ύποδοήθησιν τοΰ Ιρ-
    γου εκτιμήσεως των μετα6ι6αζομέ
    νων ώς ανω αύτοκινήτων.
    Βάσει τοΰ κοινοποιουμένου .τίνα
    κος ή διάρθρωσις τής άξίας των
    έν λόγω άδειών, κατά κατηγορίαν
    αΰτοκινήτων Δ.Χ. ϊχει ώς εξής:
    Φορτηγά Δ. Χ. αύτοκίνητα %
    τόννου 100.000 δρχ., % τού τόν-
    νου 120.000 δρχ. 1 τόννου 140.
    00 δρχ. 2 τόννων 180.000 δρχ. 3
    τόννων 220 χιλ. δρχ. 4 τόννων 250
    χιλ. δρχ. 5 τόννων προστίθΐται πό
    σόν 30 χιλ. δραχ. άνά τόνον.
    Ή ύπεραξία βυτιοφόρων εκκε¬
    νώσεως βόθρων καί γερανοφόρων,
    εχόντων έδραν τάς Αθήνας καί
    τόν Πειραια, άνέρχεται είς τό αύ
    τό ποσόν τό καθοριζόμενον άνωτέ
    ρω διά τα άντιστοίχου ώφελίμου
    φορτίου κοινά φορτηγά Δ.Χ. Διά
    την λοιπήν Έιλλάδα, ή έν λόγω
    ΰπεραξία άνέρχεται είς τό 1)3 τής
    ώς ανω καθοριζομένης τοιαύτης.
    Ή ΰπεραξία βυτιοφόρων μεταφο
    ράς καυσίμων καί ψυγείον άνέρ¬
    χεται διά μέν τα πρώτα είς τό αΰ-
    τό ποσόν τό καθοριξόμενον ανωτέ¬
    ρω διά τα άντιοτοίχσυ ώφελίμου
    φορτίου κοινά φορτηγά Δ. Χ., διά
    δέ τα τελευταία είς τό 1)3 της
    ώς άνω καθονιξομένης τοιαύτης, ι
    Άστικό. λεωφορεΐα Δ.Χ. Αθη¬
    νών, Πειραιώς, Περιχώοων (Ε.Κ.
    Τ.Ε.Λ.) 500.000 δρ,αχ., ύπεραβτι-
    κά καί άστικά λεοκρορεία Δ. Χ.
    250 χιλ. ειος 500 χιλ. δραχ. ανα¬
    λόγως των τοπικων συνθηκών εκ¬
    μεταλλεύσεως τον.
    Ταξί καί έπιθατηγά Δ. Χ. Α¬
    θηνών: βενζινοκίνητα 450 χιλ. δρχ.
    πετρελαιοκίνητα 500 χιλ. όρχ. Πει
    ραιώς: βενζινοκίνητα 400 χιλ. δρχ.
    πετρελαιοκίνητα 45 χιλ. δρχ. Θεσ¬
    σαλονίκης: βενζινοκίνητα 250 χιλ.
    δραχ., πετρελαιοκίνητα 300 χιλ.
    δρχ. Λοιπών προχτευουσών νο·μών:
    δενξινοκίνητα 120 χιλ. δρχ., πε-
    τρελαιακίνητα 200 χιλ. δραχ.
    Έπι·6ατηγά Δ. Χ. άστικής περι-
    οχής, των οποίων ή δδρα ευρίσκε¬
    ται είς απόστασιν μέχρι 20 χλμ.
    έκ το ϋκέντροι» των Αθηνών πλήν
    των εχόντων έδραν τάς Αθήνας
    καί. τόν Πειραια: βενξινοκίνητα
    350 χιλ. δρχ., πετρελαιοκίνητα 400
    χιλ., έπιδατηγά Δ. Χ. νομοΰ Άτ-
    τικής, των οποίων ή εδρα άπέχει
    ανω των 20 χιλμ. έκ τού κέντρου
    των Αθηνών: βενξινοκίνητα 150
    χιλ δρχ., πετρελαιοκίνητα 250 χιλ.
    δρχ. Λοιπών έπαρχιτόν, γενικώς 50
    χιλ. δρχ.
    Η ΤΠΟΒΟΛΗ
    ΦΟΡΟΛΟΓΙΚΩΝ ΣΤΟΙΧΕΙΟΝ
    Δι' αποφάσεως τοΰ ΰπουργοϋ Οί
    κοναμικών, παρατείνεται μέχρι κα'ι
    τής 20ης Μαρτίου 1970 ή λήγουσα
    την προσέχη Τρίτην προβεσμία ύ-
    ποδολής είς τόν οικονομικόν ϊφο -
    ρον των άτομικων καί συγκΐντρω-
    τικών καταστάσεοη1, των προ&λε -
    πομένων υπό τοΰ Κώδικος Φορολο
    γικών Στοιχείων.
    Την έν λόγω απόφασιν έκοινοποί
    ησε τό υπουργείον Οίκονομικών,
    διά σχετικής έγκυκλίου τού, πρός
    τούς οΐκονομυκούς έφόρους τοΰ
    κράτους.
    το"ατπανελλαδικον συ
    , νεδριον του ελ.κέ.
    πα. διατηντυποποι
    ΗΣΙΝ
    Πραγματοποιεΐται υπό την
    >αίγίδα τοΰ ύπουργοΰ Βιομηχχ-
    νίας την 27ην καί 28ην Μχρτί
    ■ου, είς τό "Ιδρυμ-α Εύγενίδου,
    τό Α' πανελλαΐδϋκόν συνέδριον
    ιτυποποιήσεως καί έλέγχου πο·.
    •άτητος. Κατά την διάρκειαν
    ιτοθ ανωτέρω συνεδριον τό δπ-;ΐ
    Όν διοργανοΰται υπό τοΰ Έλλτ-
    ■ν.κοΰ Κέντρου Παραγωγικότη-
    •τος μέ την συνεργασίαν τ^ΰ Τε
    'χνικοΰ Έπιμελητηρίου ττ Έ
    ιλάιδος, θά άναπτνχθοΰν υπό ο Ι¬
    δικών πλενρχί τοΰ θέμχτος τής
    ιτυποποιήσεως καί τοΰ έλέγχου
    •ποιάτητο ς.
    Η ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΜΕΤΑΞΑ
    1ΔΡΤΕΙ ΕΡΓΟΣΤΑΣΙΟΝ
    ΕΙΣ ΤΗΝ ΑΥΣΤΡΑΛΙΑΝ
    Ή ποτοποιία «Σ. Η. Α. Μετα¬
    ξάς ΑΒΕ» συμφώνως πρός άνακοί
    Λ<οσι ι1 έχπροσώπου της, πρόκειται νύ ίδς,ΰση είς Αυστραλιαν έργοστά σιον άποσταγματοποιίας, επί οίικο- π·'δθυ 120 στρεμ,μάτων παρά την 'Λοε/.οϊδα. "Τψος έπενδΰσεως 1,5 ίκπτιμμύριον δολλάρια. Σκοπός, ή παριιγιυγή μπράντυ καί ή δίοχέτευ- οΐς τού, πλήν τής Αύστραλίας, είς Άσ·'αν καί τάς λοιπάς χώρας τοΰ Ειρηνικόν. ΕΝΕΚΡΙΘΗ Η ΕΚΠΟΙΗΣΙΣ ΕΚΤΑΣΕΩΣ ΕΙΣ ΠΑΤΡΑΣ ΔΙΑ ΔΗΜΟΤΙΚΑ ΣΦΑΓΚΙΑ ΠΑΤΡΑΙ, 13. — Ώς ανεκοί¬ νωσεν ό νομάρχης Άχαίας κ. Μο- ταράγκας, παρά τοΰ ύπουργοΰ Οί¬ κονομικών ενεκρίθη απόφασις της νομαρχίας, περί έκποιήσεο>ς είς
    τόν Δήμον Ι Ιατρών εκτάσεως 63
    στρεμμάτοον διά την κατασκευήν
    Δημοτυκων Χφαγείον. Ή μελίτη
    έτίπονεϊται ήδη παρά της τεχντκής
    υπηρεσίας τού ΰπουργείου Εσωτε¬
    ρικήν καί προγραμματικαι ή έν -
    τος συντόμου χρόνον δημοπράτη -
    σις τοΰ εργου. Παρά τοΰ κ. νομάρ¬
    χου ένημερώθη σχετικώς καί ό δή
    μαρχος Πατρέκον κ. Γκολφινόπου-
    λος.
    Η ΕΘΝΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ
    ΕΦΑΡΜΟΖΕΙ ΝΕΟΝ
    ΣΤΣΤΗΜΑ ΜΕΤΑΔΟΣΕΩΣ
    ΤΩΝ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΩΝ
    Ή 'Εθνική Τραπέζα τής Ελλά¬
    δος, έγκατέστησε τό πρώτον σύστη
    μα τηλεπικοινιοντακής μεταδόσειος
    πληροφοριών. Διά τού συστήύΐατος
    αύτοΰ ό κ. Διοικητής είναι άπ' εύ-
    θρ·ίας σννδεδεμί'νος μετά τοΰ σιιγ
    χοοτήματος ήλεκτρονικών ΰπολογι-
    στών τοΰ Κέντρου Μηχανογραφίας
    τής Τραπέζης καί δύναται, δι' ά-
    ίτλουστάτου χειρισμοΰ μ*άς συσκευ-
    ης, νά λάβη έντός έλαχίστου χρό-
    νον πλ.ήρη εΐκόνα επί τής θίσεο)ς
    τής Τραπέζης, ώς καί δλλας χρη-
    σίμους πληροφορίας.
    Η ΜΗ ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΙΣ ΕΙΣ ΤΟΝ ΦΟΡΟΑΟΓ)ΝΟΝ
    ΤΗΣ ΕΚΘΕΣΕΩΣ ΤΟΥ ΕΑΕΓΧΟΥ
    "ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΝΗΟΓΝΩΜΩΝ,. ΚΝΩΝΥΜΟΣ ΕΤΑΙΡΙΑ
    Γενικάς ΙΣΟΛΟΓΙΣΜΟΣ ετους 1969
    ΕΝΕΡΓΗΤΙΚΟΝ
    Χρήσεως
    1969
    1968
    "Επιπλα καί Σκεύη
    78.049.-
    Μεΐον άποσβεσθέντα
    64.706.—
    13.34.3.-
    20.758,
    ,—
    Χρεύγραφα
    1.427.505,95
    1.368.Ο7Η,
    55
    Λ)σμός δαπάνης βιβλίου
    Κανονισμών
    41.857,40
    67,586,
    70
    Άπαιτήσεις
    Χρεώσται
    73.458,90
    213.649,
    80
    'Εγγυήσεις διάφοροι
    13.100-
    13.100.
    —
    Πραχτορεΐα
    37.060,80
    113.294,
    20
    Προκαταβληθέντες φόροι
    50.675.-
    59.299,
    40
    Διαθέσιμον
    Ταμείον
    60.558,40
    44.44!,
    50
    Τράπεζαι
    316.016.40
    354.195,
    90
    Δρχ. ,2.033.575,85 2.254.402,05
    Χρήσεως
    Κεφάλαια
    Μετοχικήν Κεφάλαιον (2.000.— μετοχαί
    των δρχ. 500 — εκάστη) 1
    Άποθεματικόν έ| εκδόσεως μετοχών
    υπέρ τό Λρτιον
    » Τακτικόν
    » "Έκτακτον (Αποσβέσεως δο-
    πάνης Βιβλίου Κανονισμών)
    'Υποχρεώσεις
    Προσωρινοί Πιστωτικοί Λ)σμοί
    Κρατήσεις υπέρ Δημοσίου
    Πρόβλεψις Φόρου ΕΙσοδήματος
    Ε£σφορά υπέρ Ναυτικών ή Τϊχνικαιν
    Σχολών κατά τό Καταστατικόν
    Μέρισμα χρήσεως
    Κέρδη καί Ζημίαι υπόλοιπον είς Νέον
    ΠΑΘΗΤΙΚΟΝ
    1969
    1968
    000.000.— 1.00Ο.ΟΟΟ.—
    52.—
    418.000.—
    52.-
    388.000.—
    147 300.— 147.300.—
    32.023,20
    28 310.—
    20.500.—
    80.000.-
    307.384,65
    185.99!».—
    26.:)52,30
    62.000.—
    78.000 —
    80.000 -
    286.698,75
    Δρχ. 2.033.575,85 2.254.402,05
    Ανάλυσις Μερίδος Κέρδη καί Ζημίαι
    ΧΡΕΩΣΙΣ
    Χρήσεως 1969 1968
    Μισθοΐ καί εξοδα Διαχ)σεως 579.907.— 516.386.20
    Κοινωνικαί Άσφαλίσεις 26.194,— 27.421.—
    Φόροι πληρωθέντες 4.454.—
    Άμοιβαί παρασΐάσεως Συμβούλων 16.740.— 19.980.—
    » Τρίτων (Επιθεωρηταί κλπ.) 767.353.— 856.654.—
    Ζημία έκ διαθέσεως βιβλίων Κανονισμών 10.419,90 14.148.—
    Έπισφαλείς άπαιτήσεις 18.430,60
    Άποσβέσεις
    Έπίπλων 6.832.— 7.131.__
    "Υπόλοιπον Κερδών , 151.185,90 372.729,50
    Γ
    Δικαιώματα έξ έπιθΐωρήσβων πλοίων
    Τόκοι, Τοκομβρίδια καί Μερίσμαϊα
    Διάφορα εσοδα
    ΠΙΣΤΩΣΙΣ
    Χρήσεως 1969 1968
    1.378.256,60 1.693.423,60
    142.814,20 115.397.-
    55.991.ΗΟ 10 083,10
    ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ. — Ή μή
    ν.οινοποίησις τής έκθίσεο>ς έλεγ¬
    χον είς τόν φορολογούμενον τότε
    μόνον καβιβτά δκυοον τό προσδαλ
    λόμενον φύλλον έλέγχου, δταν έκ
    τής μή κοινοποιήσεως προεκλήθη
    είς τόν φοοολογούμενον 6λά6η, ή
    όποία μόνον μέ την κήρυξιν τής ά-
    κυρότητος είναι δυνατόν νά έπαν
    οοθωθή.
    Αύτά εδέχθη μέ πρόσφατον άπό
    φα<τίν τού τό ένταϋθα Φορολογικόν 'Εψετεϊον, έρμηνεΰον την διάτα¬ ξιν τού αρθρου 52 παρ. 1 έβ. α' τού Ν. Λ)τος 3323)1955 «περί φο- ρολογίας τοΰ εΐσοδήματος» (δπως τό άρθρον τούτο ήριθμήθη καί άν- τρκατεστάθη άπό τό άρθρον 10 παρ 1 καί 4 τοΰ Νομ. Δ) τος 4444)64) όρίζουσαν ότι είς Εκαστον των υπο χρεων κοινοπο-ιεϊται άντίγρας>ον τού
    έκδοθέντος φΰλλου ίλέγχου μετά
    τής σχετικής έκθέσεο)ς έλέγχου, ή
    δέ κοινοποίησις τούτου γίνεται κα
    τα τα εις αυτήν ειδικώτερον όρι-
    ϊ,όμε,να.
    Κατά την όρθήν έννοιαν τής δι¬
    ατάξεως αυτής παρατηρεϊ ή από¬
    φασις —σνναγομένην έκ τοΰ γράμ
    ματος, τοΰ όλου πνεύματος καί τοΰ
    σκοποϋ της, συνάγεται ότι δέν εί-
    σάγεται δι' αυτής διατύπωστς τοΰ
    ούσιαστικοΰ δικαίου, σχετιζομένη
    πρός την νόμιμον υπόστασιν τής
    καταλογιστικής πράξειος. Οίίτε ή¬
    το πρόθεσις τοΰ νομοθέτου νά κα¬
    ταστήση την έκθεσιν έλέγχου 0ε-
    μέλιον τοΰ κύρους τοΰ φύλλου έ¬
    λέγχου, πράγμα πού Θά εύνοοΰσε
    παρελκύσεις καί στρεψοδικίας.
    Σκοπός τού ήτο νά διευκολύνη
    τόν φορολογοΰμενον κατά τρόπον
    πρακτικως πρόσφορον είς την ά-
    σκηοπν προϋπάρχοντος βικαιώμα-
    τος αυτού νά λαμβάνη γνώσιν τού"
    τρόπου σνναγωγής τής φορολογη-
    τέας ΰλης καί των εΐδικωτέρων αί-
    τιολογιών τής πράξεως. Ή άποψις
    αυτή —προστίθεται είς την από¬
    φασιν— ένισχύεται καί άπό τα γε
    γονός ότι είς τό αΰτό ώς άνο> άν-
    τικατασταθέν έδάφιον, άμέσως με
    τα την προστεθεϊσαν φράσιν «μί-
    τά τής σχετικής εκθέσεως έλέγ-
    χου» άναφέρεται: «Ή κοινοποίη-
    σις τούτου...>, δηλαδή τοΰ φύλλου
    έλέγχου, πράγμα πού είναι ενδει¬
    κτικόν άπό Απόψεως νομοθετικής
    βουλήσεως, τοΰ έπουσιώδους χαρα¬
    κτήρος τής προβλεφθείσης προσαρ
    τήσεως είς τό κοινοποιούμενον φύλ
    λον έλέγχου της σχετικής εκθέσε¬
    ως.
    Έξ αυτών προκύπτει —σννεχί-
    ζει ή απόφασις— δτι ή παραμέλη
    σις τής βιατυπώσεις αυτής, τότε
    μόνον καιθυστό; άκυρον τό πληττό-
    μενον φύλλον έλέγχου, δταν έκ
    Δρχ. 1.577.062,40 1.818.903,70
    Διάθεσις Κερδών
    Χρήσεως
    Δρχ. 1.577.062,40 1.818 903,70
    "Υπόλοιπον ΰπολόγου Χρήσεως
    » προηγ. Χρήσεως
    Είς Τακτικόν άποθεματικόν
    » Μέρισμα επί 2.000.— μετοχών πρός
    Δρχ. 40.-
    » Πρόβλεψιν διά φόρον ΕΙσοδήματος
    » ΕΙσφοράν υπέρ Ναυτικών ή Τεχνικών
    Σχολών κατά τό Καταστατικόν
    Υπόλοιπον είς Νέον
    1969 1968
    151 185,90 372 729,50
    286.698,75 1208.469,25
    437.884,65 581.198.Υ5
    30.000.-
    80.000.—
    74.500.-
    80.000. -
    62.000.-
    20.500.- 78.000.-
    307.384,65 286.698.75
    Δρχ. 437.884,65 581.198,75
    Τό ίκ Δρχ. 40.— μέριομα χρήσεως 1969, κστά μετοχήν, μεΐον φόρου, εΓναι κσταβλητέον μετά την Εγκρισιν τού πα¬
    ρόντος ΊοολογισμοΟ υπό τής Γενικής Συνελεύσεως των Μετόχων τής Έταιρίσς.
    Ό Διευθύνων Σύμβουλος
    ΓΕΩΡΓΙΟΣ Ι. ΚΟΥΤΣΗΣ
    Έν Πειραιεί τί) 23η Φεβρουσρίου 1970
    Ό Πρόεδρος τοθ Διοικ. Συμβουλίου
    ΛΟΥΚΑΣ Ν. ΝΟΜΙΚΟΣ
    ΤΟΝ ΜΑΪΟΝ ΣΥΝΕΔΡΙΟΝ
    ΕΠΑΓΓΕΆΜΑΤΌΒ Ι Ο Τ Ε-
    - ΧΝΩΝ
    Τόν Μάϊον θά συγκληβή τε-
    λικώς τό συνέδριον των έπαγ-
    Ύελμ,ατιών καί των βιοτεχνών,
    •τό οποίον θά. εξετάση τα τρέγον
    ■τα προβλήμ,ατα τοΰ κλάδου καί
    θά υποβάλη £-' αυτών είς τα;
    •αρμοδίας ύπηρ·εσίας σχετικάς
    •είσηγήσεις. Είς την απόφασιν
    αυτήν κατέληξεν ή συνελθούσα
    όργανωτική έπιτροπή τοΰ
    'συνεδρίου, ή δποία παραλλήλως
    -ενέκρινε την σύστασιν είδικί);
    •έπιτροπής διά την συλλογήν
    των στοιχείων επί των προβλη
    •μ,άτων τής βιοτεχνίας, προκίΐ-
    μένου ταυτα νά άποτελέσουν Ιν
    Τ'.κείμενον είσηγή<κων είς τδ •συνέδριον. Παραλλήλως, έξετά ζεται ή σκοπιμότης διοργανώσϊ ως, είς τα πλαίσια τοϋ συνεδοί ■ου, σειράς έκδηλώσεων προίτ λής τοΰ Ιμγου τής βιοτεχνίτς •μέσω κλαοΊκής εκθέσεως »1ς τό Ζάππειον. τής παραλείψεως αύττίς τής φορο- λογικής άρχής προεκλήθη είς τόν ψορολογοΐ'μενον 6λά6η μή δυναμέ νη άλλως νά έπανορθωθή, παρά μόνον έφ' όσον τό ορΰλλον κηρυ¬ χθή άκυρον. Ένώ δταν άποκδεικνυ εται ότι ό φορολογοΰμενος ήδυνή Θηνά λάδη καί ?λα6ε γνάκΐιν τής εκθέσεως έλέγχου καί ύπερηοπί- σθη πλήροις εαυτόν, τύ δικαστήρι¬ ον δέν ΰποχρεοΰται είς ίξέτα<τιν τής τηρήσεως τής περί ής πράκει- ται διατυπώσεως καί είς ακύρω¬ σιν τής καταλογιστικής πράξεο)ς τού ΓΓΟρου. Η ΜΕΤΑΦΟΡΑ ΚΑΤΕΨΤΓΜΕΝΩΝ ΜΕ ΑΤΤΟΚΙΝΗΤΑ Τα αύτοκίνητα ψυγεία, αύτοδυ- νάμου ψΰξεοις, δύνανται νά μετα- ! φέρουν κατειργασμένα προϊόντα ϊίοΐκής προελεύσεοις, ανεξαρτήτως άποστάσεοος, υπό τόν όρον τηρή- σεο>ς τής υπό των ίσχυουαών δια-
    τάξεοιν, απαιτουμένης θερίΐοκρασί
    άς συντηρή<τε(ΐ)ς, κατά την μεταφο¬ ράν. Τουτο άναφέρει τό ΰπουργεϊ όν Γεωργίας, είς έγγραφον τού πρός τό υπουργείον Συγκοινωνιών. Τονίξεται, μάλιστα, ότι διά τα έν λόγφ αύτοκίνητα δέν προ6λέπεται οΰτε άπαιτείται χορήγησις εΐδικής αδείας, έκ μέρους των κτηνιατρι- κών ΰπηρεσιων. Α'ΝΩΝΤΜΟΣ ΕΜιΠΟιΡΙΚΪΪ" ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΕΙΣΑΓΩΓΩΝ ΚΛΤ ΑΝΤΠΙΡΟΣΩΠΕΙΩΝ «ΓΕΩΡΓ. ΔΗΜΟΠΟΓΛΟΣ» ΠΡΟΣΚΛΗΣΙΣ Τα<κτικής Γενική; Συνελεύ-ϊεως Συμφώνως τώ αρθρω 21 τοθ Καταστατικοΰ καί άίποφάαει τοθ Δίοιικητικοΰ Συμβουλίου καλοϋν ται οί κ.κ. μέτοχοι τής έν Ά,θή ναις έδρευούσης ΆνωνύΐΛβυ Έ- ταιρείας υπό την έπωνυιιίαν «Άνώνυιμος 'Εμ,πορική Έται ρεία ΕΙσαγωγών καί Άντιπ^ο •σωπειών Γεώργιος Δημόπΰυ- λος» είς τακτικήν γενικήν ουν έλευσιν γενη^ομένην την 20ήν Ίο>ίθΌ 1070 ημέραν Σάββατον
    καί ώραν 6 μ.μ. είς τα επί τί)ς
    δδοΰ Άγίου Κωνσταντίνου Αρ.
    6 γραςρεϊα αυτής.
    ΗΜΕΡΗΣΙΑ ΔΙΑΤΑΞΙΣ
    1. 'ΪΤί'36ολΎ] εκθέσεως τοθ Δι
    οικητικοϋ Συμβουλίου καί των
    έλεγκτών επί τοΰ ΙσολογιοΐΛθΰ
    τής 31ης Δεκεμβριού 1969.
    2. "Εγκρισις τοΰ ίσολογισμοΰ
    τής 31η; Δεκεμβριού 1969.
    3. Άπαλλαγτι τού Διοικ^ττ.
    κου Συμβουλίου καί των έλ&γ
    κτών άπό πάσης ευθυνής άζ
    μιώσεως διά την ύπόλογον
    σιν.
    4. 'Εοιλογή δύο ταοη£Χ.(ί>ν
    5ύο άναπληρωματικών έλγ
    διά την1 χρήσιν 1970 καί καθ<: ρισμός τής άμοιβής αύϋών. 5. Έγκρισις άντιμισθΐας ίο- γαζομένων συ·μ.βούλ<ον. 6. Διάθεσις καθαρών χ«οδώ« χρήσεως. Οί επιθυμούντες Ά μίταογ» σι τής γενι,κής συνελεύσεως *,*. μέτοχοι αυτοπροσώπως &ϊτε διά πληρεξουαίου δέον δπως, συιι.φώ νως πρός τάς διατάξεις τοθ αρ¬ θρου 23 τοΰ Κατχττατΐικοΰ, χο»- ταθέσωοι τούς τίτλους των νιει
    ,πάλληλοι ούτοι κατανέμονται ά
    •ναλυτικώς κατά κλάοους ώ; ί-
    ιχολούθως: 35 διοικητικοί, 41 λο
    ιγ:στ-.κοί, 39 δαοολόγοι, 12 ιιη-
    ■χανολόγοι ήλεκτρολογοι, 3 ζ>
    πογράφοι μηχανικοί άγρονόμΛΐ,
    19 πολιτικοί μηχανικοί, 12 π"-
    •λιτικοί ύπομηχανικοί, 16 ιιηχα
    νολόγοι ήλεκτρολό-Όΐ ·>πομηγα-
    ν:κοί καί 2 συνττ>9ητχΙ κτ-.ρί-
    ,<ων. Ή διαδικασία συνεχίζετ*: ■γ,αί διά τούς έκτάκτους ύπχλλή λους λοιπών κλάδων κχί κατη γοριών. • Έξ αλλου, δ:' άποφάσεω; τ3ΰ '{>κονρ*(θϋ Συντονΐσμοΰ έκ·?οχ)ε.-
    αης συμφώνως πρός τάς διχτά
    ■ξεις τοϋ ΝΔ. 169)69 καί δηαο
    <σιευθείσης είς τό ύπ" αριθ. 78) •28.2.1970, τεΰχος Γ' ΦΕΚ. ο: -ωρίσθησαν καί ένετάχθη-σαν είς -τού; οΐκείους κλάι?ους καί κατη ιγορίας ώς μόν.μοι 326 ύπάλλη •λοι επί συμβάσει ί^ιωτικοΰ δι- •καίου τής 'Εθνικής Στατιστι- 'κής Υπηρεσίας. Ούτοι θά είπαν 'ίρώοουν τόσον την κεντρικήν υπηρεσίαν δσον καί τα Γραφεΐα Στχτ'.στ'.κής νομών. ΠΡΟΜΗΘΕ1Λ ΣΥΣΚΕΥ « ΛΙΛ ΤΟΝ ΕΝΤΟΙΙΙΣΜΟΝ ΤΗΛΕΦ12ΝΙΚΩΝ ΚΛΗΣΕ- 12Ν Μετό ΠΡΟΣΚΛΗΣΙΣ ΙΙερί προσκλήσεως των Μετό χων τής Άν. 'Εμπ. Έταιρείχ; «Άγγελίδης - Μακαρ(!)νας- εί; Τακτικήν Γενικήν Συνέ λευσιν Οί κ.κ. Μέτοχοι τί): έν Άθή ναις έδρευοόση; Άν. 'Εμπ. Έτ. «Άγγελίοης - Μχκχρώνχς» κχ- λοΰντχι συμφώνως τώ νόκνω -/"Ι τώ Κατχστχτικ-ώ εί; Τχκτικήν Γενικήν Συνέλευσιν την 28ην Μαίου 1970 ημέραν τή; έβοο- μάδος Πέμπτην καί ώρχν 2αν μ.μ. εί; τα έν Αθήναι; κχΐ ί- πί τής &δοΰ Διπλάρη 6 γραξριεΤχ τής 'Εταΐιθ'είχς, ίνα λάβωσι ά-πο φάσεις επί των κάτωθι: ΘΕΜΑΤΑ ΗΜΕΡΗΣΙΑΣ ΔΙΑΤΑΞΕΩΣ 1. 'ΐποζολΐ} κχί ίγκριΐι; «Ο Ίσολογισμοΰ τής Έτχιρεί*ς ιΐί. τα τοΰ λ) σμοΰ «Άττοτελεςτμάτων Χρήσεως» τοθ Ιτους 1969 ώς κχί των έπ' αυτών έκθέσεων τοΰ ΔΣ καί των Έλεγικτών 2. Υποβάλη καί Ιγκρισις «ι νακος διχθέσεως κεοδών χρή1^,-· ως 1969. 3. "Απαλλαγή τοΰ ΔΣ καί των Έλεγκτών άπό πάσης βύθύ νης άποζηιμιώσεως διά την χρί σιν 1969. 4. "Εγκρισις άμοιβών ΔΣ καί των Διευθυντών τής Έται- ρείας διά την χρήσιν 1969. 5. 'Εκλογή τακτικών καί 1 ναπληρωμ,ατικών έλεγκτών διά την χρήσιν 1970 κχί καθορι- σμό; άμοιβή; αυτών. 6. Έκλογή μελών τοΰ Διοι κητικοΰ Συμβουλίου τής Έτβ,'. ρείας διά μίαν δετίαν συμφώνως τώ Κατχστατικώ. ΟΣ επιθυμούντες έκ των αετό χων νά μετάσχωσι τής Γενι¬ κής Συνελεύσεως δέον δπως κα ταθέσωσι τάς μετογάς των *ίς τό Ταμείον τής Έταιρείας -Τι είς τό Ταμείον Παρακχταθη- κων καί Δανείων ή παρ' οίαδή ποτε έκ των έν Ελλάδι άνεγνο»- ρισμένων Τραπεζών, τάς δέ α ποδείξεις κατα&έσβως των μβτο χών των ώς καί τα τυχόν ηλη ρεξούσια Ιγγραφα άντιπροσω πει>σεώς των, είς τα γραφεΤα
    τή; Έτχιρείας (5) πέντε τού
    λάχιστον «λήρεις ημέρας προ
    τής ορισθείσης διά την
    ασιν τής συνελεθσεο)ς.
    Έν Αθήναις τή 28η
    ου 1970
    Τό Διοικητικόν Συμβούλιον
    Ό Λογιστής
    ΦΟΙΒΟΣ Ι. ΜΕΛΙΑΣ
    Κ Α Μ Ε Κ Ο ΗΕΙ1Α$ ΕΤΑΙΡΙΑ ΠΕΡΙΩΡΙΣΜΕΝΗΣ ΕΥΘΥΝΗΣ
    ΙΣΟΛΟΓΙΣΜΟΣ τής 31 Δεκεμβριού 1969
    (Πρώτη Διαχειριστική χρήσις 15)7)69 - 31)12)69
    ΕΝΕΡΓΗΤΙΚΟΝ
    Πάγιον
    "Επιπλα χαί Σκεύη
    Άρχική άξία
    Μεΐον άποσβέσεις
    "Εξοδα εγκαταστάσεως
    Άρχική άξία
    Μΐΐον άποσβέοεις
    Μεταφορικά μέσα
    Άρχική άξία
    Μεΐον άποσβέσεις
    Ρευστοποιήσιμον
    'Εμπορεύαατα
    Κυκλοφορούν
    Χρεώσται
    Πελάται λιανικής
    Περιθώρια π' Τράπεζαι
    ΙΙιστώσεις έξωτερικοΰ
    ΙΙροσωρ. Λογ)σμός
    Χρεώγραφα π' Τραπέζαις
    Λογ)σμός διαμ)νών συν)κών
    Γραμμ. εΐσπρακτέα
    Γραμμ. π' είσπραξιν
    » π' εγγύησιν
    ΠροχΙλαί προσωπικού .
    'Εξαρτήματα Τ.γ· κ.λ.π.
    Διαθέσιμον
    Ταμείον
    Τράπεζαι λογ. δψεως
    68.
    522.-
    4
    .595.-
    40
    .500-
    20
    .000.-
    Ι
    65.
    974.-
    8.
    300.-
    63.927.—
    20.500.-
    62.674 -
    147.101 —
    996 651.-
    195.593.-
    83.400.—
    80.532 -
    90.207.-
    3Ο.Ο0Ο —
    6.ϋ2Ο.—
    28.488.-
    33.423. -
    440.703.-
    4.302.-
    233.095,60
    23.533.-
    24.821.-
    3 075.803.-
    2.222,464,60
    48.354.— 48.354-
    5 493.722,60
    "Ιδιον
    Έταιρικόν Κεφάλαιον
    Άποβεματικόν Κεφάλαιον
    Κέρδη καί Ζημίαι
    Άπαιτητόν
    Προμηθευταί
    Πιστωταί
    Τράπεζαι
    Προσοιρ. Λογ)σμός
    Γραμμ. πληροιτέα
    Κρατήσεις υπέρ τρίτων
    ΠΑΘΗΤΙΚΟΝ
    1.111.034,60
    200.000.—
    46.000 -
    865 0)4,60
    3 24Ρ.'272—
    138.-.29 -
    30). 190.—
    108.668.—
    502.890.-
    79,939.-
    4.382.688.—
    5.493.722,60
    Άποτελέσματα Χρήσεως
    ΧΡΕΩΣΙΣ
    Γενικά ϊξοδα
    Άμοιβαί τρίτων >
    Τόκοι καί προμήθεια
    Έπισφαλεϊς
    Άποσβέσεις
    Τακτικόν άποθεματικόν
    Κέρδη καί ζημίαι
    Μικτόν κέρδος έκ πωλήσεως έμπ)μάτων
    ΟΙ Διαχειρισταί
    Π. ΜΑΚΡΙΔΗΣ - Θ. ΚΑΝΕΛΛΗΣ - Ν. ΚΟΥΖΗΣ
    411,949.-
    73.609. -
    9.554.—
    19.339.—
    27.895.-
    46.000.-
    865.034,60
    1.453.380,60
    Έν Αθήναις τί) 12 Μσρτΐου 1970
    ΠΙΣΤΩΣΙΣ
    1.453.380,60
    1.453.380,60
    Ή έττί τβθ Λογιστηρίου
    ΕΛΕΝΗ ΖΑΧΟΠΟΥΛΟΥ
    ΑΝΩΝ. ΤΕΧΝ. ΕΤΑΙΡ. ΚΑΤΑΣΚΕΥΩΝ
    «Α. Τ. Ε. Κ» Α. Ε.
    Ίσολογισμός 31)12)69
    ΕΝΕΡΓΗΤΙΚΟΝ
    Α Διαθέοιμο/
    Ταμείον Δρχ.
    Β Κυκλοφορούν
    'Εγγυήσεις έτπστρεπτέαι
    Φόρος εΐσοδ. έργολάβων
    Πελάται ?ρνων
    Πιστώσεις έξωτερικοΰ
    'Ρκτίλούμενα (ίρ/α
    Προβλέψεις έσόδων
    Προμηθευταί
    Ύττεργολάβοι
    Άτΐ)τα χρήσεως
    1968
    12 959.20
    1969
    4.416,20
    182 200.— 155 964,40
    32 280.— -
    44.5Ρ6.- —
    81 5>7,50 -
    2.493,256,6(1 4.916.784,70
    !)7.761,40 —
    28.202.— 232.-
    3^9.370,20 698.848,30
    388.62Κ.80 468.283,20
    3.700.716,80 6.244.528,80
    Α "Ιδιον Κεφάλαιον
    Κ
    ΠΑΘΗΤΙΚΟΝ
    1968 1969
    φιον
    Μετοχικόν Κεφάλαιον 2.ΟΟΟ.0Ο0.— 5.ΟΟΟ.ΟΟ!).-
    Τσκτικόν άποθεμαπκόν 52.326,8)
    Β Βραχυπρόθεσμοι Ύποχρ.
    Πρ)νοί Λ)σμοί 72
    Προμηθευταί
    Γ
    ρμη
    Γραμμάτια πληρωτεα
    Ύτιεργολάβοι
    χ
    723 083.—
    ϋ4.779.—
    573.^15.—
    305.113.-
    52.526,80
    581.209 —
    7?.677.—
    12!·.ΟιΟ-
    408 Ι 16 -
    3.700.716,80 6.244.528,80
    Άποτελέσματα Χρήσεως
    ΧΡΕΩ2Ι2
    ΆμοιΡαΙ Προσωπικού
    Φόροι — Τέλη
    Γενικά ϊξοδα
    "Εξοδα έ"ρνων
    Κόστος ίκτελεσθ. ϊργου
    'Λμοιβαί Τρίτων
    19 6 8
    8.500.—
    9.819.60
    9.211,80
    18 891 —
    687.581,40
    19 6 9
    27.212,40
    25.751.-
    23.691.—
    3 000 -
    734 003.80 79.654,40
    ΠΙΣΤΩΣΙΣ
    Ε ,. . 1968
    Εσοοα (διωτ. εργοληψιων 342.091.—
    Διάφορα έδ 3 28
    Διάφορα εσοδα
    Ζημίαι χρήσεως
    3 284.—
    345.375.—
    383.620,8^
    79 654.40
    731.003,81 79.654.40
    Ό Πρόε'ϊρος τοθ Δ. Σ.
    ΘΕΟΦ. Ι. «ΕΟΦΙΛΙΔΗΣ
    Έν "Αθήναις τή ?ΐ Δεκεμβριού 1959
    Είς Σύμβουλος Ό Προίστάμενος τοϋ Λογ)ρίου
    Σ. ΣΤΙΒΗΣ ΦΩΚ. Σ. ΘΕΟΦΑΝΟΠΟΥΛΟΣ
    ΑλΚΟΜΙΚλΙ ΝλΥΤΙΑΙΧΚΑΙ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΙΣ Ε.Π.Ε.
    Ίσολογισμός 31)12)69
    Ταμείον /αί Τράπεζαι
    'Εγνοήοεις είοπρακτέαι
    121.476,20
    17.000.—
    αθϋΚδ 8.
    Άποτελέσματα Χρήσεω·;
    δ 8. Α. (ΡΑΝΑΜΑ) 321904,'βΟ
    593
    51.973.--
    Δρχ. 223.354.-
    Κεφάλβιον
    Φόροι Δημοσίου τιαρακρατηθέντες
    Κρατήσεις Άσφαλιστικων
    Ταμείων
    210.000.-
    2.625-
    10.729 -
    Δρχ. 223.354.-
    Άποτελέσματα Χρήσεως 1969
    "Βξοβο έγκαταστάσίως
    Γενικά ϊξοδα
    Μισθοδοοία ΠροσωπικοΟ
    34.147. -
    63.910.—
    121.580.-
    Δρχ. 219.637.-
    Ό Λογιστής
    ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΚΟΥΤΣΟΥΜΠΙΔΗΣ
    Προμήθεπι
    ίυναλλαγματικαί δπφβραϊ
    Τόκοι καταθέθ7εων
    Ζημία χρήσεως
    164.656.-
    2.1ΟΟ.—
    898.-
    51.973.-
    Δρχ. 219.637.-
    Ό Διαχειριοτής
    ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΚΑΡΡΑΣ
    Συσκευάς έντοπισμοΰ ττ^εφι»
    ών κλή·3εο)ν προμηθίύεται
    νέκ τής Δυτικη^ Γερμανίας,ι 0
    Όργανΐοτμός Τηλβπικοινων.ΐην
    Ελλάδος διά την κάλυψιν των
    άναγκών τ(Ι)ν τεχνικών ύπηρε-
    <3ΐών τού αναφορικώς μέ τΤ(ν ■εξακρίβωσιν τής προελεύσεω; •τηλεφΐοντίμάτοιν. Πρός τούτο έ- γένετο, κατόπιν κοινής αποφά¬ σεως των )πν^ρ·γθ)ν Εμπόριον ι/,αΐ Βιομηγανίας, κατακύρωσ; ■των άποτελεσμάτων τοΰ διενεο γηθέντος υπό τού ΟΤΕ 3ι*γ·»- -νισμοΰ είς τούς γερμανι,κού; νΐ- ■κο·>ς «Σήμενς» διά 70 συσκευ¬
    άς διά κέντρα κινητηριχκίθ
    •καί ύψοστροφικοΰ συστήματο;
    •συνολικής άξίας 335.580 ιιάο-
    ΐκων καί «Σ.Ε.Λ.» διά 15 συ¬
    σκευάς διά κέντρα ραβδεπεφΐ-
    αοΰ συ-στήμ-ατος ά.ξίας 41.985
    μάρκων. Ή παράδοσις των μη-
    χανημάτων αυτών θά γίνη έν
    -τος 20 καί 15 μηνών ά
    ΜΟΝΙΜΟΠΟΙΟΤΝΤΑΙ
    144 ΕΚΤΑΚΤΟΙ
    ΤΓΙΑΛΛΗΛΟΙ Ε.Ο.Κ.
    Ενεκρίθη υπό τοΰ υπουργόν 'Εμ
    πορίου κ. Τσέλλου καί έστάλη εί;
    την Έττητΐερίδα τής Κυδερντ,ΐΓυι:
    πρός δ/μοσίευσιν ή ίιπ' αριθ. 1·"Ι
    1970 πράξις τού πρόεδρον τοΰ Έ-
    Θνικοϋ Όργανισμοΰ Καπνοΰ, σχε -
    τικώς μέ την μονημοποίηβιν προσω¬
    πικού τοΰ ΕΟΚ. Διά τής πράξε -
    ο>ς αΰ.Γ;; μονιμοποιοΰνται 144 έ-
    κτακτοι ύπάλληλοι τοΰ ΕΟΚ, {< ■ τασσόαίνυι ώς διοικητικοί ΰπάλ.λη- λοι (12+1 ώς δακτυλογράφοι Ί8) καί ώς πα
    πιτροπή έξ αρμοδίων παραγίν-
    των. Τό σχέδιον έξεπονήθή υ¬
    πό τοΰ υπουργείον 'Εμτΐορίου, ή
    δή δέ έπιταχύνεται ή σγεταή"
    διαδικασία. διά την τελικήν διχ
    μόρφονσιν, λαμ,δανομένου ύΐϊ' ϊ
    ψιν καί τοΰ γεγονότος δτι αί Ιν
    διχφερόμεναι επαγγελματιαι
    καί έμπορικαί ό&γανώσεις επ;
    ζητοΰν τήιν δημΛσίίυσιν τού κώ
    δικος τό ταχύτερον δυνατόν δΐέ
    την επίλυσιν πολλών προβλημά
    των άπτομίνων των ποσοστών
    κέρδους καί τής διχδικασίας δι
    αμορφώσιεως των τιμών πωλήκ
    ως των αγαθών.
    «ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ
    ΝΗΟΓΝΩΜ-Ν»
    Άνώνυμος 'Ε/ςαιρία
    ΠΡΟΣΚΛΗΣΙΣ
    Καλοΰνται οί κ.κ. Μέτο/οι
    είς ετησίαν τακτικήν Γενικήν
    Συνέλευσιν την 3Οτ> Απριλί¬
    ου 1970, ημέραν ΠΕΜΠΤΗΝ
    καί ώραν 7ην μ^μ. είς την έν
    Πειραιεί καί επί τής Ο5ο3
    Μπουμπουλίνας άρ. 2, Μέγαρον
    Ά) φών Βάτη, Εδραν τής Έται
    ρίας. ίνα άποφασίσουν επί των
    κάτωθι θεμάτων:
    ΘΕΜΑΤΑ ΗΜΕΡΗΣΙΑΣ
    ΔΙΑΤΑΞΕΩΣ:
    1) Ύποβολή ΊσολογισμοΟ γ'
    σεως 1%9 μετ' εκθέσεως τοθ
    Διοικητικόν Συιμβουλίου καί των
    Έλεγκτών πρός έγκρισιν.
    2) Απόφασις περί άπαλλα-
    γής τού Διοικ. Συμβουλίου καί
    των Έλεγκτών άπό πάσης εύθύ
    νης των έν τή Α
    3) "Εγκρισις άντςμΐσθίας Δ:
    ευθύνοντος Σύμβουλον ϊτους
    1969
    4) "Εγκρισις άμοιβών ««Ρ·1
    στάσεως Σνμ,βούλων ϊτους 196!)
    5) ΚαΒορισμός άμοιβων παρχ
    στάσεως Συμβούλων καί «ντ'·-
    μΐσθίας Διευθύνοντος Σνμβούλο'ο
    διά την χρήσιν 1970.
    6) Έκλογή δύο 'Ελεγ^τδν
    καί Ιοαρΐθμων ΑναπληρβΗΐΛ'π-
    κών διά την χρήσιν 1970 χα'
    καβορισμός τής άμοιβής αυτών.
    Οί έπιθυμοΰντες Ικ των.*·*·
    Μετόχων Λ μετάσχουν είς την
    Συνέλευσιν ό>είλοι>ν νά καταθέ
    σουν τάς ιιετοχάς των παρα τ©
    ΤαμεΙω τί)ς Έταιρείας ή παο*
    τώ Ταμνείω Παρακαταθτ,κών
    καί Δανείων ή1 παρά τι ν: τ"'ν
    έν Ελλάδι άνωνύμων Τραπέζα:
    κων Έταιριών, καί Λ ηρονι-
    γΑγουν είς τα γραφεΤα τίΐς Έ
    ταιρίας τάς σχετικάς αποδείξει;
    κχταθέσεως τούτων, ώς καί 'ά
    -υχόν πληρεξούσια των Ιντι-
    προσώπων πέντε (5) τουλάγ:-
    στον ημέρας πρό) τής οριζομέ¬
    νης ώς &νω διά την συνεδρ!*-
    σιν τής Γενική; Συνελεύσεως ή
    μερομηνίχς.
    Έν Αθήναις τή 23η Φεδρου»
    ρίου 1970
    ΤΟ ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟΝ
    ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΝ
    ΑΠ' ΤΗ ΖΩΗ ΤΩΝ ΑΞΕΧΑΣΤΩΝ ΠΑΤΡΙΔΩΝ
    ποντιακοΓνοστοι
    5ον
    Στή ΰ' περίοδο 1200 — 1600
    μΛοροΟν νά το.τοθΓ-τηθούν κ.αί τα
    τραγούδια τα άνοφερόμενα στούς
    φράγκονς: "Ας μή ξρχνοϋμε, ότι
    οί Φράγκοι, όπως κατάφ»εραν νά έ-
    .,,τύχονν έμπορικά προνόμια άπ'
    ■τοϊι; Αϊτοκράτορας τοΰ Βι%αντ(ον
    ?ΐβ επέτυχον καί Λπ' τοΰς Κομνη
    νούς τής Τοαπεζονντας. Στά 1300
    (,νοΐ[*ρεται επί Αλεξίου 15' Κο-
    μνηνοϋ ότι οί Γεννουάται κατέλα -
    5ον τό φροΰηιο τού ΛΓοντοκάστρου
    ποί, ήταν πάνι» άπό τή Δαφνονντα
    ^ς Τραπρζοΰνταί καί τό οποίον ε¬
    καλείτο άπό τοϋς Φράγκον ς ΛΕΟ
    ΚΑΣΤΡΟ καί άπ' τούς Τούον.οι·;
    φρέγχ Χισάρ, δηλ. φρούριον των
    φράγκον. Αί>τό τί> άπέδοιοαν στα
    1316 οτούς Κομν-ηνοϋς, άφοΰ πή-
    οαν πάλι ώς άντάλλαγμα τόν ναΰ-
    βτα*μο *«! άρκετά ιιέρη τοΰ άνα-
    τολικοϊ' προάστειον καΐ εκτισαν άλ
    ;.ον πΰργο. ΟΙ Βενετοί, Γενοϋται
    •Λαί οί άλλοι Φράγκοι έξεδιώχττ,ικαν
    εντελώς άπό την Τραπεζοΰντα άπύ
    τον Μωάμεθ τόν Η'.
    Στήν έποχή «ϊτή άναφτρεται
    χαί τό παρακάτι·) δημοτικό τραγού-
    έιπαραπέ'τανεν ψηλά σά έ-
    (πουράνια
    χαί οό κουδούκ — ν' — αι έκράτ-
    (νεν παλληκαρί βραχόναν.
    __ Άϊτέν γιά δάσμα άσό κρατεϊς
    (γιά πέει με δθεν κείται.
    — Άσό κρατώ 'κι' δίγιο—σε λέγοι
    (—σε δθεν κείται:
    Σ' άχείν' τό .τέραν τό ραχίν κι' άλ
    (λο έκεί αερέαν
    φραγκόπονλον έσκότωβαν καί κεί-
    (ται σκοτωμρνον"
    V
    ?χίΐ μόνον νά κλ.αίη άτόν κύριν
    (νά .τονισκάταί,
    V
    ϊχΕΐ άδέλττια σπλαχνικά άτόναν
    (ν' άραεϋνε.
    Κι' ενα αλλο τής ιδίας έποχής:
    Μάνα — μ' έγώ σά ξένα ρπαντρΐ-
    (φτηκα
    Μ» .τηοα Φραγκοποΰλα κι' ήταν
    (μάγιβσα
    μβγεΰει τα παλληκάοια καί τή θά-
    (λασσο
    έμάγε·ψεν καί μέναν τΰν ξένον τόν
    (άλλόξενον
    κου περπατώ σά ξένα τ' άνεγνώρι-
    (μα.
    Τραγονδιόταν στό γάμο κατά
    τα ξημερώματα με τόν γαμβρό καί
    τή νίιμφη (κοτσαγκέλ - χορός) καί
    χορενόταν Ιξω στό ΰπατθρο στή
    γειτονιά άπό σπίτι σέ σπίτι μέ τόν
    χορ-ιιφαϊο τού χοροϋ, πού άνέμιζε
    μαντήλι.
    Β' α) ΤΡΑΓΟΤΛΙΑ
    ΤΗΣ ΞΕΝΗΤΙΑΣ
    ΟΊ Πόντιοι στάθηκαν φαλαπόδη-
    ιιαι. "Εφει>γαν σννήθο>·; οτή γείτο¬
    νος άμόδοξη Ρωσία. Οί λάγοι ή¬
    ταν οίχονομικοί άλλά καί τό μΐσος
    χά ή σνμπερΐφορά τοΰ τυράννου,
    πού τούς έξανάγκ&ζε νά έγκαταλεί
    ψοΐΎ τή γενέτειρά τους. Σχληρή
    παλύ ή ξενητίά μέ τα φαρμάκια
    χαί τίς πίκρες της. Τραγουδήθηκε
    παλΰ ολ' δλονς τοΰς Ποντίους. "Ε
    να άπό τα χαρακτηρκΓΓΐκώτερα
    Τίαγούδια τής Ξενηπιάς είναι καί.
    τό ,-ταρακάτω Δημοτικό τραγοΰδι:
    Η ΞΕΝΗΤΙΑ
    3τνε μ' άν πάς σήν ξενητιάν μή
    (στέκς λήγορα ε"λα,
    πήν ξίνηττιάν θολά νερά, φαρμακρ-
    («ά —γάδια,
    ™ί> νίφτεται μαραίνεται, πού πίν -
    (άτ άποθάνει,
    πού πλύν' τα χεροπόδαρ—άτ την
    (στράταν σασιρεύει.
    — Χριστέ-μ' νά μή ξημέρων«ς που
    (λίν νά μή κϊλάϊδνες,
    ό ξένο — μ' ξενητέας Ρν μερών
    (6ά ξενητεύη.
    Άνάθεμα τή μαραγκούς, ποϋ χτί-
    (ζνε τα καράβια
    ξϊνητεΰνε οί ντόπαντροι, καί κλαϊ-
    (γνε οί νυφάβες.
    Μαοτί χινοΰν τα κάτεργα κι' Ά -
    (ποίλη τα καράβια
    β' εΌημον τόν Καλομηνάν κινοθν
    Τοΰ συνεργάτου μας κ. ΑΘΑΝ. ΑΣΙΑΤΙΔΗ
    (τα παλληκάρια.
    Κ.νεϊ τή μάννα — μ· ό γαμπρόν
    (τη πε-θεροϋ-μ ό γυιόκας.
    — Ξενε μ" θά πά; στήν ξενητιάν
    (πάσα χρόνια θά βτέκης;
    — Δΰο νά στέκω είν' παλλά κι' ενα
    (νά στέκω λίγα
    έγάπ' άσό χατήρι σου ένάμς
    (νόν θά στέκο).
    Κ' ενα λαϊκό δίστιχο λίγει γιά
    την ξενητιά:
    Ή ξενητιά κι' δ θάνατον τα δύο

    V
    είναι
    κ' έτέρεσα ή ξενητιά 6α-
    (θύν' Ιν.
    της
    *Ένα δεύτερο χαριτωιμένο
    ξενητιάς τραγούδι:
    Ξένος σάν ξέν' άρρώστανεν χρόνον
    (καΐ πέντε μήνας
    άορωστικά ψαλάφανεν ντό 'κ' εΐν
    (ντό 'κι' εύρισκοΰνταν:
    ψαλάφανεν χλωρόν τυρίν κι' άγρεν
    (προγάτας γάλαν,
    θέλ' άσό σπίτι-μ' άνθρωπον κι' α¬
    ί σήν αύλίτσα—μ' χωμαν
    κι' άσό πεγάδ' ντό επινα έναν χου
    (λιάρ νερόπον
    Τριγοί καλοΐ κο&έσπενοι κι' άς ε-
    (ναν γειτονίαν
    £νας κράτει ρουδόσταμον καΐ ϊχ
    (καΐ πάν" σόν ξ^ον.
    — Σούκ ξάν φά τ' άνάραντξον,
    (πίγια τόν κυδωνάτεν
    άλεί<ρτ' άσάν ρουδόσταμον νά φέ- (οτς έσύ την ΰγεια-σ'. — 'Κι' θελω γώ τ" άνάραντζον ('κι' πίνω κνδωνάτεν, 'κ' άλείφκουμαι ροδόσταμον ΐι ψΐ- (ρω γώ την ΰγεια—μ' θίλιο άσύ δύους φίλε μαν κι' όσην (μικρήν άγκάλιβν. — Πές κα, ξέν<ϊ καΐ μή σκουσε (μην άνακεφαλιάξεις. Κι' ενα &λλο κομψοτέχνημα τής ξενητιάς τραγοθδι: Χριστέ-μ' οΰλα καλά ποίχες τρία (καλά 'κ έποίκες- ποΐκες τόν ουρανόν ψηλά κ' έκειάν (σκάλα 'κ' έχρτάνίΐ· ποΐκες τή θάλασσαν πλατείαν κ' έ- (κεϊ γεφύρ' 'κί στέκει ' ττοίες την ξενηιτιάν μακρά κ' έκεΐ (λαλιά 'κι πάγει. Σήν ξενητιάν π' άχπάσκεται μαυ- (ροφορεί καΐ πάγει, ιμαύρα φορεΐ μαΰρ' άναλλάξ' μαΰ (ρον Εν ή καρδιά τ' πεκεϊ άδά ποΐ 'κλώσκεται τα άσπρα (φορεμένος άσπρα φορεί, άσπρ' έναλλάξ' σά (άσπρα κου,μπιαγμένος. Κι' ενα Νεοποντιακύ τής ξενητι¬ άς μέ στίχους τοΰ καλλιτέχνη λ.υ- ράρη Νίκον Παπαβραμίδη: Σήν ξενητιάν θά πάο> ντό πολλά
    (μακρά
    τόν θεόν παρακαλ' μάνα νά πάίο
    (καλά.
    Σήν ξενητιάν έπέμνα άμον όρφα-
    (νύς
    παρακαλ' τύν θεύν μάνα νά εΌται
    (δ γυιός.
    Σήν ξενητιάν έπτμνεν μάνα τό
    αλλο μάνα—μ' 'κί θά ε'ρται πώ-ς
    (καίεί την ψή—σ'
    Β) ΤΡΑΓΌΤΔΙΑ
    ΤΟΤ ΓΑΜΟΤ
    Ό Γάμος, τό ίερό αύτό μυστή-
    ριο, «τα στεφανώματα» «ή χαρά»
    δπως ελέγετο, έτελείτο μέ δλη τή
    θρηβκευτική. καί έ<θιμοτυπική λαμ- πρόττ)τα στόν Πόντο: Στήν περιφέοεια Άργυρουπόλε - ως κατά τό ξύρισικι τοΰ γαμβροΰ τραγουδιόταν τό παρακάτω τραγοϋ- δι: Τό κυπαρίσσι—'μ' τό λεγνόν τό (στέκ' σ' "Αγιον "Ορος έλίγνννεν, έμάκοτ*νεν, σά έπουοά - (νια ξέδεν. Μοι·δέ πονθ.ίν εβγαιν' άτό μοΰ-δΐ" (καί χελιδόνι 'εβγαιν' άτό έ'νας άετός κι' ας> ε -
    (χτισεν φοιλέαν
    έφώλεψεν, Ιπουλπρεν, τρία που-
    (λ.ό.-ΐα ποϊκεν.
    ( ΣΐΎεχίζετηι)
    ΜΙΚΡΑΣΙΑΤΙΚΑ ΣΤΡΑΤΙΩΤ ΙΚΑ ΔΙΗΓΙΙΜΑΤΑ
    Ο ΜΙΚΡΟΣ ΕΘΕΛΟΝΤΗΣ
    Τού συνεργάτου
    (Σΐ'νίχεια έκ προηγουμένου)
    'Εμπρός! έμπρός!, φωνάξανε κι'
    έχεϊνοι μέ καινοΰργια ξωή, νοιώ -
    βοντας πώς δέν έ'μεναν μονάχοι
    τοι·; στόν σκληρόν άγώνα... κάποι-
    ο; δλλος' ό άξιωματικός τους, εΐ-
    Χε οιχθή πρωτος στή ςριοτιά...
    __ Κράκ! κράκ! κράκ! άκούστηκε
    "Χ?η ως ακρη τοΰ λάχου καΐ οί
    φαντάροι άγριεμένο» χυθήκανε μέ
    τή λόγχη στούς τούρκους, γεμί-
    'ονΐας την άτμόσοραιοα μέ βροντε
    θές φοινες... Άέρα!.. άβρα!..
    Α
    •••Την άλλην μερά οί φαντάροι
    ξαγρυπνισμένοι, ψόφιοι τοΰ κόπου,
    Ι1* Λερισβή δμως περηφάνεια, διη-
    Υώντοικταν στους άγαθούς τσιβριλι-
    ώ«ς δλες τίς λεπτομερείς τής φο
    6ρΡτ|ς μάχης.
    _ Το άπομεσήμερο οί κάτοικοι καί
    "'·ο τό τάγμα τής έψίρείας μαζευ-
    τ1Χονε κοντά στό σταθμό, έκεϊ πού
    Ε'ναι ή έκκληοίτσα καΐ τα φτωχικό
    νϊν.οοτα(ρε1ο τοΰ Τσιβρίλ.
    Στά ποόσιοπά τους είναι ζωγρα-
    φιομένη ή πΕιο 6αβΕΐα χ^η. ουξη-
    τουνε μέ χαμηλή φωνή γιά τόν
    Πνΐοίκό θάνατο τού άνθυπολοχα -
    Υ°« Λε6ή, πού έκείνη τή δραδυά
    τό λόγο θτνπάζοντας τή
    ΙΩΑΝ. Α. ΒΕΡΝΑΡΔΟΥ
    ή Του!
    ΟΙ φαντάροι τοΰ λόχου του πα-
    Ρ<"αχθήχανε σέ δυό γραμμές ί- ?ω οΐη' τό νεκροταφείο· στά κατα- ά φ χινο μάτια τους ελαμπαν άδελ- ά δάχςυα γιά τό χαμό τοΰ άξι- οτιχΰ μια στιγμή δλοι πάψανε τις δέν χουνιώτανε κανΐνας τό δάθος τοθ μεγάλου δρόμου μια .τένθιμη σΐ'νοδεία. κ. Μέ άργό βήμα μιά διμοιρία, ή δι- 1 μοιρία τοΰ νεκροΰ, περι«ύκ.λωνε τό φερετρο, ποΰ τό κρατούσανε βτόν ώμο τέσσερις ψηλοί (ταντάοοι- ξα>-
    πίσω τους ό παπάς τοΰ συντάγμα -
    τος έ&ιάβαζρ μέ τό πρόσο:κπο κατε-
    βασμένο σ' έ-'να εϋχολόγι.
    Ι ... Μά! πως θά τόν θάψον>νε;...
    ' σκεφτώντουοαγ τώρα οί ςρ·αντάοοι
    μέ περιέργεια: άφοΰ είν' έβραΐος..
    κάνει νά τόν ψάλουμε χριστιανοκά;
    ...Ή πενθιμη σι»νοδεία εφ'βαοε
    κοντά.
    — Παρσυβιαστε ,άρμ!
    Τό τάγμα χαιρέτησε τόν ήροη-
    κό του νεκρό, καί σ' δλων τα μά¬
    τια έλάμψανε δάκρι»α πόνου. Τό
    (Γ«ρετρο πέρασε άργά άργά μέοα
    άπό τούς στοίχους, τό άκουμπήσα-
    νε πλάϊ στόν άνοιχτό τάφο, κηί ό
    παπάς άποτελείιοβε τοΰς ψαλμούς
    τοΰ Μοιυβή πάνο) άπ' τό νεκρό.
    Οί φαντάροι άκσύγανε μέ περι -
    έργεια τοΰς ψαλ,μοΰς έκείνους... η
    άπορία τονς διαλι·θηκε... ό έ·6οαί-
    ος θάφτηκε απίος δλοι οί άμάθρη-
    σκοί του, καί τό φέρετρο πήρε μιά
    θέση κοντά στούς πλαϊνούς σταυ-
    ρούς... § ,
    ...'Αφοϋ πολεμ,ησε κατο) απ τη
    σημαία τοΰ Σταυ<)θΰ, ήτανε δίκηο νά ξεκονρασθη τό μικροβκοπιοίό του κορμάκι μέ την ήροπκή καρδιά κάτο) άπ' τή σκιά τοΰ Σταυροΰ! "Ετσι λίγανε 'πο μέαα τους οί φαντάροι... __Πάρα πόδα, δρμ! ...Ή τελευταία φτυαοιά τό χώ- μα σκέπασε μέβα στή γή έναν έ- βραίο, πού Ιδειξε μέ την παλληκα- ς·(Ί του πώς ό κόσμος καμμιά φο- ρά... οέν Εέρει τί λίει! ΤΕΛΟΣ ΝΙΚΟΤ ΑΔΑΛ0ΓΑ0Γ ΚΑΠΟΥ ΙΤΟ ΜΕΤΩΠΟ 'Πολεμ-.κές ίστορίες τοϋ Βορ«3«ειρωτιχοϊΙ Μετώπου 1940 -41 / Ό · (Συνρχεια έκ προηγούμενον) — Γιά την Πατρίδα μας Έλλά- δα θΌσιάστηκα μητέρα» άκούστηικε τότε ή φωνή τοΰ παιδιοΰ. ΟΙ ΗΡΩΙΚΟΙ ΜΑΣ ΙΚΑΡΟΙ Πήραμε έντολή έγώ καί ό σμη- ναγος πιλότος νά έκτελε.σουιμε μιά αποστόλη. Φύγαμε άπό τή 6άση μας μέ έν θουσιασμύ καί πίστη γιά τό σκοπό μας. Καί νά. Τώρα πετάμ,ε ψτ>λά
    καϊ ή 6οή τοϋ ελικα μάς δυναμώ-
    νει την θελήση. Μέσα στό θάλαμο
    τοϋ 6ομ6αρδιστικού μας βκΰοω νά
    άναγνωοίσω την θέση τοΰ έχθρού.
    Είναι πρακ. Τόν ούρανό σκεπά-
    ξ<<ι-ν —.«χνά σύννεφα. Οί 6άμΰες μου 4.'ν«ι ετοιμες. Ό σύντροφός μου ί πιλότος όδηγάει σάν αητός γ'· αιηοπλάνο" καί στά μάτια του διαβάζιο την τό>4ΐη καί την άποφα-
    οιστικότητα γιά την έπιτυχία τής
    άποστολής μας.
    Φθάσαμε πάνω άπό την έχθρική
    ζώνη τοϋ μετώπου κοντά στό Άργυ
    ράκαστρο. Μόλις δομβαρδίσαιμε τίς
    έχθρικές θέσεις καί κάναμε ν<ά γιε- ρίσονιμε πίσω στή 6άση μας, στό 6άθος τοΰ ούρανοΰ φάνηκαν δύο έχθρικά καταδιωκτικά. Τότε ό πι¬ λότος φέρνει τύ άεροπλάνο του μέ σα στά σύννεφα γιά νά γλνπώσοιε- με άπό τόν κίνδυνο. Αύτά μάς εί- δαν καί περικύκλϋκταν τό άεροπλά¬ νο μας. Καί άπό την ώρα έκείνη αοχίζει ή μεγάλη άερομαχία. "Ενα κατχδιωκτικό κάνε ι μιά μεγάλη στρΐφή άπό κάτω, καί προσπαθεϊ νά φτάση σέ άκτίνα 6ολής. Τα πυ 0(' όμως τού πολυβόλου μου τόν κΐ'ατοΰν σέ άπόσταστμ Δεξιά μας άπό πάνω πλησιάζει τό δεύτερο κα ταόιωκτι.κό. Ρίχνω μερικές ριπές π' '.ι·6όλου. Τότε βλέπω γιά μιά στι νμ>1 νά φεύγη πληγω,μίνο τό έχθρι
    κό άεροπλά·χ> αφήνοντας πίσιο μ^,ά
    μαύρη ούρά.
    στή 6οή των έλίκων στόν
    δλέπομε τό πρώτο καταδι
    κ/κιι:'6 τοΰ έχθροΰ, θΐιλει νά μάς
    έχύωτΓθή. Πιβτεύει νά τό πετύχει,
    γιατί βλέπει τίς δαριές 6λά6ες ποΰ
    επαθρ καΐ τό δικό μας δομδαρδι -
    οτικό άπό την άερομαχία αυτή.
    "1 στερα άπό πολλά λεπτά πού τα
    δυό άεροπλάνα παλεύουν σάν άη -
    το' καί σάν χάροι στόν ούρανό,
    νοιώθουμε την τραγική μας θέιση.
    "Λν καί κάναμε μεγάλη αίκονομία
    στά πυρομαχικά, μάς τελείακτε καί ή
    τελευταία οεσμίδα άπό τό πολνβό-
    λο μας.
    Έκείνη την στιγμή δ πιλότος κι'
    έγώ παίρνομε μιά μεγάλη άπόφα<τη. Στρέφομε τό άεροπλάνο μας πά- νο>, άνεβαίνομε ψηλότε-ρα, ίσοορο-
    ποΰμε λιγάικι καί μονομιάς χυνάμα
    στε μέ τόν ελιχα κάθετα στά φτε-
    ρά τοΰ έχ&ρικοϋ καταδιωκτικοΰ.
    Γιά μιά στιγιμή τό άεροπλάνο μας
    τραντάχτηκε σνγκοοιμα καί 6ρέθη-
    κε σφηνΐι>μένο στό σκάφος τοΰ ι -
    χθρικοΰ.
    Καί τότε... τότε καΐ τα δυό μα-
    ζί δρχισαν νά γκρεμίζωνται στό 6ά
    ρα&ρο, στή γή. Ή τύχη τάφερε
    νά πέσουμε σέ έλληνική θέση καί
    νά σο>θοΰμε μέ τα άλεξίπτωτά μας
    εμείς κι' δ Ιταλός έλαφριά τραι>-
    ματισμίνοι.
    Τώρα στό νοβοκομεϊο της Αθή¬
    νας, πλάι μας μέ τόν Ίταλό άερο-
    πόρο, ξαπλωμ-ένοι στά κρε&6άτι &>-
    μάααστε την μεγάλη κείνη άερομα¬
    χία τοϋ Βορειοηπειρωτικοΰ μετώ¬
    που καί ή ψυχή μας πετά σέ και-
    νούργιες περιπέτειεες καί νίκες τής
    πα,τρίδας μας.
    Ο ΜΕΤΑΓΩΠΚΟΣ
    Είμαστε στήν καοδιά τού χει -
    μώνα! .Ο πόλεψιος στά μέτο>πα τής
    Βορείου "Ηπείρου επαιρνε μεγαλΐ>-
    τερη ϊνταση καί δραματικάτητα.
    Ή μεταφορά πυρομαχικών καί τρο
    φίιμων γιά τούς πολεμιστάς, στά
    κατβάβραχα καΐ στά μονοπάτια τα
    γειμάτα άπό λάσπη καί 6οϋρκο, ή¬
    ταν δύσκολη καί τραγική. 'Εγώ
    καΐ δ Γιώργος, μεταγωγικοί τοϋ
    λόχου, είχαμε φορτώσει άπό τό
    βταθιμό έφοδιασμοΰ στή θέση «Χά-
    νι Μπαλαλμπάνι» ό έ'νας πυρο-μαχι
    κά καί ό αλλος τρόφιμα γιά νά πά
    με στό λάχο μας πού πολεμοΰσε
    στή πρώτη γραμμή στά ΰψώματα
    τοΰ Τομόρι. Μόλις σουρούπωνε.
    Μά έκείνη την ωρα άρχισε μιά δυ
    νατή δροχή μέ θύελλα, μιά νερο -
    ,-τοντή, ενας κατακλν»σμός, ποΰ δέ
    θά ξεχάσω ποτέ στή ζωή μου.
    Σέ λίγο νύχτωοε κι' οίας. Ή
    δροχή ασο πήγαινε καί δυνάμωνε
    κείνη την ώρα. Τό τσουχτερό κρύο
    μάς δάνκωνε τα βρεγμένα μας
    κορμιά. Καί ήταν μιά νύκτα θεο-
    σκότεινη, σάν κόλαση. Τα ξώα κα
    τακουρασμένα καί αΰτά δογγοϋσαν
    καί μέ δυσκολία ϊσερναν τα πόοια
    τους. Ή σκέψη μας δμως ήταν πάν
    τα στή πρίότη γραμμή τής μάχης.
    "Οτι καΐ αν σι·νε6αινε επρεπε νά
    φτάσο·με στό λόχο μας μέ τα τρό¬
    φιμα καί τα πυρομαχικά.
    "Βτσι περπατήσαιμε άρκετές ώ -
    ρες μέ«α στή δραδιά μέ την νερο-
    ποντή καί τίς σκέψεις μας γιά τοΰς
    σνμπολεμ.ι<ττάς μας. Χέ κάποιο δ¬ μως στρίψιμο τοΰ δρόμου, σέ κά - ποιο άπότομο κατήφορο μιάς πλαγί¬ ας, τό ζώο τοϋ Γιώργου γλύβτρησε μονομιάς καί γκρεμίοτηικε στή χα- ράβρα παρασίρνοντας καί τόν δδη- γό το> μαζί.
    (Συνεχίζεται)
    Θά καταργήση χούς πολέμονς
    ΜΙΑ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΝ ΙΔΑΝΙΚΗ ΘΡΗΣΚΕΙΑ
    Τού συνεργάτου
    ( Συνέχεια έκ προηγουμένου)
    Πρωτο γνώριαμα τής σωβτής δι '
    δασκαλίας είναι τούτο: Δέν άντιτί '
    θεται στό λογικό. Καί μπορείτε νά
    6ήιτε πώς αύτη είναι ή 5άση δλων
    αυτών των Γιόγκα.
    Άς πάρομε τή Ράγια - Γιόγκα,
    την ψυχολογική Γιόγκα, τόν ψιτχο-
    λογικό δράμο γιά την ϊνωση. Εί¬
    ναι μεγάλο τό θήια καί δέν μπο¬
    ρή νά σάς μιλήσω παρά γιά την
    κεντρι.κή ΐδέα αυτής τής Γιόγκα.
    Λέν έ'χομε παρά ενα μονάχα τρόπο
    ν' άποκτήσομε τή γνώση. Άπό τόν
    κατώτερο ανθρωπο ?ο>ς τόν ϋψηλό
    τερον Γιόγκιν, δλοι είμαστε υπο -
    χρεωμένοι νά μεταχειριστονμε την
    ιδία μέθοδο. Κι' αυτή ή μέιθοΦος
    είνίΐι αύτό ποΰ όνομάξομε συγκεν¬
    τρώση.
    Ό χτ>μικός πού έργάζεται στό
    έογαστήρι του σνγκεντρώνει ολες
    τίς δυνάμεις τοΰ μυαλοϋ του, τίς
    ρίχνει σέ μιά έστία καΐ τίς ξαπο-
    στέλνει στά στοιχεϊα. 'Τποβάλλει
    τα στοιχεϊα σέ άνάλυση κι' ετοι ά
    ποκτά τίς γνώσεις του. Ό άστρο
    νόμος έπίσης σνγκεντρώνει τίς δυ
    νάμεις τοΰ νοΰ καί τίς ρίχνει σέ μιά
    έστία καί τίς ξαποστέλνε* στ' άν-
    τικείμενα, μέ τό τηλεβκόπιό του.
    Τ' δστρα καί τα ήλιακά σχκττήμα -
    τα ξετυλίγουνταΐ μπρός στά μάτια
    του καϊ τοϋ άποκαλύπτουν τα μυ-
    στικά τους.
    "Ετσι γίνεται σέ κάθε περίπτω-
    ση. Ό καθηγητής στήν ε"δρα του,
    μας κ. ΕΥΑΓ. ΛΑ ΓΟΥΔΗ
    δ μα&ητής μέ τό 6ι6λίο του, κώθ*
    δνθρ(·)πος πού προσπαθεί νά μάθει
    έπη νά συγκεντριοθή. Και δν ύ
    ποθέσουμε ότι χτυπήβει ενα ρολόί
    δέν θά τό άν.οϋσετε. Κι' όαο πε-
    ρισσότερο είστε ίκανοί νά συγκεν-
    τρωθητε τόσο καλ.ύτερα θά κσπα -
    λά6ετε ο,τι διαβάζετε. "Οσο μέγα
    λύτερη είναι αυτή ή δύναμις τής σι·
    γκέντρωσης τόσο .~ερ;σσότερες
    γνώσεις άποκτάτε, γιατί αυτή εί¬
    ναι ή μοναδική μρθοδο ν' άποκτή -
    σει κανείς γνώσεις.
    Άκάμα κι' δ τελειτταίος λουστ -
    νία μας ύπάρχουν πολλοΐ ανθρ<ι) - ποι, πού λέν γεννήθηικαν γιά κά- ποια δράση· τό μι«αλό τους δέν μπορεΐ νά σΐ'γκεντρωθη μόνο σέ ί- δέες, δέν ϊχουν παρά μιά μονάχα σχίψτ, συγκεκριμένη γιά μιά έρ- γασία δρατή καί χειροπιαστή. Πρΐ .τει νά υπάρχη κάποια Ιπιστήμη γιά τό εΐδος αΰτό τής ζοηίς. Ό κα θένας μας άσχολεϊται μέ κάποια έρ γαοία μά οί περισσότε.ροι σκορπά- με τό μεγαλύτερο μέρος ττς ένερ- γητιοώτητάς μας γιατί δέν ξέρομε τό μυστικό τής εργασίας. Ή Κάρ- μα - Γιόγκα έξηγεί αύτό τό μυστι¬ κό. Ή Κάρμα - Γιόγκα μάς διδά - σκει ποΰ καΐ πώς έργαζόμαχττε, πώς νά μεταχτιριζόμαστε τό μεγα¬ λύτερο κέρδος τό μεγαλύτερο μέ- ρο-ς τής ένεργητικότητάς μας γιά τή δουλειά .τού έχομε μπροστά μας. Συνάμα δμιος δέν πρεπει νά ξε- χνοΰιιε πώς δλη ή δνστυχία καΐ ο- λη ή ευτυχία προέρχονται άπό την τάση πού ?χει δ ανθροιπος νά πε- ριμένει άνταμοι&ή άπό τό ϊργο του. βέλοι νά δουλέψω, θέλχ,> νά κά-
    νοι καλό σ' έναν ανθροκΐο. Κ' ένε-
    νήτα έννέα φορές στίς έκατό ό
    άνθροΜΐος ποΰ 6οήιθη<τα θά φανεΐ άχάριατος καί θά μέ πολεμήβει. Καί τό άποτέλεσιμα αύτό θά μέ στενοχωρήση. "Ετσι άπογοητεΰεται δ ανθραχπος άπό τα έ'ργο τού, καί σπαταλά έ'να μεγάλο μέρος άπό την ένεργητικότητά του, γιατί φο- 6άται πώς θ' άπογοητευτεϊ καΐ θά πονέσει. Ή Κάρμα - Γιόγκα μάς μαιθαί- νει πως νά έργαξόμαστε άπό άγά- πη στήν έργασία, χωρίς άφοσίωση, χωρίς νά νοιαζόμαστε γιά κεϊνον πού ώφελείται άπό την έργοοσία μας ή γιά τίς συέπειες τής εργασί¬ ας μας. Ό Κάρμα - Γιογκίν, έργάζεται γιατί αύτό είναι στή φύση του, για τί νοιώθει πώς αύτό τοΰ κάνει. κα¬ λό καί δέν έ'χει αλλο σκοπό. Ό ρό λος του σ' αυτόν τόν κόομο είναι νά δίνει καί ποτέ δέ σκοτίζεται να πάρη. Ξέρει πώς δίνει καί δέ ζη- τάΐΐ κανένα άντάλλαγμα κι' ετσι γλυτώνει άπό τα νύχια τού πόνον. Γιατί δ πόνος, άπ' δπου κι' αν ερ- χεταιι, δέν είναι τίποτϊ αλλο παοα καρπός τής άδυναμίας τού άνθρω¬ πον νά ζητά άνταμοιδή. (Συνεχίξϊται) ΤΙΜΗΤΙΚΗ ΕΚΔΗΛΩΣΙΣ ΔΙΑ ΤΟΝ ΦΩΚΙΠΝΑ Γ. ΚΟΠΑΝΑΡΗΝ ΠΣ ΠΡΟΕΔΡΟΝ ΤΟΥ ΔΙΟΙΚ. ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥΤΟΥ ΝΟΣΟΚΟΜΕΟΥ ΠΑΙΔΩΝ ΑΓΛΑΪΑΣ Π. ΚΥΡΙΑΚΟΥ & Τ. ΓΕΝ. Δ)ΝΤΝΗ ΤΟΥ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΥ ΥΓΙΕΙΝΗΣ Είς τό Νοσοκομείον Παίδων Α¬ γλαΐας Π. Κυριακού την 28ην Φε- βρουαρίου 1970 ημέραν Σάββατον καί ώραν Πην π.μ. εγένετο παρου σία τοϋ Αρχιεπίσκοπον Αθηνών καί Πάσης Ελλάδος κ. 'Ιερωνύ - μου καί τού 'Τπουργοΰ Κοιν<»νι- κών 'Τπηρεβιών κ. Λουκά Πάτρα τιμητική εκδήλωσις διά τό πολυ- σχιδές έργον τού Φωκίωνος Κοπα νάρη, τόσον ώς Γενικοΰ Διευθυν - τού τού 'Τπουργείον 'Τγιετνής, ό¬ σον καί ώς Πρόεδρον τοΰ Δ. Σ. τού Νοσοκομείον. Την έορτήνώσαΰτιος έτίμησαν ό ΙΙροπρύτανις τοΰ Πανεπιστημίου Αθηνών, ό Κοσμήτωρ, Άκαδημα- ικοί, Καθηγηταί Πανεπιστημίου", Άνώ.τατοι καί Άνώτεροι Κρατικοί Λειτουργοί, Διευθννταί Ίατροί Νο σοκαμείων, τό Ιατρικόν καΐ Διοι κητικόν προσοΜΐικόν τού Νοσοκο- μεΐου καί δ.ιαπρεπεϊς ίατροί τής Ά θηναΐκής κοινωνίας. Κατ' αρχήν εγένετο σνντομος εί σήγησις υπό τοΰ Διεν»θυντοΰ Ία- τρού 'Τφηγητοϋ κ. Ίγνατίου Πα- π&νικολή, όστις μετταξύ των αλλων είπεν καί τα εξής: «Ή πρωτοβουλία των Διευθυν- τώ Ιατρών τού Ίδρύματος διά την οργάνωσιν τής σεμνής ταύτης εορτής αποτελεί αναγνώρισιν τής εύτυχοϋς κατά πάντα παροιισίας είς τα πράγματα τοΰ Ίδρύματος έ .-«ι τόσον έ'ως σήμερον χρονικόν 6ι άστημα, άπό τής Ιδρύσεως του μέ χρι σήιμερον τής διαικεκριμένης προσωπικότητος τού τιμοιμένου Πρόεδρον καΐ των αίσθημάτων μας καί πρός την δλην έν τή ΙΙολιτΐία καί Κοινωνία όράσιν τού τιμ<ομέ- νου. ι Ωμίλησεν 6εβαίίι>ς ή Πολιτεία
    περί τού άνιόρός καί τού ϊργου τον
    έπιβραβεύονοα την αρίστην έκδήλο)
    σιν τον έν Ειρήνη καί έν Πολϊ -
    μοις. Ωμίλησεν ή έπιστήμη διά τόν
    άκάματον καί εύσννείδητον έργάτη
    της, ωμίλησεν ή Κοινωνία, ή ό -
    ποία πάντοτε άντεπεκρίθη πρός
    την πολνύτροπον είσφοράν των πό -
    λ.υτίμων {«πηρεσιών τον, ωμίλησεν
    δ έκτός των όρίιον τής πατρίδος
    χώρος, διότι καί έκτός αυτής έν
    τιμή καί διακρίσει ?φερ«ν ό Φιο-
    κίων Κοπανάρης τό Ελληνικόν ΐί-
    νοαα διά τοΰ ίδικοϋ του όνόματος.
    Καί αυτή ή συνεχής ή έ'ως την κο
    ρυφήν τής ίεραρχίας άνοδός τον
    άπό την οποίαν ή εξοδός του κα¬
    τά τα τεταγμένα δρια τού χρόνον
    δέν άπετέλεσεν διά τόν Φωκίωνα
    Κοπανάρην τέρμα άλλά άφετηρία
    πρός συνεχιβιν ίιπηρεσιών καί κοι¬
    νωφελούς όρηιιστηριότητος.
    Ημείς οί Ίατροί τού Ίδρύμα -
    τος καί σννεργάται ώργανώσα-
    μεν την σημερινήν συγκέντρωσιν
    πρός χαράν εορτής καΐ προσφοράς
    των αίσθημάτων μας πρός τόν Φω
    .κίωνα Κοπανάρην, άλλά καί εΐσςρο
    ρά μας εις την υψηλήν διδαχήν
    τοϋ 'Ελληνικού Πνενματος νά τιμώ¬
    μεν την αρετήν καί τούς εργάτας
    της.
    Μετά ταύτα ανήλθεν είς τό 6ή-
    μα ό 'Εξοχώτατος κ. 'Τπουργός δ
    στις ίπλεξε τύ εγκώμιον τοϋ τιμω-
    μένον άναφερθείς είς τν περίφη -
    μόν εκείνην εγκύκλιον τον πρός τύ
    προσωπικόν τοϋ 'Τπουργείον επί
    τή άποχτορήσει του. Τό ?ργον τοΰ
    κ. Κοπανάρη κβΐ σήμερον άκόιιη
    άντανακλά είς τάς 'Τπηρεσίας τού
    'Τπουργείου ώς τηλαυγής φάςος
    πρός αύτάς.
    Άνεφερθη είς την καταγωγήν
    του ίν. τής Βασιλίδος των Πόλε¬
    ων, τάς Σποΐ'δάς του ίν Αθήναις
    καΐ άλλοδαπή είς την ανοδόν τον
    μίχρι τής κορυφής τής Ιεραρχίας
    καί προσφοράς ανεκτιμήτου ίιπηρε
    σιών είς την πατρίδα, την οποίαν
    (ιπερηγάπησεν καί έν πολέμοις κ>-
    ριολεκτικώς έσωσεν έκ των τρομε
    ρών έπιδημιών.
    Κατέταξεν τοΰτον μετηξΰ των
    'Εθνικών προσωπικοτήτων τής χώ¬
    ρας καί έμακάρισε την στιγμήν πού
    οί Διευθυνταί Ιατροί τοΰ Ίδρύμα¬
    τος είχον την φαεινήν πρωτοβουλί¬
    αν νά όργανώοουν την σημερινήν
    ίορτήν ώς έλάχιβτον δείγμα άφο-
    σιώσεως καί εΰγν<ομ.οσύνης διά τό πολνσχιδές ?ργον τού Φωκίωνος Κοπανάρη. Ακολούθως Ιλαδεν τόν λόγον ό Καθηγητής Μέλος τοΰ Δ.Σ. κ. Νι κόλαος Χρηστέας. όστις εκπιμεν ά- ναίΓκόπηοιν τού δλου εργου τοϋ τι μο>μρνον, τονίσας την Έιθνικήν αν
    τοϋ δρασιν κατά την διάρκειαν
    τοϋ Πολέμου, ότε ό κ. Κοπανά¬
    ρης ιος ΰπενθννος διά την Δημοσί
    αν 'Τγείαν τής Ελλάδος, έσωσεν
    τα στρατρύαατα καί τόν άμαχον
    πληθυσμόν Από τάς φοβεράς επι -
    μίας χολέρας, πανώλονς καί έ-
    ξαν&ηματικού τνφον. "Ετόνισεν την
    ίδρυσιν πολλών Νοσοκομείυη1 έν
    οί; τύ Γενικόν Κρατικόν Αθηνών
    καί Πειραιώς, είς τύ πρώτον των
    οποίον ό οαιλητής είχε προσιοπι -
    κήν ίντύποΜπν τής δράσειος αΰ -
    τοϋ, καθ* όσον υπήρξε Διενθυντης
    τής Χειρονργικής Κλινικής. Δέν
    παρελειψΕ ν' άναφέοη την σνίΜΐΡ-
    τοχήν τοΰ τιμ(ι>μένου είς διεθνή ι¬
    διαιτέρας σηαασίας συνέδρια καί
    τύ ότι υπήρξεν Ίδρυτικόν μέλος
    τής Διεθνοΰς Όργανώσεως 'Τ -
    νείας. Άπηρί&μησεν την πλειάδα
    των τιμητικών διακρίσεων καί κα¬
    ταλήγων εσημείωσεν την δτίμιουρ. -
    γίαν τοΰ Νοσοκομείον "Αγλαίας
    Κνριακοΰ καΐ την εξέλιξιν αυτού
    είς σύγχρονον Νοσοκομείον 350
    κλινών.
    Ό Διοικηΐης Διευθ>ντής κ. "Η¬
    λίας Σαραντόγλου έν σννεχεία ά-
    νέπτνξεν ετέρας πτυχάς τού μέγα
    λου εργου καΐ ίδιαίτατα όσον ά<ρο- ρά τύ Νοσοκομείον, ετόνισεν την απαράμιλλον έργατικότητα καΐ την πε<ρωτισμένην διδασκαλίαν τής δ- ποίας επί 30 σνναπτά ετη ωφελη¬ θή τα μέγιστα. "Εθιξεν την άκεραιότητα τοϋ χά οακτήρος του καΐ την άπό πάσης έπιρροής άπομάικουνσίν τον, κατα- λήγιυν δέ είπεν ότι χάριν είς την σνμπαράστασιν τοΰ Σεβαστόν 'Τ πονργείον των Κοινωνικήν 'Τπη - ρεσιών καί ίδιαΐτατα τοϋ 'Εξοχω- τάτου 'Τπουργοΰ κ. Λουκά Πάτρα άφ' ενός, άφ' έτερον δέ «.ς την πεφωτισμένην μορφήν τοΰ τιμωμέ- νου, τό Νοσοκομείον Παίδων Ά - γλαΐας Κυριακού κατέστη ίσάξιον τοΰ προοριβμοΰ του. Φόρον τιιμής καί εύγνωμοσννης άπέτισεν ή Διευθύνουσα Άδελφή τοϋ Νοσοκομείου κ. Εύτυιχία Μέν- τζον — Νικηταράκου πρός τόν τι- μώμενον έκ μερους τοϋ Νοσηλεντι- κοΰ Προσωπικού καί των Μαθη- τριών τής Σχολής. Έκ μέρονς τής Όργανωτικής Έίΐιτροπής των Διενθνντών "Ια¬ τρών τού Ίδρύματος, ό 'Τφηγη - τής καΐ Διευθυντής τής Α' Παι- διατρικής Κλινικής κ. Νίκας Ζερ βός άνέλυσεν τό έν τω Νοσοκο - μείω έργον τοΰ Πρόεδρον, ειπών ότι χάρις είς την πληθωρικήν διά θέσιν εργασίας καΐ προσφοράς καί μόχθου επί μίαν ολόκληρον 30ετί- αν ηύτύχησε νά αναπτύξη τό Νοσο κομείον ώς είναι σήμερον. Ή πρός την επιστήμην αυτού άφοσίωσις, ή δποία τόν ςρέρει τακτικόν άκροα - την των μετεκπαιδευτικών μαβημά των, ή τακτική έ.-τικοινωνία μέ την έ.-ΐιοτημονική όμάδα ού Νοσοκομεί ου καί εκδήλωσις τής Ιατρικής σκέ ψίως μάς κάνει νά τόν αισθανόμε¬ θα ώς σεβαστόν μας συνάδελφον, ό οποίος εχει ταντίσει την ύπαρ¬ ξιν του μέ την πρόοδον τού Ίδρύ¬ ματος. Λέγει έν σννεχεία, «ή σημε ρινή σεμνή τελετή πρός τιμήν σας Κύριε, είναι ή έπίσημος αναγνώρι¬ σιν ενός μεγάλου έργον πού ή αΰ- τοθυσία καί τό χαλκέντερον τοϋ χαρακτήρος άπετέλεσεν». Μΐτά τό πέρας τοΰ λ.όγου προσ- έφερεν έκ μέρους δλων των Έπι- στημονικών Διευθνντών τού 'Μρύ- ματος τιμητικήν άναμνηβτικήν περ γαμηνήν. Ό τιμώμενος Φωκίων Κοπανά- ρης λίαν συγκεκινημένος λαβών τόν λόγον ηΰχαρίστησεν τόν Μα- καριώτατον Αρχιεπίσκοπον Αθη¬ νών καί Πάσης Ελλάδος κ. Ίερώ νυμον, διά την παρουσίαν του, ώς καΐ τόν Έξοχώτατον 'Τπουργόν Κοινιονικών 'Τπηρεσιών κ. Λουκάν Πάτρα διά την τιμήν ή όποία τοϋ προσεγένετο διά τής παρουσίας τον καί διά τάς θερμοτάτας αύ - τοΰ ίΐκδηλώσεις όσον άφορά την δ¬ λην δράσιν τον. Αποτεινόμενος πρός τόν Καθη¬ γητήν κ. Νικόλαον Χρηβτεαν εΤ - πεν: Ή μακρά μας σννεργασία υπό περιστάσεις ίστορικάς καί έκτά- κτως δυσχερεϊς, εδημιούργησαν ΐίς την ψυχήν αας αΐσθήιματα φιλίας εΐλικρινοΰς ή όποία έπιτρρψατέ μοί νά είπω δτι σάς ώθησαν διά τάς κατά τήιν εορτήν ταύτην τό¬ σον υπέρ εμού τιμητικάς κα ίεύμε- νεϊς κρίσεις σας. Σάς εύχαρκττώ &εραώς καί σάς ευχομαι ένκαρδί- ο)ς μακροζωΐαν καΐ άκμήν διά νά σννεχίσετε την σ<»τηρίαν των πα- σχόντων καί νά τιμάται διά τοΰ Εργου σας ή Έλληνική Έπιστήμη. Πρός τύν κ .Ζερβόν είπεν: Μέ συνεκίνησαν 6α/θίως τα δσα είπατε σήμερον βι' εμέ. Είναι έκ- δήλο>σις των εΰγεν&ν αίσθτ^ιάτίον
    'Τμων καΐ δλου τού Ίατρικοϋ προ
    σιοπικού, τό οποίον έκπροσωπείτε
    κατά την σημερινήν τελετήν.
    'Έτη μακράς συνεργασίας καί έ
    πιμόνων προσπαθειωΛ' διά την δ-
    σον τό δυνατόν πληρεστέραν Ια¬
    τρικήν καΐ "Επιστημονικήν έκπλή -
    ςωσιν τοΰ σκοποΰ τοΰ Ίδρύματος
    δικαιολογοΰν τα αίσθήμοντα, τα δ-
    ποία σάς ώθησαν νά μέ τιμήσητε
    διά τής σημερινής εορτής. Σάς εύ
    χαριστώ θερμότατα ώς καί τούς
    λοιποΰς άγαπτττοΰς συναιδέλφους
    καί έΛΐτρέψατέ με, ώς πρεσ&ύτε-
    ρον την ηλικίαν, νά άπονείμω είς
    σ&ς καΐ εάς δλον τό Ιατρικόν προ¬
    σωπικόν δίκαιον ΐ-παινον διά τό έ-
    .τιστηιονικόν έργον σας, <η>·έχεια
    τού εργου διαπρεπών προκατόχων
    οης, των αειμνήστου, Χωρέμη,
    Σ.-τοροπούλου καΐ Τσαμέα, ώς καΐ
    το">ν "Αξιότιμον Καιθηγητών τοΰ
    Ι[Γ;νεΛΐστημίου θεσ) νίκης κ.κ.
    ϊπύρου Χαροκόποχι καί Βασιλεί-
    οι Πετροποΰλον.
    Είς Σάς καί είς τούς ανωτέρω
    σας όφείλεται ή σν-
    πρόοδος καί έπιστημονική
    ίτ/μι'ι τοϋ Ίδρύματος.
    Τού αΰτοΰ έπαίνου δικαίθϋται έ-
    Ήο)ς ή ϋπο&ειγματική καΐ τόσον
    ήηοόοτική Διοικητική ΔιεΰθΊ»νσις
    τοΰ Ίδρυματος, ήτις μετά των
    Τίς οϊσταμένων των 'Τπηοεσιών καί
    >ρ;ποΰ προσωπικού τοσούτον σννέ-
    6»λε, διά την πρόοδον του.
    Καί τό Σώμα των καλών Ά -
    δελφών μας δικαιούται επαξίως
    τοϋ αύτοΰ έπαίνου.
    Κοΐί. οί δύο ούτοι παράγοντες εί
    ναι καί αύτοι συντελεβταί τής προ¬
    οδον καί άκμής τοΰ Ίδρύματος.
    Πρός τόν κ. Ίγνάτιον Παπανι-
    κολήν είπεν:
    Τα φιλικά καΐ έγκάρδια λόγια,
    πού εϊχατε την καλωσύνην νά είπη
    τ<· οήαερον δι' εμέ, ρκδηλώνο»ν τα εύγενή αΐσθήματα ενός έπιστήμο- νος, δ οποίος πλήν τής πρός την επιστήμην άφοσιώσεώς του, δονεΐ- ται καί άπό χορδάς βΰαισθησίας -Λαί ίδεολογίας. Είναι πρός την τιμήν τοϋ Ία- τρικοΰ μας κόσμον ίίτι πολλοΐ έκ των σνναδέλφων είναι προικισμε- νιιι μέ τό χάρισμα αΰτό. Σάς εύ- χαριστώ έγκαρδίως εΰχόμενος πο¬ ρείαν σταθεράν έπιβτημονικής ά - νόδον. Πρός τόν κ. Ήλίαν Σαραντό - γλον είπεν: Τα δσα εϊχατε την καλωσύνην νά είπητε σήμερον δι" εμέ, δέν εί¬ ναι παρά συνέχεια τής άφοσιώσε¬ ώς σας καί των αίσθημάτων άγά- πης καί σεβασμοϋ, τα δποία μοΰ έπεδείξατε κατά τό μακρόν διάσττν- μα τής έν τώ Ίβρύματι τόσον καρ ποφόρου υπηρεσίας σας. Σάς εύ- χαριστω θερμώς. Εύχαρκττώ θερμώς καΐ την Δι- ει>θύνον>σαν Άδελχρήν Κτ«ρίαν Εύ
    τυχίαν ΝΐκηταρΑκου — Μέντζου,
    Άπό την έποπθιίαν τής Βορείου Ή πείοου
    ΤΡΕιΜΠΕΣΙΝΑ
    Τοΰ συνεργάτου μας κ. ΙΩΑΝΝΟΤ ΑΝ. ΒΕΡΝΑΡΔιΟΤ
    8ον
    4. Συνεχίζεται ή πρόσκλησις καί
    έκγύμνασις των Έφέδρων — Τό
    πρόβλημα τοϋ ύλι*οΰ.
    Μετά την απόλυσιν τής κλάσε¬
    ως των έφέδρων ετους 19»5, επη¬
    κολούθησαν άλλεπάλληλοι προσκλη¬
    θείς, έΐκγυμνάσεις, άπολύσεις αλ¬
    λων έφεορικών ήλικιών έν μέσω
    μυρίων έμποδίων, τό κυριώτερον
    των οποίων ήτο τής ΰποδήσεως καΐ
    τού Ιματισμού των προοκαλουιμέ -
    νων Έφέδρων. Τοιαΰτα εύχρηστα
    ΰλικά δέν άπεστέλλοντο είς τό Συν
    ταγμα, άπηγορεύετο δέ καΐ ή χρη¬
    σιμοποίησις τοΰ αντίστοιχον ΰλικοΰ
    των άποθηκών έπιστρατεΰσεως, ά¬
    νευ ε'ιδικής διαταγής τής Μεραρχί-
    ας, προκαλούσης καΐ ταύτης τάς
    ίγκριτικάς διαταγάς τού Γενχκοΰ
    Ταηελείου Στρατοϋ.
    Ενώπιον τοΰ διλήμματος τούτου
    ό Διοικητής σννεκέΛ-τρωνε τούς Ά
    Ε'ωμοτικοΰς τοΰ Συν)τος καί πα-
    ςει^ε τάς συμβονλάς καί όδηγίας
    τον διά την αποτελεσματικήν άντι-
    μ.τώπιοιν των έλλείψεοιν, μέ την
    ελαχίστην δυνατήν εξαγωγήν ΰλι-
    κοϋ έκ τής άποθήκης έπιστρατεύσε
    ως. Κλινοσχεπάσματα, ειδή έστιά-
    σεως καί λινοστολήν, ετι ΰέ καί ύ-
    πόδη<τιν συνιστά νά φέροχ>ν μεθ' έ
    αυτών έκ των οίκιων των οί κα-
    τατασσάμενοι εφεδροι. Διά δέ τα
    άναγκαστικως έξαγόμενα ειδή στρα
    τοπεδείας — άντίσκηνα, πασσάλους
    όρθοστάτας — κατήρτιζε συνερ
    γεϊα καθαρι<τμού τοιν πρό τής έπα νεισαγωγής των είς την αποθήκην Διά τόν οπλισμόν, καί κυρίως τα αύτύματα δπλα, ίκανός άριθμός των οποίων δέν ύπήρχε πρός εμ¬ πόλεμον σνγκρότησιν τοΰ Συν)τος διεξήχθηοαν δραματικαί άπό τηλέ¬ φωνον συνδιαλέξεις μέ τόν έπιτε- λάρχην τή; Μεραρχίας Άντ)ρχην Π εξ. Τσεραβίνην Ίοκίν. καί τόν Λ)ντήν τού Γραφείον τής Έπκττρα τίΐ'ισεω; Ταγμ. Πεζ. Λουλακάκην "Ανδρ. Ό Άξ)κός τού δπλισμοΰ Ανθ)στής Ίερεμίας Γ. έκινείτο δι αρκώς, διατασσόμενος άπό τόν δι¬ οικητήν τού Συν)τος νά γράφη, νά τηλεγραφή είς την Έφορείαν 'Τλικοΰ Πολέμου Αθηνών, νά συν τάσση καταστάσεις επί καταστάσε ο>ν, νά καταμετρή τα δπλα, νά με
    ριμνά μετά τοΰ όπλονργοΰ έπιλοχί
    ου Βονγιούκα διά τάς έπΐισκευάς,
    νά είναι, τέλος, άνά πάσαν στι -
    γμήν ένήμερος διά τόν προβλεπόμε
    νόν, ΰπάρχοντα, έλλείποντα, επι -
    σκενάσιμον ή έπι<τκευασθεντα οπλι¬ σμόν τοΰ Συντάγματος. Κατά τάς περιπτώσεις αύτάς, π/.ήν τοϋ Ιερεμία, έκαλοΰντο είς ε ιδικάς συσκέψεις νά λογοοοτή<τονν ό Έπάττης έπιστρατεΰσεως Ταγ)- ρχης Πολιτάκης Γ., δ Λοχαγός Άντωνιάδης, ό Λοχαγός Χατζη- · σπι'·ρου. οί βοηθοί των καΐ πάς Ά- £ιο>ματικός άναμιγνυάμενος μέ τα
    ζΐιιηΐιατα τοΰ ό.ιλισμοΰ.
    Ή φορτικότης δμτος έκείνη καί
    ή καθημερινή άγωνία τοΰ Δωικη-
    τοΰ συνετέλεσαν, δστε τό Σύντα-
    γιμά μας νά συμμετάσχη τής εκ¬
    στρατείας μεθ' ολοκλήρου τοΰ υπό
    τής έμπολέμου σΐ'νθέσεώς τον προ
    δλεπομένου ΰλικοΰ.
    (Συνεχίζεται)
    Συγγραφεϊς καί αναγνώσται
    Ο ΠΟΙΗΤπΣ ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΜΑΡΤΖΟΚΗΣ.
    ΥΠΟ ΑΗΜΟΣΘΕΝΟΥΣ ΖΑΔΕ
    ■ Ό κ. Ζ»δές, είχε την κο){.ω
    •σύνη, νά μοΰ στείλη μελέτη
    •τού, γιά τόν Ζακύνθιο ποιη:ή
    Μαρτζώκη, ποΰ τή νβρήκα λτ^.
    πρή κχί πρό πα-^τδς ίστορική.
    Μάς γνώρισε μιά έποχή δπου
    ■τα πάθτ} κοχλάζανε ϊνχμεσα
    ■στούς φιλολογικούς κύκλους κα'
    ιδ φθόνος τού στήν εμφάνισιν ~*Ά.
    ιποιου νεωτ«ριστο·ΰ, ήταν άχ»
    τ*σχετος. 'Ομως ή έπικράττ/σΐς
    ■των νεωτεριστών αυτών στό τέ
    λος ήιταν ή όρθάτερη. Ή πεπα-
    ΐτηιμένη παρεμερίζετο, γιά νά
    μητίοδμε τόν Λασκαράτο, ποϋ
    άνέτρ·επ£ τούς έπικριτάς του αέ
    δφος χιουμ,οριστ'.κό καί Ιται νά
    ιμάς μεταφέρη στό άληθοφανές.
    •Μελέτες δπως τοΰ κ. Ζα5έ, «.ό
    νόν ανθρωπο·. άπό Ζαντέδικες
    οίκογένέιες τίς έμφανίζουν. έ
    ιπειδή ή Ιφεσίς τωι·/ πρός τό ώ
    ιραΐον είναι συνυφασμένη μέ την
    ώραιάτητα τή; ψυχής των Μάς
    γίΐ στήν τ&τε ασπλαχνη κβ·.
    'νωνία, πού ένώ έπληροφορε'το
    την πενίαν αύτοΰ τοΰ ποιητοΰ,
    'Τόν αφινε έν τούτοις νά ζή σ'
    ■Ινα ύπόγβιο, σέ βαθμο νά <πε· 'ρεΐται καΐ των γραμματοσήμων. •γιά νά έπικοινωνίση μέ ξένους λογίους. Ό Στέφανος Μαρτζοι- ικης, μέ συνεκίνησε βαθύτατ» ιμέ τούς στίχους αύτούς: «Δέν θέλω νά γνωρίσω πι« Ί ποτ*... Μόνον την ήσυχία νά μέ πκε- ά ,ποβώ τόσο βαθίΐά μέσ' τα σκο- 1 τάδια Γης ^πού κι' 6 θεός άκό{ΐΛ ν4 αέ χσΐ3. ■ Συγχαίμω άπό τα μυχιαίτ*τχ •τή; καρδίας μου τόν κ. Ζχβέν. •πού !γΐ/£ αίτία ή μελέτη τν>,
    ινα πλησιάσω τόν ποιητή κχΐ
    νά τόν αποίλχύσω.
    Χ. ΜΙΣΑΗΛΙΔΗν;
    την έπό έτών επαξίως έκτελοΰσαν
    τα καθήκοντά της διά τα δσα εΐπτ
    περΐ τοΰ ένδιαφεροντός μου διά
    τάς έν τώ Ίδρϋματι ύπηρετούσας
    "Αδελφάς καί διά τάς έν τή Σχο-
    ?.ή ίκπαιδευομένας, ώς καί γενι -
    •/αίς βι' δλον τό Σώμα Άδελφων
    Νοσοκόμων, αί δποϊαι έτίμησαν κοά
    τιμοΰν διά τοΰ ί,ργου των κάιθε Έλ
    λονίδα.
    Έν κατακλείδι ό κ. Φιυκίων Κο¬
    πανάρης είπεν:
    "Αν επέτυχον τί έν τή Έπιστη-
    μονική καί Δημοσιοκοινωνική μα¬
    κρά σταδιοδρομία τον, τούτο τύ
    όητιίλω κατά ιιέγα μέρος είς την
    συνεργασίαν πολυτίμων καί άφο-
    σ.'·>μένων σνναδέλφων έν τή ΰπη-
    (,ιεσία τοΰ υπουργείον καΐ έν τώ
    ϊ τρατώ, ΰτε είχον την νψίοτην τι
    μην νά ΰπηρετώ είς αυτόν, ώς ε-
    φεδρος 'Τγειονομικύς Άξιωματι -
    νός, άλλά καΐ είς την συνδρομήν
    σιαί)έλφων έξ δλου τοϋ Ιατρικον
    Κίσμου τής "Ελλάδος, ό οποίος
    καθ* δλην την μακραίωνα Ιστορί¬
    αν τοΰ "Εθνονς μας υπήρξεν καί
    οτί-,ςιγμα τοΰ Έλληνικοΰ λαοϋ.
    Άπδ τοΰ Άδαμαντίου Κοραή,
    τοΰ μεγάλου φιλοσόφου καΐ διδα -
    σκάλου τοΰ "Εθνους, άλλά καί Ία
    τροΰ παρήλασαν "Ελληνες Ιατροί,
    οί όποίοι έτίμησαν τύ δνομα τής
    Ελλάδος καί έδικαιολόγησαν π-λή-
    ρως την εμπιστοσύνην τοϋ λαού
    πρός τύ πρόσωπον τοϋ Ίατροΰ.
    Ο/όν τοΰτον τόν Ιατρικόν Κό-
    ο,ιον, δ οποίος μέ ετίμησε σήμερον
    ο:α των εκπροσωπών του, εύχαρι-
    στώ έγκαρδίως,, χαίρομαι διά τάς
    προόδους του καΐ εδχομαι είς αύ-
    τί·ν ετι μεγαλυτέραν πρόοδον
    πρός δόξαν τής Ελλάδος, ή πρός
    την όποιαν άγάπη μόν μέ ένέπνεν-
    καί μέ έκαθωδήγησε πάντοτε.
    Άπευθύνο) τάς θερμάς εΰχαρι -
    στίας μου πρός τούς Άνωνάτους
    τοϋ 'Τπουργείου λειτουργοΰς, πρός
    τα άξιότιμα μέλη καί πολυτίμους
    σννερεγάτας τοΰ Διοικηιτικοΰ Σνμ-
    βουλίον τοΰ Ίδρύματος μος καί
    τούς έπαξίους προ,κατάχους τοιν
    πρός τούς παλαιούς συνεργάτας
    μου, έν τή ΰπηρεσία τής Δηιιοσί-
    ας 'Τγείας τής Χώρας, πρός τούς
    Προέδρους καΐ Διευθυντάς των Νο
    σηλευτικων Ίδρυμάτων, πρός τούς
    Προέδρους καΐ τα Διοικητικά Συμ-
    6ούλια των Ίατρικών Συλλόγοη·
    καΐ Ίατρικών Έταιριών, πρός τό
    Διοικητικόν Σιιμβούλιον των Ά -
    δελφΐδν Νοσοκόμοιν καί πρός δ¬
    λου; γενικώς, οί όποίοι προσήλθον
    είς την εορτήν αύτην διά μέ τι-
    μήσουν.
    Έπιτρέψατέ μοί τέλος νά έπαν-
    έλθω καί νά άπεΐ"θΰν(ο μέ σΐ'γκίνη-
    σιν ιδιαιτέραν ευχαριστίας πρός
    τοΰς έν τώ Ίδρύματι άγαπητούς
    ΐηιναδέλφονς διά την τόσον θερ -
    μην καί είλικρινή εκδήλωσιν των
    πρός εμέ α'ισθημάτων άγάπης καί
    άιφοσιώσεως. Τό προσφερθέν είς
    εμέ παρ' αυτών τιμητικόν δώρον,
    τό έκφράζον τα εΰγίνή αυτών αί-
    σθήιιατα, θά αποτελέση δι' εμέ
    διαρκή καί χαροποιόν ανάμνησιν
    Η ΧΟΡΟΕΣΠΕΡΙΣ
    ΤΩΝ ΣΙΝΑΣΙΤαΝ
    Έξαιρετική δπως πάντοτε εση¬
    μείωσεν επιτυχίαν, ό χορός των
    ΣΙΝΑΣΙΤΩΝ πού δόθηκε την
    παρέ/.θυνσαν Κυριακήν στήν μεγά¬
    λη αίθοντα τοΰ Όλυμπιακοϋ Συν-
    δέσμον Πειραιώς.
    Ή οίθονσα διακοσμημένη μέ Σ·^·
    νασίτιχα ντεκόρ συνεκέντρωσε έκ-
    λεν.τή ίΐερίήα τής Άθηναϊκής καί
    ΙΙειραίκής σινασίτικης κοινωνίας,
    πολΰ κέφι, κοα άφθονοι σινασίτικοι
    χοροί Λπό ώραίες κοπέλλΐς έιχορεύ
    θτισαν. καί μέ τό πλούσιο καλλιτε-
    χνικύ πρόγραμά της, προσέφερε
    μιά άξέχαστη 6ραδι<ά. Παρευρέθη¬ σαν ό Δήμαρχος Δραπετσώνας κ. Παπαντωνίου, δ Πρόεδρος τοϋ Δ. ΙνμΙκιι λίαν κ. Σ. Φαρασόπονλος, ό ι. "11/ία: Βλασιάδης, Λ. Μελε- τιο.6ης. ϋ κ. καί ή Κα Χριοτίδη, Μ(;;ρι.·πυγλον, Πολυκαρπίδη, Κορω ν.·ίόΐ|, Διαιηλίδη Άπαλ.οπούλον, ϊκο.τελίτη, Νίκα, Χρηστίδη, Πιγ- κο.τονλος κ.δ. πολλοί. ΑΙ ΕΚΔΗΛΟΣΕΙΣ ΤΗΣ ΣΕΩΣ ΣΠΑΡΤΗΣ Μ. ΑΣΙ- ΑΣ ΚΑΙ ΠΕΡΙΧΩΡΩΝ Ή Ένωσις Σπάρτης Μ. Άσίας καί περιχώρων, έν ιω πλαισίφ των πανηγυρικών έκδηλώσειον επ «β έπετρίο) τής Έθνικής "Εορτής τής 25ης Μάρτιον, διοργανώνει διάλε¬ ξιν, ήτις Θά λάβη χώραν την Κυ¬ ριακήν 22αν Μαρτίου 180 καί ώ¬ ραν 7ην μ.μ. είς Γήν αίθουσαν τοϋ «Οίκον Σπάρτης Πισιδίας», μέ δ- μιλ.ητάς τούς καθηγητάς 1) Κύριον Ίωακε'ιμ ΜαλαΘοΰραν, μέ θέμα «Ή λατινοκρατια καΐ ό βυζαντινός Μνστράς» καί 2) κ. Κώσταν Βαμ- βακάν, μέ θέμα «Κάστρα καί Μό¬ ν αστήρια τοΰ Μοριά». Θά παρακολουθήση ήχογραφημένη προβολή έγχρώμων ε'ικόνων περιη- γήσεως των Κάστρων καί των Μο- ναστηρίω τοΰ Μοριάς. Κείμενο καί φωτογραφία Κώστα Βαμβακά. Μουσική έπιμέλεια Δανά ής Ευαγγέλιον. Σκηνοθετική έπι¬ μέλεια Νίκου Τουτουντζάκη. Άφή- γηταί: Οί καλλιτέχναι τοΰ Βασιλι- κοΰ θεάτρου Πίτσα Καπιτσινέα καί Γκίκας Μπινιάρης. τής πολύτιμον συνεργασίας μας, τής φιλίας, ά7άπης καί άφοσιώοε- ώς των. 'Τποβάλλων καΐ αύθις τάς πλέον θερμάς ευχαριστίας μου πρός την αΰτοϋ Μαικαριότητα τόν Άρχιεπί σκοπόν Αθηνών καί τόν έξοχώτα¬ τον Κύριον 'Τπονργόν διά την ύψί στην τιμήν την οποίαν μοΰ προσιέ- φερον σημερον, άπευθΰνω μέ συγ¬ κίνησιν είς πάντας τούς έν τή αι¬ θούση παρενρισκομένους τάς έγ- καρδίους μου εύχαρκηίας.

    Ο ΧΟΡΟΣ ΜΙΚΡΑΣΙΑΤΩΝ ΙΩΑΝΝΙΝΩΝ
    ΙΩΑΝΝΙΝΑ.— Τό εσπέρας τής
    παρελθούσης ΙΙέμπτης, τό χοριιπϊ
    κόν συγκρότημα τής Εϋξείνου Λέ-
    σχης θεσσαλονίκης, παρευρεβέν έν
    ταϋθα διά νά συμμετάσχη είς τήτν
    βυνεβτίασνν των έκ Μικράς Άσί-
    ας καταγαμένων σνψιπολιτών μας,
    καί κατόπιν έκφρασθείσης ζωηράς
    επιθυμίας πολλών έπκτήμων, 8δω-
    σεν ενώπιον πυκνοτάτου εκλεκτον
    κοινοΰ είς την αίθουσαν τής Άκα-
    δημίας, δείγματα των έκλεκτών
    ποντιακών χωριόν καί έθνικών δη-
    μοτυκων τραγουδιών.
    "Επρόκειτο, ώς πάντες έξεφρά
    σθησαν, περί εξαιρετικόν εθνικον
    καί καλλιτεχνικοΰ γεγονότος, τό ο¬
    ποίον διά πρώτην φοράν Ιλαβε χώ
    ραν είς την πόλιν μας.
    Τό χορευτικόν συγκράτημα άπε-
    τελείτο έκ φοιτητών καί φοιτητρι-
    ών τού πανεπιστημίου τής συμπρω-
    τευούσης, τού όποίου κορυφαϊος ή¬
    το ό έκλεκτός έρμηνευτής των πον
    τιακών χορών, όστις καί είς την
    αρχήν εκάστου χοροΰ εδιδεν τάς
    άί λίς περί τής
    ρχή
    άναγκαίας πληροφορίας περί τής
    γεύσεως τοΰ εκάστου χοροϋ, ώς
    καί τόν σνμβολκτμόν των έν γένει
    κινήσεων αύτοϋ.
    Είς την αρχήν των έκδηλώσεων
    είς την Ζ. Π. Ακαδημίαν, ό φοΐ-
    τητής τοϋ πανεπιστημίου μας Κυο
    λίδης Γ., ανέπτυξε τό θέμα: «Ά
    έλληνκτμός τοϋ Πόντον», άναφερ-
    Η ΔΗΜΙΟΥΡΠΑ
    καθηγηταί τοΰ πανΈπϊστημίον μας,
    πολλοί άνώτεροι αξιωματικόν, ό γε¬
    νικάς διευθυντάς τής Ζ.Π. Άκαδη-
    μίας καί πάμπολλοι αλλοι έπιστήμο-
    νες, έκπαιιδευτικοί καί έμπορενόμρ
    ι.
    Μετά ταυτα, άπαντες ο ΙπαρεΜρε-
    θέντες σνν€χάρη<χαν τόν κ. Νικό- λαίδην Νικόλαον, ίκΠις εΐχε καί ■την δλην ευθύνην τής εμφανίσεως καί παρουσίασεν είς τό κοινόν τό εκλεκτόν τουτο συνκρότημα. Μετά ταυτα εδόθη δεξίωσις είς την Λέσχην των Αξιωματικών πρός τιμήν τσΰ σνγκροτήματος, είς την οποίαν, κατά θερμήν παρά¬ κλησιν τοΰ δακρυρροοϋντος |κ σνγ- κινήσεως Σεβασμιώτατον, ό ίίμ.ιλος έχόρεψε τό δεύτερον μέοος τοϋ Πυ ριχείου χοροΰ διά ξιφών καί έτρα- γούδηισε άποσπάσματα γαμηλίων ά σμάτων. Ταυτα έπρολόγιζεν ό φοι- τητής καί κορυφαϊος τοΰ όμίλου Μιχαήλ Καραβέλας. Άξίζει, νομίζομεν, νά μεταφέ- ροιμεν έδώ μερικά άποσπάσματα των τραγονδιών αυτών. «Κάρτ» τίμα την πεθερά σ' ώς (-τιμάς καί τόν κύρη σ'. Κόρη, τίμα την πεθερά σ' ώς (τιμάς καί τή μάνασ'. Κόρη, τίμα τα άντραδέρφια, ώς (τιμάς καί τ' άδέρφιασ'», Άκόμη άνεφέρθη ό έκλεκτός αύ ΠΑΡΑΛΛΗΛΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΚΟΣΜΟΓΟΝΙΑΣ ΤΟΥ ΜιΊΎΣΕΟΣ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΝΕΩΤΕΡΑΝ ΕΠΙΣΤΗΜΗΝ ΣΕΙΡΑ ΑΡΘΡΩΝ ΤΟΥ κ. ΔΗΜ ΜΑΓΚΡΙΩΤΗ θείς εΐιδικώς είς την Ιστορικήν το- τος όμιλητής καί έρμηνευτής των ποθέτησιν τοϋ ολου θέιματος. Έν συνεχεία ό κσνθηγητής Ε.Ε. Έλίυθεριάδης, διά λόγον παλλομέ νού άπό τό δραμα τής χαμένης Πά τρίδος, «κιαγράφησε την ψυχικήν άντοχήν των έκ Μ. Άσίας κατα- γονμένων τεκμηριώσας τουτο Ιστοοι κώς, έθνολογικώς καί βιολογικως. Μετά ταυτα, τό χορευτικόν σνγ- κρότημα τραγούδησε τό ήρωϊκό πον τιακό τραγούδι «Ό Άκρίτας» καί μετά ταύτα εξετέλεσε τονς κάτωθι χορούς μέ εξαιρετικήν επιτυχίαν. «Βανθούλα», Σηερανίτσα», «Κο- τσιάρη κοτς» καί τόν ήνωϊκόν Πν ρίχειον. Την εκδήλωσιν αυτήν έτίμησαν δ Σεβασμιώτατος Μπταοπολίτης κ. Σεραφείμ, ό στρατηγός διοικητής ΤΠΙ Μεραρχίας κ. Δάμπασης, ό άνώτερος Δ.Χ. Ηπείρου έκπρόισο) πος τοΰ δήμαρχον, οί πρόεδροι καί πο,ντιακών έθίμων, είς τό εξής γε- γονός: Είς την περιοχήν τοΰ Πόν¬ του διά νά άποφνγουν την στρα- τολογίαν των τέκνων των, Ιδίως των θηλέων, τα όποΐα οί πασάδες ήρπαζον διά των πλουτισμόν των χαρεμίων των, έμνήοτενον ταύτα πρό τής γεννήσεως των, την μνη- στείαν αυτήν έσέβοντο δέ οί Τοΰρ- κοι, απολύτως. Καί διά νά είναι ή μνηστεία σταθερά, »6αζαν σηιμάδια στίς κούνιες των παιοιών. «'Εκέρτευαν τα κουνία», κατά την ε'κφρασΐν αυτών. Τοιαύται έκδηλώσεις άξίζονιν ι¬ διαιτέρας προσοχής καί Επρεπε νά τίς παοαικολουθήσουν δλοι οί νέοι μας, ιδίως, διότι θεριμαίνουν την πίστις είς την πατρίδα καί ξωντα- νεύουν δ,τι έκλεκτό καί ώραϊο ε- χει μίντα τού δ "Ελληνας. Δ. Πλ. 7ον ΙΤ. ΤΕΤΑΡΤΗ ΔΗΜΙΟΤΡΓΙΚΗ ΗΜΕΡΑ Μέ τάς ανωτέρω φράσεις, δ Μ(ο ϋσής δέν έννοεί βεβαίως ότι τότε καί μόνον ίδημιουργήθηβαν τα ον- ράνια σ(*ματα, ώς μερικοί ε,<τφ«λ- μέ-νο>ς νομίζονν καί ευρίσκουν ά-
    συμφίονίαν τής Κοσμογονίας τής
    Βίβλον μέ την "Επιστήμην, άλλά
    ότι τότε εφάνησαν αντά επί τής
    Γής, μολονότι υπήρχον πρό πολλοΰ.
    Δέν ήτο δυνατόν ό Μούσης νά ΰ-
    ποπέση είς τοιούτον χονδροειδές
    λάθος, όταν ληκρθή ύπ' <ίψιν, δτι μέ πολλήν έπιστηιιονικήν ακρίβειαν προσδιορίξει άλλα πολΰ δνσκολώ- τερα συμβάντα τής εξελίξεως τής Μέ τοϋς Ανωτέρω λόγους τοΰ Θεοΰ, τα πυκνά νέφη διεσκορπίσθη σαν, η άτμόσφαιρα έκαθαρίσθη κ.αί τότε ό "Ηλιος, ή Σελήνη καί τα λοιπά άστρα εφάνησαν πλέον είς τόν ουρανόν. Καί είς τό εξής, ήρ¬ χισεν ή εναλλαγή τής ημέρας καί τής νυκτός. Τ. ΠΕΜΠΤΗ ΔΗΜΙΟΤΡΓΙΚΗ ΗΜΕΡΑ 'Ελληνικά χωρία της Άνατολής ΝΤΕΜΕΡΤΖΙΛΙ «Καί είπεν δ θεός: "Ας γεννή- σ<ι>σι τα ϋδατα έν Αφθονία νηκτά,
    εμψνχα καί πετεινό, πετοΰμενα ε-
    πάνωθεν τής Γής... Καί έποίησεν
    ό Θεός τα κήτη τα μεγάλα καί πάν
    εμν)η>χον κινούμενον... καί πάν πε-
    τεινόν πτερο^τόν κατά τό είδος αΰ-
    τοΰ...». (α: 20—21).
    Είς τα έδάφια 20—21 εχομεν νέ
    αν επέμβασιν τοΰ θεοΰ μέ την δη¬
    μιουργίαν των ίχ'θύων καί των πτη
    νών. "Ηρχκτε, λοιπόν, τώρα ή ζωή
    νά σφύζη είς την Γήν, ή δποία ζωή
    αποτελεί δημιουρ7ΐ.κήν επέμβασιν
    τοΰ Θεοΰ. Μέ τα έδάφια αύτά κα-
    ταρρίπτεται καί ή πλάνη τοΰ ΰλι-
    σιμοΰ, δτι άπό την ΰλην παρήχθη
    ή £ωή.
    Κατά τόν Μωϋσην, μετά τα φν-
    τά, ήλθον είς την ύπαρξιν τα ζωο,
    έρπετά καί ίχ'θύες καί κήτη. Τό¬
    σον δέ των φντών, όσον καί των
    ζώων ή διαδοχή Ιγινεν άπό τό ά-
    πλούστερον είς τό στΓνηβ
    Ι Κατά πρώτον ενεφανίσθησαν είς
    τα ΰδατα τα έρπετά καί τα κήτη
    τα μεγάλα καί ολα έν γένει τα « νη
    κτά». "Επειτα ενεφανίσθησαν είς
    ττόν άερα τα πτηνά. Δέν βλέπο¬
    μεν δμιος, κατά την περίοδον αύ¬
    την κανένα ζώον επίγειον.
    Ώς δέ διαπιστώνονν οί παλαιον-
    τολόγοι (Κνβιέρον, Λόγος περί
    των μεταδολών τής νδρογείον σφαί
    »ας), «μετά τα στρώματα των άμ
    μολίθων, οΐτινες παρουσιάζονν φυ
    τικά μόνον Γχνη, φθάνομεν είς τα
    διάφορα <χτρώματα τοΰ άσθεστολί θου (άσβεστος το ΰ'Ιούρα) δπου ή τάξις των έρπετών λαμβάνει ΰλην την ανάπτυξιν της. 'Επί πολύν όπο)σδήποτε χρόνον ευρίσκουν οί παλαιοντολόγοι δτι ή αποκλειστικώς έπικρατοΰσα τάξις ήτο των έρπετών. "Όσον άφορό; τα πτηνά, ώς έ¬ πίσης βεδαιώνουν γειολόγοι (ορα Λεξικόν Γεολογίας είς λέξιν «οί>-
    αζώ»), «τα πτηνά είναι οί άρχαιό-
    τεροι κάτοικοι τής γηίνης σψαί-
    ρας». ΤΑ ζωα αύτά φαίνοντκ,ι άπο-
    λιθωμένα ώς όρνκτά καί παρονσιά-
    ξονται καί είς τόν γΰψον τής Μον-
    μαρτης.
    Ή ζογή, λοιπόν, ενεφανίσθη, *«-
    τα τόν Μοιϋσην, πρώτον είς τα ΰ¬
    δατα καί ύστερον είς τόν άέρα.
    Αργότερον δέ είς την ξηοάν.
    Ταυτα επιβεβαιοί καί ή Έπιστή
    μη καί κυρίως ή Παλαιοντολογία,
    άπό τα άνακαλνφθεντα άπολιθώμα-
    τα.
    ΓίορεΙα διά των ΙδεΛν
    ΠΥΘΑΓΟΡΑΣ
    Τού συνεργάτου μας κ. ΑΓΓΕΛΟΤ Β. ΜΩΡΑΊΤΙΔΟΤ
    (Συνέχεια έκ τοϋ προηγούμενον) τύ αΰψ,α.
    Διά τόν Πν<θαγόρα ή άποθΐωαις , Την σο>ματικήν άγνότητα θά την
    τοΰ άνθρο*που δέν ήτο ό καταπον- ) διατηροΰσε μία σοφή ύγιεινή και
    στισμύς αύτοΰ μρσα είς τύ υπο- | μία μετρημένη έγκράτεια.
    συνείδητόν τού (όπως ή Νιρβάνα Ι ΙΤαρεδέίχετο δτι τό άστρικόν σώ-
    τών Ίνδιών), άλλά ή δημιονργική μα συμδαδίζει μέ όλας τάς πράξεις
    δραστηριότης τού έντός τής υπέρ- τοΰ νλχκού σο')ματος καί δίχως αυ-
    τάτης συνειδήσεως.
    Ή ψυχή, πού περιέχεται είς τό
    καθαρόν πνεΰμα, δέν χάνει την ά-
    τομικότητά της, την συμπληρώνει,
    άφοΰ ένώνεται μέ τό άρχέτυπόν
    της μ«σα είς τό θείον.
    Είς την κατάστασιν αυτήν ό άν-
    θρωπος, όπως ϊλεγεν ό Πυθαγό-
    ρας, είναι ήαίθεος, διότι άντανα-
    κλά μέσα είς όλον τού τό είναι, τό
    1 άφατον φώς μέ τό οποίον τό θεϊ-
    ί όν γεμίξει τόν άπειρον χώρον.
    | ΔΓ αυτόν νά γνωρίζη, σημαίνει
    νά δύναται νά άγαπά, σημαίνει νά
    δημιουργή, νά υπάρχη, σημαίνει να
    άκτινοδολή άπό την άλήθεια καί
    την όμορίριά.
    Μέ αυτόν τόν τρόπον ό Πνβαγό
    ρας έτελεάονε την Ιστορίαν τής θεί
    άς ψνχής·
    Α
    Την Μΰησιν τής Διανοίας ?πιρε-
    πε νά άκολουθήιση ή Μύησις της
    Βονλήοεως, ή δτ>σκολοτέρα δλων.
    ι Διά νά φθάση είς αύτό τό ίδεώ-
    δες, ό μαθηττής, επρεπε, κατά τόν
    Πνβαγόρα, νά σνγκεντρώση τρείς
    ' τρλειοποιήισεις:
    Ι Νά πραγματοποιή την Αλήθει¬
    αν είς την Διάνοιαν, την Αρετήν
    είς την ψυχήν, την άγνότητα είς
    Τού κ. ΣΤΥΛΙΑΝΟΥ ΗΛ. ΜΟΥ ΣΤΑΚΗ
    —5ον—
    ΤΟ ΠΑΝΗΓΓΡΙ ΤΟΓ ΑΓΙΟΤ
    ΔΗΜΗΤΡ10Ύ
    στδ
    τοΰ
    για
    Κάθε χρόνο οτς 26 τοϋ Ό·
    κτώβρη γιόρταζε δ Ίερός Να
    ός τοΰ Άγίου Δημητρίου.
    Ντεμερτζιλί. Οί γυναΐχε;
    χωρίου, πού διεκρίνοντο,
    την καθαριότητά τους, πρίν ποΛ
    λές μέρες αρχιζαν νά προετοιμχ
    ζουν καί νά καθαρίζουν τα σπ.'-
    τια γιά νά δεχτοΰν τούς παντ;
    γυριώτες, δπως τοΰς λέγανε, Α
    πό τα γύρω χωρία, άπό τό Για
    τζιλάιρι, άπό τό Σειήτι, άιπό τό
    Γκιουνέψι καί πολλαίς άπό τα
    Βουρλά. *Ησαν πολλοί οί προ-
    σκυνητές αυτοϋ τοΰ πανηγυρι
    ου γιατΐ ήταν ή πρώτη γιορτη,
    δστερα από τή συγκομιδτ; των
    μαξουλιών. Σ' δλες αύτές τίς
    περιοχές σ' αυτή τή γιορτή θά
    φοροθσαν τα «αλβάρια καί τα
    καλά ροΰχα δλη ή οί,κογένεια.
    Την παραμονή ?ρχονταν κι' οί
    παιχνιαδιατόρο: από τα Βουρ¬
    λά, άπδ τα Άλάτσατα, Από
    τόν Γκιούλμ,παξε καί καιιμιά
    φορίί καί άπό τή Σάμ,ο. θά κα
    ταλύανε ή σέ σπίτι ή σέ κα$>ε-
    νεΐο" τό χωριδ εΐχε δυδ·καφιε-
    νεΐα' τοθ Γιώργη τοθ Σφαντοΰ
    «αί τοΰ Γιώργη ζοΰ Κιθαρατ-
    ζή.
    ΟΣ νοικοκυρές πρίν πολλές
    μέρες άρχιζαν νά κάνουν Ι στοα
    γάλια' άπδ τδν Αδγουστο εΐναν
    φτιάξει μουσταλευριά' είχαν 5ια
    λέξει ώραΤες σταφίδες, διαλεγ
    μένες* τα προσφέρανε δλα αδτά
    στούς μουσαφιρέους. Σέ κάθε
    σπίτι πηγαίνανε δυδ κα! τρΐχ ά
    τομ*.
    Την ημέραν τής γιορτής, δ
    Παπά - Γιάννης, ποΰ τδν λέγα
    κταράκι». Τότε, δπως μοΰ ?-
    χούν διηγηθή, ση^ώθηκε κι' *
    Καχπής δ Δατσέρης, Ινας Ιξο
    πνος καί καΐλός νοικοκύρης, έν-
    θουσιώδης "Ελληνας — ή κα-
    ταγωγή τού ήταν άπό τδν Πύυ
    γο τής Ήλείας —, είνε κάνει
    κχί εκκ-λησιαστικός έπίτροπί·-
    Σηκώθηκε σάν ήλθε ή σειρ»-
    του κι' αύτός, Ιβγαλε άπό τί;
    σακχούλα τού, πού ήταν δεμένη
    μ' Ινα γαϊτάνι σέ μιά κουμπώ-
    τρυπα τοΰ γελέκου τού καί γω
    μένη μέσα στό ώραΐο ζωνά&ι
    τού, έ'να «μετζήτι» — άσημένί^
    τάλληρο — καί τδριξε στό σαν-
    τοΰρι καί τούς είπε, πώς αυτό;
    ήθελε να τοΰ παίξουνε «ΤΩ λιγί
    ρόν καί κοφτερό σπαθί μου;»
    Δέ λογά-ριασε οδτε τόν τοΰρκο
    χωροφύλακα, οδτε τούς τούρ-
    %ους κολτζήδες. Καί τί δρτα-
    να —■ τα παιχνίδια — ά,ρχιζαν
    νά παίζουνε' κι' δλο τό σπίτι,
    γυναϊκες καί ανδρες — μαζύ
    μέ τα δργανα. καί τα ρυθμ:-;^
    «τσουπανάκια» — παλαμάκια —
    συνοδεύανε τδ έθνικο τραγοθδι.
    Κι' δτχν τελείωσαν «Γειά σου
    Κωστή» τοΰ φωνάζανε δλοι
    «Γειά σας παιδία» τούς άνταπέ
    διδε κι* αύτός.
    ΚΟΝΤΡΑΜΓΙΑΤΖΗΔΕΣ ΚΑΐ
    ΑΛΑΟΙ ΤΓΠΟΙ ΤΟΤ ΧΩ¬
    ΡΙΟΥ
    Διάαημοι κοντρααπατζτ^δες—-
    λαθοέμποροι ■— ήσαν ο! Τσολά
    κτ/δες άπό τή Μυτιλήνη καί οί
    Τσαγαλάοεί άπό την Κάτω Πά
    καγιά" δ Γιάννης, δ Κωστής
    καί ό Σταυρινός. Ό Γιάννης δ
    Τσαγαλα"; λιγάικι ίύτρά'πελοί
    ήταν πολύ ριψοκίνδυνον" εΐγι
    καΐκι, σακολέβα ταξίδευε ως τή
    Σδρο καί την Άλεξανδρούπολ η
    ΤΙ. ΕΚΤΗ
    ΜΕΡΑ
    ΑΗΜΙΟΤΡΠΚΗ Η¬
    το, τό υλικόν σωμα είναι μία άδρα
    νής μάζα.
    Ιδού, λοιπόν, διατί ή άγνη ψυ¬
    χή χρειάζεται νά είναι άγνό τό σώ-
    μα.
    'Επίσης, ή ψυχή, φοβισμένη ά¬
    πό την διάνοιαν άποκτά θάρρος,
    αυταπάρνησιν, αφοσίωσιν, πίστιν,
    μέ μίαν λέξιν: αρετήν.
    Τϊλος, ή διάνοια πρέπει νά τρθά-
    νη είς την σοφίαν μέ την επιστή¬
    μην, ωστε νά διακρίνη τό καλόν ά¬
    πό τό κακόν καί νά βλέπη τόν θε¬
    όν καί είς τό πλέον ελάχιστον, ό¬
    πως καί είς τό σύνολον των κό-
    σμων.
    Είς τό ΰψος αύτό δ όίνθρωπος,
    εάν κατέχη άρκίτήν ένεργητικότη-
    τα, προχο>ρεϊ είς την κατοχήν νί-
    ων ίδιοτήτο>ν καί δυνάμεων.
    Σπάνιοι είναι οί άνθριοποι πον
    φθάνουν είς αύτην την δύναμιν. Ή
    "Ελλάς εγνώρισε τρείς μόνον.
    Ι Τόν Όιρψέα είς την χαραιτγήν
    τοΰ 'Ελληνισμοΰ.
    , Τόν Πυθαγόραν είς τό άπόγει-
    ον τοΰ 'Ελληνισμοΰ.
    Τόν Άπόλλιονα τόν Τυανέα είς
    την δύσιν τοϋ 'Ελληνισμοΰ.
    (Συνεχίζεται)
    Ο ΛΑΟΓΡΑΦΙΚΟΣ ΘΗΣΑΥΡΟΣ ΣΜΥΡΝΗΣ
    •Υιτότοό συνεργάτου μας Δρος κ. Δ. ΛΡΧΙΓΕΙ
    ΑΠΟΚΡΙΕΣ ΣΤΗ ΣΜΥΡΝΗ
    227
    Ι.- ΑΠΟΚΡΙΕΣ Σ1ΣΟΙΛΡΟΜΟΙ
    Γ. ΟΙ ΚΟΤΔΟΓΝΑΤΟΙ
    Οί κουοουνάτοι ήτανε τριο»
    λογιώ. Οί σφα'νταγτε,ροί, οί
    σαχλοί καί κρΰοι και οί γου"ό
    ζικοι.
    Οί σφχ'νταν,τιεροΐ ήτανε έκεϊ
    νοι πού ήβάζανε τα χρωματιστά
    ώραΐα στυλ κοστούμια ^ καί ώ-
    ραία μο·>τσούνα, γιά. νά τραβή
    ξουνε τσί ματιές τοθ κόσμου. Ή
    πααίνανε καμαρωτοί νωρίς νά
    κάνουνε σκέρτσα. ΟΙ α%γΜΐ
    καί κρϋοι ήτανε έκεΐνοι πού ή
    βάζανε μ,ια σκέτα μιουτσούνα,
    γιά έ'να βκέτο μουστάικι ειτει:
    μοΰσι. Έκεϊνοι πού ή'ντυνου
    νούντοστε δπως - δπω; καί ιιέ
    "Οπως οί αντροι
    δίχως γοΰστο.
    ποΰ ή'ντυνού'ντοστε
    γυναΐκε:
    κ' ήκάνανε ανοστα κουνήματα.
    ή ν
    καί οί γυναίκες που
    ντοστε αντροι. Αύτές μ
    νά βγοΰνε ματζί μέ
    άν-
    Στόν δρόμο μου
    Κάπου διάβαζα περί όργανώσε- άπό πεντακ.οσίϋΐν καί ίπίπεινα ί-
    ως καί νέων βιβλιοθηκων καί σκέ- των τό καταπίνουμε έξ αίτίας τής
    «Καί είπεν ό θεός: Έξαγαγέκο
    ή Γή ψνχήν ζωσαν, κατά γένος, τε
    τράποδα, έρπετά καί θηρία τής
    γής.. καί "Εκαμεν δ θεός τα ζώα
    τής Γής, κατά τό είδος αυτών», (α
    24—25).
    Καί πάλιν ή Παλαιοντολογία Ερ
    χεται νά έπιοα'ρο'κτη την ακρίβειαν
    τής Κοσμογονίας τού Μωνσέως,
    ώς πρός τό σηιμεΐον τό αφορών
    την έμ-φάνισιν των χερσα«.ο>ν ϊο'ν
    ών.
    ( Συνεχίξεται)
    Η ΓΡΑΙΚΙΚΗ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑ
    φθηκ.α δτι θά ήταν δυνατόν νά ά-
    ποκτήσουν τοιαύτας καί τα καφε-
    νεία τής ύπαίθρου μέ μερικά 6ι-
    βλία, κνρίως άγροτικοϋ περιεχομέ
    νού. 'Εκεϊ πού θά παίζουν οί χωρι-
    κοί πρέφα, καλυτέρα είναι νά διαβά
    ζονν καί κατ' αυτόν τόν τρόπον θά
    δημιουργηθή καί μία Ιφ«σις των
    χωρικών μας πρός την ανάγνωσιν.
    — Φίλος παρεπονείτο, διότι τό
    ΙΚΑ θεωρεί ήγεμονικήν, ώς φαίνε
    ται, την παροχήν 2.000 δρχ. δι' ρ-
    ξοδα κηδείας. 'Τποτεθίστω δτι δ
    συνταξιοϋχος Ψθτ αλλα δέκα χρό-
    νια καί είσ«ΐραττε 350.000 δρχ.
    άβελτηρίας των;
    .—"Αν καί άνέκαθεν ήμην θια-
    σώτης τής βυζαντινής μουσικής,
    πον ακούεται έν τελειότητι είς τό
    Οικουμενικόν Πατριαρχείον, δμως
    καί ή τετράφωνος, μετά τα «Εύ-
    λογημενη» έπίσης μέ εΰχαριστεί, ό
    τροι. γιατί μονάγες τως α λ,ι
    ηπα:ρνε μυρωδιά δ κόσμος. ή
    μποροΰσε νά' φ&νε κατακέφαλα
    μπόλικες φουχτιές άπό δσπρια.
    ΐ.1'.εζ καταχεφχγιές μέ μπάλλες
    άπό'κορδέλλες μ,ατζεμένες άπτό
    ί /άμω, γιά κατχκεφαγιέί
    ορλόφουτκες 'Κι' *χΛ
    κάνανε
    Σαχλοί
    ' έ
    κου'ντουρντιτιο.
    κ·ρΰοι «μπούζι» ήτοι
    ύ ήβζ
    νί κ έκεΐνοι πού ήβάζανε τί
    τακ τδ μέσα δξω, («ι χ
    έκεινοι πού ήβάζανε
    τοΰ λοι/τροϋ άποπάν' άπτά
    χά τως. Αύτό, πού 'τανε κάτα-
    'ίκρο χχβλουδένιο σά παρντεσ-
    σού μέ κο^κούλα, δέν ήτανε κα!
    πολύ μακρύ, κ' ήφαινού'ντοστε
    τα παν'τελόνια καί οί
    χαΐιηλά τα π
    ρό'μπες. Αύτοι πάλι *'·δν ή
    νέ ανοστοι, πού ήτυλιγού'ντο—»
    ' άά'
    τως κι άποπάν'
    κάτω μ' Ινα μ-πλαγκέτο (κουβέρ
    ςα) κόκκινο σγοορδ κρτ/τικό, εί
    ΐες γκρίζιο γιά κα-ί αλλο χρώ
    μα, κ' ήδενού'ντοστε στή μέση
    εως, γιά ζώνη, μέ μι4 μχκρ^
    γυναικίστικια κάρτσα, πού τό-
    τες ήτανε μό5α μ,αύρη καί τραν
    σπαράν. Κι' άποπάν* άπτό κε-
    φάλι τως τό 'σουρώνανε τ4
    μπλαγκίτο καί τό 'δένανβ «έ
    μιά ιδία κάρτσα γιά νά τώς &
    χ η αύτό σα κθ'Λΐούλα. Κι' 4φοΟ
    ήβάζανε τή μΛυτσούνα, ήκαρφι-
    τσώνανε τδ μπαγ-κέτο άποκάτ'
    άπτδ σαγόνι καί τ' άφήνανε ά-
    /οιχτδ ό'μπρός στδ στήθος γιΐ
    νά βγαίνουνε δξω τα χέρια.
    χι δμως ή μελοδραματική.
    χει ή ώραία τοΰ Ρατχάνγκερ καί
    Χαβιαρά τής Βιέννης, τοΰ Μακα-
    βέϊσκι τής Όοησσοΰ καί τοϋ Μι-
    σαηλίδη τής Πόλης, ποΰ μποροϋ-
    σαν νά άντικαταστήσουν εκείνην,
    ποΰ ήκουσα είς εκκλησίαν τής δ-
    δοΰ Αίόλου.
    Μ.Γκατοϋρλόφόυσκες. 'Κι' άκ* Οί" γο-αστδζικοι πάλι. ήταν:
    υ^ νά φανε καί γιούχα πίλλά έκεϊν^ι που ήκάνανε σκίρτσα
    καί νά κυνηγηθοΰνε νά τώς βγά χορατά «μέ χιούμορ» ίξυπνα, ω
    λουνε τή μοτσούνα. Οί Ζντοο: στόσο ν.αμμ.ια φορα καί Λδιάν-
    ω—όσο. ντι>|ΐένοι γυναίκες, ήό- χροπα, που ήκαταντουσχνε άη-
    γαίνχνε μέ πιότίρο Ηρρος κ' ή δία.
    Δ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΟΙ ΚΟΓΔΟΓΝΆΤΟΙ 'ΓΣ-Η '^;,
    ΣΜΥΡΝΗΣ
    Κόπανο» πού τητ/έ 'βγαζε & Γε
    8έν θά έξημιοΰτο τό ΙΚΑ; Καί ε'- Ι —Ή τεσσαρακοστή μας έπιβάλ-
    ναντι αύτοΰ τοΰ κέρδους ή παρο- | λει καί την άποχήν κάθε τροφήί,
    *κ τής |1ης σελίδος)
    δ περιώνυμος πάτερ Ιωσήφ προσ-
    ελκνσθηκε άπό τή γαλλική αύλή,
    χαί διέκοψε άπότομα τό κήρυγμα
    τής Στανροορορίας κατά τΛν άπί-
    στοιν.
    Ό Κάρολος τοΰ Νεβέρ άντΐιμε-
    τώπιξε τή πίεση καί την εγκατά¬
    λειψη. Τα κίνητρά τον ήσαν περισ-
    σότερο συναισθηματικά καί ίδεολο-
    γικά παρά άτομιστικά. Περή*ρανος
    γιά τή καταγο^γή τού άπύ τούς Πά
    λαιολόγονς, ποτισμένος μέ έλληνι-
    στκά Ίδανικά άπό μόρφ<ι>ση, θεώ-
    ρησε ίερή άπέντι των προγόνον
    τού ΰποχρέωση νά άπελευθερώση
    τούς ρωμαϊκούς λαοϋς άπό τόν ά-
    φόρητο όθωμανικό ζυγό καί νά φο-
    ρέση τό στέμμα τοΰ αΰτοκράτορος
    τής Ρωμανίας, δχι μόνο άπό κλητ
    ροναμικό δικαίωμα, άλλά καί σάν
    ε"παθλο των φροντίιδων καί των μό
    χθίι)ν τού υπέρ των αΰριανων ύπη-
    κόων τον. "Ισιος νά μή τόν ποοΰ-
    ικδήλίοση, γιατί οί κίνδυνοι νά προ
    δοθή ή έπ«νάο"ταση ήσαν περισσό-
    τεροι άπό τίς έλπίδες νά επιτύχη.
    Καί δι«ταξε τόν κόμητα ντέ Σ ατώ
    ΡενιΛλντ νά διαλύση τό στράτευ-
    μά τού. Νά απολύση τούς έντόπι-
    ονς καί νά φροντίση) γιά την άθό-
    ρυβη διασπαρά καί παλινόστηση
    των δντικοευροκταίίον. Χαρή στήν
    έ'γκαιοη άποτροπή τής έξίγεοσης,
    άποφεΰχθηκε καί κάθε τιμιορία η
    άντεκδίκηση άπό μέρονς των όθιο
    μανικών άρχων.
    Αν ό δούξ Κάρολος τοΰ Νεβερ
    χή αύτοϋ τοΰ μικροΰ ποσοΰ άντι-
    στοιχεϊ Ινα πιάτο κολλύβίον! .Ο ΰ
    πουογός Κοινωνικών 'Τπηρεσιων
    καί διαπρεπής κοινωνιολόγος κ.
    Πάτρας, πώς βλέπει τό ζήτημα;
    — Πολλήν λύπην μοΰ έπροξέν-η-
    σε ή δολοφονική άπόπειρα εναντί¬
    ον τοΰ Πρόεδρον τής Δημοκρατίας
    τής Κύπρου Μακαρίου. Άλλά τό
    θλιβερόν "Ελληνες νά διαπράττουν
    τοιαϋτα έγκλήματα, αΰτό είναι φο
    6εοόν. Εμείς πού έπαιρόμεθα διά
    τόν .αολιτισμόν μας, ςρθάνονμε είς
    αύτην την κατάντια ή όποία προ-
    καλεί άπογοήτειντιν διά την ύπαρ¬
    ξιν μας ώς άνθρώπων μέ προβολήν
    χριστιανικ.ής έφέσεως!
    — Τώρα ποΰ άκούειαι Ινας ά¬
    πό τούς πλέον ώραίους ΰμνους τής
    5> . , .ν ', .ι ι Εκκλησιας μας, τής Τπερμαχου
    δεν ε-υτνχησε να δικαιώση τις ελ- ! , .,_.—,, , . ,
    . .. . . _ Ι τηηην Λιι/ϊ^ηϊίι ·, τιυ ΙΙαΑ,λ,' Λιητ
    ίΛες που ?θρεψε ή προσπάθε.ά τού π,ΤΥ «ναπολω την Πόλιν! Διότι
    ιχαίοθται. τουλάχιστον, νά έπανα- οι. αψ^ τ^ >Ν™ής ί«ο-
    πίδες
    δικαιοϋται
    λάβη, καί μέ άναντίρρητη μάλιστα
    βεβαιότητα, τή περίφηι,ιιηι έπιθανά-
    τια φράση τοΰ Περικλή δτι «κανε-
    νας δέν μουροφόρεσε έξ αίτίας
    τού». Ή αίαατηρή άποτυχία τοΰ ε¬
    πίσκοπον Λαρίσης, Διονΰσιο ' τι ΰ
    Σκυλοσόφου, νά καταλάβιΐ, Λοχές
    σε τό ένδεχόμίνο τής καθαίρεσής ι Σεπτέμβριον 1611, τα 'Τοιάν'να,
    νέ καί Πάπα - Κόκκινο, γιαη
    ήταν ξανθίς, φοροΰσε τα καλλί
    τερά τού άμφια καί «Ιβαζε έύ
    λογητδ?> Ψάλτης ήταν κάπο«ς
    Γεώργιος Μουσελάς" καλούτσί
    κος πρακτικδζ. Μετά την ' Κτ.
    ταστροφή Ιψαλλε χαί σττι Σά
    μσ, στδ Μεσαΐο Καρλόβασι. Κ*
    τα τή λειτουργία γινόταν %'Λ
    άρτοκλασία' δλοι ο! ζευγάδις
    τοΰ χωρίου "αυτή τή μερά κάνα
    νέ καί στέλνανε στήν έκκλησΐα
    άπδ ένα Λρτο.
    "Ετοι πανηγυρικα τελείωνε ή
    λειτουργία καί οί χωριανοί μιέ
    τούς μσυσαφιρέους πηγαίνανε
    στά σπίτια γιά ν' αρχίση τό
    γλέντι.
    Κάθε νοικοκυρά θά προσέφΐ
    ρε καφέ καί μετά στραγάλια
    καί πολλές λουκουμάδες μαζΐ
    μέ τδ ρακΐ γιά νά δο&οΰν οί
    πρώτες εύχές «Χρόνια πολλά»,
    «Κχλά Μαξούλια» ήσαν οί συνη
    οισμένβς εύχές.
    "Γστερα άπδ τδ ρακ! Ιτοιμά
    ζανε κχι τό τραπέζι* κρέας π1
    λάφι ή μέ ρύζι ή μέ «πνιγοθ-
    ρι» πού τό εΓχαν φτιάξει οί Γδ.·
    οί. Δέν λείπανε καί τα ώραί-»
    φάρια άπό τίς ψαρό-βαρκε; τ<δν Τσολάκηδων Άριστείδη, Γιά>
    νη, Στχΰρο καί Χαρίλαο κ-α!
    τοΰ Μπάρμπα - Λευτέρη τοΰ
    ΤσαγαλΛ μέ τούς γιούς τού.
    "Ετσ: ίναβε τδ γλέντι. «ρν:
    ζαν νά μεθοΰν κιόλας καί τότί
    οί διάφορες παρέες πηγαίνανε
    στά σπίτια, πρό πάντων τα μ.ϊ
    γαλείτερα, γιά ν' ανοίξη κι' δ
    χορ6ς μπάλος ή τούρκικος.
    Μιά φορά άφοΰ χόρεψε Ιν»
    παλληκάρι, μόνος, τούρκικο, ί
    βγαλε άπό τή «σακκούλα» τοι»
    κι' Ιρριψε στδ σαντοΰρι 2να «ί
    καί έκτός άπό τό λαθρεμπόριο
    Ιφερνε καί πολλά &λλχ πράγιη
    τα, πού χρειαζόταν τό χωριό.
    Ό αδελφάς τού δ Κώστας, λ'.γό
    /ογος, άλλά πανέςυπνος χαΐ ·*$,·
    ναϊος κι' αύτός, Ικανε τα σγέ-
    δ:α, 3έ ποιό κατάλληλο
    Ηα βγάζανε τόν χαπνό πά
    μην τούς π&,ρονν χαμπάρΐ ο:
    κολτζήοε; τής Ρεζή;. Ό Σταυ
    ρηνός, δ πιό ;ιικρ4ς, πανέξυπνο;
    κι* αύτός. Ικανε τ& Ηελ^ηατα
    των μεγάλων άδελφών τού" πεο
    πατοθσε ώρες, γιά νά είδοπο:
    ήση τόν πατέρα τού καί αλλου;
    ίυ,ΐϊΐΌτους πώς βγάλανε «ηρ9.-
    μα».
    ίΣΥΝΕΧΤΖΕΤΛΙ)
    ΕΚΘΕΣΙΣ ΚΕΝΤΗΜΑΤΩΝ
    Τό εσπέρας τής 10ης Μαρτίου,
    είς την μεγάλην αίθουσαν έκθίσε-
    ων τοΰ 'Ε6νι«οΰ Όργανισιιοΰ 'Ελ-
    ληνικής Χειροτεχνίας, δδός Μητρο¬
    πόλεως, ετελέσθησαν τα έγκαίνια
    τής Ικθεσειος κεναημάτιον, ήτις
    διοργανώθη τή φροντίδι τοϋ γνω-
    στοΰ περιοδικοΰ «'Εργόχειρον».
    Τούς πολνντληθεϊς προσκεκλημε-
    νους ύπεδέχθησαν δ γενικάς διευ-
    θυντής κίχί τό προσωπικόν τοϋ άνιο
    τέρω Όργανισμοΰ καί έκ μέρονς
    τού περιοδικού «'Εργόχειρον» ή
    διευθύντρια αΰτοϋ δίδα Ελένη Ά-
    θανασιάδον.
    Την έκθεσιν έτίμησαν διά τής
    παρουσίας τιον δ ύφνπουργός 'Εμ-
    πορίον κ. Γεωργακέλλος, κυρίαι ύ-
    πουργών καί πολλά έκλεκτά μέλη
    τής άθηναίκής κοινιονίας. Συγχα-
    ρηττήιρκχ όφείλονται, πλήν τής διεν
    θύνσείος τοΰ Όργανισμοΰ καί είς
    την διεύθυνσιν τοΰ περιοδικοΰ διά
    την πρωτοβουλίαν αυτήν.
    τού άπό τό δουκάτο τού. "Ομ<ος, θά τοΰ στεροϋσε κάθε εύχέρεια νά συνεχίση τίς θετυας νλιστικές προ σφορές τον στόν άγώνα. Δέν τό καταδεχότανε νά φορτώση δλο τό βάρος των άναγκων καί θυσιών στοΰς έπαναστάτες καί νά διεκδι- κή την ήγεσία τονς, σάν τούς πε- ριπλανώμενους δκπτωτους μονάρ- χες, πού προικαλοϋν τόν οΓκτο μέ τή ζητιανιά των χαμένων θρόνων τους. Άπογοητεύθηκε. Δέν εδωσε τό είναι ενα μεμονιομίνο γΕ'/ονό φειλόμενο σέ όλ.«6ρια βιασ ■·χ·1| τοδουλία τοϋ επίσκοπον καί είναι θαΰμα πώς δέν πρόδιοσε τή; γΓνι- κο'ηερη έπαναστατική κινήση. Δέν 6αραίνει τόν Κάρολο. "Ε.τσι ε'λη/ξε μέ, εντνχως ήθίμη, όποτνχία ή προσπαθεία καί τού τι' τον μνηστήρος τοΰ ριομανικοΰ θρό¬ νον Ι Άπόμεναν οί τ?λει .·ι;. ι κιί ν.ιαι ] ι ώτεροι δικαιοΰχοι. Οί ά.τό (Ό"·ττι θηλυγον''·'Γ, /}.τ,{/ίι ιιο· '.Λ5 ΟΪ Ι . σννθημα τής έθνεγερσίας. ΕΙδοποί- | υΐματος» των ΠαΛαιο'.ό'· ι.ν ησε εγκαίρως τούς μεμυηιμένους νά Τσάροι της Ρωσίας. άποφνγονν καί την παραμικρότερη (Σννεχίζεται) χής μάς πότισαν έ'να φαρμάκι, πού λιπαράς. Καί σάν βαθύς Χριστια- νός έπλησίασα τάς έλαίας μας δχι μόνον ενός παντοπωλείου, άλλά των πλείστων τού άστεως καί διε- πίστιοσα κάτι τιμές άπροσπέλαστει,. Καί σκέφθηκα νά άγοράσω λενκόν τυρόν, παρά μαΰοες εληές, πού θά μοΰ μαύριζαν τό στομάχι! —'Τπάρχει μιά παληά Θεωοία, κατά την οποίαν δ Φλεβάρης όσον καί αν κατσοΐ'φιάζη, καλοκαϊρι θά μυρίση. 'Εκεΐνο, ίίμως, πού μυρί- ξρι πρώτο άπό τα ά'νθη μας, είναι τα ία μας, άλλά οί βιολέτες, μέ τίς οποίες στολίζουμε τούς έπιτα- φίους, αύτές είναι άσύγκριτες. Γι' αύτό, έφί.τος, αν δέν έπιδεινχοθή ή κατάστασις είς την Μέσην Α¬ νατολήν, Θά ϊκοβα άρκετές γιά νά τίς στείλω σ' δλους τούς άρχηγοΰς, των έμπολεμο>ν καί ε'τσι ή εύ*>δία
    τους νά τούς ήρεμήση!
    Ο ΠΕΡΑΣΤΙΚΟΣ
    ΕΝΑ ΤΑΞΙΔΙ ΑΓΑΠΗΣ
    ΚΩΝΣΤΑΙΜΤΙΝΟΥΠΟΛΗ
    ΣΜΥΡΝΗ. ΕΦΕΣΟΣ. ΠΕΡΓΑΜΟΣ
    ΠΑΣΧΑ ΣΤΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗ
    ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ ΖΑΚΑΣ
    ΣΤΝΕΛΕΙΑ έκ τής 1ης σελίδος
    κόν αρθρον τού Λ. Ζ., δημοσιευθέν
    την Ιην Ίανουαρίου τοΰ 1903 καί
    ιτερει τόν τίτλον «Σέσωστρις».
    1) «Είς "Εφεσον έκδρομή». «'Ε-
    μάλθεια» 22.3.1903. 2) «Τό σπήλαι
    όν Όμήρον». 29 καί 31 Μάρτιον
    1903. 3) «Μίλητος». 25, 26, 28, 30
    Απριλίου καί 1.5.1903. 4) «Νυμ-
    φαϊον». 8, 10 καί 12 Μαΐου 1903.
    δ) «Μοναι «αί 'Επανώκαστρον Νυμ
    φαίου». 14, 16 «αί 17 Μαίου 1903.
    6) «Προσλαλιά πρός έκκλησιαστι-
    κόν μοχνΐικόν σύλλογον Σμύρνης».
    30 καί 31 Μάϊον 1903. 7) «Ή Νε-
    κρόπολις τής άοχαίας Σμύρνης».
    4 καί 5 Ιούνιον 1903. 8) «Τα τεί-
    χη τής άρχαίας Σμύρνης». 7 Ιού¬
    νιον 1903. 9) «Ή Μελάμπαγος»
    (πόλις). 30 Ιούνιον, 2, 3 καί 4 Ί-
    ουλίον 1903. 10) «Μοναστηράκι καί
    Δνό Άδέλφια». 14, 17 καί 18 Ί-
    ουλίον 1903. 11) «Άκρόπολις παρά
    τό Βοι>νάρ6ασι». 24 Ιουλίου 1903.
    12) «Γρφνρα Κριοΰ», «Τάφος ρω-
    μαίκός». 28 καί 30 Ιουλίου 1903.
    13) «Φρούριον παρά τό Φυτρέκιον».
    9 καί 11 Αύγουστον 1903. 15) «Ό
    έν Παρισίοις Σνλλογος πρός ενί¬
    σχυσιν των έλληνικών γραμμάτον».
    «Τρία σμυρναϊκά άγάλματα». 13
    Αΰγούστου 1903. 16. «Γλωσσικόν
    ζήτημα. Παρατηρήσεις τοΰ θεοδώ
    ρου Ρέϊνακ». 14 Αύγουστον 1903.
    17) «Τό γλωσσικόν ζήτημα. Γνώ-
    μη τοΰ κ. Χατζηδάκη». 16, 21, 22,
    23, 25, 27, 28 καί 30 Αύγουστον
    1903. 18) Τό γλο>σσυκόν ζήτημα.
    Γνώμη τοΰ Κρουμ,βάχερ. Τό πρό-
    βλημα τής νεοελληνικής «τκλολογι-
    κης γλώσσης». 10, 11, 12, 13, 15,
    17 καί 18 Σεπτέμβριον 1903. 19)
    «Βραχύς έπίλογος τοϋ γλωσσικού
    ζητήματος». 25, 26 καί 29 Σεπτεμ-
    βρίου 1903. 20) «Σμυρναϊκαί επι¬
    γραφαί άνεΐκδοτοι». 16 Όκτωβρίου
    1903. 21) «Ίωνικαί είκόνες. ΑΚ.
    καγιάς - Λευκός Βράχος». 18, 20,
    22 Όκτωβρίου 1903. 22) «Καστρά
    κια Όρενίου καί Παρσάιδων». 24
    καί 25 Όκτο)6ρίου 1903. 23) «θεό-
    δωρος Μόμασεν». 20 Όκτιοβρίου
    ι 1903. 24) «Ψηφιδιυτόν έν Παραδεί
    σο.)» 24 Νοεμβριού 1903. 25) «'Τ-
    περάσπσις τής καθαρευοιητης. Οί
    χι«δαϊσταί». 25 Νοεμβριού 1903.
    καί 8 Δεκειιθρίου 1903. 27) Ίιο-
    26) «'Ερβϊρτος Σπένσερ». 3, 15
    νικαί είκόνες. Καλέ ή Καστράκυ·.
    20 καί 22 Δεκέμβριον 1903. 28)
    «Τό Μουσείον τής Σμύρνης». 31.
    Δεκέμβριος 1903. 29) «"Ετερα ?ρ-
    γα έν τω Μοι«σείί.ο Σμύρνης». 21
    Ίανουαρίου 1904 καί 22 Ίανουαρί¬
    ου 1904. 30) «Ίωνικαί είκόνες.
    Κλαζομεναί». 7 καί 12 Μαΐου 1904. |
    31) «Βρύουλλα». 14 καί 15 Μαίου
    1904. 32) «Γκιοΰλ - Μπαξές». 19
    καί 20 Μάϊον 1904. 33) «Άντρον
    καί Σιβρί - Τεπέςϊ·. 22 καί 25 Μα¬
    ίου 1904. 34) «Ίωνικαί εΐκόνες. Τό
    βασίλειον τού Ίφιτίωνος». 1.9.1904
    35) «Ίωνικαί είκόνες. Ό Άρχάγ-
    γελος». 3 καί 6.9.1904. 36) «Ίωνι¬
    καί είκόνες. Αίγαί». 8, 9.. 10 καί
    13.9.1904. 37) «Ίωνικαί είκόνες.
    Ίλπέκ - Καλϊ». 16 καί 18.9.1904.
    38) Ίωνικαί είκόνες. Ταντάλου λί-
    μνη». 23 καί 29.9.1904. 39) «'Επι-
    γραφικά». 13.10.1904. 40) «Καραγ
    κιόλ. Μέλαινα λίιινη». 6.12.1904.
    41) «Μικρά Μόρμονδα». 10.12.
    1904. 42) «Τό έΐος Ντουμπονλ-
    δέκ>. 13 καί 16.12.1904.
    ΉλιούΛολις, 8 Μαρτίου 1970
    Βασίλειος Κονξηνόπονλο;
    Ό «ΙΚΑΡΟΣ» τδ τρέχον 2
    τος, πραγματοποιεΐ την δευτέ¬
    ραν μεγάλην Κοουαζιέρα είς
    την Τουρκίαν. Ή υ,εγάλτι έπι-
    τυχία τής πρώτης Κρουαζιέρα;
    25.10.1969, μέ έ'να έπιμελημέ
    νόν χαί άρτιον πρόγραμ,μα περιη
    γήσεων καί καλΛιτεχνικών,
    πνευ<ματικών καί ψυχαγωγικών έκδηλώσεων, τό ίτιοϊον αφησε τάς άρίστας των έντυπώσεων, τόν υπεχρέωσε σήμερον νά προ σφέρη την Πασχαλινήν τού Κρουαζιέρα μέ έ'να ώραιότατον συν5υασμόν έρτών, ψυχαγωγίας καί αναπαύσεως. Τό πολυτελέ στχτον κρουχζιερόπλοιον «ΚΑ ΡΙΝΑ» προσφέρει μίαν διαμο¬ νήν επί ?ν Οκταήμερον, είς μί¬ αν ατμόσφαιραν συγχρόνων άνέ 5εϋ>ν %τλ πολιτισμοϋ. Τό ποό-
    γραμμα των έπισκέψεων είναι
    γεματο συγκινήσεις, έντυπώσεις.
    άναίΐνήσεις.
    Σμ,ύρνη, "Εφεσος καί Πέργα
    μο;. θά είναι οί πόλεις πού θά
    επισκεφθούν οί έκδρομεΐς.
    Έπίσης ή Κωνϊταντινοΰπολις
    μέ την 'Αγία Σοφία.
    "Η Άνάστχση στά Πατριαρ-
    χεΐα, θα είναι ή πιδ άκριβή,
    συγκλονιστιαή στιγμή θρτισκευ-
    τικής κατανύξεως, δπου 'δ Πα-
    ναγΐϋ*>τατος θά ψάλλη τδ «Χ,'Ι.-
    ζτός Άνέστη», μέσα σ' αυτή/
    την άγιοτητα τοΰ χώρο> τής Έκ
    κλησίας τής κορυφής τής Χρι-
    στιανωσύνης μας.
    Κάθε ήμέρα &ά υπάρχη ενα
    πλούσιο πρόγραμ,μα άπδ κατα-
    τοπιστικές διμιλίες μετά προβο-
    1. ΟΙ ΜΥΊΊΛΗΝΙΟΙ
    Άπτά χωιριά τως οί Μυτιλτ-
    νιοΐ ήπαίρνανε τώνε ματιωτως
    κ' ήεργού'ντοστε στή Μικρά Ά
    σία νά κάνουνε διός.
    Άπτδ ΙΙλου-μάρι καί την 'Λ
    γιάσσο τα κορίτ-σια άπό μικοά
    τα 'στέλνανε στή Σμύρνη να
    μ,ποθνί δούλες σέ καλά σπίτι»
    γιά νά ματζέψουνε λίρε; κα!
    νά κάνουνε τα προυκιά τω*.
    Τα παλλη"/.άρια πάλι, άπτήν
    Καλλονή ήπααίνανε στή-/ Ηέρ
    γαμο πού 'τανε έμπορικδ Κέν
    τρο κ' ήκάνκνε τσοί πραιιατίυ-
    τήδες. Λπτήν "Αγια - Παρ*·
    3κευή ήπχαίνανε στή Μαιλεμέ
    νη κ' ήκάνανε τσοί λεσπέρηδοι.
    Άπτή Μχ'νταμάδο στ' Άϊβαλί.
    Οί Μα'νταμαδιώτηδοι ήτανΐ:
    παλληκαράδες κ' ήφορούσανε
    την Γδια βράκα μέ .τσοί ΆΓβα-
    γιώττ/δοι. Άπτήν Άγρα πάλι -Γ,
    πααίνανε στή Σμύρνη κ' ήκάνα
    νέ τσοί γιαπιτζήδες. Τσοί Ά-
    γρήτες τσοί 'λέανε καλιβωμέ-
    νοι (καλιγωμ,ένοι πεταλωμέ-
    νοι) γιατί ήφορούσανε παπού-
    τσια μέ γοντρά καρφιά άποκά
    τω, επειδής τδ χωριό τως ήτα
    νέ οδλο βράτχια. 'Εκεΐ οί πιότε-
    ροι ήτανε τσο'μπάνηίοι κ' ήκά-
    νανε καλό τυρ£. Ή Σμύρνη τσοί
    'τραβοΰσε κ' επειδής ήτανε σκλη
    ραγωγημένοι ήκάινανε Ικεΐ τό
    γιαπιτζή.
    Οί Μυτιληνιοί αύτοι ήκαθού
    'ντοστε στοΰ «Ντερβίσογλου τδ
    χάνι» πού γιαταυτό τδ 'λέα,νε
    «Μυτιληνέϊκο χάνι». Αύτό ήθρι
    σκού'ντανε στό δρθμο «οί Μέγα
    λες -■ ταβέρνες» κχθώς ήανέβαι
    νέ; άπτό 2εξί σου χέρι. Κ' ήτα
    νέ έ'να άπτά πιό μεγάλα χανιά
    τσή Σμύρνης, δίπατο μέ 25 κά
    μαρες στό κάθε πάτωμα καί κά
    θε κάμ,αρα γιά μιά φχμεγιά.
    Στή μέση είχε μεγάλη τετρά.γο)
    νη αύλή καί στδ κάτω πάτωμα
    μερικές κάιμαρες εϊχανε γένε:
    μαραγκούδικα, πού ήσιάχνανε
    καϊ κουτάκια γιά τα σΰ·κα καί
    τσί σταφίδες. Αύτά 'τανε τοΰ
    Στεφανου Κυπριάδη καί τοΰ
    Βτβλία τοΰ Παύλου Φλώρου
    * ΕΣΠΕΡΙΝΟΙ
    ΣΤΙΧΟΙ
    Πιριέχει : 2"1 ποιήμστα τοθ συγνροφία όνσφρρόμενσ ότι"ν
    ΊωνΙα κοι οτό ΑΕγσΐο κοί οέ διάφορες ψυχι¬
    κές διαθέσεις «έσπερινοθ» τόνου, καί 48 ττοιή-
    ματο μεταφρασμένσ ά-πό τόν Π Φλωρο.
    7ό «Λναλυτικό Λελτίο 'Κλληνικη Βιβλιογρσφίσς»
    (1968. άρ. >/8)
    τοΰ ΓαλλικοΟ 'Γνστιτούτου "Αθηνών. 29 ό*ίός Σίνα,
    οέ γαλλική γλώοσα, τα κρίνει ώς εξής :
    • 1. Έλενεΐ ', α-ριε-ρώματα «αί βου<ολικά, πού τα ά<ο· λουθοϋν «Έσπερινα Ποιή^στα·, συνθέσεις άρκετό: ποικίλου π-:ρ εχ μένου ηού. ίίτα« έχουν την διαθέση τοϋ βραδυνοθ σύθα .τού, δινουν την < ϊσθηση τούτη τόσο μέ την άπόδραση άπο την καθηαεριν^τητα χσι την γαλήνη πού άπηχοθν την ψυχκή ε'οηνΐ] τγ-0 οΐνθρ.^που, την έσ 'έρσ των ττόθων, των έλπίδων ή τΛν Εργων τού, δσο καί μέ την είκόνα τού άργοΰ καί κσρτερικοθ γέρμστος τής ημέρας. «2 Μεταφράσματα ποιημάτων, δίχως πρόθεση άνθολο- γίας. άνάλογα μέ την διαθέση καϊ την εσωτερικώ συγγένεια, συνοδευόμενα άττό έμττεριστατωμένα καί άρκετά «σσρκερά» (μεστά) εΐσαγωγικά σημειώμστσ γιά κάθε ποιη'ή Παρουσιάζοντσι Ετσι οί : Ρεμττώ (3 τιοιήματιι), Μαλλαρ- μέ (1), Ρούπερτ Μπρούκ (2) "Ιϊλιοτ(ΙΊ, 'Όουε,ν (1), Γήτς (2), Πλόμερ (1), Ρί^κβ (4), Γκ.· Μτΐένν (5,, Μπρέχτ (13), Καρντούτσι (2). Γκ. Μπεκερ (4 τετράοτιχσ, 4 όκτάστιχο) ■>
    158. Στά κεντρκά βιβλιοπωλεΐα
    κοτευθεϊον όπό τόν συγγρσψέα.
    Ι Κώστα Καπετανάχη.
    λών φωτεινών ϊιαφανειών διά ι Οί ΜυτιληνιοΙ είχανε πάντα
    τού; ίστορικούς καί τουριστ,ι- ' τδ χαμόγελο κ' ήτανε γκεβεζέ
    θά έπισκε- (δες (γκεβεζέ, τούρν..= φλύα-
    ρος, άστειολόγος) μέ «χιούιιορ*
    γιί νά άρέσουνε στόν καρσινό
    (άπέναντί) τως. θαρρευτικοί.
    Στσί Άποκριές τσή Σμύρ¬
    νης ήβγαινε δ Ηλίας δ Καρύ-
    δς δ Μυτιληνιδ; κ' ήκανε ποί
    πμ-α τσή ώρας σ' δποιονε ήπ«
    αινε κο'ντά τού. "Ητανε νοικι
    κύρης άρα'μπατζής κ' είχε 3 -
    4 άρα'μπάδες. Πιό πρίν τονέ 'νβ
    άρα'μπατζηδάκι δ Γιάννης ι
    Μέρλας πού 'χε τσοί πολλοί ά
    ρα'μπ&δες. Ό Καρύδα; ήτανε
    καί σπουδαίος «λαϊκάς ποιητής>-.
    ΕΙχε βγάλει τραγοΰδι «γιά τδ
    Σαγγάριο» καί «γιά τόν Κεμάλ».
    Γιαταυτό στδ 1922 πού τονε
    'πιάσανε οί Τοδρκοι τονε 'πε-
    τσοκόψανε.
    Μά στή Σμύρνη είχαμε καί
    ιιιά σατυρικιλ εφημερίδα «τόν
    ώργιος Άναστασιάδης, πού 'τ*
    νέ Μυτιληνιός.
    Οί Μυτιληνιοί λοιπόν τσή
    Σμύρνης, ο! γιαπιτζήδες, παρέ
    ες· παντέξι άνομάτοι, ντυμένοι
    μέ τσί δράκες τσή δουγι«ς τω;
    ήβάζανε άπό μιά μουτσούνα »ιέ
    μεγάλη μύτη άποπου ήκρεμού-
    σανε 2να κρομύδι. Ήπαίρνανε
    καί τα σΰνεργά τως ζε'μπίγια.
    τσάπες. γκελμ,περί (τουρκ.
    φτυάρια) μαλά, σφυρί, κ* ήβγαί
    νάνε σ:ά τρίστρατα. Ήαφήνα-
    νέ τα σ3νεργά τως στή μέση χά
    μω καί πιασμένοι άπχό νώμο ή
    χορεύανε κ' ήτραγουδούσανί ^
    τιληνέϊκα τραγούδια. πού φ-
    καρδίζανε τόν κόσμο άπτά γί
    για;
    «Ή θειά μου Άμ«ρσούδα
    ήχασ' τόν πετεινό τ«*
    κ' ήπήί καί τόν 6ρτ)κ·/
    στό μπουγαδοκόφινο τσ'.»
    «'Ελάτε, βρέ μοορέλια
    νά κατουρίσωμε,
    νά κάνωμε λασπούδα
    νά σου6α'ντίσο>μ€».
    «κούνιου - ταμ τουμ,
    κούνιου τάμ τούμ
    άπ' τοΰ δρομέλ'
    περνώ τάμ - τούμ»
    «Έβγδτε νά δήτι
    μιά μά.τσα μ,εθ>σιμ.έν' (οί),
    ύ * ήθύ
    κοος χώρους που
    φβοθν.
    Ό κορυφαΓος χρονογράφος, δ
    διακεκριμιένος δημοσιογράφος,
    οι>γγραφεύς κ. ΙΙΑΓΛΟΣ ΠΑ-
    ΛΑΙΟΛΟΓΟΣ θά συνοδεύση ττ:ν
    Κρουαζιέρα καί θά δίδη τδ έκ
    λεκτά τού πνευματικδ παρών.
    εις τας πνευματικάς έκδηλώ-
    σεις.
    Έκλεκτοί ήθοποιοΐ ..ου" θεά
    τρου (ίά άποδώσουν άποσπάσμα
    τα Ίπδ άρχαΐες τραγωδίες, στα
    άρχαΐα θέατρα Έφέσου καί ΙΙϊυ
    γάμου καί θά λάβουν ίέρος ιί
    ί
    γμ ρ
    ίνα εάδιχδν πρόγραμ,μα ε£ς δλας
    τάς εκδηλώσεις έντός τοΰ πλοί
    ου. δίδοντα; ?να πανηγυρικήν
    τόνον.
    μ μ μ
    πού πήγαν κ* ήμ
    ξιαόλ' οί ξηλωμέν'».
    «Δέν πάιμι στοϋ Πλοομΐμ'
    γιατί 'ναι ποταμδς,
    φοροΰνε τα σαλβάρια
    καί είναι τρελλαμός».
    «Στοΰ Πλθ'^ιάρ', στοθ
    τό μ... μέ τού γουιιάρι'».
    Κ' δστερις ήδγάζανε τδ ίί
    σκο για νά ματζέψουνε παράϊίς
    άπό τδν κόάμο πού ήστεκον'τα-
    ν»ε τρογύρΐΛ καί τσοί 'βλεπε στ4
    δρόμο καί στά πχνάθυρ» καί
    μπαλικόνια.
    "Αλλο·., πάλι. ΜυτιληνιοΙ ιιί
    μ-ουτσούνα κι' αύτοι, εΓχανε δέ
    μένο άπό 'νανε μακρύ σπάγ«
    2να ξερό σΰκο. Ήκαθού'·Λ9στί
    χάμω άνεκούρκουδα κ' ήρίνν»
    νέ μα-κριά τό σϋκο. Καί χρ»
    τώντα; τδ σπάγο ήπεριμένανί
    κ' ήκ-άνανε, πώς ήψαρεύϊ-νί,
    σά νά 'τανε δ σπάγος ή άρμ-ΐι·
    θιά καί τδ σϋοιο τό δόλωμα. "Ε
    τσι ήπροκαλούσανε τόν κόσϋ*
    πού ήστεκού'ντανε καί τονέ 'βλΐ
    Λε καί προπάντως τα παιδία νά
    τοΰ ά'γγίξουνε τό σΰκο. Καί μέ
    Αίς ήτκανε κανείς να ακύψ») νά
    τοΰ τό πιάση, εύτύς ήτρα6οΰσε
    τδ σπάγο.
    Άλλοι, πάλι, δυο, δ 2νας 6'
    μπρός κι' αλλος Οπίσω, εϊχανε ί
    να μααρύ κο'ντάρι πού ή μι* »
    χριά τού ή*κο·>'μΛοΟσ« στοΰ ί
    νούς τόν νώμο κ' ή αλλη τ'
    άλλουνοΰ. Στή μ,έση τοΰ κο'ν'τα
    ριοθ εΐχανε κρεμα3μένο άπδ
    "νάνε μακρύ σπάγο Ιν' αύγιί'.
    Ήπροχωρούσανε σιγά - σιγ« ι»1
    σοσκυφτοί σά νά μ,ήν ^ίπορν!)
    σανε νά σηικώσουνε τ' αύγδ, πού
    τάχΐΑΓΐς ήβάραινε.
    ΣΓΝΕΧΙΖΕΤΑΙ
    Δρ. ΔΗΜ. Ι. ΑΡΧ1ΓΕΝΗΣ
    ΤΑΠΕΙΝΩΣΙΣ ΚΑΙ ΑΝΥΨΩΣΙΣ
    (Τι/νέχεια *χ της 1ης σβλίδος)
    θρώπου τοΰ θεοϋ, τοϋ Ισχυροΰ έν
    πνεύματι, διότι προ0πο6έτ€ΐ μεγά¬
    λην ψυχικήν δύναμιν ή πραότης Χαί
    ή ταΛείνω<ης. Καί συγκινεί έπίσης τό παράγει γμα τοϋ Προορόμου καί Βαπτιστοΰ Ιωάννου, τύν οποίον 6 Χριστός έχαρακτήρισεν ως τόν μεγαλύτε¬ ρον των Προφητών καί ό οποίος ώ μίλει μέ λόγους πλήρεις ταΛεινο- φροσύνης: «"Ερχεται ό ίσχνιρότε- ρός μόν οπίσω μου, ονκ εΐμί ί- κανός κύψας λϋσαι τόν ίμάντα των ύποδημάτων αυτού καί εκείνον δεί αΰξάνειν εμέ δέ έλαττοϋσθαι». Άλλά καί τό άνυπολογίβτου ά- ξίας δν, πού εξελέγη μεταξύ μυριά δο>ν οντοιν διά νά γίνη συνεργόν
    τής ένσαρκώσεως τοϋ Κνρίον μας,
    ήξιώθη τήςΝνι1»ίστης τιμής νά γίνη
    μήτηρ θεοΰ, χάρις είς την απέραν¬
    τον είς έκτασιν, μέγεθος καί δύ-
    ναν, πίστιν καί ταπείναχην τής ψυ-
    Χής της. Ή ταπείνωσίς της έξίδη
    λώιθη είς τόν Εύαγγελι-σμόν, δταν
    είπεν είς τόν άγγελον: «:Ίδοϋ ή
    δούλη Κυρίον γένοιτο μοί κατά τό
    Οήμα σου>, άλλά καΐ είς την θαι»»β
    οίαν εκείνην θ' ώδήν, ή όποία έ-
    |*χείλισεν άπό την ψυχήν της χατά
    την επίσκεψίν της είς την Έλκΐά
    6ετ καί τής οποίας ώοης Λροεξέ-
    χουσα νότα είναι ή τής ταπεινάτη-
    τος «Ότι εΐσέβλεψεν επί την τα-
    πείνοκτιν τής δούλης αύτοί'· Ιδού
    γάρ άπό τοΰ νυν μακαρτοϋσι μοί «ά
    σαι αί γενεαί».
    ΣΓΝΕΧΙΖΒΤΑΙ
    'Τπεύθυνοι συμφώνως τώ νομώ
    1090)1038
    Ίδιοκτήτης — Διενθυντής
    -ΩΚΡ. 2ΙΝΑΝΙΔΗΣ
    Κα-οικία Ναύαρχον Βότση 65
    Προϊστάμενος Τυπογρα<{)είου ΓΛΗΡΙΗΛ ΓΑΒΡΙΗΛΙΔΗΣ Κατοικία ϊ.ταρτάκου 12 ΑΜΦΙΑΛΗ