187317
Αριθμός τεύχους
1470
Χρονική Περίοδος
32ον
Ημερομηνία Έκδοσης
16/8/1959
Αριθμός Σελίδων
2
Πρωτότυπο Αρχείο
Οδηγίες
Κλικάρετε πάνω στην αριστερή εικόνα για να δείτε περισσότερες φωτογραφίες.
Κείμενο εφημερίδας
Δεν είναι διαθέσιμο το αρχείο pdf.
Κείμενο εφημερίδας
Σύνολο σελίδων:
ΟΣΦΥ ΓΙΚΟΣ ΚΟΣ Μ
ΚΒ1ΟΜΑ4Ι4Ι
—
»ΥΓΙΚΩΛΙ ΣΥΜΦΚΡΟΝΤΩΝ
»»»»'»»»»'»¥¥¥
ΚΥΡΙΑΚΗ 16 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 1959
ΑΛΛΟΤΕ ΚΑΙΤΩΡΑ
¥¥¥¥¥*ε— ¥¥¥¥¥ ♦*♦♦♦♦♦♦♦♦♦·♦
▲«υ*ντής — Ί·ια«·ίεϊιε*; ΣϋΧΡΑΤΉΣ ΧΑΡ. ΣΙΝΑΜΙΑΗΣ
ΓΡΛΦβΙΑ — ΤΥΠΟΓΡΑ4Ν1ΙΑΟΑΟΧ ΣΤΑΔΙΟΥ «| - ΤΗΛ. «ΚΜ2»
¥¥¥■¥¥¥¥¥■¥¥¥¥¥¥¥*¥¥¥¥¥¥»>■¥¥»«'
>¥¥¥¥¥¥¥ ^
>¥¥¥¥¥¥¥¥¥¥¥¥¥¥¥¥¥¥¥¥¥¥¥¥¥¥¥¥¥¥¥¥■
*η ού μβίνπ, λίββς 1πΙ λμ
6βυ».
ΟΙ Εβραϊοι
χιλΐίτηρίδοις καΐ Βά
βτίοβυν νοτ ίτληρώνουν", μέχρι
Λ,ντελίίας τοΰ αιώνος, «ε τβ
αΐμχ των, τ© προγονικόν έγ-
χλημα, τόν οταυριχβν τού ©«-
«νβρώττου βανβττον. Έξεπληρώ
βη τοιουτοτρόπως β μΰχιβς πβ.
ββς, τβν οποίον εξεδήλωσαν,
ίνα τής λυσααλέας,
άττ*νττ)«€ως των ΐτρός τόν
Πβντιβν Πιλόττον ηροα
τα νά σώαηλ, από τού;
τ«ν, τβν ϊωτήρα τοΰ ...
«τβ αΐμβτ αυτού £φ' ημάς
έ*1 τ» τέκνα ημών!»
Κοβτκ τόν Ιδιον ακριβώς τρό
«όν, τό ά χ ά ρ ι σ χ ο ν και
«ίίστακτον
μ&ζ&ιεικ των &ι μ
νραιχύλων, τό οποίον
Η βαρείαν στυγερΰν
ίγκλημάτων κοβτά τοΰ 'Ελευ-
ίίρίου Βενιζέλου χαί τής Μ*
νβϊλπς Ελλάδος, την οποίαν
κηό μιβος πρός τον δημιουργον
ΠΚ. κΛτέρριψεν είς & ύ ο ξ α
ίοΐεΛΜτ. θά πληρώνη, επί πο¬
λύν άκόμη χρόνον, τό ιτλήβος
των άνομημάτων τού.
Τάς συνεπείας
μ υ α α ρ ώ ν
οποίο δέ
ς των «-
ργμ των Βενιζε-
λοχτονων, Γΐβυ <ίέν ήρκέσθη- ί θέ ο«ν είς το στπθέν, ρ λία τής Έχκλιτσίας, είς τό ίτε ίίβν τού "Αρβως, άνά9ίμα, ικλ λά καΐ απεπειράθησαν δΐς νά οολβφονήσουν τόν Μ έ γ ι- ο τ β ν των 'Ελλήνων — π-ήν μέν (τρώτην φοράν είς τόν σι- βηρβόρομικβν σταθμόν τη; Λτ>
ών, την επομένην τής ύπογρα
φής τής συνδήκπς των ϊε&ρών,
ή ί Ελλά έβ
μια5 κχτοτοτάσβως,
ίΐ την χώραν .5
των
λλυσσβδβμένβς, δπΜ5 σήμερον,
μ* ί ρακόν^τϊ ι « άντ,:
ρ,
συγκεντρώσε¬
Τύ ί
ΐ ημας συγκεντρώσε¬
ως, μβτρα καΐ ό Τύπος δίν ίΐ-
χβ φιμο*θίϊ δια των διαφόρων
φανίΐρών ««1 μυστικόν κονδυ-
λίων τοϋ κρϋ ϋ
φΐ
λίων
τοϋ
πρβϋίτολ©-
_ ρϋ πρβϋίτολ©
Υΐσμβυ κ«ί των έπιτελών τής
όλιγαρχί«5. Ποςρουσιάαθηααν
γρχί«5. Ποςρουσιάαθηααν
δι τότε "Ελληνες πατριώται
"~-Η^? οτΡ«τ€υόμβν« τέκνα
τβυ ·Έβν©υς 1Ά χβφαλήξ _
©Ι ©πβιβι άνβτρβψαν τα εΐδω-
λα τβϋ δίακου τής έπαΐιτβίας,
τής Αβνικής καταισχύνης καί
της έβνικής έξβυθδνώαεως (καί
επανέφεραν την Έλλάδα είς
την όδβν των έθνικών της «-
πρωμένων.
Μβτεκάλεσαν τότε άπ© την
Κρητην τβν νέβν Έιτιμενίδην,
© ©πβίοξ έκαβάρισε την Έλλα-
δα α«© τ© νέβν Κυλώνειβν α-
γβς χαΐ «νβφύσησε ζωβγόνβν,
είς τό λιηόθυμον Γένβς των
'Ελλήνων, πνβήν.
23ήμβρβν, δυστυχώς,
ή β
φής ς ς
6μ τής «ποίας π Ελλάς φ
νι ττρβ των πυλών τής Βασι¬
λίδος των πόλεων καί είς τάς
τρΐδβυς τΛ Μίγάλου Αλεξάν¬
δρου, την δέ δευτέραν είς την
λενφέρον Κηφιαί«ς τω 1933—
8α ύφίαταται δυστοχώς το "Ε-
ίνος ολόκληρον, άγνωστον ε¬
πί πόσον άκομη χρονικόν δι-
■βτημχ.
Ή Ύκερτάτη Δύνα¬
μις — Π οττοία, παροτ τάς ©β-
φ των έρυβρών καί τάς
ΐ των φδ
Έν όψει τού Δεκαπενταυγούστου
"παναπαΓσοϋμεαα
,,
Τού συνεργάτου μας Κ. ΙΩΑΝΝΟΥ ΑΒΡΑΜΛΝΤΗ
•Ή Ρωμανία αν —έθανε,
βεΐ «αί φέρε, κ, #λίλα» '
φς φγρμμ
τιβμίνων, ρυβμίζεΐ κ«ί δίέηει
τ* πάντβ — χολαζει α κ λ η-
ρ μ ( μμ τιμ—ρεί π α ρ α-
δϊΐγμ«τιχώ; τοΰς έ-
ί καί τού; &9νοπροδό-
ή μάς στέλλει τοϋς
γρς βίομηνίας, πβΰ ίνέ-
βχηφχν καί εξακολουθοϋν νά
ίνβχήίττβυν, χωρίς διακοττήν,
ιΐί την χώραν μ«ς, τβϋς σβν-
φούς, λιμβύς, λοιμούς, κατοτ-
ηβντιομους, τβΰς έμφυλίους πό
λίμβυς, τάς έπιύημΐας. τάς επί
δρβμά$ αλλοφύλων, τάς σι>μ-
ρορί«ί των πολιτικών μβτρι-
βτητων χά» των έλληνοφών»ν
δβύλων, πού ίμάς κυβερνούν,
επί μίαν συνεχώς βπτχετί«ν,
Τβν Σϊυναγερμον καί την Εύ-
νβιβκρατίαν — τάς τελευταίας
Λΐλαδή μεταμβρφώσβΐί — τής
ββυλβκρατικήί "Α-
χρας Δεζιάς — πβύ κατωρβω-
ο«ν νά «χμη**νίσβι>ν την Έλ-
λάδα ήβικώς καί ύλικώς.
•Η βεία ϋέμεοχς μά$ 2ατβι-
λι τα διάφβρα ά π ί 9 α ν α
«ρβοωττα, ποϋ εύρίβκονται ίηι
κεφαλής τής ττβλιτείας, μ«τα-
{ϋ των οποίων προέχουβαν κα
τέχβυν βέαιν τα ά π ο ρ ρ ι μ-
μ α τ α τής δημοκρατικής πά
ρατά{βω$, ©Ι Τβσίτσαι καί ©Ι
Τοάτοβι, «©υ διαχειρί;©ντοιι
χαΐ κατα6αρ«θρώ-
ν β υ ν δ ψι σ ιτ α τού "Ε-
βνβνς βυμφέροντα.
Ή ©εία Δίκη βξαπέλυσε —
δίκην οΐκρίδων — χατά τής
αιματοίαμμένηί»
άπβ τβύς έξωτερικοΰς κ«1 τού;
μρ χς,
γνωσις κα» κατήφεια βααιλεύει
άπ' ακρβυ είς ία^ρβν τή; Ελ¬
λάδος. Ούδεμία © ύ δ α μ ©-
θ β ν ύπβφώοβιει ΛκτΙς βλττί-
δβς σωτηρίας τής χώρας, «π©
τβ βάραθρον, είς τβ οποίον α¬
κατασχέτως φέρεται.
Ό δέ υίβς τοΰ Ελευθερίου Βε¬
νιζέλου, άντ! νά ακολουθήση
τα ϊχνη ίτβϋ Πατρός τβυ, συνε-
τέλεσε καί ούτος ο ύ κ ολί¬
γον, Λιά τής ά ν β ρ μ α-
τ ί α τ © υ πολιτικάς τού, είς
την παράτασιν τής βημερννής
αξιοθρηνήτου κατα-
στάοβως.
Ο ΠΑΛΑΙΟΣ
Κόσυοι
ΑΞΙΟΙ ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΟΝ
ό ·Ε3λληνισιμός το0
την όκράδοτνττι ττίστι τού
άναστοκτ, τοΰ Γένονς, δταν
οί Τοθρχοι δισλύοντας τις δυό 'Ελ-
ληνικές οτύτοκρς— ορίες, τή Βκζαν-
τινή καί τή δική τού, Εσδηναν απτό
τό νεωγραφικό χάιμτη τ6 δν^μα
«ΊΕΞλΛαδα» κοχΐ άττειλούσαν ν«ά κλεί
σοον γιά πάντα —ά άρχεΐα τής
Ίστορίας τό δνομα «ΈΞΡιίληνοος».
Άτταρόιλλακτα δτκος καΐ &λιος ό αλ
λος Έλληνκτμός μέαα σΐ άλλες έν-
νιά Μξεις διετρανωνε την Τδια ττί-
στι άτόφια καί όκλονη—ί. «Πάλι
μέ χρόνους καί καιρούς, πάλι δι-
κά μας θαν<αι>.
Κα) διερωσιέΐμαι. Τ! νά ήταν ά-
.ρα γε έκεΐνο, —ού σ£ ττάνβλλήνια
"«λιΐμακα γέννηρε μέσα στήγ ψυχή
τού ραγιά αυτή τή θαυματουργό
ττίστι στήν άνάχττασι τοΟ Γένους
«χ! ττεριβόΐλλοντάς της μέ τό ένδυ-
μα τοΟ μβσσιανισιμοθ την κραταίω
νέ κα! την στερέωνε σέ 6αβμό, ποϋ
τϊλικά γι' αυτόν Ιλαβ€ τή μορφή
νήμου φυσικοΰ, άναλοιώτου καί
άναττότρβ—-ου.
Την άττάντησι την βρίσκα στό
γεγονός, δτ, 6 'ΕΞλληνισμός, έλεύ-
βφος ή σκλαδωμένος, δέν έπαψε
ττοτε να £χη οχχφή έΙΐΓίγνωσι τής
θείας τού άποστολής. Πάνω έδω
στό δράχο, πού λέγεται 'ΕΞιλΛώδα,
ήταν κάττοτε σάν Προμηθεύς Δεσ-
μώτης χυνηγημένος άττό θεούς καί
δαίμονες. Ποίος τοΰ εΐττε να κλέψη
τό άνέσ—βρο Όλυμπιακό φώς καί
νά τό 'μεταλαμΐτταδεύσ— στΐς γύρ«
ά—ό^ τό βράχο τρεΤς ήττείρους/σέ
λαούς «)έν σκότει καί σκιφ θανατον
καθημένους;» Κατόττιν ϊγινε έντολο
δόχος τοΟ βεανθρώ-ου, νά συνε¬
χίση ούτος τό εργο Τού την ώρα,
τγοΟ "ΕχεΤνος ήταν έτοΐιμος γιά τό
δρόμο τού τπρός Γολγαθά. Γιατΐ
νά δ*χθη αύτός μόνο άττό τόσα αλ-
λα έθνη νά «δοξάση τόν Υϊόν τού
Άνθρώπου», ένώ ττροειδοττοιήθηκε
ότι «οί Εκείνον έμίσησαν καί αυ¬
τόν μισήσουσι» καί συνάμα ήξερε,
δτι «αν 'ΕΞκεϊνον έσταύρωσαν, καί
αυτόν θά σται/ρώσουν».
Νόμος, λοιπόν, φυσικός γιά τόν
'Βλληνκτιμό. Νά πβθαίνη κα{ νά
ξανανθίζη Νά τα χάνη ολα και νά
τα ξανατπΌκτάη. Νά γερνά καί νά
«ανακαινίζεται ώς βετοΰ ή νβοτης
αυτού». Νά γίνεται όλοκαύτωμα
καί νά άναγιννιέιται ώς τό φοΐνιξ
λόγια. Νά σταυρώνεται καί νά ά-
νασταίνεηβι.
Αυτή δυστυχώς είναι ή μοΤρα
τοΰ'ΕΞλληνισμού <5—ό αίώνων. Καΐ αυτή θά είναι μέχρι της εκπλη,ρώ- σεως της θείας τού απσστολής, έ- Φόσον ό κόσμος θά κυβερνιέται ά- πό «γραμματεΐς κα) φαρισαίους κα! οί άγνώμονες λαοι θά ττρσσφέ ρουν στοΰς εύεργέτες τους» άνιτΐ τού μάννα χολήν καί άντί τού 0- δατος δξος». "Ετσι σέ μιά κρίσιμη καμττή τού τρισχιλιετοΰς 6ίου τού καί με- τά άττό ένα αΐματηρότατο ττάλβμο τάχα γιά την απαλύτρωσι των κα- ταδυναστευομένων λαών 6 'ΕΞλλη- νισΐμός τοΰ Πόντου-δπως καί δλος ό αλλος Έλλλτ|νισμός τής Μ. Ά- σίας-ξανασταυρώθηκε. Τό άδραχτι τής Μοίρας τού δεν αλλαξε τό γύ ρισμά τού. Γελασμένος όητό κίβδηλα συνθή ματα, ψευδη ,μηνώματα κα! άττα- τηιλές έτταγγελίες, ττού ύττοαλα καί χορίς Τχνος συστοληξ δϊελαλοΰ· σσν υΚΒΙ ΕΤ ΟΚΒΙ οί Ίσχν ροΐ τής Γής, δλοι Χριστιανοί, φί· λοι κα! σύμμσχοι καί μερικοί έ- ττιτρλέον «καΐ σάν Προστάτιδες Δυ νάμεις»! -φτοΰ νά μή 6ασκαθοΰ« νε!-κατο—'ροδαμένος καί άττοδεκα- τισιμένος άττό έχβρούς καί ψίλονς' κατά τόν πλέον άτττανθρωΐττο τρό- πο; έγκατέΐλειψε τίς τκροαιώνιες ττρογονικές τού έστίες μέ δλους τούς βωμοθς καί τα Ιερά τους καί πήρε τό δράμο τής μεττοικεσίας, της παλιννοστήσεως ήθβλα νά ττώ, σέ τοΰτον έδω τόν δράχο, άττόττου στά παναρχαια χρόνια ξβκίνησε γιά την εκΓτολιτιοττική τού άττο στολή στή μυθκή έκείνη χώρα τοΟ ■χρυσάμαλλου δέρματος. Ετσι απωλεσθη** τό ακροτατο καί τελενταΤον προττύργιο"της ε£λ λάδος στήν "Ανατολή. Θαλεγε κα- νείς, -ώς ό *ΕΛΛηνισ>μός τοΰ Πόν-
τοι; ττέθανε. Πραγματι πολλοί π!-
στεψαν στό θάνατό τού καί θρήνη
σαν πικρά τή ψρικτή άττώλεια.
"Αλλοι δμως δέν ττίστεψανι καί δέν
έχασαν τίς έλιπ'ίδες τους. Γνώρι·
ζαν, δτι τόν θανατο μετά την σταύ
ρωσι άκολουθεϊ ττάντα ή άνάίστα—ι.
Ήταν αλλωστε καί έτπταγή των
ττρογόνων, πού τόσο καθαρά λέει.
«Ή Ρομανία άν απέθανε άνθεΐ
καΐ ιρέρει κι' αίλλα». Κα] ή έξέλιξι
των τΓραγιμάτων 6αοτε £6ικα(ωσε
τούς δεύτερους. Ό Ποντιακός Έλ¬
λην ισμός άνέζτκτε στήν νέα πατρΐ
γρήγορα κατέλαβε την πο~ρο—(.
δ ΐ ή
ράδοτη καΐ στήν (διοσυγκρασία
τού Ιδιάζουσα άκριτική θέσι. 'Α-
κρίτας στόν Πόντο. Άκρίτας καί
στή Βαρεία Έλλάβα. Καΐ μέ ά-
ττοστολή διττή. Μά άξιοτΓθΐήση τα
αΐματόβρεκτα έδάφη της -οτίζον-
τας αύτά μέ τό τίμιο Ιδρώτα τού
κα) νά γίνη ό αγρυττνος φρουρός
της άττό κάθε κακό, μέ μόνο έρ·
γαλεΤο τή σκα—άνη καί μέ μόνο
δττλο τό τουφέκι.
Τή σττουδαιότερη δμως «άνθο-
φορία» τού Ποντιακοΰ λαού άττοτε
■νεΐ ή άναβίωσι τής Μονής τού Πάν
τού Παναγίας Σουμελά πάνω σ'
ένα άντέρεισμα τοΰ δρους Βερμίου,
στήν Καστανιά τής Βεροίας. Κα)
άναμφιδόλως ή ανθοφορία αυτή
τραμηνύει αφθονο καρπτό καΐ ττλου-
σία σνγκομιδή έθνοθρησκευτικής ά-
ναδημιουργίας καΐ άνοήτλάσεως. Πί
ρί αότοΰ μάς έγννσται ή Ιστορία
της Μονής. Ίδρύθηκε τό 381, δηλ.
λίγα χρόνια «ώθΰς ιμετά την έτπκρό>
της νέας θρησκείας τού Χρι-
ή μία ά-
εμφυλίους
τ η ν © υ
'ττοΧέμβυς» δ ν» α-
•Ελλάδβς. τβϋς
νη«θ|Ν>$ μειοδότας, τούς δβλβφό
νβυς τής εθνικής τιμής καΐ υ-
ηερηφανείας, τβϋς νεκροβα-
κτας τής Κυπριακής Έλευβερί
«ς, ιτβϋς α ν α $ί © » ί >««'
έΛΐόρκβυς κληιρ»«©«ς. τβυς διρα
οτ«ς πρωτ©ςρ«νων,
είς την Ιστορίαν των πολιτι¬
σμένον «βνων, σκανδάλων,
,-. τβ αΙμ« κ*ϊ τβν Ιδρώτβτ
τβδ Λαβϋ, διά νά τ»*ιωρη<3(ι έχείνους ©Ι οποίβι, ί»ά τής ψή- φβυ των, τταρέδωοοιν την Π«- τρίδα £ ι β μ Ι κ ν, είς τάς χείρας δβυλοφρόνων «πηρ«τών των {ενων-. Διά νά *Υ·Ιρϊι Ληό την β β ν β κ τ ό¬ ν β ν νάρκην — «*5 ΤΓ»ν *■ »ί«ν «χούν βυθισθϊί — Έλλιννας πολίτας, «οί) Μέ την τττϊνηγγυρικιήν ψτ*ον (ττοθ παρέχτχον κατά την έχλογτν τοθ ΔιοιχητΓΚοΟ ΣαμβοιΑίου τής «ΊΕνώ σ«ος των Δήμων καί Κοινοττιτων της ΆττΜαΐς» υπέρ τοθ συνδυα· σιμοθ τοθ κ. Κυριακού Κιοφτερτζή Δημάρχου τής Ν. Ίωνίας, οί 6η- ψιοτικοϊ καί οί κοινοτικαί αρχοντες τοθ πρώτον Νομοΰ τος Χώρας, διο τράνωσαν, δτι 1) ουδόλως είναι διατεθειιμένοι νά «ο—ϊστοθν «ενερ- γούμενα» ττροσώττον, τό όττο'ίον ά- νέοειξε -ί»ϊοττάΙμενον τού Δήμου •Αθττναίο*ν< δχι ή τφοσω-ική τού άξία ή ττλειακ-ψία των δηιμοτών, άλλά ή άλόγιο—<χ; καί όχτχ^τχώρη· τος διαίρεσις τής ιέβνικάφρονος ττα ρατάςβως καί τό οποίαν ιττιρόσω- πον λόγω τοΰ άξιώματός τού θά κατβλάμδανί, αυτοδικαίως, »«ατά διάταξιν νόμου, τουλάχιστον ανε¬ ξήγητον, ορθώς δέ άναβεωρηθεκταν ηδη, καΐ την πτροεδρίαν τί>ς «Ένώ
ί θέ ά
ίχ τής τέψρας τού». Κα) μέ Χίγα δα τού καί «*νθτσε». Καί ττολύ
8 ΣΤΕΓΑΣ1Σ ΔΕΣΠΟΖΟΥΣΑ ΟΣ ΚΑΙ
ΠΡΟΤΑΡΧΙΚΗ ΕΠΙΠΙΟΞΙΣ ΣΥΓΧΡΟΝΟΥ
ΔΙΕ6ΝΟΥΣ ΚΟ1ΒΟΒΙΚΗΣ ΠΟΑ1Τ1ΚΗΣ
ΝΙΚΟΑΑΟΥ Δ. ΜΑΝΟΥΣΗ
Ώς ααρατηρεϊ καΐ ή πρόσφατος
έκθεσις (Ραπόο Τ1Π) ή ύπσ&Αη-
θείσα είς την Διεθνή Διάσκεψιν
Εργασίας τού παοίλθόντος 'Ιουνί-
ου 1969 υπό τοϋ Διεθνοϋς Γρα¬
φείον Εργασίας είς ουδεμίαν επο¬
χήν τής ανθρωπίνης Ίστορίας ε¬
γένετο τόσον αΐσθητή ή άνάγκη
τής κατοικίας, τής ίπαο/κοΰς καί
εύπρεποΰς, δΌον σημερον κοιί ουδέ¬
ποτε άλλοτε επεδιώχθη ή Ιχανο-
ποίτισις τής άνάγκης ταύτης μέ
συστηματικότητα, επιμονήν χαίι φα¬
νατισμόν, δσον σήμερον. Τουτο πα-
ρά τό άναμφιο6ή(τητον γεγονός, τό
άναχύπτον είς τάς άνθρωΐτολογίας,
ότι είς πάντα άνθρωπον καί <δή αρχηγόν οίχογενείας είναι θεμλιώ- δΐς τό Ικφντον νά έχη στέγην, κα¬ τάλληλον καί ΙκανοΛοιητιχην δι' ε¬ αυτόν καί την οικογένειαν τού. Ή Δι·εθγης Κοινωννκή Πολιτική -ό τίς τρείς πού Ιστόρησε ό Εύαγ- γελιστής Λουχάς. Στήν άρχή 6ρι- σκόταν στήν Αθηνά, άττό την όττοία ττήρε τό δνομα Άθτγνιώτισσα. Άπτό την Άθήνα 6ρέθτ»<ε σ' ένα γραφικό ταττίο τοθ δρους Μελά τού Πόντον, 60 χιλιόμ—ρα νότια της Τρα-εζσΰν τος. Άττό τότε ίγινε Σουμελιώτισ- σα. (Στοΰ Μβλά, Σοΰ Μελά, Σου- ιμ«λσ). Τό γεγονός δέν είναι τυχαΐο. "θταν οί προττάτορες των Πονπί- ων Άργοναΰτες ξεκινοΰσαν άττ' έ¬ δω γιά τα μέρη έκε'ΐνα έτταιρναν μαζί τους καΐ τούς ίφεστίονς θε- ούς τους. Καΐ δταν ή παλαιά θρη- σκεία τταρεχώρησε άριστ ικά τή θέΡΊ της στή νέα, ήταν έίττόμενον κάττοιοι, αττεδω πάλι, Σωφρώνιος καΐ ΒαρνάΛας, λέει ή παράδοσι, νά φροντίσουν γιά τ^ν άνττκατα- στασι των έφεστίων θεων μέ σύμ- δολα τής νέ<χς θρηρκείας. Ίστορι- κά μοναστήρια, σττουδαΐα άπό ττά σης ττιλευράς, ύτττ)ριχαν ττολλά στόν Πόντο. Άλλά μόνο ή Μονή τής Πα¬ ναγίας Σονιμβλά £φβρντ Παμττον- τιακό χαρακτηρα. Αυτή κατεΤχε τό ΠαλλόΙδιο τής νέας θρησκείας τού Ιστορηιμένο άττύ Εύαγγελιστή καΐ δωρισιμένο αττό τή Μητρόπολή τού, άττό την πόλι των Φώτων, την Άρ θήνα. Αυτήν έτΐιμησαν αύτοκράτο- ρες καΐ σουΛτάνοι. Δικαιολογτ,μένα όλος ό Πόντος την θεωροθσε σάν άλλη Σιών καί έπτίστίυε δτι ή έτπ1!- Σννίχ«ι« «Ις την 2«ν σεως» καί *) είς θέσιν νά σταθΙμίσοΐΛ' άκριβαδΐικαιίως ττροσω- ττχχ, καί νά ϊκλέξοΐΛ- τώ «Ρ'στα έ§ αθτών είς την Διοίκησιν τής "Ενώ¬ σεως των, καί τό όρκττον ,μεταξύ τώ» άρίστων —τον» κ. Κυριάκον ΐΚιοφτβρτζήν—- ως Πρόεΐδρον αυτής. Άξίζουν, έττομένως, εΐλικιρινών συγ χαρητηρί«ν δχι μόνον 6 δικαίως τι- μηθείς συμ™~ήζ Δήιμαρχος ^ Ν. Ίωνίας, άλλά καί οί τόσον αν- τιχειιμενικώς καΐ ώττιτνχως «φίναν ►χ-ά την ψηφοφορίαν. Περιττόν τονι ά ψ ισθτ], ότι ή τιιμη ανττανακίλ« ί ΐ ό ττ τονισθτ], ή τα ίνα τροτΓον, καί βΐ,ς τόν ττροσ- ,^γικόν κόσμον, άπτό τα σττλάχνα τοθ όττοίοι; ττροέρχβτβ' ό έττιλε- κτος Δήμαρχος τής ρ«Υ&«Κ ΠΡΟΣΟΧΗ αν, τταρά την διατεθέντα ρισχάς Δροσιας, Διονύσου, ηθβν—ΐς ΐΐς τάς σχετικάς δοθείσας 0~οσχέσεις δι" αύτούς έξαιρετικά βίσβις των ττρυαστείων βά —χρα)(«ρηθβθν είς αύτούςι τους, πάντοτβ, δρους. Α' τάς ττε- , μή ^τ,ΐς ττρός τάς Ι^σφαλίσωμεν καί ί θμ.ούχους υ Πεύκον, «ο» ίπτό εύνοΤκωτά- λοχ«χ!αν Μαιν. εντός τοθ ^ δρχ. 1.000 *' βρχ. 1.500 βι' οΐκό—οα αν» 200 . 250 κατά Μία ταπεινή έκκλησις ΤΑ ΠΑΘΗΜΔΤΑ ΤΩΝ ΜΑΥΡΟΝ ΕΝ ΤΑΙΣ Η. Π. ΤΗΣ ΑΜΕΡΙΚΗΙ θανατικαί καταδικαι δι' άδικήματα δι1 ά προβλέπον- ται πολύ μικρότβραιποιναί. ΤοΟ συνεργάτου μας «ΒΥΖΑΝΤΙΟγ» Διώδασα είς τόν <'Εΐ>ν«ών Κη-
φΜ<ι» τοθ 2α&6άτου 1 τρέχοντος τό εξής τηλεγρόφημα τοθ πα.ακτι- ρείον Ρώυτερ υπό ήμερομη- νίαν 31 Ιουλίου έκ τής πόλεως Μονγκό|».ε<ίυ τής πολιτείας Άλιμ- πόμα των Η.Π. Άιμεοιικής: €"Ενας, νέγρος έτών 23 πατήρ τριών τέκνων καί μέ μίαν γυναΐ- κα ϊγκυον κατεδικάστπ έκ.εϊ είς θά¬ νατον διά τής ήλεχιτρικής καρέ- κλας διότι έι&ίαοε λευκήιν. Ό νέ- γοος αΰτός όνοιμάζεται Ν τ ο ι ο υ ΐ Ά α ρ ώ ν. Ή διααθείΌ-α ήλί άτ καί ενό ο υ ΐ Ά α ρ είναι ήλικίας τβπάικοντα καί ενός ϊτους. Τό δυκαστήοιο τοΰ Μοντ- γκόμερυ άπετελεϊτο έχ λευκών. Ό κατηγορούμενος. ήρντ|θτ| την ίνο%ήν ν έίακαλαΰμενος φρενο6λά6ΐειαν>.
Αύτό έν περιλήιψει, τό τηλεγρα-
του
τού Ρ ώ Ι) τ ε β
γεν¬
Η,/ίμα τού Ρ ώ Ι β
νάται τώρα τό έρωττιμα: ϊαν «-
πράκειτο πεοί λευκοΰ 6^σαντος
ην, ποία,ν ποινήν Θά έπέβαλ-
είς τόν καητ,γονθΜμενον; Οχι
ίως την ποινήν τοθ θανατον
τό πολΰ κάθειΐϊςιν έτων τί¬
ηαντοϋ διά πα-
νων ώί
μοια άδι·κηιματα.
Είναι έκπλτ>κτικόν δια μίαν χω-
«ναν με·γιάλτ(ν κοέ Λθλιτκίμέντ,ν ώς
αί Η.Π. τής Άμενικής νά υπάρχη
τόση διάκριβΐί. μ&-τα|ΰ των πολί¬
απάντων στοατολογουμέ-
έ ΐ ά
ξνγος πάστοβος. πεβιέγραψε μέ
τα ζωγτανώτερα χ«ώματα την φρι-
κτήν άθλιότητα των &ούλ(ι*ν. Ού-
δέίτοτε Εσως άλλοτε έ'ν 6ι6Αά>ν εξή¬
σκησε τάσηιν επιρροήν επί τής ί¬
στορίας ενός δθνους όσον αύτό,
τό οποίον ιτο μέν μ,υθιστόρημ»
σχετικώς μέ τα πρόσωπα, άλλ' ήτο
ή ζωντανή πρα,γμ«τικόττις ά«ό πά¬
σης πλευράς.
■Ήδη αιιτό τοϋ 1&5Ο είχεν άρχί-
σει είς τινάς Βορείους πολιτείας ή
άΛελειΛΐοωσις των δούλων. Πρό
τής άΐδιαλλα&ίας; δμως των Νοτί»ν
τόσον είς τό ζήτημα τής άπελευθε-
ρακτ£<ι>ς, δσον καί είς άλλα ζητή-
ματα, τα πράγματα κατέληζαν είς
πόλεμον μνεταξύ Βορείων κοα Νοτί-
ων, διαρχέσαντα τέσσαρα έ"τη άΐτύ
τοϋ 1861 μέχρι τοϋ 1865 μέ την
νίκη των Βορείων, διατελούντα*»·
υπό την πολιτικήν ήγβσίαν τού με¬
γάλον προόδοου των Άδραάμ
Λίνκολν.
Μέ την νίκην των Βορείων, κα¬
τηργήθη καί τό είς δάρος των μαυ-
ρων δουλεμπόριον. Μ' αύτό 3μ»ς λιτισιμόν.
Ζή υπό άθλίας συνιθηκας. Π ώς ν'
άναπτυχθοΰν δμα>». οί ανθρωποι καΐ
νά έκπολιτιβθοΰν δταν τό Ιδιο τό
Κράτος τούς έχη θέοη έν
μοϊρα.; Όταν έπι-τρέπει είς τούς
λίυκούς πολίτας τον νά έφαρμόζουν
άπέναντί των ενίοτε τόν αγρίαν νό¬
μον τοΰ λύντς φονβύοντες αύτούς
ώς λυσσώντας σκύλους, υπαρχου¬
σών άστιτνομ.ικών καί δνκαστικών
άρχό>ν;
Φαντάζομαι ότι αν τό Κράτος
τούς περιβάλη μέ Ιδιαιτέραν στορ¬
γήν δπως ?νας πατέρας φροντΐ/ζει
Ιοιαίτερα γιά ενα καΐθΐΜτ,ερημένο
διανοητιχώς πα,ϋδί τού, δν καταβά¬
λη μιά ίδιαίτερη προοναάθεια ν' ά-
νι»ψώοτι, Ιοτω καί διά τής 6ίας,
τό χαμηλόν έπώΐε&ον πολιτιαμσΰ καί
άνθρωΐνΤΐσμο'ΰ είς δ νυν βύρίσκον-
τατ, δταν βελτιωθή τάς, δκοτικάς
των οννθήκας θά παύσουν ούτοι ν'
άποτίλοθν ?να δεϊγμα αθλιότητος,
μίαν μεγάλην κηλίιδα μίσα είς μί¬
αν χώραν τόσο ν μεγάλην τόσον
πλουσίαν καί μέ τόσον λαμπρόν πο-
τών ττις,
ναχν ΗαΙ
γμ
καΐ νά
μι__ένίοτε ποιναΐ καΐ (ΐέ-
71Μί λιΧτσ'α»ίαματος επί τόπον δχι
«Τα 6ιασ·μόν γνναι·κός λευκήν υπό
μαΰρου, ώλλά καί δι1 απλήν επίθε-
σιν ή άίΐιΟΛειραν κατ' αύτίίς!
Προκει#ενου έν τώ παοόντι περι
«τ ιιαύρων των Η. Π. τής Ά-
τών μαυρων
ιμερικήδ, ^
μέχρι των
τοΰ παρελθόντος αΐώνος εύοίσκον-
το υπό καθεστώς δουλείας. Ηγο-
ράΕοντο καΐ ίπωλοΰντο ώς κτηνη
καΙ τό άκόμη χειροτέραν, διελύε-
ώς επί τό πλείστον αί οΐκογέ-
οιότι σννέιβαιν» όίλλος
το
νειαί
των.
άνοράζη τόν
Λλ?Λς την
Ύ άνοράζη τόν β.
νυναϊκα καΐ «λλος ΐά παιδία!
Άιπό τοΰ έτονί δμως 1831 η*-
ν,ΰε αία κίνησις των άνθρωπνστών
είς τάς «ορείους πολιτείας υπέρ
της. καταργήσεως τής δουλείας.
παρά την αντίδρασιν, ην εδρισκεν
αυτή κυρίως είς τάς Νοτίους πολι¬
τείας. Μεγάλως σννετέλεσεν είς
την άΛελευθροηικήν αύτην κίνησιν
ή επίδρασις ην έσχεν ίπί ττίς κοι¬
νάς γνώμηί τό κατά τό 1*Μ( ίκ-
δαθέν 6λ«λίον τής μ&γάλης Λνθρω-
Χ ά ρ ρ ι έ τ Μ π ή-
Στόου τό ορέρον τόν
«Ή καλύβα* ο 0
σνγγραφευς αντοβ, χόρη *οΧ σβ-
τεο
ν
δέν τελείωοαν τα βάσανα των δυσ-
τυχών αυτών. 'Εξακολονθοϋν νά θέ-
ωροΰνπαι άκόμη «ΰ π ά ν θ ρ ο>-
« ο ι > κυρίως είς τάς Νοτίους πο¬
λιτείας αί οποίαι δέν <έ χ ώ ν β υ- <5 α ν> άκαμη, ώς φαίνεται την
απελευθέρωσιν των. Ζοΰν είς χω-
ριστάς συνοικίας, ϊχονν χωριστά
λΐ ά έ λ
σμιον πόλεμον εί
πό την παγκόσμιον £ρ«υναν άνέκυ-
ψαν στατιστικαΐ καί άριθμοΐ προ¬
καλούντες την φρίκην. 'Τπό δηοψιν
στεγάσεως ή άνθρωίτότης κατά με-
γίστην χλίμακα έιμφανίζει μίαν κα-
Άφρικήν, είς την Νότιον 'Αμ&ρν-
διαιτισμός είς την Άοίαν, είς την
τάστασιν ύπνάθρΛΐΜτον.. Ό τρωγλο-
■χψ, καί είς αυτήν την Ευρώπην
είναι ή δεσπόζουσα εΐκών. Μεγά¬
λαι μάζαι άνθιρωπων συμφυρονται
είς καλνδας άχυροποιτντους, «Ις
τρώγλας ιδυσόσμονς, είς σεσαθρω-
μένα παραπήγματα άνά ό άνά 10
άνά 15 ατομα κατά δτιθβν δωμά¬
τιον άνευ ουδέ ύποτυπώΌου; δρου
καθαριότητος καί Ογνεινής, άνευ
οιουδήποτε πολεαδομικοϋ σχτΐματι-
σμοϋ.
Κατά τούς ύπολογισμονς τοϋ ΟΙ-
κονομικοΰ χαί Κοινωνυχοϋ 2υμ6οι>-
λίου αί οικογένειαι αί δια&ιοϋσαι
άνά τόν κόσμον υπό τάς τραγικάς
ταύτας συνθήκας αθλιότητος καΐ
τρωγλοδιαιτισμοϋ άνέρχοντα· είς
150.000.000 διά τάς ΰποαναπτύ-
κτους χώρας, χαΐ έχ 85.000.000
διά τάς όνεπτνγμένας χώρας,
έξ ών 12.000.000 ιδία την Ευρώ¬
πην. Είς την Έλλάδα ίχομεν μίαν
έμφανή είκόνα τής τοιαύτης αθλιό¬
τητος. Είναι οί προσφνγικοί καί
έργατικοί σννοιχισμοϊι των παρααττ-
γματονχων των πόλεων καΐ πέραν
τούτων οί πλεΐστοι συνοικισμοί των
άγοοτών καί Ιδία προσφύγων. Ή
ται ίκ τοϋ γεγονότος, δτι «Ις πρό-
έκταοτς τής αθλιότητος καταφαίνε-
οχρατον μελέτην τού, άξιόλογον
κατά βτάντα, αύτός οδτος ό Γενι¬
κάς Διενβνντής ΟΙκιστικής ύπτηρεσν-
ας τοΰ ώτουο,γείου Προνοίας κ. Σπ.
Καλλέογης ϋπολογίζει είς 7Ο0.000
τάς νέας κατοιχΧας, αί οποίαι, δέον
ν' άνοικοδομτιθοϋν διά την άρσιν
τής καταστάσεως τοϋ τοωγλοδιαι-
ττσμοϋ.
Άλλ' ή κατάστασις; αυτή είναι
άπαρά&εκτος. Άντίκειται είς αυ¬
τήν ταύτην την άληθτί καΐ σύγ¬
χρονον έννοιαν τής ανθρωπίνης
αξιοπρεπείας. Ανεξαρτήτως των
άπόψεων τοΰ «αοελθόντος περΐι των
σνγκροτούντων την αξίαν τής αν¬
θρωπίνης προσωπικότητος άπάραι-
τήτων στοιχείων, γεγονός, είναι ά-
ναμχρισοητητον δτι μετά τόν δ*ύ-
τεοον παγκόσμιον πόλεμον ιέπ-εκρά-
τησεν, δν δχι είς την φίλοσοφικήν
σκέψιν, άλλά πάντως είς οι·εθγή
κείμενα χά ΙεΙς ολίγα έθνιχά 2ιύ-
τάγτματα ή 6ασική καί θεμελιώδης
ώρχή, δτι την ιάξίαν τής άνθρωπί-
νης προσωϊακότητος συγκροτοΰν
παράλληλα καΐ αναπόσηιαστα δύο
στοιχεϊα: ή ελευθερία καί ή εύην
,μερία. Δέν νοεΐται ιάΛΐθρωπίνη προ-
σωπικότητος χωρίς την ίλευθερίαΛ".
Είναι ή άρχή ή άπορρέονσα άπό
την διοκήουξιν τής Άμεοικανΐκής
χαΐ Γαλλικής έπαναστάσεως, άρχή
παλαιά ούτως ειπείν καΐ παραδε-
δεγμένη. Άλλά σήμερον δέν νοεΐται
ανθρωπίνη προσακακότης καΐ χ<ο- ρίς τίιν ευημερίαν. Είναι ή νέα άρχή ή άπορρέουσα άπό Διεθνείς κατά βάσιν Διακηρύξεις καί άπό ολίγα ίθνικά Συντάγματα. "Γπηοξε πολλαπλή νομική κατο- χυρβκτις καί άναγνώρ>σις τής. ελευ¬
θερίας, ώς στοιχείον τής ανθρωπί¬
νης άξιας καί είναι αφθυνα τα
κειμενα καί γνωοτά.
Ίΐδη όημνουργεϊται καί πολλα-
πλή νομική κατοχύρωσις καί άνα-
γνϋ>ρ>σΐ( καί τής ευημερίαν, ώς
ώεντερου στοιχεΐΛυ τής άναποσπα-
στου ανθρωπίνης άξίας.
Δόν θα άναλΰσω ποϊοι είναι οί
θεμελκΰοεις σνντελεσταί τή; εύη-
μερτας, διότι τουτο Θά ήγε μα¬
κράν. Είς τό πρόσφατον συγγραμ-
•μά μου <Ή Συγχρονος; Διεΐτνή; Κυι/ωνική ΙΙολιτιική» άναλΰω τού¬ τους, καί οιότι σημερον άσχολοϋ- μαι εΐΐδικώς μέ την στέγασιν. Ή στέγαστς λοιπόν αποτελεί θε μελιώδη σνντελεστήν τής εύημερί- ας. Ή Διεθνής Κοινωνική Πολιτι¬ κή ή όποία καθιερώνει την ευημε¬ ρίαν, ώς στοιχείον τής ανθρωπί¬ νης ώξίας, πεοαιτνρω έν τΜ άναλύ- σει των σνντελεστών, των άπαραι- τήτων διά την .ύπαρξιν τής εύη- μερίας τοΰ άνθρώπου, θεωρεϊ καί καθιερώνίΐ την στέγασιν. Την κα- τοχυρωσιν αυτήν τής στεγάσεως ώς απαραιτήτου ΐσυντελεστυϋ τής ανθρωπίνης εύημερίας έπεδίωξεν ή Διεθνής Κοινωνική ΙΙολιτική άνα- γονσα την στέγασιν είς δικαίωμα τοϋ άνθρωπον. Είναι πρόδηλος ή σημασία τής τοιαύτης άναγωγής. Άίτό ανάγκην αύτόοηλον ή στέ- ,γακης μετουσιωθή είς δικαίωμα τού άνθοώπον. Ή συνεπεία είναι έπί- σης πρόδηλος. Άφοϋ ή στέγασις είναι οικαίωμα, δικαιοϋται ό άστε- γος> ό μή δυνάμενος, έκ των Ιόίων
πόρων νά στεγασθή, νά άξιώση
τουτο άπό την ΙΙολιτείαν. Ή Πο-
λιτεία ύποχρεοϋται νά σεβασθή χαί
νά ανταποκριθή είς την αξίαν τοΰ
άνθρωπον, όπως δώση στέγην «Ις
αυτόν.
Είναι τόσον πρωτόοουλος καί ρι-
ζοσπαστική ή νέα αυτή άρχή πε^ί
τής στεγάσεω ς—Λ ι κ α ι¬
ω μ α τ ο ς καί τόσα ιαΐ συνέ¬
πειαι αί οποίαι άνακύπτουν άπό
αυτήν ώς πρός την υποχρέωσιν τοΰ
Κρατών νά καταρτίοουν καΐ έκτε-
λέσουν σνστηματικόν ποογοαμματι-
σμόν στεγάσεως, συστηματικάς έ-
πενδύσεις στεγάσεως, ώστε πρέπει
νά »-«)ΐρατ>έσωμεν συντόμως τα κεί¬
μενα, βάσει των οποίων διά πρώ¬
την φοράν μετά τόν δεύτερον πογ-
κόσμιον πόλεμον ή σέέγασν; ανή¬
χθη είς δικαίωμα τοϋ άνθρωπον.
_ς την παγκόσμιον Διακήρυξιν
των Δικαιωμάτων τού άνθρωπον,
την ψηφισθεΐσαν υπό τής Γενικής
Συνελεύσεως των Ήνωμένων 'Ε¬
θνών την 10 Δεκεμβριού 1948, είς
τό άρθρον 25, καταλεγόμενον με-
ταξύ των άφορώντων τα οΐκονομι-
κά καί κοινωνικά δνκαιώματα τοϋ
άνθρώπου, όρΐζεται: €Πάν πρόσω¬
πον έχει δικαίοιμα είς επίπεδον ζω-
ής έπαρκές έξασφαλίζον την υγεί¬
αν τον την ευημερίαν τού ώς καΐ
τής οικογενείας; τον Κ υ ρ ί ω ς β ι ά
την κατοικία ν...> 2 α-
φώς έπίσης είς την Παναμεριχανι-
κήν Διακήρυξιν των Δικαιω,μάτων
τοϋ άνθρώπου τοϋ 1948, έπέχου-
σαν θέσιν καΐ άπήχηοτν παγκόσμι¬
ον, είς τό άρθρον 111 όρίζεται:
«Πάν πρόσωπον έχει δικαίωμα είς
την διαφύλαξιν τής ΰγείας τού
διά μέτρων Κρατνχών είς δτι
άφορά την κατοικί¬
α ν...» Σαφώς έβάσης είς τόν
ΠαναμεραΜανικον χάρτην των Κοι-
νωνικών (καλονμένων) έγγυήσεων
τού 1948, παγκοσμίου θέσεως καί,
άπηχήσεως, είς τό άρθρον 5 όρί-
ζεται: «Οί έργαζόμενοι ίχουν δι¬
καίωμα είς ϊσην ιδιανομήν τής 6-
θνικής εΰημερίας συνισταμέντ|ν είς
τό δικαίο>μα νά άπολαύσουν τίς τι¬
μάς λογικάς... την απαραί¬
τητον κατοικία ν... τα
δέ Κράτος' ΰποχρεοϋται νά ιέξαοχρα-
λίση την κατασκευήν καΐ διανομήν
Κ α τ ο ι κ ι ώ ν εϋθττνών πρα¬
κτικών καί ύγιεινών διά τούς έρ-
γαζομένους, τους ύπαλλήλους καί
τούς χωρικούς». Σνναφής είναι,
λόγω τοΰ παγκοσμίου αύτοΰ χαρα¬
κτήρος, καΐ ή βιάταξις τής1 Διακη-
, πρώην ύπουργου
ρύξεως τής Φιλ.αδεφείας, καθ" ί|ν
«Η Διεθνης Όργάνωσις Εργασί¬
ας έ"χει την επισημον υποχρεακΐιν
να προαγαγη εις τα διαφορα Κρά-
τη την εφαρμογήν προγραμ^μάτων
ικανων να επιτύχουν και βωσουν
κατοικίαν είς τους όεομενους».
Άλλ' δτι 8εον περαιτέρω νά £-
ξαρ*ή είναι το βαρνσήμαντον γε-
γονόςοτι καί ωρισμένα εθνικά Συν
ταγματα ωρισμένων Κρατών καθι-
εροκταν με είοικάς διατάξεις τό
δικαίωμα τής στεγάσειος καί την
υποχρέωσιν τής Πολιτείας νά αντα¬
ποκριθή καί Ικανοποιήστι τό δικαί¬
ωμα τουτο. Είναι τό άρθρον 34 τοΟ
αναθεωρηθέντος 'Ελόετικοΰ Σνντά-
γματος, τό άρθρον 106 τοΰ Συν-
ταγματος τής ϋαυαριας, το αρ¬
θρον 49 τοϋ 2υντάγματος τής Βα-
καί τό άοθρον 13 τοΰ ^νντά-
γματος τής 'θμοαπονοιακτ,ς Γερ-
μανικής Δημοκρ,ατιας. Ή άκρω:
ριζοσπαστική αντή άνέλιξις καί ή
υίοθετησις των Διεθνών Διακηρύ-
ξεων και ή Ινσταξις αυτών είς
ρητάς έθνικάς σννταγματικάς δια-
τα&εις καταί>εικ·νύει καΐ αύτη, πό¬
σον η σύγχρσνος σκίψις ίχει έμ-
ποτισθή άπό τό δόγμα τής εύημε-
ριας τού άνθρωπον καί πόσον έχει
κατανοηθη, ότι ή κατοικία ή εύ-
πρεπής καΐ έπαρκής αποτελεί λί-
Θον ακρογωνιαϊον τοΰ ανώτερον
βΐοτικοΰ έπιπέιδου καί τής αξιοπρε¬
πείας τοϋ άνθρώπου.
Περαιτέρω Διεθνεϊς Όργανισμοίι
άπεδυθησαν είς άλτιβτί καί συστη¬
ματικήν σταυοοφορίαν διά νά το-
νΐσουν καί ίμοάλουν «Ις τάς Κν-
βεσνησεις των επί μέρους Κρατών
την άντιλτΐψιν, δτι ποέπει νά ά-
ποδώσονν προβχουσαν καί, πρωταρ-
χικήν θνσιν καΐ σημασίαν είς τάς
«πενδύσεις τής λαικής καί κοινω-
νικής κατοικίας, καί έφαρμόσοιτν
καί χρτιματοδοττισουν προγραμμα-
τνσμόν στεγάσεως. Είναι κατ' εξο¬
χήν τό Συμβούλιον τής Εύρώπης
ή Διεθνής "Οργάνωσις Εργασίας
καΐ τό Οικονομικόν καΐ Κοινωνικόν
Συμβούλιον των Ήνωμένων Ε¬
θνών. Τόμους ολοκλήρους απαρτί-
ζουν οί πολυάνιθμοι βκθέσεις αί
σνστάσεις, αί άποφάσεις καΐ αί τε-
χνικαί ύπαδείξεις των Όργαννσμών
τούτων, είς τάς οποίας μέ έν-βελέ-
χειαν, μέ πληρότηΓΐα, μέ αρτιό¬
τητα έξετάζονται δλαι αί πΐυχαί
τού ποαολήματος τής κατοικίας καί
ένόνως καί έπι,μόνως τονίζεται ή
άνάγκη νά έπτληφθοΰν αί Κναερ-
νήσεις τοϋ μεγάλον τούτου θέματος
"Ανάλυσις των χίΐμένων τούτων
καί άπλή καΐ μόνη άπαρίθμησις
αυτών θά ήγε μακράν καί θά απή¬
τει στήλας πολλάς, τοΰ άγαπητοθ
ιΧΙροσφυγικοΰ Κόσμον», "θ,τι δέ¬
ον νά τονισθή ώς έξαγόμενον καίι
έκ των πολυαρίθμων τούτων κειμέ-
νων είναι ή έπιταγίι, τό οΊεθνές
πρόοταγμα νά δοθή προτεραιότης
είς τάς ίπενδύσεις τής στεγάσεως.
Ό τρωγλοδιαιτισμός αποτελεί στϊ-
γμα καί δνειιδος τοΰ συγχρόνου πο-
λιτΐ/σμοΰ, άπώδει είς την άξιθϊΐοέ-
πειαν τοΰ άνθρώπου. .Η μάχη κα¬
τά της τρώγλης είναι ύποχρέωσις
των Κοατών. Πάν Κράτος μέλος
των Ήνωμένων 'Εθνών, μέλος τής
Διεθνους Όργανώσεως Εργασίας,
μέλος τού Συμβουλιον τής Εύρώ¬
πης υποχρεοΰται, όφείλει νά αποδυ¬
θή είς την μάχην ταύτην, νά στε-
γάση τούς άστέγονς, νά εξαφανίση
συστηματικώς, άνενδότως, έπιμό-
νως τόν τρωγλσδιαιτισμόν. Κρά¬
τος — Μέλος μή άνταποκρινόμε-
νον είς την κεφαλαιώδη ταυτηΛ- ύ-
πιχρέωσιν, δέν παριαβιάζει απλώς
άνθρωπ«στικήν καί εκπολιτιστικήν
υποχρέωσιν άλλά παραβιάζει, πα-
οαΐβαίνει άΑΤ)θη Διεθνή^κανόνο δί¬
καιον καΐ νομικήν τού υποχρέωσιν.
Τουτο πολλφ μάλλον δταν ή νομι¬
κή αυτή ΰποχρέακης τού Κράτους
—Μέλους θεμελιοΰται προσθέτως
καί επί βνεθνών συμβατικών, δνε-
θνοϋς ΰφης, διατάξίων, ώς πρός
ωρισμένας κατηγορίας πολιτών
τού, οικαιουμένων στεγάσεως.
Ν. ΜΑΝΟΤΣΗΣ
ρς ς
σχολεΐα, χα>ριστά κέντοα κ.λ.π.
'Τπάρχοττν Νέγροι καί είς διαφό¬
ρους Μουσονλμανικάς χώρας. Είς
την Συρίαν, τήνΜεσοποταμίαν, ί-
ίησκεΐτο άλλοτε ή δουλεμπορία καί
είς τάς χώρας αύτάς, είς 6άρος
των. Σήμερον δμως είναι έλεΰθεροι
καί άπολαύονν ΐσα δικαιώματα μέ
τούς άλλους, τούς λευκούς ή μελα-
ψούς κατοίκους των, τούς άνηκον-
τας, φυσικά είς άλλην φυλήν. Καί
αί χώραι αυταί δέν είναι οδτε
χριβτιανικαί οδτε καί τόσον προη-
γμέναι είς τεχνικόν πολιτισμόν όπως
αί Η.Π. της Άμερνκης, λέγω τε¬
χνικόν διότι άπό απόψεως τοϋ άν-
θρωπκττικοΰ πολιτκΓμοΰ δέν ύοτε-
ροΐτν άπό τίνων άπόψεων.
ι ΔιιατΙ λουΐόν είς χώραν τόσον φι¬
λελεύθερον δπου ζή καί εΐύημερεΐ
τόση πανσπεριμία 'Εθνών δνευ ού-
δεμιάς διακρίοίεως εντοπίων Άμερι-
κανών καΐ ξένον, δπου έκτι,ιαται
πάοα άξία, διατί λέγω νά τίθενται
έν κατωτέρα μοίρα. οί ουστυχ·είς
μαύροι Άμερικανοί πολίται, στρα-
τευόμενοι καΐ φορολογούμενοι ώς
είπον; Δεοομένου μχίλιστα δτι μετα-
ξύ αυτών υπάρχουν καΐ πολύ δνα-
κεκρ^μμενοι είς τα γράιμματα καί
τάς επιστήμας; Ή μεγαλη μάζα
αυτών λέγουν, είναι ύποανάπτυχτη.
Ποΰ δγκεινται αί χριστιανικαί ά-
ρεταί τάς οποίας δΐιδάσκουν τόσαι
έχατοντάΐδΐς πώστορες; Διατί οί
τόσοι ίεραπόστολοι οί άποϊοι μέ
χριστιανικόν ζήλον καί αυτοθυσίαν !
περιτρέχουν τάς άπολιτίστου; χώ¬
ρας; διά νά κηούξονν είς τούς ά-
γρίους τό Ευαγγέλιον τής Αγάπην,
δέν ένδιαφέρονται καί βιά τοϋς έν
τή χώρα των «ά γ ρ ί ο υ ς» Διατί
βλοι αύτοι, πάστορες, Ίεοαπόστολοι
καΐι δνάφοροι, άλλοι πού άποτελουν
μέληχριστιανιχών καί άνθοωπιστι-
κων σνλλόγων, βέν ώψοΰν την φω¬
νήν των διά νά τεθή τέρμα είς μίαν
κατάστασιν ποΰ αποτελεί Ενα μέ¬
γα μελανόν σημείον είς τόν πολι-
τισμον μιάς χώρας, ποϋ δικαίως
διεκδικεϊ την Ήγεσίαν τοϋ Κόσμον.
Διατί, ώς είπον είς τάς Μονσουλ-
μανικάς χώρας αί οποίαι, ύστείοονν
άπιό πολλών άπόψεων των χριστια->
νίκων, δλοι οί πολίται, λευκοί καΐ
μαϋροι νά τυγχάνουν Ισπς; μεταχει-
ρίσεως καί νά μή γίνεται τό Ιδιον
και είς τάς Η.Π. της, Άμερικής;
Διατί η Δικαιοσύνη νά 6χη άλλα ιμέ
τρα καί σταθμά ιδία τούς μαύ-
οους καΐ νά τούς φέρεται τόσον
σκληρά;
Καί 'έπειοη Ιάφορμη διά τό πα-
οόν δρθρον ελάβομεν άπό την
σκληρόν καταδίχην τοϋ δυστυχοθς
παράφρονος Ντοιουΐ Άαοών, τολ-
μώμεν νά εκφράσωμεν την ευχήν
&τως ό (Εξοχώτατος Πρόειδρος των
Η.Π. κάμη ιμία καλή αρχή μετρι-
άζων τή(ν ποιντνν τού.
ΕΚΕΙΝΟΙ ΠΟΥ ΜΑΣ ΦΕΥΓΟΥΝ
ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΙΑΣΟΝΙΔΗΣ
(1885 ■ 1959)
Τοϋ συνεργάτου μας κ. ΞΕΝ. ΑΚΟΓΛΟΥ
χή τού 1918 καΐ μέ τίς προϋ—ο- ι γραψική τού ίκκληση πρός την
θέσεΐς πού βημιουργήθηκσΛ» γ·ά Κυβέρνηση:
ΒΤΖΑΝΠΟ-
Μιά φωτεινή, μιά άδρή, μιά έ-
πιβλητική μορφή τοΰ ττροσφυγικοθ
κόσμου ϊξέλιττε. Μιά ψυχή δλο
φλογα και οΤσθημα, μιά ψυχή
δοσμένη δλη στό Έθνος, άφησε
άφησϊ τα έγκόσμια καΐ άγνη, ό-
λόλευκη, &<ητιλη καΐ άμόλυντη, ά- , ττοδήμησε γιά ττάντα κοντά στόν Ι Πλάστη της. ΓεΛ^νήθηκε ό Λεωνίδας Ίασον!· δης στό Κοτύωρα τού Πόντου. Κο>
τσγωγή τής οΐκογενείοος τού άττό
την Πουλαντζάκη, σττου διδάχβη-
κε τα πρώτα γράμμοττσ. Άπόψοι-
τος έττειτσ. τού ττεριώνυμου Φρσν-
τιστηρίου τής Τρτχττεζούντας, σν-
νέχισε τίς άνώτατες σττουδές τού
στή Μομική Σχολή τοΰ Πανεττισττι
μίου στήν Κωνχτταντινούπολη, «αί
κατόπιν ηκολούθησε πολιτικές και
κοινωνικές έτηστημες στή Γαλλία.
Ή έπιστη,μσνική, έθνική καί
κοινωνική τού δράση είναι συ-
νυφασμένη μέ τα κοσμοϊστορικά
γεγονότα γιά την 'ΕΞλλάδα κσΐ δ¬
λη την θΛΐθρωττότητα των τελευ-
ταίων πενήντσ έτών τού αΐώνα
μας. Στήν Πόλη, στό Βατούμ, σέ
δλες τίς τταροικΐες των *ΕΞλληνο-
ττοντίων τής Νότιας Ρωσίας 6ισ>
δραμάτισε -ρωτοιτορισχό ρόλο
πραγματικοθ έθνχχττοστόλου, Ιδίως
' κατά τα χοόνιο υβτά. τΛ« Α,.—~^
ες πού βημιουργήθηκαν γά
σύσταση Άνεξάρτητης Δημοκρατί¬
ας τοθ Πόντου. Στήν άγια αυτή
ύττόθεση άφιέρωσε τόν καλύτβρον
εαυτόν τού, μέ δλο τόν γνώριμο
ένβουσιασμό και τόν έντονο έθνι-
κό τταλμό πού χαραχτήριζε την
Ιδιοσυστασία τού άνδρας.
Μετά την έθνική συμφορά τού
1922 καΐ την όριστική διαψεύση
των ώραίων όραματισμών καΐ έλ-
ττίδων, κοτέρχεται στήν 'ΣΞλλάδα,
κοττβδικαισμένος σέ θάνατο άπό
τα Κίμαλικά Δικαστήρια Άνεξαρ
τησίας γιά την έθνική τού δράση.
*Ι—Ι «Έττανάστασις τοθ 1922», ό
ΐδιος άρχηγός της άείμνηστος Ν.
Πλαστήρας, άναγνωρίζει τή δρά¬
ση, ττ^υ προσφορά καί τίς άρε-
τές τού, και τόν διορίζει Διευ-
θυντη Περιθάλψεως. Προσφύγων
στή Γενική Διοίκηση Μακεδονίας
τό φθινόπωρο τοϋ 1922· Μέσα
στήν τιτάνεια τΓροσττάθειά τού,
μέσα στή φρίκη άπό τή δυστυχία
και την άτΓΟγνωση μέ τα κύματτα
των άνέστιων καί στερημένων των
πάντων θυμάτων τής Μικρασιοττι-
κής τραγωδίας, ό άε!μ·Λΐστος Λε¬
ωνίδας μέ τή σθεναρή παρρησ-ία
«ΚορυφάςΌλύμπου ά-
θάνατοι θεοί ε ύο-
χ ο 0 ν τ α ι, ττρόποδας
δ'αύτοϋ πρόσφυγες
λ ι μ ώ άπόλλυνται»!
Μέ τις έκλογές τοϋ Δεκεμβρι¬
ού 1923 ,μττοίνει στήν πολιτική
ζωή τού τόττου κάτω άττό τό έμ-
6λημα τού 'ΕΞλευθερίου Βενιζέλου
καί έκτοτε μένει ττιστός στήν ύ-
ττηρεισία τής «μείζονος 'ΕΞλλαδος»
σά βουλευτής και κοετ' έττανάλη-
ψιν ύπουογός καΐ Γενικός Διοικη-
τής Βορείου 'ΕΞλλάδος, άσάλευ-
τος στΐς Τδιες δημοκρατιικές έπάλ
ξεις τοθ Κόμματος των Φιλελευ-
θέρων στήν έκλογική περιφέρεια
Θεσσαλονίκης. Άγωνιστής μττε-
οχχλής, μέ ήθος καί χοοροχτηρα,
μοχρυά άπ' τούς κομματικούς σαλ
τοοδορρσμούς των τελευτ α ί ω ν
καιρών.
Στό μοχρό διάστη,μα τοΰ δη¬
μοσίου βίου τού ττολιτεύθηκε πάν-
τα μέ άκρα εύσυνειδησία καΐ άνι-
διοτέλεια. Κ' έξυττηρέτησε μέ ζή-
λο, μέ ττροθυμία κ* ένημερότητα
τα γενικά συμφέροντα τού τόπου
γ μφέρ
καΐ τού λαού, σάν
όπου
-ρότι~ο Ύ-
ΙΜ-
ΚΒ1ΟΜΑ4Ι4Ι
—
»ΥΓΙΚΩΛΙ ΣΥΜΦΚΡΟΝΤΩΝ
»»»»'»»»»'»¥¥¥
ΚΥΡΙΑΚΗ 16 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 1959
ΑΛΛΟΤΕ ΚΑΙΤΩΡΑ
¥¥¥¥¥*ε— ¥¥¥¥¥ ♦*♦♦♦♦♦♦♦♦♦·♦
▲«υ*ντής — Ί·ια«·ίεϊιε*; ΣϋΧΡΑΤΉΣ ΧΑΡ. ΣΙΝΑΜΙΑΗΣ
ΓΡΛΦβΙΑ — ΤΥΠΟΓΡΑ4Ν1ΙΑΟΑΟΧ ΣΤΑΔΙΟΥ «| - ΤΗΛ. «ΚΜ2»
¥¥¥■¥¥¥¥¥■¥¥¥¥¥¥¥*¥¥¥¥¥¥»>■¥¥»«'
>¥¥¥¥¥¥¥ ^
>¥¥¥¥¥¥¥¥¥¥¥¥¥¥¥¥¥¥¥¥¥¥¥¥¥¥¥¥¥¥¥¥■
*η ού μβίνπ, λίββς 1πΙ λμ
6βυ».
ΟΙ Εβραϊοι
χιλΐίτηρίδοις καΐ Βά
βτίοβυν νοτ ίτληρώνουν", μέχρι
Λ,ντελίίας τοΰ αιώνος, «ε τβ
αΐμχ των, τ© προγονικόν έγ-
χλημα, τόν οταυριχβν τού ©«-
«νβρώττου βανβττον. Έξεπληρώ
βη τοιουτοτρόπως β μΰχιβς πβ.
ββς, τβν οποίον εξεδήλωσαν,
ίνα τής λυσααλέας,
άττ*νττ)«€ως των ΐτρός τόν
Πβντιβν Πιλόττον ηροα
τα νά σώαηλ, από τού;
τ«ν, τβν ϊωτήρα τοΰ ...
«τβ αΐμβτ αυτού £φ' ημάς
έ*1 τ» τέκνα ημών!»
Κοβτκ τόν Ιδιον ακριβώς τρό
«όν, τό ά χ ά ρ ι σ χ ο ν και
«ίίστακτον
μ&ζ&ιεικ των &ι μ
νραιχύλων, τό οποίον
Η βαρείαν στυγερΰν
ίγκλημάτων κοβτά τοΰ 'Ελευ-
ίίρίου Βενιζέλου χαί τής Μ*
νβϊλπς Ελλάδος, την οποίαν
κηό μιβος πρός τον δημιουργον
ΠΚ. κΛτέρριψεν είς & ύ ο ξ α
ίοΐεΛΜτ. θά πληρώνη, επί πο¬
λύν άκόμη χρόνον, τό ιτλήβος
των άνομημάτων τού.
Τάς συνεπείας
μ υ α α ρ ώ ν
οποίο δέ
ς των «-
ργμ των Βενιζε-
λοχτονων, Γΐβυ <ίέν ήρκέσθη- ί θέ ο«ν είς το στπθέν, ρ λία τής Έχκλιτσίας, είς τό ίτε ίίβν τού "Αρβως, άνά9ίμα, ικλ λά καΐ απεπειράθησαν δΐς νά οολβφονήσουν τόν Μ έ γ ι- ο τ β ν των 'Ελλήνων — π-ήν μέν (τρώτην φοράν είς τόν σι- βηρβόρομικβν σταθμόν τη; Λτ>
ών, την επομένην τής ύπογρα
φής τής συνδήκπς των ϊε&ρών,
ή ί Ελλά έβ
μια5 κχτοτοτάσβως,
ίΐ την χώραν .5
των
λλυσσβδβμένβς, δπΜ5 σήμερον,
μ* ί ρακόν^τϊ ι « άντ,:
ρ,
συγκεντρώσε¬
Τύ ί
ΐ ημας συγκεντρώσε¬
ως, μβτρα καΐ ό Τύπος δίν ίΐ-
χβ φιμο*θίϊ δια των διαφόρων
φανίΐρών ««1 μυστικόν κονδυ-
λίων τοϋ κρϋ ϋ
φΐ
λίων
τοϋ
πρβϋίτολ©-
_ ρϋ πρβϋίτολ©
Υΐσμβυ κ«ί των έπιτελών τής
όλιγαρχί«5. Ποςρουσιάαθηααν
γρχί«5. Ποςρουσιάαθηααν
δι τότε "Ελληνες πατριώται
"~-Η^? οτΡ«τ€υόμβν« τέκνα
τβυ ·Έβν©υς 1Ά χβφαλήξ _
©Ι ©πβιβι άνβτρβψαν τα εΐδω-
λα τβϋ δίακου τής έπαΐιτβίας,
τής Αβνικής καταισχύνης καί
της έβνικής έξβυθδνώαεως (καί
επανέφεραν την Έλλάδα είς
την όδβν των έθνικών της «-
πρωμένων.
Μβτεκάλεσαν τότε άπ© την
Κρητην τβν νέβν Έιτιμενίδην,
© ©πβίοξ έκαβάρισε την Έλλα-
δα α«© τ© νέβν Κυλώνειβν α-
γβς χαΐ «νβφύσησε ζωβγόνβν,
είς τό λιηόθυμον Γένβς των
'Ελλήνων, πνβήν.
23ήμβρβν, δυστυχώς,
ή β
φής ς ς
6μ τής «ποίας π Ελλάς φ
νι ττρβ των πυλών τής Βασι¬
λίδος των πόλεων καί είς τάς
τρΐδβυς τΛ Μίγάλου Αλεξάν¬
δρου, την δέ δευτέραν είς την
λενφέρον Κηφιαί«ς τω 1933—
8α ύφίαταται δυστοχώς το "Ε-
ίνος ολόκληρον, άγνωστον ε¬
πί πόσον άκομη χρονικόν δι-
■βτημχ.
Ή Ύκερτάτη Δύνα¬
μις — Π οττοία, παροτ τάς ©β-
φ των έρυβρών καί τάς
ΐ των φδ
Έν όψει τού Δεκαπενταυγούστου
"παναπαΓσοϋμεαα
,,
Τού συνεργάτου μας Κ. ΙΩΑΝΝΟΥ ΑΒΡΑΜΛΝΤΗ
•Ή Ρωμανία αν —έθανε,
βεΐ «αί φέρε, κ, #λίλα» '
φς φγρμμ
τιβμίνων, ρυβμίζεΐ κ«ί δίέηει
τ* πάντβ — χολαζει α κ λ η-
ρ μ ( μμ τιμ—ρεί π α ρ α-
δϊΐγμ«τιχώ; τοΰς έ-
ί καί τού; &9νοπροδό-
ή μάς στέλλει τοϋς
γρς βίομηνίας, πβΰ ίνέ-
βχηφχν καί εξακολουθοϋν νά
ίνβχήίττβυν, χωρίς διακοττήν,
ιΐί την χώραν μ«ς, τβϋς σβν-
φούς, λιμβύς, λοιμούς, κατοτ-
ηβντιομους, τβΰς έμφυλίους πό
λίμβυς, τάς έπιύημΐας. τάς επί
δρβμά$ αλλοφύλων, τάς σι>μ-
ρορί«ί των πολιτικών μβτρι-
βτητων χά» των έλληνοφών»ν
δβύλων, πού ίμάς κυβερνούν,
επί μίαν συνεχώς βπτχετί«ν,
Τβν Σϊυναγερμον καί την Εύ-
νβιβκρατίαν — τάς τελευταίας
Λΐλαδή μεταμβρφώσβΐί — τής
ββυλβκρατικήί "Α-
χρας Δεζιάς — πβύ κατωρβω-
ο«ν νά «χμη**νίσβι>ν την Έλ-
λάδα ήβικώς καί ύλικώς.
•Η βεία ϋέμεοχς μά$ 2ατβι-
λι τα διάφβρα ά π ί 9 α ν α
«ρβοωττα, ποϋ εύρίβκονται ίηι
κεφαλής τής ττβλιτείας, μ«τα-
{ϋ των οποίων προέχουβαν κα
τέχβυν βέαιν τα ά π ο ρ ρ ι μ-
μ α τ α τής δημοκρατικής πά
ρατά{βω$, ©Ι Τβσίτσαι καί ©Ι
Τοάτοβι, «©υ διαχειρί;©ντοιι
χαΐ κατα6αρ«θρώ-
ν β υ ν δ ψι σ ιτ α τού "Ε-
βνβνς βυμφέροντα.
Ή ©εία Δίκη βξαπέλυσε —
δίκην οΐκρίδων — χατά τής
αιματοίαμμένηί»
άπβ τβύς έξωτερικοΰς κ«1 τού;
μρ χς,
γνωσις κα» κατήφεια βααιλεύει
άπ' ακρβυ είς ία^ρβν τή; Ελ¬
λάδος. Ούδεμία © ύ δ α μ ©-
θ β ν ύπβφώοβιει ΛκτΙς βλττί-
δβς σωτηρίας τής χώρας, «π©
τβ βάραθρον, είς τβ οποίον α¬
κατασχέτως φέρεται.
Ό δέ υίβς τοΰ Ελευθερίου Βε¬
νιζέλου, άντ! νά ακολουθήση
τα ϊχνη ίτβϋ Πατρός τβυ, συνε-
τέλεσε καί ούτος ο ύ κ ολί¬
γον, Λιά τής ά ν β ρ μ α-
τ ί α τ © υ πολιτικάς τού, είς
την παράτασιν τής βημερννής
αξιοθρηνήτου κατα-
στάοβως.
Ο ΠΑΛΑΙΟΣ
Κόσυοι
ΑΞΙΟΙ ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΟΝ
ό ·Ε3λληνισιμός το0
την όκράδοτνττι ττίστι τού
άναστοκτ, τοΰ Γένονς, δταν
οί Τοθρχοι δισλύοντας τις δυό 'Ελ-
ληνικές οτύτοκρς— ορίες, τή Βκζαν-
τινή καί τή δική τού, Εσδηναν απτό
τό νεωγραφικό χάιμτη τ6 δν^μα
«ΊΕΞλΛαδα» κοχΐ άττειλούσαν ν«ά κλεί
σοον γιά πάντα —ά άρχεΐα τής
Ίστορίας τό δνομα «ΈΞΡιίληνοος».
Άτταρόιλλακτα δτκος καΐ &λιος ό αλ
λος Έλληνκτμός μέαα σΐ άλλες έν-
νιά Μξεις διετρανωνε την Τδια ττί-
στι άτόφια καί όκλονη—ί. «Πάλι
μέ χρόνους καί καιρούς, πάλι δι-
κά μας θαν<αι>.
Κα) διερωσιέΐμαι. Τ! νά ήταν ά-
.ρα γε έκεΐνο, —ού σ£ ττάνβλλήνια
"«λιΐμακα γέννηρε μέσα στήγ ψυχή
τού ραγιά αυτή τή θαυματουργό
ττίστι στήν άνάχττασι τοΟ Γένους
«χ! ττεριβόΐλλοντάς της μέ τό ένδυ-
μα τοΟ μβσσιανισιμοθ την κραταίω
νέ κα! την στερέωνε σέ 6αβμό, ποϋ
τϊλικά γι' αυτόν Ιλαβ€ τή μορφή
νήμου φυσικοΰ, άναλοιώτου καί
άναττότρβ—-ου.
Την άττάντησι την βρίσκα στό
γεγονός, δτ, 6 'ΕΞλληνισμός, έλεύ-
βφος ή σκλαδωμένος, δέν έπαψε
ττοτε να £χη οχχφή έΙΐΓίγνωσι τής
θείας τού άποστολής. Πάνω έδω
στό δράχο, πού λέγεται 'ΕΞιλΛώδα,
ήταν κάττοτε σάν Προμηθεύς Δεσ-
μώτης χυνηγημένος άττό θεούς καί
δαίμονες. Ποίος τοΰ εΐττε να κλέψη
τό άνέσ—βρο Όλυμπιακό φώς καί
νά τό 'μεταλαμΐτταδεύσ— στΐς γύρ«
ά—ό^ τό βράχο τρεΤς ήττείρους/σέ
λαούς «)έν σκότει καί σκιφ θανατον
καθημένους;» Κατόττιν ϊγινε έντολο
δόχος τοΟ βεανθρώ-ου, νά συνε¬
χίση ούτος τό εργο Τού την ώρα,
τγοΟ "ΕχεΤνος ήταν έτοΐιμος γιά τό
δρόμο τού τπρός Γολγαθά. Γιατΐ
νά δ*χθη αύτός μόνο άττό τόσα αλ-
λα έθνη νά «δοξάση τόν Υϊόν τού
Άνθρώπου», ένώ ττροειδοττοιήθηκε
ότι «οί Εκείνον έμίσησαν καί αυ¬
τόν μισήσουσι» καί συνάμα ήξερε,
δτι «αν 'ΕΞκεϊνον έσταύρωσαν, καί
αυτόν θά σται/ρώσουν».
Νόμος, λοιπόν, φυσικός γιά τόν
'Βλληνκτιμό. Νά πβθαίνη κα{ νά
ξανανθίζη Νά τα χάνη ολα και νά
τα ξανατπΌκτάη. Νά γερνά καί νά
«ανακαινίζεται ώς βετοΰ ή νβοτης
αυτού». Νά γίνεται όλοκαύτωμα
καί νά άναγιννιέιται ώς τό φοΐνιξ
λόγια. Νά σταυρώνεται καί νά ά-
νασταίνεηβι.
Αυτή δυστυχώς είναι ή μοΤρα
τοΰ'ΕΞλληνισμού <5—ό αίώνων. Καΐ αυτή θά είναι μέχρι της εκπλη,ρώ- σεως της θείας τού απσστολής, έ- Φόσον ό κόσμος θά κυβερνιέται ά- πό «γραμματεΐς κα) φαρισαίους κα! οί άγνώμονες λαοι θά ττρσσφέ ρουν στοΰς εύεργέτες τους» άνιτΐ τού μάννα χολήν καί άντί τού 0- δατος δξος». "Ετσι σέ μιά κρίσιμη καμττή τού τρισχιλιετοΰς 6ίου τού καί με- τά άττό ένα αΐματηρότατο ττάλβμο τάχα γιά την απαλύτρωσι των κα- ταδυναστευομένων λαών 6 'ΕΞλλη- νισΐμός τοΰ Πόντου-δπως καί δλος ό αλλος Έλλλτ|νισμός τής Μ. Ά- σίας-ξανασταυρώθηκε. Τό άδραχτι τής Μοίρας τού δεν αλλαξε τό γύ ρισμά τού. Γελασμένος όητό κίβδηλα συνθή ματα, ψευδη ,μηνώματα κα! άττα- τηιλές έτταγγελίες, ττού ύττοαλα καί χορίς Τχνος συστοληξ δϊελαλοΰ· σσν υΚΒΙ ΕΤ ΟΚΒΙ οί Ίσχν ροΐ τής Γής, δλοι Χριστιανοί, φί· λοι κα! σύμμσχοι καί μερικοί έ- ττιτρλέον «καΐ σάν Προστάτιδες Δυ νάμεις»! -φτοΰ νά μή 6ασκαθοΰ« νε!-κατο—'ροδαμένος καί άττοδεκα- τισιμένος άττό έχβρούς καί ψίλονς' κατά τόν πλέον άτττανθρωΐττο τρό- πο; έγκατέΐλειψε τίς τκροαιώνιες ττρογονικές τού έστίες μέ δλους τούς βωμοθς καί τα Ιερά τους καί πήρε τό δράμο τής μεττοικεσίας, της παλιννοστήσεως ήθβλα νά ττώ, σέ τοΰτον έδω τόν δράχο, άττόττου στά παναρχαια χρόνια ξβκίνησε γιά την εκΓτολιτιοττική τού άττο στολή στή μυθκή έκείνη χώρα τοΟ ■χρυσάμαλλου δέρματος. Ετσι απωλεσθη** τό ακροτατο καί τελενταΤον προττύργιο"της ε£λ λάδος στήν "Ανατολή. Θαλεγε κα- νείς, -ώς ό *ΕΛΛηνισ>μός τοΰ Πόν-
τοι; ττέθανε. Πραγματι πολλοί π!-
στεψαν στό θάνατό τού καί θρήνη
σαν πικρά τή ψρικτή άττώλεια.
"Αλλοι δμως δέν ττίστεψανι καί δέν
έχασαν τίς έλιπ'ίδες τους. Γνώρι·
ζαν, δτι τόν θανατο μετά την σταύ
ρωσι άκολουθεϊ ττάντα ή άνάίστα—ι.
Ήταν αλλωστε καί έτπταγή των
ττρογόνων, πού τόσο καθαρά λέει.
«Ή Ρομανία άν απέθανε άνθεΐ
καΐ ιρέρει κι' αίλλα». Κα] ή έξέλιξι
των τΓραγιμάτων 6αοτε £6ικα(ωσε
τούς δεύτερους. Ό Ποντιακός Έλ¬
λην ισμός άνέζτκτε στήν νέα πατρΐ
γρήγορα κατέλαβε την πο~ρο—(.
δ ΐ ή
ράδοτη καΐ στήν (διοσυγκρασία
τού Ιδιάζουσα άκριτική θέσι. 'Α-
κρίτας στόν Πόντο. Άκρίτας καί
στή Βαρεία Έλλάβα. Καΐ μέ ά-
ττοστολή διττή. Μά άξιοτΓθΐήση τα
αΐματόβρεκτα έδάφη της -οτίζον-
τας αύτά μέ τό τίμιο Ιδρώτα τού
κα) νά γίνη ό αγρυττνος φρουρός
της άττό κάθε κακό, μέ μόνο έρ·
γαλεΤο τή σκα—άνη καί μέ μόνο
δττλο τό τουφέκι.
Τή σττουδαιότερη δμως «άνθο-
φορία» τού Ποντιακοΰ λαού άττοτε
■νεΐ ή άναβίωσι τής Μονής τού Πάν
τού Παναγίας Σουμελά πάνω σ'
ένα άντέρεισμα τοΰ δρους Βερμίου,
στήν Καστανιά τής Βεροίας. Κα)
άναμφιδόλως ή ανθοφορία αυτή
τραμηνύει αφθονο καρπτό καΐ ττλου-
σία σνγκομιδή έθνοθρησκευτικής ά-
ναδημιουργίας καΐ άνοήτλάσεως. Πί
ρί αότοΰ μάς έγννσται ή Ιστορία
της Μονής. Ίδρύθηκε τό 381, δηλ.
λίγα χρόνια «ώθΰς ιμετά την έτπκρό>
της νέας θρησκείας τού Χρι-
ή μία ά-
εμφυλίους
τ η ν © υ
'ττοΧέμβυς» δ ν» α-
•Ελλάδβς. τβϋς
νη«θ|Ν>$ μειοδότας, τούς δβλβφό
νβυς τής εθνικής τιμής καΐ υ-
ηερηφανείας, τβϋς νεκροβα-
κτας τής Κυπριακής Έλευβερί
«ς, ιτβϋς α ν α $ί © » ί >««'
έΛΐόρκβυς κληιρ»«©«ς. τβυς διρα
οτ«ς πρωτ©ςρ«νων,
είς την Ιστορίαν των πολιτι¬
σμένον «βνων, σκανδάλων,
,-. τβ αΙμ« κ*ϊ τβν Ιδρώτβτ
τβδ Λαβϋ, διά νά τ»*ιωρη<3(ι έχείνους ©Ι οποίβι, ί»ά τής ψή- φβυ των, τταρέδωοοιν την Π«- τρίδα £ ι β μ Ι κ ν, είς τάς χείρας δβυλοφρόνων «πηρ«τών των {ενων-. Διά νά *Υ·Ιρϊι Ληό την β β ν β κ τ ό¬ ν β ν νάρκην — «*5 ΤΓ»ν *■ »ί«ν «χούν βυθισθϊί — Έλλιννας πολίτας, «οί) Μέ την τττϊνηγγυρικιήν ψτ*ον (ττοθ παρέχτχον κατά την έχλογτν τοθ ΔιοιχητΓΚοΟ ΣαμβοιΑίου τής «ΊΕνώ σ«ος των Δήμων καί Κοινοττιτων της ΆττΜαΐς» υπέρ τοθ συνδυα· σιμοθ τοθ κ. Κυριακού Κιοφτερτζή Δημάρχου τής Ν. Ίωνίας, οί 6η- ψιοτικοϊ καί οί κοινοτικαί αρχοντες τοθ πρώτον Νομοΰ τος Χώρας, διο τράνωσαν, δτι 1) ουδόλως είναι διατεθειιμένοι νά «ο—ϊστοθν «ενερ- γούμενα» ττροσώττον, τό όττο'ίον ά- νέοειξε -ί»ϊοττάΙμενον τού Δήμου •Αθττναίο*ν< δχι ή τφοσω-ική τού άξία ή ττλειακ-ψία των δηιμοτών, άλλά ή άλόγιο—<χ; καί όχτχ^τχώρη· τος διαίρεσις τής ιέβνικάφρονος ττα ρατάςβως καί τό οποίαν ιττιρόσω- πον λόγω τοΰ άξιώματός τού θά κατβλάμδανί, αυτοδικαίως, »«ατά διάταξιν νόμου, τουλάχιστον ανε¬ ξήγητον, ορθώς δέ άναβεωρηθεκταν ηδη, καΐ την πτροεδρίαν τί>ς «Ένώ
ί θέ ά
ίχ τής τέψρας τού». Κα) μέ Χίγα δα τού καί «*νθτσε». Καί ττολύ
8 ΣΤΕΓΑΣ1Σ ΔΕΣΠΟΖΟΥΣΑ ΟΣ ΚΑΙ
ΠΡΟΤΑΡΧΙΚΗ ΕΠΙΠΙΟΞΙΣ ΣΥΓΧΡΟΝΟΥ
ΔΙΕ6ΝΟΥΣ ΚΟ1ΒΟΒΙΚΗΣ ΠΟΑ1Τ1ΚΗΣ
ΝΙΚΟΑΑΟΥ Δ. ΜΑΝΟΥΣΗ
Ώς ααρατηρεϊ καΐ ή πρόσφατος
έκθεσις (Ραπόο Τ1Π) ή ύπσ&Αη-
θείσα είς την Διεθνή Διάσκεψιν
Εργασίας τού παοίλθόντος 'Ιουνί-
ου 1969 υπό τοϋ Διεθνοϋς Γρα¬
φείον Εργασίας είς ουδεμίαν επο¬
χήν τής ανθρωπίνης Ίστορίας ε¬
γένετο τόσον αΐσθητή ή άνάγκη
τής κατοικίας, τής ίπαο/κοΰς καί
εύπρεποΰς, δΌον σημερον κοιί ουδέ¬
ποτε άλλοτε επεδιώχθη ή Ιχανο-
ποίτισις τής άνάγκης ταύτης μέ
συστηματικότητα, επιμονήν χαίι φα¬
νατισμόν, δσον σήμερον. Τουτο πα-
ρά τό άναμφιο6ή(τητον γεγονός, τό
άναχύπτον είς τάς άνθρωΐτολογίας,
ότι είς πάντα άνθρωπον καί <δή αρχηγόν οίχογενείας είναι θεμλιώ- δΐς τό Ικφντον νά έχη στέγην, κα¬ τάλληλον καί ΙκανοΛοιητιχην δι' ε¬ αυτόν καί την οικογένειαν τού. Ή Δι·εθγης Κοινωννκή Πολιτική -ό τίς τρείς πού Ιστόρησε ό Εύαγ- γελιστής Λουχάς. Στήν άρχή 6ρι- σκόταν στήν Αθηνά, άττό την όττοία ττήρε τό δνομα Άθτγνιώτισσα. Άπτό την Άθήνα 6ρέθτ»<ε σ' ένα γραφικό ταττίο τοθ δρους Μελά τού Πόντον, 60 χιλιόμ—ρα νότια της Τρα-εζσΰν τος. Άττό τότε ίγινε Σουμελιώτισ- σα. (Στοΰ Μβλά, Σοΰ Μελά, Σου- ιμ«λσ). Τό γεγονός δέν είναι τυχαΐο. "θταν οί προττάτορες των Πονπί- ων Άργοναΰτες ξεκινοΰσαν άττ' έ¬ δω γιά τα μέρη έκε'ΐνα έτταιρναν μαζί τους καΐ τούς ίφεστίονς θε- ούς τους. Καΐ δταν ή παλαιά θρη- σκεία τταρεχώρησε άριστ ικά τή θέΡΊ της στή νέα, ήταν έίττόμενον κάττοιοι, αττεδω πάλι, Σωφρώνιος καΐ ΒαρνάΛας, λέει ή παράδοσι, νά φροντίσουν γιά τ^ν άνττκατα- στασι των έφεστίων θεων μέ σύμ- δολα τής νέ<χς θρηρκείας. Ίστορι- κά μοναστήρια, σττουδαΐα άπό ττά σης ττιλευράς, ύτττ)ριχαν ττολλά στόν Πόντο. Άλλά μόνο ή Μονή τής Πα¬ ναγίας Σονιμβλά £φβρντ Παμττον- τιακό χαρακτηρα. Αυτή κατεΤχε τό ΠαλλόΙδιο τής νέας θρησκείας τού Ιστορηιμένο άττύ Εύαγγελιστή καΐ δωρισιμένο αττό τή Μητρόπολή τού, άττό την πόλι των Φώτων, την Άρ θήνα. Αυτήν έτΐιμησαν αύτοκράτο- ρες καΐ σουΛτάνοι. Δικαιολογτ,μένα όλος ό Πόντος την θεωροθσε σάν άλλη Σιών καί έπτίστίυε δτι ή έτπ1!- Σννίχ«ι« «Ις την 2«ν σεως» καί *) είς θέσιν νά σταθΙμίσοΐΛ' άκριβαδΐικαιίως ττροσω- ττχχ, καί νά ϊκλέξοΐΛ- τώ «Ρ'στα έ§ αθτών είς την Διοίκησιν τής "Ενώ¬ σεως των, καί τό όρκττον ,μεταξύ τώ» άρίστων —τον» κ. Κυριάκον ΐΚιοφτβρτζήν—- ως Πρόεΐδρον αυτής. Άξίζουν, έττομένως, εΐλικιρινών συγ χαρητηρί«ν δχι μόνον 6 δικαίως τι- μηθείς συμ™~ήζ Δήιμαρχος ^ Ν. Ίωνίας, άλλά καί οί τόσον αν- τιχειιμενικώς καΐ ώττιτνχως «φίναν ►χ-ά την ψηφοφορίαν. Περιττόν τονι ά ψ ισθτ], ότι ή τιιμη ανττανακίλ« ί ΐ ό ττ τονισθτ], ή τα ίνα τροτΓον, καί βΐ,ς τόν ττροσ- ,^γικόν κόσμον, άπτό τα σττλάχνα τοθ όττοίοι; ττροέρχβτβ' ό έττιλε- κτος Δήμαρχος τής ρ«Υ&«Κ ΠΡΟΣΟΧΗ αν, τταρά την διατεθέντα ρισχάς Δροσιας, Διονύσου, ηθβν—ΐς ΐΐς τάς σχετικάς δοθείσας 0~οσχέσεις δι" αύτούς έξαιρετικά βίσβις των ττρυαστείων βά —χρα)(«ρηθβθν είς αύτούςι τους, πάντοτβ, δρους. Α' τάς ττε- , μή ^τ,ΐς ττρός τάς Ι^σφαλίσωμεν καί ί θμ.ούχους υ Πεύκον, «ο» ίπτό εύνοΤκωτά- λοχ«χ!αν Μαιν. εντός τοθ ^ δρχ. 1.000 *' βρχ. 1.500 βι' οΐκό—οα αν» 200 . 250 κατά Μία ταπεινή έκκλησις ΤΑ ΠΑΘΗΜΔΤΑ ΤΩΝ ΜΑΥΡΟΝ ΕΝ ΤΑΙΣ Η. Π. ΤΗΣ ΑΜΕΡΙΚΗΙ θανατικαί καταδικαι δι' άδικήματα δι1 ά προβλέπον- ται πολύ μικρότβραιποιναί. ΤοΟ συνεργάτου μας «ΒΥΖΑΝΤΙΟγ» Διώδασα είς τόν <'Εΐ>ν«ών Κη-
φΜ<ι» τοθ 2α&6άτου 1 τρέχοντος τό εξής τηλεγρόφημα τοθ πα.ακτι- ρείον Ρώυτερ υπό ήμερομη- νίαν 31 Ιουλίου έκ τής πόλεως Μονγκό|».ε<ίυ τής πολιτείας Άλιμ- πόμα των Η.Π. Άιμεοιικής: €"Ενας, νέγρος έτών 23 πατήρ τριών τέκνων καί μέ μίαν γυναΐ- κα ϊγκυον κατεδικάστπ έκ.εϊ είς θά¬ νατον διά τής ήλεχιτρικής καρέ- κλας διότι έι&ίαοε λευκήιν. Ό νέ- γοος αΰτός όνοιμάζεται Ν τ ο ι ο υ ΐ Ά α ρ ώ ν. Ή διααθείΌ-α ήλί άτ καί ενό ο υ ΐ Ά α ρ είναι ήλικίας τβπάικοντα καί ενός ϊτους. Τό δυκαστήοιο τοΰ Μοντ- γκόμερυ άπετελεϊτο έχ λευκών. Ό κατηγορούμενος. ήρντ|θτ| την ίνο%ήν ν έίακαλαΰμενος φρενο6λά6ΐειαν>.
Αύτό έν περιλήιψει, τό τηλεγρα-
του
τού Ρ ώ Ι) τ ε β
γεν¬
Η,/ίμα τού Ρ ώ Ι β
νάται τώρα τό έρωττιμα: ϊαν «-
πράκειτο πεοί λευκοΰ 6^σαντος
ην, ποία,ν ποινήν Θά έπέβαλ-
είς τόν καητ,γονθΜμενον; Οχι
ίως την ποινήν τοθ θανατον
τό πολΰ κάθειΐϊςιν έτων τί¬
ηαντοϋ διά πα-
νων ώί
μοια άδι·κηιματα.
Είναι έκπλτ>κτικόν δια μίαν χω-
«ναν με·γιάλτ(ν κοέ Λθλιτκίμέντ,ν ώς
αί Η.Π. τής Άμενικής νά υπάρχη
τόση διάκριβΐί. μ&-τα|ΰ των πολί¬
απάντων στοατολογουμέ-
έ ΐ ά
ξνγος πάστοβος. πεβιέγραψε μέ
τα ζωγτανώτερα χ«ώματα την φρι-
κτήν άθλιότητα των &ούλ(ι*ν. Ού-
δέίτοτε Εσως άλλοτε έ'ν 6ι6Αά>ν εξή¬
σκησε τάσηιν επιρροήν επί τής ί¬
στορίας ενός δθνους όσον αύτό,
τό οποίον ιτο μέν μ,υθιστόρημ»
σχετικώς μέ τα πρόσωπα, άλλ' ήτο
ή ζωντανή πρα,γμ«τικόττις ά«ό πά¬
σης πλευράς.
■Ήδη αιιτό τοϋ 1&5Ο είχεν άρχί-
σει είς τινάς Βορείους πολιτείας ή
άΛελειΛΐοωσις των δούλων. Πρό
τής άΐδιαλλα&ίας; δμως των Νοτί»ν
τόσον είς τό ζήτημα τής άπελευθε-
ρακτ£<ι>ς, δσον καί είς άλλα ζητή-
ματα, τα πράγματα κατέληζαν είς
πόλεμον μνεταξύ Βορείων κοα Νοτί-
ων, διαρχέσαντα τέσσαρα έ"τη άΐτύ
τοϋ 1861 μέχρι τοϋ 1865 μέ την
νίκη των Βορείων, διατελούντα*»·
υπό την πολιτικήν ήγβσίαν τού με¬
γάλον προόδοου των Άδραάμ
Λίνκολν.
Μέ την νίκην των Βορείων, κα¬
τηργήθη καί τό είς δάρος των μαυ-
ρων δουλεμπόριον. Μ' αύτό 3μ»ς λιτισιμόν.
Ζή υπό άθλίας συνιθηκας. Π ώς ν'
άναπτυχθοΰν δμα>». οί ανθρωποι καΐ
νά έκπολιτιβθοΰν δταν τό Ιδιο τό
Κράτος τούς έχη θέοη έν
μοϊρα.; Όταν έπι-τρέπει είς τούς
λίυκούς πολίτας τον νά έφαρμόζουν
άπέναντί των ενίοτε τόν αγρίαν νό¬
μον τοΰ λύντς φονβύοντες αύτούς
ώς λυσσώντας σκύλους, υπαρχου¬
σών άστιτνομ.ικών καί δνκαστικών
άρχό>ν;
Φαντάζομαι ότι αν τό Κράτος
τούς περιβάλη μέ Ιδιαιτέραν στορ¬
γήν δπως ?νας πατέρας φροντΐ/ζει
Ιοιαίτερα γιά ενα καΐθΐΜτ,ερημένο
διανοητιχώς πα,ϋδί τού, δν καταβά¬
λη μιά ίδιαίτερη προοναάθεια ν' ά-
νι»ψώοτι, Ιοτω καί διά τής 6ίας,
τό χαμηλόν έπώΐε&ον πολιτιαμσΰ καί
άνθρωΐνΤΐσμο'ΰ είς δ νυν βύρίσκον-
τατ, δταν βελτιωθή τάς, δκοτικάς
των οννθήκας θά παύσουν ούτοι ν'
άποτίλοθν ?να δεϊγμα αθλιότητος,
μίαν μεγάλην κηλίιδα μίσα είς μί¬
αν χώραν τόσο ν μεγάλην τόσον
πλουσίαν καί μέ τόσον λαμπρόν πο-
τών ττις,
ναχν ΗαΙ
γμ
καΐ νά
μι__ένίοτε ποιναΐ καΐ (ΐέ-
71Μί λιΧτσ'α»ίαματος επί τόπον δχι
«Τα 6ιασ·μόν γνναι·κός λευκήν υπό
μαΰρου, ώλλά καί δι1 απλήν επίθε-
σιν ή άίΐιΟΛειραν κατ' αύτίίς!
Προκει#ενου έν τώ παοόντι περι
«τ ιιαύρων των Η. Π. τής Ά-
τών μαυρων
ιμερικήδ, ^
μέχρι των
τοΰ παρελθόντος αΐώνος εύοίσκον-
το υπό καθεστώς δουλείας. Ηγο-
ράΕοντο καΐ ίπωλοΰντο ώς κτηνη
καΙ τό άκόμη χειροτέραν, διελύε-
ώς επί τό πλείστον αί οΐκογέ-
οιότι σννέιβαιν» όίλλος
το
νειαί
των.
άνοράζη τόν
Λλ?Λς την
Ύ άνοράζη τόν β.
νυναϊκα καΐ «λλος ΐά παιδία!
Άιπό τοΰ έτονί δμως 1831 η*-
ν,ΰε αία κίνησις των άνθρωπνστών
είς τάς «ορείους πολιτείας υπέρ
της. καταργήσεως τής δουλείας.
παρά την αντίδρασιν, ην εδρισκεν
αυτή κυρίως είς τάς Νοτίους πολι¬
τείας. Μεγάλως σννετέλεσεν είς
την άΛελευθροηικήν αύτην κίνησιν
ή επίδρασις ην έσχεν ίπί ττίς κοι¬
νάς γνώμηί τό κατά τό 1*Μ( ίκ-
δαθέν 6λ«λίον τής μ&γάλης Λνθρω-
Χ ά ρ ρ ι έ τ Μ π ή-
Στόου τό ορέρον τόν
«Ή καλύβα* ο 0
σνγγραφευς αντοβ, χόρη *οΧ σβ-
τεο
ν
δέν τελείωοαν τα βάσανα των δυσ-
τυχών αυτών. 'Εξακολονθοϋν νά θέ-
ωροΰνπαι άκόμη «ΰ π ά ν θ ρ ο>-
« ο ι > κυρίως είς τάς Νοτίους πο¬
λιτείας αί οποίαι δέν <έ χ ώ ν β υ- <5 α ν> άκαμη, ώς φαίνεται την
απελευθέρωσιν των. Ζοΰν είς χω-
ριστάς συνοικίας, ϊχονν χωριστά
λΐ ά έ λ
σμιον πόλεμον εί
πό την παγκόσμιον £ρ«υναν άνέκυ-
ψαν στατιστικαΐ καί άριθμοΐ προ¬
καλούντες την φρίκην. 'Τπό δηοψιν
στεγάσεως ή άνθρωίτότης κατά με-
γίστην χλίμακα έιμφανίζει μίαν κα-
Άφρικήν, είς την Νότιον 'Αμ&ρν-
διαιτισμός είς την Άοίαν, είς την
τάστασιν ύπνάθρΛΐΜτον.. Ό τρωγλο-
■χψ, καί είς αυτήν την Ευρώπην
είναι ή δεσπόζουσα εΐκών. Μεγά¬
λαι μάζαι άνθιρωπων συμφυρονται
είς καλνδας άχυροποιτντους, «Ις
τρώγλας ιδυσόσμονς, είς σεσαθρω-
μένα παραπήγματα άνά ό άνά 10
άνά 15 ατομα κατά δτιθβν δωμά¬
τιον άνευ ουδέ ύποτυπώΌου; δρου
καθαριότητος καί Ογνεινής, άνευ
οιουδήποτε πολεαδομικοϋ σχτΐματι-
σμοϋ.
Κατά τούς ύπολογισμονς τοϋ ΟΙ-
κονομικοΰ χαί Κοινωνυχοϋ 2υμ6οι>-
λίου αί οικογένειαι αί δια&ιοϋσαι
άνά τόν κόσμον υπό τάς τραγικάς
ταύτας συνθήκας αθλιότητος καΐ
τρωγλοδιαιτισμοϋ άνέρχοντα· είς
150.000.000 διά τάς ΰποαναπτύ-
κτους χώρας, χαΐ έχ 85.000.000
διά τάς όνεπτνγμένας χώρας,
έξ ών 12.000.000 ιδία την Ευρώ¬
πην. Είς την Έλλάδα ίχομεν μίαν
έμφανή είκόνα τής τοιαύτης αθλιό¬
τητος. Είναι οί προσφνγικοί καί
έργατικοί σννοιχισμοϊι των παρααττ-
γματονχων των πόλεων καΐ πέραν
τούτων οί πλεΐστοι συνοικισμοί των
άγοοτών καί Ιδία προσφύγων. Ή
ται ίκ τοϋ γεγονότος, δτι «Ις πρό-
έκταοτς τής αθλιότητος καταφαίνε-
οχρατον μελέτην τού, άξιόλογον
κατά βτάντα, αύτός οδτος ό Γενι¬
κάς Διενβνντής ΟΙκιστικής ύπτηρεσν-
ας τοΰ ώτουο,γείου Προνοίας κ. Σπ.
Καλλέογης ϋπολογίζει είς 7Ο0.000
τάς νέας κατοιχΧας, αί οποίαι, δέον
ν' άνοικοδομτιθοϋν διά την άρσιν
τής καταστάσεως τοϋ τοωγλοδιαι-
ττσμοϋ.
Άλλ' ή κατάστασις; αυτή είναι
άπαρά&εκτος. Άντίκειται είς αυ¬
τήν ταύτην την άληθτί καΐ σύγ¬
χρονον έννοιαν τής ανθρωπίνης
αξιοπρεπείας. Ανεξαρτήτως των
άπόψεων τοΰ «αοελθόντος περΐι των
σνγκροτούντων την αξίαν τής αν¬
θρωπίνης προσωπικότητος άπάραι-
τήτων στοιχείων, γεγονός, είναι ά-
ναμχρισοητητον δτι μετά τόν δ*ύ-
τεοον παγκόσμιον πόλεμον ιέπ-εκρά-
τησεν, δν δχι είς την φίλοσοφικήν
σκέψιν, άλλά πάντως είς οι·εθγή
κείμενα χά ΙεΙς ολίγα έθνιχά 2ιύ-
τάγτματα ή 6ασική καί θεμελιώδης
ώρχή, δτι την ιάξίαν τής άνθρωπί-
νης προσωϊακότητος συγκροτοΰν
παράλληλα καΐ αναπόσηιαστα δύο
στοιχεϊα: ή ελευθερία καί ή εύην
,μερία. Δέν νοεΐται ιάΛΐθρωπίνη προ-
σωπικότητος χωρίς την ίλευθερίαΛ".
Είναι ή άρχή ή άπορρέονσα άπό
την διοκήουξιν τής Άμεοικανΐκής
χαΐ Γαλλικής έπαναστάσεως, άρχή
παλαιά ούτως ειπείν καΐ παραδε-
δεγμένη. Άλλά σήμερον δέν νοεΐται
ανθρωπίνη προσακακότης καΐ χ<ο- ρίς τίιν ευημερίαν. Είναι ή νέα άρχή ή άπορρέουσα άπό Διεθνείς κατά βάσιν Διακηρύξεις καί άπό ολίγα ίθνικά Συντάγματα. "Γπηοξε πολλαπλή νομική κατο- χυρβκτις καί άναγνώρ>σις τής. ελευ¬
θερίας, ώς στοιχείον τής ανθρωπί¬
νης άξιας καί είναι αφθυνα τα
κειμενα καί γνωοτά.
Ίΐδη όημνουργεϊται καί πολλα-
πλή νομική κατοχύρωσις καί άνα-
γνϋ>ρ>σΐ( καί τής ευημερίαν, ώς
ώεντερου στοιχεΐΛυ τής άναποσπα-
στου ανθρωπίνης άξίας.
Δόν θα άναλΰσω ποϊοι είναι οί
θεμελκΰοεις σνντελεσταί τή; εύη-
μερτας, διότι τουτο Θά ήγε μα¬
κράν. Είς τό πρόσφατον συγγραμ-
•μά μου <Ή Συγχρονος; Διεΐτνή; Κυι/ωνική ΙΙολιτιική» άναλΰω τού¬ τους, καί οιότι σημερον άσχολοϋ- μαι εΐΐδικώς μέ την στέγασιν. Ή στέγαστς λοιπόν αποτελεί θε μελιώδη σνντελεστήν τής εύημερί- ας. Ή Διεθνής Κοινωνική Πολιτι¬ κή ή όποία καθιερώνει την ευημε¬ ρίαν, ώς στοιχείον τής ανθρωπί¬ νης ώξίας, πεοαιτνρω έν τΜ άναλύ- σει των σνντελεστών, των άπαραι- τήτων διά την .ύπαρξιν τής εύη- μερίας τοΰ άνθρώπου, θεωρεϊ καί καθιερώνίΐ την στέγασιν. Την κα- τοχυρωσιν αυτήν τής στεγάσεως ώς απαραιτήτου ΐσυντελεστυϋ τής ανθρωπίνης εύημερίας έπεδίωξεν ή Διεθνής Κοινωνική ΙΙολιτική άνα- γονσα την στέγασιν είς δικαίωμα τοϋ άνθρωπον. Είναι πρόδηλος ή σημασία τής τοιαύτης άναγωγής. Άίτό ανάγκην αύτόοηλον ή στέ- ,γακης μετουσιωθή είς δικαίωμα τού άνθοώπον. Ή συνεπεία είναι έπί- σης πρόδηλος. Άφοϋ ή στέγασις είναι οικαίωμα, δικαιοϋται ό άστε- γος> ό μή δυνάμενος, έκ των Ιόίων
πόρων νά στεγασθή, νά άξιώση
τουτο άπό την ΙΙολιτείαν. Ή Πο-
λιτεία ύποχρεοϋται νά σεβασθή χαί
νά ανταποκριθή είς την αξίαν τοΰ
άνθρωπον, όπως δώση στέγην «Ις
αυτόν.
Είναι τόσον πρωτόοουλος καί ρι-
ζοσπαστική ή νέα αυτή άρχή πε^ί
τής στεγάσεω ς—Λ ι κ α ι¬
ω μ α τ ο ς καί τόσα ιαΐ συνέ¬
πειαι αί οποίαι άνακύπτουν άπό
αυτήν ώς πρός την υποχρέωσιν τοΰ
Κρατών νά καταρτίοουν καΐ έκτε-
λέσουν σνστηματικόν ποογοαμματι-
σμόν στεγάσεως, συστηματικάς έ-
πενδύσεις στεγάσεως, ώστε πρέπει
νά »-«)ΐρατ>έσωμεν συντόμως τα κεί¬
μενα, βάσει των οποίων διά πρώ¬
την φοράν μετά τόν δεύτερον πογ-
κόσμιον πόλεμον ή σέέγασν; ανή¬
χθη είς δικαίωμα τοϋ άνθρωπον.
_ς την παγκόσμιον Διακήρυξιν
των Δικαιωμάτων τού άνθρωπον,
την ψηφισθεΐσαν υπό τής Γενικής
Συνελεύσεως των Ήνωμένων 'Ε¬
θνών την 10 Δεκεμβριού 1948, είς
τό άρθρον 25, καταλεγόμενον με-
ταξύ των άφορώντων τα οΐκονομι-
κά καί κοινωνικά δνκαιώματα τοϋ
άνθρώπου, όρΐζεται: €Πάν πρόσω¬
πον έχει δικαίοιμα είς επίπεδον ζω-
ής έπαρκές έξασφαλίζον την υγεί¬
αν τον την ευημερίαν τού ώς καΐ
τής οικογενείας; τον Κ υ ρ ί ω ς β ι ά
την κατοικία ν...> 2 α-
φώς έπίσης είς την Παναμεριχανι-
κήν Διακήρυξιν των Δικαιω,μάτων
τοϋ άνθρώπου τοϋ 1948, έπέχου-
σαν θέσιν καΐ άπήχηοτν παγκόσμι¬
ον, είς τό άρθρον 111 όρίζεται:
«Πάν πρόσωπον έχει δικαίωμα είς
την διαφύλαξιν τής ΰγείας τού
διά μέτρων Κρατνχών είς δτι
άφορά την κατοικί¬
α ν...» Σαφώς έβάσης είς τόν
ΠαναμεραΜανικον χάρτην των Κοι-
νωνικών (καλονμένων) έγγυήσεων
τού 1948, παγκοσμίου θέσεως καί,
άπηχήσεως, είς τό άρθρον 5 όρί-
ζεται: «Οί έργαζόμενοι ίχουν δι¬
καίωμα είς ϊσην ιδιανομήν τής 6-
θνικής εΰημερίας συνισταμέντ|ν είς
τό δικαίο>μα νά άπολαύσουν τίς τι¬
μάς λογικάς... την απαραί¬
τητον κατοικία ν... τα
δέ Κράτος' ΰποχρεοϋται νά ιέξαοχρα-
λίση την κατασκευήν καΐ διανομήν
Κ α τ ο ι κ ι ώ ν εϋθττνών πρα¬
κτικών καί ύγιεινών διά τούς έρ-
γαζομένους, τους ύπαλλήλους καί
τούς χωρικούς». Σνναφής είναι,
λόγω τοΰ παγκοσμίου αύτοΰ χαρα¬
κτήρος, καΐ ή βιάταξις τής1 Διακη-
, πρώην ύπουργου
ρύξεως τής Φιλ.αδεφείας, καθ" ί|ν
«Η Διεθνης Όργάνωσις Εργασί¬
ας έ"χει την επισημον υποχρεακΐιν
να προαγαγη εις τα διαφορα Κρά-
τη την εφαρμογήν προγραμ^μάτων
ικανων να επιτύχουν και βωσουν
κατοικίαν είς τους όεομενους».
Άλλ' δτι 8εον περαιτέρω νά £-
ξαρ*ή είναι το βαρνσήμαντον γε-
γονόςοτι καί ωρισμένα εθνικά Συν
ταγματα ωρισμένων Κρατών καθι-
εροκταν με είοικάς διατάξεις τό
δικαίωμα τής στεγάσειος καί την
υποχρέωσιν τής Πολιτείας νά αντα¬
ποκριθή καί Ικανοποιήστι τό δικαί¬
ωμα τουτο. Είναι τό άρθρον 34 τοΟ
αναθεωρηθέντος 'Ελόετικοΰ Σνντά-
γματος, τό άρθρον 106 τοΰ Συν-
ταγματος τής ϋαυαριας, το αρ¬
θρον 49 τοϋ 2υντάγματος τής Βα-
καί τό άοθρον 13 τοΰ ^νντά-
γματος τής 'θμοαπονοιακτ,ς Γερ-
μανικής Δημοκρ,ατιας. Ή άκρω:
ριζοσπαστική αντή άνέλιξις καί ή
υίοθετησις των Διεθνών Διακηρύ-
ξεων και ή Ινσταξις αυτών είς
ρητάς έθνικάς σννταγματικάς δια-
τα&εις καταί>εικ·νύει καΐ αύτη, πό¬
σον η σύγχρσνος σκίψις ίχει έμ-
ποτισθή άπό τό δόγμα τής εύημε-
ριας τού άνθρωπον καί πόσον έχει
κατανοηθη, ότι ή κατοικία ή εύ-
πρεπής καΐ έπαρκής αποτελεί λί-
Θον ακρογωνιαϊον τοΰ ανώτερον
βΐοτικοΰ έπιπέιδου καί τής αξιοπρε¬
πείας τοϋ άνθρώπου.
Περαιτέρω Διεθνεϊς Όργανισμοίι
άπεδυθησαν είς άλτιβτί καί συστη¬
ματικήν σταυοοφορίαν διά νά το-
νΐσουν καί ίμοάλουν «Ις τάς Κν-
βεσνησεις των επί μέρους Κρατών
την άντιλτΐψιν, δτι ποέπει νά ά-
ποδώσονν προβχουσαν καί, πρωταρ-
χικήν θνσιν καΐ σημασίαν είς τάς
«πενδύσεις τής λαικής καί κοινω-
νικής κατοικίας, καί έφαρμόσοιτν
καί χρτιματοδοττισουν προγραμμα-
τνσμόν στεγάσεως. Είναι κατ' εξο¬
χήν τό Συμβούλιον τής Εύρώπης
ή Διεθνής "Οργάνωσις Εργασίας
καΐ τό Οικονομικόν καΐ Κοινωνικόν
Συμβούλιον των Ήνωμένων Ε¬
θνών. Τόμους ολοκλήρους απαρτί-
ζουν οί πολυάνιθμοι βκθέσεις αί
σνστάσεις, αί άποφάσεις καΐ αί τε-
χνικαί ύπαδείξεις των Όργαννσμών
τούτων, είς τάς οποίας μέ έν-βελέ-
χειαν, μέ πληρότηΓΐα, μέ αρτιό¬
τητα έξετάζονται δλαι αί πΐυχαί
τού ποαολήματος τής κατοικίας καί
ένόνως καί έπι,μόνως τονίζεται ή
άνάγκη νά έπτληφθοΰν αί Κναερ-
νήσεις τοϋ μεγάλον τούτου θέματος
"Ανάλυσις των χίΐμένων τούτων
καί άπλή καΐ μόνη άπαρίθμησις
αυτών θά ήγε μακράν καί θά απή¬
τει στήλας πολλάς, τοΰ άγαπητοθ
ιΧΙροσφυγικοΰ Κόσμον», "θ,τι δέ¬
ον νά τονισθή ώς έξαγόμενον καίι
έκ των πολυαρίθμων τούτων κειμέ-
νων είναι ή έπιταγίι, τό οΊεθνές
πρόοταγμα νά δοθή προτεραιότης
είς τάς ίπενδύσεις τής στεγάσεως.
Ό τρωγλοδιαιτισμός αποτελεί στϊ-
γμα καί δνειιδος τοΰ συγχρόνου πο-
λιτΐ/σμοΰ, άπώδει είς την άξιθϊΐοέ-
πειαν τοΰ άνθρώπου. .Η μάχη κα¬
τά της τρώγλης είναι ύποχρέωσις
των Κοατών. Πάν Κράτος μέλος
των Ήνωμένων 'Εθνών, μέλος τής
Διεθνους Όργανώσεως Εργασίας,
μέλος τού Συμβουλιον τής Εύρώ¬
πης υποχρεοΰται, όφείλει νά αποδυ¬
θή είς την μάχην ταύτην, νά στε-
γάση τούς άστέγονς, νά εξαφανίση
συστηματικώς, άνενδότως, έπιμό-
νως τόν τρωγλσδιαιτισμόν. Κρά¬
τος — Μέλος μή άνταποκρινόμε-
νον είς την κεφαλαιώδη ταυτηΛ- ύ-
πιχρέωσιν, δέν παριαβιάζει απλώς
άνθρωπ«στικήν καί εκπολιτιστικήν
υποχρέωσιν άλλά παραβιάζει, πα-
οαΐβαίνει άΑΤ)θη Διεθνή^κανόνο δί¬
καιον καΐ νομικήν τού υποχρέωσιν.
Τουτο πολλφ μάλλον δταν ή νομι¬
κή αυτή ΰποχρέακης τού Κράτους
—Μέλους θεμελιοΰται προσθέτως
καί επί βνεθνών συμβατικών, δνε-
θνοϋς ΰφης, διατάξίων, ώς πρός
ωρισμένας κατηγορίας πολιτών
τού, οικαιουμένων στεγάσεως.
Ν. ΜΑΝΟΤΣΗΣ
ρς ς
σχολεΐα, χα>ριστά κέντοα κ.λ.π.
'Τπάρχοττν Νέγροι καί είς διαφό¬
ρους Μουσονλμανικάς χώρας. Είς
την Συρίαν, τήνΜεσοποταμίαν, ί-
ίησκεΐτο άλλοτε ή δουλεμπορία καί
είς τάς χώρας αύτάς, είς 6άρος
των. Σήμερον δμως είναι έλεΰθεροι
καί άπολαύονν ΐσα δικαιώματα μέ
τούς άλλους, τούς λευκούς ή μελα-
ψούς κατοίκους των, τούς άνηκον-
τας, φυσικά είς άλλην φυλήν. Καί
αί χώραι αυταί δέν είναι οδτε
χριβτιανικαί οδτε καί τόσον προη-
γμέναι είς τεχνικόν πολιτισμόν όπως
αί Η.Π. της Άμερνκης, λέγω τε¬
χνικόν διότι άπό απόψεως τοϋ άν-
θρωπκττικοΰ πολιτκΓμοΰ δέν ύοτε-
ροΐτν άπό τίνων άπόψεων.
ι ΔιιατΙ λουΐόν είς χώραν τόσον φι¬
λελεύθερον δπου ζή καί εΐύημερεΐ
τόση πανσπεριμία 'Εθνών δνευ ού-
δεμιάς διακρίοίεως εντοπίων Άμερι-
κανών καΐ ξένον, δπου έκτι,ιαται
πάοα άξία, διατί λέγω νά τίθενται
έν κατωτέρα μοίρα. οί ουστυχ·είς
μαύροι Άμερικανοί πολίται, στρα-
τευόμενοι καΐ φορολογούμενοι ώς
είπον; Δεοομένου μχίλιστα δτι μετα-
ξύ αυτών υπάρχουν καΐ πολύ δνα-
κεκρ^μμενοι είς τα γράιμματα καί
τάς επιστήμας; Ή μεγαλη μάζα
αυτών λέγουν, είναι ύποανάπτυχτη.
Ποΰ δγκεινται αί χριστιανικαί ά-
ρεταί τάς οποίας δΐιδάσκουν τόσαι
έχατοντάΐδΐς πώστορες; Διατί οί
τόσοι ίεραπόστολοι οί άποϊοι μέ
χριστιανικόν ζήλον καί αυτοθυσίαν !
περιτρέχουν τάς άπολιτίστου; χώ¬
ρας; διά νά κηούξονν είς τούς ά-
γρίους τό Ευαγγέλιον τής Αγάπην,
δέν ένδιαφέρονται καί βιά τοϋς έν
τή χώρα των «ά γ ρ ί ο υ ς» Διατί
βλοι αύτοι, πάστορες, Ίεοαπόστολοι
καΐι δνάφοροι, άλλοι πού άποτελουν
μέληχριστιανιχών καί άνθοωπιστι-
κων σνλλόγων, βέν ώψοΰν την φω¬
νήν των διά νά τεθή τέρμα είς μίαν
κατάστασιν ποΰ αποτελεί Ενα μέ¬
γα μελανόν σημείον είς τόν πολι-
τισμον μιάς χώρας, ποϋ δικαίως
διεκδικεϊ την Ήγεσίαν τοϋ Κόσμον.
Διατί, ώς είπον είς τάς Μονσουλ-
μανικάς χώρας αί οποίαι, ύστείοονν
άπιό πολλών άπόψεων των χριστια->
νίκων, δλοι οί πολίται, λευκοί καΐ
μαϋροι νά τυγχάνουν Ισπς; μεταχει-
ρίσεως καί νά μή γίνεται τό Ιδιον
και είς τάς Η.Π. της, Άμερικής;
Διατί η Δικαιοσύνη νά 6χη άλλα ιμέ
τρα καί σταθμά ιδία τούς μαύ-
οους καΐ νά τούς φέρεται τόσον
σκληρά;
Καί 'έπειοη Ιάφορμη διά τό πα-
οόν δρθρον ελάβομεν άπό την
σκληρόν καταδίχην τοϋ δυστυχοθς
παράφρονος Ντοιουΐ Άαοών, τολ-
μώμεν νά εκφράσωμεν την ευχήν
&τως ό (Εξοχώτατος Πρόειδρος των
Η.Π. κάμη ιμία καλή αρχή μετρι-
άζων τή(ν ποιντνν τού.
ΕΚΕΙΝΟΙ ΠΟΥ ΜΑΣ ΦΕΥΓΟΥΝ
ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΙΑΣΟΝΙΔΗΣ
(1885 ■ 1959)
Τοϋ συνεργάτου μας κ. ΞΕΝ. ΑΚΟΓΛΟΥ
χή τού 1918 καΐ μέ τίς προϋ—ο- ι γραψική τού ίκκληση πρός την
θέσεΐς πού βημιουργήθηκσΛ» γ·ά Κυβέρνηση:
ΒΤΖΑΝΠΟ-
Μιά φωτεινή, μιά άδρή, μιά έ-
πιβλητική μορφή τοΰ ττροσφυγικοθ
κόσμου ϊξέλιττε. Μιά ψυχή δλο
φλογα και οΤσθημα, μιά ψυχή
δοσμένη δλη στό Έθνος, άφησε
άφησϊ τα έγκόσμια καΐ άγνη, ό-
λόλευκη, &<ητιλη καΐ άμόλυντη, ά- , ττοδήμησε γιά ττάντα κοντά στόν Ι Πλάστη της. ΓεΛ^νήθηκε ό Λεωνίδας Ίασον!· δης στό Κοτύωρα τού Πόντου. Κο>
τσγωγή τής οΐκογενείοος τού άττό
την Πουλαντζάκη, σττου διδάχβη-
κε τα πρώτα γράμμοττσ. Άπόψοι-
τος έττειτσ. τού ττεριώνυμου Φρσν-
τιστηρίου τής Τρτχττεζούντας, σν-
νέχισε τίς άνώτατες σττουδές τού
στή Μομική Σχολή τοΰ Πανεττισττι
μίου στήν Κωνχτταντινούπολη, «αί
κατόπιν ηκολούθησε πολιτικές και
κοινωνικές έτηστημες στή Γαλλία.
Ή έπιστη,μσνική, έθνική καί
κοινωνική τού δράση είναι συ-
νυφασμένη μέ τα κοσμοϊστορικά
γεγονότα γιά την 'ΕΞλλάδα κσΐ δ¬
λη την θΛΐθρωττότητα των τελευ-
ταίων πενήντσ έτών τού αΐώνα
μας. Στήν Πόλη, στό Βατούμ, σέ
δλες τίς τταροικΐες των *ΕΞλληνο-
ττοντίων τής Νότιας Ρωσίας 6ισ>
δραμάτισε -ρωτοιτορισχό ρόλο
πραγματικοθ έθνχχττοστόλου, Ιδίως
' κατά τα χοόνιο υβτά. τΛ« Α,.—~^
ες πού βημιουργήθηκαν γά
σύσταση Άνεξάρτητης Δημοκρατί¬
ας τοθ Πόντου. Στήν άγια αυτή
ύττόθεση άφιέρωσε τόν καλύτβρον
εαυτόν τού, μέ δλο τόν γνώριμο
ένβουσιασμό και τόν έντονο έθνι-
κό τταλμό πού χαραχτήριζε την
Ιδιοσυστασία τού άνδρας.
Μετά την έθνική συμφορά τού
1922 καΐ την όριστική διαψεύση
των ώραίων όραματισμών καΐ έλ-
ττίδων, κοτέρχεται στήν 'ΣΞλλάδα,
κοττβδικαισμένος σέ θάνατο άπό
τα Κίμαλικά Δικαστήρια Άνεξαρ
τησίας γιά την έθνική τού δράση.
*Ι—Ι «Έττανάστασις τοθ 1922», ό
ΐδιος άρχηγός της άείμνηστος Ν.
Πλαστήρας, άναγνωρίζει τή δρά¬
ση, ττ^υ προσφορά καί τίς άρε-
τές τού, και τόν διορίζει Διευ-
θυντη Περιθάλψεως. Προσφύγων
στή Γενική Διοίκηση Μακεδονίας
τό φθινόπωρο τοϋ 1922· Μέσα
στήν τιτάνεια τΓροσττάθειά τού,
μέσα στή φρίκη άπό τή δυστυχία
και την άτΓΟγνωση μέ τα κύματτα
των άνέστιων καί στερημένων των
πάντων θυμάτων τής Μικρασιοττι-
κής τραγωδίας, ό άε!μ·Λΐστος Λε¬
ωνίδας μέ τή σθεναρή παρρησ-ία
«ΚορυφάςΌλύμπου ά-
θάνατοι θεοί ε ύο-
χ ο 0 ν τ α ι, ττρόποδας
δ'αύτοϋ πρόσφυγες
λ ι μ ώ άπόλλυνται»!
Μέ τις έκλογές τοϋ Δεκεμβρι¬
ού 1923 ,μττοίνει στήν πολιτική
ζωή τού τόττου κάτω άττό τό έμ-
6λημα τού 'ΕΞλευθερίου Βενιζέλου
καί έκτοτε μένει ττιστός στήν ύ-
ττηρεισία τής «μείζονος 'ΕΞλλαδος»
σά βουλευτής και κοετ' έττανάλη-
ψιν ύπουογός καΐ Γενικός Διοικη-
τής Βορείου 'ΕΞλλάδος, άσάλευ-
τος στΐς Τδιες δημοκρατιικές έπάλ
ξεις τοθ Κόμματος των Φιλελευ-
θέρων στήν έκλογική περιφέρεια
Θεσσαλονίκης. Άγωνιστής μττε-
οχχλής, μέ ήθος καί χοοροχτηρα,
μοχρυά άπ' τούς κομματικούς σαλ
τοοδορρσμούς των τελευτ α ί ω ν
καιρών.
Στό μοχρό διάστη,μα τοΰ δη¬
μοσίου βίου τού ττολιτεύθηκε πάν-
τα μέ άκρα εύσυνειδησία καΐ άνι-
διοτέλεια. Κ' έξυττηρέτησε μέ ζή-
λο, μέ ττροθυμία κ* ένημερότητα
τα γενικά συμφέροντα τού τόπου
γ μφέρ
καΐ τού λαού, σάν
όπου
-ρότι~ο Ύ-
ΙΜ-
ΠΡΟΙΦΥΓΙΚΟΙ ΚΟΣΜΟΣ
ΞΕΝΑΙ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΙΣ
ΜΙή ΕΠΙΙΤΟΑΗ ΤΟΤ ΣΤΛΑΟΓΟ! υ ΟΡΟΟΙΙυΓ. ΚΕΡΑΤΣ1ΪΙ1ΟΤ
Πσρά τοθ τοπικοθ Συλ>6νοι>
'Η «ΠρΑο^ος» απεστάλη ή «ά
Τ»θι έπστολή Πρό την Δ)νσιν
ττ*κ 'οημιρΐβος «Δή 6τη>» Ιν
ταΓθι.
νξιό-ιυβ κ Δ
Πορα«αλοΓμ· ,
τε την ι»γ·τ> τέρω ε*ιόψ ϋθιν, ίτΐι
όν κρβο'"ς κο< ψ-υ^οθί κστο χωρ σεώς σ< τ, Ον μή ίσ-εμμί ν ής ο,αστρεβλΔσί'Ή της ά»η θείας |κ μίροΐ' οας, διότι, δ >
λως ΘΛ ιΟο»θώμεν είς την Λι
©Λριθ'ον θεόν, ύτΐβΓπυυ'6με
ν οί '!)< αληθεΐα' ν ο γ β κ»ό μη<ύσωμεν, διά τΛν ·>6σ°>ν κα
ταφώρακ οιοστρεβλωθβ1σον
πραγματικότης.
Είς τό ότι· άο 39)ό)27)7)19'9
φθλλον τίς *Ρφημ*ρ(*^ος οο
καΙ υπό ι6ν τ(τ>ον «Μΐα ττορό-
λογος ττροσωττιπή λ<τιβε"ΐς *ο· τώ τοθ κ.' ΑλιπρΟΛ η-Κόμνοιτ ΆνητΐολΙτελυσιν διά την Ά* κ τιβλΐτευσιν», καταχωρείται 5η μοσΐβιμα δτι εγένετο τιροσωπι χή ίιΐΐβίσκ, κατά τοθ 'έοχω τάτου 'ΥφοτουργοΟ Οίκον ομι κων κ. Δημ. 'Ανιττράνη. έ φ, τοιοθτον τι, ού μό όν 'έν *λε χβη, ο£5'8 συνεζητήθη ού'β σ«ι ωΛΟς οπηνΐχθη κπτα την οό· σ«βψιν ι"ς 2317)1953 καΙ κα*ά «λήξιν, πρου ά*«σβ ε(( τιάντατ ή τοιοΰτη ψ?υ Α' άναλτ,θής καΙ σΐ'κοφβΛΤΐκή Αν θέλετε, κα ταχώρ σΐ', καΐ 6ι* > ό ό. παρα
κολεΐοθε, ϊΐτ την οθθαρεΐ άνά
κλήσιν καΙ διόψ υ 'ΐν τοθ »ατα
χωρηθίντις δημοοιείματθο, βιό
Τι, Φαίνετοι, βτι οεϊτ κάνετΐ
»ράνματι ·6ριβιν
"V
άνηποΜ
τευβιν κοΙ ουχί οί 6ιοικο·"ντ|ς
τον Σύλλογον, ςΐτινε', Γθδεπο
Τί ήΐκησαν άντιπολΐτε,υσιν, βιο
την άντιτιοΜτβυβΐν ά φού ούΐες
Ικ των μϊλ?ν τής Διοικήσεως
(ΤσιοΙβηζ, Τελώνης καΙ Μ&0
σιάδης), οόδί > Οξιν £—Ι κυβερ
ηη*ων καΙ πολιτικήν θεμάτων
Ι*αν«ν, ανεξαρτήτως τοθ βτι,
κατά την οόσκιψιν τής 23)7^59,
δίν παρευοίσκοντο μόνον Δή
μοτικο( ίύμβουλοι τής Σιμπο-
λιτε,όσεως, άλώ καΙ Σΰμβουλοι
τής Αντιπολιτεύσεως καΙ μάλι-
στα πλείονες ΔημοτικοΙ Σόμ
βουλοι τής Αντιπολιτεύσεως.
ΛυποόμΐΙα. διότι, τό δημο
, σίευμά σας ιΐναι ώ—* άκρου είς
Ακρον αναληθές, άνακριβές κσί
συκοφαντικίν καΙ μει&νει τδ
κθρος τοθ φύλλου, τιοο έκπρο
σωττΐΐτε, κρΐμα οί βοό έδεΐχθη
μέν λίαν φιλό·ρονες καΙ διαχυ·
Τΐκοί, τόσον πρός τό πρόσωπον
οας, όσον κοΙ «ρίς την Ιφημε
ρίβα σας, «ο ο μ έ την άλόγι
σ»ον *α ακατανόητον τή
"αι, ζημ ώνετε Ι>6γ «αί την ί
Φηυνοιοα σακ, π ύ άεμίνουεν,
βν βχι ομ·οο>ηψίϊν, του'άχ·
άντχήν —ρ6ς την άλΓ·
Κσι ή Α'Λθϋα έν ΐΓροκειμίνω
ί|ΐο ή κ^τωτ^ρω ;
Ρκ των όυιλητΦν μόνον 'ίΌ
κ.κ ΆντωΜθΛττ· κοΐ Κον ό
ι ■ λοθ ανεφέρθησαυ ιΙγ τή
υβίοιησιν καΙ ττν 'Ρξοχ—'α
όν Ύφοηουρνόν κ. Λημ. ·Α>|
Λ κα1 δ Ι> πρωτθί Ιζό
ύ^ερ ο <·όντως την ά Κ Ο ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ ΠΟΡΤΕΡ ΛΕΓΕΙ ΟΤΙ Ο ΑΐΖΕΝΧΑΟΥΕΡ ΑΝΑΓΝΠΡ1ΖΕΙ ΤΗΣ ΥΠΕΡΟΧΗΝΤΗΣΡΠΣΙΚΗΣΘΕΣΕΟΣ ΑΠΕΡΡΙΨΕΝ Ο ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΣ ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΗΝ ΙΔΕΑΝ ΠΕΡΙ ΠΡΟΣΚΛΗΣΕΩΣ ΤΟΥ ΤΣΟΥ-ΕΝΛΑΐ ΕΙΣ Η.Π.Α. βρ νοι ώτ κσί ττΊν ν' ν. 6πό Τι*ν - Καρομ-'νΐτϊν >'ΐ(ϊίρνήσε<'ίς. ο δέ *εότεΓ0<·. Ιπλιζε τό ίγ«ώ ιιον οθ ». 'ΥψυηουρνΓΌ, διά τό ίν τΐς οκαασβ . ς, καταλή£σο 8τι τό "Ερνον τοθ κ Άλιμπραντη τορνιλλΐζε τοι υπό πσρητγόντβν, έχ6ντοι>
»Λθι λόγον νά σαμττοτσ.! ϊταΐ ή
Προσφυγική Άτοχστάσ'σσις.
Αό»ή, δυοτιχΛΓ, βιό σβς κ
Διβυθυ τα ιΤναι ή ■"ρπνματιχό
τητ κσί ή μόχη αλήθΐΐο· τβν
δισμριφθίντων κοΙ λίγθ^ντων
ίν τή σοσ»/ψ»ι ττ*ς 23 7ι59 κα)
συνεπωο, τιβσα δλλη έρι.ην«Ισ,
ναταχώμισις καΙ κοινολόνησκ
ϊύρΐσ<ε'αι ίν Λιαστάσβι μβ τ*ν αλήθειαν, την όποΐπν οίον κα ΚΓβοθλωο ^ιεστρίψττε. φρο >τθντετ 8γι Λισ τοιοότης άρ-
ιιιτρέντου μεθόδου, «θά τρσΒοό-
σατϊ» τό οχοινΐ τοΓ κ. 'Υφο
ποιιρνοθ, πσοουσηζόυενοι, εΙ< ΤοΓτον θ*τμό( (III) φ λος καΙ Ιπιδίζιος !ΐ|; ουνήγορος, διά νύ Τθχβτε σχ τικης 4ν»εχομίνως άντιπσοοχης καΙ ιιρβσοχή . Ό θ(όο, βμως, νά φυλάξη τόν κ. 'Υφυπουργόν, άηό τ* τοιους φΙλουΓ, Βιότι, οηοιοτ ϊ χβι τΙ'θιουτ Φ'λουττΐτ'ύς θ|λε τΓύς ΙχθρΓύς καΙ ξβρ^τε, τ' Χ^ει μιά σοφή λοΐκή «αροιμΐα : θβέ μου, φολαζ* μου άνό τοό άσηό 0ους φΐλους μου, γιατ τοος εχθροθς μου τούς γνω Ρ·ζ- Πεπεισμένοι δτι θά τοχωμεν τής αΐτουυένης καταχωρΐσεως καΙ διαψόσεως. ΔΙΑΤΕΛΟΥΜΕΝ Άναμένοντες την σχετικήν κα ταχώρισιν καΙ οιάψβυσιν ΈντολΒ ΔιοικητικοΟ ΣυμβουλΙΌυ Ό ΠρόεΒρος ΖΑΦ. Π. ΤΕΛΩΝΗΣ •Ο Γεν. Γραμματεύς Χ. Γ. ΤΣΙΡΙΔΗΣ ΦΗΦΙΣΜΑ ΤΗΣ ΟΜΟΙΠΟΝΔΙΑΣ ΚΑΤΟΧΟΝ ΑΝΤΑΛΛΑΞΙΜΟΝ ΑΣΤΕΓΩΝ ΒΟΡΕΙΟΥ ΕΛΛΑΔΟΣ Έν θεσσαλονίκην σήμερον την 26ην τςθ μηνός Ιουλίου 1959 Ι τους, ημέραν Κυριακήν καΙ ω ραν ΙΟην τι μ. συνϊλθοθσα είς Ικτακτον συνεδρίασιν ή Όμο οπονδ α Κατόχων ΆνταλλαΕ,Ι μων καΙ Άοτίγων ΒορεΙου Έλ λαδος άκοόβανες τοθς εΐσηνη- τός καί διοφόρους όμιληχάς μ* θίμα συζητήρβως «Ή ατι· εΰ θείας ίξαγορα των ΟΙκυίτέδων ότι ό των Κατόχων, κατόπιν τοθ ψηφισθέντος Ν.Δ. 3713)1957 Άποφασίζει 1) Ή χρεωσις των κατβχομέ νων οΐκοπίδων νά γίνη μβ την τιμήν κατά την χρονολογίαν τή/: καταλήψεως τοθ οΐκοπέδου παρά των κατόχων γηγβνών καί προςφόγων. 2) ΤροκοττοΙησιν των άρθρων 7 «ορανραφος 1 καί τού βρ θρου 11 τιαράγραφος 1 τοθ Ν. 37Ι3>57 διά τής φ·αστικί|ς διοβ
θώσεως ο ό (ών «Δικαίαν καί *ξ
Τσβυ κατά τό Γυ»«τόν κατανο
μην των ναραχωρευμένων οί
κοτιέδων Ινα καλόπτη τάς στοι
χειώδΐις στεγασικάς ανάγκας,
ή δέ πσραχωρουμίνη Ικταβις
νά μή ΰπ«ρρα(νη τα 250 τ μ.
3) Την απλοποίησιν τίς δια
δικασΐος & ύ την παροχήν ο
ποδεικτικων στοιχεΐων τής Ι&ιό
τητος τοθ άναποκατοστάτου
ττρόφυνος Τ ο μή τολαινωροι ν
τοι ά δι κως οί δ κα'Ούμβνοι (εί
ϊυαιόν δι* ενόρκου ΒΒώ
4) Την λΡψ ν βΙΑικτ^ς διατά¬
ξεως & ά τή μή χρεωσιν των
κοινοχςήστων χώ(.ων ι(ς τούς
κατόχ<·υς καΐ δοος χδροι θα ηροκι ψη έκ τής ρυμθτομήσεως καθ ο ι ή χρέα,σις έπιφέρει «ροστρ Ρά<, μετ ξο Κατόχων κοΙ Δημων κοΙ Κοινοτήτων. 5) Την μή αναζήτησιν τιεραι τίρι μ.σθωμάτων χρήσεως Άν ταλλαξιμι>ν Οΐκοτιε^ων, καθ* βτι
Τώ καχοβ η§ε»τα ΰπερκο>ό
τι νούν την οξΐυν των οΙ-οττ!(ω .
6) Την ά,α.ληοιν τω &.Δ
των κυραοαντων τος άττ< φά κάρα τη. τει*ς Κοινοτη *ο Συ κεθ-ν Ιφ' δοον απεδέχθησαν ανταλλάξιμοι και καιαβαλ/ ιται β .ά (ευτεραν φορο ή αξ α τού των (σχετικόν άρββον 20 παρ. β Ν ι. 37.3,195/) λεύσεων, Πέθανχ φτωχός! "Αρθρα καΐ πραγματεΐες τού μέ θέματα ττολιτικά, κοινωνικά, έθνικά καΐ Ιστορικά, κυρίως γιά τόν Πόντο, Εχουν δημοσιευθή κατά καιρούς στόν ήμερήσιο καΐ ττεριο δικό τύ—ο, Ιδίως στόν «Προσφυ- Φΐκό Κόσμο» καί στήν «εΕλλάδα» τοθ Λονδίνον κατά τα έ"τη 1939 — 1944, δταν βρισκδτανε στήν Αγγλία καΐ άκολουθοθσε σττου- δές στήν Όξφόρδη, ώς καΐ στά λαογραφικά περιοδικά «Ποντιακά Φύλλα», «Χρονικά τοθ Πόντου», καΐ «Ποντιακή ιΕστία». Σχεδιάσαμε, ττρόχειρα έδώ ττσυ βρεθήκαμε, νά δώσωμε μίαν άττλή Οχιαγραφία τής φυσιογνωμίας καί τής ττροσφοράς τού αειμνήστου Λεόνίδα Ίασονΐδη. Μά κοντά Οτήν άδύναμη τούτη φωνή μας άν- τηχει καΐ θ' άττηχεΐ γιά παντο τή βροντερή φωνή τού τό «Εθνι¬ κόν Συμβουλιον των Ποντίων» άπό τόν Καύκασθ, τό ε£λλην·,κό Κοι* νοβούλιο, δλη τ Βορίινή Ί*λλάδα. Γιά νά θυμίσουν τίς άγορεύσεις τού, τους ίθνικους κραδασμούς, τόν ττόνΌ, τόν -ττλτιθωρΐικό σνιβι-' σθηματισμό μέ την βαθυτβτη άν- θρωπιά, την άσίγαστη νοσταλγΐα γιά τίς άλτισμόντΐτες ττατρίδες, την έλπιδοφόρα αΐσιοδοξία. ΟΙ ττρ-όσφυγες κβΐ οί Πανέλληνβς, οί κατατρεγμένοι τής μοίρας καΐ οί άδικημένοι τής κοινωνΐας, θά τόν εύγνωμονοθν κ«1 θά ύμνοΰν την αρετήν τού. Κ' ή μυρωμένη Άττι- κή Γη άγκαλιάζει καΐ θά φιλοξε- νεΐ μέ στοργή τό έκλεκτό τέκνο τοθ ΆκριτικοΟ Πόντου. Κββάλα, 31)7)1959 7) Διά την Νομοβετικας ροβ μισιν τής άποκαταστάσεως τβν ιΐαρατιηνματοόχων Κ. Τούμπαι διά τής χορηγήσεως είς τοό τους των κατεχομένων οΐκοηέ δών ήτοι «λήρη στβγασιν των 400 οΐκογενειων. Διά την εφαρμογήν των Ανω ψηφ σθβντων, τό Συνέδριον & ποφασΐζει την συ>κρότηαιν 5
Μβλοβς {κ Βουλευτών Διακομ
ματικΗς 'Επιτροπής ββσσαλσ-
νίκης ήτις καΙ νά βΐσηγηθί, τή*
ψήφισιν των σχετικών διατάξε-
ων παρά ττ|ς Ίζπιτροπής Έξου
σιοδοιή^βως καθότι πρόκειται
πβρΐ κατεπει>ούοης φύσεως ύ
ποθβσεως έΦ 6·ον ήρξατο ή
Ικδοσις άποφάσβων παρά τής
Δ Α.Π. θεσσαλονίκης περΐ ηα
ραχωρήσ^ως βΐκοπΐδων.
Ό Προΐβιάμίνος
τοθ Συν(&ρ("υ
Β^Σ ΝΙΣΤαΖΟΣ
'Λκριβες Αντίγραφον
Έκ τοθ Γραφβίου τί|ς
Ο.Κ.Α.Α.Β Ε
ΕΝΔΤΑΦΕΡΟΥΣΑ
ΕΙΔΟΠΟΙΗΣΙΣ
Διά τα Μέλπ τοθ οΐκοδομι
κοθ Συνβτσ ριομοθ «ΝΕΑ
ΑΙΟΛΙ2»
Ό έξαετή σκληρός σΛώ"τών
όττό οόΐθσ'έγσ^ιν > ΙθΛΕΩΝ
εΐοήχθεν π·ίο Ιπειτα άπό τό
σατ. Βιακυμάνΐει. είς την τελεία
τοΐαν τού φόσιν.
Δ ότι 4<ιε τή' 27-7-59 ή Ύ •πηρεσΐα ΟΐκιομοΟ τοθ 'Υιιουρ ν?1ου Συγκοινωνίαν κοΐ Δημο γ [ών "Εργων δ εβ β Όε βρός το Άνά'ίτορα τι* β/κριτι«όν διά ταγμα τοθ Ρ»μοτ·ΊΐΐκοΟ Σχι ϋΐου τής υπο οΐκοδ μησιν Πό λεως των Κυ ών. Λ ν ιΐ Δ ό υ οον 'Αττικήί κρ'"ι ύβογροφή όπό τή. Α. Μ. τοθ ΒοσΛ.α κοΙ τή· *ν συν.χεΐςχ δηα· σιεό- σεω. τοΰτΓυ *1ς την Ειφημβρι 6α τής ΚυΒβρ ή -εα^ Σ. Ν. ι ΟΜΝΗΝΠΣ ΣΥΝΕΛΕΥΣΙΣ ΠΡΟΣφ.ΠΚΩτ 2ΥΛΛΟΓΩΝ Την προσίγή Κυριακήν 23η Αύγοΰστου 1959 καί ώραν 10 ττ.μ, είς τή·; αίθουσαν τοθ Κι νημοτονράφου ιΟΛΥμ^ΙΑ· Δραπβτσώνας όβό' Άναττοό σεως άρ. 13 |θά βρανματοπο η· θή ή Γβνική Συνέλευσς τω μβλ&ν των Συλλόγων ΠρΓσφΟ γων Δραπετσώνας καΙ ΣταθμοΟ ΛαρΙσης καί Περιφερείας Πει ραιως. Έκ τοθ γρσφιΐου Ο ΑΦΡΟΔΙΣΙΟΛΟΓΟΣ Α. ΓΡΗΓΟΡΙΑΔΒΣ Δέχεται Βηλσρα 7 πλατεΤο Αγ. Κωνσταντίνου ('0· μόνοια) 9—1 καί 4—8 μ. μ ΤηλέΦ. 526,387 τέ) Δι«υ·ν-τκ ΣΩΚΡ. Χ. ΖΙΝΑΝΙΑΗΙ Ν. ' ΣΕΡ. Χ. ΠΟΛΑΤΟΓΑΟΤ Κνβε-ιΑν 71 ■*>*-
ΟΥΑΣΙΓΚΤΩΝ, 13.— Ό δη-
μοκρατικός βοι/λει/τής κ. Πόρτερ
εΐπε χθές, δτι ό πρόεδρος Άϊζεν-
χάουερ άναγνωρίζει δτι ή πλά-
στιγξ κλίνει ήδη πρός την ττλευ-
ράν τοθ κ. Κροΰστσεφ.
Ό δουλεντής εβεβαίωσεν, δτι
ό πρόεδρος κ. Άϊζενχάουερ άπέρ
ριψε την Ιδέαν ττερί προσκλήσεως
είς τάς Ηνωμένας Πολιτείας ,^ιθΰ
άρχηγοθ τής κομμουνιστικής Κί-
νας κ. Τσου Έν Λάϊ. 'Ο κ. Πόρ¬
τερ διετύπωσε την Ιδέαν αυτήν
τάς τελευταίας ημέρας είς δήλω¬
σιν τού, καθ" ήν θά ήτο έττίσης
χρήσιμον νά δεχθοθν αί "Ηνωμεναι
Πολιτειαι καί τόν Τσού Έν Λάΐ,
δπως τόν Κροΰατσεφ.
Ό ττρόεδρος είς έττιστολήν τού
πρός τόν κ. Πόρτερ τοΰ κατέστη¬
σε γνωστόν, δτι δέν θεωρεΐ εύ-
κταΐαν την στιγμήν αυτήν μίαν α¬
ναγνώρισιν τού καθεστώτος τοΰ
Πεκίνου.
10 πρόεδρος ετόνισεν, δτι ή
Άμερική πρέττει να συνεχίση 6ναν
τι τής Λαϊκής Κίνας την Ιδίαν
πολιτικήν πού άκολουθεΐ σήμερον.
ΒΟΝΝΗ, 13__Ό επί τοθ Τύ
που γραμματεύς τοθ ΑευκοΟ ΟΤ-
κου κ. Χάγκερτυ αφιχθη, σήμερον
τάς πρωϊνάς ώρας ενταύθα δπως
έποτττεύση επί των ττροετοιμασι-
ών διά την επίσκεψιν τοΰ Αμερι¬
κανόν προέδρου κ. Άϊζενχάουερ,
ό οποίος θά φθάση είς Βόννην την
27ην Αυγούστου.
*Ο κ. Χάγκερτυ θά άναχωρήση
τήν έσττέραν διά Λονδίνον καί Πα¬
ρισίους.
Έκπρόσωττος τής άμερικανικής
ττρεσβείας είπεν, δτι οί εΐθικοί α¬
πεφάνθησαν σήμερον, δτι τό άε-
ροττλάνον τοΰ Άμερικανοϋ ττροέ-
δροιο «Μπόϊνκ 707» θά δυνηθή νά
ττροσγειωθή είς τό αεροδρόμιον
Βαχέν τής Βόννης. *Υ—ηρχον αμ¬
φιβολίαι τινές, μήττως οί διάδρο-
μοι τοΰ άεροδρομίου αύτοΰ δέν
είχον τό ατταιτούμενον μήκος.
Ό έκττρόσωπος προσέθεσεν, δ-
τι 300 περίπου άνταττοκρηαΐ ε¬
φημερίδων καταφθάνουν διά νά
τΓαρακολουθτνσουν τάς συνομιλίας
τοΰ προέδρου Ά'ιζενχαουερ μέ τόν
καγκελλαριον Άντεναουερ, αί ό-
ποΤαι θά διαρκέσουν μίαν μόνον
ημέραν.
Όγδοήκοντα Άμερικανοΐ δημο-
σιογράφοι θά έλθουν είς Βόννην
την Ιδίαν ημέραν τγόΟ θά φθάση ό
πρόεδρος Άϊζενχάουερ.
ΠΑΡΙΣΙΟΙ, 13.— Ή εφημε¬
ρίς «Ωρόρ», προβλέττουσσ δτι κα-
τά τάς συνομιλίας Άϊζενχάουερ -
Άντεναουερ θά γίνη συζήτησις
κσι περί Βερολίνου, γράφει, δτι
ή Γαλλία, ή Μεγάλη Βρεταννία
και αί άλλαι χώραι τοΰ άτλοτντι-
κοΰ συμφώνου έχουν τό δικσίωμα
νά είπουν, δτι τό ζήτημσ. τοθ Βε¬
ρολίνου δέν είναι δυνατόν νά δι¬
ευθετηθή έρήμην αυτών. Ή εφη¬
μερίς ιέκφράζει την ευχήν, δτι ό
στρατηγός Ντέ Γκώλ θά πείση
περί τούτου τόν Αμερικανόν πρό¬
εδρον. Ή εφημερίς «Φίγκαρω» δέν
άναμένει πολλά άπό την σχεδια-
ζομένην συνάντησιν Άϊζενχάουερ
- Άντεναουερ καί προσθέτει : «ΑΙ
δυνάμεις, αί οποίαι χαρακτηρίζον
ται ώς Ιμττεριαλιστικαί καί κατπ-
ταλιστικαί, έχουν νά χάσουν τα
πάντα, εάν προσφέρουν τό θέαμα
διενέξεων, ένω θά κερδίσουν ττολ-
λά, εάν δείξουν δτι είναι ηνωμε¬
ναι, Ισχυραί καί άτΓθφασιστικαί
είς τάς ά-6ψεις των». Ή εφημε¬
ρίς καταλήγουσα —αρατηοεΐ, δτι
τό έρεισμα τής είρήνης καϊ τής
ελευθερίας είς τόν κόσμον είναι
ή άτλαντική συμμαχία καί ό κ.
Κροΰστσεφ δέν άγνοεΐ τουτο.
ΛΟΝΔΙΝΟΝ, 13.— Ής εγνώ¬
σθη, ό πρόεδρος κ. Άϊζενχάουερ
καί ό κ. Νικήτα Κροΰστσεφ ττροσ-
εκλήθησαν νά εμφανισθούν είς τό
διεθνές πρόγραμμα τηλεοράσεως.
Έττίσημοι προσκλήσεκ, άττεστάΛη
σοτν πρός τούς δυο πολιτικοθς άν¬
δρας μέσω των έν Λονδίνω ττρε-
σβειών των. Τάς -ροσκλήσεις α¬
πέστειλεν ή δρεταννική εταιρεία
τηλεοράσεως «Γρανάδα». Άν γί¬
νουν δεκταί αί ττροσκλήσεις, τα
προγράμματα θά καταρτισθούν
κατά την διάρκειαν των συναντή-
σεων τοΰ προέδρου Άϊζενχάουερ
και τοΰ κ. Κροΰστσεφ καΐ θά δι-
αβιδασθοθν ταυτοχρόνως είς Βρε-
ταννίαν, "Ηνωμένας Π—ολιτείας
καί Ρωσίαν.
"ΠΑΝΑΓΙΑ ΣΟΥΜΕΛΑ"
ΣΥΝΕΧΕΙΑ έκ τής 1ης Σελ.
σκεψι τής Μονης έψτά φορές Ισο
δυναμοΰσε μέ Ενα ττροσκυνημα
στόν Παναγ ιο Τάφο.
·**
ΕΤττα ανωτέρω, δτι ή άναβίωσι
της Μονής Σουμβλά άποτβλεΐ «άν
θοφορία» πού μάς ύπάοτχεται δφθο
νο καρπό καί πλούσια συγκαμιδή
έθνοθρησκευτικής άναδη.μιουργίας
κα? άναπιλάσεως. Καί δτι ττερΐ αύ
τοΰ μάς έγγυάται ή θρΛική καί
λαμπρή Ιστορία της. Άλλά καί
κάττοιο &λλο γεγονός μάς παρέχει
•πλήρη καί άνε—ιφυλακτη την έγ-
•γύτκτί τού. Είναι ό τρό-ος, μέ τόν
όττοΐο σώθηκε ή Ιστορική ε!κ6να
που άτΓθτελεΐ άληθινό θαΰμα. "Ο-
ιταν στόν Πόντο τα πάντα κατέρ
ρεαν σέ ονντρίιμια καϊ όκόσιμος
άγωνιζόταν ττώς κα] ττώς νά σώση
μόνο τις Ψυχής τού, άδιαφορώντας
τελεία γιά δ,τι Ιερό και ,ττολύτΐιμο
εΤχί, οί μοναχοί τής Μονης εΐχαν
την ώραία Εμττνευσι νά τταραχώ-
σουν την εΐκόνα μέ μειρικα: δλλα ττο
λύτιμα κειμήλισ. Καί δταν ττιά κό-
πασιε έττειτα άττό ιμερικά χρόνια
ή αγρια θύελλα τής έθνικής μας
εκείνης ικατοιο-ροφής» μΤΓαΦέρθτ>-
κε στήν Αθηνά καί κλείσθηκε στό
Μσυσεϊο. Σάν νά εττρόκειτο μέ τή
λυτπγτερή αυτή πρ&ξι νά πιοτό—οί
ηθη ό θάνατος τοΰ ΠοντιαικοΟ €Ελ-
ληνιαμοθ καϊ νά ιέπτ ικυρωθη ή λή-
ξι τής άπτοσταλης τού!
Έδώ όφείλβται δόξα κα) τ«μή
ίττρώτα σ' έκείνους ττού τηρονόηο-αν
«αί ίσωσαν άττό βέβαιη καταστρο
φή ένα τόσο ττολύτιμο έθνικοθρη-
σχευτικό κειιμήιλιο, τή θρυλική ε(-
κόνα. Καί ε-ειτα £ξίσου και σ' έ¬
κείνους πού ττρώτα συνέλαδαν την
θαυμασία Ιδέα νά την ένθρονίσουν
κσΓπου στήν Μακεδονία, «άττάγον-
τάς» ττιν κυριολεκτικά ογγγο τό Μου
σεΐο καί έν συνεχεία καλλιεργών-
τας την Ιδέα τής άναβιώσεως τής
Μονης Παναγία Σουμβλά, ,μέ ά-
ποτέλεσμα νά Οψώνεται σήμερα ττε
ρήφανα ττάνω σ' ένα δράχο τοΰ
Βερμίου Ινα μεγαλόττρετΓθ ναΐδριο
με ένα £τΓΐ6λτγτΐΐκό μέγαρο ξενώνσ.
Λές καϊ στήθηκε έκεΐ έίττΐ τούτω,
γιά νά χρησΐιμευση σάν φαρός φεγ
γοδόλος, ό οποίος νά φωτίζη; τό
δρόμο, πού όφείλουν νά άκολου-
θήο-ουν οί επερχομένας γενεές. Και
ό διαβάτης στό άντίκρυσμά τού
θαρρεΐ ν' άκούη άττό την -λευρά
έκείνη κάτι παραινέσιεις «αί λό-
για σάν αύτά έδώ τού ΝίτίΙ:: «Βα
δίζετε ττάιντα στ' άχνάρια, δττου
ή πρώτη των ττατέρων· σας άρετή
περττάτηισε. Πώς θέλβτε νά άνεβή-
τε ψηλά, άν δέν άνέβαινε μαζύ
σας καϊ ή θέλτισι των ΤΓρογόνων
σας».
Άπτεδώ καϊ ττέρα ή 'Υπέρμαχος
Στρατηγός των 'Ελλήνων ά— οκτά
μέ την Παναγία Σουμελά καί δεύ-
τερο παρατηιρητήριο. Τό πρώτο
βρίσκεται στήν Τήνο γιά την προ-
.στασία καϊ φρούρησι τής Ελ¬
λάδος άττό θαλάσσης, καϊ τό δεύ
τερο οτό Βορρά γιά τόν ΐδιο σκο-
πό άπό ξτιράς, άπό κάθε έχθρική
εττιβουλή. Βαθμηδόν ή Παναγία
•Σουμ€λά άττοβάλλει την Ποντιαχή
της χροιά καί γίνεται προσκύνηιμα
Πανελλήνιο. Κάθε δεκοπτενταύγου-
στο ή βαθειά εύσέβεια τού 'Ελλιν-
νικοΰ λαοΰ, τοΰ φΐλέαρτου καί ττι
στου στά Πάτρια διοχετευεται κα
τα χιλιάδες τόσο πρός Βορράν, δ-
σο καϊ πρός Νότον. Καί είναι εύ-
τυχεΐς ιδιαιτέρα δσοι κατορθώνουν
νά ττανηγυρίσουν τό ΔίκοτΓενταύ-
γουσίτο στήν Παναγία Σου,μφά,
γιοττί θά ίδουν μέ τα δικάτους μά-
τια τόν καιρό τής άνθοφορίας, ττού
μνημονεύισαμε, όλοένα νά ιμεοτώνηι,
τό θαυ,μάσιο καρττό τής έθνικής
μας ένότητος. Έκεϊ δέν πανηγυρί
ζουν μόνο Πόντιοι. ΟΙ προσκυντ)-
τές συρρέουν άττό κάθε γωνιά τής
Ελλάδος. Γτγγενεΐς Παλαιοελλαβΐ-
τες καί Νεοελλαδΐτες καί πρόσφυ-
γες Μικρασιάτες «αί ©ράιοες.
Συνεορτάζουν κα; τταντγγυρίζουν
δλοι μαζύ προσφέροντας άσυναί-
σθητα διά τοΰ τρόπτου αύτοΰ ύψί-
στη ύτπ>ρεσ!α στήιν καλλιέργεια
τοϋ αίσθηματος τής έθνικής ενότη
τος καί στή δημιουργία τοθ νέου
τύ—ου " Ελληνος, άττηλλαγιμένον κα
τα τό δυνατόν τταλΑών έλαττωμά-
των'μας μέσα σέ ιμιά εΕλλάδα έ-
νιαία καί άδιαίρετη, καί ττού θα
ναι σεβαστή οτούς φίλους της καΐ
τρομερή οτούς έχθρόύς της. Ποίος
μΐπορεΐ νά αμφισβητήση τό μέγε-
θος καϊ την άξία αυτής τής άνα-
δημιουργίας καί αναττλάσεως τής
Φυλης;
Ή άττοοτολή δμως τής Πανα¬
γίας Σουμελά δέν τελειώνει στό
σηιμεΐο αυτό. ΕΤναι ΤΓροορισμένη
έκυκλοφόρησε
ό
ΟΛΗΓΟΣ
ΤΗΣ
ΕΛΛΑΔΟΣ
ΙΓΓΛΕΣΗ
ΙΔΡΥΤΗΣ + Ν. Γ. ΙΓΓΛΕΣΗΣ : 1900
τοθ 1957-58 59ον ΕΤΟΣ
# πάντοτε άνοτερος πάσης προηγουμένης
εκδόσεως.
# 6πό νέον μεγαλότερον διεθ Ας σχΐμα
Φ αρτιωτίραν τεχνικήν εμφάνισιν
0 μέ νλέον των 5Θ0 νέων έπαγγβί,ματικΛν
κατηγοριων.
# μ* τριπλασιες οελίδες ξε ογλώσσου.
Φ μέ βρβρα, μελέτας, οτατιστικάς, χάρτας.
# και την ΚΥΠΡΟΝ (αρχαί, γεωγραφ'α,
(οτθρΐα. ΐιαραγωνή, εμπόριον, βιομηχα·
νΐα, ίπαγγελματΐαι, έτΐιοτήμονες, τρά«ε-
ζαι, τΰπος κλπ. χάρτην).
# δέν άνήκει είς ουδεμίαν πολιτικήν ηαράταξιν, οβτι
λαμβάνει κρατικήν ενίσχυσιν καΐ δόν εισ.
# μόνον ή συμβοΧή τού έμβοροβιομηχανικοθ κόαμου τ»1ς
Ελλάδος είναι ή βάσις τής εκδόσεως μας.
# ποτε καΐ παντοθ Ινας όδηγός Ϊ4ν ιΤναι τίλειος, άλλ
Ιν «Ελλάδι, ό Όδηγός Ίγγλέση, ήτο, βΤναι καΐ θά εί-
ναι δ «λέον τέλειος των δσων εξεδόθησαν Ι) θά έκδο-
θοθν,
ΖΗΤΗΣΑΤΕ ΑΝΑΛΥΤΙΚΑ ΠΕΡΙ ΕΧΟΜΕΝ α ΑΠΟΣΤΕΛΛΟΜΕΝΑ Α Ο ΡΕΑΝ
*«· τούς «ΟΔΗΓΟΥΣ. ΙΓΓΛΕΣΗ» (τοχυδρομιχη ΟυρΙς «33
η _εληγι·>ργη 12) 'ΑΒήνας Κ.
νά συνεχίση τό ρόλο της καί έδώ,
δτως καί στήν τταλαιά της ττατθΐ
δα. ΈκεΤ στά δίσΒκτα χρόνια τοθ
Γένους κατήρτιζε τάγματα καλο-
γήρων καΐ Ιερέων καΐ τούς εξαίέ-
λυε στήν υπαιθρο νά έμψυχώνουν
τό ραγιά καϊ νά σφυρηλατήσοΐΛ/
την πίστι καΐ έιμμονή τού στά Πά
τρια. ΟΙ Ιερωμένοι αύτοι προσα-
γαρεύονταν άττό τό λαό «διδάσκα
λοι» καϊ εΤχαν τόσο μεγάλη έΐττί-
γνωσι τής άττοοτολής τους, ώστε
μ έ διάφορα μέσα, νουθεσίες μέ¬
χρις άναθέματος καΐ άφορισιμοΰ
καταττολεμαΰσαν τό ρεθμα τού έ-
κουσίου άφεΜληνισιμοΟ τοΰ Πόντου
διά τής άΒρόας μεΐταναιστείίτεως
τοΰ "Ελληνικοΰ οτοιχείου στή γει-
τονική καί όμόδοξτ) Ρωσία. Τόσο
ήσαν βεβαιοί γιά τόν άφανισμό
τους μέσα στό χωνευττγριο των δια
φόρων λαών της Ρ«σίας.
'Υττί) διάιφορες συνβήιοες σήιμ£.ρα
προδάλλει καϊ έδώ ένας τρομακτι
κός χείμαρρος μίταναστευσεως
στά τέσσερα σημεΐα τοΰ ορίζοντος
άπειλώντας την άραίωσι τού ττλη-
θυσμοΰ καϊ την ίρήμωσι τής ύπαι¬
θρον. Τόν κίνδυνο αύτό έ·π·εστ>μά-
νο;μ€ ττρό καιροθ καί ύπεδείξαμε
διά τοϋ Τύπου τόν τρόττο τής ά-
νασχέισεως αΰτοΰ. Ενπαμε, δτι ή
ϋπαιθρος £χει άτΓΟλυττη άνάγκη ά¬
πό Ιερεϊς μορφωμένους θεολογ ι«ώς
κα{ γεχοπτονικώς γιά νά ότγαΓπτ>ση
ό χωρικός τή γή τού καί νά άλλά-
ξη μορφή ή καλλιέργεια της χάρις
στό καλό κήρυγμα καί τό (παράδει
γμα τοθ Ιερέως.
Ή Παναγία τής Τήνου έχει ά-
ποφασίσει ττιά την Τδρυσι Άνωτέ
ρου ΈκκληισιαοτικοΟ Φροντιοτηρί-
ου, δττου θά μαρφώνωνται Τερεΐς θε
ολογικώς καϊ γεωττονικώς.
"Η Παναγία Σουμελά δέν άμφι-
βάΐλλομε, δτι μιά ήιμέρα την Τδρυ¬
σι μιδς τέτοιας σχολής, ί την προ
σττάθεια ττρός την κατεύθυνσι αύ¬
τη θά θέση σάν κύ,ριο σκοττό της.
Καϊ τότε π,ράγιματι δφθσνος θά εί¬
ναι ό καρττός καϊ —λούσια ή συγ
κομιδή τής άνθοφορίας τοϋ Πον-
τιακοΰ λαοΰ, πού άνέζησε στή νέα
τού ττατρίδα.
Πιστευομε ά~όλυτα στήν πρα-
γμάτωσι αύτοΰ τοΰ όνειρον μας.
Πρώτον γιατί ϋΕ ΟΕίΟ ϋΕ ΡΑ-
ΤΚΙΑ ΗϋΗαυΑΜ ϋΕδΡΕΚΑΝ-
ίΙΜ, Γιά την πίστι καί την πα-
τρίδα ποτέ δέν τΓρέττει νά άττελ— ί
ζεται κανεϊς καϊ δεύτερον γιατϊ
<Ή Ρωμανία δν άττέθανεν, άνθεΐ καϊ φέρει κι' δϊλλα». Αθηναι Ιούλιος 1°59 ΙΩΑΝΝΗΣ ΑΒΡΑΜΑΝΤΗΣ ΑΛΛΑΓΗ ΔΙΕΥΘΥΝΣΕΩΝ Τό έν Πειραιεί Δικηνορι κόν Γραφείον τοθ κ. Άβρ Κοντοτιούλ υ μετεφέρθη εΙ( την οδόν Βασ. ΚωνσταντΙ νού καΐ ΤσαμαδοΟ, τηλ*φ. 43.224. ΜΙΚΡΑΣΙΑΤΙΚΗ ΒΙΒΑΙΟΓΡΑΦΙΑ ΝΙΚΟΥ ΚΑΡΛΡΑ: "ΧΩΡΙΑ ΤΟΥ ΜΠΟΥΡΝΟΒΑ ΗΕ.Α1 III ΚΥΟΡΟΤ Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗ2 Δ1 Κ ΑΙ ΤΗΣ Β1 ΕΛΛΗΝΙΚ. ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ Έκυκλοφόρησε τό 39ον τεΓχος τής έβδ3μαδια(σς πολιτικίΐς κοΙ διπλωματικής επιθεωρήσεως «'Ελεοθε ρο· » τοϋ κ. Δημ. Πουρναρα, άφιερωμένον είς την επί¬ θεσιν των ουνθηκολόγων τοθ ΚυπριακοΟ εναντίον τοθ στρατηγοθ Γεαργ Γρίβα — Διγε^ή, ώς κοΙ είς τα πα- ρασ ήνια τή δ.αγραφομένη, συνμωοοΐας ττρός συγ· κάλυψιν τή· άντιΒράοεως «αί >ξε>έρσεως τοθ Κυπρια
κοθ κο( ολοκλήρου τοθ ΈλληνικοΟ λαοθ κατά τήΊ συ·
νιχιζομέης προοτιαθεΐας τιρος δριοτικίιν οτιοδοόλω-
σιν τή γ" ύπρου ΕΚ το 3Βον τει χος περιλα β* εται,
έκτός των αΛλων, ·,0 Ιυτορι^όν τής ά>α<ηρόί;8^ς τής Β' Έλλη »κής αημο^ρατΐαν κατά τό 1924, κα^ώ. κοϊ τωνδιαφωνιων τοθ Έλ. Βονιζέλου, Γ Καφαντάρη, Α. Μιχαλακοπούλου κλπ. πρός τ> ύς Α, Παπαναστασιου,
θ. Πάγκαλον, Γ. Κτνοόλην κ α. διά τό άναεύψαν μειά
την Μικροθιατ'κή-.ΚαταστρΓφν πολιτειακόν ζήιημα
είς την 'Ελλαδα Μέ τα εκοοθέντα φυ λάδια 76ον,
77ον καΐ 78ον τής π'ώτης πλήρους βνογραφίας τοθ
"τςλευθ Βενιζέλου τό Ιστορίαν τουτο Ιργον τοθ κ.
Δημ. Πουρναρα εΐοήλθ&ν είς 16 τελει,ταίο. στάδιον
τή<. δράσεων τοϋ μεγά^ου ττολιτΐκοΟ μέ ·ας ορομα τι»ό. λετττι μερείος της στάσεως είς τό ζήιηαα τής ΔημοκραιΙα καΐ τή' Β^σ>λεΙ <· την δή 11 εί μά¬ την προσεπάθησε ν α σώση 'ό 1923 — 19^4, έσπευσε 6έ νά ά αγνωρ(ση τή> ηαλι- όρθωοιν τοθ Γεωργίου Β'
άμέσως μετο τή άιιοτυχΐαν τοθ Κ'νήματος τοΐ Μαρ
τ(ου 1935 οαΐ δ (γον τΐί-ό τοθ θανά·ου τού. Γο τρΐα
τελευταία Ι ·τορι ώ ερ>ο τοθ κ. Δ'μ. Πουρναρα πω
λοΓνται ώ 4ζ.0ς : 1) «'τΐλείθ Βενζέλοζ», &0ο τόμοι
1056 σ λιΒω μεγαλου οχήματος, χορτόητοι 6ρχ. 230,
πανόοετοι 28 ι καΐ οερμοιόοεΐοι 3ΐΟ 'εικυ^λοφόρησαν
έτιΐσης είς φθηνοτέραι *κ&όσεις τα ιέσοαρο ηρωτα
τομΐδιά τού έξ 28 γ ε λ. ε<αοτον δρχ 15 καΙ 35 £β ιο· μα&ιοΐα τεόχη τού δ^χ. 6 8 αοτον 2) «ΧαρΙλαοτ, Τρι κ-όπη< », ή τιρώιη τι ήρη. βιογραφΐα τ^υ, ΒΟο τομοι 653 σελ 6ρχ. 90, 120 καΐ 13υ. 3) ·Κατηνορω.. », ή χρα γική Ιστορία τής Κυπρ ακής Έπανοοτάσεως καΐ τής ποοοφάτου «ατατια*.σβως τοθ ίνόπΜ,υ άγώνο^ &οο τόμοι 736 σελ δρχ 140, 180 καΙ 210 Εκυκλοφόρησαν έπιοηο εί φβηνοιερας έκίόσβι· τέσσαρα ΐομ' >ιά τού
έξ 96 σελ. Ι^οστ ν ορχ 10 κα 24 έβοομαθιβΐα Τίόχη
δρχ 6 έκαστον. ΕΚ τι 0 άνοκάζοντας τοϊς μετρητοΐ'ς
και το Τί (α 6>»α γΐνβται Ικττωσις 20 ο)ο κυΐ είς δ ;ου;
άνοράζουν οόο μόνον Ιργα γΐνεται Εκπτι^σκ. 1υ ο)ο.
ΟΙ εγνράφοντες τρείς συ> ">ρ<"μητάς ■ροττλτ ρώνονιας την αξίαν των Βργων λαμ(εϊνουν ταθτα βωρεάν. Πα· ρακαταθήκη καΐ έγγρ^φή ουνδρομη·<3ν : Πιηΐνου <06, τηλίφ. 812 140. Μι τή>> Εκθοσιν ολοκλήρου τής βιθ·
ΥραΦΐας τού Βενζέλου καΐ τοθ Τρικοθπη, ώ: κσί τής
Ιστορίας τοθ άπελβυθερωτικοθ κινήμοτοι. τής Κόπρου,
όλοκληρώνεται ή άναναράστασις τριών δραματικόν
περιόοων τής νεωτέρας μας έθνικής ΙσιορΙας άπο των
κ. Δ. Πουρνάραν.
Σ' αυτήν την -ρόσφατη σειρά
των ά—οκτημάτων της Μικρασιατι-
κής Βιδλισγραφίας, ό λόγος έρ¬
χεται στιμερα γιά τό καινούργιο
Βιβλίο τοθ αγα—η τού μου Νίκου
Καραρά τα «ΧΠΡ Ι Α ΤΟΥ
ΜΠΟΥΡΝΟΒΑ». Πολύ συμτταθη-
τική καί τΓθλυ άξισττρόσεκτη ττροσ
φορά τού καΐ ττάλιν στήν προσ-
ττάθεια νά κρατηθεΐ ή μνήυη τοθ
'Ελληνισμοΰ των «Χαμένων Μι-
κρασιατικών μας Πατρίδων». Βέ-
δαια δλα αύτά —ου γράφομε στίς
προσφυγικές εψη,μερίδες, σάν ο(-
κίιότβρες, νέ την εύκαιρία των
διαφόρων μ(κρασιατικών ή αλλων
τταρί,μφερων ττροσφυγικών έκδόσε-
ων καΐ σχετικά μέ τις έκδόσεις αθ
τές, θά τΓρέττει νά μή θεωοηθοΰν
κατά βάσιν ώς κριτικές. Άφορ-
μές είναι ττρό ττάντων νά ξεσττά-
σουμε κι' εμείς τους καημούς
μας, τή νοσταλγίσ μας, γιά τ' ά-
ξέχαστα τΓερασιμέναΐ έκεΐ ττέρα
στούς θρυλικοΰς τπά τόπους τής
γεννήσεως και της ττρώτης ζωης
μας, την ττίχρα μας τή βαθύτατη,
δσος χρόνος κι' δν —έρασε, γιά
τούς τόσους και τόσους χαμους.
Καί πιό ττέρα, καΐ ττάνω αττό
δλα ταυτα τίς νοιώθουμε τις έκ¬
δόσεις αύτές νά ΰψώνονται καί σάν
ένα λυτρωτικό όπτοκορύφωμα,^ μιά
παρττγορητική Ικανοττοίηση, ούσια-
στικά τπειστήρια, ττώς δλα έκεΐνα
τόττοι και ανθρωττοι καΐ ζωές και
—ράξεις και αΐσθήματα, δέν θά
χαθοΰν τελειωτικά, αττό την ττνευ-
ματική θέση καί έλττίζομε καί
αττό τττν συναισθηιμο— ικότητα των
έτΓΐγινομένων, δσο θά υπάρχουν
τα 'κείμενα αύτά. Άν ΰπαρχει λό¬
γος καί κριτική καϊ δέν τταραγνω-
ρίζουιμε δτι ύττάρχει, άς τό φρον-
τίσουν αύτό οί είδικοτεροι καί οί
άρμοδιότεροι, εΤτε τώρα, είτε ώρ-
γότερα· δς κρίνουν καί δς συγκρί
νούν δς έττισημάνουν τα καίρια
σημεΐα· δς άττοκαλύψουν και δς
σχολιάσουν καί τα σφάλματα καί
τίς παραλείψεις, έφ' δσον ΰττάρ-
χουν καί θά ύττάρχουν ασφαλώς,
δταν λογαριάσουμε κι' όλας τίς
πολλα—λές δυσχέρειες ττού άντι-
μετωττίζονται κατά ττι συγγραφή
καί την έκδοστι αύτόόν των βιβλί¬
ον. Εμείς σήμερα έκεΐνο ττού
μτΓοροϋμε κι' έκεΐνο ττού έκφράζο-
με ττραγματικά στίς ττεριτττώσεις
αΰτές εΐνχχι ή συμτταθεια στήν ά-
ττόλυτη κυριολεξία της· ή άγάττη
μας ττλατυτερα.
Κι' αΰτό ακριβώς συμβαίνει καΐ
στόν ύποφαινόμενο μέ τα «Χωρία
τού Μπουρνόδα».
Τέσσερα χωρία, τό Χατζηλάρι,
τό Ναρλίκιοϊ, τό Μττουνάρ'ΐττασι
καί ό Κουκλοντζάς καί —έμτττο τό
Νάλντουκενι, τό χωριό των Ιδιό-
ρυθμων «ταχτατζήδων», άνάμεσα
στό Σίττυλο ικαί τό Ζμώλα, μέ
μίαν ΰττεροχή έλληνικότητας, έκ-
τός τό τελευταΐο, είτε πληθυσμια-
κή, είτε ττολιτιστική,, μέ τή μι-
κρή τού ίστορίαι τό καθένα· ί-
στορία συχνά ττολυ τταλιά ττού
φτάνει ώς τα βυζαντινά χρόνια
καί μακρυτερα άκόμη* μ έ κάττοι-
ους άρχοντές των, ττοϋ και ττοθ,
ντόττιους γιά Σμυρνιοΰς τταραθερι-
στές άττό τή μιά μερ'ά' κι' άττό
την άλλη μέ τόν πολύν, άττλό,
κόσμο των ξωμάχων, ττού ττάλεν-
αν, τταρά τό είδυλλιακό τους φυ-
σικό ττεριδάλλον, μέ τή γής καί
τίς κακοκαιριές, γιά τή ζήση
τους, άλλά καί μέ τόν αλλόφυ-
λο κυρίαρχο για την έτπβίωση καί
ετΓΐκράτησή τους' £να άγώνα, έ-
τοθτον, συνεχη καί δχι σττάνια
δραματικό, ττού γι' αύτό χρεια-
ζότανε, δπως ττάντα. Έκεΐ καί
| ττολΐτικότητα και τταράτολμους ή-
1 ρωϊσμούς κατά τίς ττεριστάσΕΐς.
1 ΕΤναι ττολύ ττχχραστατΐκή ή εΐ-
κόνα τής ζωης των άνθρώπων έκεί
νων, τέτοια πού μάς την τταρου-
σιάζει ό Νΐκος Καραράς. Έχει
καί άλήθεια καΐ μιά γοητευτική
συναρτταστικοτητα, τή βέρμη, πού
συνοηπησαμε καί στό «Μττουρνό-
6α», τό ττροηγούμενο βιβλίο ιου:
ί ΈτΓΐβιώματσ σέ ττολλά των ττερα
' σμένων τού. ΟΙ ιμνήμες δικές τού
ή των ττληροφορηίτων τού, οί ττε-
ρισσότερες ττάντως δικές τού, ά-
ττό τίς χάρες τής άναντικατάστα-
της ζωης τοϋ υτταίθρου, άττό τή
λεβεντιά των τταλληκαριών, από
τίς δμορφες γυναΐκ«ς, —ού τίς ά-
τταριθμεΐ κ ι όλας καϊ τις κατονο-
μάζει σ' ωρισμένας σϊλίδες τού.
Τεκ-μηριωμένες καί οί Ιστορικές
ττληροφορίες τού· άρκετές καί ά-
ξιόλογες άνάλογα μέ τό θέμα τού.
Σημειώνρμ£ άλλη μιά φορά ττώς
έκεΐνο ττού χαρακτηρίζεΐ κι' αυ¬
τή, δ—ως καί τις αλλες έργασίες
τού Νίκου Καραρά είναι ακριβώς
ή σχολαστική εύσυνειδησία, ή συ·
ναίσθηση ευθυνής κατά τή χρήση
των ττηγών, δ—οίας δή—ότε —ρο€-
λεύσεως.
Δέν είναι λίγο καί τό^λαογρο>
φικό ύλικό. ©ά τό —ριμέναμε Τ-
σως άφθονότερο γιά την ττερΐστα-
ση καί ττιό όργανωμένο. Άλήθει
ΤΓθλύ τή νοιώθουμε αυτή τή ττενία
λαογραφΒκών στοιχεΐων άττό τή
ζωή τοϋ Μικρασιατικοϋ Έλληνι-
σμοϋ. Καί γι' αύτό τό λόγο δι-
καιώνουμε ό—όλυτα την Κα Μερ-
λιέ γιά την δλως Ιδιαίτερη βαρύ-
τητα ττού £δωσε στό Κεφάλαιο
ττόλεως Βόλου, συνελθούσα ε|ο 7
τακτον αυτής συνεδρΙασιν ^ ί
Γραφείω της σημερον την 2<λ «Χ μηνός Αύγούστου 1959 ϊτουζ ·! ΐμέραν Κυριακήν καΐ ώραν βην',7 κατόπιν τοϋ άπροοδοκιγτο^ * τού τού 6κλΒκ.τοΰ Π—'— ■ ΙΑΣΩΝΙΔΗ __ II αύτό, ώο διευθύνουσα καΐ κ θύνουσα τίς £ρευνες τού Κέ Μικρασιατικων Σττουδών. Τ*°" Τέλος καϊ άς ,μή θβωρτΛ; ττική φιλοφρόνηση· καϊ μέ α ^~ βλίο τού αύτό ό Νΐκος Κβοο^'* φανερώνίται ένα ύττόδειγιισ?? τα λίγα δυστυχώς ττοθ διθτν σήμερα, Μικρασιάτη, μ^ ^ν>
συναίσθη·οτ| τοΰ χρέους —,ο. ^
«Χαμένες Πατρί&ς» μας. ^ ^
οειςε τι πρέττεί καί τί
νά κάνουμε πρός την Κ(~
αυτή, άνάλογα ό ικιαθένας
τα μέσα τού ύλικά,
ήθικά. Καί δττως 6ν6^Λ,
ναι διαφορετικα, δτττος
λωσαμε, τα μέσα *-;„--„,,
ναλογα θά ,μττορεί νά βΐν—ι χ»«4,
έν^ννομένη, ή ττροσδοχοηΐ;
βοηθεία άπό μέρους δλων |Ζ^'
μή σβύσουν ό—ό την Ίστορ^σ ι
τόττοι έχεΐνοι, τόττοι μικροί « ^
ποι μ€γάλοι, δπου γΒ
και τούς όττοίους £χουν
σει τα κόκκαλα των μαρι,,
νιών ιμας καΐ των άλλων
νων μας. Πολλά μττορο0μ£ ,^
νά τό θελήσουμε καί νβ υ
τταγορεύσει τό φιλότιμό μβ.1"
ϋτΓοο-ούμε καΐ κάποιες θυσίκ
Ή ΰττόθεση, νο,μίζω πώς το',
ταλαβαινσμε, είναι Ιερή ^ι
στΓθύδ—τη άττό ττολλές <)- καί άξιζει δ,τι κάνουμε γι' καί θά ττιόίσει τόττο χωρΐς .^1 ή ΝΙΚΟΣ Ε. ΜΗΛΙΩΡΗ; ΨΗΦΙΣΜΑ 'Η ' ραέσα γενικήν λυττην καί οδύνην τΑςπΖ τ.ακής ιΚοινωνίας τής ττόλεώς Ζ Υνωστης ο&της τής „—τ « δράσεώς τοϋ έκλιπόντος τό—»1 Τ^ρκία καΐ Ρωσία δσον καί & Ειλλαρι, ΨΗΦΙΖΕΙ 1) Νά άττοοταλη ονλλυ—ιτήρ,* ευχή τής Ενώσεως ττρός —ν ο|- κείους τού. 2) Νά τελεσθτ) μνημόσννον % όην ΣετΓτεμβρίου 1.1. έττ! τή ονμ- ττληρώσει 40 ήιμερών άττό τοθ θο- νάτου τού. 3) ΕΟχεται είς τόν Ύψιστον δ- ττως τον ιμέν αποδημτθΐ,Λί— 4ί- ιμνηστον ΛΕΩΝΙΔΑ ΙΑΣΩΝΙΔΗΝ κατάταξιν, έν μέσφ δίκαιον διά τάς —ροσφερθείσας ποΛλαττλάς ί—ρ£. σίας ΰπχίρ των Ποντίων είς δέ τάς ψυχάς των οΐκείον τού *τπτνχΐ, βάλσαμον παρηΐνορίας. 4) Νά άτΓοσταλή άντ(νρβ?» τού τταρόντος είς τούς έν "Αθήναι*; διαΐμένοντας οΐκείους τού κώ είς την 'Εφηιμερίδα! «ΠΡΟΣΦΥΠΚΟΣ ΚΟΣΜΟΣ» Αθηνών κα Περιοδι κόν «ΠΟΝΤΙΑΚΗ ΕΣΤ/Α» Θωη- λονίκης. 'ΕΞφ' ώ άνσγΛίΡβΙν έν^χρίθτ) τί>
παρον καΐ Οτταγρά»}~αι 6>ς &τ£-
ται*
Έν Ν. Ίωνία (Βόλου) 10.8.1959
Ό ηρόεδρος Κ. Σα6οιΑ»)ςο Γ.
Γραμματεύς Ι. Προμητονάς. Τα
Μέλη ,Π. Ήλιαδης, Ν. Τρκ&π*
φυλλίδης, Ι. ΠοτΓοδοττούλου, Σ
Α. ΔΟΥΑΓεΡΙΑΒΙ
Κειρουργικά και Γυνβικολογιΐέ
39 ΣολωμίΟ (Τηλ. 25.716)
11 11?-2 (κα! ·«( σ·νεηιΜιι
ΠΩΛΕΙΤΑΙ οικόπεδον «υ-
κόφυτον είς Διόνυσον. ΠΧη·
ροφορίσι είς τα Γραφιΐα
μας ΤηλέΦ.. 527 126.
ΖΗΤΕΙΤΑΙ χρημστοΒότηζ ίιά
άσφηλή καΐ 4πικερδί| ««ιχεΜ
σιν βιαθετων περί τάς 150000
5ρχ. Πληροφορίαι είς τα >ρα·
•εΤα μας.
ΕΝΟΙΚΙΑΖΕΤΑΙ άΐο 1ηςΣε·
«τ*μ βρίου, είς τιμήν ιυε»*Κ
Ισόγειον διαμίρσμα βκ 4 μέγα
νων ίωμανΐων, διάδρομον, 1^
λουτροθ πλήρους, μαγβιρίΐο11
λοιτΐών χρειωδων, κατά
^ιά πολυμελη οικογένειαν,
ροφ δδός Δερεχανη 6
ΚλωναρΙδου Ιιατήοια.
681 263.
Πωλοθντσι οΐκόπεδα
έντός ιης Δροσιβς.
μέ νερό, ψώς κσί μ< ευκολίας πληρβμ*. άπό 1000 μέχρι ΙβΟ' τιήχεις. Πληροφορίαι Δ. Ήλιόπουλον Δρο- σιά. ΚΑδΙΚΑ Γβρμβνικα ϊρωρβτα Οικοδομήν — ΑΟτοκινήτ-* (]λα·τ«κα χρέΐματα οια ίσωτερικά — εξ·τερικ# ΕΙ&4Κ& χρωματα «ρ·σσψεα>ν
Γενικη ΆντιπροοωπεΙα ' «ποκρατβυς Ι
τηλ. 614243
ΑΓΡΒΙΙΚΗ ΜΙΙ Τβ!
ον
Διά την ανάπτυξιν της Γεωργίας κσί την ιφόοδ
τί|ς ύπαίθρευ
'Η Α Τ Ε. διοθέτει τό ϋεγα)ότερον δίκτυον Κατ"°τ2
μάτων 'ΕξυηηρετεΓ τούς άνρότβς καΐ νενικώτερον τα
ηορχακά Κίντρα. Ή Α. Τ Ε ου εργ ζομί η Μ·τό ταΙ*αΙ
νεταιρισμθν, φβά ιι §ίς την τελευταίαν γωνίαν τγ)^ »
θρου
1ά 'Υποκαταστήμστα τί)ζ Α Τ.Ε. ι Αβνο*
— Χορηγοθν δάνεια είς τοΰς αγρότας κοΙ τος βργ»
σεις των.
— Διαθετουν γεωργικά ίφόδια
— Ένερ>ο0ν άοφα Ισεκ. . ι,,ΐβσασ-
— Συγκιντρώνουν καταβέσεις καΐ βιενεργοϋν εμρ« γ
τα, εξυπηρετούντο μεγάλως τβ κοινόν τη<. ύπ°ιβρ0Ι·'ΤΑνϊβ». — Προστατεύουν τάς τιμάς τ·ν γεωργικόν βροιυντ — 'ΥποβοηθοΟν τεχητώς «Ον άγβέτην — Ένιοχόουν την συνεταιριστικήν οργάνωσιν. Ή Λ>ρ5τι»ί»Τβ·ηες« 1Ϊ. «ΒΑΑ«βο» ο.ενεργεΐ
ΛΙΪΙ1ΙΣ; 4πΙ τδν «ρς1έ)ντειν κ«1 τββ γεκργβ^Π^
-ιφ«λ«.ου τ6ν *γρ·ταν Κ*τα τβ* κιν»»ν·ν : ~
Χ*Λ ΖΗΕ- ΦΝΗΙΙΜΟΤΗΤΟ2 ΜΒΓΑΛΟΝί *·*"%.
ΙΙΑΓΚΤΟΓ - ΑΤΓΧΗΜΑΤαΝ ΕΡΓΑΖΙΑΖ^ (Τβ« «Ρ'^
ΡΟΒ — ΙΗΒΤΑΦΟΡΟΝ. ^ηιοείς *η·^
ΑΛΙΒΥΤΙ&ΟΝ &ΑΙ Χα·ΓΓΑΛΐβϊΤΙ
ιφάλσισ βρσχ. 6·.893·β44
ΒΟ Ιτη δημιουργικήν καί κοινωφβλοθς ίρΥ«σβς
ΞΕΝΑΙ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΙΣ
ΜΙή ΕΠΙΙΤΟΑΗ ΤΟΤ ΣΤΛΑΟΓΟ! υ ΟΡΟΟΙΙυΓ. ΚΕΡΑΤΣ1ΪΙ1ΟΤ
Πσρά τοθ τοπικοθ Συλ>6νοι>
'Η «ΠρΑο^ος» απεστάλη ή «ά
Τ»θι έπστολή Πρό την Δ)νσιν
ττ*κ 'οημιρΐβος «Δή 6τη>» Ιν
ταΓθι.
νξιό-ιυβ κ Δ
Πορα«αλοΓμ· ,
τε την ι»γ·τ> τέρω ε*ιόψ ϋθιν, ίτΐι
όν κρβο'"ς κο< ψ-υ^οθί κστο χωρ σεώς σ< τ, Ον μή ίσ-εμμί ν ής ο,αστρεβλΔσί'Ή της ά»η θείας |κ μίροΐ' οας, διότι, δ >
λως ΘΛ ιΟο»θώμεν είς την Λι
©Λριθ'ον θεόν, ύτΐβΓπυυ'6με
ν οί '!)< αληθεΐα' ν ο γ β κ»ό μη<ύσωμεν, διά τΛν ·>6σ°>ν κα
ταφώρακ οιοστρεβλωθβ1σον
πραγματικότης.
Είς τό ότι· άο 39)ό)27)7)19'9
φθλλον τίς *Ρφημ*ρ(*^ος οο
καΙ υπό ι6ν τ(τ>ον «Μΐα ττορό-
λογος ττροσωττιπή λ<τιβε"ΐς *ο· τώ τοθ κ.' ΑλιπρΟΛ η-Κόμνοιτ ΆνητΐολΙτελυσιν διά την Ά* κ τιβλΐτευσιν», καταχωρείται 5η μοσΐβιμα δτι εγένετο τιροσωπι χή ίιΐΐβίσκ, κατά τοθ 'έοχω τάτου 'ΥφοτουργοΟ Οίκον ομι κων κ. Δημ. 'Ανιττράνη. έ φ, τοιοθτον τι, ού μό όν 'έν *λε χβη, ο£5'8 συνεζητήθη ού'β σ«ι ωΛΟς οπηνΐχθη κπτα την οό· σ«βψιν ι"ς 2317)1953 καΙ κα*ά «λήξιν, πρου ά*«σβ ε(( τιάντατ ή τοιοΰτη ψ?υ Α' άναλτ,θής καΙ σΐ'κοφβΛΤΐκή Αν θέλετε, κα ταχώρ σΐ', καΐ 6ι* > ό ό. παρα
κολεΐοθε, ϊΐτ την οθθαρεΐ άνά
κλήσιν καΙ διόψ υ 'ΐν τοθ »ατα
χωρηθίντις δημοοιείματθο, βιό
Τι, Φαίνετοι, βτι οεϊτ κάνετΐ
»ράνματι ·6ριβιν
"V
άνηποΜ
τευβιν κοΙ ουχί οί 6ιοικο·"ντ|ς
τον Σύλλογον, ςΐτινε', Γθδεπο
Τί ήΐκησαν άντιπολΐτε,υσιν, βιο
την άντιτιοΜτβυβΐν ά φού ούΐες
Ικ των μϊλ?ν τής Διοικήσεως
(ΤσιοΙβηζ, Τελώνης καΙ Μ&0
σιάδης), οόδί > Οξιν £—Ι κυβερ
ηη*ων καΙ πολιτικήν θεμάτων
Ι*αν«ν, ανεξαρτήτως τοθ βτι,
κατά την οόσκιψιν τής 23)7^59,
δίν παρευοίσκοντο μόνον Δή
μοτικο( ίύμβουλοι τής Σιμπο-
λιτε,όσεως, άλώ καΙ Σΰμβουλοι
τής Αντιπολιτεύσεως καΙ μάλι-
στα πλείονες ΔημοτικοΙ Σόμ
βουλοι τής Αντιπολιτεύσεως.
ΛυποόμΐΙα. διότι, τό δημο
, σίευμά σας ιΐναι ώ—* άκρου είς
Ακρον αναληθές, άνακριβές κσί
συκοφαντικίν καΙ μει&νει τδ
κθρος τοθ φύλλου, τιοο έκπρο
σωττΐΐτε, κρΐμα οί βοό έδεΐχθη
μέν λίαν φιλό·ρονες καΙ διαχυ·
Τΐκοί, τόσον πρός τό πρόσωπον
οας, όσον κοΙ «ρίς την Ιφημε
ρίβα σας, «ο ο μ έ την άλόγι
σ»ον *α ακατανόητον τή
"αι, ζημ ώνετε Ι>6γ «αί την ί
Φηυνοιοα σακ, π ύ άεμίνουεν,
βν βχι ομ·οο>ηψίϊν, του'άχ·
άντχήν —ρ6ς την άλΓ·
Κσι ή Α'Λθϋα έν ΐΓροκειμίνω
ί|ΐο ή κ^τωτ^ρω ;
Ρκ των όυιλητΦν μόνον 'ίΌ
κ.κ ΆντωΜθΛττ· κοΐ Κον ό
ι ■ λοθ ανεφέρθησαυ ιΙγ τή
υβίοιησιν καΙ ττν 'Ρξοχ—'α
όν Ύφοηουρνόν κ. Λημ. ·Α>|
Λ κα1 δ Ι> πρωτθί Ιζό
ύ^ερ ο <·όντως την ά Κ Ο ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ ΠΟΡΤΕΡ ΛΕΓΕΙ ΟΤΙ Ο ΑΐΖΕΝΧΑΟΥΕΡ ΑΝΑΓΝΠΡ1ΖΕΙ ΤΗΣ ΥΠΕΡΟΧΗΝΤΗΣΡΠΣΙΚΗΣΘΕΣΕΟΣ ΑΠΕΡΡΙΨΕΝ Ο ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΣ ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΗΝ ΙΔΕΑΝ ΠΕΡΙ ΠΡΟΣΚΛΗΣΕΩΣ ΤΟΥ ΤΣΟΥ-ΕΝΛΑΐ ΕΙΣ Η.Π.Α. βρ νοι ώτ κσί ττΊν ν' ν. 6πό Τι*ν - Καρομ-'νΐτϊν >'ΐ(ϊίρνήσε<'ίς. ο δέ *εότεΓ0<·. Ιπλιζε τό ίγ«ώ ιιον οθ ». 'ΥψυηουρνΓΌ, διά τό ίν τΐς οκαασβ . ς, καταλή£σο 8τι τό "Ερνον τοθ κ Άλιμπραντη τορνιλλΐζε τοι υπό πσρητγόντβν, έχ6ντοι>
»Λθι λόγον νά σαμττοτσ.! ϊταΐ ή
Προσφυγική Άτοχστάσ'σσις.
Αό»ή, δυοτιχΛΓ, βιό σβς κ
Διβυθυ τα ιΤναι ή ■"ρπνματιχό
τητ κσί ή μόχη αλήθΐΐο· τβν
δισμριφθίντων κοΙ λίγθ^ντων
ίν τή σοσ»/ψ»ι ττ*ς 23 7ι59 κα)
συνεπωο, τιβσα δλλη έρι.ην«Ισ,
ναταχώμισις καΙ κοινολόνησκ
ϊύρΐσ<ε'αι ίν Λιαστάσβι μβ τ*ν αλήθειαν, την όποΐπν οίον κα ΚΓβοθλωο ^ιεστρίψττε. φρο >τθντετ 8γι Λισ τοιοότης άρ-
ιιιτρέντου μεθόδου, «θά τρσΒοό-
σατϊ» τό οχοινΐ τοΓ κ. 'Υφο
ποιιρνοθ, πσοουσηζόυενοι, εΙ< ΤοΓτον θ*τμό( (III) φ λος καΙ Ιπιδίζιος !ΐ|; ουνήγορος, διά νύ Τθχβτε σχ τικης 4ν»εχομίνως άντιπσοοχης καΙ ιιρβσοχή . Ό θ(όο, βμως, νά φυλάξη τόν κ. 'Υφυπουργόν, άηό τ* τοιους φΙλουΓ, Βιότι, οηοιοτ ϊ χβι τΙ'θιουτ Φ'λουττΐτ'ύς θ|λε τΓύς ΙχθρΓύς καΙ ξβρ^τε, τ' Χ^ει μιά σοφή λοΐκή «αροιμΐα : θβέ μου, φολαζ* μου άνό τοό άσηό 0ους φΐλους μου, γιατ τοος εχθροθς μου τούς γνω Ρ·ζ- Πεπεισμένοι δτι θά τοχωμεν τής αΐτουυένης καταχωρΐσεως καΙ διαψόσεως. ΔΙΑΤΕΛΟΥΜΕΝ Άναμένοντες την σχετικήν κα ταχώρισιν καΙ οιάψβυσιν ΈντολΒ ΔιοικητικοΟ ΣυμβουλΙΌυ Ό ΠρόεΒρος ΖΑΦ. Π. ΤΕΛΩΝΗΣ •Ο Γεν. Γραμματεύς Χ. Γ. ΤΣΙΡΙΔΗΣ ΦΗΦΙΣΜΑ ΤΗΣ ΟΜΟΙΠΟΝΔΙΑΣ ΚΑΤΟΧΟΝ ΑΝΤΑΛΛΑΞΙΜΟΝ ΑΣΤΕΓΩΝ ΒΟΡΕΙΟΥ ΕΛΛΑΔΟΣ Έν θεσσαλονίκην σήμερον την 26ην τςθ μηνός Ιουλίου 1959 Ι τους, ημέραν Κυριακήν καΙ ω ραν ΙΟην τι μ. συνϊλθοθσα είς Ικτακτον συνεδρίασιν ή Όμο οπονδ α Κατόχων ΆνταλλαΕ,Ι μων καΙ Άοτίγων ΒορεΙου Έλ λαδος άκοόβανες τοθς εΐσηνη- τός καί διοφόρους όμιληχάς μ* θίμα συζητήρβως «Ή ατι· εΰ θείας ίξαγορα των ΟΙκυίτέδων ότι ό των Κατόχων, κατόπιν τοθ ψηφισθέντος Ν.Δ. 3713)1957 Άποφασίζει 1) Ή χρεωσις των κατβχομέ νων οΐκοπίδων νά γίνη μβ την τιμήν κατά την χρονολογίαν τή/: καταλήψεως τοθ οΐκοπέδου παρά των κατόχων γηγβνών καί προςφόγων. 2) ΤροκοττοΙησιν των άρθρων 7 «ορανραφος 1 καί τού βρ θρου 11 τιαράγραφος 1 τοθ Ν. 37Ι3>57 διά τής φ·αστικί|ς διοβ
θώσεως ο ό (ών «Δικαίαν καί *ξ
Τσβυ κατά τό Γυ»«τόν κατανο
μην των ναραχωρευμένων οί
κοτιέδων Ινα καλόπτη τάς στοι
χειώδΐις στεγασικάς ανάγκας,
ή δέ πσραχωρουμίνη Ικταβις
νά μή ΰπ«ρρα(νη τα 250 τ μ.
3) Την απλοποίησιν τίς δια
δικασΐος & ύ την παροχήν ο
ποδεικτικων στοιχεΐων τής Ι&ιό
τητος τοθ άναποκατοστάτου
ττρόφυνος Τ ο μή τολαινωροι ν
τοι ά δι κως οί δ κα'Ούμβνοι (εί
ϊυαιόν δι* ενόρκου ΒΒώ
4) Την λΡψ ν βΙΑικτ^ς διατά¬
ξεως & ά τή μή χρεωσιν των
κοινοχςήστων χώ(.ων ι(ς τούς
κατόχ<·υς καΐ δοος χδροι θα ηροκι ψη έκ τής ρυμθτομήσεως καθ ο ι ή χρέα,σις έπιφέρει «ροστρ Ρά<, μετ ξο Κατόχων κοΙ Δημων κοΙ Κοινοτήτων. 5) Την μή αναζήτησιν τιεραι τίρι μ.σθωμάτων χρήσεως Άν ταλλαξιμι>ν Οΐκοτιε^ων, καθ* βτι
Τώ καχοβ η§ε»τα ΰπερκο>ό
τι νούν την οξΐυν των οΙ-οττ!(ω .
6) Την ά,α.ληοιν τω &.Δ
των κυραοαντων τος άττ< φά κάρα τη. τει*ς Κοινοτη *ο Συ κεθ-ν Ιφ' δοον απεδέχθησαν ανταλλάξιμοι και καιαβαλ/ ιται β .ά (ευτεραν φορο ή αξ α τού των (σχετικόν άρββον 20 παρ. β Ν ι. 37.3,195/) λεύσεων, Πέθανχ φτωχός! "Αρθρα καΐ πραγματεΐες τού μέ θέματα ττολιτικά, κοινωνικά, έθνικά καΐ Ιστορικά, κυρίως γιά τόν Πόντο, Εχουν δημοσιευθή κατά καιρούς στόν ήμερήσιο καΐ ττεριο δικό τύ—ο, Ιδίως στόν «Προσφυ- Φΐκό Κόσμο» καί στήν «εΕλλάδα» τοθ Λονδίνον κατά τα έ"τη 1939 — 1944, δταν βρισκδτανε στήν Αγγλία καΐ άκολουθοθσε σττου- δές στήν Όξφόρδη, ώς καΐ στά λαογραφικά περιοδικά «Ποντιακά Φύλλα», «Χρονικά τοθ Πόντου», καΐ «Ποντιακή ιΕστία». Σχεδιάσαμε, ττρόχειρα έδώ ττσυ βρεθήκαμε, νά δώσωμε μίαν άττλή Οχιαγραφία τής φυσιογνωμίας καί τής ττροσφοράς τού αειμνήστου Λεόνίδα Ίασονΐδη. Μά κοντά Οτήν άδύναμη τούτη φωνή μας άν- τηχει καΐ θ' άττηχεΐ γιά παντο τή βροντερή φωνή τού τό «Εθνι¬ κόν Συμβουλιον των Ποντίων» άπό τόν Καύκασθ, τό ε£λλην·,κό Κοι* νοβούλιο, δλη τ Βορίινή Ί*λλάδα. Γιά νά θυμίσουν τίς άγορεύσεις τού, τους ίθνικους κραδασμούς, τόν ττόνΌ, τόν -ττλτιθωρΐικό σνιβι-' σθηματισμό μέ την βαθυτβτη άν- θρωπιά, την άσίγαστη νοσταλγΐα γιά τίς άλτισμόντΐτες ττατρίδες, την έλπιδοφόρα αΐσιοδοξία. ΟΙ ττρ-όσφυγες κβΐ οί Πανέλληνβς, οί κατατρεγμένοι τής μοίρας καΐ οί άδικημένοι τής κοινωνΐας, θά τόν εύγνωμονοθν κ«1 θά ύμνοΰν την αρετήν τού. Κ' ή μυρωμένη Άττι- κή Γη άγκαλιάζει καΐ θά φιλοξε- νεΐ μέ στοργή τό έκλεκτό τέκνο τοθ ΆκριτικοΟ Πόντου. Κββάλα, 31)7)1959 7) Διά την Νομοβετικας ροβ μισιν τής άποκαταστάσεως τβν ιΐαρατιηνματοόχων Κ. Τούμπαι διά τής χορηγήσεως είς τοό τους των κατεχομένων οΐκοηέ δών ήτοι «λήρη στβγασιν των 400 οΐκογενειων. Διά την εφαρμογήν των Ανω ψηφ σθβντων, τό Συνέδριον & ποφασΐζει την συ>κρότηαιν 5
Μβλοβς {κ Βουλευτών Διακομ
ματικΗς 'Επιτροπής ββσσαλσ-
νίκης ήτις καΙ νά βΐσηγηθί, τή*
ψήφισιν των σχετικών διατάξε-
ων παρά ττ|ς Ίζπιτροπής Έξου
σιοδοιή^βως καθότι πρόκειται
πβρΐ κατεπει>ούοης φύσεως ύ
ποθβσεως έΦ 6·ον ήρξατο ή
Ικδοσις άποφάσβων παρά τής
Δ Α.Π. θεσσαλονίκης περΐ ηα
ραχωρήσ^ως βΐκοπΐδων.
Ό Προΐβιάμίνος
τοθ Συν(&ρ("υ
Β^Σ ΝΙΣΤαΖΟΣ
'Λκριβες Αντίγραφον
Έκ τοθ Γραφβίου τί|ς
Ο.Κ.Α.Α.Β Ε
ΕΝΔΤΑΦΕΡΟΥΣΑ
ΕΙΔΟΠΟΙΗΣΙΣ
Διά τα Μέλπ τοθ οΐκοδομι
κοθ Συνβτσ ριομοθ «ΝΕΑ
ΑΙΟΛΙ2»
Ό έξαετή σκληρός σΛώ"τών
όττό οόΐθσ'έγσ^ιν > ΙθΛΕΩΝ
εΐοήχθεν π·ίο Ιπειτα άπό τό
σατ. Βιακυμάνΐει. είς την τελεία
τοΐαν τού φόσιν.
Δ ότι 4<ιε τή' 27-7-59 ή Ύ •πηρεσΐα ΟΐκιομοΟ τοθ 'Υιιουρ ν?1ου Συγκοινωνίαν κοΐ Δημο γ [ών "Εργων δ εβ β Όε βρός το Άνά'ίτορα τι* β/κριτι«όν διά ταγμα τοθ Ρ»μοτ·ΊΐΐκοΟ Σχι ϋΐου τής υπο οΐκοδ μησιν Πό λεως των Κυ ών. Λ ν ιΐ Δ ό υ οον 'Αττικήί κρ'"ι ύβογροφή όπό τή. Α. Μ. τοθ ΒοσΛ.α κοΙ τή· *ν συν.χεΐςχ δηα· σιεό- σεω. τοΰτΓυ *1ς την Ειφημβρι 6α τής ΚυΒβρ ή -εα^ Σ. Ν. ι ΟΜΝΗΝΠΣ ΣΥΝΕΛΕΥΣΙΣ ΠΡΟΣφ.ΠΚΩτ 2ΥΛΛΟΓΩΝ Την προσίγή Κυριακήν 23η Αύγοΰστου 1959 καί ώραν 10 ττ.μ, είς τή·; αίθουσαν τοθ Κι νημοτονράφου ιΟΛΥμ^ΙΑ· Δραπβτσώνας όβό' Άναττοό σεως άρ. 13 |θά βρανματοπο η· θή ή Γβνική Συνέλευσς τω μβλ&ν των Συλλόγων ΠρΓσφΟ γων Δραπετσώνας καΙ ΣταθμοΟ ΛαρΙσης καί Περιφερείας Πει ραιως. Έκ τοθ γρσφιΐου Ο ΑΦΡΟΔΙΣΙΟΛΟΓΟΣ Α. ΓΡΗΓΟΡΙΑΔΒΣ Δέχεται Βηλσρα 7 πλατεΤο Αγ. Κωνσταντίνου ('0· μόνοια) 9—1 καί 4—8 μ. μ ΤηλέΦ. 526,387 τέ) Δι«υ·ν-τκ ΣΩΚΡ. Χ. ΖΙΝΑΝΙΑΗΙ Ν. ' ΣΕΡ. Χ. ΠΟΛΑΤΟΓΑΟΤ Κνβε-ιΑν 71 ■*>*-
ΟΥΑΣΙΓΚΤΩΝ, 13.— Ό δη-
μοκρατικός βοι/λει/τής κ. Πόρτερ
εΐπε χθές, δτι ό πρόεδρος Άϊζεν-
χάουερ άναγνωρίζει δτι ή πλά-
στιγξ κλίνει ήδη πρός την ττλευ-
ράν τοθ κ. Κροΰστσεφ.
Ό δουλεντής εβεβαίωσεν, δτι
ό πρόεδρος κ. Άϊζενχάουερ άπέρ
ριψε την Ιδέαν ττερί προσκλήσεως
είς τάς Ηνωμένας Πολιτείας ,^ιθΰ
άρχηγοθ τής κομμουνιστικής Κί-
νας κ. Τσου Έν Λάϊ. 'Ο κ. Πόρ¬
τερ διετύπωσε την Ιδέαν αυτήν
τάς τελευταίας ημέρας είς δήλω¬
σιν τού, καθ" ήν θά ήτο έττίσης
χρήσιμον νά δεχθοθν αί "Ηνωμεναι
Πολιτειαι καί τόν Τσού Έν Λάΐ,
δπως τόν Κροΰατσεφ.
Ό ττρόεδρος είς έττιστολήν τού
πρός τόν κ. Πόρτερ τοΰ κατέστη¬
σε γνωστόν, δτι δέν θεωρεΐ εύ-
κταΐαν την στιγμήν αυτήν μίαν α¬
ναγνώρισιν τού καθεστώτος τοΰ
Πεκίνου.
10 πρόεδρος ετόνισεν, δτι ή
Άμερική πρέττει να συνεχίση 6ναν
τι τής Λαϊκής Κίνας την Ιδίαν
πολιτικήν πού άκολουθεΐ σήμερον.
ΒΟΝΝΗ, 13__Ό επί τοθ Τύ
που γραμματεύς τοθ ΑευκοΟ ΟΤ-
κου κ. Χάγκερτυ αφιχθη, σήμερον
τάς πρωϊνάς ώρας ενταύθα δπως
έποτττεύση επί των ττροετοιμασι-
ών διά την επίσκεψιν τοΰ Αμερι¬
κανόν προέδρου κ. Άϊζενχάουερ,
ό οποίος θά φθάση είς Βόννην την
27ην Αυγούστου.
*Ο κ. Χάγκερτυ θά άναχωρήση
τήν έσττέραν διά Λονδίνον καί Πα¬
ρισίους.
Έκπρόσωττος τής άμερικανικής
ττρεσβείας είπεν, δτι οί εΐθικοί α¬
πεφάνθησαν σήμερον, δτι τό άε-
ροττλάνον τοΰ Άμερικανοϋ ττροέ-
δροιο «Μπόϊνκ 707» θά δυνηθή νά
ττροσγειωθή είς τό αεροδρόμιον
Βαχέν τής Βόννης. *Υ—ηρχον αμ¬
φιβολίαι τινές, μήττως οί διάδρο-
μοι τοΰ άεροδρομίου αύτοΰ δέν
είχον τό ατταιτούμενον μήκος.
Ό έκττρόσωπος προσέθεσεν, δ-
τι 300 περίπου άνταττοκρηαΐ ε¬
φημερίδων καταφθάνουν διά νά
τΓαρακολουθτνσουν τάς συνομιλίας
τοΰ προέδρου Ά'ιζενχαουερ μέ τόν
καγκελλαριον Άντεναουερ, αί ό-
ποΤαι θά διαρκέσουν μίαν μόνον
ημέραν.
Όγδοήκοντα Άμερικανοΐ δημο-
σιογράφοι θά έλθουν είς Βόννην
την Ιδίαν ημέραν τγόΟ θά φθάση ό
πρόεδρος Άϊζενχάουερ.
ΠΑΡΙΣΙΟΙ, 13.— Ή εφημε¬
ρίς «Ωρόρ», προβλέττουσσ δτι κα-
τά τάς συνομιλίας Άϊζενχάουερ -
Άντεναουερ θά γίνη συζήτησις
κσι περί Βερολίνου, γράφει, δτι
ή Γαλλία, ή Μεγάλη Βρεταννία
και αί άλλαι χώραι τοΰ άτλοτντι-
κοΰ συμφώνου έχουν τό δικσίωμα
νά είπουν, δτι τό ζήτημσ. τοθ Βε¬
ρολίνου δέν είναι δυνατόν νά δι¬
ευθετηθή έρήμην αυτών. Ή εφη¬
μερίς ιέκφράζει την ευχήν, δτι ό
στρατηγός Ντέ Γκώλ θά πείση
περί τούτου τόν Αμερικανόν πρό¬
εδρον. Ή εφημερίς «Φίγκαρω» δέν
άναμένει πολλά άπό την σχεδια-
ζομένην συνάντησιν Άϊζενχάουερ
- Άντεναουερ καί προσθέτει : «ΑΙ
δυνάμεις, αί οποίαι χαρακτηρίζον
ται ώς Ιμττεριαλιστικαί καί κατπ-
ταλιστικαί, έχουν νά χάσουν τα
πάντα, εάν προσφέρουν τό θέαμα
διενέξεων, ένω θά κερδίσουν ττολ-
λά, εάν δείξουν δτι είναι ηνωμε¬
ναι, Ισχυραί καί άτΓθφασιστικαί
είς τάς ά-6ψεις των». Ή εφημε¬
ρίς καταλήγουσα —αρατηοεΐ, δτι
τό έρεισμα τής είρήνης καϊ τής
ελευθερίας είς τόν κόσμον είναι
ή άτλαντική συμμαχία καί ό κ.
Κροΰστσεφ δέν άγνοεΐ τουτο.
ΛΟΝΔΙΝΟΝ, 13.— Ής εγνώ¬
σθη, ό πρόεδρος κ. Άϊζενχάουερ
καί ό κ. Νικήτα Κροΰστσεφ ττροσ-
εκλήθησαν νά εμφανισθούν είς τό
διεθνές πρόγραμμα τηλεοράσεως.
Έττίσημοι προσκλήσεκ, άττεστάΛη
σοτν πρός τούς δυο πολιτικοθς άν¬
δρας μέσω των έν Λονδίνω ττρε-
σβειών των. Τάς -ροσκλήσεις α¬
πέστειλεν ή δρεταννική εταιρεία
τηλεοράσεως «Γρανάδα». Άν γί¬
νουν δεκταί αί ττροσκλήσεις, τα
προγράμματα θά καταρτισθούν
κατά την διάρκειαν των συναντή-
σεων τοΰ προέδρου Άϊζενχάουερ
και τοΰ κ. Κροΰστσεφ καΐ θά δι-
αβιδασθοθν ταυτοχρόνως είς Βρε-
ταννίαν, "Ηνωμένας Π—ολιτείας
καί Ρωσίαν.
"ΠΑΝΑΓΙΑ ΣΟΥΜΕΛΑ"
ΣΥΝΕΧΕΙΑ έκ τής 1ης Σελ.
σκεψι τής Μονης έψτά φορές Ισο
δυναμοΰσε μέ Ενα ττροσκυνημα
στόν Παναγ ιο Τάφο.
·**
ΕΤττα ανωτέρω, δτι ή άναβίωσι
της Μονής Σουμβλά άποτβλεΐ «άν
θοφορία» πού μάς ύπάοτχεται δφθο
νο καρπό καί πλούσια συγκαμιδή
έθνοθρησκευτικής άναδη.μιουργίας
κα? άναπιλάσεως. Καί δτι ττερΐ αύ
τοΰ μάς έγγυάται ή θρΛική καί
λαμπρή Ιστορία της. Άλλά καί
κάττοιο &λλο γεγονός μάς παρέχει
•πλήρη καί άνε—ιφυλακτη την έγ-
•γύτκτί τού. Είναι ό τρό-ος, μέ τόν
όττοΐο σώθηκε ή Ιστορική ε!κ6να
που άτΓθτελεΐ άληθινό θαΰμα. "Ο-
ιταν στόν Πόντο τα πάντα κατέρ
ρεαν σέ ονντρίιμια καϊ όκόσιμος
άγωνιζόταν ττώς κα] ττώς νά σώση
μόνο τις Ψυχής τού, άδιαφορώντας
τελεία γιά δ,τι Ιερό και ,ττολύτΐιμο
εΤχί, οί μοναχοί τής Μονης εΐχαν
την ώραία Εμττνευσι νά τταραχώ-
σουν την εΐκόνα μέ μειρικα: δλλα ττο
λύτιμα κειμήλισ. Καί δταν ττιά κό-
πασιε έττειτα άττό ιμερικά χρόνια
ή αγρια θύελλα τής έθνικής μας
εκείνης ικατοιο-ροφής» μΤΓαΦέρθτ>-
κε στήν Αθηνά καί κλείσθηκε στό
Μσυσεϊο. Σάν νά εττρόκειτο μέ τή
λυτπγτερή αυτή πρ&ξι νά πιοτό—οί
ηθη ό θάνατος τοΰ ΠοντιαικοΟ €Ελ-
ληνιαμοθ καϊ νά ιέπτ ικυρωθη ή λή-
ξι τής άπτοσταλης τού!
Έδώ όφείλβται δόξα κα) τ«μή
ίττρώτα σ' έκείνους ττού τηρονόηο-αν
«αί ίσωσαν άττό βέβαιη καταστρο
φή ένα τόσο ττολύτιμο έθνικοθρη-
σχευτικό κειιμήιλιο, τή θρυλική ε(-
κόνα. Καί ε-ειτα £ξίσου και σ' έ¬
κείνους πού ττρώτα συνέλαδαν την
θαυμασία Ιδέα νά την ένθρονίσουν
κσΓπου στήν Μακεδονία, «άττάγον-
τάς» ττιν κυριολεκτικά ογγγο τό Μου
σεΐο καί έν συνεχεία καλλιεργών-
τας την Ιδέα τής άναβιώσεως τής
Μονης Παναγία Σουμβλά, ,μέ ά-
ποτέλεσμα νά Οψώνεται σήμερα ττε
ρήφανα ττάνω σ' ένα δράχο τοΰ
Βερμίου Ινα μεγαλόττρετΓθ ναΐδριο
με ένα £τΓΐ6λτγτΐΐκό μέγαρο ξενώνσ.
Λές καϊ στήθηκε έκεΐ έίττΐ τούτω,
γιά νά χρησΐιμευση σάν φαρός φεγ
γοδόλος, ό οποίος νά φωτίζη; τό
δρόμο, πού όφείλουν νά άκολου-
θήο-ουν οί επερχομένας γενεές. Και
ό διαβάτης στό άντίκρυσμά τού
θαρρεΐ ν' άκούη άττό την -λευρά
έκείνη κάτι παραινέσιεις «αί λό-
για σάν αύτά έδώ τού ΝίτίΙ:: «Βα
δίζετε ττάιντα στ' άχνάρια, δττου
ή πρώτη των ττατέρων· σας άρετή
περττάτηισε. Πώς θέλβτε νά άνεβή-
τε ψηλά, άν δέν άνέβαινε μαζύ
σας καϊ ή θέλτισι των ΤΓρογόνων
σας».
Άπτεδώ καϊ ττέρα ή 'Υπέρμαχος
Στρατηγός των 'Ελλήνων ά— οκτά
μέ την Παναγία Σουμελά καί δεύ-
τερο παρατηιρητήριο. Τό πρώτο
βρίσκεται στήν Τήνο γιά την προ-
.στασία καϊ φρούρησι τής Ελ¬
λάδος άττό θαλάσσης, καϊ τό δεύ
τερο οτό Βορρά γιά τόν ΐδιο σκο-
πό άπό ξτιράς, άπό κάθε έχθρική
εττιβουλή. Βαθμηδόν ή Παναγία
•Σουμ€λά άττοβάλλει την Ποντιαχή
της χροιά καί γίνεται προσκύνηιμα
Πανελλήνιο. Κάθε δεκοπτενταύγου-
στο ή βαθειά εύσέβεια τού 'Ελλιν-
νικοΰ λαοΰ, τοΰ φΐλέαρτου καί ττι
στου στά Πάτρια διοχετευεται κα
τα χιλιάδες τόσο πρός Βορράν, δ-
σο καϊ πρός Νότον. Καί είναι εύ-
τυχεΐς ιδιαιτέρα δσοι κατορθώνουν
νά ττανηγυρίσουν τό ΔίκοτΓενταύ-
γουσίτο στήν Παναγία Σου,μφά,
γιοττί θά ίδουν μέ τα δικάτους μά-
τια τόν καιρό τής άνθοφορίας, ττού
μνημονεύισαμε, όλοένα νά ιμεοτώνηι,
τό θαυ,μάσιο καρττό τής έθνικής
μας ένότητος. Έκεϊ δέν πανηγυρί
ζουν μόνο Πόντιοι. ΟΙ προσκυντ)-
τές συρρέουν άττό κάθε γωνιά τής
Ελλάδος. Γτγγενεΐς Παλαιοελλαβΐ-
τες καί Νεοελλαδΐτες καί πρόσφυ-
γες Μικρασιάτες «αί ©ράιοες.
Συνεορτάζουν κα; τταντγγυρίζουν
δλοι μαζύ προσφέροντας άσυναί-
σθητα διά τοΰ τρόπτου αύτοΰ ύψί-
στη ύτπ>ρεσ!α στήιν καλλιέργεια
τοϋ αίσθηματος τής έθνικής ενότη
τος καί στή δημιουργία τοθ νέου
τύ—ου " Ελληνος, άττηλλαγιμένον κα
τα τό δυνατόν τταλΑών έλαττωμά-
των'μας μέσα σέ ιμιά εΕλλάδα έ-
νιαία καί άδιαίρετη, καί ττού θα
ναι σεβαστή οτούς φίλους της καΐ
τρομερή οτούς έχθρόύς της. Ποίος
μΐπορεΐ νά αμφισβητήση τό μέγε-
θος καϊ την άξία αυτής τής άνα-
δημιουργίας καί αναττλάσεως τής
Φυλης;
Ή άττοοτολή δμως τής Πανα¬
γίας Σουμελά δέν τελειώνει στό
σηιμεΐο αυτό. ΕΤναι ΤΓροορισμένη
έκυκλοφόρησε
ό
ΟΛΗΓΟΣ
ΤΗΣ
ΕΛΛΑΔΟΣ
ΙΓΓΛΕΣΗ
ΙΔΡΥΤΗΣ + Ν. Γ. ΙΓΓΛΕΣΗΣ : 1900
τοθ 1957-58 59ον ΕΤΟΣ
# πάντοτε άνοτερος πάσης προηγουμένης
εκδόσεως.
# 6πό νέον μεγαλότερον διεθ Ας σχΐμα
Φ αρτιωτίραν τεχνικήν εμφάνισιν
0 μέ νλέον των 5Θ0 νέων έπαγγβί,ματικΛν
κατηγοριων.
# μ* τριπλασιες οελίδες ξε ογλώσσου.
Φ μέ βρβρα, μελέτας, οτατιστικάς, χάρτας.
# και την ΚΥΠΡΟΝ (αρχαί, γεωγραφ'α,
(οτθρΐα. ΐιαραγωνή, εμπόριον, βιομηχα·
νΐα, ίπαγγελματΐαι, έτΐιοτήμονες, τρά«ε-
ζαι, τΰπος κλπ. χάρτην).
# δέν άνήκει είς ουδεμίαν πολιτικήν ηαράταξιν, οβτι
λαμβάνει κρατικήν ενίσχυσιν καΐ δόν εισ.
# μόνον ή συμβοΧή τού έμβοροβιομηχανικοθ κόαμου τ»1ς
Ελλάδος είναι ή βάσις τής εκδόσεως μας.
# ποτε καΐ παντοθ Ινας όδηγός Ϊ4ν ιΤναι τίλειος, άλλ
Ιν «Ελλάδι, ό Όδηγός Ίγγλέση, ήτο, βΤναι καΐ θά εί-
ναι δ «λέον τέλειος των δσων εξεδόθησαν Ι) θά έκδο-
θοθν,
ΖΗΤΗΣΑΤΕ ΑΝΑΛΥΤΙΚΑ ΠΕΡΙ ΕΧΟΜΕΝ α ΑΠΟΣΤΕΛΛΟΜΕΝΑ Α Ο ΡΕΑΝ
*«· τούς «ΟΔΗΓΟΥΣ. ΙΓΓΛΕΣΗ» (τοχυδρομιχη ΟυρΙς «33
η _εληγι·>ργη 12) 'ΑΒήνας Κ.
νά συνεχίση τό ρόλο της καί έδώ,
δτως καί στήν τταλαιά της ττατθΐ
δα. ΈκεΤ στά δίσΒκτα χρόνια τοθ
Γένους κατήρτιζε τάγματα καλο-
γήρων καΐ Ιερέων καΐ τούς εξαίέ-
λυε στήν υπαιθρο νά έμψυχώνουν
τό ραγιά καϊ νά σφυρηλατήσοΐΛ/
την πίστι καΐ έιμμονή τού στά Πά
τρια. ΟΙ Ιερωμένοι αύτοι προσα-
γαρεύονταν άττό τό λαό «διδάσκα
λοι» καϊ εΤχαν τόσο μεγάλη έΐττί-
γνωσι τής άττοοτολής τους, ώστε
μ έ διάφορα μέσα, νουθεσίες μέ¬
χρις άναθέματος καΐ άφορισιμοΰ
καταττολεμαΰσαν τό ρεθμα τού έ-
κουσίου άφεΜληνισιμοΟ τοΰ Πόντου
διά τής άΒρόας μεΐταναιστείίτεως
τοΰ "Ελληνικοΰ οτοιχείου στή γει-
τονική καί όμόδοξτ) Ρωσία. Τόσο
ήσαν βεβαιοί γιά τόν άφανισμό
τους μέσα στό χωνευττγριο των δια
φόρων λαών της Ρ«σίας.
'Υττί) διάιφορες συνβήιοες σήιμ£.ρα
προδάλλει καϊ έδώ ένας τρομακτι
κός χείμαρρος μίταναστευσεως
στά τέσσερα σημεΐα τοΰ ορίζοντος
άπειλώντας την άραίωσι τού ττλη-
θυσμοΰ καϊ την ίρήμωσι τής ύπαι¬
θρον. Τόν κίνδυνο αύτό έ·π·εστ>μά-
νο;μ€ ττρό καιροθ καί ύπεδείξαμε
διά τοϋ Τύπου τόν τρόττο τής ά-
νασχέισεως αΰτοΰ. Ενπαμε, δτι ή
ϋπαιθρος £χει άτΓΟλυττη άνάγκη ά¬
πό Ιερεϊς μορφωμένους θεολογ ι«ώς
κα{ γεχοπτονικώς γιά νά ότγαΓπτ>ση
ό χωρικός τή γή τού καί νά άλλά-
ξη μορφή ή καλλιέργεια της χάρις
στό καλό κήρυγμα καί τό (παράδει
γμα τοθ Ιερέως.
Ή Παναγία τής Τήνου έχει ά-
ποφασίσει ττιά την Τδρυσι Άνωτέ
ρου ΈκκληισιαοτικοΟ Φροντιοτηρί-
ου, δττου θά μαρφώνωνται Τερεΐς θε
ολογικώς καϊ γεωττονικώς.
"Η Παναγία Σουμελά δέν άμφι-
βάΐλλομε, δτι μιά ήιμέρα την Τδρυ¬
σι μιδς τέτοιας σχολής, ί την προ
σττάθεια ττρός την κατεύθυνσι αύ¬
τη θά θέση σάν κύ,ριο σκοττό της.
Καϊ τότε π,ράγιματι δφθσνος θά εί¬
ναι ό καρττός καϊ —λούσια ή συγ
κομιδή τής άνθοφορίας τοϋ Πον-
τιακοΰ λαοΰ, πού άνέζησε στή νέα
τού ττατρίδα.
Πιστευομε ά~όλυτα στήν πρα-
γμάτωσι αύτοΰ τοΰ όνειρον μας.
Πρώτον γιατί ϋΕ ΟΕίΟ ϋΕ ΡΑ-
ΤΚΙΑ ΗϋΗαυΑΜ ϋΕδΡΕΚΑΝ-
ίΙΜ, Γιά την πίστι καί την πα-
τρίδα ποτέ δέν τΓρέττει νά άττελ— ί
ζεται κανεϊς καϊ δεύτερον γιατϊ
<Ή Ρωμανία δν άττέθανεν, άνθεΐ καϊ φέρει κι' δϊλλα». Αθηναι Ιούλιος 1°59 ΙΩΑΝΝΗΣ ΑΒΡΑΜΑΝΤΗΣ ΑΛΛΑΓΗ ΔΙΕΥΘΥΝΣΕΩΝ Τό έν Πειραιεί Δικηνορι κόν Γραφείον τοθ κ. Άβρ Κοντοτιούλ υ μετεφέρθη εΙ( την οδόν Βασ. ΚωνσταντΙ νού καΐ ΤσαμαδοΟ, τηλ*φ. 43.224. ΜΙΚΡΑΣΙΑΤΙΚΗ ΒΙΒΑΙΟΓΡΑΦΙΑ ΝΙΚΟΥ ΚΑΡΛΡΑ: "ΧΩΡΙΑ ΤΟΥ ΜΠΟΥΡΝΟΒΑ ΗΕ.Α1 III ΚΥΟΡΟΤ Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗ2 Δ1 Κ ΑΙ ΤΗΣ Β1 ΕΛΛΗΝΙΚ. ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ Έκυκλοφόρησε τό 39ον τεΓχος τής έβδ3μαδια(σς πολιτικίΐς κοΙ διπλωματικής επιθεωρήσεως «'Ελεοθε ρο· » τοϋ κ. Δημ. Πουρναρα, άφιερωμένον είς την επί¬ θεσιν των ουνθηκολόγων τοθ ΚυπριακοΟ εναντίον τοθ στρατηγοθ Γεαργ Γρίβα — Διγε^ή, ώς κοΙ είς τα πα- ρασ ήνια τή δ.αγραφομένη, συνμωοοΐας ττρός συγ· κάλυψιν τή· άντιΒράοεως «αί >ξε>έρσεως τοθ Κυπρια
κοθ κο( ολοκλήρου τοθ ΈλληνικοΟ λαοθ κατά τήΊ συ·
νιχιζομέης προοτιαθεΐας τιρος δριοτικίιν οτιοδοόλω-
σιν τή γ" ύπρου ΕΚ το 3Βον τει χος περιλα β* εται,
έκτός των αΛλων, ·,0 Ιυτορι^όν τής ά>α<ηρόί;8^ς τής Β' Έλλη »κής αημο^ρατΐαν κατά τό 1924, κα^ώ. κοϊ τωνδιαφωνιων τοθ Έλ. Βονιζέλου, Γ Καφαντάρη, Α. Μιχαλακοπούλου κλπ. πρός τ> ύς Α, Παπαναστασιου,
θ. Πάγκαλον, Γ. Κτνοόλην κ α. διά τό άναεύψαν μειά
την Μικροθιατ'κή-.ΚαταστρΓφν πολιτειακόν ζήιημα
είς την 'Ελλαδα Μέ τα εκοοθέντα φυ λάδια 76ον,
77ον καΐ 78ον τής π'ώτης πλήρους βνογραφίας τοθ
"τςλευθ Βενιζέλου τό Ιστορίαν τουτο Ιργον τοθ κ.
Δημ. Πουρναρα εΐοήλθ&ν είς 16 τελει,ταίο. στάδιον
τή<. δράσεων τοϋ μεγά^ου ττολιτΐκοΟ μέ ·ας ορομα τι»ό. λετττι μερείος της στάσεως είς τό ζήιηαα τής ΔημοκραιΙα καΐ τή' Β^σ>λεΙ <· την δή 11 εί μά¬ την προσεπάθησε ν α σώση 'ό 1923 — 19^4, έσπευσε 6έ νά ά αγνωρ(ση τή> ηαλι- όρθωοιν τοθ Γεωργίου Β'
άμέσως μετο τή άιιοτυχΐαν τοθ Κ'νήματος τοΐ Μαρ
τ(ου 1935 οαΐ δ (γον τΐί-ό τοθ θανά·ου τού. Γο τρΐα
τελευταία Ι ·τορι ώ ερ>ο τοθ κ. Δ'μ. Πουρναρα πω
λοΓνται ώ 4ζ.0ς : 1) «'τΐλείθ Βενζέλοζ», &0ο τόμοι
1056 σ λιΒω μεγαλου οχήματος, χορτόητοι 6ρχ. 230,
πανόοετοι 28 ι καΐ οερμοιόοεΐοι 3ΐΟ 'εικυ^λοφόρησαν
έτιΐσης είς φθηνοτέραι *κ&όσεις τα ιέσοαρο ηρωτα
τομΐδιά τού έξ 28 γ ε λ. ε<αοτον δρχ 15 καΙ 35 £β ιο· μα&ιοΐα τεόχη τού δ^χ. 6 8 αοτον 2) «ΧαρΙλαοτ, Τρι κ-όπη< », ή τιρώιη τι ήρη. βιογραφΐα τ^υ, ΒΟο τομοι 653 σελ 6ρχ. 90, 120 καΐ 13υ. 3) ·Κατηνορω.. », ή χρα γική Ιστορία τής Κυπρ ακής Έπανοοτάσεως καΐ τής ποοοφάτου «ατατια*.σβως τοθ ίνόπΜ,υ άγώνο^ &οο τόμοι 736 σελ δρχ 140, 180 καΙ 210 Εκυκλοφόρησαν έπιοηο εί φβηνοιερας έκίόσβι· τέσσαρα ΐομ' >ιά τού
έξ 96 σελ. Ι^οστ ν ορχ 10 κα 24 έβοομαθιβΐα Τίόχη
δρχ 6 έκαστον. ΕΚ τι 0 άνοκάζοντας τοϊς μετρητοΐ'ς
και το Τί (α 6>»α γΐνβται Ικττωσις 20 ο)ο κυΐ είς δ ;ου;
άνοράζουν οόο μόνον Ιργα γΐνεται Εκπτι^σκ. 1υ ο)ο.
ΟΙ εγνράφοντες τρείς συ> ">ρ<"μητάς ■ροττλτ ρώνονιας την αξίαν των Βργων λαμ(εϊνουν ταθτα βωρεάν. Πα· ρακαταθήκη καΐ έγγρ^φή ουνδρομη·<3ν : Πιηΐνου <06, τηλίφ. 812 140. Μι τή>> Εκθοσιν ολοκλήρου τής βιθ·
ΥραΦΐας τού Βενζέλου καΐ τοθ Τρικοθπη, ώ: κσί τής
Ιστορίας τοθ άπελβυθερωτικοθ κινήμοτοι. τής Κόπρου,
όλοκληρώνεται ή άναναράστασις τριών δραματικόν
περιόοων τής νεωτέρας μας έθνικής ΙσιορΙας άπο των
κ. Δ. Πουρνάραν.
Σ' αυτήν την -ρόσφατη σειρά
των ά—οκτημάτων της Μικρασιατι-
κής Βιδλισγραφίας, ό λόγος έρ¬
χεται στιμερα γιά τό καινούργιο
Βιβλίο τοθ αγα—η τού μου Νίκου
Καραρά τα «ΧΠΡ Ι Α ΤΟΥ
ΜΠΟΥΡΝΟΒΑ». Πολύ συμτταθη-
τική καί τΓθλυ άξισττρόσεκτη ττροσ
φορά τού καΐ ττάλιν στήν προσ-
ττάθεια νά κρατηθεΐ ή μνήυη τοθ
'Ελληνισμοΰ των «Χαμένων Μι-
κρασιατικών μας Πατρίδων». Βέ-
δαια δλα αύτά —ου γράφομε στίς
προσφυγικές εψη,μερίδες, σάν ο(-
κίιότβρες, νέ την εύκαιρία των
διαφόρων μ(κρασιατικών ή αλλων
τταρί,μφερων ττροσφυγικών έκδόσε-
ων καΐ σχετικά μέ τις έκδόσεις αθ
τές, θά τΓρέττει νά μή θεωοηθοΰν
κατά βάσιν ώς κριτικές. Άφορ-
μές είναι ττρό ττάντων νά ξεσττά-
σουμε κι' εμείς τους καημούς
μας, τή νοσταλγίσ μας, γιά τ' ά-
ξέχαστα τΓερασιμέναΐ έκεΐ ττέρα
στούς θρυλικοΰς τπά τόπους τής
γεννήσεως και της ττρώτης ζωης
μας, την ττίχρα μας τή βαθύτατη,
δσος χρόνος κι' δν —έρασε, γιά
τούς τόσους και τόσους χαμους.
Καί πιό ττέρα, καΐ ττάνω αττό
δλα ταυτα τίς νοιώθουμε τις έκ¬
δόσεις αύτές νά ΰψώνονται καί σάν
ένα λυτρωτικό όπτοκορύφωμα,^ μιά
παρττγορητική Ικανοττοίηση, ούσια-
στικά τπειστήρια, ττώς δλα έκεΐνα
τόττοι και ανθρωττοι καΐ ζωές και
—ράξεις και αΐσθήματα, δέν θά
χαθοΰν τελειωτικά, αττό την ττνευ-
ματική θέση καί έλττίζομε καί
αττό τττν συναισθηιμο— ικότητα των
έτΓΐγινομένων, δσο θά υπάρχουν
τα 'κείμενα αύτά. Άν ΰπαρχει λό¬
γος καί κριτική καϊ δέν τταραγνω-
ρίζουιμε δτι ύττάρχει, άς τό φρον-
τίσουν αύτό οί είδικοτεροι καί οί
άρμοδιότεροι, εΤτε τώρα, είτε ώρ-
γότερα· δς κρίνουν καί δς συγκρί
νούν δς έττισημάνουν τα καίρια
σημεΐα· δς άττοκαλύψουν και δς
σχολιάσουν καί τα σφάλματα καί
τίς παραλείψεις, έφ' δσον ΰττάρ-
χουν καί θά ύττάρχουν ασφαλώς,
δταν λογαριάσουμε κι' όλας τίς
πολλα—λές δυσχέρειες ττού άντι-
μετωττίζονται κατά ττι συγγραφή
καί την έκδοστι αύτόόν των βιβλί¬
ον. Εμείς σήμερα έκεΐνο ττού
μτΓοροϋμε κι' έκεΐνο ττού έκφράζο-
με ττραγματικά στίς ττεριτττώσεις
αΰτές εΐνχχι ή συμτταθεια στήν ά-
ττόλυτη κυριολεξία της· ή άγάττη
μας ττλατυτερα.
Κι' αΰτό ακριβώς συμβαίνει καΐ
στόν ύποφαινόμενο μέ τα «Χωρία
τού Μπουρνόδα».
Τέσσερα χωρία, τό Χατζηλάρι,
τό Ναρλίκιοϊ, τό Μττουνάρ'ΐττασι
καί ό Κουκλοντζάς καί —έμτττο τό
Νάλντουκενι, τό χωριό των Ιδιό-
ρυθμων «ταχτατζήδων», άνάμεσα
στό Σίττυλο ικαί τό Ζμώλα, μέ
μίαν ΰττεροχή έλληνικότητας, έκ-
τός τό τελευταΐο, είτε πληθυσμια-
κή, είτε ττολιτιστική,, μέ τή μι-
κρή τού ίστορίαι τό καθένα· ί-
στορία συχνά ττολυ τταλιά ττού
φτάνει ώς τα βυζαντινά χρόνια
καί μακρυτερα άκόμη* μ έ κάττοι-
ους άρχοντές των, ττοϋ και ττοθ,
ντόττιους γιά Σμυρνιοΰς τταραθερι-
στές άττό τή μιά μερ'ά' κι' άττό
την άλλη μέ τόν πολύν, άττλό,
κόσμο των ξωμάχων, ττού ττάλεν-
αν, τταρά τό είδυλλιακό τους φυ-
σικό ττεριδάλλον, μέ τή γής καί
τίς κακοκαιριές, γιά τή ζήση
τους, άλλά καί μέ τόν αλλόφυ-
λο κυρίαρχο για την έτπβίωση καί
ετΓΐκράτησή τους' £να άγώνα, έ-
τοθτον, συνεχη καί δχι σττάνια
δραματικό, ττού γι' αύτό χρεια-
ζότανε, δπως ττάντα. Έκεΐ καί
| ττολΐτικότητα και τταράτολμους ή-
1 ρωϊσμούς κατά τίς ττεριστάσΕΐς.
1 ΕΤναι ττολύ ττχχραστατΐκή ή εΐ-
κόνα τής ζωης των άνθρώπων έκεί
νων, τέτοια πού μάς την τταρου-
σιάζει ό Νΐκος Καραράς. Έχει
καί άλήθεια καΐ μιά γοητευτική
συναρτταστικοτητα, τή βέρμη, πού
συνοηπησαμε καί στό «Μττουρνό-
6α», τό ττροηγούμενο βιβλίο ιου:
ί ΈτΓΐβιώματσ σέ ττολλά των ττερα
' σμένων τού. ΟΙ ιμνήμες δικές τού
ή των ττληροφορηίτων τού, οί ττε-
ρισσότερες ττάντως δικές τού, ά-
ττό τίς χάρες τής άναντικατάστα-
της ζωης τοϋ υτταίθρου, άττό τή
λεβεντιά των τταλληκαριών, από
τίς δμορφες γυναΐκ«ς, —ού τίς ά-
τταριθμεΐ κ ι όλας καϊ τις κατονο-
μάζει σ' ωρισμένας σϊλίδες τού.
Τεκ-μηριωμένες καί οί Ιστορικές
ττληροφορίες τού· άρκετές καί ά-
ξιόλογες άνάλογα μέ τό θέμα τού.
Σημειώνρμ£ άλλη μιά φορά ττώς
έκεΐνο ττού χαρακτηρίζεΐ κι' αυ¬
τή, δ—ως καί τις αλλες έργασίες
τού Νίκου Καραρά είναι ακριβώς
ή σχολαστική εύσυνειδησία, ή συ·
ναίσθηση ευθυνής κατά τή χρήση
των ττηγών, δ—οίας δή—ότε —ρο€-
λεύσεως.
Δέν είναι λίγο καί τό^λαογρο>
φικό ύλικό. ©ά τό —ριμέναμε Τ-
σως άφθονότερο γιά την ττερΐστα-
ση καί ττιό όργανωμένο. Άλήθει
ΤΓθλύ τή νοιώθουμε αυτή τή ττενία
λαογραφΒκών στοιχεΐων άττό τή
ζωή τοϋ Μικρασιατικοϋ Έλληνι-
σμοϋ. Καί γι' αύτό τό λόγο δι-
καιώνουμε ό—όλυτα την Κα Μερ-
λιέ γιά την δλως Ιδιαίτερη βαρύ-
τητα ττού £δωσε στό Κεφάλαιο
ττόλεως Βόλου, συνελθούσα ε|ο 7
τακτον αυτής συνεδρΙασιν ^ ί
Γραφείω της σημερον την 2<λ «Χ μηνός Αύγούστου 1959 ϊτουζ ·! ΐμέραν Κυριακήν καΐ ώραν βην',7 κατόπιν τοϋ άπροοδοκιγτο^ * τού τού 6κλΒκ.τοΰ Π—'— ■ ΙΑΣΩΝΙΔΗ __ II αύτό, ώο διευθύνουσα καΐ κ θύνουσα τίς £ρευνες τού Κέ Μικρασιατικων Σττουδών. Τ*°" Τέλος καϊ άς ,μή θβωρτΛ; ττική φιλοφρόνηση· καϊ μέ α ^~ βλίο τού αύτό ό Νΐκος Κβοο^'* φανερώνίται ένα ύττόδειγιισ?? τα λίγα δυστυχώς ττοθ διθτν σήμερα, Μικρασιάτη, μ^ ^ν>
συναίσθη·οτ| τοΰ χρέους —,ο. ^
«Χαμένες Πατρί&ς» μας. ^ ^
οειςε τι πρέττεί καί τί
νά κάνουμε πρός την Κ(~
αυτή, άνάλογα ό ικιαθένας
τα μέσα τού ύλικά,
ήθικά. Καί δττως 6ν6^Λ,
ναι διαφορετικα, δτττος
λωσαμε, τα μέσα *-;„--„,,
ναλογα θά ,μττορεί νά βΐν—ι χ»«4,
έν^ννομένη, ή ττροσδοχοηΐ;
βοηθεία άπό μέρους δλων |Ζ^'
μή σβύσουν ό—ό την Ίστορ^σ ι
τόττοι έχεΐνοι, τόττοι μικροί « ^
ποι μ€γάλοι, δπου γΒ
και τούς όττοίους £χουν
σει τα κόκκαλα των μαρι,,
νιών ιμας καΐ των άλλων
νων μας. Πολλά μττορο0μ£ ,^
νά τό θελήσουμε καί νβ υ
τταγορεύσει τό φιλότιμό μβ.1"
ϋτΓοο-ούμε καΐ κάποιες θυσίκ
Ή ΰττόθεση, νο,μίζω πώς το',
ταλαβαινσμε, είναι Ιερή ^ι
στΓθύδ—τη άττό ττολλές <)- καί άξιζει δ,τι κάνουμε γι' καί θά ττιόίσει τόττο χωρΐς .^1 ή ΝΙΚΟΣ Ε. ΜΗΛΙΩΡΗ; ΨΗΦΙΣΜΑ 'Η ' ραέσα γενικήν λυττην καί οδύνην τΑςπΖ τ.ακής ιΚοινωνίας τής ττόλεώς Ζ Υνωστης ο&της τής „—τ « δράσεώς τοϋ έκλιπόντος τό—»1 Τ^ρκία καΐ Ρωσία δσον καί & Ειλλαρι, ΨΗΦΙΖΕΙ 1) Νά άττοοταλη ονλλυ—ιτήρ,* ευχή τής Ενώσεως ττρός —ν ο|- κείους τού. 2) Νά τελεσθτ) μνημόσννον % όην ΣετΓτεμβρίου 1.1. έττ! τή ονμ- ττληρώσει 40 ήιμερών άττό τοθ θο- νάτου τού. 3) ΕΟχεται είς τόν Ύψιστον δ- ττως τον ιμέν αποδημτθΐ,Λί— 4ί- ιμνηστον ΛΕΩΝΙΔΑ ΙΑΣΩΝΙΔΗΝ κατάταξιν, έν μέσφ δίκαιον διά τάς —ροσφερθείσας ποΛλαττλάς ί—ρ£. σίας ΰπχίρ των Ποντίων είς δέ τάς ψυχάς των οΐκείον τού *τπτνχΐ, βάλσαμον παρηΐνορίας. 4) Νά άτΓοσταλή άντ(νρβ?» τού τταρόντος είς τούς έν "Αθήναι*; διαΐμένοντας οΐκείους τού κώ είς την 'Εφηιμερίδα! «ΠΡΟΣΦΥΠΚΟΣ ΚΟΣΜΟΣ» Αθηνών κα Περιοδι κόν «ΠΟΝΤΙΑΚΗ ΕΣΤ/Α» Θωη- λονίκης. 'ΕΞφ' ώ άνσγΛίΡβΙν έν^χρίθτ) τί>
παρον καΐ Οτταγρά»}~αι 6>ς &τ£-
ται*
Έν Ν. Ίωνία (Βόλου) 10.8.1959
Ό ηρόεδρος Κ. Σα6οιΑ»)ςο Γ.
Γραμματεύς Ι. Προμητονάς. Τα
Μέλη ,Π. Ήλιαδης, Ν. Τρκ&π*
φυλλίδης, Ι. ΠοτΓοδοττούλου, Σ
Α. ΔΟΥΑΓεΡΙΑΒΙ
Κειρουργικά και Γυνβικολογιΐέ
39 ΣολωμίΟ (Τηλ. 25.716)
11 11?-2 (κα! ·«( σ·νεηιΜιι
ΠΩΛΕΙΤΑΙ οικόπεδον «υ-
κόφυτον είς Διόνυσον. ΠΧη·
ροφορίσι είς τα Γραφιΐα
μας ΤηλέΦ.. 527 126.
ΖΗΤΕΙΤΑΙ χρημστοΒότηζ ίιά
άσφηλή καΐ 4πικερδί| ««ιχεΜ
σιν βιαθετων περί τάς 150000
5ρχ. Πληροφορίαι είς τα >ρα·
•εΤα μας.
ΕΝΟΙΚΙΑΖΕΤΑΙ άΐο 1ηςΣε·
«τ*μ βρίου, είς τιμήν ιυε»*Κ
Ισόγειον διαμίρσμα βκ 4 μέγα
νων ίωμανΐων, διάδρομον, 1^
λουτροθ πλήρους, μαγβιρίΐο11
λοιτΐών χρειωδων, κατά
^ιά πολυμελη οικογένειαν,
ροφ δδός Δερεχανη 6
ΚλωναρΙδου Ιιατήοια.
681 263.
Πωλοθντσι οΐκόπεδα
έντός ιης Δροσιβς.
μέ νερό, ψώς κσί μ< ευκολίας πληρβμ*. άπό 1000 μέχρι ΙβΟ' τιήχεις. Πληροφορίαι Δ. Ήλιόπουλον Δρο- σιά. ΚΑδΙΚΑ Γβρμβνικα ϊρωρβτα Οικοδομήν — ΑΟτοκινήτ-* (]λα·τ«κα χρέΐματα οια ίσωτερικά — εξ·τερικ# ΕΙ&4Κ& χρωματα «ρ·σσψεα>ν
Γενικη ΆντιπροοωπεΙα ' «ποκρατβυς Ι
τηλ. 614243
ΑΓΡΒΙΙΚΗ ΜΙΙ Τβ!
ον
Διά την ανάπτυξιν της Γεωργίας κσί την ιφόοδ
τί|ς ύπαίθρευ
'Η Α Τ Ε. διοθέτει τό ϋεγα)ότερον δίκτυον Κατ"°τ2
μάτων 'ΕξυηηρετεΓ τούς άνρότβς καΐ νενικώτερον τα
ηορχακά Κίντρα. Ή Α. Τ Ε ου εργ ζομί η Μ·τό ταΙ*αΙ
νεταιρισμθν, φβά ιι §ίς την τελευταίαν γωνίαν τγ)^ »
θρου
1ά 'Υποκαταστήμστα τί)ζ Α Τ.Ε. ι Αβνο*
— Χορηγοθν δάνεια είς τοΰς αγρότας κοΙ τος βργ»
σεις των.
— Διαθετουν γεωργικά ίφόδια
— Ένερ>ο0ν άοφα Ισεκ. . ι,,ΐβσασ-
— Συγκιντρώνουν καταβέσεις καΐ βιενεργοϋν εμρ« γ
τα, εξυπηρετούντο μεγάλως τβ κοινόν τη<. ύπ°ιβρ0Ι·'ΤΑνϊβ». — Προστατεύουν τάς τιμάς τ·ν γεωργικόν βροιυντ — 'ΥποβοηθοΟν τεχητώς «Ον άγβέτην — Ένιοχόουν την συνεταιριστικήν οργάνωσιν. Ή Λ>ρ5τι»ί»Τβ·ηες« 1Ϊ. «ΒΑΑ«βο» ο.ενεργεΐ
ΛΙΪΙ1ΙΣ; 4πΙ τδν «ρς1έ)ντειν κ«1 τββ γεκργβ^Π^
-ιφ«λ«.ου τ6ν *γρ·ταν Κ*τα τβ* κιν»»ν·ν : ~
Χ*Λ ΖΗΕ- ΦΝΗΙΙΜΟΤΗΤΟ2 ΜΒΓΑΛΟΝί *·*"%.
ΙΙΑΓΚΤΟΓ - ΑΤΓΧΗΜΑΤαΝ ΕΡΓΑΖΙΑΖ^ (Τβ« «Ρ'^
ΡΟΒ — ΙΗΒΤΑΦΟΡΟΝ. ^ηιοείς *η·^
ΑΛΙΒΥΤΙ&ΟΝ &ΑΙ Χα·ΓΓΑΛΐβϊΤΙ
ιφάλσισ βρσχ. 6·.893·β44
ΒΟ Ιτη δημιουργικήν καί κοινωφβλοθς ίρΥ«σβς