186970

ι··-,
«4
ΠΚΟΣΚΟΣΜ
ΕΤΟΣ 30όν ΑΡ. ΦΥΛΛΟΥ 1377
Ε«Κ«ΕΡΙΙ, ΦΙΛΟΛΟΠΚΗ. ΟΙΚΟΝΟΜ*» ΚΑΙ Τ8Ν ΠΡΟΣΦΥΠΚΒΚ ΣΥΚΦΕΡΟΝϊϋΝ
ΑΘΗΝΑ!
28 ΙϋγΝΙϋγι967
ΛΙΕΥΘΥΝΤΗΣ - ΙΔΙΌΚΤΗΤΗΣ ΣΩΚΡΑΤΗΝ ΧΑΡ. Σ1ΝΑΝΙΔΗΣ
ΧΑΡΙΝ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ
Τού κ. ΜΙΧΑΗΛ ΚΑΛΟΓΕΡΟΠΟΥΛΟΥ
«Έγώεις τβθτβ γεγέννημαι «αί ,·. „_.. Λ. _ "νΐΛνΐ
1
ΓΡΑΦΕΙΑ -ΙΥΠΟΓΡΛΦΕΙδ
0Δ02 ΣΤΑΔΙΟΥ 65 — ΤΗΔΕΦ. 57-126
"(Ι»
Ι-·..
II
ίί|>
Ν»
ρ«η
ύιΛ»
>ι«ίί
πετ'
μ*ρτνρήα«ι τη αληβε'α».
Τό δημοσιογραφικόν όργανον των έν
Ελλάδι καθολικών «ή Καθολική», δημο-
οΐίΰει [στορικά σημειώματα τοθ Διευθυν-
,οθ της κ. Π. Γρηγορίου, υπό τόν τίτλον
,οχέσεις κσθολικών κα_ί όρθοδόξων», είς
,ίόιΐνϊα προσπαθεΐ ^δ^ος »ά άποδεΐξη
!„ ή αλωσις τής Κωνσταντινουπόλεως
{ψΕΐλεται είς τούς προκρΐτους τοθ Βυζαν-
(|Ου, άρχηγούς των άνθενωιΐκών.
Ό κ. Π. Γρηγορίου, άξιόλογος κατά ΐά
ΑΑα μελετητής των πηγών τής ίστορΐας
^Βυζσντινής παρακμής, ύποστηρΐζει έν
,ίΐοις, βάσει αύθσιρέτων ουλλο-
, δτι ή καταρρεύση τοθ Βυζαντίου
Ε τό άποτέλίσμα τοθ σχΐσματος με·
ιαξό Άνατολής κσί Λύσεως. Παραθέτει
{ιάφορα μεμονωμένα συμβάντα κσί περι-
ατατικΛ καΐ πσραλεΐπει τόσπουδαιό
ΐίρο ν Ιστορικόν γεγονός, τάς κατά τοθ
Βυζαντίου έπιδρομάς των Φράγκων Ήγε-
μόνων, αί οποίαι έγιναν υπό τό προσχη-
|ΐα της άνακτήσεως των Άγίων Τόπων,
όπεκινήθησαν δέ υπό τοθ ΒατικανοΟ, έκ-'
ίικουμένου την «άπο^χισθεΐσαν τής Ρώ
μηζ» Χριστιανικήν Ανατολήν. Ουδέ λέξιν
άναφέρει έν τούτοις είς τό Ιστόρημά τού,
διά την κατάληψιν τής Κωνσταντινουπό¬
λεως υπό των Στσυροφόρων καί την με
ιαξύ αυτών διανομήν των Εύρωπαϊκών
καΐμεγίστου τμήματος των Ανατολικήν
έΐΐαρχιων τοθ Βυζαντίου, πλήν της Βιθυ-
νΐσς, είς την πρωτεύουσαν τής οποίας, την
Νκαίαν, εΤχε καταφύγει ή Αύτοκρατορική
Αι)λή κσ! τό Οικουμενικόν Πατριαρχείον,
|Κ(ά την υπό των Φραγκικων φαλάγγων
άλωσιν τί|ς Βασιλίδος των Πόλεων.
ΟΙ άμερόλήπτοι μελετηταΐ τής Βυζαν·
ΐινΙ|ς ΐσΐορίας, ανεξαρτήτως φυλη"ς καί
βρησκεύματος, μέ επί κεφαλής τόν Κάρο-
λον ΝτΙλ καί τόν Γουστοθον Σλουμπερζέ
κβραδέχονται, δτι ή πτώσις τής Μεσαιω-
νικΙ)ςμας Αύτοκρατορίας όψείλεται κατά
μέγα μέρος είς την βαθμιαίαν υπο
νόμευσιν αυτής υπό τού ΒατικανοΟ, έκδι
κουμένου-έπαναλαμβάνομεν—την 'Ελλη·
νίκην Όρθοδοξίαν δ ά την άνένδοτον
άρνηοΐν τηςνά άσπαθή τόν παπικόν πόδα.
Ό κ. ΓρηγορΕου λησμονεΐ δτι τα δργα-
>ατοΟ Πάπα οί Φράγκοι Ήγεμόνες, οί
ττ ο τ α ν Λ ν τ* Κ°θολ^ισμο0, άλλ' ο·
Γερόν. Υ ^ Της "9ώτΚ εί<· τον δεύ επικρατήση «αί κοσμοκρατορΐαν Α ν £ ί τΑΠ Τ ° "λ πΕρ1 τούτου «π°δειξιν ό γεγονός δτι τό «π ρ ω τ ε ι- ^ίοη^ΛρΙσΐς πΡ°^ Δημιουργίαν παπικοθ Κράτους, τελείως ά σ υ μ β ι β ά- σ τ ο υ πρός την διδασκαλίαν τοθ θέαν- θρώπου καΐ τα δόγματα της Άγίας ημών θρησκείας. «Ή Βασιλεία ή έμή ούκ εστίν έκ τοθ κόσμου τούτου> άΐτεκρίθη ό Ναζ-ο·
ζαιος είς ερώτησιν τοθ-κατά σύμπτωσιν
Ηωμαΐου—Πιλάτου, «ούκοθν Βαοιλιύ· εί
συ ;» ΠοΟ συνεπώς έστηρίχθη καΐ ποθ'βα-
σΐζετσι ή έμμονος προσήλωσις τοθ
ΠαπισμοΟ είς την Ιδέαν τής κοσμικης μό¬
ν οκρατορίάς ;
Άπευθυνόμενος ό θεάνθρωπο. πρός
τούς ίδίους ΑότοΟ μαθητάς καΐ Άποστό
λους, §δωσε πρός άπαντας ά ν ε ξ α ι
ρ έ τ ω ς την εντολήν «πορευθέντες μα-
θητευσατε πάντα τα έθνη, βαπτΐζοντες
αυτούς είς τό δνομα τοθ Πατρός καΐ τοθ
ΥΙοΟ καί τοθ Άγίου Πνεύματος, διδάσκον·
τες αύτούς τηρεΐν πάντα δσιτ ένετειλάμην
ύμΐν». Καΐ προσέθεσε βραδύτερον «λάβετε
Πνεθμα Άγιον, άν τίνων άψητε τάς ά-
μαρτίας, άψίενται αυτοίς, αν τίνων κρα-
τητε, κεκράτηνται».
Δέν ήτο άλλωστε δυνατόν ό Χριστός
νά κάμη διακρίσεις μεταξύ των μαθητών
Τού. Ήτο ά δ ύ ν α τ ο
ν νά διορΐσ]] τόν
ε"να—τόν Πέτρον—δεσπότην καΐ κύριον
των άλλον, διότι θά απεδεικνύετο ά σ υ
ν β π ή ς πρός τα Τδια ΑύτοΟ διδάγματα·
«Ούκ 6νι Ίουδαΐος, ουδέ "Ελλην, ούκ ένι
δρσεν ή θήλυ, ούκ 8νι δοθλος, ουδέ έλεύ-
θερος, πάντες γάρ ημείς εν έσμέν—ΐσοι
δηλαδή—έν Χριστώ ΊησοΟ», διεκήρυξε«
ϊ οί ογ&ι ό "Απόστολος των Εθνών.
Διατί δέ θά έξέλεγεν ό θεάνθρωπος
ΙκοΤοι είχον κατά καιροΰς τεθή επί κεφα- τόν Πέτρον ώς μοναδικόν διάδοχον τού,
^ των Σταυροφόρων, διένειμ'ον μεταξύ —6 οποίος τόν άπηρνήθη πρίν άλέκτορα
4»»·
Π!*
Ι*11
»ιντην κληρονομίαν τής Βυζαντινής Αύ
«κρατ.οοίσς, ακριβώς δπως οί σταυρωταί
""" θώου'ΐδρυτοθ τής θρησκείας μας, Ρω-
οι στρατιώται, «διεμερίσαντο τα ίμά-
τιά Τοκίαυτοΐς καί επί τόν Ιματισμόν Τού
«βολον κλήρον».
—ν πρόκειται νά έπεκταθώμεν περισ¬
σότερον διά νά αποδείξωμεν δα ό όξιό-
τ«Ός άιευθυντής τί|ς €Καθολικής» έπη
ρεαζεται είς τος έν τιροκειμένω κρίσεις
τουάπό την δικαιολογημένην αλλωστε
4*οσ(ωοΙν τού είς τό Βατικανόν. Δέν εί¬
ναι συνεπώς άμερόληπτος καί δίκαιος κρι-
'^ι δταν έπιρρΐπτη τάς ευθύνας άλλοτρί-
«ν άνομημάτων είς τόν Επίσκοπον Έφέ-
»ου Μάρκον τόν Ευγενικόν, Γεννάδιον
'ονΣχολάριον καί τόν Λουκ&ν Νοταραν,
«όποΐοι ευρίσκοντο επί κεφαλής των άν-
Βενωτικών καί υπεστήριζον μετά φανατι-
ίμοθ τάς άπόψεις των, διότι υπήρξαν μάρ
τυρες των άδ κοπραγιών καί των ά ν τ ι-
Χριστιανικών έν γένει ένεργε ών
ωρισμένων Παπών, είς βάρος τής 'Ελλη-
«κης Όρθοδοξ άς.
♦
Είμεθα όπερ πάντα άλλον Ενθερμοι,
Λσώται τής πραγματικήν επί
ι°ο ι ς δ ρ ο ι ς, έν Χριστώ, ενώσεως
««ν όρθοδόξων μετά των καθολικών, διότι
",το επιβάλλει τό συμφέρον δλων μας.
Αυΐό αλλωσΐε δηλοί καί αύτό σημαίνει ή
*«« «ένωσις,. Ή δρας δμως τοθ
"Χΐσμαως, υφ' οϋς δρους αξιοί τό Βαΐι-
φωνησαι, τρΐς—καί δέν θά έπροτίμα Άν-
δρέαν τόν Πρωτόκλητον ή τόν Έπιστήθιόν
τού Ιωάννην τόν θεολόγον, ό οποίος τόν
ηκολούθησε μέχρι τοθ ΣταυροΟ ; Ό θεΐος
δμως Ιδρυτής τής θρησκείας μας δέν ήτο
δυνατόν—επαναλαμβάνομεν—νά ασχολή¬
ται μέ έγκοσμίους μικρότητας, άναξίας
της θείας ΑύτοΟ αποστολης.
Θέλομεν, έπιθυμοθμεν καΐ ποθοθμεν
την "Ενωσιν των Έκκλησιών, υπέρ τής ό·
ποία; δεόμεθα ολοψύχως πρός τόν
Κύριον, πραγματικήν Ενωσιν δ¬
μως καΐ ούχι υποδούλωσιν, ή ό-
ποία είναι τελείως ξένη πρός τό
πνεθμα τής χριστιανικης διδασκαλίας.
Αναγνωρίζομεν είς τόν "Επίσκοπον
Ρώμης την πρωτοκαθεδρίαν καΐ ούχι τό
«π ρ ω τ ε ι ο ν». Τόν τιμώμεν καί θά
τόν γεραίρωμεν ώς πρώτον τρ τάξει—ρπ·
-α- ϊητεΓραπδ-μεταξύ των Άρχηγών των
Χριστιανικόν Έκκλησιών. θέλομεν δέ νά
ελπίζωμεν δ τι, επί των ημερών τής Άρχιε-
ρατείας τοθ σημερινοθ διακεκριμέ
νουκαΐδιαπρεποθς Πάπα Πίου
τοθ 12ου, τοθ δ ι α σ ή μ ο υ, διά την μόο-
φββσιν καί την Ι ξ ο χ ο ν χοιστιανικήν
τού δρασιν, Εύγενΐου Πατσέλι, θά γίνη τό
πρώτον βημα, πρός αποκατάστασιν τής
συμπνοίας, της όμονοΐας καί της χριστια¬
νικης άγάπης είς την Π ίμνην τοθ Χρι-
Έξ άφορμής μιας πραγμοτείας τού κ. Δ. Κ. Βογαζλή
ΑΠΟ ΤΑΗΘΗΚθΓΤΑΕΘΙΜΑ
ΤΟΝ ΑζΕΧηΜ ΠΑΤΡΙΔΩΝ
Ή δύναμις τού ΈλληνισμοΟ.— «Παρα-
πόρτια» και «κομσοΐ'λούκια». — 'Ένα
κομμάτι κεραμέδι εις τό στόμα τού νε-
κροϋ. —Παρεκτροπαί εις σπήτια πού
πενθοθσαν. — «Ή μέτζια».
Τ '/ρχψανδρίτου Νικ. Βαφείδου, Καθηγητοϋ
Τό ίητ' αριθ. 54 Άνό-η-ον τού ΈξΓ,γεΐται δέ ή λέξις αυτήν μέ
ΠΙΙ ΤΠΙΙιΛΐε ή"ΛΝ μ Λ >νν/Γί^%· * ίΆ <ν#ν_ —._.. ί ^. .. ..____.__ ' 21 ου τόμου «Άρχείοιτ Θ?<χ- κικοΰ Λαογραφικοϋ ©ησαι/ροΰ» εί¬ ναι μιά ένδιαφέροι/σα ττροτγμοττείο: τού κ. Δ. Βογαζλη "Εχει τόν τί- τλο «"Ηβη, εθιμα χαί ττροληψεις των 'Ελλήνων Βορειοθρακών» Σέ ωρισμένα σημεΐα της, σκέφθήκα, ν« κάμω μερικές τταρατηρήσεις Τον) Περιγράφον'τας 6ύ- ναμι τού έλληνικοΰ τΓθλπισμοΟ, ά- ναψέρ-ει, στήν δεύτερη ίτελίιδα (Τ78 τοθ 'Αρχείου), κβττοιο 4»^ έί<δοτο : «Πολλές <δεκ<χετηρί&ε<; πρίν, στην Άνοίτολική Ρωμι/λίσ, μιά Βουλγαροττούλα φο-νοίτική, ά- ττό μητέρα 'ΕλΙληνίδα, κύττοτξε ιμσ- ζή της, νά διαλέξη υφασμα γιά τόν έοτυτό της Τό ζήτηιμο: ήτο κυ- τήιν λέξιν «κομσιλίκια» Πρόκειται γιά την λέξι «κομ- σουλούκ», ττού την μεταχειρίζον- ται κ«ΐ οί Τοϋρκοι καΐ οί τουρ- κόφ»νι "Βλληνες : «Κομσουλούχ», κ«ί μέ την έλλην ική προφορά «κομσουλού<ι», καί στόν ττληθυν- τικό άριθμό «καμσοι/λούκια» κ,αί δ Επί τοθ θέματος των «Χαμένων Πατρίδων» ΠΡΟΣ ΕΡΓΑ ΟΥΣΙΑΣ Τού συνεργάτου μας κ. Ν ΚΟΥ Ε. ΜΗΛΙΩΡΗ Εύγνωμονώ είλιικρινειστατα τό διηνεκές δσο θό υφίσταται "Εθνος σε€αο~τό μοί; κ "Ελευθερίαν Παυ- ( 'Ελληνικό, τόν 'Ελληνισιμό σύμ- λίδηΐ ττού Θέληιτε νά οτχολιάο— 'έ- ποηττα να -ρόσφατο σημείωμα μοί» σχ«- | Αύτό τό «Χοτμένες Ποτρίδες» ά- τικό μέ τή^ χρησιμοττοιοι/μένη γιά ττοτελεϊ μιά κραυγή ττρός τα ε9νη τίς άλτΐοιμόνηττίς πράγματι χώρες κοοί πρός τούς αΐώνες ημών ττού τοΰ 'Ελληνισμοΰ τής Άνατολής την ίπτέ<ττημεν έίμΓσα, ττού τή ζή- έ'κκφροκτη «Χαμένες Πά- σαμε την άττερίγροπττη., την ττρω- «κομσιλίκιο», οττ&»ς γράφει ό κ. Βογαζλής. Σηιμαίνει, κυρίως, «γειτονιά», γειτόνους»-. "Ωστε, τό «τταροπτόρτια», κατά λέξιν, δέν ση τ ρ ί δ ε ς». Ιδιαιτέρα μέ συγκι- νήσανε τα εύγενιχά καί πολύ τι- μητικά γιά μενά λόγια μέ τα ό- ττοΐα εΤχε την καλωσύνη νά σι>νο-
δεύο-ΐΐ τα σχόλια τού Μ' όλο τό
άτταιτού,μίνο ενδιαφέρον ττρόσεξα
τίς γνώμες τού Πολύ ττερισσότερο
μάλιστα ττού ττρόκειται γιά ττρο-
σω—ικότητα μέ κΰρος άξιόλογο
ί)5η μεταξύ των πολιτικών καΐ
ττνευματικών κύκλων τής χώρας
μας <αΐ δλως ιδιαιτέρως μ£ταξύ τού ττροσφυγικοϋ κσμου Παλαι- ός, ττολαιότατος, άλλά ττάντοτε θαλερός, μέ ττρωιτοβουλίίς γόνι- μες καΐ μονάχα το βι- Ί0υ πο(, Κϋκλοφ4ρ-,ν τκΟν £ ά ή ρίως ή έκλογή τοΰ ιχιρώματος 'Α- ' μεταξύ τοκς, χωρ'ς νά χιρησιμο- ξ, , ^^ Ί0υ πο(, Κϋκλοφ4ρ,ν τΟν μα.νει «κομσοιΛουκια», και, ομως, περασμ£νο χρον0 γιά τή<<Δ η μ ο- συμ-ιπτει ιμέ αιηο, στήν εννοια κρατια τοΰ Πόντου» ψο- Διοτι οί "Ειλληνες, μττπινοβγαί- ^ νίρώνει τόν ττόνο τοι> τό βοίβΐι,γιά
νο-ντας, μέ τα «τταρα-όρτια», έ- την άλησμόνηιτη χαιμένη ττ—οίόα
σωτερικά, άττό σπίτι σέ σττίτι, ' τού τόν Ελληνικόν Πόντο. "Ενα
«γειτονεύανε», έπικοινωνούσανε βιβλίο συγχρόνως ττού άττοτελεΐ
ό έξά όλ
σι/ναίο-βητα, λοιττόν, εΤττε σττι μη-
τερα της. «Προτιμώ τό ούρανί, Ε-
να γλυκό χρώμα !»
Τό ττβιράδειγμα αύτό τής Φα-
ττοιοΰν τής έξώττορτες, καί, μά-
λιστ^ σέ κρίσιμες ττεριστάσεις
Αύτό συνέβαινε ο-τήν Θράκη, την
Μοτκεδονία κι' άλλοΰ
νοίτικής Βουλγαροττούλας μάς εί- | 3οτ) Στήιν σχλίδα 210, μιά ύ-
ναι, βεβαία, εόχάιριο-το *Ε!γώ,
μως, δικττιτχώς, ετιτχιε νά ιμάβ»,
άργότερβ, δηλαδή ττριν άττο 20 -
25 χρόνια, στην «αθαρή 'Ελληνι-
κή μας ©ράκη ϊνα «ϊλλο έίττεισό-
ποσημει«σις τής Διευθύνσεως
τοΰ ττεριοδικοΰ λέγει, δτι ό ττατέ-
ρ·ας τού, ό «τγοπγάς.,, έ'βαζε στά
στόμα τού νεκροΰ ενα κομμάτι κε-
ραμίδι, σκολίζοντάς το μέ τό σου-
διο, δλως δ όλου άντίβ το κ«ϊ , γιά γράμματα κεφαλαΐα Ι Χ »
ττροσβλητικό γιά τόν έλληνισμά | Είναι γνοστό, δτι τταλαιότερα
μας. Μιά νέα καί ώμορφη κυρία , Βκβμναν καί βλίλα τταρόμοια, ιτου,
άκόμη καΐ τόρα, μερ κοΐ ττο—τχ-
δες τα έφαρμόζουν Στή μικρή
μου ήλιικίκ, μά καϊ «ατόπτιν, ο-τόν
Πόντο καί άιλλοΰ, εΤδα παττάιδες,
ττού εκαμιναν μικρό οτται/ρό, άπτό
δυό μικρά κομμάτια κ εριώ, και τό
τοττοβετοθσαν στό στόμα τού νε-
κροΰ, ττρό τού νά σκεττασθή τό
μνή|μα
4ον) Άττό μιά σημ·είωσι, στήν
σελίδα 215, θυμηθή κ α τό εξής :
Καΐ σέ αλλα μέρη, καθώς καΐ
στόν Πόντο, εΤδα νά γίνωνται ττα-
ρΐκτροττές «α! άνάρμοοτα ττρά-
γματα, 2-3 βραδυές, κατά σει¬
ράν, σέ σττίτια, —ού εϊχανε κηΓ
δεία, τταρόιμοια, σχεδόν, μ' έκεΐ-
να, ττού —ερ-ιγράφΐι ό κ Βογαζ¬
λής. Τό 1910 - Π, στήν ττόλι
Χάβζα («νάμεσα Σαμσοθντα <αι στοθ. ΜΙΧΑΗΛ ΚΛΛΟΓΕΡΟΠΟΥΛΟΣ ΜΑϋΕ ΙΝ «"Ομορφος κόσιμος, ήβ·- *βς άγγελικά ΐΓλασμένος» » (Σολωμός) ■*. _- ®5 οωζοι τίτν Βασιλισ- > ΤΠ{ Μβγάλης Βρετοτννίας
έν λόγω αυγκέντρωαιν "Ελλπ
νες καί" ξένβι δημοαιογράφοι·
είς τό όίκβυβμα των δι<χπρ<χτ· τομένων έν μέσω «Ικοατω «»- ώνι—ύατερχ άηο δϋο ~"' ή"το βουλγαρικής καταγωγή'ς, και ψοΐνατική, δττως άττεδείχθη. ΕΤχε ιταντρει»Θη κόοττοιο ·. διικό μας. Φαν τάζομαι, δέ, μέχρι ττοίου σημείου θά είχεν εκδηλώσει τα βουίλγαρι- κά φρονήιματά της, δπτως και μί- ρικοϊ αλλοι «έπ·α!μι(>οτερίζοντες»
στήν βούλγαρι κ.ή κατοχή των βουλ
γαρικών ττολέμ6*ν/ κα< κατόττιν Τό σττουδαιότερον, δμως είναι, δτι, και άργότερα άκόμη, δταν οί "Ελ- ληνες ΐΤχαν έττανσικττίιο·ει, ττλέον, την Διττικήν μας Θράκην, δέν εί¬ χεν άλλάξει τα βουλγσρικσ φρ<·- νήματά της Μετά τό 1923 και εξής, ™ν εΐχα γν«ρίσει, τ«χα, σδν μιά καλή εΐ£λληνί5α Άλλ* εΐχα —ληροφορηθή θετικά, δτι ή κυιρία έκείνη ελεγε μιά μερά, μέ λύπη, στΐς φιληνάδες της, δτι αντρέτταμαι νά όνομάζομαι Είλλη- νίδα» σ Πώς νά μή τής εφαρμόση κανείς τήιν χαρακτηριστική μοτς παροιμία : «Πάρε τον στόν γάμο μο σου, νά σοϋ ττη# κα' τού χρό- νου !». 2ον) Ζτήν σελίδα 201, άναφέ- ραται ή λέξις «τταοο—όρπα», ρέ τα όττοΐα «δλα τα σιτίτια... των γειτονικών ένοριών συνδέονταν» υπό των έν Κύπρω εκπροσω¬ πών τού ΦΡΙΚΙΑΕΤΙΚΑ ο>
για!
Ποΰ δμως ευρεν ο Βρεταν-
νικβς λαος την εύαισθησίανκαΐ
τον άνβρωπισμόν; Μήπως β
Μ /κικοιώτατος ήκβυσεν ή άν-
ιελήφδπ καιρίαν Αγγλικήν
λαϊκήν εκδήλωσιν άπβ-
δοκιμααίοτς των βασανιστών
καΐ των έγκλημάτων των; "Η
κρίνει έκ των αποκλειστικώς,
διά λόγβυς οΥντΗτβλιτεύσεως
εναντίον τής συντπρητκής κυ
δε^νήσεως, σχετικών α π β-
ρ α δ ι κ ώ ν καΐ « λ α τ ώ¬
ν ι κ ώ ν έκδηλώσεων εύαρί-
£μων "Αγγλων έργατικών
ίλ
ν τήί ουνωνύμβυ τπ« *»*>* άρ
" τί»« Α'—Οπό την ταννικών κ«οκουργημ«των Λ-
λή έ τής οβανβησαν φρικίαο»ν κ«1 *ηβ-
αμόν Διότι &ς δνεηι-
Φή σκέτιν τής οβανβη φρ
ΡΤ?*χτην»δ«βτβ- τροπιααμόν Διότι, &ς
ϊ Τ4»ν δί ή ΟΙ ώβ δ»' ά κ λ β ν π
Βρετοοννικοΰ Στέμματβς καί
τής κυβερνήσεως τνν, άποδει-
κνύεται καΐ έκ τβΰ γεγβνότος
ότι ό άρνησίπατρΐς
__ καΐ ά ρ ν π σ ί β Ρ Π σ κ ο ;
«ο- Βοτοιλικβς σύνευνβς Λούξ τβυ
Έδιμδούργβυ Φίλιππος Πρίγ¬
κηψ τής Έλλάόβς — των οποί¬
ον ό Ελληνικάς Λ'αβς έσχε
την ευκαιρίαν.·, νά καμαρώση
δνεηι
μίνη·; Τδν δημίων τής ΟΙκου-ι στώβπ ί»' ά κ λ β >
4 4?,***> καταδβλής >τόσμβυ·' καΐ άναμφισβπτητων
%ν-βν ' '
μ ής
««ταδβλίίς κόσμβυ
4 Ρ β « οτραταρχπς
Τί
*„.
ν τάς
Υ ν μ β τ β « Άν
πρός ύπο-
λλ
Ιδρώτος
χαί άδι>νάτ«ν.

*
Γ':>β~ε»« τής Ένώσβ-
ϋν70οιτών "Ηίν
ό Άρχι
χλι Έβνάρχης Κύ-
ιβς έξέβ'εσε, την
τής παρελθούσης
.,...- Τ« ΑΝΑΊΡΙΧΙ-
Εί5 *'*^ >*ι ΠΡβΤΟΦΑΝΗ
3ιι«... '°τ©ρίαν των ηολιτι-
τ»
««β,
Βρεταννικαΐ
την κα
πού ακούει είς το
Χοϊρτινγκ—ύπο-
,^· κληρικβυί.
Υϊ"ίβν>?· ****** δέ
ρ
κ«1 τα ©Η
0ί
Βρεταννικής
την α Ι -
ν η ν Κύ-
εΐί την
μφ
«ν. 6 Βρεταννός
ϊ ί
ά ν τ α;
των "όίτόΓων συγκαταλέγονται
«ν. 6 Βρς
Γκαβυλάϊτερ καί τα
καί βμόφυλοι τοΰ
καί τού Ζορλού —
κά
καί 6χο
φέρει ή Ιστβρία
Άττεδείχθπ έπίβπδ «
ί,*ιτρ*ττομεν« Αν Κυ«ρω Α¬
ΠΟ ΤΙΌΠΑΙΑ Άγγλικα έν-
τού Ζορλού — υ«ρπ
βΧρι«!ΐαν κοιΐ β«Λιομβν
ί,*ιτρμ
ΠΟ ΤΙΌΠΑΙΑ
Άγγλικα
κατβπιν βγ
Μίλλαν κυβερνήσεως
τής Βρεταννικής Μγ
τπτβς. Διότι ώς ακρ«ιφνπ Ψ}
τον "Αγγλβν
ό κ. Φρ«νσ.5_
ά
V"
τιμήν
ίβυργόν ό κ. Φρ«νσ.5_
βπβίον Γτα.οέβεσε πρός τιμήν
των Βαοιλέων των
ά ην Χ
είς τό
θέ
ν τω ^
την Χ«λκιο«
λλριωα
είς ρ
«,ρεθέν τής
γρόκτημώ τού!
Ή Αύτοϋ Μακαοιότηί· είς
πρόαςατβν σχετικήν συνομιλί-
αν μορς, μβΰ ετόνισεν ©"τι. κα¬
τά την έν Ναϊρβμπ>ι παραμο¬
νήν τού· διεπίστοχϊεν έξ ιδί¬
ας αντιλήψεως, δτι ο "Αγ¬
γλοι έςραρμόζουν τάς ιδίας με-
Βόίβυς, είς βάρος οτθώων καί
άνυπεοασπίστων γυ¬
ναικόπαιδων τής (Κένυας. τα
έποΐα εχοι>ν περιμανίρωμένα.
διά συρματοπλεγμάτων, δίκην
κτηνων, έντβς στρατβπέδων
συγκεντρώσεως· έκτός τής πό¬
λεως καί τα άποδεκατίζουν
με αυδραλιοδόλα, έν πεοίπιτώ-
σει εξεγέρσεως των είς την
ύπαιθρον δρώντων Ιθαγενών
πατριωτών.
Τό λυπηρόν είναι δτι τάς
Μερζιφοΰντα = Μαρσιδαν) εΐχΐ
ττεθάνει ό γέρος έφηιμέριος Χα¬
τζή 'Εφέντης, δττΐος τόν έλεγον,
ή Χατζή Παττάζ. Δέν θνμοΰμαι τό
6ινο>μά τού. Τόν κηδεύσαμε και
τόν βάφαΐμε μέ πολλούς ίερεΐς.
"Ελαβα μέρος κα' έγώ, σδν διά-
κος κα' διει>θυντής τοθ σχολείου-
Καί έξεφώνηισα ενα κατάλληλο έ
ττικήδίΐο.
"Εμενα σέ 2να δωμάτιο τού σχο
γχρς
μιόιν έξαιρετιχά άμόλογη συμβοίλή
ο-γγ[ μΐλέττη τής Ίστορίας, τής
τροτγικής ΐστορίας, τοΰ 'Ελληνι-
σμοΰ των μερών εκείνον
Μέ ανάλογον ενδιαφέρον ττρόσε-
ξα κα· τίς γνώμεν ττού ελαβ: τόν
ντόττο νά δημοσιεύσει ττάνω στό
Ί'διο βέμα κα! ό κ Ε Δουρμού-
τοφανή εκείνην τραγωδία
"Ενα τταρά—όν» κοτ ενας σττα-
ραγμός ψυχής γιά τό «τί χάααμε»
γιά τό «ττόσους καΐ ττόσα χάσα-
με» μιά εκφράση άγανακττρεως
καΐ μιά διαμαρτυρία γιά τό ττώςς
τούς χάσαιμΐ, γιά τό «ττώς» τα
χάσσμί
..Άλλά δπως καί &ν τα ττοΰμε
δλα αΰτά, τί θά μείνει άττό τόν
ττόνο μας στούς μεταγενεστέρουΓ
Καί τουτο κυριως πιστεύω πάν-
τοτε δτι, ττρέττει νά προσέξουιμε
Άδιάφορο μ' δττοιες λέξεις καΐ
αν έκφράζοι/μιε τα συναισίήματσ
μας, ή κυριώτερη προσττάθϊ'α μας
ττιστεύω δτι, θά ττρέττει νά τείνει,
οτό ττώς θά τα άπτοικρυσταλλώσου-
με τα σΐίναισδήματα μ«ς αύτά
σέ εργα θυσίας κα' γιά τό παρόν
καΐ γιά τό μέλλον τού "Εθνους
μας.
'Εδώ σέ ίίστατη άνάλυση άνα-
κεφαλαιώνεται τό χρέος των δια¬
φόρων παραγόντων τού συγ<ρ«- τοΰν τή λεγομένη ττροσ^>ιιγική ή-
γεσία, πολιτική, πνευματική# κοι-
νωνική καΐ των ποικιλώνυμων ττρο-
σφι/γικών όργανώσεων, αν όντως,
έκεΐνοι ττού τίς διοικοΰν, συναι-
σθάνονται ττραγματικά καΐ είς
βάΒΌς την άιτοοτολή τωιν
ΈτΓΐιδή δέ, χρησιμο αίσ9άνο-
τμηιμάτων τοΰ Γέννοι/ς μας ττρειτει
Νίκαια, τήιν μεγάλην αυτήν έργα- καρίστανται είς Νίκαια καΐ
πρξ μ
καθήκον των!. .
ή λ Ο ν τβ
■ Τ ό π ρ ω-
την «
ρ
κή
τάκουστον γεγονος τής
έγκρίσεως υπο τού Βρετα,ννι-
κοϋ Στέμματος ιτχρομοίων α-
άν άδεικνυΐί
ται έπίβηδ καί έκ τής ίταρα-
ΰπβ τής Βασιλίσ-
Έλισάβετ, των "Αγγλων
καί Τούρκων &ασανιστων_ των
Κυποίων και τής ύπ' αυτής α-
πβνόμής διαφόρων άλλων τι-
μπτικών διακρίσεων—μετα§υ
των οποίων καί τού τίτλου
τβΰ «σέρ»—είς τοΰς δρωντ<χς έν Κύπρω ΣΤΥΓΝΟΥ2 κβι- νβύς Βρεταννούς έγκλημα- Ο Μακοιριώτατβς 'Αρχιεπί- καΐ Έδνάρχηδ Κύπρου εν έν τούτοις ΚΕΦΑ- ΛΑΚ—Ε2 οφάλμα δταν, κα¬ τά την ανάπτυξιν τβυ ©εματβ; ΰ Λαβϋ, ο 6>τβίβς θά
Άγγλικοΰ Λαοΰ,
στενοχωρηθή δήβεν, αμα πλη-
ο
ροφορηβή
διαπράττομεν*
παράδβτβν δέ έ«ι«βλαι-
ότητα πβΰ τβΰς διακρίνει, έ-
λησμόνησαν τ6ν επί τής «υράς
μκοτυρΐκόν θάνατον
τής Αύρηλιανής παρθένβυ (τής
Ιωάννας Ντ' 'Άρκ) την ά¬
νανδρον δβλοφβνίαν, υπο
τής Έλισάβετ, τής χήραξ Βα-
=ιλίσσης τής Γαλλίας Μαρίας
Στούαρτ τής Σκωτίας,.τό Βα-
τερλώ καί την δολοφβνίαν τβΰ
Μενάλβυ Ναπβλέοντβς. Τόν
Ββναπάρτην ©ί "Αγγλοι έξώ-
ριοαν εί, τβν ά ξ ε ν ο ν κ«ί
άνθυγιεινβν βραχβν
τής Άγίας "Ελένης, διά νά
τερματίση ά δ ό ξ ω ζ τβν
βίον τού.
Έληβμόνησαν έ«ίσης οί ση-
μερινοί Γάλλοι κυΦερνήται
καί δλας τάς οΊλλας οντιμίας
τάς οποίας διέπραξαν εναντί¬
ον τής χώρας των οί εκείθεν
τής Μάγχης ΑΣΠΟΝΔΟΙ φί-
των διά μέ-
σου των αίώνων.
Μ
λε.ου, ί~ανω στον άντ,φοαο ττρος λιετο0ς ίστορ[ο(<. -,λι,αριθμοτάτων το δουνο και ττλαί στήν φτωχη έκκλησίτσα τής Άγίας Βαρβά- ρας. ΕΙχε νυχτώσει, πειά, και κ&- τι εγραφα. "Ερχίται ενας μάθη- τής καΐ λέγει, δτι μέ ττεριμένουν, νά ττάω, γρήίγορα, στό σττίτι τού μακαρίτη. Δέν η"ξερα, τί συνέβαΐ1- νε, «ι' έττήίγα. Καΐ τί νά δα ! Γε- μιάτα δλα τα δωμάτια άπό αν- δρες «αί γυναΐκίς. "θλη, σχεδόν, ή Κοινόττ»ς, ττού ήτο μικρή, ή"το έκεΐ, χωρΐς τα παιδία Ήσαν βαλμένα χαμηλά στρογγυλά τρα- ττέζια (τής Άνατολής) μέ ιτοικί- λα και αφθονα φαγητά. ΕΤχιαν κα- θήσει δλοι κα< μέ ττεριμένανε, γιά ν' αρχίση τό φ.αγοττότι '. "Ε- μεινα 8κτγληκτος ! Χωρία άπό δ- σα εϊχανε μαγειρέψει καΐ μαγει- ρεύανε Ακόμη, ϊααΒα, *ά εΤδα, δτι εΤχανε φέρει έκεΤ κοι οί ττροσ- καλεσμένοι καΐ άττρόσκληττοι χο- ριανοι διάφορα φαγητά άττό τα σττίτια τους. Δέν λεπτανε καΐ τα οίνοτΓνευιματώδη —οτά, ρακι καΐ κρασί. «γιά νά ττάη κάτω ή ττί- κρσ» ! Εύλόγίϊσε τό τραττεζι ό άρχιε- ρατικός έττίτροττος τής ττεριφερεί- ας, ττού κατοικοθσε σέ ?να κοντι- νό χωριό, καΐ ήρχισε ή «μάσσα»! κα' γεμίζανε κι* άδειάζανε τα ττο- τήρια ' Καΐ δός τού «©εδς σχω- ρέσταν!» καΐ δός τού «είς υγεί¬ αν .!» Στήν άρχη ο! δνδρες ή¬ σαν λιπτημενοι, καΐ οί γνναίκες δακρύζανε γιά τόν νεκρό Μά, σι- γά, σιγά, όίλλαξε ή κατάστασις Ή λύπη κβ'ι τα δάκρυα μοτοδάλ- λανταν σέ εύθυ'μία καΐ άστειότη- τες Έτταινοΰσαν τόν μακαρίτη μά καΐ τόν κουτσομττολίύθΓνε ί Τ! εκαμνε, τί Ιλεγε, καΐ ττΛς ζοθσε δ καημένος Χοτζή 'Εφέντης Ποιές άρετές εΐχε καΐ Ιδιοτροττίες· Πώς ετρωγε καΐ Εττινε. Πώς σι/μδού- λευε τούς χριστιανούς καΐ ττώς τούς μάλωνε. Τί άστεΐα ϋκανμνε και ιτώς θύμωνε Κι' δταν άγρί ευε, ιτώς σήκωνε τό ραβδί τού, γιά νά τούς δείρη Καΐ τα λέγανε δ¬ λα μέ κοπτοιο χιοϋμορ, ή μέ άνό- ητες ίπΓερδολές, άττό την έττίδρα- σι τού ττιοτοθ ! Ποΰ και νά ττα- ρουσιαζόντανε, ξαφνικά, δ μακα ρίτης μττροστά τους τυλιγμένος στά σάιβανά τού, και ,ιί τό ρα- βδΐ στό χέρι, γιά νά διαμαρτυρη-' β>τ| κα' νά τούς διαψεύση, και νά
τούς χειροτονήΊση,, δττως εΊΓρεττε!
Μιά οί νεκροΐ δέν γυρνάνε όττίσω
Καί, γι' αύτό, δσο —ΐίρνοθσε ή
ώ>α, τό κακό ττερίισσευε. Τα ά¬
στεΐα καί τα γέλοια 6ιαδεχθήΊκαινε
τα τραγούδια, σδν νεκρικά, τάχα,
μοιρολόγια
Γιά ττολλη ώρα τΊ στενοχώρια
μου ήτο μεγάλη. ΓΤροσττάθηισα νά
τούς ττεριορί»*». Μά ττοΰ ν' ακού¬
ση ς ενας έκλεκτός διοινοούμεινος μαι, νά φοονώ <α' κάπτως ττερισ- της χώρας μας, μέ αμεση έττίσηΓ | σότερο συγκεκριμένος στό κεφά- ,λ,λγ-,_ α«.. ^^·~^,™α- —λ- ^αι0 σύτο( δς μοΰ συγχωρεβΐΐ κον- στά άλλα, νά οιατυττώσω καϊ με- ρικές σχετικές προτάσεις, μέ την ττρουττόθεση έννοεΐται δτι οί ττρσ- τάσεις μου αΰτές δέν έξοονίτλοΰν τό β&μα Νομίζω λοιττόν δτι, ή μνήμη τού μαρτυρικοϋ "Ελληνισμόν τής Άνατοΐλής τής Μικράς Άισίας, τού Πόντον, τής Θράκης, θά δια- τηρηβεϊ στις ψυιχές καΐ στΐς διά- νοιες των άτττερχομένων γϊνίΐών των 'Ελλήνων, σάν μιά ττλατιιτά- τη καί ιτολυσήμαντη πλευρά τής δλης μας 'Ε&νκής ίστοριας καΐ μέ αλλες ένέργειες, άλλά καί μέ τίς άκόλουθες: 1) Μέ την τακτική καί μεθο- δ*κί| όρ^άνωση κά3ε χρσνο κατάλ¬ ληλον συγκέντρωσιν - ©ρηισκευ- τικών, μοοφωτικών, καλλιτΐχνι- κών - καί ιδίως στούς ττροσφυ- γικούς συνοικισμους άττανταχοϋ τής ■Ελλόίδος. 2) Μέ την ίδρυσιν Μουοτείων τοΰ 'Ελληνισιμοί} τής Άνατολής μέ δλα τα κειμήλια, μέ ττίναικες μέ είκόνες, μέ σχέδια, μέ ττροσω- ττονραφίες, μέ τίς στολές των ττρο- γόνων μας έκεϊ, μέ εγγραφα, μέ εντιτττα, μέ κάθε τί τέλος ττού θβ καθιστοΰσε εντονα οοίσ&ητή την ί- σοτρία καΐ την ζωή τού 'Ελληνι- σμοΰ έκείνου. Ιδού ττροχτές άκόμη διαδάσα- με δτι 'καταρτίστηκε ΈτΓΐτροτΓη γιά τή διαρρύθμιση τού σττιτιοϋ τοΰ Σολωμοΰ στήν Κερκύρα σε Μαιτσεΐο τού Ποιητή Καΐ δμ»ο «λείνομε 35 χρόνια άττό την Κα- λόγφ καταγωγής τούς ίερ-ούς καί μαρτυρκούς νους γώρους ιτού μάς ά—«σχολοθν ΆΐΓθδεικνύεται δέ καΐ μέ τό γε- γονός αύτό πόσον δίκηο εΤχεν ό σεδοστός μου κ 'Ελ. Παυλίδης, δταν καλοΰσε κα' τούς όιλλους τρόσφυγες διανοοιτμένους νά πά- ρουν μέρος στή σιιζήιτηση καΐ νά μας ττοΰν τις άπόψεις των Μ' Εναν τέτοιο δέ μόνον τρόττο θά μπορέσουμε νά διαμορφώσουμε τό κλΐμα έκεϊνο, νά δημιουργήσου- μ£ την ατμόσφαιραν έκιείνη ττού θά διεικολύνει τή λύση τού ττρο- βλήματος δχι ττλέον ττάνω σέ μιά βάιση θεωρητΐκή καΐ άφηρΓΐμένη, άλλά τπό ττέρα και ττολύ ττερισσό- τερο άττό τίς όρ·ολογίες καΐ τούς όττοιουοιδήιττοτε έκβετικούς καϊ φρα- στικούς ττροσ'διορισμούς, θά μάς φέρει σέ μιά βάση ττρακτική καΐ ούσιαστικότερη, θά θέσει <α' θά έιΐφανίσει τό σοβαρότερον τταρά- γοντα τού ττροβλήματος 'Υττονοΐΐται σαφώς άττό τό αρ¬ θρον τού κ. Παυλίδη. Τί θά οίσθάνονται γι' αύτές τίς άληισμόνη^ε<; η χαμένες πατρίδες τοθ 'Ελληνισμοΰτής Άνατο λής οί μέλλονσες γ ε ν ε¬ ί ς καί δχι μονά χά οί κοτ' ϊύ θείαν άττόγ ονοι ήμ ών τ«ν προσφύγων, άλλά δλοι οί "Ελληνες ττού θά μάς διαδειχθοΰν- ..Ή τραγική λύση μιάς τρισχι έττιβάλλεται, νά άττασχολεΐ είς τό ταστροφή κι' ενα Μουσεΐο τού 'Ελ ληνισμοΰ τής Άνατολής δέν ϊγινί άκόμη, οΰτε κάν «έν σχεδίω»(!) Στήν Άμερική, στίς Ήνωμένες Πολιτείες, κάθε πόλις καί ή π* ραμικρότερη έ'χει τό δικό της ϊστο- ρικο—λαογραφΐκό της Μοκσιείο. Κα' ενα αλλο αΰτές τίς μέρες μέ τό συμδολι <ό κατάττλουν τοΰ κα- ραβιοΰ Μαίη Φλόουερ, ττανομοιότυ- ττον τοΰ δμώνυμου έκείνου ττλνίου ττού έ'φερε κατά τό Δεκέμβριο τού Τ 620 στΐς άκτές τής Μασαχονσέ- της τούς πρώτους «ττίλγκριμς», όργανώνονται στΐς Ήνωμένες Πο¬ λιτείες καί σέ διάφορα μέρη, ιτάν- δημες, έοριταστη'κέΐς, άναμνηστι- κές εκδηλώσει ς "Ετσι είναι φανερό, διομορφώ- νεται ύγιές καί άκμαΐο τό φρόνη- μα των λαών *αΐ δημιουργοΰνται πολιτισμοί μέ την άναδρομή στϊς πρώτες ττηγές, μέ τή ζωογόνηση άττό τίς ττρώτες ριζες. Ασφαλώς τα γνωρίζει ούτά ό φίλος κ. Δοι/ρ- μούσης ειδικώς μάλιστα άσχολου- μενος μέ τό ίστορικό^—ητολιτικσ καΐ φΐλοσοφικά Βέματα. 3) 'Εκβάλλεται έττίσης ή ττίρι- σνλλογή τοΰ 'κττορικοΰ καί λαο γραφικοΰ ύλικοΰ δλων χαι των ττσ- ραμικροτέρων τμημάτων τού 'Ελ- ληνισμοΰ τής Άινοιτολής καί ή συ- στηματική άιτοδελτίωση δλων τώι κειμένων των σχετικών μέ την ι- στορία και τη ζωή τοΰ Ελληνισμόν αύτοΰ. 'Εδώ έχομε και ενα έττίτευγμσ άτταράμιλλο καί ενα ύπόδειγμα ο- περιόριστης διδαχτικότητας τό Άρχεϊο τοθ «Κίντρου Μικρασιιι- τικών Σποι/δών» πού διει/θύνει ή κ Μέλπω Μερλιέ. 4) ΈξΐΓΓΓακούεται δτι ώφελιμό- τατο είναι ( στούς σκοιτούς ττού ττροβάλλουιμε, νά διευκολυνβεΐ τι εκδοση μελετών ττρός δλα αύτά τό θέματα μονογραφίες, συνβετικές έργασίες κτλ. 5) Τέλος ©ά άττοτελοΰσε εντε¬ λώς ϋψηλόφρονη εκδηλώση τοΰ σε- βασμοΰ μας ττρός αύτό ττού λέ,μι Μνήιμη των Χοιμένων Πατρίδων η Ίδέα των Άλησμονήτων Πατρί¬ δων, μιάττράξη σύμφωνη ττρός μίαν έλληνική κατ' εξοχήν τταράδοσΓν δν άττοφασίζαμί νά άνεγερθοΰν μνη ιιεΐο άναφερόμενα στήν παλιά κσ' στή νεώτερη ίοτορία των πατρίδων μας αυτών Κάθε προσφυγικός δή- μος ή κιοινότης νά άνεγείρη ενα τέ- τοιο μνημεΐο τού νά άττεικονζη τό μαρτάριο τού 'Ελληνιο-μοϋ τής Ά¬ νατολής καΐ νά τσνίζη τή σημασίο τής Ιστορίας δλων των —ρογόνων ιιος ττού εζησαν, ττού εδραισαν, ττου έμαρτύρησαν έκεΐ. "Ισως νά χρειαστή γιά την 6ρ·γα- νωση, τό συντονισμό, την προώθη- ση καί την εμττνευση κατά την εκ¬ τελέση αυτής των σχεδίων μιά Ά- νωτάτη Έτητροιτη Άλλά κι' αν χρειαστεΐ, ττού μάλλον φαίνεται νό είναι άτταραίτητη, ίχς την καταο- τίσουιμε καΐ την 'Εττπρο—ή αύτη, μέ ττνεύμα πάντως άνωτερότητος καΐ πίστεως άττοκλειστικά ττρος την Ίδέα Διαφορετικά θά έΕακο- λοι/θοΰμε νά συζητοΰμε ττΐρΐ δρων καί λέξεων, ή ούσία θά μός ξ'- φεύγει καΐ θά χάνοι/με δλο καΓ ττε- ρισσότερο την έτταφή μας μέ τούς νεωτέρους μας μέ τό Μέλλον τού "Εθνους μας Ν1ΚΟΣ Ε ΜΗΛΙΩΡΗΣ Η ΕΡΓΑΤΟΥΠΟΛΙΣ ΤΗΣ ΝΙΚΑΙΑΣ ΚΑΙ ΤΑ ΑΠΑΤΧΟΛΟΥΝΤΑ ΑΥΤΗΝ ΠΡΟΒΑΗΜΑΤΑ Ούκ ήν άλλως γενέσθαι Τό δεύ- κώς έξοητλοΰτηΐ. Ιδίως πρός την ] σμόν ανάπτυξις της πόλεως έττρα- τερο μέρος τής ερεύνης μας για πλευιράν τής συνοικίας Νεαπόλεως' γματοπσιήθη κ( τούς όργανισμούς τής τοτπκής αύ- — καΐ ττέραν αυτής —, λόγω τής χρόνια, τα όττοΐα ήσαν μάλιστα τό- τοδιοικήσεως και προδλήματά των, ' συρροής είς αύτην πολλων έξ έ- οο χαλ—ά γιά τους όργανισ-μοθς τό οποίον άναφέρεται είς τούς δή- [ τταρχ,ών ""-----------=" -'-'^'™"™"^ *-"<■ μους τής περιφερείας τοΰ τέως δή- ' , ■ . μου Πειραιώς, επεβάλλετο έκ των °' Οιτοι0' πραγμάτων νά αρχίση άττό την καποίκων "'·» τοπικης αυτοδιοικήσεως, δπως κοΓτοικων ^, γι& &λ6κληρη τήν χώρα μας πωλησουν τα μι- { Ώστόσο, πρίν έκθέσωμε τα ττρο κροκτήματά των, ερχονται καΐ έγ- δλήματα, τα δποΐα άντιμετωπίζει Ό άήιιαρχο; ΝιχαΙας χ. Νιχόίαος ΤονηονλιΛης τροιο. τούπολιν πού κατά τα τελευταία | αλλες λαΤκές περιοχές τοθ κέν- χρόνια ετταρουσίασε μεγάλην άνά- τττυξιν, ιδίως πληθυσμιακήν. Σήμε¬ ρά δ δήμος Νικαίας άριθμεΐ του¬ λάχιστον 100 χιλιάδες κατοίκους, έινώ κατά την άπογιραφή τοθ 1951 είχεν 72 χιλιάδες, ή δέ εκταισίς τού τίς ό δήμος Νικαίας, καλόν είναι νά άναφερωμε πρωτα τί έπετέλεσεν ή σημερινή δημοτική άρχή τής^ττόλε- ως είς τοΰς διαφόρους τομεΤς της δράσεώς της, ή δποία δέν ττρέπει νά λησμονώμεν δτι περιορίζεται «αι παρακολουθεΐται άττό τίς δυ- σμενεΐς οικονομικάς συνθήκες, τίς τταρακολουβούσες γενικώς καΐ ά. διαλείτττως κατά τα τελευταία χρό νια τους δήμους καί τίς κοινότη- τες. ΤΙ ΕΠ ΝΕ ΜΕΧΡΙ ΣΗΜΕΡΑ "Η πλήρης οργάνωσις των ίπτη- ρεσιών τοΰ δήμου κατ' αρχήν, ά- πετέλεσεν ίνα άττό τα σοβαρώτερα μελήματο: τής παρούσης δημοτι- κής άρχής, η όποία κοπώρθωσε πράγματι νά κάμη, δττως οί ΰττη- ρεσίες αύτές λίΐτουργοΰν ΰποδει- γματικώς καΐ άνταποκρίνωνται είς ^ΐς άνάγκες πού εδημιούργησεν ή αλμοπώδης επέκτασις τής πόλεως καΐ Α αύξησις τού πληθυσμοΰ της. 'Ενδεκα συνολΐκώς γέφυρες κα- τεσκευάσθησαν είς διάφορα σημεΐα δττου έχρειάζοντο, ΟΙ γέφυρες αύ¬ τές κατεσκευάσθησαν έττί των άδων Κ ρήτης, Νεεαπόλεως, Άμαλίας, Χειμάρρας, Ίερολσχιτών, Καβά- λας, Άρκαδίου, Άδραμυτίου, Πισι δίας, ΈτΓταλόφου καί Μυκηνών. Έξ άλλου έττετεύχθη ή κάλυψις τοΰ ρεύματος τής όδοΰ Ποσειδώ- νος, μεταξύ των όδών Π. Ράλλη — "Ολύμπου, ή άποττεράτωσις τού όχετοθ τής όδοΰ Ποσειδώνος, με¬ ταξύ των δδών Άχιλλέως — Π. Ράλλη, ή κατασκευή άντιπλημμυ- ρκοι) τοίχου παρά τήν 655 Τζα- 6έλλα καΐ τήν δδό Τομπάζη, δπως έπίσης των όδών Μαδύτου, Μεσο- λογγίου. Κύπρου καΐ Ταρσοΰ. Κα. ιεσκευάσθησαν έττίσης πολλά κρο Οπως δμως είναι φυσικό, μιά τόσο μεγάλη είς εκτασι καΐ ττλη- θσμό έργατούττολις, δττως είναι ή Νίκαια, αητιμετωπίζει καΐ πολλά καϊ μεγάλα προδλήματα. Καί τοθ- ΚΑΛΟΓΕΡΟΠΟΥΛΟΣ (Σννέχνια είς ·φ <ην ο«λ.) είναι τερακ—-ία και ή πόλις διαρ- το διότι ή είς &~αχτι καΐ πληβϋ- οττερόδειθρα (τίόν όδών ΝαυαρΙ- νοο, Βελεστίνου, Κοοραθεοδωρη, τμήματος των όδών Τραττεζοθντος, Ίωνίας, Λαοδικείας, Θείρων καΐ Ταρσοΰ, των όδών Κρήτης, Μή. λου καί Ποντοκρακλείας κλπ·.), Έττίσης έγιναν καί τταρα - ττολ- ΣΥΝΕΧΕΙΑ είς την 2αν σιλ,δα

ΠΡΟΣΦΥΠΚΟΙ ΚΟΙΜΟΣ
ΣΧΟΛΙΑ Κ ΑΙ ΚΡΙΣΕΙΣ
ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΠΛΕΟΝ ΘΕΣΙΝ ΕΙΣ ΤΗΝ ΜΕΓΑΛΟΝΗΣΟΝ
«..•Είδον κρατούμενον τοΰ β-
ποίου ή ώμοαλάτη καί ο βρκ-
χίων έξηρ&ρώδησαν τελεί¬
ως μέ άίΐβτέλεαμα, ώστε ά-
φεθέντα όίνευ Ιατρικής φρον¬
τίδος, νά βρέψουν κακώς. Ό
βασανισθείς θά ηρέηει τώρα
νά ύποατη εγχείρησιν έΐτειγόν-
τως. Είδον άλλον κρατβύμε-
νον μέ βαθεία$ ούλκζ, είς τάς
χείρας, αί οποίαι προεκλήθη¬
σαν, ώς μάς είπεν ,άπ© βασα-
νιστικβν σφίξιμβν διά λετττοθ
οχβινίου. Είδον άλλον μέ Θραυ
σμένην μύτην καί οτλλβυς δύο
μέ μεγάλας καί επικινδύνους
διογκώσεΐξ είς τα πλευρά· Εί¬
δον άλλον κρατούμενον φέρον
τα είς ολόκληρον τό θώμα. είς
τα γόνχτα καί τοΰς ποί«5 ΐχνη
κακβΓτβιήσεως καί εχοντα ίτρη
σμένβν τόν ενα όφθαλμόν, συ-
σματβς έκ μέρους αξιωματικόν
καΐ αλλεπαλλήλων πληγμάτων
μέ οττλθίτβλυβολον _τέν. τΗτβ
καταφανές, δτι δέν επρόκειτο
ττερί τραι>μάτων, τα «ποία υ¬
πέστη κατά την διάρκειαν τοϋ
αγώνος. Οί κρατούμενοι άπβ-
νεηείοι ώς άφηγήδη — λακτί-
δίδβυν τβΰ$ βασ«νι«μού5, είς
είδικοΰς βχσχνιοτχς τής είδι-
κής μυστικάς αστυνβμίιας,,
έξηγήβαντεί δτι διαρκοϋντος
τού βασανισμβϋ άνυψοϋντ© βι¬
αίως καΐ ακολούθως έρρίΓττοντο
βιαίως είς τό έδαφος η επί τρα-
πεζών καί θρανίων τοΰ σχολι-
κοΰ κτιρίου- δποϋ υφίσταντο
τοΰς βασανισμούς·..». Αΰτά τα
άνατριχιαατικά φέρει είς ψώς
6 βουλευτάς τοϋ Έργατικοΰ
Κομματος κ- Μιτροκγουαίη, Ο
οποίος μαζί μέ την συνάδελφον
τού κ. Λή — σύζυγον τβΰ έρ-
γατικοΰ ηγέτου κ. Μπέδαν, έ-
πεσκέφδηααν τοΰς Κυπρί«υ$
κρατούμενοι^ εί; τάς φυλακάς
Γουορμγουντ 2κράμπ$ τοΰ Λ,ον
δίνου. τΗλ8χν, τώρα, και αί
τρομκκτικαΐ άιτοκαλύ-
ψεις διά περιπτώσει^ σ α δ ι-
βτικών βασανιστη-
ρ ί ω ν είς βάρβς των Κυπρί-
ων, ποΰ ό "Εθνάρχης τής Κύ¬
πρου έξέθεβε σήμερον μέ γλώσ
σαν λιτήν καί μέ άδιάψευστα
πειοτήρια είς τοΰς; άντιπροσώ-
πους τού έλληνικοϋ καί τοϋ διε-
δνοΰς τύπου- πού 8ά συνεγεί-
ρουν είς φρίκην την παγκό¬
σμιον συνείδησιν καί 9ά ξεση-
κώσουν την διεθνή Κοινη
Γνώμην κατά των Βρεταννών
κχκούργων καί αΐμοχαρών 6α-
σανιστών, οί έπβϊοι μέ τον «ρ-
χιεκτελεστην καί άρχιδήμιβν
ωτν. τον αίσχρβν είς την όφιν
καί μαύρον την ψυχήν Χάρν-
τιγκ δέν Μ χ ο υ ν πλέ¬
ον καμμίαν Θέσιν
καί δέν ημπορεί πλέον νά «α-
ραμεΐνβυν είς τ η ν Έ λ-
λ η ν ι κ η ν Μεγαλό νη
σ ο ν.
ΠΟΙΑΙ ΑΙ ΑΠΟΨΕΙΣ ΤΗΣ ΚΕΠΕΠΙ ΤΗΣ ΔΙΕΞΑΧΘΕΙΣΗΣ
ΣΥΖΗΤΗΣΕΩΣ ΕΝΩΠΙΟΝ ΤΗΣ ΕΙΔΙΚΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ
ΤΗΣ ΒΟΥΑΗΣΔΙΑ ΤΗΝ ΑΝΤΑΛΛΑΞΙΜΟΝ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑΝ
ΑΙ ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΟΥ ΠΡΟΕΔΡΟΥ, ΜΙΧ. ΚΥΡΚΟΥ
Ό Πρόεδρος τής Κεντρ. Έπι-
ί Μ Κύ
ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΜΦΙΒΟΛΙΑ
Σι/νε,χίζωιν, άκατάδλητος
τάς κακουχίας καί κοπώσεις, -την
άνά τάς επαρχίας περιοδείαν τού,
Τνα αύτοττροσώητως αντιληφθή τοις
λαϊκάς ανάγκας, ό Άρχηίγός τής
ΕΠΕΚ κ. Σα6. Ποοτταττολίτης έ'-
φβοοσεν είς την Σϋρον—κατά τάς
εκείθεν τηλεγραφικάς πληροφορίας
_ δητου εδέχθη λαϊκάς έτπτροττάς
καί έττεσΐχέφβη τό εργατικόν κέν¬
τρον. Δβν ώπάρχίΐ Αμφιβολια, ό¬
τι ίτπστρέφων είς τό κέντρον ό
συμττοοβης ττολιτικός ήγετης, «χ
εισηγηθή είς Τ°ί": άρμοοίους υ-
-ουργούς την επίλυσιν των έκκρε
μ£»ν ζητη,μοττων των έΐταρχιών, -ού
σύτοττροο-ώττως διηικιρίβωσε καί έ-
στά&μιο-ε κα· θά πορακολουβτΐιση
κοί την κοττ' ίΰχηιν διευθέτηισίν
ττοιν.
Ο ΝΕΟΣ ΔΙΕΥΘΥΝΤΆΣ ΠΡΟΝΟΙΑΣ
Αιά διοττοίγής τής Ύητοι»ργοΟ
Κοινων. Προνοίας κυιρ·ίας Λίνας
Τσοΐλοαιρη, έτοττοθετήβη ό Τ
τάριχης Α' τάξεως κ.
ΜιχοΛαχιάς ώς Διευβυντής της
Υπηρεσίας Κοιν. Προνοίσς Πΐΐ
ραιώς, είς αντικατάστασιν τού
όμοιοβάθμου τού κ Θεοδ. Καροον-
δρέα τοπτοθετηβέντος είς έτίίκχν ύ-
ττηιρεσ*ίον τοΰ Ύττου,ρΓ/είου.
Ό νέος Δ)ντής Πρβνοίας υττη
ρέΓτηο-εν εύδοκίιμως κατά καιροϋς
είς την έτταρχίοιν κα> είς τάς δια
φόρους ώιτηιριεσίσς τού Ύττουιργεί-
,ου, καί ώς έκ τούτο,ττ απέκτησε
μακράν -εΐραν, είς τ' άτηασχοΐλοθν
τα τό 'ΥτΓθΐ/ργεΐον προγράμματα
καί Ιδία: είς τό ττροισφυγΐ'κόν κλπ.
ΤΑΧΕΙΑΝ ΑΝΑΡΡΩΣΙΝ
Ό καλος ψίλος καί συνεργάτης
τοΰ «Κόσμου» κ, Γιαβάσαγλσυ,
πρώην ύττουργός και βουλευτης,
είθήχθη είς τό Νοσηλειοτικόν Ίδριι
Ίμσ τού Μ.Τ.Σ, πρός νοσηλείαν.
Οί ττολι—ληθεΐς φίλοι τού καί ή ε¬
φημερίς μας τού εΰχονται ολοψύ¬
χως ταχείαν άνάρροχτΐν και έττά-
νοδον είς τα δημοσία καί Ιδΐωτι-
κά τού δργα.
ρρς ή
τροττείας Προσφι/νςον κ. Μιχ, μ
κος μ€τά την ψήφισιν τοΰ Ν. Δ. ττερί
ετπσ—εύσεως τής ρει/στοπτοιήσεως
τής ανταλλαξίμου περιουσίας κ.-
λ.ττ. ττροέ'δη είς τάς κοπωτέρω ά-
ναικοινώσεις:
«Τό Νομοθετικόν τούτο Διάταν
μα, οιπως εψηφίσθη άπό την Επι¬
τροπήν τού άρβρου 35 τοΰ σΐΛτάγ
ματος, δχι μόνον δέν άνταττοκρίνΐ.-
ται είς τάς δικαίας αξιώσεις τοΰ
ι ττροσφυγικοΰ κόσμου, άλλ' άντιθί-
| τος ευρίσκεται είς ριζικήν άντίθι--
! σιν ττρός αύτάς.
| Ή κυβέρνησις ένω ηρνήθη νΛ
δεχθή την τόσον λογικήν καί δικαί-
I
αν πρότασιν τοΰ 6ουλευττού κ. Σ.
Νικολαΐδου νά αναλάβη την ύττο-
| χρέωσιν τής έγγραφής έτησίθ3ς κσι
επί μίαν πενταετίαν ττοσοθ 200
έκ. διά την στέγαθΊν των άστέγωι'
ττροσφύγων έχρησιμοττοίησε δέ την
ασήμαντον ττΛειοψηφίαν της (5 μό¬
νον ψήφων 27 ύττέρ καί 32 κατά)
διά νά άττορριφθτ} ή πρόταοΊς μέ
την όττοίαν καϊ μόνον θά έλιΊ;-Ό τό
στεγαστικόν πρόβλημα έδείχθη ά?"
ετέρου λίαν γεναιόδωρος ττροκει-
μένου, διά της ττροσφυγικής ττερ·οΐ'
σίας, νά άσκηθή γενική /οινωνικ,ή,
δηιμοτική άκόμηι καί άθλητική πο-
λιτική!
Άλλά κανεΐς δίκαιος καί άΐμερό-
λητττος κριτής δέν εΐνΌ;ι δυναττόν
νά δεχθή δπως, άττό τήι/ ττεριουσί- μερον δέν ύττάρχουν πλέον, οθτε τα
αν των άστέγων ττροσφύγων, ή ί- στοιχεΤα, οΰτε οί άνθρωττοι (τού θά
ττοία επί δεκαετίας τώρα φαλκ·-1 άττοδείκνυον τό άνομον καί ά9ε-
ποία επί δεκαετίας τώρα φαλ»,·-1 άτΓοδείκνυον τό ανομον καϊ
Βεύεται κοττο—ατεϊται καί διαρττά- μιτον καί άρττσκτικόν των δί
ζεται, καλύτττωνται κοινωνικαί ίη- άπαιτήσεών των.
μοτικαί, άθλητικχχΐ, καΐ αλλτιι ά-1 Είχαμεν δημοσία, άλλά καί
ΠΡΟΣΚΥΝΗΜΑ ΣΤΟ ΑΓΙΟΝ
ΤοΟ συνεργάτου μας κ. ΝΙΚΟΥ
24
Ακούαμε μέ μβγάλη εύ
ναρΐστηση τόν μεσόκοπο αθ
τόν καλόγερο, μβ την ήοεμη
κα1 γλυκειά φυσιογνωμΐα,
νά μάς μιλδ Υιά 6λα μέ ίμ
ΒρΙθεια καί θαυμαοτή πολυ·
μάθβια. ΆσυνσΙσθητα καί αθ
θόρμη^α στράφηκα σέ μιά
στιγμή στό φΐλο μου καί τού*
λέγω δϊίχνοντας τό συνομιλη
τή μας:-«Γιατρέ, ό Πατήρ Ά
θανάσιος». Χαμογέλασε τότε
καί ό ΐδιος μα Βέν εΐπβ τΐποτε
"Υστερα τόν ρώτησα ; -«Άπό
πο0 κατάγεστε Πάτερ μου ;»
«ΟΙ ΜονσχοΙ δέν λέγουν την
καταγωγή των. μοθ άπανιβί.
τότε τού Εφυγα άπό την
δι'
( 1 χμ ημ,
ι,^ αταν ό ττρώτιστος κοιν««.- έττιστολής ημών ττρός τόν ύφ)γόν
αι έθνικός σκοττός ή στέ-να-!τών ΟίκοναμΊκων κ ΆλιτΓράντην
^ ρς ής ημ ρς φ)γ ς
κός και έθνικός σκοττός, ή στέ-να-!τών ΟίκοναμΊκων κ. ΆλιτΓράντην, Οΰηω α! τροττολογίαι αύται ττρω
σις ων επί 35 έ άέ θ ίλ ά άό θί ΰ θύ έψΦί?ότ
σις των επί 35 έτη άστέγων θυυα-' καταγγείλη τάς άνόμους, άθεμί-^οφανοΰς θροοσύτητος, έψηφιίσ?ησαν
των^ τής έθνικής συμφοράς, ΐΓθτρα-1 τους άκόμη καΐ κοχοηθέιστα-ταζ αυ καΐ τό μόνον τό όποιαν επετεύχθη
μερίζεται ικαϊ τταιρατΓεμ—ετ'ϊΐ είς ' τάς διατάξεις, τταρ&μολιθείσας είς είναι νά -περιορισθούν ικατττως αί
την αίωνιότιντα |τό νομοσχέδιον ύττό τής κοινόβ&ι/ άρτΓακτπκαί διαθεσεις των δοιΛιμ'-
Βρίθει τό νομοθετικόν Διάτσγμα λευτικΐής Έτη-τιρΌΤΓής επί των Ο'- ;ώνιτων.
μ γμ ης ιρής ;!.
διατάξεων, διά των όποί&>ν ΌΤ:μα- κονομικων καί έδοκιμάσαμεν Ικανο- | Συμπέραοιμα: Διά τοΰ ψηφισθέν
τα τΓθλιττμότατα ττραχω.ρ^ΰνται ί ττοίησιν έκ τής τπρό ημάς δη?ώ- τος Ν.Δ. ή άνταίλλάξιμος τΐόριοο-
είς δήιμους καΐ κοινότη^τας, είς ά- σεώς τού δτι δέν θά τάς έ^έχε-ο σία διαμοιράζεται είς διικαίοι;·: καί
θλητικά σωματεΤα κλττ άνευ άντιτί- έν ούδεμιςι περιτΓτώσιει, καί δτι 9ά άδίκους, έ,νφ διά την στέγασν των
μου ή μέ τό ήμισυ τοΰ τΐιμήαατος: έδιδε την μάχην κατ' αυτών. Καί προσφύγων, άτΓστΕλοΰσαν έττιτακτι
Άλλά ττέραν τούτων βρίθιτι έ- τταρέσχομεν είς τόν κ, 'Υφίγόν ιί«ν «ίήν ΰττοχρέωσιν τοΰ Κιράτους, δ?ν
πίσης τό Ν.Δ. διατάςεων ε^τελώ; Οίκοναμ'ΐκών την διαβεβαίωσιν δ11 διαΐτίθετται οΰτε δραχμή έκ τοΰ δήμο
χαρίσητικών διά των οποίω/ σ<ο κατά ή άχη αύ θά ίσάεθα ί ϋλσιΰ ότι τοιούτου εΐδους τροίττολογίαι δεν ήτο δυνατόν νά ύποσττ>θ!χθι'>Λ7.
Τό λι/Γτηιρόν είναι δτι ό κ. ύφ)γός
δέν έτήιρησ* την Ιδικήν τού ύττόσχε ^ _ ____
σιν. Δέν εδωσε την .μάχην κατά των . πατρΐ&α μου γιά ν" άφοσιωθώ
ύττοο—ιριξάντωνι τάς τιροστυλα/ιας στον θεό, την έλήσμόνησα· Ά
πό τότβ πατρίδα καΐ καταγωγή
μςυ είναι τό "Αγιον Όρος >.
Ή ββλιοθήκη περιέχει 1381
κώδικ&ς. περγαμην<:θς καΐ 3εμ βθκινοΐκ κσί παρα τιολλά ίν τυπα ρΊβλία- Τα ττιό άξιοπσρα- ήρητα άττό τα χειρόγραφα χων -^ον άπό καΐ βρέθηκε στή Μονή ηρήταοά τόν ερχομό της Κα1 γ,^^ ποθέτησή της κοντα σ,^' ληά τΐόρτα τού μονοο. ' ίξ οδ καί Πορτοΐτιοαα ΛηΡ στηκβ. Πάμηολλα ε"να?^ ψιερώματα ίπίσημων „"' πρόσωπον τιάνω 0Τήν 1 . . - ,"έΐΡες, λογια, νομΐσματα Φόρων κρατίον καΐ επογβν «" κρεμσσμένα επάνω τη<-ο« *' λίς σειρές. Μττροστά Τπ, νέ διαρκώς, εΐδικό κου ταύτας. χαριστικών διά των οποίω/ σ<ο- κατά ήν μάχην αύτην θά ίστάμεθοι σίου ττροϋτΓολογισιμοΰ. πεΤται ή έξι/ττηρέιτηοΊς ροκσφεταλο- αποφασιστικώς είς τό πλευρόν το. | Ό Προσφυγικός κόσμος, ό αστε Καΐ την υπόσχεσιν μας την έτη, >ή- γος καί άναττο!<οΤΓαστατος, άλλά σαμεν. Διότι, δταν ό κ. £φ)γ^ς καΐ ό άττοκοηαοττημένος, ττρεΐΓί:ι νά γικών έπιδιώξεων των κατά ΑΠΟ ΤΑ Μ ΚΑ1 ΤΑ ΡΘΙΝΑ ΠΑΤΡΙ&ΩΠ ΧΥΝΕΧΕ1Α Ικ τί)ς 1ης σίλίδος σουν έκεΤνοι, ττοθ εΐχανΓ ττεια, με- θύσει. "Αλλοι ο-αχλολογοΰσαν, 6λ λοι γελοθσαν δυτνατά, κι' διλλοι άδειάζανε τα γεμάτα ττοτηοάκια· τραγουδοΰσαν. Καί, δός τού, «α* 8ος τού, καί Θεός σχοοιρέστον καΐ είς υγείαν ! Στ»κώθηκα, δυό, τρείς φβρές, νά φύγω, ιμά δέν μ' 6φη- ναν. Τέλος, ττε,ρασμένα μΕσάνυ- Χτα, ξεστϊκωθήκανε νά φΰγουν, ττα- ραπατώντας «αί κρατώντας ό Ε¬ νός τόν δλλο. ΕΤττανε καλή νύχτα καί «αϋριο μέ τό καλό». Διότι, δυστυχώς, δι»ό νύχτες, άκόμη, έ'- γινε τό ΐδιο τό κοοκό ! 'Εγώ, δ- μ»ς, δέν ξανίπτηγα. 5ον) Στήν σελίδα 220, ττερι- γράφετται δνα έθιμο τής Βορείου Θράκης: «Ή Μέτζια». *Ο κ. Βγ>
γαζλής, δέν καττώρθωσε, δττως λέ¬
γει, νά εξακριβωθή, τί στνμαίνει
έτυμολογΐκώς ή λέξις αύτη, αν καί
εΓναι, τηροσθέτει, τταιραιφθορά κα-
ττοιας τουρχΐκής, ή Γταλικής λέ¬
ξεως. Μιά ΰτΓοστίμείωσις, ττάλι, τού
—εριοδι^κοΰ γράφει: «Μετζία, ^
νο, βρασμένο ττολύ μέ κιρεατόζω-
μο», καί εΐχε μέσα μικρά κομμα-
τάκια κρέας. Τό τΓεριχύνανε κα-
τόττιν άττό τΓάνω καί μέ λυωμέ-
νο βούτυρο. "Εκαμναν, έπίοης, καΐ
«άσλήκ τσορττασή» (σούττα άτΓΟ
τριμμένο σιτάρι), ή «μισίρ τσαρττα
ση» (σούττα άττό τριμμένο άρατΓο-
σίττι), «άργιάνι», γιαούρτι. ΕΤχαν
κρεμμύδια, σκόρδα, και αφθονο
μαΰρο ψωμί. Δέν ελειτταν και τό
ροκί καί τό κρασί, γιά τούς ρω-
μηούς. Καί κα—νός κομμόνος καΐ
τσιγαρόχαρτα, γιά νά στρίβουν
ΐ νά καττνΐζουν τσιγάρα. Καί
μερικές φορές, καΐ καφέ (μαυροζού
μι!). 'ΑφοΟ χορταίνονε καλά οί
χωρικοί, ατΓοχαιρετοΟσαν τόν
τσορμπατζή, μέ την εύχή: «Άλλα-
χά ίσμαρλατήκ, γιενί σενέντε σαγ
λητζάϊναν!» (έλττίζουιμε στό Θεό,
μετζί» σημαίνει όμαδική προσττά-
θεια γιά μιά δουλειά, βοηθεία ά¬
πό συγχωριανούς καΐ γειτόνους,
ττου στή Θράκη εΤταν γενικό ?θι-
μο, νά ττερατωθη κΰπτοια δουλειά,
άλληλοβοήθεΐα όμσδιική».
Καΐ οί δυό τους έχσυν κάττοιο
δίκηο. ΕΤναι ή τουρκική, ή, μάλ¬
λον, άραβοτουιρκική, λέξις Μετζί,
δττως προφέρεται άττό τούς τούρ-
κους καί τούς τουρκοφώνους όμο-
γενεΤς. Σημαίνει, κυρίως, «Ελευσις,
άφιξις,» έρχομός. Παράγεται άττό
την λέξιν «τζέμ», ττού σημαίνει:
μαζεύω, ττροσκαλώ, συγκεντρώνω,
ένώνω, πιρόσθέτω. Άττ αύτην πα-
ράγονται καί οί λέξεις: «Τζαμί»
(τέμενος,, οΐΐκοςΐ ττροσευχης),
«Τζουμά (γκιοινιοΰ)» (Γίαρασκενή
ή μερά προσευχής, δπως ή Κυοια-
κή μας), «Μετζιλίς» (τό μετ£~π-
λίσι, σνμβούλιο), «Τζεμαάτ» (συ-
νΌΐθροισις, Κοινότης, ττλήθος), καΐ
αλλες.
Τό εθιμο Μετζΐ εΓναι γνωστό
καί συνηθισμένο, άττ' τα τταληά
χρόνια, ώς τώρα, σχεδόν, παντοθ.
Καί, μάλιστα, στήν Άνοοτολή, στήν
τουρκία, στίς έπαρχιοοκές ττόλεις
καί κωμοττόλεις, καί χωρία. Τό έ-
φαρ·μόζανε οί ττροκριτοι, γιά νά
προμηθεύωνται τα καύσιμα ξύλα
τους γιά το χειμώνα. ΟΙ 'Ελληνες
«τσορμπατζήδες» (ττρόκριτοι, ττλού
σιοι) καί οί Τοΰρκοι Αγάδες εί-
δοποίησαν τούς γεωργούς τής πό¬
λεως καί της -περιφερείας, δτι θά
είχον «Μετζί». Και ώριζε ό κα-
θένας ίδιαίτερη μερά καί έκαλοΰ-
σε τούς δικούς τού γνωστούς καΐ
ττελάτες. 'Εκείνη, δέ, φέρνανε άττ'
τό βουνό άττό δνα άμάξι ξύλα. Άττ'
τό ττρωΐ ώς τό άττόγειιμα, έττι-
κρατοΰσε μεγάλη κίνησις. Άμά-
|ια, δίτροχα καΐ τετιράτροχα, πού
τα σίρ^/ζ βώδια, και ττού ήσαν
γεμάτα ξύλα, τ' άδειάζανε στή
μεγάλη αύλή τού σπιτιοΰ τοθ
τσορματζη, χωρΐς ττλη,ρωμή. Ή !
τταληά καΐ συνηθΐσμένη άνο-ολ(τι-'
κη «μουσικΐη», τό «νΐταβούλι» καί
ό «ζουρνας» (σάλπιγγα) ττροϋτταν
τούσανε τ* άμάξια, καϊ διασκεδά-
ζανε τους συγ>κΕντρωμέινους ττερΐ-
έργους.
'Ετττικρατοΰο-ε μεγάίλθ'ς έ ν -
θου"ίΊασμός Μαΐ ά><ιούονταν πειό δυνατές ο! φωνές καΐ οί έττευφημί- ες γιά τ' άμάξια έκεΐνα, πού με- ταφέρνανε περισσότιερα, μεγαλεί- τερα, καί ττειό χονι&ρά κιαί γερά, ξύλα. ΎπηρέΙτιες, μέ έττί κεφαλής τόν τσοριμττατζή ύττοδέχονταν τους γεωργοΰς καΐ τούς ώδηγοΰσαν στά μαγειιρειά. Ύτπρέτριες, πάλι, μέ την έτηστασία τής «τσορμττατζί- νας», εΤχανε στήσει, άττ' ιτό ττρωΐ, μεγάλα καζάνια καΐ τεντζερέ'δες, καί μαγειρεύανε φαγηΓτά. Τό κυρι¬ ώτερο καΐ έτπσημότπερο φαγητό ί|- ι το τό «κεσκέκι». Ήτο ένα εΤδος «ττιλάφι» άττό σιτάρι, ξεφλουδισμέ 'οεΙ τόν δλλο χρόνο μέ ύγεία). Κ* έκεϊνος τούς εύχαριο-τοθσε και 6- , λεγε: «τεσσεκιούρ έντόριμ, σάγ ό- λάσηνηζ, όγουρλάρ όλσοΰν» (εύ- χαριστω, νά είσθε γεροί, στό κα¬ λό). Καΐ δδενε στό ζυγό τοΰ κάθε άμαξιοΰ άττό ένα μεγάλο χρωμα- τιοτό μανδήλι. Τό δράδυ, ττειά, ή μεγάλη αύλή ή'το γεμάτη ξύλα. Καί ήσαν εύχαριστημέινοι δλοι. Καί ό τσορμτταηζής, ττού εΤχε έ- ξασφαλίσειι τα ξύλα τοΰ χειμώνα, μέ λιγώτερα Ιξοδα, καΐ οί χωρι- κοί, ττού φάγανε καΐ ήπιανε, ε¬ πήραν τό μανδήλι, καί, χωρία, εΤ- χανε σιγουράρει την έννοια καΐ την ί~οστήιριξη τού τσορμπατζή. Αύτό, λοιπόν, ήτο τό εθιμο «Μετίί», άλλά, δττως είπαιμε, γιά την προμήθεια των ξύλων τού χει¬ μώνα. "Εκαμναν δμως, διάφορα εί 5η «μετζί» καΐ γιά άλλα τπράγμα- τα καί άνάγκες, καΐ, μάλιστα, στίς κΌΐνότητες, μέ διαφορεικό τρό πό καϊ άνάλογη ένέιργεια. Δηλσ- δή, δαν χτίζανε έκκλησίες, σχο- λεΤα, ή άνοίγανε κανένα δρόμο, ή £καμναν άντιτΓληιμμυρικά Εργα, μαζεύονταν ολοι (μετζί) καί άττοφα σίζανε. "Αλλοιι έδιινσΛ' χρήματα, άλλοι τροσσοπική ένργασία, δλα δω οεάν. ΟΙ κοινότητος, μονάχα, ξω- ^εύανε γιά τό φαγηΐτο των εργα¬ ζομένων φτωχών. 'Επίσης, βοηθοΰ σανε, ττολλοί μαζύ, ό ?νας τόν &λ- λο άμοΐιβαΐα, σκάβοντας χωράφια, θερίζοντας στταιρτά, φροντίζον- τας γιά τήιν έπτεεξεργασία στά καττνά, στό άραποσίτι, καΐ σέ διλλα. Σήμερα στό ν ενσ, αθρ'ο στόν άλλο. Γιατί ξέρανε, δτι ττολ- λά χέρια μαζή, κατορθώνουν, πειό γρτγορα, περισσότερη καί καλλί- τερη δουλειά. Κοντά, δέ, στούς δΐ/'δρ-ες καί τίς γυναΐκες,τρέχανε νά έργασθοΰνε καΐ τα παιδία. 6σν) Στό τέλος της ττραγμσ- τείας τοθ κ. Βογαζλή, ττροσετέθη Ενα μικρό δρθρο τού κ Γ Γιαννακά¬ κη: «Πώς έκτίζανε τα σττίτια στό Ίί/τζέκιοΐ της Άνατολΐχής ©ράκης. Άλλ' ήτο, νομίζω, περιττό, για¬ τί, σέ δλα τα μέρη, έντίζανε τα σπίτια, μέ τόν Τδιο, σχεδόν, τρό- ττο καί τα "δια ύλΐκά, μέ μικρές καΐ άσήμαντες διαφορές. Ο! λε- πτές, δέ, σονίδες, ττού βάζανε κά- τω άττό τα κεραμίδια δέν όνομσ- ζονται, δπως γράφει ό κ. Γιαννα- κάκης, «τενεκέδες» (δηλαδή άπό μέταλλο), άφοθ ήσαν «σανίδες», δηλαδή άττό ξύλο. Ώστε ή όνομα- σία τους στό Ίντζέκιοϊ ήτο εσφαλ¬ μένη. Στήν Ανατολή, θυ·μοΰμαι, δ τι τής λέγανε «πέται/ρα». Στήν συνέχεια τοθ δρθρου ττε- ριγράφεται κ«ί τό τ'ΑσκΙ», σδν εθΐιμο τοϋ Ίντρζέκιοϊ. Και αύτό εΤ- έσφαΑμένο. Γιατί τό «Ασκή» (δχι ΊΑ-κΐ είναι —ολυ -θληο Ρ θΐίμο, δχι μόνο στό Ίντζέκιοϊ, καΐ στή ©ράχη, μά κα? στήν Ανατολή καί παντοΰ Είναι ι γενικό Καΐ έ- χει μερικές μικρές -αραλλαγές. Καΐ, μάλιστα, στΐς εύχαριστήριες έκιφωνήσεις, έλληνιστί, ή τονρκιστί, γιά κείνους ττού φέρνουν τα δτδρτχ ρειαν βουλευτών ένώ δι' 2λλ»ν διταάξεων έτταναφέρονται κ-ΐΐ πά¬ λιν ζητήματα τα όποΐα είχον λυθή πιρο 25 καΐ πλέον έτών καΐ τταρέ- χσναι διικαιώμοπα είς άνθρώπους οί όττοΤοι δέν ετόλμησαν νά τα διεκ δικήσουν ότε ήτο καιρός, διότι δέν ηδύναντο νά τα θεμελιώσουν. Οί άνθρωτττοι αύτοι έττανέριχονται σή¬ μερον, διά τού ψηφισθέντος Ν.Δ διά νά τα διεκδιικήσσυν, διότι αή- μετηότ ολόκληρον τριακονταετΐα'/ μ , . φγς ό ημς, ρ των ΟίΜοναμιικών μάς έδήλωτε ,δ.ι αντιληφθή δτι όφείλει νά αν.τλά6(ΐ τινάς των τροτΓθλογιών αυτών ύπέ- άγων,α σκληρόν, διά νά άπαλλα- βαλο βουλευαί η άνητοΐεύ7ε ς βαλον ως, ρ βουλευταί γ της άνητο/ΐεύ>7ε-
ούς κ.κ. Α
γούς των κομμάτων άλλά καΐ τούς
ίδίους τούς δουλευτάς, είς τούς
όττοίοι/ς άίττεδίδετο ή πατρότης
των τροπολογιών καΐ ήξίω-
σαμεν τταρ' αυτών την άμεσον ι ών
τροττολογιών τούτων άττόσνροΊν
Καΐ δλοι ΟΛΛΐχρώνησιαιν μεθ' ήτίών
γή ά~ό τό μαρτύριον τής τταράγ
κάς καΐ τού ένοικθου καΐ νά πε-
ρισώση τα «αταητατούμβνα δίκαια
τού.
Είς τόν άγώνα αυτόν τοα.> κα-
λεΤ ή Κ.Ε.Π. ετοίμη διά πάσαν
είς τό πλευρόν τού θυσίαν*.
Η ΕΡΓΑΤΟΥΠΟΛΙΣ ΤΗΣ ΝΙΚΑΙΑΣ ΚΑΙ ΤΑ ΑΠΑΣΧΟΛΟΥΝΤΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ
(Συνέχεια έκ τής 1ης Σελίδος) | τό τό τής τακτοττοιιήσεως των έν-
λά άλλα έργα, τα όττοΐα θά άνα. τος τοϋν πλυντΓ}ρίων διαμενόντων,
έ ί η έ έύ "Ο ί ό
φέρωμεν είς την συνέχεια τής ερεύ¬
νης μας έν τή έξετάσει των δΐαφό-
ρων ττροβλημάτων καί των είδικών νων ύττάιρχουν ωρισμένα διαμερί-
τομέων δράσεώς τοΰ δήμου. Πάν- οιματα, προοριζόμενα γιά ΤΓλυντή-
σαντας Τ 2.900 δραχμές. "Ητοι
σιτνολικώς έδαττανήθησαν κατά τό
Όπως είναι γνωστόν, είς τό έ-] χρονικόν αύτό διάστημα γιά την
σωτερικό των οΓκοδομικών τετραγώ ' βδρεικτι 122 494 Βραχμίς.
τως έδω δέν παραλείπομε νά το¬
νίσωμεν, δτι τα ανωτέρω έργα ε¬
ξετελέσθησαν κατά την διάρκΐια
τοθ οίκονομικοΰ ετους 1955-1956
(ήτοι άπό 1.7.55 μέχρι 31,1.57)
καΐ έδαττανήθησαν συνολικώς γι'
αύτά 613.456 δραχμές. Πράττει έ-
πίσης νά τονισθή έδω, ότι τα συ-
νολικά £σοδα τού δήμου Νικαίας
κατά τό αύτό χρονικό διάστημα ά-
νηλθον είς 9.566.317 δραχμές καΐ
τα εξοδα είς 9.147,000 δρσχμές.
ΤΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ
ΤΟΥ ΔΗΜΟΥ ΝΙΚΑΙΑΣ
ρια, πρός έξυπηρέτησι των άναγ-
<κών των κατοίκων. Έ—ειδή δμως υπήρχον άττό αύτούς ώχλιώΰ,φ ύτιήρχον πολλοί αστεγοι, μέρος ά¬ ττό αύτούς εγκατεστάθη έντός αυ¬ τών των πλυνττνρίων. Επί χρόνια νει άδιεΐΛκρίνιστος, καθόσον άφορα τίς σχέσεις των άνθρώττων αυτών ττί>ός τα πλυντή,ρια - κατοικίες των,
Γι' αύτό ζητοϋν νά δοθή κάποια
λύσις είς τό πρόδληιμά των άττό
μέρους των αρμοδίων, λύσις ή ό¬
ττοία θά συνίσταται: είτε είς την
«Προκιει,μένου νά όλοκληρωθη τό
δίκτυον τής υδρεύσεως — μάς εί¬
πεν ό κ. Δήμαρχος Νικαίας, —
σύμφωνα μέ την μελέτη τού δή¬
μου χρειάζονται 70 καί ττλέον χι-
λιάδες μέτρα ΰδροσωλήνων. Διά
τάς άμέσους παραιτήτους άνάγ-
δμως, ίκρίθη δτι είναι ά—α-
ήρη
ΐναι £νσς Σινοΐτικος κώδικας
ου 4ου αΐωνα, τιού είναι τό
άρχσιότερο γρστττό μνημεϊο τού
κόσμου. 'ινα ΕύαγγέΜο τοϋ
8ου αΐωνα, Λλλο τοθ 11ου καΐ
τρΐτο τοθ 12ου, δλα μέ θαυμά
σιες εΐκόνες καί στολΐσματα.
Λλιά λειτουργικΓ) τού Μ- Βασι
σιλεΐου τοϋ 14ου αΙΛνα. Ό Ά
κάθιστος "Υμνος οέ χαρτΐ μέ
θαυμασία κεψαλσΐα τοΟ 17ου
οΐωνα. Μιά χειρόγραφη ίοτορΐα
Ίδ ό α δ
ρα καντήλισ κα( μ(α „ °'!
λαμπάδα. Ή φρΟνΤίδα γιΑ
τΐορεκκλήσι τοθτο καΐ ι ι ''
κης περιτιοΐησή τού, καθώΓ7;
ή καθημερινή λειτουρν|α "
γίνονται άπό ΙδιαίτεροΜον
ποΰ έκλέγει ή ' -
ριου, γιατΙ τίτιοτε
παρά νά φροντίζη
ο χρ
των Ίνδιων. Άττό τα
νείς ίήν ρ
£·6οση τοϋ Όμήρου στά 14Ε8
«αί την τΐρώτη έττΐσπς Εκ&οση
Άποστολικών Ί--πιστολΟν
στά 1499. Στή βιβλιοθήκη ψυ
λάσσονται άκόμη έπιστολέζ
Κυβερνήτη Καποδίστρια
Μή δ ίβλ
δμως τωρα ή καταστασ,ς τΓαραμέ-| > έτττάμισυ τουλάχιστον χι-
λιόμετρα σοοΛηνων. Δι αυτα
Καΐ τώρα άς έκθέσωμε τα ττρο- , παραχώρησι τίτλων κοριότητος επι
δλήματα, τα όποΤα άττασχολοθν' των —λΐΛντηρίων, όπότε θά γκεμι-
τόν μεγάλον αυτόν όργανισμό τής ] σθοθν ταυτα, προκειμένον έττί των
τοττικής αυτοδιοικήσεως, δττως μάς ] οίκοττέδων ν' άνεγερθούν κανονι-
κές κατοικίες επί τή βάσει των
συμφώνως πρός τόν κοονονισμόν
τοΰ πολεοδομικοΰ γραφείου καταρ
τιζομένων σχεδίων, εΤτε (θά οννί-
Νικό-
τά έξέθεσεν ό δήμαρχος κ.
λαος Τουντουλίδης.
Τό ΰττ' αριθμόν ενα ττρόβληιμα,
τό όττοΐον άντιμετωττίζει σνμΐρα ό
πολυάνθρωπος αύτός δήμος τής —ε
ριφερείας τού τέως δήμου Πειθαι-1 τούτου) είς την διά τού έφαιρμοζΐ-
ώς, δηλαδή ά δήμος Νικαίας, είναι μένου υπό τού ύττουργείου Κοινωνι-
ή ύτταρξις τοΰ ρεύμαιτος τής Ιού- | κής Προνοίας, άττακατάστασι των
δας — Καναττιτσΐ'ρή. Τό ρεθμα έντός των ττλυντηρίων σήμβρα κα—
αύτό εχει μήικος ττερίττου τριών χι- τοΐικούντων δημοτών τής Νικαίας.
λιομέτρων καΐ είναι μία έττικΐνδυ- Έττί τού ττροκειμένου δμως τόν
δήμος μας εζήτησε νά συνάψη δά¬
νειον τταρά τώ Ταμείφ Παρακα·
ταθηκών και δανεί»ν, ανερχόμενον
είς ένάμισι έκατομμύριον δραχ¬
μάς. Τό ύττουργεΐον 'Εσωτβρικών
καί ή Νομαρχία ένέκριναν την σύ¬
ναψιν τοϋ έν λόγω δοονείου, ττλήν
δμως τό Ταμείον Παροοκ—αθηκών
καί δαν€ίων συγκατετέ&η νά χο-
ρηγήση τμηιματικως το ςητησεν
έν είδει δανείου ποσόν
δραχμών.
Έκ τού ττσοου τούτου οοτ
ο τ,ζομένων σχεδίων, είτε (θά σιΜ- Ε« ™» . ,, £
Γε· σταται ή λύσις τοΰ ττροβλήματος1 * Δήμος μας δια το τρέχον »■
;ι. τούτου) είς την διά τού έφοορμοίο-Ι νο,μικον ετος το ττοσον των χιλΐ
άδων δραχμών, τάς οποίας θά
1 υδύ
νος καί νοσογόνος έστία, διότι μέ¬
σα είς αύτό λιμνάζουν άκάθσρτα.
νερά, άτΓτσρρίμματα κλττ., ρίχνον-
ται διάφορα ψοφίμια, τα όττοΐα έν |
τούτοις ό δήμος φροντίζεει καί τα
σηκώνει.
«Ή μοναδιική θεραπ·εία τού αΤ-
σχους αυτού ττού λέγετσι
τής Σούδας είναι ή κάλυψις
μάς είπεν ό δήμαρχος Νιικαίος κ.
Νιικόλαος Τουντουλίδης. Καί είναι
έπώδυνο καί πολύ λυπηρόν δι* δ-
λους μας τό δτι ό δήμος μας δέν
διαθέτει — τουλάχιστον έττί τού
τταρόντος — την δΐΛΚ—ότητα νά
τό καλύψη (δουλειά ή όττοία άνή-
ρεΰμα
λόγον έχουν οί άρμόδιοι τοΰ ύ-
ττουργείου τής Κοινωνικής Προ¬
νοίας, οί όττοΐοι θά πρέπει νά έττι-
ο—εύσουν την λύσι τοΰ ττροδλή-
ματος τούτου, τοΰ τόσο σοβαρώς
άττασχολοΰντος την κατηγορίαν αύ
την των κατοίκων τής μεγάλης έρ-
γατουττόλεως τοϋ αττικοΰ λεκανο-
ττεδίου.
Η ΥΔΡΕΥΣΙΣ
Δεν είναι λίγες οί συνοικίας
τοΰ Δήιμου Νικαί'ας, οί όττοΐες στε
ροΰνται δικτύου υδρεύσεως. Μέσα
σ' αύτές τίς συνοικίας 5έν περι-
λαμβσινονται μόνον οί νέίς, δπως
διά ύπέβετε κανείς. άλλά καΐ ττολ-
η ή ή ες. άλλά καί ττολ
κει άλλωσε είς τό ύπου,ργεΐον Δη-' λές παλιές συνοικίας, οί όττοΐες
μοσίων Έργων)» ίδρύθη,σαν άττό τί «
μοσίων "Εργων)».
"Ετσι λοιττάν, των οίκονομικών
μέσων μή ύιτορχόντων, ό δήμος άρ.
κείται είς τό' νά ύττοβάλλεται είς
την δα—άνην τής άσδεστώσεως καί
καθαρισμοΰ τοΰ ρευμοίτος τούτου
καί, άκόμη, τής οττταλλαγής τού ά¬
ττό τα ιΐίθφίμια τα όττοΐα ρίχνον-
ται είς αύτό — ττράγμα πού φυ-
σικά κοστίζει καί αύτό άρκετά είς
τό δημοτικό ταμείο καΐ ττού έν
τούτοις ττρέττει νά συνεχίζεται —
τουλάχιστον μέχρις δτου τό ττρό-
βλημα τουτο έττιλυθή ττλήρως, Εί
ναι δέ ή ττλήρης έπίλυσις τού ττρο-
βλήμοπος τούτου ή κάλυψις τού
ρεύματος, ή όττοία κάλυψις θά α¬
παλλάξη τοϋς πειριοίκους τής Σού¬
δας άττό τόν κίνδυνο ττού διατρέ-
χει ή ύγεία των, λόγω των διά
τοθ ρεύματος τούτου ρεόντων ά-
καθάρτων υδάτων.
ΤΟ ΣΤΕΓΑΣΤϋΚΟΝ
"Οπως είς τις ττεριοχές ττολλών
άλλων δήμων, τόσο των Άθην6>ν
δσο καί τοθ Πειραιώς, ετσι καΐ
είς την ττεριοχή τής Νικαίας ύττάρ
χούν άρκβτές έκατσντάδες οίκογέ-
■ νειες, οί άττοΐες άνίτΐιμετωτΓίζσυν τό
ι ττρόβληιμα της στέγης. ΟΙ ττερισ-
! σότερες, ή άκριβέστερα σχεδόν δ¬
λες οί 030—εγες ή μέοχχ είς τταράγ-
( κες κατοιικούσες, οΓκογένειες νοοι
ττροσφυγικές.
! Δύο καλά σωματεΐα τής περιφε¬
ρείας, τό τοΰ «Άγίου Φανουρίου»
καΐ «Άγίου Ιωάννου τοΰ Χιρνσο-
I
στόμου>, τα όποΐα αμφότερα εί¬
ναι τΓροσφυγικά, καταβάλλουν μα¬
ζύ μέ την δημοτικήν άρχή συντονι-
σμέντς -ροσττάβειες ττρός δλες τίς
κατευθύνσεις γιά την έττίλυσι τοθ
ττροδλήματος των άστέγων τής
πόλεως.
'Εκτός βμως τού π,ροδλτ>ματος
ι των μή εισετι άττοκατεστημένων
-ρσσφύγων, ύττάρχει και ένα δλλο
( τοιούτον είς τόν τομέα τής στεγά-
' σεως. Είναι δέ τό —ρόβλη·μα αύ-
ίδρύθηισαν άττό τριακονταετίας ή¬
δη, άητό τότε δηλαδή ττοίι οί ττρώ-
τοι ττρόσφυγες έγκατίσ-τάθηο-αν
είς την -περιοχήν αύτην τοθ Πίΐ-
ραιώς.
Ό Δήμος Νικαίας καταβάλλει
φι/σικά ττολλές ττροο-π'άβειες γιά
την κάλυψι τώ-ν άναγκών των κα¬
τοίκων ώς πρός την Οδρΐυσι, διά
τής έττεκτάσετος τοΰ δικτύου. Είς
την -προσπάθειαν τού αυτήν δέ,
κατά τό δεκαεννεάμηνον άττο 1ης
Ιουλίου 1955 ιμέχρι 31ης Ίανου-
αρί'ου 1957, κατώρθωσε, τταρά την
ττενιχρότη,τα των οίκονο-μικών δν-
νατοτήτων τού, νά τοττοβετίίστι ττε-
ρί τα 700 μέτρα ύδροσωλήνων,
στοιχίσαντα 109.594 δραχμές συ-
νολικώς κα! 12 κ,ρουνους είς διά¬
φορα σημεΐα των όδόαν Άΐκρο—6-
λεως, Μεγαλολειδαδίου, Αριστεί¬
δου, Σαγγαρίου καϊ Λήμνου (είς
τίς όΐΓθΐες καί έτοποθετιγθηισαντά
700 μέτρα ύδροσΐολήνων) στοιχί-
θά
κατανείμη"δι1 έργα υδρεύσεως άνά
100 χιλιάδας δρχ. είς ιτίντε συ¬
νοικίας της -πόλεώς μας, στερουμε-
νας δικτύου υδρεύσεως.
Η 0Δ0Π0ΙΙΆ
ΚΑΙ Η ΑΠΟΧΕΤΕΥΣΙΣ
Ώς ττρός την αττοχέτευσι, —ρέ-
ττει ίύθυς έξ άρχής νά τονίσωμεν
δτι ή έτπκρατοΰσα κατάστασις
δέν είναι Ικβνοττοιητική 'Απ-οτέλε-
σμα : σέ κάδε νεροποντή ττολλές
ττεριοχές κα' δρόμοι τή ςττόλεως
μεταβάλλονται σέ λίμνες.
Καθ" δσον άφορά την όδοποιΐα,
άπό τα 110 τόσα χιλιόμετρα δρό-
μων τής Νικαίας μόλις τα 20 χι-
λιμετρα είναι άσφαλτοτσρωμένα-
Τα 20 δέ αύτά χιλιόμετρα των
δρόμων άσφαλτοστρώθησαν κατά
τήιν διάρκειαν των τελευταίον 23
χρόνων άτΓοκλειστιΐκώς. κατά τα
όττοΤα ή Νίκαια αποτελεί ανεξάρ¬
τητον δήιμον (άττοχωρισθεΐσα δ¬
πως είναι γνωστόν άττό τόν δήμο
Πειραιώς).
Πρέττει έ—ίισης νά τονισθή, έν
συνεχείο: των δσων είς την αρχήν
τής ερεύνης ιμας γιά τόν δήμον
Νικαίας εΐτταμβν, δτι διετέθησαν
καΐ αλλες 30.218 δραχμές γιά
την τοτΓθθέτησι 460 ττινοοκίδων ό-
νοματοθϊισίας όδών, 800 άριθΐμοττι-
νακίδω'ν καΐ γιά τήιν άπταλλοτιρίω-
σι άκινήτων πρός διάνοιξιν μιάς
όδοΰ.
Ο ΦΩΤΙΣΜΟΣ
Τό δίκτυο τοΰ ήλίκτροφωτισιμοΰ
εχει ττολλές ελλείψεις είς την Νίί-
καιο: καί δέν έτταρκεΐ γιά την κά¬
λυψι των υπαρχουσών άνοογκών, οί
όττοΐες όλοένα καί γίνονται περισ-
σότερες μέ την σημειουμένην έττέ-
κττασι τής πόλεως.
Είς τΓολλές συνοικίιες, ιδίως νέ-
ες, είναι άνάγκη νά το-οθετη-
θοΰν στύλοι κα< νά γίνη επέκτα¬ σις τοΰ δηιμοτικοΰ φωτισιμοϋ, άλ¬ λά λόγω των οικονομ ι κων δυσχε¬ ρειών, τίς οποίες άντΐμετωητίζει ό ϊήμος, ή έττέκτασις αυτή είναι ά- δύνατος. Παρ' δλες δμως τις οικονομικές δι/σχέρειες, διετέθησαν δι' έ'ργα σχετικά μέ τό>ν ήλεκτροφωτισμό
1ΟΟ-17Ο δραχμές. Τό ποσόν αύ¬
τό δΐΐτέβη διά την ττρομήθεια ή-
λεκιτρικών είδών καϊ γιά τήιν έγ-
νστάοτασι δικτύου φωτισμοΰ είς
τίς ττλατεΐες τής όσίας Ξένης «α«
Ι. Μεταξά (45.850 δρχ.), γιά το-
ττοθέτηισι 20 φανοστατών είς 6λ-
λες πλατεϊες (53.340) καί γιά έ-
ττέκτασι τού δικτύου φωτιαμοΰ
είς τάς όδους Χαλκηιδόνος και
Πρανικοΰ (980 δραχμές).
Η ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΙΣ
Είς την περιοχή, τού δήμου Νι¬
καίας λειτουργοΰν σήιμε,ρα άρκε-
τά δημοτΐικά σχολεΐα- Αύτό δμως
δέν σΐγμαί'νει δτι δεν ύττάρχει ά-
νάγκη Ιδρύσεως καί δλλωιν, διότι
το ή'δη λίειτουιργοΰντα εχουν ττάρα
ττολλούς μαθηττάς.
Πολλά άττό τα σχολεΐα αύτά τής
Νικαίας στεγάζσνται μέσα σέ ττα-
ροΓπηιγματα, δττως κα· κατά τα
1922.
Άλλά καϊ ώς πρός τήιν Μέσην
έκ,τταίδευσι δέν έττικ,ρατεϊ καλυτέ¬
ρα κατάστασις. Βεβαίως εΐνσ
έντροττή καϊ νά τό λέγη, κανείς, δ¬
τι σέ μιά ττόλι 'μέ ττερισσοτέ/ρους
άττό 100 χιλιάδας κατοίκους λει
τουργεΐ δνα μόνο γυμνάσιο κα
μάΊλιοτα γυμνάσιο ποί» στεγόίεται
σ' ϊνα σανιδένιο τταράτπν/μο:.
Είναι άληβεια, δτι άττό αρκε¬
τόν έτών ήδη ήρχισεν ή κατοκπαυή
ενός κτιρίου, άλλά μόνο τρείς αί
βουσες είναι κτισιμέινες, ένώ τό ύ-
ττόλοπτο τΓ€ριμεν€ΐ — έττϊ ματαίω
— την κυβερνητικήν ένίο-χυσι γιά
να 7τειρατω9η.
Άξίζει νά σημειωθή, δτι τό
γυ.μνάσιο Νικαίας ήτο μέχρι τοϋ
1956 μικτόν, άλλά απτό τού £τους
αύτοϋ, «ατόττιν ένεργειών τού δη-
μάρχου κ· Νικόλαον Τουντουλίδη,
έχωρίσθη είς γυμ'νάσιον αρρενων
καί τοιο&το θηλέων. Καί τό μέν
γυιινάσιον άρ-ρένων εχει ίδική τού
οτέγη (είναι τρόττος τοϋ λέγειν),
δηλαδή τό έττίμηκες τταράττηγιμα,
κοντά είς τα «Νταμάρια». Τό δέ
τοιοϋτο των θηλέων δμως στερίΐ-
ται έ'στω καί ομοίας ττρός τού γυ-
μνασίου αρρενων στέγης. Προσω¬
ρινώς έν τούτοις (μή ξεχνάμε δτι
είς τόν τόιτο μας τίιτο»τε δέν είναι
ττιό μόνιμον άττό τό..· ττροσω,ρι-
νό) συσπεγάζεται ε'ς τό «οΐκηιμα»
τού γυμνασίου αρρενων, λειτυορ-
γοΰν έκ ττεαιτροττής μετ" έκείνου
άνά ιμισήν ημέραν.
ΠΑΥΛΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΙΔΗΣ
ΐοΰ βερήη ρ
πρός τή Μονή, δνσ χρυσίβουλο
τοΟ Ι Κανται-ουζινοϋ τού 13ου
(.Ιωνά καί ή Ιδιοχειρη 6ιαθήκη
τοθ Πατριάρχου ΓρηγορΙου
τοθ Ε'.
Τό μοναστηρι £χει στόν πε
ρΐβολότευ 15 παρεκκλήσια, ?ζω
5έ άπ' αυτόν δλΑα 16. Άτιό τα
έσωτερ κά τού τισρεκκλήσια τό
πιό τΐερίφημο βρίσκεται μόλις
ΐς άπό την 6Τσοδο άριστερά
άφιερωμένο στήν ΠαναγΙα τή
εγομένη «ΠορτοίΓΐσσα», καΐ
έσα στό οποίον φυλάγεται
οκουστή θαυματουργή^ Εΐκόνα
ής. Περισώθηκε καΐ τούτη άπό
ήν καταδρομή τθν ΕΙκονομά
ΛΟΓΟ1 ΤΟΥ κ Α. ΜΑΡΧΕΑΑΟί
τ. Ύπουργορ, Προέδρου τοθΈλληνο — Νοτ.οαφρικανυαχΙ
Συνδίσμ- υ, εκφωνηθείς κατά την διάρκειαν τοθ Η'Λ
καιρίσ τής Έθνικής εορτής τής Νοτιοσφρικανικ^ Έ»|
σεως δοθέντος πσρουσ.σ τοθ ΠρεσβευτοΟ κ. ΜΛΡΗ
ματος είς την Αθηναϊκήν Λέσχην.
ιό εύλαβη καΐ ιτιό Ι
η της. Ό ΜονοΧ6ς
ει τόν τίτλο τοθ
άν εί ρ
ά περητοιείισι γρυηΐΛ
ΕΙκόνα καΐ τή» §τ:κκληο1ο,·
■περσγΐας Πορτοί,τισοος '
"Αλλο τιαρεκκλήοι αξ10
ό έπισκεφθ(ΐ κσνες είναι,.
Αγίου Ιωάννου τού Προ1,*
μου μέ θαυμόσιο τίμ-πχο
οιχογραφΐες τής σχίλήΓ ,!
κρέκο. Είναι χτισμένο Δ
τό χώρο τοΟ ναοΰ ,οο ,
σειδβνος, κάτω δέ Λτιό τόΕ«
τιεδώ τού, οέ μιά κρΟτηΓ "
■πώς είναι κλεισμενα ιά
τοθ άρχαίου Θ
Ή
ΚΑΡΥΕΪ
ρ μν|
Έίρ* τής Ίβρά; Κοινβη,
τοςΊα ΠωτάΟΐ
ί
ρΐφπμβς
Τό 2,<ρβιχο Τό Ραζοχ**) τΗτανή ώρα 5 ξεκινήσσμε γιά τίς Κσρυί; μουλόρια τοθ μοναοτηριοθκ, μέ όδπνό εαν νέο άηό Σΐ< ρα.—<Ξέρεις, τού λέω •Αριστοτέλη ; «ϊο,· ξαιΐρω, άπσντδ, θα τι Ο κανωμ; δγαλμα στό χωριό». (Συνεχίζεται) Ν. ΚΑΡΑΡΑΣ Κόριε Πρεσβευτά, Κυρίαι καΐ Κύριοι, Αποτελεί εξαιρετικήν τιμήν δι* εμέ, τό δτι ό υπό την προε¬ δρείον μου Έλληνο—Νοτιοα Φρικανικός Σύνδεσμος καθιεροϊ άπό εφέτος νά δίδηται υπό τοΰ Συνδέσμου, παρουσία των εν Ελλάδι εκπροσωπών της Νο· τιοσφρικανιχής "Ενώσεως, έττί σημον γεϋμα Βιά τόν έορτσ σμόν τής Έθνικής έπετείου τής 'Ενώσεωο. Άττό εφέτος καΐ κατ' Ετος την Ιδίαν ημέραν θά συνεορτά- ζομεν είς κοινήν συνεστΐασιν την Ιστορικήν ταύτην ήμερομη ,ίαν τοθ φίλου καί συμμάχου λαοθ. Μετ" εμέ θά ομιλήση ό Άν- ιπρέεδρος τοθ Συνδέσμου, φίλ· ■ατος κ. Λουκοκ Νομικός καί ήά τόν >όγον ούτον θσ περιο
3ΐσθΩ νά τονΐσω δπ ό Έλληνΐ
νός Λαός Ρέν θώ λησμονήση
τοτέ την Συμπαράστασιν τοΰ
Λαοθ τής Νοτιαψρ·κανικής "Ε
»ώσβο:ς κατά τάς πλέον κρισΐ
αους στιγμάς της νεωτέρας Ι
ί τού
■Λ
Ή λέξις «Ασκή» είναι τουρκική.
Σηιμαίνει «κιρέμασμα, άνάρτησις»,
δηλαδή Εκβτχης τ&ψ δώρον. Γιβ
νά δοΰν, καΐ νά φιλοιτι,μηθοΰν, καΐ
νά προσφέρουν οί συγγενεΐς καΐ φί¬
λοι, καί οί γειτόνοι, δ,τι θέλει ό
καθένας καΐ μττορεΤ γιά άμοιδή των
μαστόρων καί γιά εύχαρίστησι των
νΌΐκοκυράδων των σττιιτιών, ττού
κτίζονται. Τό εθιμο αύτό τού Α¬
σκή, έξακολουθεΐ, άκόμη, λίγο, πό
λύ, σέ μερικά μέρη καθώς κσΐ στήν
Αθηνά. Γιά τό «Ασκή» έχουν γρά
ψει, 2—3 ψορές κι&π σχετικές
λετΓΤομέρειες τα ττεριοδίκά «Θρα-
κικά», τό «Αρχαίον ©ράκης» καΐ
άλλα.
ΑΡΧΙΜ. ΝΙΙΚΟΛ. ΒΑΦΕΙΔΗΣ
ΣΥΝΑΡΜΟΛΟΓΗΣΙΣ ΑΠΛΟΥΣΤΑΤΗ
Α'ΝΪΟΧΗ ΗΓΓϊΉΜΕΝΗ
ϋ
::ί:ί:
ΧΑΛΥΒΔΙΝΑΙ Λ.ΑΤΡΗΤΟΙ ΓΩΝΙΑΙ
ΔΙΑ Σ/ΝΙΑΡΜΟΛΟΓΗΣΙΝ ΡΑΦΙΩΝ ΚΑΙ
ΕΡΜΑΡΙΟΝ ΠΑΝΤΟΣ Τ/ΠΟΪ
ΜΕΤΑΛΛΙΚΑΙ ΕΠΙΠΛΩΣΕΙΣ ΑΜΕΡΙΚΑΝΚΟΥ ΤΥΠςΥ
"Εκθεσις Κάνιγγος 12 (γωνία), Αος δροψος - Τηλ. 21.251
., Εργοστάσιον Κάστορος 53, Πειραιεύ; — Τηλ. 41.112
Όταν ή Πατρίς μας εΑρία» Ι
το υπό τα τΐέλματσ τίν ιτατΕ ■
κτητθν τα έδήφη ΐ^
αφρικανικής 'Ενώοιοςίι^
φΐλόζενα δι' δλους τυι)( ί«ί|
κατσφυγόντας *Ελ1ΐ|ΐΐΓ, 75ι
αιτέρως δέ φΐλύξ/ίνι ΙήρξΑ
διά τοθς Λαοφι)9;ίιυι)£ΐ>
χέλος έγώ ό Τδιοζ 1»
σα δτσν τό 1 -50 ίκιοφ
την ΝοτιοαφρικανιφΈβθι
δτι ή πολυπληθεστάτιιΤ"
κή πσοοικία τή^ ΜοτΙου
κης εύημερεϊ καΐ ώπολαύει'ΐ
ντός προνομΐου καΐ ΙκλΦ
ως έκ μέρους τθν εΊγ#"
καΐ τοθ Λσοΰ
03 ήτο παράλειψΐζ (ά» «'
άνέφερα τόν δραστηριώΐοτο1
φίλον της Ελλάδος, τί'ΐ'
τετραιιμένον κ. Τ/.Ω11 Μ'ΡΠ,
ή τιαρουσΐα τού όηοΐου** '*
λάδι προωθεϊ κσβημεροθς ικ
Βτι πε. αιτέρω ούσφ«γ£|ν*
σχέοεκ Ελλάδος κοΙ Νο»
Άφρικής. ΠρΠττίνω ύϋέριΙΊ
Ενώσεως και τοθ κ. Τίώ»Ν«
ρή.
ΓΕΥΜΑ ΤΟΙΙΙΜΥΡΚΑΙΟΙΙΠΡΟΙ
ΤΗ ΤΟΥ 'ΚΑΟΊΜΑΪΚΟΥ
Κου ΗΙΕΙΙΗΠΙ1ΜΕΡΛΙΕ
Την παρελθοθσαν Παρσοκευ
14ην τρέχοντος τό Διοικητι
κόν Συμβούλιον της Έ
Σμυρναίων» καΐ ή
τΛν «Μικρασιατικών
πσοέθεσαν είς τό -ΠάνθΕον
γεθμα πρός τιμΐΊν τοΰ έου Μι
κρασιάτη ΆκαδημοϊκοΟ κ. Ή-
λ(<7 Βενίζη καΐ τοθ ζεύγου^ Μερλιέ. Παρέστησαν ή Κσ καΐ ό κ. Ηλίας Βενέζης, ή Κα Μέλ ΙΒΙΚΙΙ ΦΙΙ Υ κου Συμβουλιον ή σύστασις Φιλσρμονικϋί μου τούτου. Ανετέθησαν τόν Δήμαρχον κ. Α9. αί σχετικαί ενέργειαι δ'" τιο Μερλιέ Μερλιέ, 6 κ καΐ δ κ. Όκτάβ Χρ. ΣολομωνΙδηο, ή Κα Μαρ. Καρατζοτΐούλου, Κ καί ό κ. Στυλ. Βλεοσας, ή Κα καΐ κ. Δημ. ΠαπσίημητρΙοι ή Κα καΐ ό κ Βασ. Τατάκης καΐ οί κ. κ. Βεν. Άδαμανπά δη, Νικ. Άντωνόπουλος, Κυρ. Άνδρεαδσκης, Νικ. Καρσρδο, Ιπττ. Μακρήο, Νικ. Μηλιώρης Αλεξ. Μπενάλης, "Εκτ. Σινα-' ν(δης κσί Στέργ. Σκιαία . Κα τα τα έπιδόρπια τοοο τιμοιμέ- ους προσεφώνησαν ό Άντι· πρόεδρος τής «Ενώσεως Γμυρ- νο|ων> κ. Χρ. ΣολομωνΙδης καϊ
μέρους τθν «Μικοσσιατικών
ό
μρ
Χρονικόν» οί κ.κ. Ίππ. Μακρής
καΐ Νικ. Μηλιώρηο.
ΚαΙ οί τρείς έξήραν την ά
ζίαν τοϋ λογοτεχνικοθ Εργου
τοθ κ. Β;νέζη κο.1 διεδήλωσαν
την θπερηφάνειαν όλοκλήρτυ
τοϋ ΜικρασιατικοΟ Κόσμου διά
την είσοδον τού β'ς τό πρό
Πνευματικόν "Πρυμσ τής
Πατρίδος μας. Έπίσης εξήρεν
την μεγήλην συμβολήν τής Κάς
Μερλιέ, τοΟ Κου Μερλιέ κα!
τοθ €Κέντρου Μιχρασιατικων
Σττουδων» είς την Ιστορικήν καΐ
λαογραφικήν 6ρ£υνσν τοΰ Μι
<ρασιατικοΟ Ελληνισμόν. Ά· παντήσαντες καταλλήλως τό¬ σον ό κ. Βενέζης δσον καΐ ό <· Μβρλιέ καί ή Κα Μβρλιέ ηύ· χαρΐβτησαν θερμότατα διά τάς πρός αύτούς εκδηλώσει·; τθν συνδαιτημόνων των Πράγματι τό γεϋμα διεξήχθη έντός μιάς θερμοτάτης φιλικάς ατμοσφαΐ ρας, άμοιβαίων έκδηλώσεων ό· ΐ καΐ Ι Α Τ Ρ Ο Σ Γ. Μ. ΙΙ,ΑΡΙΣΗΣ ΑΦΡΟΔΙΣΙΟΛΟΓΟΣ έχεται Άγ(ου Κων)τΙνου κα| Γεοανΐου 49 (Πλατεΐα Όμο νοίας; 7—1 κα1 2-8 τηλ.28856. σκοττοΰ - ο-έγοχπν τής μήθε.οτν ΑΡΤ»»» περϊ ενός ίργοι» γ,ματι πολιτιστικής τος. ί ίΐ ΠΑΜΠΟΗΤΙΒΙΙΗ Πρωτοβουλία τοθ-^,. ήγετικοθ στελίϊουε * * τΐων κ. ΈλευθερΙοΐ) ' κσί. συμττράξει τΐολλών των ΠοντΙων, συνϊ<Ρ<"'ΐ" ,( την ΠροεδρΙαν το»- '%: Γενική Συνέλευσις οι°ΗΣί· δρυσ.ν -ΠΑΜΠΟΝΤΙ^ ΝΩΣΙΩΣ» Α«ο_ν:?* καΐ έκτος της ών, μέ Ε^ραν 1 Ό σκοπός τπγ νία οργανώσεως ε'"σι ι ΠεριλαμΡάνει Η Ρ' Κων α) συγκέντρωσιν τιακΛν δυνάρί^ν " ► ατευθυνσιν· β) κωτέραν απόδοσιν στσχοθ ενέργειαν ττιμωτέραν ί άναγκών των την έπιμελή τθν αφορόντων κόσμον ζ' % Α ^ ρον. Τό καταστατικόν οργανώσεως. έ)»Ριθέν πό των Ιδρυτών, το- Πρωτοδικεϊον γνώρισιν. νί«(