186958

ΓΙΚΟΣ ΚΟΣΜ
7ΐ0Σ 30όν ΑΡ. ΦΥΛΛΟΥ 1373
ΑΝΕιΑΡΤΗΤΟΣ ΕΒΑΟΜΑΑΙΑΙΑ ΠΟΛΠίΚΗ ΕΦΗΜΕΡΙΣ. Φ1Α0Λ0ΠΚΗ, ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΑΙ ΤΒΝ ΠΡΟΣΦΥΠΚΒΜ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤί·!
ΑΘΗΝΑΙ ΚΥΡΙΑΚΗ 86 ΜΑ-Ι-ργ 1957
|
ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ - ΙΔΙΟΚΤΗΤΗΣ ΣΩΚΡΑΤΗΣ ΧΑΡ. ΣΙΝΑΝΙΔΗΣ

ΓΡΔΦΕΙΑ - Ί ΥΠΟΓΡΑΦΕΙΑ
0Δ02 ΣΤΑΔΙΟΥ 68 — ΤΉΑΕΦ. 57-126
Τού κ. ΜΙΧΑΗΛ ΚΑΛΟΓΕΡΟΠΟΥΛΟΥ
ΟΘΕΥΕΤΑΙ Η ΘΡΗΣΚΕΥΤ1ΚΗ ΚΑΙ Η ΕΘΝΙΚΗ Μ ΑΣ ΥΠΟΣΤΑΣΙΣ
τβυ
ΟΤΙ Ι
ημββινε προσφατως «Ις ημερησίαν
φημερίί» ύπ« τβυ« τίτλβυς «ίΐρβάγβον την ϊνω-
*» £νέργβ»«»;<> χαΐ «πρός τί μέγοτ5 ©ύνιτικος ναος
ν*,»;, β βμοτιμος καθηγητάς τού Έθνικοΰ Πανε-
χ. Αμίλκα; 'Αλείιζάτος τονίζει μέν ©τι ««ι άρμβ.
βτβιΐ κρατικαί χαί έκκλησιαστικαί αρχαί ύπέχου*
τΑΤΑΪ ευθύνας διά την χορήγησιν αδείας άνεγέρσε-
^ρεηοΰς ναοΰ των Ουνιτών εί5 την πρωτεύουσαν»,
«ι βμωί έν αυνεχεια ότι τό ζητημα αώτό ©ΰτβ τόν αφβ-
^ £ίναι 8έμχ δημοοιας συζητήσεως».
«ου επιτρέψη έν τούτοις ό κύριος καβηγητής νά ύπο-
υ μ* έλβν τέν όφειλόμβνον πρός το πρόσωπον τού
'δτι ευρίσκεται έν αδίκω ίκτοστηρίζων ©τι τ© προ-
«**,' <5©3ε-« οβί*Ρβν' *«« β9ν«ϋί καί βρησκευτικης ά- ; :ήτημχ <5έν δύναται, ή δέν πράττει, νά αποτελέση βέ- Ζβίΐχί ουζητήίεως. Εκτος εάν σνντάσσεται καί άύτός ιτως «Ρ©5 την καβιε,οωβεΐσαν, «πό τινος χρονου, ί κ«λύψεω« υπό τόν πέπλον τβΰ μυοτηρίβυ, παντός , τβ όΐτβίβν, κατοί την αυθαίρετον των έν- ν«ν κρίσιν, πρέπει νά παραμείνη χπόρρητον. ρτιίτως δμως τβΰ γεγβνότος ©τι τβ έν λόγω ζήτη- α μ ε ο β ν επήρειαν καί επίδρασιν επί ύ ψ ί · <η4»φερ*ντων τβΰ "Εθνους καί τής Ελληνικάς '©ρ- χ«ί πρέπει συνεπώς νά τύχη εύρ*ίας δημοσιότητβς, 4 ν ι λ ι ο τ ρ ι β τ Ί ή έποχή τβΰ μυστικισμοϋ μ^τικοπαθείας καΐ δή είς χώραν κατ' εξοχήν δημβ- ^,,ν, β«ως ή Ελλάς. Ο ίΐίΐτρεππς διδάσκαλβς τβΰ Κανονικοΰ Δικαιίου, χρήσι¬ ον το πικοωηικβν τού κΰρβς καί ακολούθων τβ παράδει- ή βιβνθρώηου Ίδρυτβΰ τής ©ρησκείας μας, Ιχει έίΐιτα- ν ίΛβχρέωοιν νά κοηκηριάση τάς άντιχριστιανικάς μεββ- ών σνγχρονων Φαρισαίων, δπως έπραξεν 6 άβίδιμβς Άρ- — Αθηνών Χρυοόατομβς Παπαδόπουλβς είς τό πε- ρισίτβυδαστβν σύγγραρμά τβυ «Ούνία». "Οπως έκαμεν έηίσης «(χλ«ιβτερ«ν καί 6 αειμνήστου ΟΙκβυμενικος Πατριάρχην "Αν- βιμβς έ Ζ' διά τής άπαντητικής, πρός Πάπαν Λέοντα τόν 13βν, έγκυκλιου τβυ, τω 1894. ,,.*0 κ· 'Αλεδιςάτβζ ©φείλει νά «.«©καλύψη δημοσία τάς «τΐι- ύιωξειις τβθ «ι>τβτιτλβψ©ρβυμένου «Έξάρχου των 'Ελληνβρ-
ρυθμων καβολΐκων πάσης 'Ελλάόος» κ. Γεωργίβυ Χχλ*(χχτζϋ
και των μετημφιεσμένων είς βρββδβξβυς κληρ»κ©ύς ουλλει-
τουργών καί συνεργκτών τβυ, είς την διεξαγομένη υπ' αύ-
τβΰ φανερά καί ϋνευ ηρβσχημάτων πρβοηλυτιστικήν, ηρ6ς «5-
φελβς τβϋ Πκηισιιβϋ, πρβπαγάνδαν. Νά διακηρύξη δτι οί ττερί
ών β λόγος δβλιοφθβρεις τής επισήμου τβϋ Κράτοϋς ©ρηβκεί««
δεν_ έχβυν βέαιν είς την 'Ελλάδα κ«1 ύπβ ©ύδεμι«ς ουνταγμα-
τικής, νβμική;, ίί συμβατικήδ ίιοττάξεως πρβατατεύβντοτι, ώστε
νά άπβλοώβυν ΑΧΑΛΙΝΩΤΟΥ είς τβν τόπον μας ααυδββίαί,,
κατά την εξάσκησιν τοΰ άντιχριστιανικοΰ των
έ-ργου.
Ό άξιότνμος κ. καβηγητής οφείλει «λήν τβύτβυ, νά κα¬
ταγγείλη δημβσίιχ τβύς έπιδείξοβντας ΑΕΥΓΓΝΩ2ΤΟΝ άμέ-
λεικν «ττρβϊστοτμένβυς άνωτάτων κρατικών καΐ έκκλησιαατι-
κών άρχών», επί παραβάσει έδνικβΰ κοοβηκβντβς, δεδομενου ό¬
τι, ώς ορθώς ύπβατηρίζει είς τβ ΐδιβν &ρ&ρον τβυ, ή έν Ελλά¬
δι δράσις των Ούνιτών «αποβλέπει είς την νβθευσιν βχι μο¬
νον τής Θρηοκευτικής άλλά καί τής έθνικής ημών ύΐΓβατάσεως»,
Τό έργον αλλωστε τής άπβκαλύψεως των σκοπών της
Ούνίας κάθε αλλο είναι παρά δυσχερές. ΟΙ έν Ελλάδι έκπρό-
σωποι αυτής έχουν τόαβν ά«β©ρο«3υνθη έκ τής άτιμωρηοί«ς
και τής ΜΟΙΡΟΛΑΤΡΙΚΗ2 των αρμοδίων κρατικών άρχών
άδικςρορίοις, ώστε δέν τηρβΰν ουτε τα οτοιχειώδη ΐτρβοχήμ*-
τα κατά την εφαρμογήν των ΕΝΑΓίΙΝ αυτών οχεδίων.
Οϊ Ούνίται χαροτκτηρίζουν πράγματι έοοηβύς ώς «Έλλη-
νορρύθμβυς καβολικούς» γ) μάλλον ώς «κοτββλικβύς τβΰ Βυξαν-
τινβΰ ρυθμοΰ», άναγνωρίζουν δέ ώς θρησκευτικόν αυτών αρχη¬
γόν καί μνημβνεύουν τόν Πάπαν. Φυοικά δέ παραδέχονται
καί ίΐρεσδεύβυν το άλάθητον των άπβ καβέδρας δογματικών
δοξοτοιών και των πάαης φύσεως θρησκευτικών άιτοφάαεων τού
Έπισκόπου Ρώμης, ώς διαδοχου τοΰ αποστόλου Πέτρου καί έκ-
προσώπους τοΰ Χριατοΰ επί τής Γής.
Παρά ταυτα έ Ούνίτης Έττίσκοπος, έ κλήρος καί το ποΐ
μνιόν τβυ δέν παραδέχονται, δτι τό "Αγιον Πνεΰμα έκττορεύ-
εται καΐ έκ τβΰ ΥΙοΰ, όπως πρεσδεύει ή Ρωμαιοκαθολική Έκ-
κλποία. Ή δβγματική δέ αυτή διαφορά μεταξΰ ημών καί των
καθολικών άπετέλεοεν ώς γνωστόν την κυριώτερα ν
αΐτίαν τοΰ σχίσματος. "Ηκ€υσα ό νδιος τβν κ. Χαλα6ατζήν νά
άπαγγέλλη, άπβ τοΰ έπιοκοπικοΰ θρόνου , τό σύμβολον τής Πί¬
στεως χωρίς τό · Κίΐΐοςιαβ ·
Μεταλαμ&άνουν μέ άρτον ένζυμον καί οΐνον, όπως οί ©ρ-
θοδοξβι καί όχι μέ οατιες άζύμων όπως οί καθολικοί. Βαπτί-
ζουν βυθιζβντες τβυς νεοφωτίστβυς είς την κβλυμδήθραν ©«ως
ημείς καΐ ούχι ραντίζβντες αύτβύς, όπως οί Δυτικβί. ΟΙ ναβί
των είναι «ανομβιοτυπβι ηρός τβύς Ιδικούς μας, ©Ι κληρικοΐ
των φέρουν αμψια ορθοδόξων Ιερωμένων καί άκολβυθβϋν αυστη¬
ρώς τό αρχαίον Βυζαντινόν λειτβυργικβν τυπικόν. Είς τάς
χώρας των Ανατολικήν έκκληαιών, είς τάς οποίας Ισχύει εί-
οέτι τό Ιουλιανόν ημερολόγιον, ουμδαδίζουν χρβνολβγικώς
καΐ ουνεορτάζουν μετά των ορθοδόξων. Κατά δέ τάς λειτουρ-
γίας καΐ τάς λοιπάς ίεροτελεστίας των, δέβνται «υπέρ των εύ-
σεβών καΐ ΟΡ&ΟΔΟΞΩΝ Χριστιανών».
Έκ των ανωτέρω έκτεθέντων καθίσταται συνεπώς ςρανε-
ρόν, δτι οί Ούν'ιται άποτελοΰν πρβπαγοτνδιστικήν οργάνωσιν
—καΐ βύχΐ θρησκευτικήν αΐρεαιν— άπββλέπβυσαν ΑΠΟΚΛΕΙ¬
ΣΤΙΚΩΣ είς την παρααλάνησιν των άφελων, των εύπίστων
καΐ κυρίως των στερουμένων μορφώβεως βρθβδβξων καΐ την
άπόσπασιν αυτών έκ τής ημετέρας Έκκλησίας.
"Οτι δέ αί έπιδιώξει; των είναι καθαρώς πρβσηλυτιστικαί
και άπούλέπουν είς επέκτασιν τής δικαιοδοσίας τοΰ Βατικανοϋ,
έπΐ όσον τό δυνατόν περισσοτέρων βιταδών των κατ' Ανατο¬
λάς 'Εκκλησιών, άποδεικνύεται έκ τβϋ γεγβνότος δτι, ένώ *τι·
στεύβυν είς τό άλάθητον τβΰ 'Επισκόπβυ Ρώμης — τόν έποΐβν,
έπαναλαμβάνω, άναγνωρϊζβυν ώς θρησκευτικόν αρχηγόν των—
<5έν παραδέχονται ώς όρθάς τάς δογματικάς δοξοϊσίας τού πε- ρ'ι της έκπβρεύσεως τβΰ τρίτβυ προσώπου τής Άγίας Τριάδβς κλΛ. ΟΙ προσηλυτιατικοί σκοποί των Ούνιτών αποδεικνύοντα! αλλωστε καί έκ τοΰ γεγονότβς δτι δαπανοΰν αυνεχώς ΚΟ- ΛΟΣΣΙΑΙΑ ποσά, διά την Ίδρυσιν καί λειτουργίαν πβλλών καί πβικίλων Ιίρυμάτων — νβσβκομείων, όρφανβτρβφείΐων, ίεροσπουδαστηρίων, έστιών τοΰ έργαζομένου κοριτστοϋ καΐ τβϋ φβιτητοΰ, τυπβγραίρείων διά την έκδοσιν προπαγανδιστικών έντύπων κλπ. κλπ. — προερχόμενα ά«© τό «Δηνάριον τβΰ 'Α-· γίου Πέτρου» είς τό οποίον στηρίζεται ή δύναμις καί η έξά- πλωσις τοΰ Καθολικισμοϋ είς την Ύφηλιβν. Ή Ίεραρχία έν τούτοις καΐ ή Διοικοϋσα 'Ιερά Σύνοδος της 'Εκκλησίας τής Ελλάδος επέδειξαν καί έξακολβυθοϋν νά έπιδεικνύουν ΠΛΗΡΗ έν πρβκειμένω αδιαφορίαν. «&εω- ροΰν ϊσως δτι τβ φλέγον αύτό ζήτημα έξέρχεται τδν 6- ρίων τής άρμβδιότητβς καί τής δικαιοδοσίας των. ΜΙΧΑΗΛ ΚΑΛΟΓΕΡΟΠΟΥΛΟΪ Υ. Γ.— Είχα γράψει τό ανωτέρω άρθρβγροαφικβν σημείω- μα, όπότε έπληροφορήθην κατάιτληκτος άπό ανώτατον ύπάλ- ληλον τοΰ 'Υπουργείου Παιδείας καΐ ©ρησκευμάτων ©τι ή α¬ δεία διά την ανέγερσιν «μ ε γ α λ ο η ρ ε η β ΰ ς» βυνιτικβΰ ναοϋ έν Αθήναις έχβρηγήθη,κατόπιν αποφάσεως τοΰ £υμφ©υ- λίου της Έπικρατείας, έκδοθείσης επι τβΰ προκειμένον θέμα- τος. Μ ή χ ε ι ρ ό τ ε ρ α Ι Μ. Κ. Η ΑΝΤΑΛΛΑΞΙΜΟΣ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΠΡΟΕΙΑΟΠΟΙΗΣΙΣ Τού πρώην ύπουργοΰ κ. ΜΙΧΑΗΛ ΚΥΡΚΟϊ συντόμως των εργασιών βυνβδβυ τής Ηουλης, κατόπιν πολιτικοΰ ζητήματος υπό τοϋ κ. ργ, τό νομοσχέδιον περί έπιαπεύ- τής οευοτοποιήβεως τής ανταλλαξίμου ι«{ 8ά έλθη έκ των πρώτων πρός συ- ιν (νυπιον τής Νομβθετικής 'Επιτρβπής «ρβρου 35 τοΰ £υντάγματ©ς. ι Κ.Ε.Π. επισήμως, καί ό γράφων Ιδιαι- ηρος ««οιγγειλαμεν άπεριφράστως ότι είς τό (ΐίοχ^ιον αύτο παρεισηχθησαν, κατά την -,τηαιν τού ενώπιον της επί των ΟΙκονο- Β άξ ς τής Ββυλής, διατάξεις πρω χακοηθειας, Ικαναι νά ξεαηκώσουν ιο «1151 χαέε ανθρωπου πού δέν άπέ&αλε καί κ ίΐλίυταίον ίχνος τιμιότητος καί έντροπής. Ια ϋ γίνονός αύτό έσπεύσαμεν καί Ιδιαιτέ- ■««ιχατΜτηαωμβν γνωστόν είς τόν άρμό- ί"«ϊ ίιηΐύβυνον κ. 'Υφυπβυργόν των Οικβ- Ίίΐ' ίγνυρίζαμεν ποτέ πβΐοι ήσαν ©Ι εΐση- ΐΐΛι τ«ν ϊ«κόηοεστάτων αυτών τροπολ©- γών, Μ ^ν οποίων χαρίζονται περιουσίαι ώ; 6ποκειμενα τα όποία φαίνεται ό ά ί ρ ; 6ποκειμενα τα όποία φαίνετα *π ««^ «χοηόν τής ζωης των νά ζβΰν καί : 11 Γ» Ι. Ιί Ορίίΐ1 ι αί α μ* ιί μ ι* Ά (1« λ«: & νρα της αρπαγής τής ιίΜΰ η άνατρέπεται η άπό τριακον· ** ίλεβν έτών κατασταλά£ασα τάξις ¥>νμ«κιν κ«ΐ τίθεται υπό αμφισβήτησιν το
" οχεδον τί>ς άπβμεινάσης όινταλλαξί-
διά νά έπιπέσουν και πάλιν
««ής οί κκιροψυλακτοΰντες λΰκβι
*' -«*? Υν«Ρ»5ομβν, διότι μόΐς τούς άπβ-
έ Ίδιβς ο κ. Ύφυπβυργός των ΟΙκο-
καί θά τούς άποκαλύψωμεν χαΐ ημείς
"ΐν οειράν μας είς τόν ηροσφυγικόν κόο-
««ρ' ©Λπν την εντροπήν την όποιαν αΐσ-
μ«α: Πρβκειται ουστυχώς περΐ ©βυλευ-
. * «νηκόντων κατά τό πλείστον είς τό κόμ-
ΛΤί·τ«ν Φιλελεύθερον! ο, όπβϊβι δι* ν* έ$-
>σΐι«~Μββυν την τοπικήν των επιρροήν δέν
*"* ,κβτραχυλήσβυν είς την έαχά-
τής αθλιότητος και να είσηγηθούν
παρομοίας πρωτοφανές
ν«
σδ
.Μ
ίΤ.«—
'
!
τό Κόμμα των Φιλελεύθερον δέν
ημπορεί ν» έχη καμμίαν σχέσιν
τ«ί ατιμβυς αύτάς επιδιωςβις μ&ρικών
οί όποϊοι άνήκουν είς την
Καΐ είμεθα πεπεισμένοι ότι,
«ν έκ τής ύπευθύνβυ καί άνοι-
«"«Υγελιας μας, τα των ένεργειών κα.
των αχεδίων των, θά τούς έξαναγκάση, επί
π©ινή διαγραφης, νά άπβστώσιν αυτών.
Ανεξαρτήτως δμως τβύτβυ θεωρούμεν χρέ-
ος μας νά άπευθύνωμεν πρός τούς «λαΐκούς»
οιΐ4*τβυς άντιπροσώπους, τβϋς καταρρυπαίνοντας
τό έντιμον καί υψηλόν β>ουλευτικόν λειτούρ-
γημα, ύστάτηιν προειδοποίησιν καί νά κατα¬
στήσωμεν είς αύτβύς γνωστόν ότι θά τούς
καταγγείλωμεν καί όνομαστικώς καί πρός τόν
προσφυγικόν κόσμον καί πρός τόν ελληνικόν
λαόν καΐ πρός τβύς ιδιαιτέρους των έκλογεΐς
καί δτι θά τούς καταδιώξωμεν οπου καί άν
κατοφύγουν, οπου καί αν κρυφθβΰν. ΰά κινη-
τοποιήσωμεν εναντίον των τό σύνολον των
προσφύγων, άποκατεστημένων καί μή, άλλη-
λεγγύως ενδιαφερομένων διά την περιφρού¬
ρησιν της περιουσίας των. Διότι, επί τέλους
καΐ ή άοιαντροπιά, καί ή ξετσιπωσιά καί η
κακοηθεια και ή άτιμία έχβυν ένα βριον. Καί
τό όριον αύτό, πρό τοΰ όποιου καί ό υπατος των
κακοποιών θά έστεκε μετά δισταγμοϋ, αύτοι,
ΕΘ αλλί!
άντιπρόσωπβι τού
τό ύπερέέηοαν.
μ
"ΕΘνους — αλλοίμονον! —■
ΉΘογραφικά θέματα
ΚΙΙΙΙίΙΗΙ/ϋΙΠΙΙΙΝ βΡΑΚΗ
Τ Άρχψανδρίτου Νικ. Βαφείδου, Καθηγητού
Στό Διδυμότειχον κα!, έν γένει,
στή Θράκη, υπήρχαν άλλοτε άρκε-
τοΐ κουμονμτζήδες. Μερικοΐ άπ'
αύτούς εϊχανε πάρει, άπό τό έπάγ
γελμά τους, καί τα έττώνυμά τους,
«Κουμουμτζής» ή «Χρυσοχόος»,πού
παρέιμειναν καττόπιν καί στά παι¬
δία τους καΐ τα έγγόνια: «Κου-
μσυτζής, Κουμονμτζόγλου, Κου-
μουμτζόττουλος, Χρυσιχόος, Χρυσο
χοΐδης».
ΚατασκΕυάζαινε διαφόρων είδων
κοσμήματα καί άλλα ττράγματα;
Δαχτυλίδια, σκουλαιρίκια, οραχιό-
λια, καρφίτσες, κουμπιά, μενταγι-
όν, σταυρούς, φυλαχτά, γικερυτά-
νια (περιδέραια — κολιέδες), νταμ
πακοθήΊκες, ταμττακέρες, πίττες, ά-
λυσίδες, ζώνες σερβίτσια, δίσκους,
κΰττελλα, κουτάκια, κουταλάκια,
μαχαιροτπείρουνα, καΐ άλλα, πολυπι
κοιιλα, χρυσοχοικά εΤδη γιά άτομι-
ΟΦΕΙΛΟΜΕΝΗ ΑΠΑΝΤΗΣΙΣ
I
«χρυσοχόοι», κάμνανε «χρυσές» δου
λειές καί γίινονταν πλούσιοι καΐ
είχανε διικό τους μεγάλο «έσνάφι»
(σωιμιθίτβεΤο)". Μερικοΐ δμως, απ'
αϋτοϋς ήσαν πολΰ «κατεργάρηδ€ς>.
Καΐ έκμεταλλεΰονταν μέ διαφόρους
τρόττους, τούς άπλοΊΊκούς χωρι-
κούς. Τούς «καίανε» μέ μεγάλη ά-
συνειδησήα, κοοτασκευάζαντας καΐ
ττουλώντας σ' αύτούς, ή άγοράζον
τας κοσμήματα, φλουριά καΐ άλλα
πράγματα,
Χρόνια πρίν, έτυχε νά γνωρίσω1
ένα τέτοιο Κουγιουμτζή, στήν τέ-
χνη καί στό άναμα, (Α.Γ.Κ. ή Α.
Γ.Χ.), ττοΰ είναι άττό καιρά μακα-
ρίπης. "Ενα χρόνο εΐχα καθόσει
καί στό σπίτι τού άπάνου στόν Κα
λέ (τό φρούριο), ιμιισοερειπωμένο
άπ' την έττοχή τοΰ ττατέρα τού, πού
ήτο κ' έκεΐνος κουγιου,μτζής καί
παληός «τσορμττατζής» τού τόπου.
Μιά βραδυά, λοιπό', μέ καττοια
τίς οοκΛησίες. Ήσαν δέ αΰτά, άλ' άφορμή, άρχισε νά μοΰ λέγη τίς
λα μαλαματέιν*α, ή άσηιμένια, καί [ «διαβολιές», ττου σκάρωνε στούς
κή
γιοε τα σπτα καϊ γιή
Δέν π«ρήλθε ©ύτε εΐκοσιτετράωρβν άπό
την δημοσίευσιν τοΰ αρθρον μας επι των δηλώ¬
σεων τοϋ κ. Κιβυτσβύκ καί το αγγλικόν περιο¬
δικόν τοϋ Λονδίνον «Χρόνος καί Παλίρροια»
έρωτά τβύς άπανταχοϋ "Ελληνας : «Διατί ό Πα-
τριάρχης τής Κωνσταντινουπόλεως, σταθεράς
γνωστβ; φίλος της ΊΌυρκίας καί τής Λύσεως,
βρησκευτικος οέ ήγετης τής Όρθούό5©υ Έκκλη-
σια$, δέν εξηνάγκασε τον αντιπρόσωπον τού
είς Κύπρβν (Μακαριον) νά κρατηθή μακρυά
της πολιτικήν, άφοϋ ό 'Αρχιεπίσκοπβς των Α¬
θηνών καί Ιιρόεθρβς διά την προσάρτησιν τής
Κύπρου υπό τής ΈΛλαδος ζητεί την υποστήρι¬
ξιν τής Μο&χας διά τάς προσπαθείας τβυ ;»
Το έρωτημα αυτό αναγράψομεν άπό τηλε-
γράφημα τού άνταποκριτβΰ τής «Ελευθερίας»
εις το Λονδινον τής 16ης τρέχ. δημοσιευθέν
δέ κατά τάς παραμονάς της συζητήσεως τού
Κυπριακοΰ είς τό Ελληνικόν Κοινοβούλιον.
"Απλή σύμπτωσις ; "Οχι! Συνέχεια τής δυσφη-
μιστικής προπαγάνδας τού αγγλ© - τουρκικόν
συγκροτηματος κατά τής "Ελλάδος καί τής Κύ¬
πρου.
Το «ίιότι», είς τό «διατί» τοΰ αγγλ©υ δημβ-
σιογροτψου είδε το φώς ήδη είς τόν «Κόσμον»
τής παρελθούσης Πεμπτης. Ό υποφαινόμενος
έκρινε καλόν να προειδοποιηθή τί?ν δημοσίαν
παγκόσμιον γνώμην ότι νέα προμηνύ&ται νά έ
ρ
Άπευθυνόμεβα άκόμη πρός τα προσφυγικά
μέλη τής Νβμοθετικής Έπιτροοπής καί έπιση-
μαινβντες πρός αύτά καί τβ χρέβς των ώς άν-
τιπρβσώπων τβΰ Λαοΰ γενικώς καί των προσ¬
φύγων Ιδιαιτέρως καί τό καθήκον των ώς τι¬
μίων άνβρώπων τβύς καλούμεν νά άντιταχθώ-
αι μέ όλην των την δύναμιν εναντίον της έ-
πιχειρουμένης καταληστεύσεως τής προσφυγι-
κής περιουσίας. Τα πρβσφυγικά μέλη τής Νβ-
μοοετικής Έπιτροπής, περί τού ζητήματβς τής
περιφρουρήοεως, της ανταλλαξίμου περιουσί-
κς, έχουν έπηυξημένας ευθύνας έναντι των
ΧΛλων ουναοέλφων των. Τούς καλούμεν νά
αταθβϋν είς τό ύψος των εύθύνων των.
Π,ρέπε· νά γίνη κβινή δλων συνείδησις, ά-
τόμωνάλλά και Όργανισμών, δτι ή ανταλλά¬
ξιμος περιβυσία είναι ίερά, ©τι είναι προωρι-
σμένη να συμδάλιι είς την ταχυτέραν επίλυσιν
τού προίέληματβς' τής προσφυγική); άποκατος-
στάσεως, τού μεγαλυτέρου δηλαδή έθνικοϋ καί
κοινωνικοϋ προέιλήματος, καί ώς τοιαύτην
πρέπει νά την βλεπουν βλοι, άκόμα καί ©ί
βόυλιμιώντες όίρπαγες καί οί προστάται των,
Ιδίως βταν είναι βουλευταί. Απλώς άς τό βά·
λβυν βαθειά μέσα στήν καρδίαν των οί ίελευ-
ταϊοι ότι κάθε δραχμήν πού θά διαρπαγή υπό
τάς εύλογιας των θα την πληρώσουν μέ τό αί-
μα τής καρύιάς των.
Αυτή είναι ή τελευταία μας πρβειδοποίησις
ΜΙΧ. Κ.ΚΥΡΚΟΣί
άλλα μαλαίματοκαπτνισμένα, ή άση
μωμένα άπό διάφορα μέταλΛα.
Οί άνορες καί πρό πάντων οί νέ
οί, Θέλανε μέ τα στολίδια τους νά
δείχνουνε την λε6εντιά τους καΐ
τον ττλοΰτο. ΟΙ γυναϊκες καΐ μά-
λιστα στά χωρία, ςεττερνούσανε
τούς άνορες. Πειό πολύ δέ οί άρ-
ραδωνιασμένες καί οί νεόννμφες,
πού στολίζονταν ύττερδολικα γιά
νά κάνουν ζωηρότερη την ώμορφιά
τους ικαΐ τή χάρι. Ή κάθε μιά ά-
νόλογα μέ την οικονομ ική κατά-
στασι τής οικογενείας της, εΐχε τα
άλτ)θινά, ή τα ψεΰτΐικια κοσμήμα-
καΐ τα σταλίδια της. Καί ήτο
φορτωρένη, έκιτός άπό αυτά, καΐ
μέ μεγάλα καί μιικρά φλουριά,
στό λαιμό, τα χέρια καί τό κεφά-
λι, οπου φοροΰσε τόν «τεπέ» ή «τακ
ΕΛΛΪΝΙΣΜΟΥ
ΌμιλΙαείς τόν«Παρνασσόν» τοϋ Προέ-
δρου Μεγαλοσχολιτων κ. Άλ. Μακρ.όη
'ο')
«·»!«, ιλ"" -» "·' δΐ»· νικί>ν ττροσπαβειαν τής άνβσυν-
. Τ'8, ολοκλτιρον την έιμπκυ- τάσεως καί προόδου τού Ελληνι-
~ Εμειώθη ό,μιλίαν τού προ- ' κου σι/νόλου, είς δλας τάς έκφαν-
Μεγαλο-
ΑΛΕΞ.
πνακματικόν
ίργανωθέν ε4ς τόν
«ι, ελάχιστον φόρον
«πν€ΰ|μο: τοΰ ξΐρρι-
1922 και
του>. Πρόκίΐται
τερα-
σ*ις
Ό «ίύνΟ€ιθΐμός> μας, τό σωμα¬
τείον, τό ότΓοίον, Θ έ ν ε ι, έν-
χει τό ττροδάδισμα μ«τ«ξύ των
ώ τε'»ν τού Άλυ-
ττν£.υιμ«τι«ών
λλ
Άλυ-
ττν£υιμ
τρώτου Ελληνισμόν, ώς ττροερχο-
μενον άττό μαθητάς τού άρχαιο-
κείνοι/.
Ή συμ&ολή τού είς την Ελλη¬
νικήν ζωήν υπήρξεν αττροοψέτρη-
τος. Εις όλας τας έκδηλώσεις τής
ζωής, είς τα Γράιμ,ματα, τάς Έ—ι-
ο-τήμας, τάς Καλάς Τβχνας, την
Τεχνικήιν πρόοδον, την Βιομηχανί¬
αν, άικομη δέ καί τό Εμπόριον—■
διότι ττερί τγνεύματος πάντοτ*
πρόκειται — ή σιιν&ρομή τού ξε-
ριζωμένοι» 'ΕλληνισιμοΟ υπήρξεν
κά» της.
φλουριά ήσαν
καημένους χωρικούς, γιά νά κερδί¬
ζη ττεντακόσια καί χίλια στά έκα-
τό. Άν τύχαινε, νά τοΰ φέρουν ά-
ληθινές διαμαντόπβτρες τής άγόρα¬
ζε πολλές φορες γιά άπλές, ψευτι-
κες πέτρες τ; τίς άλλαζε κρυφά, μέ
ψεϋτικες χωρΐς νά τό καταλαδαί-
νουνε οί χωριικοί. Άγόραζε μέ πο¬
λύ ολίγα χρήματα σχεδόν γιά £να
κο,μμάτι ψωμί, πολύτιμα χρυσά κο
σμήιματα, καιτασκευασμέινα μέ λε-
τττή εξαιρετική τέχνη Κοσμήματα,
πού τα 6ρ!θΊ«χνε οί χωρικοί σέ πσ>
ληά έρεητωμένα κάστρα τής Θρά-
κης, «κΓτειρ'ισματα», πού τα εϊχανε
δγάλει κρυφά άπό τάφους εΐδωλο-
λατριικής έποχής. Τα ίδια καΐ γιά
διάφορα άρχαΐα νομίσματα καΐ
φλουριά.____
Σέ δλα, εΐχε καί μιά ανάλογη
διαδολιά! Ποΰ νά ξέρανε οί χωρι-
ήγέτης σύμφωνα μέ την έκφραοθεΐσαν θέλησιν
τής πλειονότητος των κατοίκων τής Κύπρου ;
Λησμονεί και τό Λονδινον καί η "Αγκύρα
©τι ώς πολιτικάς ούχι δέ ώς βρή·
σκευτικός ήγέτης ό 'ΐ^θνάρχης Μακά-
ριος έξωρίσθη ύπβ των "Αγγλων και επανήλθεν
εκ τής εςοριας ;
Άντιπαρερχεται καί τό Λονδίνον καί ή
"Αγκύρα την απόφασιν τοϋ ΟΗΕ δυνάμει τής
οποίας ό Ίνθναρχης Μακαριος ά ν ε γ ν ω¬
ρίσθη ώς αντιπρόσωπος τού
Κυπριακβΰ λ α ο ύ ;
"Αγγλοι καί Τοϋρκοι δέν έδιά&ασαν είς τό
σχολειον ότι ή Όρθοδοξβς 'Εκκλησία εϋχβται
μέν πάντοτε υπέρ τή; Είρήνης καΐ τής εώδαι-
μονίας δλων των λαων τού κοαμου άλλά καΐ
μάχεται υπέρ των ανθρωπίνω ν δικαιωμάτων
και ελευθεριών ;
Πώς κατόπιν δλων αυτών φαντάζεται ή δι¬
εύθυνσις τοΰ αγγλικοϋ περιοδικοϋ ότι διά νά ε¬
πιτύχη είς τάς προσπαθείας τού ό άντιπρόσωπος
τού ιΚυπρακου λαού εζήτησε διά μέσου τής 'Λρ-
χιεπισκβπής Αθηνών την συμπαράστασιν τής
κ,κκλησίας τής Μβσχας, την όποιαν είχεν αμέ¬
ριστον επι Τσαρικου καθεστώτος ;
Οί θαυμάσιοι α<ύτοΐ άνθρωποι τής Σχολής Ήντε-Μεντερές είναι μέν άριστβι πολιτικοι ης φ | ξρ ρωιν είδών, παληά καΐ καΐΜοΰργια, χοή την άρχαιολογική τους άξία ή Βυζανιτινά (Κωνοταντινατα και ολ' λα) Βίνετιικα, Αύστριακά, Τούρκι κα (Μαχιμβυντιέδες «αί αλλα). ΤΗ σαν, εττίΐσης, χρυσά ναπολίόνιατής ής καί λίρες τούρκικιες, όλόκλη έά χής ρς ρς ρες ή μισχς ή καί τα τέταρτά τοι/ς. ΐΠειο συνηθισμένα, δμωκ ή¬ σαν τα τούρκικα χρυσά ττεντόλι- ρα, δττως καΐ στΐήν Ανατολή, δπου τα λέγανιε «μ~εσσή μπιρλίικ» (δη¬ έ μαζύ) καθώς καΐ (των δυάμισυ λι- α του, <β οποίων συνεχαταλέ- ,, ^"αΡΧΠ/γός των Φιλιλιυ- ■ Πβπτανορέου, οί πρώ- κ.κ. Σ. Γονατάς, έκπρόσι—οί τού '1* Παιδιίας καΐ 'Εσω- ' ^ Δήμοι; 'Αθηναίων ο) λης τοΰ Γενους Σχολης», ή ώ—>ια
4< ** 'Ρβμμόπων καί Τε· { *βσι—οί τ^ Όργανώσε»ν όΑίλΦβν ττροσ- κ. ΑΛΕΞ. ΜΑ- Ε. έτ-' > ευτυχής
τό σημίρινον
■*Ρ«ϊν6ν, διά νά έκ-
ΧΡεος τό οποίον ώ-
*»*1 τού χρέους της
- » ε ύ μ
4
τοτ€, κατε-
Πατρί-
*·«*σ ε, ά ν ε ττ τ ύ-
* α σ τ η σ ε καί
"υνε,νώσας τάς δυνα-
*βί την δυναμικοτη-
βέν «τ,
ης τοΰ Γες χης, ή
Ιδρύθη τί>ν έηταύριον τής σλωσ««ς
τής Κ«νο-ταντινουπόλ€.»ς τό 1453
καί ή όπτοία έπέζησεν καί έτπζη
μέχρι σόμΕρον χαιράδασα ώς ττρο-
ορΐσμόν της - ώς ττροσφυώς και
ε-ιγΐραμιματικώς διεχήρυξίν έδ αρ-
χής ό σοφος Ιδρυτής της και_ί»«-
τέττχπα ττρώτος κατά την τρτ»σιν
Οίκουμενικός Πατριάρχης ό Γεν-
νάδιος Σχολάριος — την διαφυ-
λαξ.ν τής βέο«»ς τού Βυζ«ντινο*λ-
λτ,ν.κοΰ ητνβήμοττος ίΐς την -αγκο-
σμιον διανόησιν «αί τήτν έττανα-
Γ ___ _.-... Λ—/Λί/τΛίν-των. ο
κτησιν των ----------- ,
«Σύνδ*σμός» μας, λέγω, ευχαρί¬
στως έ-«μίσθη τ^ προσπάθειαν
αύτην.
"Αλλωστχ πιρόκειται πβρΐ ττρ**·
τοβουλίας Ιδικής τού, π»ρί κεντρι-
Κης Ιδίας, ή ώ—)'« πβντοτε *όα-
σάνι<€ τούς έίκο~οτ« διοικησαν- τας τόν «Σύνδισμον Μεγαλοσχο- λιτών» καί η όποία ϊπρεπε καπο- τε νά ίχο την έκδήλωσίν της. μμεγοη Δέν Θα Εττρεττε δμως, κύριοι ό ί ύό ά Δέν Θα Ερ μ καί ιχυρίαι, είς τό σημείον αύτό νά άΐΤΓηθή Η εοτ» καί ν« ΰττο- έστω κ,αί να ύπο- τΐιμηθη απλώς, ένας σηιμαντικός ποοράγιοιν διά την επίτευξιν των ά- νοϊτέ,ρω, ό παραγων δηλοτδή τής θαλπωρής, τής κατανοησεως καί τής εΐλικιρινοΰς στοργής καί συν- δροιμής, την οποίαν συνήντησε, συν τώ χρόνφ, ό κόοιμος έκεΐνος άπτό τοίις λοιπους "Ελληνας τής Ελευθέρας Πατρίδος. Προσωριναί καί πρόσκαιροι κα- ταστάσεις σχετικής άσυνεννοηο-ί- ας — διατί νά τό αποκρύψωμεν πλέον, τώρα, όπότε ίπαυσαιν νά ύπάρχουν δλα αύτά; — όφειλόιμε- ναι είς τόν διάψορον τιρόπον ζωής διανοήσεως των κατά τοπους καί αί διανοήοε»ς ων Ελιλήν«ον, μ έ την πρόοδον τοϋχρό ληροΰς κοινοΰς νού, Η —χροδος των έτών καί ή < πλήρωσις τρισημισυ δεκαετιων α>
ηο τής ελεύσεως τοΰ ξερριζ«μ*νου
•Ελλην,σμοΰ είς την -Ελευθέραν
Πατρίδα δέν συνβτέλισεν είς τι-
ποτ€ αλλο παρά μόνον είς τό να
καταστήση πλέον Εκδηλον —■ Με
την έπέλευσιν μάλιστο κα ίτης «"
νοίπτυχβείσης έν τώ μεταξύ ενταύ¬
θα νέας γε««ς των άνθρωπων αν-
τών — τή-ν «ρίιμανσιν τής βλαστηΓ
-----τοθ —«υιματιιιοΰ κ6σιμ«ν ·"
ν«ν/ καΐ τους σκλη,ροΰς κοινους
αόχθους καί τάς κοινάς μέχρις
αϊματος θυσίας, υττβχιώριτσαν, διε-
φοροποιήθησαν, καΐ ίσ^ρρόπησαν,
καί £ν ψυχικό'ν σύνολον, σ υ ν-
δεδεμένον ιμ ε τ α ξ
τοϋ εδημιουργήθη.
Καί ό ξε,ρριζωμένος 'Ελληνι-
σμός
κοινωνίας της
ί ό ξιρριζωμς
, ήσβάνθη έντός τής μεγάλης
κοινωνίας της Ελευθέρας Πατρί¬
δος, στϊρρώς συνδεάμΐνον,τιμώντα
««ι τ ι ,μ ω
σ ύ ν ο λ ο ν.
Καί η
καταδιωτμένου
€
V
Ο
V
«νβΐ)σ.ς
κατθδ.»τμένου ύμς
θεν €ΐς την οδόν της έτπτ€υξ«»ς.
λαδή τα ττέντε
•1 «ντοΰμπλες»
ρών). "Αφθανα, δμως ήσαν τα μο-
νά, ή διττλά, άσημένια γροσάκια
«Γτσακτέζια», πού εϊχανε άξία 40
καΐ 80 παράδες. Ήσαν, τέλος και
άλλα νομίσματα άσηιμένια, ή ά-
οημωμενα, μικρότερης ή καΐ με-
γαλύτβρης άξίας. Δηλαδή ττούλια
(άσττοα, τό &ν τρίτον τοϋ παρά)
τταράδες, πεινΐτάρες (5 τταράδες),
δεκάριες, είσοσάρες, ττενηιντάρες
καΐ έκατοστάρες. Τα πούλια, δη¬
λαδή τα άοττρα, εϊχαΜε πειά λείψει
σάν· πολύ μικρά καΐ χωρΐς άξία
καΐ στήν άγορά καΐ γιά στολίδια.
Έξακολουθοϋσαν, αμως, λίγο πο¬
λύ νά ττερνανε στήιν έικικιλησία καί
την άγορά τα λεγόμενα «,μαγκήρι-
ο» ώς τό 1900. Ήσαν δυό είδών,
μικρά (τα 6 ,μιά δεκάρα) καΐ
τα μεγαλυτερα (τα 3= μιά δεκά¬
ρα). Λέγονταν φαίνεται μαγκήρια
διότι ήσαν χάλκινα, άπ' την τονρ-
<ιική λέξι «μπακήρ» (χαλκός), δη¬ λαδή «μπακή-ρια». "Υστερα άπτό τό 19ΟΟ, έΐλειψαν καί αύτά, καΐ τ' ά- γοράζανε οί «μπακηρτζήδες» μέ τήιν άκά. Στίς έκκλησίες, λοΐΓττόν, καί στά ττανηγύρια στούς άρραβώνες καί στούς γάμους, οτΐζ όναμασίες καΐ τα οάφτίσιοο, στούς χορούς καΐ τίς έπισκέψεις καί σέ κάθε άλλη συγ- κέντροσι στΐς αγορές, τούς άγώ- νες, στο Κάοτρο (την πόλι), κυ- ριαρχοΰσαινΕ οί γυναΐκες. Καΐ φο- ρώντας τής ίδιόρρυθμες, γιά κάθε χωριό, φορεσιές τους καί στολισμέ νες μέ τα ττολυττοίκιλα κοσμήματα καΐ τα φλουριά τους, τίς πολύχρω- μες κορδέλλβς, τίς φανταχτερές τρέσσες καΐ τίς άπλές άκόμη χάν- δρες, φαντάζανε, σάν νεράϊδες τού δουνοΰΐ Καΐ ετσι οί Κουγιουμτζήδες, σάν τέλος πά>τ«ν την μβταλλική! Ό
κατεργάρης μακαρίτης άποδείκιννιε
στούς χωρικούς, δτι τα κοσμήμα¬
τα τους καί τα φλουριά ήσαν ψεύ-
τικ«, *μτΓα«ιηρέινια» (χάλκινα) ή
«μστροΰντζινα» (όρειχάλκινα), ή σι
οερένια....
"Οταν κάνοντας τόν άνήξερο, ί
δειξα μεγάλη περιέργεια στόν κλί
φιτη καΐ άπατεώνα κουγιου,μτζή, καΐ
τόν ρώττ)σα, ττώς σκάρονε αϋτές
τίς διαδολιές, μοΰ εΐχε πεΐ, χαμο-
γελώντας μέ άναίδεια: Ότι μπρο-
στά στούς χωρικούς έβαζε τα κο-
σμήμαίτα, ή τα φλουριά τους ρέ-
σα σέ κάττοιιο χημικο ΰγρό, δπου
μαυρίζανβ άμέσως. Τότε οί καημέ-
νοι πού προτύτερα νχ>μ!ζαν€, δτι
θά κάμνανε την τύχη τους, δίναντ
δίικηο στόν άσυνείδητο τεχνίτη, που
καί χυτοϋς άκόμη τούς άμερικανούς μαχαρθυ-
στα;, δεδομενου αλλωστε ότι τό δόγμα Ά'ιίβν-
χάουερ στρεφεται κατά τής «ίσδολης των ώι«-
ονών κομμουνιστών είς την Μέσην καί Δυτι¬
κήν Ανατολήν.
Ό γράφων τό παρβν σημείωμα έχει καθή¬
κον νά παρατηρήση είς τόν "Αγγλόν συντά¬
κτην τοΰ προαναφερθέντος αρθρου περί Οικου¬
μενικού Πατριαρχείον κτλ. ότι είς την Κύπρβν
ώέν διεξαγονται οί ίεροί πόλεμοι των πάλαι
ποτέ ίπποτών τής Μάλτας καί των άγάδων τής
Κωνσταντινουπόλεως, άλλά άπελευθερωτικός
αγών τόν οποίον θα έπιόοκίμαζεν ή μεγάλη
πλειονοψηψια τοΰ αμερικανικόν λαόν εάν ή
μενδερεσική Τουρχια, υπό την πίεσιν των
I-
παγκοομιον γνωιμην «αι νβ<* η(^Μ>>ΐ|νν&..ν.> »«ι ».-, .,-,,,
ξίοπολνίίή υπό της Τουρκίας θύελλα είς την Με-, Ι*0"816» ανικανοι ©μως ν« πιείσβυν ©τι δένχρη-
σόγειβν στρεφομένη κατά τήί Ελλάδος καί γε-1 βιμβηοιουν τωρα τό έπιμαχβν θέμα τής Κύπρου
νικώτερον κατα της διεθνοϋς ύφέσεως. Καί δέν ' ύια
ήπατήϋη είς τα προγνωστικα τού καθ' όσον ή
διαιώνισι; τβΰ ψυχρβΰ πβλέμβυ διά τήί παρατά-
σεως των διεθνών συίητήσεων επί τβΰ κυπρια¬
κοΰ είναι διά την Κυβέρνησιν τής Άγκυρας
ζητημα ζωή; καί θανατον, ώς ετονίσαμεν είς το
προηγούμενον άρθρον μας. £ίς την πολιτικήν
ηϋοποιϊαν οί έπιγονοι των Χουλτάνων παρα-
μένουν πιστοί είς τα διδάγματα των προγόνων
των πρό; παραπΛάνηοιν των άφελών. Καί ού¬
τω τό σκηνοίετηθέν δρ«μα, έντ©$ ολίγων ημε¬
ρών υπο τοϋ κ. Μεντε,ρές μέ την συνεργασίαν
τής Ίντέλιζεντς Σέρδις διαιρεΐται είς δύο πρά-
Πράξις Α'. Ό κ. Μεντερές έκθέτει, οΰρμπι
έντ όρμπι, τας γνωστάς άπβψεις τού είς τβύς ό-
παδβυς τού Κομματος «ή Κύπρος είναι Τουρκι-
κη», ένώ την επομένην ό Δρ Κιουταβύκ έξιηγεί
είς τού; δημοσιογράφους τής Λευκωσίας διά πβί-
ων ειρηνικων μεΰόδων είναι δυνατόν νά διευ¬
θετηθή ή Κυπριακη υπόθεσις πρός τό γενικόν
συμφέρον των τριών ενδιαφερομένων χωρών
(Αγγλίας, Ελλάδος, Τουρκίας).
Ή Β' πρ*5ις παιζεται είς τό Λονδίνον μέ
κύριον Θέμα' την «σννωμοσίαν των ορθοδόξων
έκκληαιών των Αθηνών καί τής Μόσχας» Καί
τβ φΐλβτουρκικόν κοινόν πού παρακολουθεΐ το
δράμχ καί έ$ανίσταται διατί ό γνωστός καλός
φίλος τής Τουρκίας καί τής Λύσεως Πατριάρ-
χης τής Κωνσταντινουπόλεως δέν «εξηνάγκασε
τόν ΈΘνάρχην Μακάριβν νά κρατηθή μακρυά
από την πβλιτικήν» ώστε νά εξευρεθή μια πρα-
κτική λύσις τού Κυπριακοΰ προ&λήματος πρός
τό ύψιστον συμφέρον τής Είρήνης.
'Αγνβεΐ, λοιπόν, και τό Λονδίνον καί ή
"Αγκύρα ότι ό 'Εθνάρχης Μακάριβς δέν είναι
Θρησκευτικός άλλά πολιτικόν
μρή ρ,
βτορικων δεδομενων, είχεν άπ©6άλει πρό
τίας τό δημοκρατικόν της προσωπείον.
Βέ&αιον πάντως είναι δτι τό αγγλ©-τουρ¬
κικόν ουγκρβτημα απέτυχεν την φοράν αυτήν
είς τάς προσπαθείας τού όπως μας περιπλέξει
εις ένχ εσωτερικόν καί εξωτερικόν θρησκευτι¬
κόν πόλεμον. Εσωτερικόν διά τής υφισταμένην
δήθεν διαφωνίας μεταξϋ τβϋ Άρχιεπισκόπου
Αθηνών /.αί πάσης Ελλάδος κ. Δωρόθεον καί
τού Πατριάρχου της Κωνσταντινουπόλεως καί
δρησκευτικου ηγέτου πασών των ορθοδόξων έκ-
κλησιών κ. Άθηναγόρα. Εξωτερικόν ι>ιά τής
μετοαροπής τβΰ άπελευθερωτικοΰ αγώνος των
Κυπρίων είς ιερόν πόλεμον των όρθβθόξων
χριστιανών κατά των μουσουλμάνων. Ώσάν οί
Αΐγύπτιοι καί οί "Αρα&ες μέ τούς όπβίβυς συν-
δεομεβα διά φιλικών δεσμών νά μην είναι μου-
οουΛμανοι καί ώσάν είς την £©έιετικήν Ρωσ¬
σίαν μην ύπάρχουν έκατβμμύρια σοδιετικών ιτο-
λιτών μουσβυλμανικβΰ θρησκεύματος.
Ν. Γ. ΑΜΗΡΑ"
5ίκη ο η
τους δλεγε καΐ άττοδείκνυε δτι οί
θτσάυροί τους ήσαν ψεύτιικοι! Καί [
έτσι τοϋς τρουλούσανε στόν κατερ-
γάρη γιά λίγα γροσάκια. Άλλως
τιε, εϊχανε καί τό φό6ο νά μή τούς
πιάση ή κιτδέρνησις! Μόλις δμως
φεύγανε οί χωρικοΐ, ό καλός μας
κουγιου,μιτζής καθάριζε τα πολύτι¬
μα αΜτιικείμενα μέ ένα άλλο χημι-
κό ϋγρό, ώστε νά λάμττουνε, πάλι,
όπως καΐ ττροτύτερα !
Άλλ' ό κακάς έκεΐνος κουγιουμ-
τζής δέν πρόκοψε, ποτε στή ζοοή |
τού. Καί δέν είχε καΐ καλά ύστε»
II
ΙΔΡΪίΙΙΙΡίΟίΙΑΙΙΟΪ ίΙΑΙΙΙΙ! :ΙΑΕιΑΙ ΕΙ! 1ΕΡΙΖΑΒ
ρινά.
χ
καΐ Ιδιότροττος φι-
λάργυρος καί μίζερος καΐ άκάθαο
τος, άκόμη, ήτο πολύ δυστυχισμέ-
νος. Γιατΐ καί μιά φοδερή άρρώ-
στια, ό σεληνιαοΐμός τόν τυραννοΰ-
σε συχνά, ώς που νά πεθάνη,
γυναΐκα τού πάλι Ιδιότροττη
ριοι, δτι ή
ί
τρί
Κ ρ ά
γεθύν«η
λ
Έ λ λ η ν ι κ
"Ελλην
Πα¬
ικόν
/ ™ η
τ ο ς, ήνδρώθη καί έμε-
γεθύν«η είς βάρος τοΰ
"Ε λ λ η ν ι σ μ ο ΰ. Ή διαρροτ),
ή σύμτττυξις καί ονρροή δηλονότι,
των ά—ανταχοΰ τής Γής 'Ελλήρ
ναν κατά καιρούς, συιμτ—Μ|ματικί|
ή έντπβεβληιμιμένη έκ τής άνάτκηις
τ«ν -ραγιμάτων, -ρός την Μητέ-
(ΙΙ < λ) ·«' *» Ή , - ■ -. "αί νευρικιά, δπως κι' εκεΤνος, εΐχε μιά άλλη κοκιά αρρώστια πού τίς ί τρωγε τα σωθικά. Καΐ δέν θά ζοθ- ] σε ΤΓαρατΓάνω. Καΐ τό περίεργο εί¬ ναι, δτι ήτο ψυχοκόρη τοΰ τπεθεροΰ , της, δηλαδή πΗευματική άδελφή τοΰ άνδρας της. Τούς εΐχε στεφα- νώσει ό γέρο κουγιουμτζής προτοΰ νά κλείση τα μάτια! Εύτυχώς δέν εΤχανε παιδία ττού θά ήσαιν χωρΐς άλλο, ττειό δυτυχισμένα άπ' έκεί- νους .Σαν νά μή έφθανον δέ, δλα αύτά, κάηκε τό έργαστήρι τους, μιά νύχτα, μαζύ μέ άλλα, γύρω στά έρείπια της παληάς έκκλησί- ας τού Άγίου Νικολάου. Σέ .μερι- κά χρόνια, πέθανε ό κουγιουμτζής νέος άκόμη κο.ΐ πηγε στόν αλλο κόσιμσο, γιά νά δώση λόγο γιά τα ψεύτικα, τάχα, «οσμήματα καΐ τα «κάλπικα» φλουριά των φτωχών χω ρικών, που τ' άγόραζε «άντ! πι- νακίου φακης», ένώ ό Τδιος ήτο πραγιματιικά «ίκάλπικος»! Ό Θβ- ος νά τον συγχωρέση! ΑΡΧΙΜ. ΝΙΚ. ΒΑΦΕΙΔΗΣ ΠΡΕΒΕΖΑ, Μάϊος (Τοΰ ανταπο- κριτοθ μας.) Περιήλθεν είς χείρας μου τό μηνιαίον δασικόν έπιστη- μονικόν καί «παγγελματικόν περιο¬ δικόν «Δασοπονιικα» είς τό οποίον δημοσιεύεται έιμπεριστατωμένη με- λέττ} υπό τόν τίτλον «Τα δαση των Ζαγοροχωρίων> τοΰ δασολόγου καί
ττολιτικοΰ μηχανικοΰ κ. Ιωάν. Κοκ-
κίνη.
Ό κ. Κοκκίνης διά τοΰ σπουδα'ι·
ου καί άξίου ιδιαιτέρας προσοχήν
δημοσιεύματος οντοϋ, έξετάζων εν
πλάτει τό όλον ζήτημα τής εκμε¬
ταλλεύσεως των δασών των Ζα·
γοροχωρίων, παρατηρεΐ δτι ένώ ή
έτησία κατανάλωσις είς κυδικά ιμί,
-'--■ ΓΛ-:" είς τή>
6ΟΟ.ΟΟ0
τρα χρήσιμον
'Ελλάδα άν έρχεται είς
ττερίπου, τα δώση μας έν τώ στ/·
νόλω των δέν τταράγουν πλέον
των 200.000 μέτρων κυδικών, ί>
νώ διά τής σνστηματικής «αί ί·
ΐΓΐστημονικης 4κμεταλλεύο-ε(ος αυ¬
τών δυνάμεθα, συν τώ χρόνω νό
περιορίΐσ»μ£ν είς τό ελάχιστον
την εισαγωγήν χρησίμου ξνλείας
έκ τοΰ έξωτερικοΰ πράγιμα το
οποίον άπαιτεΐ καί εξαγωγήν σο-
βαροΰ πρός τουτο συναλλάγμοι·
τος.
Δέν πρόκειται βεβαίως δια τοΰ
παρόντος ν' άσχοληθώ μέ τα υπό
τοΰ κ. Κοηκίνη προιτειινόΊμενα μέ-
τρα διά την προστασίαν των δα-
σών καί έπιοτηιμονιικηιν καί έποογ-
γελματικήν τούτων έκμβτάλλίυ-
σιν διότι εΐμαι τελείως άναρμό-
διος.
Διότι, συνεχίζων ό κ. Κοκκίνης,
ττροτίίνει είς την διοίκησιν των
Δοχτύν νά μεριμνήση διά την Ι¬
δρυσιν δύο έργο—-ασίαν έξαιρετι-
κ,ής είδικότητος καί τεχνικής αρ¬
τ ιότ"ο.ς. Τό ίνα γράφει, θά πρ£-
πει νά ίδρυθή πλη«Γίον των Ιω¬
αννίνων, «ίνα μεγάλο 'Εργοστάσιο
Κατεργασίας των μετά τήιν ύλοτο-
μίαν κατερχριμένων έκ των δασών
κορμοτεμαχιων ττρός περαιτέρω
μηχανικήν κοπεργασίαν καί δια-
φόρον «ΐδους χρησιμότηιτος τεχνι-
κής ξυλείας καί έφοδιασμενον μέ
τα άντίστοιχα μηιχανήιματα. Τό
δεύτερον εϊδικόν Έργοοττάισιον έιμ-
ττοτισμοΰ ξιιλειών θά ττρέπτει νά
Ιδρύθη είς Πρέβεζα πρός παρα¬
γωγήν έμτΓοτισμένων Στρωτήρων
των Σιόηροδρόμων, Στύλων 'Εξ-
ηλεκτρισιμοΰ τής Δ.ΕΗ. καί τοΰ
Ο.Τ.Ε., ξυλείας -γι^υρών, μεταλ-
λευτικων στοών <καί έν γένει χρη¬ σίμου ξυλείας καί τεχνικων έρ¬ γων μακράς διαρκείας. "Εκρινα δμως σκόπιμον δπως δι* αυτού τονίκΓω διαιπέρως τό σημείον έκεϊνο τής μελέπης τοΰ Κοκικίνη διά ττς οποίας ο£ττος γράφει έττίσης δτι τοιούτον εργο¬ στάσιον έμποτισ-μοΰ εχομεν είς Κατερίνην αρίστης τεχνικάς κατα σκευης τό καλλίτερον τής Εύρώ- πης, πλήν δμως τουτο δέν έπαρ κεΐ καί είναι κατάλληλον μόνον πρός έμποτιοιμόν ξυλείας έκ των δασών τής Θεσσαλίας κοοί Μακε- δονίας, καθόσον ή μεταφορά έκ των μειμακρυσμένων δασών της, Ηπείρου, κορμοτεμαχίων πρός έμποτιο-μόν είς Κατίρίνην καΐ κυ ρίως Στύλων 'ΕξηλεκττρικΓμοΰ, λό¬ γω τοΰ μήκους των εΐνακ δυσχε- ρεστάτη και δοοττανηρά. Διά τούς λόγους αύτούς προτεΐ- νει την ίδρυσιν καί δευτέρου έρ- γοσταισίου 'Εμποαισμοΰ είς Πρέιβε- ζαν, λόγω της μετοτφοράς διά θα λάσο-η,ς τοΰ Πισσελαίου έκ τοδ Εξωτερικόν {| κ αί ίκ Πϊΐραιώς αν έτΓΐΓτενχθη ή τταραγωγή τοιού¬ του έκχΐ, διά τόν έμττοττισμόν των ξυλειών, όπότβ ευκόλως έκφορτί*· νό,μενον τό Πισσέλαιον είς Πρέβε- ζαν, μέ έλοχίο-την δαπάνην θά μ* ταφέρεται είς τό πλησιέστερον τής θαλάσσης (δρυθησόιμενον τοι- οϋτον εργοστάσιον, άπτό τό όποι¬ αν πλέον εΰχερώς θά βιασκορπί1 ζωνηαι τα ξύλα έ,μττοτισμένα, είς δλινν την 'Ελλάδα είτε μόνον θα λοχτσίως, ε'ίτε συνδεδυασμένως καί σιδηροδρομικώς. Συνέλεξα, λοιπόν, τ' ανωτέρω στοιχίΐο: άπό την σπουδαίαν αυ¬ τήν μελετην τοΰ >κ. Κοκκιίντ) ώς
έν άρχη τοΰ παρόντος γράφω διά
νά κατατοπίσω ιδίως τάς όργανώ-
σεις της πόλεώς μας, δλους τους
άρμοδίους τοπικούς ΐΐταράγονττας,
τοϋς βουλευτάς μας, άλλο: καί τόν
έν Αθήναις Σύλλοωγν Πρεβεζανυιν,
ώ—ε νά συνέλθουν έττίΐγόντ»ς
είς σύσκεφιιν πρός λήψιν των έν-
δεδειγιμένων αττοφασεων διά τί|ν
ταχείαν έγκρισιν τής Ιδρύσεως είς
την Πρέδίζαν ΕΙδικοΰ Έργοοτα-
σίου 'Εμποτισμοΰ, πρίν αλλοι πά¬
λιν, δροθσττιριοι πολιτικοί παρβ-
γοντες επιτύχουν την Εγκρισιν των
αρμοδίων Υπουργείων διά την
ίδρυσιν τούτου είς άλλην ττεριφέ-
ρειιαν παρά τήγ πρότασιν τού 6
νωττέρο δασολόγου καί ττολιτικοΰ
μηχανκκοΰ κ. Κοκκίνη.
ιΠρόπτι έν κατακλεϊδι νά τονι¬
σθή δτι τό εργοστάσιον τούτο θ*
ά—ασχολή κοιθηιμερινώς μίγιστον
αριθμόν έργατών είς τάς πολυ-
αρίθμους καί πάσης φύσεως δια-
δοχικάς ενεργείας τού καθ1 δλον
τό «τος ώς μοί έξηγηισι φίλος ϊ-
χ»ν ίγκυρον γνώμην ίπί τοΰ προ¬
κειμένον, καί πάς τις δύναται να
ίννοήί— -όσον Οά ώφίληση την

ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΟΣ ΚΟΣΜΟΣ
ΣΧΟΛΙΑ ΚΑΙ ΚΡΙΣΕΙΣ
ΕΙΝΑΙ ΕΠΑΡΚΗΣ Η ΕΝΙΣΧΥΣΙΣ ΤΟΝ ΔΗΜΟΝ;
• Ή παρεχομενη ενίσχυσις είς
τ«ί>5 Δήμους, κατά την επίση¬
μον ανακοίνωσιν τοΰ κ. Υπουρ
νού "Εξωτερικών, συνίσταται:
1) Διά τβύς Δήμον; δβυτέρας
κατηγβρίοις, €ΐς την έγκρισιν
της μ^ταψοράς έκτάκτων προ-
σόοων πρός πλήρη Ισοσκέλισιν
τού τοτκτικοΰ «ροϋπβλβγισμοΰ,
καταργουμένων των σχετικών
περιοριστικών δνχτάξεων. 2)
Διά τούς Δήμους Αθηνών, Πει¬
ραιώς καΐ ©εο) νίκης, βΐί την
έκχώριισΐν, α) έκ τοδ κρατι-
κοΰ προϋπολογισμόν τοϋ μετά
τβϋ ένιαίβυ φορου είσβίήματος
ουνεισπραττομένου πβσοστοΰ
3% εξ οικοδομήν, γαιών κ<κ· κι νη/τών «§ιών, άνερχομένων είς 35 έκατ. δρχ. ετησίως. Τώ έσοδβν τουτο θέλει διατεθή κ«ί είς αλλβνς μεγάλβυς Δή¬ μους, οί οποίοι έμφανίζουν έλ- λειμμα είς αμφότερα τα σκέλη των προΰπολογιαμών των καΐ 6) διά τούς Δήμους Αθηνών καΐ Πειραιώς, ή έκχώρησις τβϋ ή,μίσεος έκ τβΰ δοιαλέπτβυ ή πεντοιλέπτου επί των είσιτηρί- ων άστικών λεωφορείων ύφι- στ<χμένου βαβδου (δρχ. 15 έκ. μέχρι τέλβυς τβϋ 1958). 3) Διά τόν Δήμον ©εσ) νίκης, είς την επέκτασιν τοΰ μέτρβυ καί δι" αυτόν, έπι6«λλόμένον τοΰ σχε- τικβϋ φόρον καΐ είς τα λεωφβ- ρεϊα περιφερείας ©εσ)νίκη$· 4) Δια τούς Δήμβυς τής τ. Διοι¬ κήσεως Πρωτευούσης, ©ίς την έκχώρησιν είς αύτούς, μετά την εξόφλησιν τοΰ λ)ομού των έργων τής Ύλίκης καί έφε$η$, τβΰ έ$υ«ηρετβΰντ©ς αύτά 195 επί των ενοικίων. Καί 5) Δι" άπαντας τβύς Δήμβυς, είς την διενκόλυνσίν των νά συνάίττβυν δάνεια, έγγυήσεΐ τβΰ Κράτβυς, παρά τβΰ Τοομείβυ Παρακατα- θηκών κα» Δανείων, συν τη... συμββυλή νά έπιμερίζβυν τα ΰπβ εκτέλεσιν δημοτικά έργα εί; μείζβνας τβΰ έ,τους π,ρβϋπβ- λβγιαμβύς διά την ανάλογον ιέλάφρυνοιν αυτών... Δύναται νά θεωρηθή έπαρκής ή κατά τ' ανωτέρω, ενίσχυσις των Δη- μων ; Δέν τβ νομίζομεν, έφ' βσον, διά μέν τβύς μικρβΰς Δή- μβυς βύδεμία θετική τοιαύτη χορηγείται, διά δέ τβύς μεγα- λβυς — διά τον Δήμον 'Αθη- ναίων, π.χ. μολις υπερ&αίνει, επί τβΰ παρόντος, τα 10 έκ. ε¬ τησίως _ έλάχιστα, καί αυτή, κοίτά τό πλείστον, άπβ πρβσω- ρινούς φβρβυς, »τ©ύ μβνιμβπβι- βΰνται κατά τβν τρόπον αυτόν. ΟΙ ΕΙΣ ΤΑΣ ΑΘΗΝΑΣ ΠΑΡΕΠΙΔΗΜΟΥΝΤΕΣ ΔΗΜΑΡΧΟΙ ΕΚΛΗΘΗΣΑΝ ΝΑ ΕΝΗΜΕΡΩΘΟΥΝ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΠΟΨΕΠΝ ΤΟΝ ΠΡΟΣΦΥΓΩΝ ΕΝ ΣΧΕΣΕΙ ΜΕ ΤΑ ΑΝΤΑΑΑΑΞΙΜΑ ΑΝΓΙΠΡΟΣΟΠΕΙΑ ΤΗΣ Κ. Ε. Π. ΠΑΡΑ ΤΩ Κ. ΑΛΙΜΠΡΑΝΤΗ ιΚαθ' ό: πληροφορούμεθα ή Όργανωτική Έπιτροπή τοθ Παμπροσφυιγυκοΰ ΣυνεΙδρΊ- ου εκάλεσε διά την προσενή Τετάρτην καί ώραν 7 μ.υ.. τούς! παρεπιδηιμοΰντας Ιένταΰθα, λό¬ γω >τοΰ 'έ)κτάκ.του συνεΐδρίου
των, έΐκπροσώπους των Δήιμων
καί Κοινοτήτων, είς τα γρα¬
φείς τοϋ «ΠροσφυγιΐκοΟ Κιό-
σμου», ίνα, έν συινεργασία χαί
μετά τής Έκτελεστικής Έίττι-
τροττής τής Κ.ΙΕ.Π., θέση ύττ'
δψιν αύτωΐν τάς άπόψεις τοϋ
■προσφυγικόν Ικόσμου, ιέτχί τού
τρόπου τής ρευστοποιήσεως
ΐής ανταλλαξίμου μουισουλιμα;
νίκης περιουσίας, ώς καί τοϋ
κοοτατεθειμένου είς την Βου¬
λήν σν,ετικοΰ Νομασχε&ίου.
Η Κ.Ε.Π· τταρά τώ κ. 'Μιμητΐράν-'
τι>. ' :
ΆντιτΓροστοπτεία της Κεντοικής
'ΕΞπτιΐτροτπείαις Πρσοφύγων εκ τώνκ.
κ. Μιχ. ΚύρκΌυ, π,ρώην Ύττονρ-
γοθ καί Στίχμ. Χ~ζήμ—εη, ττρώ-
ην δουλει/τοθ, των κ,κ. Κ. Γιατ5ά-
σογλου καί Άντ. Τζιζή κωλυθέν-
των, εγένετο δεικΓτή την 11 ττ.ιμ. τής
σήμερον παρά τοθ ΎφνΐΜυργού
των Οικονομικήν κ. Δ. Άλιιμπτράν-
τη. Ή ΟΛΐτιιπ-ροσωΓΐτεία εξέθεσε
π,ρός τον κ. Ύφι/ΓΓουργόν τας άπό-
ψεις τού προσφυγικόν κόσμον επί
τού νομοσχε6ίου της Άνταλλαιξ!-
μου περιουσίας, δπως τούτο έτρο-
παλογήθη υπό τής Έττιτ,ροττης έ-
πΐ των Οικονομ ι κων καί έζήττησε
την διαγιραφήν δλων των τΐαιρειοχ»-
χθεισων είς τό άρχικον κείμενον
τιροτΓολογιών, ττερί των οποίων ά-
αλντιικώς άνεφέιρθη είς την κ. 'Α-
λιιμτσ,ράντην δι' εΐδυκης έττιστολης.
• Ο κ. 'ΥφυττΌυργός Λτταντών ε¬
δήλωσεν ότι ουδέποτε 0ΛΛ«φώη~σε
πρός τάς τροττολογίας αύτάς, δτε
παρήγγειλεν ήδη την διαγραφήν
των έκ τού άνχ—χπρονμένθΐ/ κειμέ¬
νου τπρός κατάθεσιν είς την Έϊγι-
τ,ροτΓήν τοΰ 3;ρθρου 35 τού Συντά-
γμοττος ικαϊ π,ροσέθεσεν δτι έαν οί
κ.κ. βουλευταί της αντι—ολιτεύ-
σεως οί πρότεινανες τας τροττολο-
γίας κα! έτπτυχόνηες την ψήφισιν
των ά—ό την κοινοδουλευτΐ'κτ,ν Έ-
ττιτΓρατττΥν των Οίκονομικών έττιμεί-
νουν έκ νέου είς την ψήφισίν τωνι,
είναι ετοιιμος νά δώστ) την μάχην
είς την Επιτροπήν Έξουσιοδοτή-
σεως.
Ή άντ-ιττροσωττεία εδήλωσεν είς
τον κ. 'ΥφυτΓουργόν δτι ή Κ.Ε.Π.
θά τόν ενισχύση δι' δλων της των
δυνάιμεων καί θά καταγγείλη ττράς
τον προσφυγικόν κόσμον τους
βουλευτάς έιαείνους οί οττοΤοι θά έ-
τόλμων νά ινπχχττηρίξουν κοοκοηθεί-
ας, δττως αύται ττού ττεΐριλαιμβάνον
ται είς τάς έν λόγω τρο-ολογίας.
ΑΙΑ ΤΟΝ κ. ΥΠΟΥΡΓΟΝ ΤΗΣ ΓΕΩΡΓΙΑΣ
ιΚατά την διάρκειαν τής κα-
τοχης τα δάση τής χώρας μας
ύίΐέστησαν παντοειδείς κατα¬
στροφάς «πό τάς αρχάς κατο-
χής, Ιδιαιτέρως δέ έδλάδηααν
τα κείμενα είς την περιφέρει¬
αν τής ύπαιθρον Άττικής, κα¬
τά των οποίων έστράφη Ιδιαι¬
τέρως ή καταστρεπτική μανία
των Ίτ«λών Αξιωματικών,
των έντετοτλμένων επί των
καυαίιμων, επί κεφαλής των ο¬
ποίων έιδροοσεν ο Ιταλός λβ-
χαγός δκοάρχης των 'Αρχών
κατβχής Γκιονζέππε Μελλόκι,
μέ τβν σκβπβν τής πρβσπορίσε-
ως βΐκονομικών ώφελημάτων.
Οί δααβκτήμβνες άντέταξαν
ηρωϊκήν άμυναν διοομαρτυρη-
βέντες διά την άλόγιατον κα¬
ταστροφήν των δασών των,
καί τβ άποτέλε^μα τής αντι¬
δράσεως των υπήρξεν γνωστόν
είς την Δ)σιν Δασών τοϋ *Υ-
πβυργείβυ Γεωργίας, διβτι έ-
σύρθησαν είς τα κρατητήρια
τής Γκεατάπβ, κ«1 ώς έκ Θαύ-
ματος έσώ&ησ«ν άπβ τούς βνυ-
χας των γερμανικήν στρ^,τβ-
δικείων.
Ή ουνάδεΛςρος «Καθημερινη»
καθώς καί «Άκρόπβλις» επι¬
τυχώς άνέφερβν τα των έν λό¬
γω κα.τ*<3τρ©φών καί διώξεων πρβ τινβς καιρβΰ. "Ηδη ^Ις τβν κ. επί τής Γεωργίας "Υπουρ¬ γόν έναπόκειται ή δικαίωοις των καταστραφέντων καί διω- χβέντων δασοκτημβνων, διά της ένιαχύβεως αυτών, προκει- μένβυ νά νβικοκυρέψβυν καί πρβοογάγβυν τα έπιδεκτικά ά- ναδασώσεων τμήματα των κα¬ ταστραφέντων δασών των, δι¬ ότι είναι αξιοί πάσης ένισχύ- σεως έκ μέρβυς τής Διευθύνσε¬ ως Δααών 'Υπβυργείου Γεωρ¬ γίας. "ΠΟΝΕΙ ΚΕΦΑΛΙ, ΚΟΦΗ ΚΕΦΑΑΙ,, Την έρπρηατικήν άρθρογρα- φίαν καί την ψευδολόγβν εί δηοεογραφίαν τοΰ τβυ.ρκιικβΰ τύπβυ κατά τής Έλλάδβς, των εν Κων) πόλει βμβγενών κα'ι τβΰ Οικουμενικού Πατρικρχεί- ου, έρχεται τώρα νά «σεγκον- τάρη» καί & κυ&ερνητικβς 6ου- λευτής τής Τραπεζβΰντβς ά- ξιότιμβς κ. 'Οσμάν Τβυράν, β βπβϊβς, βύτε ολίγον, βΰτε πολύ, ζητεί, μεταξύ αλλων πβλλων εύτραπέλων και μη καΐ 1) τήΐ ανταλλαγήν των Τβύρκων τής Δυτιικής ΰράκης. πβύ δια&ιβΰν δήθεν «υπό ύλικήν καί ηθικήν πίεσιν» μετά των Έλλήνων Τβύρκων ύπηκβων τής Κων- εταντινβυπβλίεως — οί όποΐβι κατά τήν...πβιηιτικήν έκφρασιν τβΰ Νβμάρχβυ καί Δημάρχβυ Κωνοτανβυπβλεως κ. Γκιόκαϊ «άναπνέβυν τβν ιέλεύθερβν έ- «ρινβν άέρα τής τβυρκικής πα¬ τρίδος» καί 2) την μεταφοράν είς 'Αθήνας τβΰ Οικουμενικού Πατριαρχείβυ, «έφ' βσβν ή πα- ραμβνή τβυ είς την Κωνοταντι- νβύπολιν παρεχει αφορμήν βΐς πλείστα πολιτικά ατοπα» (· ;) .«δέν υφίσταται δέ θρηοχευτική άνάγκη» διά την έκεΐ παρα,μο νήν τβυ ! Ό ρηξικέλευθβς 6ου- λευτής τβΰ δημβκρατικοΰ κόμ- ματβς άκβλβυθεΐ την... ριζβ- σπαοτικήν συνταγήν τβΰ ύπαι- θρίβυ αλησμονήτου... Ιατρβΰ, τβΰ... Μικάδο πβύ επώλει ε!| την βδβν 'Αθηνα^ «μυστήρια ςράρμακα», τβΰ «πβνεΐ κεφαλι; κόψη κεφάλι» μέ έλαφράν ομως παραλλαγήν επί τω Ιδίω... συμ- φέρβντι. «Μβΰ φέ«ρνει — λέ¬ γει — πβνβκέφαλον ή παραμβ- νή τοΰ Πατριαρχείου είς την Κωναταντινβύπολιν — άλλά διατί ; — άρα νά κοψωμεν τβ κεφάλι — βχι τβ... ίδικό τβυ πού... πάσχει — άλλά τοϋ Πα¬ τριαρχείον» ! «'Υπβφέρουν — λέγει — τα μάτια των Τβύρ¬ κων τής ©ράκης — άπό τί ; —>
άρα νά έγάλωμεν τα μάτια —
οχι των Τβύρκων τής ©ράκης
πβύ δήθεν άσθενβΰν—άλλά των
Έλλήνων τής Κωνσταντινου¬
πόλεως» ! Καί διά μέν τάς
τούρκικα; εφημερίδας προ&άλ-
λεται έ πλαστος ίσχυρισμός, ό¬
τι είναι... έλεύθεραι νά γρά-
φουν δ,τι θέλβυν, καί πράγμα-
τι, γράφβυν — κατ' έπιταγαν
— β,τι θέλβυν — κ«ί δέν θε-
λουν — κατά παντός έλληνικοΰ
η ύποτιθεμένου έλληνικοΰ. Διά
τόν αξιότιμον δμως κ. Όσμάν
Τουράν, πβίβν έπιχείρημα θά
άντιτάξουν, διότι δέν τβΰ φβ-
ρβΰν τβν μανδύαν τβϋ... Ζβ(υ)-
ρλβΰ διά νά τβν... διβρίσβυν,
δηλαδή, άντ" αΰτβΰ, υπουργόν
των Εξωτερικών, όπως πρα¬
γματοποιηθή, τάς θεαρέστους
οβΰτάς θεωρίας τβυ ;...
ΑΝΗΚΕΙ ΜΟΝΟΝ ΕΙΣ ΤΟΥΣ ΚΥΠΡΙΟΥΣ
Είς κρίσιμον ψυχολβγικήν
στιγμήν ήλθεν ή Ε .Ο.Κ. Α. νά
ύπενθυμίση μέ τβ τελεσίγρα¬
φον της πρός την Μ. Βρεταν-
νίαν, ότι, εάν, διά νά δβθή ή
εύχέρεια διά την εφαρμογήν
της αποφάσεως τής γενικάς
συνελεύσεως των εΗνωμίνων
"Εθνών έν σχέσει πρός τβν δί¬
καιον καί ειρηνικόν διακανο¬
νισμόν τβΰ Κυπριακβΰ πρβ&λή-
ματος, κατά τάς διακηρυσσομέ
νας αρχάς άπό τβύς Χάρτας
τβΰ Α,τλαντικοϋ καί τοΰ Ο.Η.
Ε., παρέστη άνάγκη
V
ανα¬
στείλη προσωρινώς τβν ένοπλό
της άγωνα κατά τβΰ "Αγγλβυ
Δυνάστβυ πβύ κατέχει καί τυ-
ραννεί την Ελληνικήν Μέγα-
λόνηοβν, έν τούτοις οί θρυ-
ΘρυλικβΊ άγωνισταί τής Ελευ¬
θερίας της δέν έχβυν καταθέ-
σει τα δπλα, βπως ηθέλησαν
νά πιβτεύσβι>ν ή Κυβέρνησις
τής Κβινβίϊβλιτείας καί τα βρ-
γανά της, άλλά παραμενβυν
έτοιμβι, μέ τβν δάκτυλβν είς
την σκανδάλην, νά έξαναγκά-
σβυν την Μ. Βρεταννίαν, δ-
ταν νβμίσβυν, βτι έπέστη β
καιρβς, νά «άκβλβυθήση είς
την Κύπρβν την οδόν τής λ β-
γ ι κ ή ς καΐ τβΰ δ ι κ α ί β υ,
εάν δέν θέλη
V
αντιμετωπίση
πόλεμον εξοντώσεως». Είναι
καιρβς πλεβν ν" άντιληφθβΰν
οί αΐμοσταγεΐς Τύραννβι τής
Κύπρου, δτι ή άγωνιστική διά¬
θεσις τής Ε.Ο.Κ.Α. δέν έση
μείωσε την ελαχίστην κάμψιν
καί ©ί μαχηταί της εχβυν την
δύναμιν, πβύ θερμαίνεται άττβ
την ακλόνητον πίστιν διά την
τελικήν νίκην τβΰ δίκαιβυ α¬
γώνος, νά τβύς ύπβχρεώσβυν
νά έγκαταλείψβυν άτάκτως
καΐ άφβΰ χάσβυν πβλύ αίμα,
την χώραν, ή ©ποία άνήκει
είς τβύς Κυπρίβυς καί μόνον
είς «ύτβύς. ·
ΟΙ ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ ΒΟΛΟΥ | ΠΑΡΑΚΑΛΕΙΤΑΙ
Ό τταρε— ιδημών είς ττν ττολιν
μας Πρόεδρος τής Κ,ιΕ.Π. Βόλου
κ. Γκ»πο3δότΓουλος μάς ανέφερεν, δ¬
τι τελοΰν έκιεΐ ΰττό αφαντάστως
τραγικάς συνθήκας στεγάσεως
152 τταλαιαί ττροσφυγΐικαί οικο¬
γένειαι, δβδομένου ίίτι βιθβμένουν
κάτω άττό έρείττια οίκηματων ή
μάλλον κατω άττό δγκους έ,τοιμορ-
ρόπων λίθίΛΊ Λόγοι σνθρωπιστι-
κοι έττιβάλλουν τόν ττρογρσιμιματι-
οημόν τής οΤΐγάσεώς των κατά
Τό τρέχον έτος, διά τής ανεγέρσε¬
ως Τ 00, τουλάχιστον, οίκηιμάτων,
£στωι Καί διά τηις μιεθαδου της
αύτοστεγάσεως. 'Εν τοιαύτη δμως
τρεριτΓτώσει τα χορηγηθηΐσάμεντ
δανεια διά την στέγοισιν των έν
λόγφ προσφύγων νά έξισωθοΰν
ττρός έκε1ν«α των θΈΐοιμιθτταθών
(δτχχχ. 35.000 άντί 19.000), λαμ-
6ανομένου ύττ' δψιν, δτι είναι 6-
ττοχρεωτιικη &εΐ ή άνίτκτεΐσμική
κατασικευή, ή όττοία έτηδαρύνεται,
ώς γνωστόν μέ μεγάλας επί πλέ¬
ον δο—άνας.
ττόλιν μας τούτο δταν το,ΐαύτην
*αί τοσαύτην εργασίαν 0ά δίδη
ϊίς εκατοντάδας έργο-ώΐν.
Την ττρΗ»το6ουλΐαν τής συσκέ¬
ψεως ταύτης δς την αναλάβη τό
Εργατικόν Κένττρον Πρεβέζης ώς
ορμοδιώτερον καϊ μάλιστα τό τα¬
χύτερον.
■ ' Κ· Δ. ΠΑΠΑΔΑΚΗΣ
Μάς κατηγγέλβη, δ—ι είς τούς
ττερί ττιν πρωτεύουσαν προσφυγι-
κούς συνοικισμούς δέν έφοιρμόζον-
ται μβτ' αύστη,ρότηττος αί άγορα-
νομιικαί διατάξεις, Ιδίως αί άνα-
Φερόμεναι είς τίιν υττοχρέο»σιν
των τΓανττοττωλών νά τοττοθειτώσι
ττΊκακίΙδας μέ τάς τιιμάς των τρο-
φί|μ«ν καί αλλ«ν είδών ττρώτης ά-
άνάγκης. Τό Άρχηγείον Χωροφυ-
λακής, είς την δικαιοδοσίοιν τής
όττοίας ύπάγονΐται οί -πλείστοι των
συνοικΐισμών αυτών, τταρακοΛειται
νά εκδώση τάς σχετικός διαταγάς
πρός τάς αρμοδίας αστυνομικάς,
αρχάς.
ΠΡΙΝ ΔΕΚΑ ΕΞ ΧΡΟΝΙΑ
Είς τάς εορτάς ττού γίνονται είς
τα Χανιά, επί τή συμπληρωθή ι δε-
καετίας άττό τής ενάρξεως τής μά-
χης τής Κρήτης, συμτταρύσταται
νοερώς ολόιχληρον τό "Εθνος, -ού
δέν λησμονεΐ την έ—ικήν αντίστα¬
σιν των ολίγων έκεΐ στρατιωτικών
δυνάμεων, άλλά, ιδίως, τού ι—ερητ
φάνου κρητικού λαο^ ό οποίος σώσ
σωμος, μηΐδέ των γυναικών καί
τταιιδίωιν ,ξαφοιχμένων, ήγωνίσθτ»
μέ Ιερόν φανατισμόν είς τό ητεδίον
τής τιμής, διά την ανεξαρτησίαν
τοι» ηβαΐ την έλευβερίοον τής άν-
ΤΟ ΣΥΗΒΟΥΛΙΟΗ ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ ΤΗΣ
ΚΑΤΑΡΤΙΖΕΙ ΗΕΟΗ ΣΧΕΔΙΟΝ ΑΦΟ
ΟΥΑΣΙΓΚΤηΜ, 24 "ίθττισβειν
των κεκλειοιμέινων θυρών τής μβγά-
ληις αιθούσης τού Λευκοϋ Οΐκου,
δττου συνήλθε τό εθνικόν άμερικο-
νιΐκον συμβούλιον ασφαλείας, συνε-
ζη,τήθη κυρίως αν ττρίΐτΓει αί Ή».
Πολιτειαι νά δώσουν ττίστιν είς
την Σοβιετ Γκήν "Εινωσιιν κβιΐ νά δε-
χθοΰν τάς τηροτάσιεις της έττι τού
άφοπτλιοιμοΰ, τι βάσει τή,ς τχίρας
τού παρελβόντος, νά τάς άπτορρί-
ψουν. Κύριοι άμιληται κατά την συ
νεδρίασιιν άνεΦεροινιτο ό ναύαριχος
Ράντφορνττ, άρχηΐγός τού σνμβουλί-
ου των έτΓΐτελοτρχών καΐ 6 ττροο-ω-
ττικιός σύιμβουλος τού ττρο·έ1δρου Άτ
ίζενιχάουερ έττί των ζή—γμάτων τοΰ
άφοττλισμοΰ κ. Χάρολ'νττ Στάσσειν·
Ό ναύσρχος Ράντφορντ εΤχε 6η
λώσει προσφάτως δτι κατ£χ€.ται ύ-
ττό ττολλιο,ΰ σκεηττιικισιμοθ έτπ-ι τής
δυνατότητος τού νά τταραμείνη ή
Σοβ. "Ενωσις ~ιστή είς συμφω¬
νίαν αφορώσαν τόν αφοπλισμόν1
Ό κ. Σπάσσεν, αν-ιθεττως, συμρε-
ρίζετ,θΓΐι την οπτοψιν τήιν ότποίαν έξέτ
φρασεν ό ττρόεδρος Άϊζενχάουερ
είς τάς πρός τόιν Τύπτον άναΐκο,ινώ-
σεις τού χθές, κατά τήιν όατοίαν
«αί Ήιν· Πολιτειαι όφείλουν νά
συναντησουν την Ρωσίαν είς τό ιμέ
σον τής οδοί), είς μιία ττροοττάθει-
αιν νά άρθη ή έιοατέρ«θβν δυστπ-
στί« καί νά άνασταλή ό άνταγωνι
σμός των έξοττλισμών Άν—ολής
καΐ Λύσεως». Κατ' θυσίαν δηλα-
δή ή διαφωνία Εγκειται είς τό αν
ή Ρωσία δύναται νά θεωρηθή ώς
άξτόπιστος.
Τόσον ό κ. Στάο—βν, όσον κια!
' ό γραμματεύς τοθ Λευκοί) Οϊκου
Ι ηρνήθησαν νά άναιβοΐινώσουν τί έ-
1 πί των διαμειφβέντων είς τό συιμ-
ί βούλιον. Ό κ. Στάο-σεν περιωρί-
σθηι μόνον νά δηλώση ότι την Δευ
τέραν θά ευρίσκεται είς Λονδίνον
δπως μεττάο-χίη των έπαναλιθϊμιβανο
μένων εργασιών τής έ—ιτροατής
άφοπλιο-μοΰ·
Τήιν νύκτα μετεδόθη, δτι τό συ,μ
δούλιον αμύνης έπεξεργάζεται έν
είδει «πρώτου βήιματος» σχέδιον
συνθηκης περί άφοπλισμοθ μετά
τής Ρωσίας καί όίλλων εθνών, ή
όττοία, έκττός των αλλων, θά υπο¬
χρεώνη τάς ιμή κιεκτημέν,ας άτοιμικά
δπλα χώρας νά μή άπαπειραθοθν
νά άττοκτήσουν τοιαΰτοο.
Τό σχέδιον προβλιέπει —ερικο
πήν των έξοπλισιμών τής Ρωσίας
κιαΐ των Δυτικών, Ιδιαιτέρως είς
βαρέα δπλα, τηλεΐκατευθι/νΰιμενα
βλήμοοτα καί άεροπλάνα δυνάμε¬
να νά μεταφέρουν άτομΐΜάς καί
ύδρογονίκας βόμδας. Αί χώραι, αί
θά άναλάδουν νά περιορί-
σουν τα δττλα αύτά, θά τα τταρα
δίβοιιν· είς άττο,θηκβς, έττί των ό-
ττοίων θά όχτκή έττοτττείαν όργά-
νωσις τοθ ΟΗΕ.
Τό σήμφωινον θά ίιπτογραψή έν
άρχή ύττο των εθνών των ιιετβχόν-
τ»ν είς τάς σι*νο|μ>ιλ'ίθ3ς τού άφο-
ττλισιμοΰ ήτοι τής Ρκκτ'ίας, Ήν.
Πολιτειών, Μεγ. Βρβταννίάς, Κα-
ναδά καΐ Γαλλίας, άλλά θά τπα-
ραμ<εί<νη άνοικίτόν πρός ίπτογρα- φή|ν καΐ τταρ' αλλων εθνών, έφ' δσον αύτά θά άνΛλάβουιν την ύ- ποχρέ«ΧΓΐν νά ιμή κατασκευάσονν ό—οιμιικά ή ττνρηνΐικά δ»ΤΓλα. 'Η συνβηκηι θά ττροβΐλΐπτη, κ«ΐ τάς ζώνας βίς τάς ό—οίας θά γί¬ νωνται «Ι έναέριοι έττιθε«ιρήσ*ις. Α&τη θά ττρέπτει νά κυρχοθή 6ττό τής ττλτιοψηφίας των δύα τρίτκιν τήςι ΓεροΜσίας. Αί λετπτομιέρειαί της όμως θά τηρηθοθν μυστικιαί· Όττωσδή—ότε δέ> ττρόκοται νά έ
ττιδιωχιθη ελεγχος των σημερινόν
άττοθειμάτων, είς. άτομικά δτηλαι των
μΐ,γάλων δυνάιμειων. Τό κιείμβνον
τής σννβηκης θά συζητηθή καΐ με
τα τού καγ^ελλαρίουι Άνττενάου-
ερ. 'Εφ' δσον ούτω ήρεμηση ή δΐ£
βνής άτιμόσφαιρα, θά έττακολουθη-
σο«ν συνο,μιλίΐαι κ»ΐ δΊά την ένο-
ττοίη|σιν τής ΓΛρμανίας. '0 «. Στάσ
σεν, ώς εδηλώθη^ είναι διατεθει-
ΑΗΕΡΙΚΗΣ
ΠΑΙΣΜΟΥ
μένος νά παραμείνη έν άνάγκη έ
ττΐ μήνας είς τό Λονδίνον, οττως
επιτύχη συμφωνίαν.
Τολ—οχρόνως χθές είς την ύπο-
Βπιτροττην τού άφοτλισμοϋ τής Γβ
ρουο-ίας, 6 κ· Στάσσεν -ροέβη είς
δηλώσεις επι τοΰ ζητήματος τού ά
φοατλισιμοΰ. Κοπά τον γΐεροΜσια-
στί(ν Χάμφρεϋ (δηιμοκρατικόνι) ό
σύμβουλος τοϋ πρόεδρον εδήλω¬
σεν «ο&τι πλήρης συιμφωνίαι έττϊ
τοΰ ζητήμιατος τοΰ άφοττλιοτμοΰ
δέν δύναται ινα γίινη, δύναται δμ»ς
νά στΛνηίλεσθη τό πρώτον 6ήιμα
πρός αύτην διά μικράς —ερικοττής
των έξοπλισιμών μέ την άνάλογο
επιθεώρησιν. Βύρισικάμεθα, εΤπεν,
ειίς τό στάδιον σοβιαρών δτοπτιραγ-
ματεύσιεων, αί οποίαι δύνιαντβ·
νά σννεχισθοΰν, υπάρχουν δμως
ώριοιμένα θέμαηα έβλιπ-α εισέτι.
Πρώτος οικοττός είναι ή στοτθερο-
-οίησ-ις τής είιρήνης καί ή μείκΐσις
των κινδύνω* τοΰ πολέμου. εΗ
συ,μψωνΐία μας δέν θά εξαρτηθή έκ
τής κιαλής πίστεως ή τής έμπιστο
σύνης μας πρός την Σο6· "Εν«-
σιιν, άλλ' έκ τοΰ ά—οτίΐλεισμοττι-
Μοϋ έλέγχου καί των αμοιβαίαν
ώφβλημάτων, τα ό-οϊα θά προκύ-
ψουν».
ΠΡΟΣΚΥΝΗΜΑ ΠΟ ΑΓΙΟΝ
ΤοΟ σον^ρν&του
ΤοΟ σον^ρν&του μα;
Ο ΝΙΚΗΤΛ ΚΡΟΥΣΤΣΕΦ ΕΔΗΛΩΣΕΝ ΕΜΜΕΣΟΣ ΟΤΙ Ο ΔΝΤΑΓΩΝΙΣΜΟΣ
ΜΕ ΤΑΣ ΗΝ. ΠΟΛΙΤΕΙΑΙ ΘΑ ΠΕΡΙΟΡΙΣΘΗ ΕΠΙ ΕΙΡΗΝΙΚΟΥ ΕΠΙΠΕΔΟΥ
ΜΟΣΧΑ, 21 (Ρώυτερ).— Ό
κ. Νικήτα Κροΰστσεφ είς λόγον
τού, δημοσιεύομεν σήμερον, εί¬
πεν δτι ή Σσδιετική "Ενωσις δέν
σκοττεύει νά άνατινάξη τόν κσπτι-
ταλιστικόν κόσμον, μέ βάμβας, άλ¬
λά κατά τα προσέχη άλίγα ετη θά
ΰττερβάλη τάς Ηνωμένας Πολιτεί-
ας είς την κατά κεφαλήν παραγω¬
γήν ωρισμένων γεωργικών προϊόν-
των «καΐ ή νίκη αύτη θά έχη με-
γελύτερα αητοτελέσμοπα άπτό τάς
ύδρογονοδόμθας».
Π€ραιτέρω, ό κ. Κροΰστσεφ κα-
τηγόρησε τάς δυτικάς Δυνάμεις δ¬
τι έτττενόησαιν -ρήιν θεωρίαν κατά
την όττοίαν έφ' δσον καΐ αί τρείς
μεγάλαι Δυνάμεις εχουν ύδρογονι-
κάς βαμβας οΰδεμία θά τάς χρη-
σιμοττοιήση, άλλά θά διεξαγάγουν
ψυχρόν πόλεμον άπειλοθσαι, ή
μία την άλλην, μ έ βάμδας ύδρο-
γόνου επί της άρχής: «οϋτε ττόίλε-
μος, ούατε ειρήνη».
ΉμεΤς είς την χώραν αύτην —
προσέθεσεν ακολούθως ό κ. Κροΰσ¬
τσεφ — άνττιτιθέμεθα είς την πο¬
λιτικήν αύτην καί έπιδιώκομεν την
ειρήνην, ώς και τήιν άπαγόρευσιν
των άτομικών καΐ ϋδρογονικων δ-
ττλων καϊ καλοΰμεν τάς Ηνωμένας
Πολιτείας καΐ την Μεγάλην Βρε-
ταννίαν νά συνταχθοθν μέ ημάς.
Δέν πρόκειιτιαι νά άνατινάξωμεν
τόν καπιταλιστικόν κόσμον μέ 6-
δρογονοδόμδας. Εάν ι^π€ρτ5άλο)ΐμ«ν
τάς Ηνωμένας Πολιτείας είς την
κατά κεφαλήν παραγωγήν κρέατος,
βουτύρου καΐ γάλακΓτος, θά έχωμεν
ττλήξει τούς στυλοβάτας τοθ καπι-·
ταλισιμοΰ μέ την Ισχυρότερον τορ-
πίλλην, ή όττοία κατεσκευάσθη
ποτέ».
Ό κ. Κροΰσ-πσεφ άμιίλών είς
συγκέντρωσιν άγροτικών έργαττων
τοΰ Λένιγκραντ προσέθεσεν δτι ή
Σοβιετιική "Ενωσις θά δυνηθή νά
ΰττερτερήση των Ηνωμένον Πολι-
τειών είς την κατά κεφαλήν παρα¬
γωγήν γάλακτος μέχρι τού 1958
καΐ κρέο—ος μέχρι τού 1961.
Τόν λόγον τού αυτόν είχεν έκ-
φωνησει την παρελθούσαν Τετάρ¬
την άλλ' έδη,μοσιευθτν είς τάς σο¬
βιετικάς εφημερίδας μόλις σήμερον.
ιΟ Ρώσος ήγέτης εξέφρασε έν
συνεχεία τήιν γνώμην δτι τό νά υ-
περτερηση ή σοοΊετική, τής άμε-
ριικανικής παραγωγής, «θά «άπε-
τέλει νέον κατόρθωμα».
«ΕΤναι έπιβεδληιμιένον — προσέ¬
θεσε — νά νικήσωμεν είς τόν συ-
ναγωνισμόν αυτόν. Άς αφίσωμεν
τους άντιτΓάλους μας νά αύταπο>
τώνται περι τού τί δύναται νά επι¬
τύχη ή έργατική τάξις. "Ας δεί¬
ξωμεν είς δλους πώς οί εργάται
τής χώρας μας κατώρθωσαν νά όν
νενώσουν τό λαόν είς μίαν οίκογέ-
νειαν.
Ακολούθως, άνεφέρθη είς τα έ-
πιαευγμοπΐα τού καβΐεστώτος καΐ έ-
ξήγγιειλε ιμέτρα διά την άνάτπνξιν
της γεωργίας.
Περαίνων τόν λόγον τον, 6 κ.
Κρειΰίστσεφ εδήλωσε τα εξής:
«Πιστεύομεν δτι ή διεθνης θέ¬
σις μας είναι καλή. ©ά πρέπτει νά
εχετε άναγνώσει τάς έτπο—όλας,
τάς οποίας ή Σοβιετ ική κυβέρνη¬
σις απέστειλε πρός τους άρχη-
γούς ωρισμένων ξένον χωρών. Είς
τάς επιστολάς αύτάς, ή Σοβιετική
"Ενωσις έξέθεττεν ειλικρινώς τάς
άπόψεις της επί των πλέον σο6<χ- ρών διεθνών προβλημώτων καθο- δηγουμβνη, ύττεράνω δλων, άπό την σκέψιν τής ένισχυσεως τής εί- ρήνης. Ή φιλειρηνική ττολιτική της σοβιετιικής κυβερνήσεως ύποστηρί- ζεται έφ' ολοκλήρου τής προοδευ- τικής άνθρωττότιητος. "Ολοι γνωρίζουν δτι επιθυμοΰ- μ>εν την είρήνηιν και δτι μοοχόμεθα
υπέρ αυτής δχι διότι ή χώρα μας
δέν είναι ίσχυρά. ΟΙ παντός εΤδους
πολςμακά—ηλοι τοΰ ίμ—ερΗαλιστι-
κοΰ στρατοπέδου άντιλαΐμβάνοντα
καΐ συναισθάνανπαι την Γσχύν μας
καί τάς δυναϊτοτητάς μας. "Εάν συ¬
νεχίσωμεν είρηΐΊκά, άλλά σταθε¬
ράν πολτιικιήν, τόττε δλοι έκεΐνοι οί
όποΐοι έτπθι/μούν περιτΓετείας θά
ενθυμούνται ικκχλώς ττού εύρίονον-
ται τα σύνορά μας καί δχι μόνον
τα σύνορά μας, άλλά καί τα συμ-
φέροντά μας έπΐσης. Τί Εχομεν α¬
νάγκην πρός τούτο;
«Τό ττρώτον είναι δπως κο:1 αί
βιομηχανίας μας συνεχίσουν έττι-
τυχώς την άνάττηνξίν των κάί ή
γεωργία ,μας τιην πρόοδον της. Εί¬
ναι απαραίτητον δπως τό κόμμα
μας τταραμένει πάντοτε μονολΐθι-
κον καί συ,μτταγές. Είναι άναγκαΐ-
ον δπως έττκχυξάνομεν συνεχώς τάς
έπαφάς μέ τόν λαόν καΐ διά τόν
λαόν νά συνεχίσωμεν υποστηρί¬
ζοντες τό κόμμα ολοψύχως δττως
πάντοτε εγένετο. ΕΤναι έπίσης ά-
ναγιιοαΤον νά άνατττυχθη ή φΐλία
μετοιξύ των σοσιαλιστικών χω,ρών.
«Τό 'κοιμιμουνιοτιικόν κόμμχχ καΐ
ή κεντρική άπιτρθκΠΐη αυτού, μέ την
υποστήριξιν τού λαοΰ, ώς ένιαίου
σννιόλου, θά σννεχίσουν την εργα¬
σίαν μέ πίστιν, ΤΓΡ05 ανάπτυξιν
τής βιομηχανίαν καΐ της γεωργίας
καί την Ικανοποίησιν των άναγ-
κών τού λαοΰ. Εάν αί παρουισια-
ζόιμεναι εύκκχι,ρίαι τυγχάνουν τής
καταλλήλου έκιμεταλλεύσεως, ή χώ¬
ρα αυτή θά φθάση είς έπίητε-
δον ανευ προηγουμένου καί αί 66-
λιαι δυνάμεις τού καπτιταλιστικοθ
κάσμου δέν θά δυνηθούν νά ανα¬
κόψουν την νικηφόρον τπορείΐαν μας
πρός τόν κομιμουνισιμόν.
21ον
Τό μοναστήρι βΤναι Ιδιύρ-
ρυθμο, "Οταν χτΐστηκε, κατά
τα τέλη τοθ 10ου αΐώνα άπό
τόν Μοναχό Φιλόθεο, ήταν
κοινόβιο. Ή τραπέζα τού δπάρ-
χει άκόμα στήν αθλή, μά δέν
χρησιμοποιεΓται παρά μόνο στό
πανηγθρι τού, στΐς 25 ΜαρτΙου,
τοθ ΕύαγγελισμοΟ, πού είναι
καΐ ή γιθρτή τού. Στήν άρχή
ήταν ίνα μικρό μοναστηράκι,
τό μεγάλωσαν ομως άργότερα
καΐ τό βοήθησαν οΐκονομικά
διάφοροι βυζαντινοί αύτοκρά
τορες, ό "Ιβηρ βασιλεύς Λεόν
τίος τό 1492 καΐ σέ συνέχεια δ
γιός τού Άλέζανδρος, άκόμη
δέ καΐ δ ήγεμών τής ΒλαχΙας
Ιωάννης ΓκΙκας.
ΣτΙς άρχές τοθ 16ου αίωνα
οί ιτερισσότεροι καλόγβροΐ τού
ήταν Βούλγαρον τιού άνάγκα
σαν τόν τότε Ήγοόμενο "Αγιο
Διονΰσιο, νά εγκαταλείψη τό
μοναστήρι καΐ νά καταφύγη
στόν "Ολυμπο, γρήγορα δμως
εγινε καΐ τιάλι όλότβλα Έλλη
νικό. ΈΒΛ έκάρη Μοναχός, τ«!
1759, καΐ β τιεριώνυμος Κοσμας
6 ΑΙτωλός, άπό μαθητής πού
ήταν τοθ ΕύγενΙου Βούλγαρη
σττγν Άθωνιάδα σχολή.
Τό μοναστήρι καταστράφηκε
τό 1871 άπό πυρκαϊά, άπό την
οποίαν δέν εσώθησαν παρά τό
Καθολικό, ή βιβλιοθήκη καΐ ή
Τραπέζα. ΆνακαινΙοτηκβ, δπως
φαίνβται σήμερα. μέ πολλά κτί
ρια καΐ κελλιά,ποο δέν στεγά
ζουν 6μως τώρα περισσότερους
άπό 25 καλογέρους, οί όποΐοι
δέν έπαρκοθν οΰτε γιά τίς κυ·
ριώτερες έργασΐες. Π' αύτό τό
λόγο καί 6 τιορτάρης είναι κο
σμικός καί οί λειτουργΐες δέν
γίνονται τακτικά κάθε μερά
δτΐως σ' βλα τ" άλλο μοναστή
ρια:
Στό άρχονταρΐκι βλβπβις, μέ
σα στ1 αλλα, καΐ εΐκόνες τοθ
τελβυταΐου Τσάρου τής Ρωσ-
οΐας Νικολάου καΐ τής ΤσαρΙ
νας. έλαιογραφΐκοθς πΐνακες
καΐ πολλές ζβνες καλλιτεχνι
κές έκβόσεις γιά τό "Αγιον "Ο
ρος. "Ο αρχοντάκης Πατήρ
ΒησσαρΙων, άπό την Άλεξάν
Βρεια. εΤναι μδλλον νέος, μιλδ
μέ εύχέρεια τα Γαλλικά καΐ ά·
σχολβϊται μέ τή ζωγραφική καΐ
την κατασκευή εΐκονογραψημέ-
νων δοχείον άπό ξθλο. Τό κελ·
λΐ τού είναι γεμάτο άκουαρέλ-
λες κυ?1ω(ΐ· "Χ1 βεβαία ίξαιρε-
τικής τέχνης·-«Πως βγΐνες κα
λόγερος Πάτερ μου;> τόν *ρω·
τω,__ε'Εγώ έργσζόμουν στά βα·
ρια, μοθ άτιαντα, μέ τραβοθσε
δμως ττάντα ή θρησκεΐα καΐ ή
μοναίιά».
Τό βραδυνό φαγητό μας η
ταν καλαμαράκια τοΰ κουτιοθ
ψημένα μέ ρύζι» σαλάτα, *ληές
κσΓ κρασί.
Τό κρθο 6Βώ στΛν καρδιά τού
βουνοθ, προπάντων την νόχτα,
είναι τσουχτερό καΐ γι' αότό
τα κρεββάτια μας ϊχουν γιά
σκέπασμα παπλώματα καπλα
τισμενο μέ σεντόνια καΐ άκό
μα κουβέρτβς. Κοιμηθήκαμε ώ
ραϊα καΐ την Λλλη μερά, μετά
τή Λειτουργία, όφοθ προσκυ-
νήσαμε τ' Άγια λείψανα, μέ·
σα στά οττοΐα βρίσκεται τό δε-
ξΐ Χέρι τού "Ιωάννου τγΟ Χρυ
σοστόμου, Βώρο στή Μονή μέ
χρυσόβουλο τοθ Άνδρόνικου Β'
Παλαιολόγου τό 1284, καθώς
.. χΐ Σταύρος μέ Τίμιο ΞΟλο,
Βωρο κι' αύτό τοθ βασιλέα τής
1 1
Αι
νω
. κΐ*Υϊθος,
μϊτρα Οψος, „£'
στό πρόαωπο «,
φανερώνη ■
λωσύνης μ0
ουν
ΡΠ ι ή ΓΑθ
λένε «ώς 6Τναι
τοΟ.Α
μέ
λ
κρά καΐ __
τιεντόλιρα
' Χρυσα
κρατών. Ή
της κατασκευά
Υ,
είναι,
των
η
σέ
λου καΐ βρίδηΛκ *
Λ ο
νή Φιλοθέο
μέ
ματα. ίνα τεχ
13ου α ωνα μ6 ,
τατα στολΐσματα κα| ί
των ΕυανγΕλιοτίν 4
ΤΕΛΕΤΗ ΕΙΣ ΜΝΗΝΗΝ
ΤΟΥ Κ. ΠΑΛΑΙΟΛΟΓΟΥ
Ό Καλλιτεχνικός Όργαινισμός
τού Δημου Καλλιθέας κιαΐ ό Σύλ-
λογος Κωνσταντίνου—ολιτάν Καλ¬
λιθέας τελοΰν άρχιβρατικιτνι δέη-
σιν είς μνήμην τού τελίυταίου Αύ-
τοκράτορος τοϋ Βυζαντίον ΚΩΝ¬
ΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΠΑΛΑΙΟΛΟΓΟΥ,
την Κυριακήν 26 ΜαΤου 1957 καΐ
ίΰιραν 1ΐν4 π.μ., ίίς την μεγάλην
αΤβουσαν τελετών τοΰ Συλλογου
Κωνχτταντινου—ολιτΓΛν (όδός Δη-
μοσβένους 115, Καλλιθέα)·
Κατά την έττιμνημόοννον τίλε-
την θά άμιλησουν ό κ. Δημαρχος
Κολλιθέας καί ό Κ. Πρόεδρος τού
Συλλογου Κων—ανηινουπτολιτών.
Θά άναγνωσθούν δέ κβύμενα σχε-
τι,κά ιμέ την "Αλωσιν τής Κων-
στανηινβνπόλΐεως. 'Επίοτΐς θά έΊο-
τελεσθούν έκκλη-ιοχττικοι Ομνοι
υπό Βνζαντπνης Χορ«6ίαςι.
νγ
ς δμως λεΐτιε. ι
νη, δπως το βλέπε
ψαλλΐδι,ή Είκόνα τοθ
νού, ίνα είλητάρ,
γιωντοθ •Ιβ.τοί
μου καΐ τοΰ Μεγ
τοθ 14ου αΙΟνα /α[
λσ, τό όηοΐα ό ,ίν!
βλιοθηκάριος Πατήρ" '
ά* την Καισάριιο
χνει μέ μ,γ0λη , 6
. Στήν αύλή τοθ μοι „
υπάρχει καΐ ή φ,άλ,
τοιχονρσφΐίς στό θολ< ΆνεβαΙνομεπάλιο,ϋ οιαμβρισματα καΐ ί» στόν ίξώοτη τιού «^ την έξωτερική πλευρά ρεινοθ τοΐχου, γιά ά σωμε την εξαιρετικήν τή θάλασσα μέ τή Σαμοθράκη πρός τα πυκναδάοιιΊί νβν βουνθν. Άττό 5ί σάν κομψοτίχνημα Όνοόφριος μέ κ). τού, μέ τό μεγάλο« καΐ μέ τούς τρούλλο« κλησίας τού, χωρίς ομως, Ιρημος. Ένας έ·'δισψίρβντι·'· ναχοθ, ίδώ είναι ό υ· ναν(ας, άττδ φ δρος ύπολοχσΛ ταίου τλέ άρκετά μ τικώτατος. τόν πόλεμο καΐ μας ρήρ χάριστο κελλίτουμι κολατάκια Ί'λόκα «'* μ' ενα γαλλικώχστο ιι στά άποχαιριΤΌφι: βρισκόντανε ξΜ ρωστος καΐ ροντάς τού Ρ ο! σκέψεις κι' Ελεγ* ϊί «Δέν μτιορω, θά ( Π ΚΑΡΛΓί (Ή συνέχεισ ιΐς τ* '* τ- 31 Κ' 6 ή' αι ί τό νο Οί 65 οί θ στ τώ έλ έκ βά Μ/ κνι δα έτι ψΐι ΐό θνΐ π < ΤΟ ΠΝΕΥΜΑ ΤΟΥ ΞΕΡΡΙΖΩΜΕΝΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ (Συνέχκια έκ της 1ης στλ.). ιρα Πατρίδα, οννεπέφερε, την αιμι- 6λυσιν και ετόνισεν της δυνάμεως καί τής ζωτικόττντος τοΰ Γένους,τό οποίον, ευρύτερον την έννοιαν καΐ τάς έττπδιώξεις άπό τό Κ ρ ά- τ ο ς, άλλά καί τό "Ε θ ν ο ς άκόμη υπέστη τάς άναλόγοι/ς μει- ώσεΐς άπό τάς μετακινησεις αυ¬ τάς. "Ας μάς επιτραπή νά πιστεύ¬ ωμεν, ότι ΰπάρχει μέγα; ποσοστόν αληθείας είς τό θεώρημα αύτό ώς έπίσης ύπάρχει καθ1 ημάς καΐ άρ- κετη πλάνη. Πιθανόν, κατ' επιφάνειαν, ή συγκέντρωσις δυνόΊμιεων τοθ Γέ» νους επί ταύτφ είς την Ελευθέραν Μηιτθέρα,νά συνετέιλεσΐ. καί νά συν τέλη είς την πνευματικήν έξασθέ- νησιν των κατά μέρους καί είς άλλας χώρας παραμενόντων άδελ- φών ,μας. Έν τούτοις, είς την -ραγιματικότητα, ή δύναμις τού ανώτερον πολιτισιμοΰ καί ή πνευ- ματικότης τού άποιμένοινττος "Ελ¬ ληνος, τοΰ καί αριθμητικώς ΰπο- δεεστέρου είς άλλας χώρας, τελι- κώς πάντοτε κοτΓ'ίσχυε καί κοπι- οηχιύει. Καΐ άντί ώς φυσικόν, νά ά<(κ>μοΐ«θη οθτος πρός τό περιβάΊλ-
λον, ολίγον κατ' ολίγον, επεβάλ¬
λετο καΐ άφομοίωνε καΐ άφομοιώ-
νει αύτός τούτο, πρός τήιν 'ΕΞλλη-
νικότητά τού.
ΠαρολλήΊλως καί τό Κέντρον| Ι¬
σχυρόν καί ένισχυιμένον άπό την
συγκέντ,ρ6*σιν των πνευματικήν
τού δυνάΐμΐων ήκτινοβολει καί ά-
κτινοβ.ολεΐ έπιβλητικώτερον |—ί
των άπανταχοΰ 'ΕΧλήνων, έπηρε-
άζον καί καθοδηγούν τάς άπαν-
τοβχοθ τοΰ Κόσμου όμογενείας, ε¬
πί τόν έλληνοπρεπέστε.ρον δρό-
μον.
'Αδιάφευστα δείγματα τής άν*»-
τέρτο αληθείας, ύπάρχουν καί ση
μερον, είς τάς περιοχάς έκείνιας
δπτου ττερ ι εσώθησαν Έλλην ι κ αί 6-
μογένειαι, μέ ττροέχον πο<ΐράδ€ΐγιμα την 'ΕΞλληνιικήν κοινωνίαν της Κων)~όλεως, ή όιποία, ατυχώς, μέ επί κεφαλής τό «Οικουμενικόν Πα¬ τριαρχείον» καί την «Μεγάλην Σχολήν» ά—οτελοΰν την στιγμήιν αύτην, — λόγω τού πνεύσαντος τα τελευταία ετη, !—(ΐυροΰ άνειιου κοινωνιικής ανακουφίσεως της — τάν κύριον οτόχον των ύποθέσεων καΐ άγωνιωδών δοκιμασιών, έκ μέ>
ρονς των άνθρωπον, έκιείνων των
6πτοί«»ν αί τφό &εκαοκταμήνοΊ/ εκ¬
δηλώσει ς είς βάρος τού 'Ελληνι-
σιμοΰ, ττόλΰ ολίγας ελττίΐδας άφη-
νουνττε,ρί ττοιάς τινος π ρ ο ό -
δου τ»ν είς τόν το-
μέα τοϋ πολιτισ,μοΰ.
Καί είς τό σημείον τουτο, νο¬
μίζομεν δτι θ' άττετέλει πραγμα¬
τικήν παράλειψιν ημών, εάν την
στιγιμιήν αύτην κατά την όποιαν1
ομιλούμεν έδώ περί «.ξερριζωμέ-
νου 'Ελληινισιμοΰ» καί περί «κατα-
διιαγιμένου πνεύ,μωτος», δέν έστ&ε-
φόμεθα νοερώς πρός κάποιαν α>-
λη μερίβα τοΰ 'Ελληνισιμοΰ ή ό-
ττοία υφίσταται και αυτή σημερον
την οηκληράν καί άπάνθρ*)—όν δί¬
ωξιν τοΰ άκΐαταλύτου Έλληνικόΰ
ττνεύματος, άπό έκπροσώπούς έ»λ-
λ«ν κρατών, όφειλόνπων — ώςι
καΐ όλόκΐληρος ή Δύσις — πολλά
είς τόν Ελληνικόν Πθλιτισιμόν καί
οί όττοΐοι ίοτχυιρίΐζονται δτι δηβεν
υπεραμύνοντται των πνιευιματικών
ίδεωδών καί των έευθεριών τοθ
άνθρώπου.
'Καί πρός αυτού ς τους "Ελλη¬
νας, ημείς οί έλίύθεροι πλέον ξέρ-
ριζ«ΐμιένοι ανθρωποι, στέλλομχν
τόν θερμάότερόν ,μας άβελφικόν· χαι-
οετισιμόν, τθνΓζοντες δτι, ουδέ-ο-
τί τό πνεϋιμα ύποτάΐσοπεται καΐ ό¬
τι πάντοτε ή δύναμις τής νοτ|σε»ς
είναι ή Ιο-χυροτέρα όπταισών καί
ή τελικώς νΐίθήτρια είς τόν άγώνα
πνεύματος καί βίας.
Κυρίαι καί κύριοι,
εΗ σημΐιρινη έορτή σκοτΐόν της
εΤχε ούχι νά έπιβρ«6ε.ύ-
ν
II
— είς αλλονς ένο—οκειταΐ
τουτο — άλλ' απλώς ν ά
ΰπογραμμίση την συιμ-
6ολήν τοϋ ξκρριζωιμ€νου 'Ελληνι-
σμοΰ κιο!ι τού καταδΊωγμένου πνεύ
ματος, είς τα Ελληνικόν σύνολον.
Καί πρόσφατον καΐ ευτυχή ζ»ν-
τανην απόδειξιν είς τόν Φιλολογι-
κόν Το,μβα — διότι ιοαί είς τους
αλλους ύπάρχουν ηδη αρκεταί —
ϋχο,μεν την τβλευταίαν εκλογήν
είς τάξιν των Γραμμάτων τής 'Α-
καδημίας Αθηνών, τού ττρώτον
πνευματ'ΐκοΰ άνδρας τού, προερχο-
μένου έκ τού 'Αλυτρώτου λ
ϋ ό ό
σιμοϋ, τόν ό-οΐον έκληθηιμεν όλοι
ημείς σήμερον διά νά τιμήσωμεν,
τθΰ κ. 'Ηλία Βενέζη.
Τιιμών αντον σήμερον ό «Σύνδε-
σμος Μεγαλοισχολιτών» τιμδ έν τ$
προσώπω τού, ολόκληρον
την σ τ ρ α τ ι ά ν των
πνευιματΐκών ά ν θ ρ ώ-
π ω ν τού ' Ελλην ισιμοΰ τού άν-
θίσαντος έντβΰβεν καί έκεϊβεν τού
Βοσπάρου και τοΰ οποίοι; ή γενι-
κή συμβολή είς την πνευματικόν
τα τοΰ Γένους υπήρξεν άνυητολό-
γιοτος.
"Ας έπιτ,ρα-η μάλκττα είς τόν
«Σύνδεοιμον Μεγαλοσχολιιτών», ά-
πευθυνήμενον πρός τόν ΉλίΙαν Βε-
νέζη,ν νά τού αποδώση την μι¬
κράν ϊσως φαινοιμεν,κώς άλλά καί
την μεγ!—ην των τιιμών, την ό-
ττοίαν δύναται νά τοΰ προισφέρορους τοΰ
Νά τοΰ αναγγείλη τουτβστι δτι
είς την τελευταίαν συνεδρίασιν τοΰ
Δ. Συμβουλιον τού «Συνδέσιμον»
τουτο τόν άνβκήρυξεν όιμοφώνως
ίσό6ιθν£~ίτ ι ιμ ο ν μ έ λ ο ς
τού «Σιινδέσμου των άποφοίτων
τής Πατριαρχικήν Μεγάλης τοΰ Γέ-
νους Σχολής» Κων)~όλεως, διά
τάς υπηρεσίας τάς όποίιας ούτος
πιροσέιφερεν είς τα ελληνΐικά γράμ-
ματα.
'Παραχωρών τό 6ήμα κύριοι είς
τοΰς ιμετέπειτα έξαιρέττους άμιλη-
τάς τής ημέρας, έπιθυιμώ νά διατυ-
πώσω μίαν μικράν παρατήρηο-ιν.
Πρό»ήειται ττερί άνεηταισθήτου
τιροπατΓοιήσεως, την οποίαν θά επε-
θύ,μουν νά εδλΐττα είς τόν έπιγρσΐμ-
ματικόν τίτλον τής σημερινής μας
συγκί ντρώσεως.
^Ομιλούμεν έκεΐ καί τονίζομεν
ότι πρόκειται πειρί πρωϊνοΰ άφιερω
,μένου είς τό πνεΰμα τοΰ «ξερριζω-
μένον "Ελληνισιμοΰ».
Κύριοι, φρονώ, δτι ό τίπλος ού¬
τος δέν αποδίδει απολύτως τό πρά
γιμα. Τουτο δέ διότι ή Εννοιβ τού
«ξερριζω,μιένου» «Τναι συνυφασιμένη
μέ την έννοιαν τοΰ μαραμένου τού
φθι'νθντθ^ Τθυ ^ΙΙΟιΡΟΧΓΛλθΟ^
ι'Ενώ αντιθέτως ό Σύνδβσμος
Μεγαλοο-χολιτών όλως τό εναντί¬
ον έπιθυμεΐ νά ΰπογραΐμιμισθή.
Δέν πρόκειτα περί ξερριζώμα-
τος» λοιττόν. 'Αλλά πρόκειται περί
ύ γ ι ο ΰ ς ικαί ζ«ντανής«ιμε-
ταφυτεύσεως>άνθρώ-
πων δυνατήν, οί όποΐοι
έ—έτυχον μέσα είς την γυρω θαλ¬
πωρήν ιμίαν καινούργιαν άνθησιν
τού 'Ελληνικοΰ πνεύματος...».
Τούς λάγους τοΰ κ. Αλεξ. Μα-
κρίδη εκάλυψαν παρατεταμένα έν-
θουσιώδη χειροκροτήματα έκ: μέ-
ι κοινοΰ.
ΕΠΙΣΤΟΛΑΙ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟΝ,
ΑΙΑ ΤΗΝ Ν. ΑΙΟΑΙΑΑ
Κύριε Διιευθυγτά,
'Εδιάβασα στόν «Κσσμο> τής
11 Μαΐου 1957 αρθρον τού αξιό¬
τιμον ν. Στ. Νικολαΐδη βονλετοΰ
καί πρώην υπουιργοΰ, έν σχίοχι μέ
τ ό θέΐμα τής προσφυγιΐκής στεγά¬
σεως πού έχρόνι<Γεν άδικαιολογήτ τως, καθώς καί τό διά τό θέμα τής ανταλλαξίμου περιουσίας· Όρθοτάτας ΰ—οδείξίεις διατυπώ νει ό £γικιριτος πρόσφυξ ττολιτευόμε νος καί πρώην ΰ—όυργός, έττάνω στά έπίιμαχα αύτά θέιμααα πού σνγ κιινοϋν την προσφυγικήν φυχήν. 'Ε-ιτρέφατέ μοί κ. Δΐίυθυντά, νά προβώ είς μίαν μικράν συμ¬ πλήρωσιν των ώς αν» σοφών ΰπο- δεϋξεων τοθ κ. Στ. Νικολαΐδου. Πρόκιειται διά τό θέμα τής ά~*· καταστάσεοίς 15.000 παλαιών ά- στέγων προσφύγων άνευ ούβρμιάς κρατικής έπιδαρύνσεως ποίτ είναι έγτγεγραμμένοι <ττόν 01κοδομι«όν συνεταιρΐισμόν παλαιών ό»τέγων προσφύγων ή «Νέα Αίολίς»- Έν σχέσει μέ τό θέμα αώτό τό 'Εθνικής καί Κοινωνκής σημοοσί- ας, έπι&ικνύεται ά—ό τους άρμο- δίους ιμία αύτόχρημα άντιητροσφυ» γικιή τοε—ΐική, άλλά συγχρόνως κβί άΦελής τοιαύτη. Διά τον λόγον ού τόν. πρέττει οί προ<τφυγ«ς βουλ*υ- ταί νά έπιιμεί'νουν όπως γίνη 6ε- κτή τροττολογία είς τό νομοσχέδι¬ ον πιερί άνταλλαξίιμου περιουσίας διά τού όποίου νά «ώποχρεοΰται ό άρμόδιος υφυπονργός θίκισμοθ δ πως έντός προθεσμίκχς 30 ημερών άπιό τής ύποβολής ρυμοτομικοΰ διαγράιμιματος άφορώντος ιορυο-ιιν προσφυγΐιΜθΰ σννοικισμού ανευ επι βαρύνσεως τοΰ κροττικοδ προϋπο¬ λογισμόν νά υπογράψη τούτο άπροφασίο-τως «αί υποχρεωτικώς»· Εύχαρι—ώ διά την φιλοξινίαν Μετά τιμής Μελος της «Ν. Αίολίβος» Γη «ΧΑΛ ξα τε ρικοί ναχοι π όψει κά γι ΙΡΙΙΠ ΠΑΜΙΡΟΙΦΤΠΚΙΕ ίΗΙ Την παρ«ΐΙΛ>ί>ο«»
1957 3ιεν«Ρ)»ί
Λ(?ός άψάίαξ» »
Συμβινλίον χήί
/) Χ Ι#Ι»·ν·ι»»·|· Ι (| .
2) Τζονβάρας Ίάιφ^
ηούΐον Νανοιχ&
ψάκης Κω*)*<ϋ, 6 ΧρκιιόχονΙοί Η0χου1ο( Νκώΐ Άηανικ βί φ»ι, «γχάνουν «Ι **» γονμένον αιοιη, ΙΨ τατος ριιττ& ριεχει ιτονο Ρα έι τροσι, τους_ Εχομε Ρ1 Κ( νο» τι Ή ροτ α 'Βλη Υ' α τού ι δα τ Γενομένων 'ΑΛ 5ην Μαίου 1957 *^ νίου Δ. Χυμβου**, βέσμοο άνεοεΐχβτ^ Τζαβοορης Δ* ,^ Δρακούλης '*ψ'^ ' μστ6τς' ^λδΣΡίΐ1ί ^ ής ΤαμΙας. *"%, Βυζαντιάδης »^(™ι Ψαλτΐδης Δημ , ^ καΐ Τσελέντης β» ΑΡχσιολγ νεπιστημΐο" Τρίτην 28ην ά μ. εθνικόν τος Γν;1σο^ ΐου Αθην βττιμνημοσι. ει ό Πρό»»^ Αθηνών κ η Ρ'οκή Ρι»!