181203
Αριθμός τεύχους
4870
Χρονική Περίοδος
1928
Ημερομηνία Έκδοσης
26/8/1928
Αριθμός Σελίδων
40
Πρωτότυπο Αρχείο
Οδηγίες
Κλικάρετε πάνω στην αριστερή εικόνα για να δείτε περισσότερες φωτογραφίες.
Κείμενο εφημερίδας
Δεν είναι διαθέσιμο το αρχείο pdf.
Κείμενο εφημερίδας
Σύνολο σελίδων:
ΜΑ8ΑΖΙΝΕ 3Ε01Ί0Ν
ΙίίϋδΤΗλΤΕΟ
Ί
ΝΚΛΥ ΥΟΗΚ, ΚΥΡΙΚΗ, 2Β ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ, 1028.
Αΰου^τ ·2ΐ., ΐ'>28.— γοΐ,. λΐν. λο
8Ε0ΤΙΟΝ Τνθ
ΕΤΟΣ ΔΕΚΑΤΟΝ" ΤΕΤΑΡΤΟΝ.— Άριθμδς~487
ΤΑ ΘΑΥΜΑΤΑ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΦΥΣΕΩΣ
ΕΙΣ ΤΟΝ ΟΛΥΜΠΟΝ, ΤΗΝ ΚΑΤΟΙΚΙΑΝ ΤΩΝ ΘΕΟΝ
Ό "Ολνμςπκ, ό άόοαΐος, ό λευ-|
νοζ ό άτοό'σιτοο, ό μεγαλοπορπης
υλυωτος", εί; τα; κορυφοί- τοϋ ό-
τοίου «Τχαν στήιτει την ρωμαντι-
ζιν κατοικίαν των οί παλαιρί ·βκ·
οί των 'Ελλήνων, κατεκτήί)·»» Ό
π ,βρειιέτης Ζεύς δέν ευρίσκεται
π/εον ίκ?ϊ διά νά κατακεραυνώσιι
τοίς ι6»6ήλονς, οί όποίοι καχατ.Λ.-
τοΓν τα οί'/όπε'δά τού. ^ ^
Πέρυσι μία ομάς ξένων και
Έ/λί,νων (Ίλτινιστών επρχείρ-ηθ:
την ή. ωΐκήν ανοΰον πρό; τόν «Κρό¬
τον τοΰ Διός»1 την υψηλοτέραν κο-
οΐ'φήν τοϋ "Ολύμπου. Κ αί έφθα¬
σεν α'ισίω:. Πρέτει μ,άλιστα νά
ί-ΐΛ'ΟνμίσΌ'μεν ότι "Ελλην-; χ^ζο^ν
οί πρότο πού έγκατεοτάθηοαν δι"
ολίγα λεπτά εις τόν τραχύτατον.
αγοιον /αί άπρόοιτον «θρόνον τοϋ
Λιος"> Οί /."'. Δεμέστιχα;, άι,.χη-
"ό; τη.- τποοραχίου αμύνης, Θ:-
ώωο'ΐνης, καθηγητάς. Άποστολό-
πουλος, μέ?ος τοΰ όδοιπορικοϋ ουν-
ιδί-'σιιου Αθηνών, κ αί Μεγΐτηοοικο-
νόιιου μ;'λος των «Νέων τοϋ Βύ-
ο(' νος»
Εφέτος τι άπΟΛηρα έπανιαλαιμ-
οάνεται άτό ελληνικήν καθαρώς ό-
ιιάαα Χ9ές ακριβώς τα αέλη τού
«,Οοτΐοαπκοΰ Συνδέσιιου Αθη¬
νών» ανεχώρησαν διά τόν "Ολυμ-
πον, ιιέ ποό>νραπα νά άν^λθοιν
ΐ'-=/οι των κορνφών Μύτινα ή
ΠιαΌρον, 2>/0ΐ}ν-ιο, Θοόνος τοϋ
Διός, καί Προφήτη Ήλία. Είς
τΐ|Λ' ωραίαν >έ,/δ(;ομήν ά-ντιτροι.υ-
τΓΐΐΓαι έπίσης καί ό «Όρειοατικος
Ιήδεσμος» Πατρών -/αΐ>3"ώ; 7αί ό
«Όιδοιπο-ρΐΛΟς; Σι'η"ίιεσμο&> Λαρίσ¬
ση;.
Έτσι /οιπόν διά δευτέραν φθ
ράν οί σί'γχρονοι "Ελλην*; «πΌ«ρα-
σιΐουν νά νατακτήσουν την κατοι-
•/ίαν των θϊών, δϊτου εχοι.·ν έγ/-α-
ταστοουή μονίμως τα χιόνια, οί πά-
γοι και οί αγριοι ανρμοι.
ΞέΌΐ έπΕγείρησαν νατά διαφό-
ρον; πρ-νιόδους νά φθάσουν μέχρ
των ?ενΪΛ' κορυφών, ναί οί π«
Η ΕΦΕΤΕΙΝΗ ΕΚΔΡΟ3Ϊ1Η ΤΟΥ "ΟΡΕΙΒΑΤΙΚΟΥ ΣΥΝΔΕΣΜΟΥ".-- ΠΟΣΑΙ ΑΝΑΒΑΣΕΙΣ ΕΠ-
ΕΧΕΙΡΗΟΗΣΑΝ ΕΩΣ ΤΉΡΑ.- ΑΠΟ ΤΟΥ 1780 ΜΕΧΡΙ ΤΟΥ 1928— ΟΙ ΠΡΩ$ΤΟΙ
ΕΛΛΗΝΕΣ ΑΛΠΙΝΙΣΤΑΙ— ΠΩΣ ΚΑΤΕΚΤΗθΗ Ο ΘΡΟΝΟΣ ΤΟΥ ΔΙΟΣ.
των ?ενΪΛ' κορυφών, ναί οί π«-
/αιότ* ιοαι άναβάσρι; τού Όλύμπου
ά-τοτελοϋν ολόκληρον ίστορίαιν...
Ό ποώτος πού άναφέρ'Γται ώ;
ίτι/ειοήισας νά άΛ'αβτ) τόι "ΟΚιιι-
πον είνε ό Σονίνι, άξιωματι·/ό; τοϋ
γσΐλι/οί ναυτι-/οΰ. Τόν Ιούλιον
τού 1780 ο,νε^ώρηοΡν άττο την Κα
τερίναν κσί διά τοΰ Ά'γΐου ^ιο
ί
------- ήρχισε την ά'νοδον πρ·ό;
τό ιιεγσλσπρ·επέ; βουνό. -/ατορθχί)-
σας νά φί&άση είς μίαν κορυφήν,
ό'χι διιως άπό τάς ύΐ|'ηλοτέρίθς, διό¬
τι ό Ίδιο; πϊριέγραψε κατόπιν ότι
«άπό την -θέσιν πού ίΐ&ρίσκρτο ε-
βλεπΐε κορνφ-ά; πού ήσαν σκεπαομέ-
ναι άπό χιόνια καί πάγοΐ'ς. "Ενός
αλλος ξένος, ό "Αγγ?ο; διπλωμά-
ττς Άούοχαρτ, ανήλθεν είς τύν
"Ολυηπον τόν Ιούλιον τοϋ 1330
διά Ροΐψάνη; -/.αί Άγίος Τριά-
δο;, άπό τή,ν περιγραφήν τού δ¬
ιιως δέν άποδεικνύεται ιιέχρι ποι-
ου σηιιρίον έφθασε. Πιθανώτατα
είς κάποιαν άπο τάς κορυψ-άς ανα¬
τολικώς τοϋ Σκολειοΰ περί τα
2100 μ,-'τρα.
Τό φθινόπωρον τοΰ 1855 υ
Γάλλος ΊΕΐέ διά των Τεαΐπών κα»
τοϋ Κάτο> Όλύμποι, κατελη&ιν είς
την ιιονήν Άγιον Διονυσίου καί
έκ,εϊθ-εν διά τής κοιλάδος τ-οΕ
Μανρόλογγου ανήλθεν ·ίη'>ηλότε-
ρον. Έκ τ~ϊ> περιγραφάς τού έ-
&(ίγεταΊ ότι δέν έφθασεν είς καμ¬
μίαν έ·/ των ΰψηλών χορυφ'ΤΛ' ·κκΐι
ότι μόνον ιιέ·/ρι τοΰ ανθ) μέρου;
τοΰ Μαιιρόλογγου ανήλθεν, όπό'
•9'εν, όπως") έγέι, εΐδε τύν τρ1 ι; ώ¬
ρας άπέγοντα "Αγιον Ήλία, τόν
οποίον ιυο>ρίΐ ώς την ΰψηλοτί'
ραν κορυφήν.
σις της υψηλοτέρας κο'ρυφης .
τα αεν τόν αύστριακόν χάρτην ί-
ψο; 2985 μ. κατά δέ νεωτέρας
καταιιετοήσει; 2917.)
Τόν Απρίλιον τοϋ 2914 6 Ά-
μερικανός Φάρχαρ καΑ ό έξ 'Α-
μερι-ζής "Ελλην Φοα.τρίΙδτ)ς άν'ήλ-
?ον δια λαρίσσης, Ε?,ασ->ωνο; και
Αγ Τριάδο; είς τό ΙΙαληοιιονά-
στηρο (2815 μ.Ί, τό Σκολειό
(2905 ιι.) καί την Σ/.άλα (2Μ61
μ.) /ατελθόντες πάλιν δι' Αγ.
Τοιάδος.
Τόν Ιούλιον τοϋ 1916 ό κ. Ά-
γσιτηιτός, εφέτος ών οξιοΛΐατικιός
τού ιιηχαλ'ΐνού καί σι-νοδενόιμρνος
υπό ενός άγωγιάτου έκ Κατ^ρί-
νης, άνήλθε δι·ά Λεπτοκαιρι α,; ΙΜαί
ΜθΛ'ή; ΚανοΛίων είς τήιν πΕοιο-
χήν Μπι,χτέ; καί Κόκ.κινο Χώμα
καί εκείθεν εί; ιιίαν των οευτε-
ρευουσών κορΐφών, εί; υψος 2625
α. ν ,
Άίτο της έποχής αυτής αί ά-
ναβάσεις 'γίνονται σχ'χνότεραΑ.
Έκτός τοϋ Μποασσονα, ό όϋτοϊος,
συνοΰενόμ'ίΛΌς ύπύ "Αγνλων καί
'Ε/Ρχτών, κατεσ/ήναΜεν επι μίαν
Ι έβδοιιϋδα είς μίαν άπό τάς ύψη-
I
λοτέρα- -/ορΐ'φάς καί ε/α6εν ωραί¬
ας φιοτογραφ-ίε;, τό 1920 άνήλ-
θθν καί "Έ/Ληνες άΗιθΜ-ΐατυ^οί το-
πογράφθΐ, οί όποίοι εσημείωσαν
διαφόρους ίΐίσει; είς ν»>ος 290ό μ.
Τόν Μάϊον τοΰ 1922 μικρ« ό-
μάξ" άθηΛ'σική, άπηρτιίοιιένη άπό
τού; κ.κ. "Ατσλευ' τή; αγγλικη;
πρεσβείας, Λε'ΐέστιαν καί Λε)6ί.δην,
άξιαχιατικοί'ς τοϋ ναυτικοϋ, Γεο>ρ-
γανασν καί Σκ. Ζερ6όν. ΊαΐΓρόν,
άνή?θον είς τόν "Ολνμπον ^ι' ,Α-
ναλήψτχος, Καρυας, Μπηχτές, κα/
άΆ'έβησαν μέχρι τής νορνφής "Αγ.
"Αντώνιος ή Καλόγηι,ος (2701
α ) Έ/εΐθεν οί μέν Λβδίδης νοαί
Γεωρναντάς, όλισθήσαντες επί χι-
&Χύν κσί τραυι.ιαΐτιοίθέντες, ωδη¬
γήθησαν δι' Άν. Διονατσίου είς
Λιτόχωρον. οί δέ λοιποί ιεπανητλ-
•θον δι' Αγ. Τριάδος άφοΰ
Ή ΠριγκΙτισσα Μαρία Ζοζέ,
τοΰ Βελγίου, καί ό μνηστι)θ της, διδάδοχος θΰαβέρτος, τής Ίΐαλάας.
Τόν Όν.πόΐβριον τοΰ 1862 ό
Γεραανός γεωγράφος Βύρτ άνήλ-
θε δι' 'Βλνασοώνος καί Κοκ-κινό-
π),ου. "Εκείθεν διά Μπάρας, παρα-
--;ά|.ίπτων τό Σκολειό '-όιι τα Κτέ-
νια, ε'φθαο1 διά τού Ζωναριοϋ είς
τόν 'λγ. Ήλίαν (?7^7 μ."> Έυ±
αντελήφθη ότι ^έν εί.·ρί·Γ/ετο ύ',
την υψηλοτέραν κορυφήν. Επι-
στρέ<ρει διά Μπάρας, χωρίς νά έ* πιχϊΐρήστ· την οΛΌ^θν εί; Μΰτιν.α ναί, διά τού Πριονιοϋ, κατύργεται είς τόν "Αγιον Λιοννσιον. Έπατ/ολουθεΐ μαν.ρά σειρά άπο- πειρών, ε/ αέοους £ένα>ν πχΐντοτί.
Τόν Ανγοιστον τού 1865 ό "Αγ-
γλος Τό.ερ έφθασε μέχρι Αγ.
Ή>,ία (2787 ιι.) Μετ'ά δένα ετη
δ Γεριιανός Γέροτνρρ ανηιλθεν επί
της κοραής Αγ. Ήλία.
Τό <ρε>ινόποχ>ον τοϋ 1904 έιτεχβί-
ρησεν άνεπιτυχώς άντίβασιν καί ό
Σέρβος γεωλόγος Σί'βιτς διά Κα-
τετίνΓ,ς -/αί Κοκ/ινόπλου, ά/Λά δέν
νσπόρθΛΰσε νά προχίορήστ» πιεραν
το-ϋ Αγ. Διονυσίου.
Ι Ό Ιρν"ΐ«·νός μηχανι/ίκ; Ρίχτερ,
τον Μάϊον τοϋ 1909, διά της ουν-
ν, όδοϋ Λιτοχώρου—Αγ. Λι-
'ίου άνηλθιε την νοιλάδα τοΰ
^γ. .^,ί λ,α τίϊ- Μπάοας διέ-
ονχΌίου άνήλθΐε τη
Βνθού ναί διά τή; Μπάρα; διέ
Ολ αλθώ
(2815 μ.) Εκείθεν κατήλθίν είς
τόν Κάτω ' ΟΛνυπον. Εις τα; νεν-
τρικά; νψτ|λάς; κορι»φά; δέν ίπε-
γείρησε νά ανέλθη λόγω των πολ-
λών χιόνιον.
Τόν ΔΙάίον τοϋ 1910, ό Ρίχτερ,
διά ΚατεΓίνης ναί Κοτχκινότλου,
διασχίίει τόν "Ολνυπον άντιθϊτω;.
Άνέΐρτ; ται ί-'ις την κορυφήν Κα-
ϊο ι νχιτέρχεται διά Ποιο
Άνέρτ; ται ίις τη ρφή
φϊνεϊο και νχιτέρχεται διά Ποιο-
νίου εί; Λιτόχωοο.
Κατόπιν των δΐ'θ αυτών άποτν-
χιών, ό Ρίχτερ, τόν Μάϊον τοϋ
1911, συνοοϊυόμενος ικ>νον άπό
Τονρί/ΟΜ; χωροφύλαν.ας, ςπι-
ρεΤ και τρίτην σνά&ασιν, πάλιν
Κόλ Άέα εις
κυ¬
θον δι Αγ. Τριάδος άφοΰ προ
τρΌΐηιενο>; ό κ. Λειιεοτιχας ιιόνος
ίπ'.-χηρησε λό ανέλθη είς τό Σκο-
?ό άλά λό λλώ ό
?ειό, άλά λόγίο των πολλών χιονων
τίαί έίλείι|>"ω; χρόνου ήνα^,/νϋάσθη
ά επιστρέψη.
Τέλο; τόν Σεπτέμβριον τοϋ
1927 έγινεν ή ννωστή ιιεγάλη £κ-
δρο·μή τοϋ "Ολύμπου, διά την ο¬
ποίαν ήοχολήθη καί ό εύρωπαϊκός
τί·πος
χειρεΤ και τρίτην σν,
διά Κοκκινόαλου. Άνέρχεται εις
την κορυφήν Φλάμπουρο. (2121
α.), αλλά ν.ατά την κάθυδον, συλ-
λαιι*6ιίνεται παρά σιιιΐ|ΐορίαι; λη.-
ί '
στών, είς χείρα; των οποίων ε
νεν επί τρίμτινον, έλενυ'ερωθιε-ί;
όποΐα κατέβαλον ή
βέρνησις.
Καί φθανοιχεν είς την ■υπό τοΰ
έλλΐ]νι·/.οϋ στρατοΰ απελευθέρωσιν
τής Μακίδονίας καί οτνεπιος -/αί
τού Όλνμπου. Άπό τοϋ 1912 άρ-
χίζ ι νά ιίΙ/δη)ώνεται ναί τό έ.^η-
νικόν ένδιαφ+'οον διά την κατά/.τ»]-
οιν τοΰ ΌλνμΛου.
Τόν Α·ίηΌΐ·στον τοϋ 1913, οί
δύο γνΐ->στοί φιΗ^-ληνες Έλ&τοί,
ό Φρειδεοΐκο; Μποαισσονά "/.αί ό
Δανιήλ Μπομποβύ, άνήλΰον επί
τέλους είς τ'ρν ΰι|ί(ττην κορτφήν
τοϋ Όλύιιπου. Συνοχιεύοντο, άπό
τό Λιτόχωρον, άπό ενα χωροφύ-
)ιοΐ/α καί τόν κυνηγόν Χρήστον
Κάί/αλον ώς 6δη-ι'όν. Δι' 'Αγ. Δι¬
ονυσίου καί Πί-τρόστοουγκιας ά-
νέιρχονται νατ' αρχάς είς τόν "Αγ.
'Ηλύαν (2787 ιι.) καί διά της Κα-
}ΰβ«ς κιολ Πριονιοϋ έπανέρχονται
εις τόν "Αγ. Διονύσιον. Την έποιιέ-
νην άνεΓρονται έκ Λ'έου, αλλά λόγ(ο
κα/οκαιρίας διανυκτερεύοΐ'ν εί;
II
ριόνι. Την με^Λπομένην νία άνά
δασι; καί -,ιατ' αύτην, διά πρωτητ
Ετσι ιιετά τόσας χιλιά&α'ς ?τη,
ό λευκος Όλιηυπος παρεδόθη είς
τσΰς βεβήλους θνητούς. Ή κατοι-
κία των θείον δέν εΐν: πλέον άπρό-
σιτη είς δσους διαθέτουν νερά πό-
δια. Ποίος ξεΰρει; Μέ την π·οόο-
δον τοΰ συγχρόνου πολιτισαοΰ, ϊ-
σως νά έγνί.αττασταιΐή -/άποτε είς
τόν ■θοόνον τοϋ Λιός -/«ί -/ανένα
ναάνσιγν.... ΑΛΠΙΝΙΣΤΗΣ
ΕΥΘΥΜΑ
ρ
ήλ&ες χάλιν έ?ώ
έ λ
γρυ,
ειχες κλέ-
ά
ήλ&ες χάλιν έ?ώ έΐϊ«ή εχς
ιΐ/ΐΐ ένα ·χαλτο, ·καί τώρα -κχριχκιά-
;εσα·. για
αυτήν αιτίαν;
ε τ?ό&$?ζ, ηταν με-
ι, αρώτο ταλτο, και
δέν μ-τορ&όσε νά 7,ραττ;7η
τε.ο άχο ·τρίι· γφρ.^
* * *
Κρ /γρ ήλτ>α ν ά μοϋ
δώα'ετε μίαν συμβουλήν...
—Όοίστε -/.ΰρίέ νιο, σας άκύύο..
—Χρεωστεί είς δλον τον κόσμον,
και μέ 6»τατνίζει ή φ«ροντίδα τί νά
ί
ν«εν επι τοιμτινυν, ιΛΕΐ·υΐ(.«"υκ.ι., ι <λ"«, "■ιι <; ι .> ,
κατόπιν διά γενναίων λυτοων, τα φοράν, Ιπττνγχανίται η κατακτιΓ νειστ» β»
Απ ν' άφ-τρτος την
φροντίδα αύτην νά την εχοον οί 5«-
ΙίίϋδΤΗλΤΕΟ
Ί
ΝΚΛΥ ΥΟΗΚ, ΚΥΡΙΚΗ, 2Β ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ, 1028.
Αΰου^τ ·2ΐ., ΐ'>28.— γοΐ,. λΐν. λο
8Ε0ΤΙΟΝ Τνθ
ΕΤΟΣ ΔΕΚΑΤΟΝ" ΤΕΤΑΡΤΟΝ.— Άριθμδς~487
ΤΑ ΘΑΥΜΑΤΑ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΦΥΣΕΩΣ
ΕΙΣ ΤΟΝ ΟΛΥΜΠΟΝ, ΤΗΝ ΚΑΤΟΙΚΙΑΝ ΤΩΝ ΘΕΟΝ
Ό "Ολνμςπκ, ό άόοαΐος, ό λευ-|
νοζ ό άτοό'σιτοο, ό μεγαλοπορπης
υλυωτος", εί; τα; κορυφοί- τοϋ ό-
τοίου «Τχαν στήιτει την ρωμαντι-
ζιν κατοικίαν των οί παλαιρί ·βκ·
οί των 'Ελλήνων, κατεκτήί)·»» Ό
π ,βρειιέτης Ζεύς δέν ευρίσκεται
π/εον ίκ?ϊ διά νά κατακεραυνώσιι
τοίς ι6»6ήλονς, οί όποίοι καχατ.Λ.-
τοΓν τα οί'/όπε'δά τού. ^ ^
Πέρυσι μία ομάς ξένων και
Έ/λί,νων (Ίλτινιστών επρχείρ-ηθ:
την ή. ωΐκήν ανοΰον πρό; τόν «Κρό¬
τον τοΰ Διός»1 την υψηλοτέραν κο-
οΐ'φήν τοϋ "Ολύμπου. Κ αί έφθα¬
σεν α'ισίω:. Πρέτει μ,άλιστα νά
ί-ΐΛ'ΟνμίσΌ'μεν ότι "Ελλην-; χ^ζο^ν
οί πρότο πού έγκατεοτάθηοαν δι"
ολίγα λεπτά εις τόν τραχύτατον.
αγοιον /αί άπρόοιτον «θρόνον τοϋ
Λιος"> Οί /."'. Δεμέστιχα;, άι,.χη-
"ό; τη.- τποοραχίου αμύνης, Θ:-
ώωο'ΐνης, καθηγητάς. Άποστολό-
πουλος, μέ?ος τοΰ όδοιπορικοϋ ουν-
ιδί-'σιιου Αθηνών, κ αί Μεγΐτηοοικο-
νόιιου μ;'λος των «Νέων τοϋ Βύ-
ο(' νος»
Εφέτος τι άπΟΛηρα έπανιαλαιμ-
οάνεται άτό ελληνικήν καθαρώς ό-
ιιάαα Χ9ές ακριβώς τα αέλη τού
«,Οοτΐοαπκοΰ Συνδέσιιου Αθη¬
νών» ανεχώρησαν διά τόν "Ολυμ-
πον, ιιέ ποό>νραπα νά άν^λθοιν
ΐ'-=/οι των κορνφών Μύτινα ή
ΠιαΌρον, 2>/0ΐ}ν-ιο, Θοόνος τοϋ
Διός, καί Προφήτη Ήλία. Είς
τΐ|Λ' ωραίαν >έ,/δ(;ομήν ά-ντιτροι.υ-
τΓΐΐΓαι έπίσης καί ό «Όρειοατικος
Ιήδεσμος» Πατρών -/αΐ>3"ώ; 7αί ό
«Όιδοιπο-ρΐΛΟς; Σι'η"ίιεσμο&> Λαρίσ¬
ση;.
Έτσι /οιπόν διά δευτέραν φθ
ράν οί σί'γχρονοι "Ελλην*; «πΌ«ρα-
σιΐουν νά νατακτήσουν την κατοι-
•/ίαν των θϊών, δϊτου εχοι.·ν έγ/-α-
ταστοουή μονίμως τα χιόνια, οί πά-
γοι και οί αγριοι ανρμοι.
ΞέΌΐ έπΕγείρησαν νατά διαφό-
ρον; πρ-νιόδους νά φθάσουν μέχρ
των ?ενΪΛ' κορυφών, ναί οί π«
Η ΕΦΕΤΕΙΝΗ ΕΚΔΡΟ3Ϊ1Η ΤΟΥ "ΟΡΕΙΒΑΤΙΚΟΥ ΣΥΝΔΕΣΜΟΥ".-- ΠΟΣΑΙ ΑΝΑΒΑΣΕΙΣ ΕΠ-
ΕΧΕΙΡΗΟΗΣΑΝ ΕΩΣ ΤΉΡΑ.- ΑΠΟ ΤΟΥ 1780 ΜΕΧΡΙ ΤΟΥ 1928— ΟΙ ΠΡΩ$ΤΟΙ
ΕΛΛΗΝΕΣ ΑΛΠΙΝΙΣΤΑΙ— ΠΩΣ ΚΑΤΕΚΤΗθΗ Ο ΘΡΟΝΟΣ ΤΟΥ ΔΙΟΣ.
των ?ενΪΛ' κορυφών, ναί οί π«-
/αιότ* ιοαι άναβάσρι; τού Όλύμπου
ά-τοτελοϋν ολόκληρον ίστορίαιν...
Ό ποώτος πού άναφέρ'Γται ώ;
ίτι/ειοήισας νά άΛ'αβτ) τόι "ΟΚιιι-
πον είνε ό Σονίνι, άξιωματι·/ό; τοϋ
γσΐλι/οί ναυτι-/οΰ. Τόν Ιούλιον
τού 1780 ο,νε^ώρηοΡν άττο την Κα
τερίναν κσί διά τοΰ Ά'γΐου ^ιο
ί
------- ήρχισε την ά'νοδον πρ·ό;
τό ιιεγσλσπρ·επέ; βουνό. -/ατορθχί)-
σας νά φί&άση είς μίαν κορυφήν,
ό'χι διιως άπό τάς ύΐ|'ηλοτέρίθς, διό¬
τι ό Ίδιο; πϊριέγραψε κατόπιν ότι
«άπό την -θέσιν πού ίΐ&ρίσκρτο ε-
βλεπΐε κορνφ-ά; πού ήσαν σκεπαομέ-
ναι άπό χιόνια καί πάγοΐ'ς. "Ενός
αλλος ξένος, ό "Αγγ?ο; διπλωμά-
ττς Άούοχαρτ, ανήλθεν είς τύν
"Ολυηπον τόν Ιούλιον τοϋ 1330
διά Ροΐψάνη; -/.αί Άγίος Τριά-
δο;, άπό τή,ν περιγραφήν τού δ¬
ιιως δέν άποδεικνύεται ιιέχρι ποι-
ου σηιιρίον έφθασε. Πιθανώτατα
είς κάποιαν άπο τάς κορυψ-άς ανα¬
τολικώς τοϋ Σκολειοΰ περί τα
2100 μ,-'τρα.
Τό φθινόπωρον τοΰ 1855 υ
Γάλλος ΊΕΐέ διά των Τεαΐπών κα»
τοϋ Κάτο> Όλύμποι, κατελη&ιν είς
την ιιονήν Άγιον Διονυσίου καί
έκ,εϊθ-εν διά τής κοιλάδος τ-οΕ
Μανρόλογγου ανήλθεν ·ίη'>ηλότε-
ρον. Έκ τ~ϊ> περιγραφάς τού έ-
&(ίγεταΊ ότι δέν έφθασεν είς καμ¬
μίαν έ·/ των ΰψηλών χορυφ'ΤΛ' ·κκΐι
ότι μόνον ιιέ·/ρι τοΰ ανθ) μέρου;
τοΰ Μαιιρόλογγου ανήλθεν, όπό'
•9'εν, όπως") έγέι, εΐδε τύν τρ1 ι; ώ¬
ρας άπέγοντα "Αγιον Ήλία, τόν
οποίον ιυο>ρίΐ ώς την ΰψηλοτί'
ραν κορυφήν.
σις της υψηλοτέρας κο'ρυφης .
τα αεν τόν αύστριακόν χάρτην ί-
ψο; 2985 μ. κατά δέ νεωτέρας
καταιιετοήσει; 2917.)
Τόν Απρίλιον τοϋ 2914 6 Ά-
μερικανός Φάρχαρ καΑ ό έξ 'Α-
μερι-ζής "Ελλην Φοα.τρίΙδτ)ς άν'ήλ-
?ον δια λαρίσσης, Ε?,ασ->ωνο; και
Αγ Τριάδο; είς τό ΙΙαληοιιονά-
στηρο (2815 μ.Ί, τό Σκολειό
(2905 ιι.) καί την Σ/.άλα (2Μ61
μ.) /ατελθόντες πάλιν δι' Αγ.
Τοιάδος.
Τόν Ιούλιον τοϋ 1916 ό κ. Ά-
γσιτηιτός, εφέτος ών οξιοΛΐατικιός
τού ιιηχαλ'ΐνού καί σι-νοδενόιμρνος
υπό ενός άγωγιάτου έκ Κατ^ρί-
νης, άνήλθε δι·ά Λεπτοκαιρι α,; ΙΜαί
ΜθΛ'ή; ΚανοΛίων είς τήιν πΕοιο-
χήν Μπι,χτέ; καί Κόκ.κινο Χώμα
καί εκείθεν εί; ιιίαν των οευτε-
ρευουσών κορΐφών, εί; υψος 2625
α. ν ,
Άίτο της έποχής αυτής αί ά-
ναβάσεις 'γίνονται σχ'χνότεραΑ.
Έκτός τοϋ Μποασσονα, ό όϋτοϊος,
συνοΰενόμ'ίΛΌς ύπύ "Αγνλων καί
'Ε/Ρχτών, κατεσ/ήναΜεν επι μίαν
Ι έβδοιιϋδα είς μίαν άπό τάς ύψη-
I
λοτέρα- -/ορΐ'φάς καί ε/α6εν ωραί¬
ας φιοτογραφ-ίε;, τό 1920 άνήλ-
θθν καί "Έ/Ληνες άΗιθΜ-ΐατυ^οί το-
πογράφθΐ, οί όποίοι εσημείωσαν
διαφόρους ίΐίσει; είς ν»>ος 290ό μ.
Τόν Μάϊον τοΰ 1922 μικρ« ό-
μάξ" άθηΛ'σική, άπηρτιίοιιένη άπό
τού; κ.κ. "Ατσλευ' τή; αγγλικη;
πρεσβείας, Λε'ΐέστιαν καί Λε)6ί.δην,
άξιαχιατικοί'ς τοϋ ναυτικοϋ, Γεο>ρ-
γανασν καί Σκ. Ζερ6όν. ΊαΐΓρόν,
άνή?θον είς τόν "Ολνμπον ^ι' ,Α-
ναλήψτχος, Καρυας, Μπηχτές, κα/
άΆ'έβησαν μέχρι τής νορνφής "Αγ.
"Αντώνιος ή Καλόγηι,ος (2701
α ) Έ/εΐθεν οί μέν Λβδίδης νοαί
Γεωρναντάς, όλισθήσαντες επί χι-
&Χύν κσί τραυι.ιαΐτιοίθέντες, ωδη¬
γήθησαν δι' Άν. Διονατσίου είς
Λιτόχωρον. οί δέ λοιποί ιεπανητλ-
•θον δι' Αγ. Τριάδος άφοΰ
Ή ΠριγκΙτισσα Μαρία Ζοζέ,
τοΰ Βελγίου, καί ό μνηστι)θ της, διδάδοχος θΰαβέρτος, τής Ίΐαλάας.
Τόν Όν.πόΐβριον τοΰ 1862 ό
Γεραανός γεωγράφος Βύρτ άνήλ-
θε δι' 'Βλνασοώνος καί Κοκ-κινό-
π),ου. "Εκείθεν διά Μπάρας, παρα-
--;ά|.ίπτων τό Σκολειό '-όιι τα Κτέ-
νια, ε'φθαο1 διά τού Ζωναριοϋ είς
τόν 'λγ. Ήλίαν (?7^7 μ."> Έυ±
αντελήφθη ότι ^έν εί.·ρί·Γ/ετο ύ',
την υψηλοτέραν κορυφήν. Επι-
στρέ<ρει διά Μπάρας, χωρίς νά έ* πιχϊΐρήστ· την οΛΌ^θν εί; Μΰτιν.α ναί, διά τού Πριονιοϋ, κατύργεται είς τόν "Αγιον Λιοννσιον. Έπατ/ολουθεΐ μαν.ρά σειρά άπο- πειρών, ε/ αέοους £ένα>ν πχΐντοτί.
Τόν Ανγοιστον τού 1865 ό "Αγ-
γλος Τό.ερ έφθασε μέχρι Αγ.
Ή>,ία (2787 ιι.) Μετ'ά δένα ετη
δ Γεριιανός Γέροτνρρ ανηιλθεν επί
της κοραής Αγ. Ήλία.
Τό <ρε>ινόποχ>ον τοϋ 1904 έιτεχβί-
ρησεν άνεπιτυχώς άντίβασιν καί ό
Σέρβος γεωλόγος Σί'βιτς διά Κα-
τετίνΓ,ς -/αί Κοκ/ινόπλου, ά/Λά δέν
νσπόρθΛΰσε νά προχίορήστ» πιεραν
το-ϋ Αγ. Διονυσίου.
Ι Ό Ιρν"ΐ«·νός μηχανι/ίκ; Ρίχτερ,
τον Μάϊον τοϋ 1909, διά της ουν-
ν, όδοϋ Λιτοχώρου—Αγ. Λι-
'ίου άνηλθιε την νοιλάδα τοΰ
^γ. .^,ί λ,α τίϊ- Μπάοας διέ-
ονχΌίου άνήλθΐε τη
Βνθού ναί διά τή; Μπάρα; διέ
Ολ αλθώ
(2815 μ.) Εκείθεν κατήλθίν είς
τόν Κάτω ' ΟΛνυπον. Εις τα; νεν-
τρικά; νψτ|λάς; κορι»φά; δέν ίπε-
γείρησε νά ανέλθη λόγω των πολ-
λών χιόνιον.
Τόν ΔΙάίον τοϋ 1910, ό Ρίχτερ,
διά ΚατεΓίνης ναί Κοτχκινότλου,
διασχίίει τόν "Ολνυπον άντιθϊτω;.
Άνέΐρτ; ται ί-'ις την κορυφήν Κα-
ϊο ι νχιτέρχεται διά Ποιο
Άνέρτ; ται ίις τη ρφή
φϊνεϊο και νχιτέρχεται διά Ποιο-
νίου εί; Λιτόχωοο.
Κατόπιν των δΐ'θ αυτών άποτν-
χιών, ό Ρίχτερ, τόν Μάϊον τοϋ
1911, συνοοϊυόμενος ικ>νον άπό
Τονρί/ΟΜ; χωροφύλαν.ας, ςπι-
ρεΤ και τρίτην σνά&ασιν, πάλιν
Κόλ Άέα εις
κυ¬
θον δι Αγ. Τριάδος άφοΰ προ
τρΌΐηιενο>; ό κ. Λειιεοτιχας ιιόνος
ίπ'.-χηρησε λό ανέλθη είς τό Σκο-
?ό άλά λό λλώ ό
?ειό, άλά λόγίο των πολλών χιονων
τίαί έίλείι|>"ω; χρόνου ήνα^,/νϋάσθη
ά επιστρέψη.
Τέλο; τόν Σεπτέμβριον τοϋ
1927 έγινεν ή ννωστή ιιεγάλη £κ-
δρο·μή τοϋ "Ολύμπου, διά την ο¬
ποίαν ήοχολήθη καί ό εύρωπαϊκός
τί·πος
χειρεΤ και τρίτην σν,
διά Κοκκινόαλου. Άνέρχεται εις
την κορυφήν Φλάμπουρο. (2121
α.), αλλά ν.ατά την κάθυδον, συλ-
λαιι*6ιίνεται παρά σιιιΐ|ΐορίαι; λη.-
ί '
στών, είς χείρα; των οποίων ε
νεν επί τρίμτινον, έλενυ'ερωθιε-ί;
όποΐα κατέβαλον ή
βέρνησις.
Καί φθανοιχεν είς την ■υπό τοΰ
έλλΐ]νι·/.οϋ στρατοΰ απελευθέρωσιν
τής Μακίδονίας καί οτνεπιος -/αί
τού Όλνμπου. Άπό τοϋ 1912 άρ-
χίζ ι νά ιίΙ/δη)ώνεται ναί τό έ.^η-
νικόν ένδιαφ+'οον διά την κατά/.τ»]-
οιν τοΰ ΌλνμΛου.
Τόν Α·ίηΌΐ·στον τοϋ 1913, οί
δύο γνΐ->στοί φιΗ^-ληνες Έλ&τοί,
ό Φρειδεοΐκο; Μποαισσονά "/.αί ό
Δανιήλ Μπομποβύ, άνήλΰον επί
τέλους είς τ'ρν ΰι|ί(ττην κορτφήν
τοϋ Όλύιιπου. Συνοχιεύοντο, άπό
τό Λιτόχωρον, άπό ενα χωροφύ-
)ιοΐ/α καί τόν κυνηγόν Χρήστον
Κάί/αλον ώς 6δη-ι'όν. Δι' 'Αγ. Δι¬
ονυσίου καί Πί-τρόστοουγκιας ά-
νέιρχονται νατ' αρχάς είς τόν "Αγ.
'Ηλύαν (2787 ιι.) καί διά της Κα-
}ΰβ«ς κιολ Πριονιοϋ έπανέρχονται
εις τόν "Αγ. Διονύσιον. Την έποιιέ-
νην άνεΓρονται έκ Λ'έου, αλλά λόγ(ο
κα/οκαιρίας διανυκτερεύοΐ'ν εί;
II
ριόνι. Την με^Λπομένην νία άνά
δασι; καί -,ιατ' αύτην, διά πρωτητ
Ετσι ιιετά τόσας χιλιά&α'ς ?τη,
ό λευκος Όλιηυπος παρεδόθη είς
τσΰς βεβήλους θνητούς. Ή κατοι-
κία των θείον δέν εΐν: πλέον άπρό-
σιτη είς δσους διαθέτουν νερά πό-
δια. Ποίος ξεΰρει; Μέ την π·οόο-
δον τοΰ συγχρόνου πολιτισαοΰ, ϊ-
σως νά έγνί.αττασταιΐή -/άποτε είς
τόν ■θοόνον τοϋ Λιός -/«ί -/ανένα
ναάνσιγν.... ΑΛΠΙΝΙΣΤΗΣ
ΕΥΘΥΜΑ
ρ
ήλ&ες χάλιν έ?ώ
έ λ
γρυ,
ειχες κλέ-
ά
ήλ&ες χάλιν έ?ώ έΐϊ«ή εχς
ιΐ/ΐΐ ένα ·χαλτο, ·καί τώρα -κχριχκιά-
;εσα·. για
αυτήν αιτίαν;
ε τ?ό&$?ζ, ηταν με-
ι, αρώτο ταλτο, και
δέν μ-τορ&όσε νά 7,ραττ;7η
τε.ο άχο ·τρίι· γφρ.^
* * *
Κρ /γρ ήλτ>α ν ά μοϋ
δώα'ετε μίαν συμβουλήν...
—Όοίστε -/.ΰρίέ νιο, σας άκύύο..
—Χρεωστεί είς δλον τον κόσμον,
και μέ 6»τατνίζει ή φ«ροντίδα τί νά
ί
ν«εν επι τοιμτινυν, ιΛΕΐ·υΐ(.«"υκ.ι., ι <λ"«, "■ιι <; ι .> ,
κατόπιν διά γενναίων λυτοων, τα φοράν, Ιπττνγχανίται η κατακτιΓ νειστ» β»
Απ ν' άφ-τρτος την
φροντίδα αύτην νά την εχοον οί 5«-
ΟΙ ΜΕΓΑΛΟΙ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΑΙ
ο
ΟΠΟΙΟΣ ΤΑΛίνϊΑ
Ο ΤΑΛΙτΙΑ ΟΔΟΝΤΟΪΑΤΡΟΣ!... ΤΟ ΝΤΕΙΪΙΠΟΥΤΟ ΤΟΥ ΣΤΟ ΘΕΑΤΡΌ— Ο ΓΑΙτΙΟΣ: ΤΟΥ.- ΤΟ
ΠΕΡΙΦΗΜΟ ΣΑΛΟΝΙ ΤΗΣ ΚΑΣ ΤΑΛΜΑ ΤΗΣ Α'—Η ΦΙΛΙΑ ΤΟΥ ΜΕ ΤΟΝ ΝΑΠΟ-
Ό Φραγκΐυκος—Ιωσηφ Ταλ¬
μά, γεννηθηικε στό Παρ'σι στίς 15
Ίανουαρίου 1763. Ό χατέρας τοο·
είτανε χειροΰργος-όδοντοιατρος κα'ι,
•/ατά την συνήθει* τ?? έ-οτοχτ,ΐ,
εχρεχε κι' ό γοιός ν' άχολο^ίίή-Γ
τό έχάγγελα.α τοΰ χατρές. Εύτ·οχώ-
γι' αυτόν οί σδοντοιατρι/.ές τοο σχο*
δές δέν τόν €αότό3Ίζαν *' άιχΰλο·οΌή
καί τή φυσική τοο κλίσι σνχνάζΐν-
. τας στά 6έατρα.
"Οταν έτίλείωσί τής ~το.6ές τού,
. άνοιξε Ινα άδοντοιατρικέ έργασ-ι,ή-
ριο στο Παρίσι καί ές^σκοόσε τό
έπάγνελιχά τού, ΐχωρίς μεγάλο :ν-
Οοικτιασ'.κι άλλ<~ιστε, γιατί πολλαί χελατες τ;-ο πιχραχονιουνταν ότι ο . γιατρός τοος άπηγγελε τραγ«οιών, άντί νά φροντίζη να χ- . ποκοιμίζη τούς χόνοος ;ων. ΤΗταν είκολο νά χαταλάότ; κανείς άχό τό¬ τε δτι ό νέαρος Ταλμά δέν ηταν . ΐδρΌωρισμένος γι' αύτό τό έπάγγελ- μα γιά τό όχοϊο τόση λίγη κλίση . είχε. Τό ΤΓίεράττσε. λοιπέν κι' ά»};:· σε να χαρα/ολο^Οή τα μαθήματα τής Σχολής Άπαγγελι'ο'ς τοΰ Γ7λ- λικοΰ θίά-ζζο^. Τίλΐς στά 1787 ντεμπουτάρ:σε στή σκηντ τοΰ θεί'- τρ-ου αύτοΰ. Παρ' δλο το ταλεννο τα>, είνε
χροφανές, ότι ·0·ά φι>τοίί·>οΰσε ώς ά'-
σϊϊΛθς ηθοχοιός, δχως καί τότοι ά'λ-
λοι, αν δέν ε;χε την έ',ι/.πνε'οση νά έ^.-
.■'.ύση την προσέχη τοό αοινοΰ αί *)·Λ
μ,εταρρϋΐδμιση στό ντύσιμο των ήθο-
χοιών.
Έχείνη την έχοχή έπαιζον τίς
άιρχχίες —'τγοιδίϊ-ς οί οποίες ήτα^
τής μό3ας μέ ροΰχα οτ<-χρ&να. 'Π Γαλμ,ά κατεννόησε π,ίύτος αύτο τό νελοΐο -αι' Ινα ·'ί?άιι χοο εχαιζε στό; «Βροΰτο» τοδ ΒολταίρθΌ, μπτκί στή ο-κηνή φορώντας Ρωι.λαϊκή τή- δεννο. Αύτη ή «πανάσττση έγιν* ευχαρίστως δεικτη άπο τό κοινόν, το οποίον αρχισε νά νατατ.λίζιτ; κα- θε £ρ<ίι3υ το Γαλλικό &ίατρ<3 γιά νά δή τό Βροΰτο τό Ρωμαίο. Ένθαρ'ρανΰείς ό Ταλ σ' αύτη την χρωτη τού ϊζ:- (ία. Έτροχοχοίητε ριζικά τό χαί- ξΐίΛθ των ήιΟοποι·ών ι/.αί κατηργησε τή μονότονί) άπαγγελία ποΰ ήταν τότε τί'ς μόδας. "Βχαιζε μέ ο-'τ:- κότητα καί χάθος. Ο! <:ε.οπζΙ εμέ ναν στην άίνή ^άχω.; εκχληκτοι, Βτπο τις καινοτθζ-αες τοο, μα σιγα- σιγά έσ'^ήιθισαν. Μόλις έςερράγη ή Γαλλική Έ- ίδεες καί -τίς άντιλήψεις της. 'Λ- τχίίλεπε, οχως σ αυτή χερισσότερο μ.ι.α Γ/αλλιτεχνΐκή άναγέννησι πα- ρά μιά κοινίον./.ή άνα-ρροπή. Γι' αύ- ■"3ν ήτα'; μοναιδικ·!} εύ/-αι.;ία ν' άνε- 6άση τ" άρχαία εργα επί της νής μ,ά οί «ννάδελφοί τρο, θελοντας να ί>χ;,ραΓχΐ5'3οΰν τα καΌ(ερ·ωμέν:
κατώρθΌί-σαν καί τόν εθεσαν ίίττό ί>
^ά, ίέν ά;-
ώ έ
ΑΕΟΝΤΑ.- Ο 9ΑΝΑΤ0Σ ΤΟΥ.
ρϊζε άλλωστε.
Οί έιτιτυχίες τού ό"έν έόμ.χ62ισαν
τον' Τάλ(.·.ά νά παντρ&φτ·() στό 1790,
(ϋά χολύ ώ./.ορ<ρη /αί -ολύ χλουσ'α γοναϊκα, την Δ)ίδα Ίουλία Κα.-ύ. Ή %. Τα)^ά δέν εδίστασε νά 3τμ!- ο^ργηση ενα σαλόνι μέσα σ'οιντη την τραΐΑρή •^ερίο'Βο χγΪ> /ανείς 5έ
έτθλ^οϋ^ε ν' ανοίξη το σχίτι το·.
'Ε7.αθ:·ντουσι?Λ' α' Ινα χαριτωμέν
μέγαρο τής ό3οΰ Σιτ^τεςέν, τό ότοίο
μετά -/Λμχθίτα χρόνία εγινε "-/ατ
■/.·ια τοΰ Βονο--·άρτη. Σ' &·ύτό τό <ττ.'- τι, Τ3 όκ"5ίΰν ό Ταλ;;.ά μετέβαλε (τέ μθ-σεϊο σονώΐοντι/ς άρχαία δ-λα, -*>".«ταγά'ι|ια, Ίνίι/ά δέλτ., ή Ίοι>λ?7
ή γ>ναϊ-Λά τοο, ;δ:χετο. ν—ό τό κά-
λυμι.;.α τής τέ^*;ς, τούς χ'.ο οΊαΐχ--
ρετιοωΰς άν6ρώ~3ϋς. Έχηγαιναν £-
κεί ή'δ'ς'ΧΟ'.οί, συγγραφείς, στρατι
τ!"/.οί, τροαοϊ/ιΐάται καί βαϊΐλόφαο-
νες. Ό Ταλμά δέν μετείχε σ' αυ¬
τή την καλλιτεχνοχΛοτ,ιική /.ίνηιτ^;
τοΰ <τχίτ:οΰ καί ενα άνίτχασνια των άχί(.«.νηαονευ';ΐάτω·> τοο '.χς τόν -7-
ρακτίάζει τρώγοντα ι,ιίυσ <τζτ, κο·>
ζί'να μέ την ΰχτφέτριά τού, ένω ή
γοναΐκα το*ο έτ$·ίχετο μ.έσο' στά πολο-
τελή της σαλόνια. Καί δέν είχΐ α-
2 3·» ν' άχκττρίφετ'αι τα γοΰστα α·'ι-
τά της συζύγου τοο, γιατί Ινα δ;ά-
3ι τοΰ 1792 σε μίά άχ' αύτές τίς
■ϊεξιώσεις <πηιέ6η ενχ γεγονος χοο ττζρ' ολίγον νά έχη γι' ούτον χθλΐ έχιχίν'ϊυνες σχινέττείες. Έκεΐνο το 6οάίυ ό η;<ος τής :- ορτής ήτ« δ Ντ·ομΛΌ·ριέ, »οϋ είχ; ΐχ!<ττρ·έψει στέ Παρίσι μετά τή νί¬ κη τθ'ο στο Βαλψώ. Π^ά; τιμήν τοϋ νΐ/ητοΰ ό κ. χ-αί ή κ. Ταλαά ε'>αν
τ^γκεντρώηπ ^ σαλόνι τους την
ό/λβκτότερη κοινωνία. ΤΗταν έκ»:
ό Βε,ργνίώ, ό ΛΙκριανϊ, ό Ροζέρ
λΤτικό, ό στρατηγός Σ-ζνύρ, ό Ζ.
Σενιέ, ό Ν-τιγ>καζόν, ό χορει;τής
Ντοστρίς. Έ^^να ενας θόρυ'ίος
■/.άτω ανήγγειλε την αφιξ·.ν έ'»ός
άνθρώχΜ χθο φορΌΟσε στό κεφάλι
το·ο Ινα ά/νά6αρτο 7-όκχινο σνΛϋγθ.
Ήταν ό τραν.ερός Μ»:ά, ό όχοίος
τήγε ιχ,αί στά'Οτικε μπρός στον Ν'-·
μουριέ καί τοΰ είχεν άχειλητικά:
— Πολίτα, μιά έχιτιροχή των ς-ί-
λων τής έλείΛεείας σκγ/εντρωι9η7·ϊ
στο Γραιφείο τοΰ Πτ>λέ«.ου γ'.ά νά
μάθη τ νέα τού. ΠτΓγαν σχίτ; σου,
μά ίέν κατόρθωσα!"; νά σέ βροΰν χου-
θενά. Δέν χεριμίναμε νά σέ σΌναντή-
σουμε σ' Ινα τ-έτοιο σχίτ', μ·έσα σ' Ι¬
να μάζωμα άντεΐΓαναστατιιχΛ.
Σ' αυτή την χ.ατηγορία ό Ταλμά,
ό ότοίος έίέχετο τοϊ»ς ξίνοος τού <χε άρχαίο "Ελλην:κο ενϊοι.α.α, άχάντη- Τόιτε ή ζωη τοΰ ΤΛμά στο Ταλ- λθ/ο Θ£ατρ·ο αρχιαε νά γίνετ|α: ά^>
ρητη. Τοΰ ήρνοΰντο τούς ρόλοος ττ.ί
είχε δημΐ£»ργήσει,
το1; νά τταίζη κιινούς -/.αί
ρόλονς. Ένα γεγονός πολίι
ήιρθε τότε γιά νά χειροτερέψη. την
κατάστασή τού: Τόν χ/ατηγοροϋσαν
ότι είχε 7Γ>οκαλ&Γ·ι την παρ·άνοτ.η
σύλλτψη των ηθοχοιών τοΰ Έθνι-
Κ,οΰ 'θεάτρθΊ, νΛτηγτφο^τονεν*» επί
φιλθ5ασιλιβ(«|>. Τής κατηγορίας
αυτής τόν άχηλλαξε '.χ'ιλ έ
δης ί»χέρ αύτοΰ έχιστολί; τήις
φΌείτης μετά των άλλων
νος ήΦοποΐΰΰ Δ)ί'δος Κοντά,
σιευθείσα είς τόν «Μηνύτορα».
Μά ό "Τα/^-'ά, άχογοητ&'ομένος
άπ' όλα άύτά, έγκατέλειψε τό Γαλ-
λα/ίό θίατρ-ο καί ίδρυσε τό Ί3θνκό
θΐεατρο στό Πάλαι—Ροοαγιάλ.
επαΐίιζε κατά τό ίιάστημα ττ<ς ρμ ζ ρ Σενιέ, τού Ντισίς ι/αί τοΰ μρ ΤΗταν τότε ή εχοχή χεΐι ξεχετίχ- χψΛ. σάν άνφος όλόκληρο τό ταλέν- τχ> του.'Η Έχ:τ>άσται~ι τόν ύί
ρρ
-—Πολίτα Μαρα, μέ τηη
ερχεσα: στο σχίτι μο·ο νά βρι'-
σης τίς γ^ναίκες μας κα: τίς ά5ελ-
ίέςμας;
—-Δέν μχο^ώ, έχιρόσθεσε έ Ντο-
μοιιριέ, νά ξεκο>ρα5'3ώ ϋττερ' άχο
τούς ΜΟ-οος τοΰ χίλέαοο μεταξΐι των
οίλων μοιι, χωρίς ν' άκο^σω νά τους
βρίζουν.
Ό Μαρα ύψωσε τούς ώμθΌς τοο:
—Αΰτο τό σχίτί, είχε. είνε έστία
άντεχαναστατ-ών.
Μόλις ε;χε αύτέ, βγτίχε εξω χτυ-
χώντας τίς χό·ρτες /' ί7.στομίζ^"'|-
τας τρομ&ρές άχειλές.
Την άλλτ] μιέρα τό γεγον«ς μεγ:·-
λοχοιήτ)ί;ι/£ καί φάνηκε νά χαίρνη
διισάίεστο δρόμο γιά τον Ταλμά.
Ή Λύδια Βάν Γκίλδερ, έκ Χάμμονδ,
Ίνδ., άοιδός τής όπερας, ή όποία εση¬
μείωσεν επιτυχίαν είς την Σκάλαν τοΰ
Μιλάνου, έπέστρε·ψεν είς Αμερικήν | ^
αί θά κάμη την πρώτην έν ΆμεριΧΉ
εμφάνισιν της είς Σαίντ Λουής.
Νοσοκόμοι τοϋ νοσοκομείου Σόρ Ρόντ, τον Μπροϋκλυν, κολυμίκοσαι είς την
δε|αμΐνΐ)ν τοϋ νοσοκομείου.
Οί έ~ταε?ίι?€ς διαλαλοΰσαν; <οΜε- γάλη χ-νωα,οσία άχο·Λαλ'οΐ|^είσα >
νό τοΰ χολίτο'ο Μαρα, τοΰ φίλοο τ-νό
Λαοΰ. Μεγάλη σ·^ριε>»τρ«σις'- Γι-
ρονϊίνων καί άντεχαναο-ταϊών - βίς
την οΐν.ίτ) τοΰ Ταλμά».
Εύτϋχώς^ ιτοΰ ό Ταλμά εΐχε; 3ώ-
σε! άρκετά ίείγιΐΗίτα τοΟ διφΐ^ρα-
τ-χμοΰ τού καί χαρ' δλες τίς ά-ει-
λές τοΰ Μαρα, ή μεγάλ.', συνωαοΐία
τή·ς 65οΰ Σαντερέν δέν είγε άλλες
συν-έχειες γι' αυτόν.
Μετά την έχανάστα-:,», έχί Ύχα-
τείας, ό Ταλμά συνπψδ σχέσε'.ς υ έ
το Βοναχάιρτη. Άιφορμή αυτών των
σχέσεων ητατν αί δίύ
ά ώ
άς εγινε τόν Αύγουστο τό 1808,1'ΐι
Ι Ναχολέων χτιρε μσϊΖ,Ι) στην έ%-
Γτρατεί'α τού τόν Ταλ^ά καί «ν
έδ·5;λε καί χαρέστησε στ?;ν "Έϋ-Φθ-ο-ΐτ
■χ «θάνατο τοΰ (Καίσαρος» ενώπιον
άί 4
γιά την χώλησι τής οικίας τής ό-
δοΰ Σαντερέν άχο τόν Ταλμά στό
ΝίΐΑητή τοΰ Μαρεγζ,ου. Σιγά τιγά
μιά άλητ)ινή φιλία χροερχ^ντι ά-
γ: άμοι·6αίο άλληλοθαρό ά
ρχ^
γ: άμοι·6αίο άλληλοθα'.ρασμό άνε-
ττττχθη μεταξύ τους.Ό Β&νοχάρτης
ϋβ ά έ δ ύ
χη μξ ςρης
ϋοτβτρε. χά-^τοτε μέ δλη τθ'ο τή δύ-
■^αμη τό μέγάλο αύτό τραγωθό, τόν
ό—οΐετ^ έ^όμαζε καί ώς ή^χοιό καί
ώς
ς
Ή
αυτής τή-ς φιλί-
ροαττιρίθΌ 4ακ7ΐλ4ω.
Π ιστδς μιμ.ητης κα'· τοΰ μεγα-
λσο προστάτου "τοα, ό Τ<ζ/<χά, τ~ο με—υράνημα τής Φόξης τού, έ·χή?ϊ διαζύγ10 άτχ, την πρώτη τού γ'οναί- ιχ.αί 'ΤΜτντρ&φτηκε στίς 16 ,Ιο>
κ>α ιζ,αι ·τ5αντρε<ρτηκε στις ι> .^'-'-
νίου 1802 μιά σύντρ<χ?6 τοο τής Γαλλικής Κ<ομωδίας, τή Σαρ'^οτ- τ^ίαι ίιαδέχοντο ή μία την αΛ/.ΐτ,ν Στίς 19 Όκτωδρίοο 1820 ό Ταλμά άπέ·&ανεν άξαΐίρνα. Στήν^ν.η- ίεία τοο, άν πιστεύσου_ο.ε το «^ν" ταγ^ατικέ», παρη-Λθλοο*}ηοε όγί'-,'; τα χιλιάδες )ναος. Μεταξΐ» αοτο« τοΰ χλήτ)ο>ς ήσαν καί οί στρατηγ5:
Έσελμάν %αί Μπλίξ, ο; %. *· "α"
νουέλ, Λαφίτ, ό Καζιμίρ ΥΙ£?'■'-
ό Ροσσινι, ό Χερ«·>βίνι, ό θιε?'™
■/.αί άλλοι.
ΤΑ
Ή
Γκροϋντυ, Γΐστήρ
έλύ6 ί ί
υδίας, ή όποία έκινδύντυσε νά
ί
πνιγϋ ένφ έκολύμ6α είς μίαν δεξαμενήν των Παρισίων. Ό Χάρρυ 'Αρ-
νολδ, έκ Πιττσ6ουλλοί &/. των τίεα-
τών ΐσταντο όρ&ιο; έ-ι τής 63«5.
"Εςαιφνα ένα ιρορτηγόν αύτοκίνί;
τον βαρέως φορτωμένον ένεφανίσθν]
έρχΟΛ€<«ν είς την οδόν ντέ λά Ρεχν μπλίκ μετά μεγάλης ταχύτη-τος. Λόγω το-ΰ έχΐχρατοΰντος οτ/.ότοο; ο όίη-/·ΐς δέν διέι/,ρινεν Ι^τ^ίρα^ τούς θ&2τάς. . Π^ρα-συ-ρθείς ύχό τής κλίσε*>;
τής άδοΰ, δέν ήδονηδη νά σταματήση
ειμή μόνον είς άχό~;ασιν μερίκών
μ«τρων. Άλλ' ήτο πλέον άργά.
Τό ιρορτηγόν έχέχεσεν επί τοΰ χλή
{ίουςκαί έτραομάτισεν βτ^ω τώ;
ε'κοσι Οϊωτών. Άμέσως χαρετχε-
σαν δοή·3εία: καί έσ.οαν δύο νεκροΐ;
%αί ' ί
^ ^*ιΥ·ό? τοΰ αύτσ/.ινήτοκ κα!
ό δϊεοθοντής τοΰ κινηματογρά·ρ3·ο
σ'ονελήψδηταν
δΗΚΕ*ΕΡΟΚΤ, Ι.Α.— ^Ο
«Έθνικός Κήροξι πωλεΐτχιι -ίς
την ΟοΗβη Νο\·8 Α
ΜΕΞΙΚΑΝΙΚΗ ΦΙΛΟΛΟΓΙΑ
ΣΤΗ_ΛΕΥΤΕΡίΛ
('Α« τα ίερά βίδλία
'Ατζέκων, άρχαίιο; κατοι
το-ΰ Μεξικ-οΰ.) ^ ι
Κείνοι τώ πίτ>αναν γιά σενα,
τ' ονομά σου Λε·οτερίά! Πίέπε
Θέσι τονς νά δροΰνε στής ίστο
-ό βίδλίο!
Κΐ' αν άναίαίνοον στό Εχρ»
ή κι' άν καθίζουν τη νίκη, σ
νοντΐς μ.χαίνοϊν στην ά&^σ
Άφίνουν ενα μεγάλο
στίς κατοχινες γων.ές, &ιχ'ί
ή νικημένοί είναι άς:ο: της ί
Ένας λαός Βίςει νά τ:μά την
μη τοος κΐ' ό τάφος τινος είναι
δα·στος άχ' Βλους.
Ρίχνοον τα γόνίμο τκόρο '.οα
το μελλον καί είτε ήρωες, ε'τε
τυρβς χφοωρίσα.ένοί γιά %
σία. εΐν» οί εργάται τής
χροόιδθΌ. ( ,
Τα αίαα τους Θά είνα: το ψ
χοΰ Θά νεννήση την «τι* «»,«>"
σία, »ί τραγο·>ϊίστάδε? &ά βξ
-αντοτε:νά την άνϊρεία τους. Γ/-
αίώνες Θά ■δ?*-Μν γι' α^0^
γ··*
(Μετάβασις
Άγοβάζετε τα βιίλία σα;
λ τοΰ € Ε»ν. Κιι
ο
ΟΠΟΙΟΣ ΤΑΛίνϊΑ
Ο ΤΑΛΙτΙΑ ΟΔΟΝΤΟΪΑΤΡΟΣ!... ΤΟ ΝΤΕΙΪΙΠΟΥΤΟ ΤΟΥ ΣΤΟ ΘΕΑΤΡΌ— Ο ΓΑΙτΙΟΣ: ΤΟΥ.- ΤΟ
ΠΕΡΙΦΗΜΟ ΣΑΛΟΝΙ ΤΗΣ ΚΑΣ ΤΑΛΜΑ ΤΗΣ Α'—Η ΦΙΛΙΑ ΤΟΥ ΜΕ ΤΟΝ ΝΑΠΟ-
Ό Φραγκΐυκος—Ιωσηφ Ταλ¬
μά, γεννηθηικε στό Παρ'σι στίς 15
Ίανουαρίου 1763. Ό χατέρας τοο·
είτανε χειροΰργος-όδοντοιατρος κα'ι,
•/ατά την συνήθει* τ?? έ-οτοχτ,ΐ,
εχρεχε κι' ό γοιός ν' άχολο^ίίή-Γ
τό έχάγγελα.α τοΰ χατρές. Εύτ·οχώ-
γι' αυτόν οί σδοντοιατρι/.ές τοο σχο*
δές δέν τόν €αότό3Ίζαν *' άιχΰλο·οΌή
καί τή φυσική τοο κλίσι σνχνάζΐν-
. τας στά 6έατρα.
"Οταν έτίλείωσί τής ~το.6ές τού,
. άνοιξε Ινα άδοντοιατρικέ έργασ-ι,ή-
ριο στο Παρίσι καί ές^σκοόσε τό
έπάγνελιχά τού, ΐχωρίς μεγάλο :ν-
Οοικτιασ'.κι άλλ<~ιστε, γιατί πολλαί χελατες τ;-ο πιχραχονιουνταν ότι ο . γιατρός τοος άπηγγελε τραγ«οιών, άντί νά φροντίζη να χ- . ποκοιμίζη τούς χόνοος ;ων. ΤΗταν είκολο νά χαταλάότ; κανείς άχό τό¬ τε δτι ό νέαρος Ταλμά δέν ηταν . ΐδρΌωρισμένος γι' αύτό τό έπάγγελ- μα γιά τό όχοϊο τόση λίγη κλίση . είχε. Τό ΤΓίεράττσε. λοιπέν κι' ά»};:· σε να χαρα/ολο^Οή τα μαθήματα τής Σχολής Άπαγγελι'ο'ς τοΰ Γ7λ- λικοΰ θίά-ζζο^. Τίλΐς στά 1787 ντεμπουτάρ:σε στή σκηντ τοΰ θεί'- τρ-ου αύτοΰ. Παρ' δλο το ταλεννο τα>, είνε
χροφανές, ότι ·0·ά φι>τοίί·>οΰσε ώς ά'-
σϊϊΛθς ηθοχοιός, δχως καί τότοι ά'λ-
λοι, αν δέν ε;χε την έ',ι/.πνε'οση νά έ^.-
.■'.ύση την προσέχη τοό αοινοΰ αί *)·Λ
μ,εταρρϋΐδμιση στό ντύσιμο των ήθο-
χοιών.
Έχείνη την έχοχή έπαιζον τίς
άιρχχίες —'τγοιδίϊ-ς οί οποίες ήτα^
τής μό3ας μέ ροΰχα οτ<-χρ&να. 'Π Γαλμ,ά κατεννόησε π,ίύτος αύτο τό νελοΐο -αι' Ινα ·'ί?άιι χοο εχαιζε στό; «Βροΰτο» τοδ ΒολταίρθΌ, μπτκί στή ο-κηνή φορώντας Ρωι.λαϊκή τή- δεννο. Αύτη ή «πανάσττση έγιν* ευχαρίστως δεικτη άπο τό κοινόν, το οποίον αρχισε νά νατατ.λίζιτ; κα- θε £ρ<ίι3υ το Γαλλικό &ίατρ<3 γιά νά δή τό Βροΰτο τό Ρωμαίο. Ένθαρ'ρανΰείς ό Ταλ σ' αύτη την χρωτη τού ϊζ:- (ία. Έτροχοχοίητε ριζικά τό χαί- ξΐίΛθ των ήιΟοποι·ών ι/.αί κατηργησε τή μονότονί) άπαγγελία ποΰ ήταν τότε τί'ς μόδας. "Βχαιζε μέ ο-'τ:- κότητα καί χάθος. Ο! <:ε.οπζΙ εμέ ναν στην άίνή ^άχω.; εκχληκτοι, Βτπο τις καινοτθζ-αες τοο, μα σιγα- σιγά έσ'^ήιθισαν. Μόλις έςερράγη ή Γαλλική Έ- ίδεες καί -τίς άντιλήψεις της. 'Λ- τχίίλεπε, οχως σ αυτή χερισσότερο μ.ι.α Γ/αλλιτεχνΐκή άναγέννησι πα- ρά μιά κοινίον./.ή άνα-ρροπή. Γι' αύ- ■"3ν ήτα'; μοναιδικ·!} εύ/-αι.;ία ν' άνε- 6άση τ" άρχαία εργα επί της νής μ,ά οί «ννάδελφοί τρο, θελοντας να ί>χ;,ραΓχΐ5'3οΰν τα καΌ(ερ·ωμέν:
κατώρθΌί-σαν καί τόν εθεσαν ίίττό ί>
^ά, ίέν ά;-
ώ έ
ΑΕΟΝΤΑ.- Ο 9ΑΝΑΤ0Σ ΤΟΥ.
ρϊζε άλλωστε.
Οί έιτιτυχίες τού ό"έν έόμ.χ62ισαν
τον' Τάλ(.·.ά νά παντρ&φτ·() στό 1790,
(ϋά χολύ ώ./.ορ<ρη /αί -ολύ χλουσ'α γοναϊκα, την Δ)ίδα Ίουλία Κα.-ύ. Ή %. Τα)^ά δέν εδίστασε νά 3τμ!- ο^ργηση ενα σαλόνι μέσα σ'οιντη την τραΐΑρή •^ερίο'Βο χγΪ> /ανείς 5έ
έτθλ^οϋ^ε ν' ανοίξη το σχίτι το·.
'Ε7.αθ:·ντουσι?Λ' α' Ινα χαριτωμέν
μέγαρο τής ό3οΰ Σιτ^τεςέν, τό ότοίο
μετά -/Λμχθίτα χρόνία εγινε "-/ατ
■/.·ια τοΰ Βονο--·άρτη. Σ' &·ύτό τό <ττ.'- τι, Τ3 όκ"5ίΰν ό Ταλ;;.ά μετέβαλε (τέ μθ-σεϊο σονώΐοντι/ς άρχαία δ-λα, -*>".«ταγά'ι|ια, Ίνίι/ά δέλτ., ή Ίοι>λ?7
ή γ>ναϊ-Λά τοο, ;δ:χετο. ν—ό τό κά-
λυμι.;.α τής τέ^*;ς, τούς χ'.ο οΊαΐχ--
ρετιοωΰς άν6ρώ~3ϋς. Έχηγαιναν £-
κεί ή'δ'ς'ΧΟ'.οί, συγγραφείς, στρατι
τ!"/.οί, τροαοϊ/ιΐάται καί βαϊΐλόφαο-
νες. Ό Ταλμά δέν μετείχε σ' αυ¬
τή την καλλιτεχνοχΛοτ,ιική /.ίνηιτ^;
τοΰ <τχίτ:οΰ καί ενα άνίτχασνια των άχί(.«.νηαονευ';ΐάτω·> τοο '.χς τόν -7-
ρακτίάζει τρώγοντα ι,ιίυσ <τζτ, κο·>
ζί'να μέ την ΰχτφέτριά τού, ένω ή
γοναΐκα το*ο έτ$·ίχετο μ.έσο' στά πολο-
τελή της σαλόνια. Καί δέν είχΐ α-
2 3·» ν' άχκττρίφετ'αι τα γοΰστα α·'ι-
τά της συζύγου τοο, γιατί Ινα δ;ά-
3ι τοΰ 1792 σε μίά άχ' αύτές τίς
■ϊεξιώσεις <πηιέ6η ενχ γεγονος χοο ττζρ' ολίγον νά έχη γι' ούτον χθλΐ έχιχίν'ϊυνες σχινέττείες. Έκεΐνο το 6οάίυ ό η;<ος τής :- ορτής ήτ« δ Ντ·ομΛΌ·ριέ, »οϋ είχ; ΐχ!<ττρ·έψει στέ Παρίσι μετά τή νί¬ κη τθ'ο στο Βαλψώ. Π^ά; τιμήν τοϋ νΐ/ητοΰ ό κ. χ-αί ή κ. Ταλαά ε'>αν
τ^γκεντρώηπ ^ σαλόνι τους την
ό/λβκτότερη κοινωνία. ΤΗταν έκ»:
ό Βε,ργνίώ, ό ΛΙκριανϊ, ό Ροζέρ
λΤτικό, ό στρατηγός Σ-ζνύρ, ό Ζ.
Σενιέ, ό Ν-τιγ>καζόν, ό χορει;τής
Ντοστρίς. Έ^^να ενας θόρυ'ίος
■/.άτω ανήγγειλε την αφιξ·.ν έ'»ός
άνθρώχΜ χθο φορΌΟσε στό κεφάλι
το·ο Ινα ά/νά6αρτο 7-όκχινο σνΛϋγθ.
Ήταν ό τραν.ερός Μ»:ά, ό όχοίος
τήγε ιχ,αί στά'Οτικε μπρός στον Ν'-·
μουριέ καί τοΰ είχεν άχειλητικά:
— Πολίτα, μιά έχιτιροχή των ς-ί-
λων τής έλείΛεείας σκγ/εντρωι9η7·ϊ
στο Γραιφείο τοΰ Πτ>λέ«.ου γ'.ά νά
μάθη τ νέα τού. ΠτΓγαν σχίτ; σου,
μά ίέν κατόρθωσα!"; νά σέ βροΰν χου-
θενά. Δέν χεριμίναμε νά σέ σΌναντή-
σουμε σ' Ινα τ-έτοιο σχίτ', μ·έσα σ' Ι¬
να μάζωμα άντεΐΓαναστατιιχΛ.
Σ' αυτή την χ.ατηγορία ό Ταλμά,
ό ότοίος έίέχετο τοϊ»ς ξίνοος τού <χε άρχαίο "Ελλην:κο ενϊοι.α.α, άχάντη- Τόιτε ή ζωη τοΰ ΤΛμά στο Ταλ- λθ/ο Θ£ατρ·ο αρχιαε νά γίνετ|α: ά^>
ρητη. Τοΰ ήρνοΰντο τούς ρόλοος ττ.ί
είχε δημΐ£»ργήσει,
το1; νά τταίζη κιινούς -/.αί
ρόλονς. Ένα γεγονός πολίι
ήιρθε τότε γιά νά χειροτερέψη. την
κατάστασή τού: Τόν χ/ατηγοροϋσαν
ότι είχε 7Γ>οκαλ&Γ·ι την παρ·άνοτ.η
σύλλτψη των ηθοχοιών τοΰ Έθνι-
Κ,οΰ 'θεάτρθΊ, νΛτηγτφο^τονεν*» επί
φιλθ5ασιλιβ(«|>. Τής κατηγορίας
αυτής τόν άχηλλαξε '.χ'ιλ έ
δης ί»χέρ αύτοΰ έχιστολί; τήις
φΌείτης μετά των άλλων
νος ήΦοποΐΰΰ Δ)ί'δος Κοντά,
σιευθείσα είς τόν «Μηνύτορα».
Μά ό "Τα/^-'ά, άχογοητ&'ομένος
άπ' όλα άύτά, έγκατέλειψε τό Γαλ-
λα/ίό θίατρ-ο καί ίδρυσε τό Ί3θνκό
θΐεατρο στό Πάλαι—Ροοαγιάλ.
επαΐίιζε κατά τό ίιάστημα ττ<ς ρμ ζ ρ Σενιέ, τού Ντισίς ι/αί τοΰ μρ ΤΗταν τότε ή εχοχή χεΐι ξεχετίχ- χψΛ. σάν άνφος όλόκληρο τό ταλέν- τχ> του.'Η Έχ:τ>άσται~ι τόν ύί
ρρ
-—Πολίτα Μαρα, μέ τηη
ερχεσα: στο σχίτι μο·ο νά βρι'-
σης τίς γ^ναίκες μας κα: τίς ά5ελ-
ίέςμας;
—-Δέν μχο^ώ, έχιρόσθεσε έ Ντο-
μοιιριέ, νά ξεκο>ρα5'3ώ ϋττερ' άχο
τούς ΜΟ-οος τοΰ χίλέαοο μεταξΐι των
οίλων μοιι, χωρίς ν' άκο^σω νά τους
βρίζουν.
Ό Μαρα ύψωσε τούς ώμθΌς τοο:
—Αΰτο τό σχίτί, είχε. είνε έστία
άντεχαναστατ-ών.
Μόλις ε;χε αύτέ, βγτίχε εξω χτυ-
χώντας τίς χό·ρτες /' ί7.στομίζ^"'|-
τας τρομ&ρές άχειλές.
Την άλλτ] μιέρα τό γεγον«ς μεγ:·-
λοχοιήτ)ί;ι/£ καί φάνηκε νά χαίρνη
διισάίεστο δρόμο γιά τον Ταλμά.
Ή Λύδια Βάν Γκίλδερ, έκ Χάμμονδ,
Ίνδ., άοιδός τής όπερας, ή όποία εση¬
μείωσεν επιτυχίαν είς την Σκάλαν τοΰ
Μιλάνου, έπέστρε·ψεν είς Αμερικήν | ^
αί θά κάμη την πρώτην έν ΆμεριΧΉ
εμφάνισιν της είς Σαίντ Λουής.
Νοσοκόμοι τοϋ νοσοκομείου Σόρ Ρόντ, τον Μπροϋκλυν, κολυμίκοσαι είς την
δε|αμΐνΐ)ν τοϋ νοσοκομείου.
Οί έ~ταε?ίι?€ς διαλαλοΰσαν; <οΜε- γάλη χ-νωα,οσία άχο·Λαλ'οΐ|^είσα >
νό τοΰ χολίτο'ο Μαρα, τοΰ φίλοο τ-νό
Λαοΰ. Μεγάλη σ·^ριε>»τρ«σις'- Γι-
ρονϊίνων καί άντεχαναο-ταϊών - βίς
την οΐν.ίτ) τοΰ Ταλμά».
Εύτϋχώς^ ιτοΰ ό Ταλμά εΐχε; 3ώ-
σε! άρκετά ίείγιΐΗίτα τοΟ διφΐ^ρα-
τ-χμοΰ τού καί χαρ' δλες τίς ά-ει-
λές τοΰ Μαρα, ή μεγάλ.', συνωαοΐία
τή·ς 65οΰ Σαντερέν δέν είγε άλλες
συν-έχειες γι' αυτόν.
Μετά την έχανάστα-:,», έχί Ύχα-
τείας, ό Ταλμά συνπψδ σχέσε'.ς υ έ
το Βοναχάιρτη. Άιφορμή αυτών των
σχέσεων ητατν αί δίύ
ά ώ
άς εγινε τόν Αύγουστο τό 1808,1'ΐι
Ι Ναχολέων χτιρε μσϊΖ,Ι) στην έ%-
Γτρατεί'α τού τόν Ταλ^ά καί «ν
έδ·5;λε καί χαρέστησε στ?;ν "Έϋ-Φθ-ο-ΐτ
■χ «θάνατο τοΰ (Καίσαρος» ενώπιον
άί 4
γιά την χώλησι τής οικίας τής ό-
δοΰ Σαντερέν άχο τόν Ταλμά στό
ΝίΐΑητή τοΰ Μαρεγζ,ου. Σιγά τιγά
μιά άλητ)ινή φιλία χροερχ^ντι ά-
γ: άμοι·6αίο άλληλοθαρό ά
ρχ^
γ: άμοι·6αίο άλληλοθα'.ρασμό άνε-
ττττχθη μεταξύ τους.Ό Β&νοχάρτης
ϋβ ά έ δ ύ
χη μξ ςρης
ϋοτβτρε. χά-^τοτε μέ δλη τθ'ο τή δύ-
■^αμη τό μέγάλο αύτό τραγωθό, τόν
ό—οΐετ^ έ^όμαζε καί ώς ή^χοιό καί
ώς
ς
Ή
αυτής τή-ς φιλί-
ροαττιρίθΌ 4ακ7ΐλ4ω.
Π ιστδς μιμ.ητης κα'· τοΰ μεγα-
λσο προστάτου "τοα, ό Τ<ζ/<χά, τ~ο με—υράνημα τής Φόξης τού, έ·χή?ϊ διαζύγ10 άτχ, την πρώτη τού γ'οναί- ιχ.αί 'ΤΜτντρ&φτηκε στίς 16 ,Ιο>
κ>α ιζ,αι ·τ5αντρε<ρτηκε στις ι> .^'-'-
νίου 1802 μιά σύντρ<χ?6 τοο τής Γαλλικής Κ<ομωδίας, τή Σαρ'^οτ- τ^ίαι ίιαδέχοντο ή μία την αΛ/.ΐτ,ν Στίς 19 Όκτωδρίοο 1820 ό Ταλμά άπέ·&ανεν άξαΐίρνα. Στήν^ν.η- ίεία τοο, άν πιστεύσου_ο.ε το «^ν" ταγ^ατικέ», παρη-Λθλοο*}ηοε όγί'-,'; τα χιλιάδες )ναος. Μεταξΐ» αοτο« τοΰ χλήτ)ο>ς ήσαν καί οί στρατηγ5:
Έσελμάν %αί Μπλίξ, ο; %. *· "α"
νουέλ, Λαφίτ, ό Καζιμίρ ΥΙ£?'■'-
ό Ροσσινι, ό Χερ«·>βίνι, ό θιε?'™
■/.αί άλλοι.
ΤΑ
Ή
Γκροϋντυ, Γΐστήρ
έλύ6 ί ί
υδίας, ή όποία έκινδύντυσε νά
ί
πνιγϋ ένφ έκολύμ6α είς μίαν δεξαμενήν των Παρισίων. Ό Χάρρυ 'Αρ-
νολδ, έκ Πιττσ6ουλλοί &/. των τίεα-
τών ΐσταντο όρ&ιο; έ-ι τής 63«5.
"Εςαιφνα ένα ιρορτηγόν αύτοκίνί;
τον βαρέως φορτωμένον ένεφανίσθν]
έρχΟΛ€<«ν είς την οδόν ντέ λά Ρεχν μπλίκ μετά μεγάλης ταχύτη-τος. Λόγω το-ΰ έχΐχρατοΰντος οτ/.ότοο; ο όίη-/·ΐς δέν διέι/,ρινεν Ι^τ^ίρα^ τούς θ&2τάς. . Π^ρα-συ-ρθείς ύχό τής κλίσε*>;
τής άδοΰ, δέν ήδονηδη νά σταματήση
ειμή μόνον είς άχό~;ασιν μερίκών
μ«τρων. Άλλ' ήτο πλέον άργά.
Τό ιρορτηγόν έχέχεσεν επί τοΰ χλή
{ίουςκαί έτραομάτισεν βτ^ω τώ;
ε'κοσι Οϊωτών. Άμέσως χαρετχε-
σαν δοή·3εία: καί έσ.οαν δύο νεκροΐ;
%αί ' ί
^ ^*ιΥ·ό? τοΰ αύτσ/.ινήτοκ κα!
ό δϊεοθοντής τοΰ κινηματογρά·ρ3·ο
σ'ονελήψδηταν
δΗΚΕ*ΕΡΟΚΤ, Ι.Α.— ^Ο
«Έθνικός Κήροξι πωλεΐτχιι -ίς
την ΟοΗβη Νο\·8 Α
ΜΕΞΙΚΑΝΙΚΗ ΦΙΛΟΛΟΓΙΑ
ΣΤΗ_ΛΕΥΤΕΡίΛ
('Α« τα ίερά βίδλία
'Ατζέκων, άρχαίιο; κατοι
το-ΰ Μεξικ-οΰ.) ^ ι
Κείνοι τώ πίτ>αναν γιά σενα,
τ' ονομά σου Λε·οτερίά! Πίέπε
Θέσι τονς νά δροΰνε στής ίστο
-ό βίδλίο!
Κΐ' αν άναίαίνοον στό Εχρ»
ή κι' άν καθίζουν τη νίκη, σ
νοντΐς μ.χαίνοϊν στην ά&^σ
Άφίνουν ενα μεγάλο
στίς κατοχινες γων.ές, &ιχ'ί
ή νικημένοί είναι άς:ο: της ί
Ένας λαός Βίςει νά τ:μά την
μη τοος κΐ' ό τάφος τινος είναι
δα·στος άχ' Βλους.
Ρίχνοον τα γόνίμο τκόρο '.οα
το μελλον καί είτε ήρωες, ε'τε
τυρβς χφοωρίσα.ένοί γιά %
σία. εΐν» οί εργάται τής
χροόιδθΌ. ( ,
Τα αίαα τους Θά είνα: το ψ
χοΰ Θά νεννήση την «τι* «»,«>"
σία, »ί τραγο·>ϊίστάδε? &ά βξ
-αντοτε:νά την άνϊρεία τους. Γ/-
αίώνες Θά ■δ?*-Μν γι' α^0^
γ··*
(Μετάβασις
Άγοβάζετε τα βιίλία σα;
λ τοΰ € Ε»ν. Κιι
«ΕΘΝΊΚΟΣ ΚΗΡΥΞ».— ΚΥΡΙΑΚΗ, 26 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ, 1928.
ΠΡΟΣΦΕΡΕΤΕ ΔΙ' ΕΝΑ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟΝ ΣΩΜΑ;» ΑΝΔΡΕΣ ΚΑΙ ΓΥΝΑ1ΚΕΣ ΕΚΤΙ-
ΟΕΜΕΝΟΙ ΠΡΟΣ ΠΩΛΗΣΙΝ.
Π Γ,ίχ είναι ή -χραγμαν.κή άξία
Το5 άνθίωχίνθϋ σώματος; ^
Ή έ-^τηαη μάς λέγει, ότι χη-
μ-ν.ώ: 'Λί άξίζει χεριτσότε?ον άχό
60 «'-;■.....
'Λλλ' ίνας εσχατογηρος αρνει-
τΓ /7 πωλήση τό σώαά τού κάτω
τώ, 100 ίολλαρίων, Ινας καλλιτέ-
^ς "θνίαοτί-,ς ζητεί 5,000 3ολ-
λί:ά. -/.αί μία ώραία νομίζει, 5τ_:
0,ιΉ)ΐ) ίολλάρια δέν είναι χολλά.
Ποίίί έ'/ει δίααιον;
II:;
τού έμ^υλίου πολέμου κα-
)λ ;;3λθ! έχωλοΰντο άντί 500 ?-
ο: !π(Κ) οολλαρίων, ν.α: κάχοτε
ϋψώ ό
ή άς α των υψωνετο ■ ,
Γνω:'1:μεν, ότι ό Σάϊμον Λεγκρή
^"λί.-ι τόν Μχάρμχα-Τόμ άντ!
ΐ'.ΓίΟϋ ίολλ., χερίχου. Ό Μχάραχα
Ί',ι -αςιστάνεται ώς δΐϋλος σχα-
ί;': ζΙιΛχς, /-αί ίσως δι' αϋτό έ-
τ.υι Ογι τότον -άκρ'.δα.
' λλ' είς παλαιοτέραν εποχήν
της ' .ιε::7.αν:ΐλής ίστορίας, προ
τής Ί.τϊναστάτεως, αί τιμαί διά
τ'^ς :ο//.ου: ήσαν χολΰ χαμηλότε-
(τ. Γ^ναίκες ήϊύναντο νά άγορα-
0-0:1 - τ>- ωρισμένων λιτρών κα-
γλ.. ·/./: εξησφάλιζε καν&ίς μίαν
όϊ.-"./—εάν ήτο τυχηρός—μέ τα
11/ ~ι αΰτά φαίνεται νά δεικνΰ-
0/., :τ· άν καί ή έχιστήμη εχει ΐ"ί-
)τζ>, ίεν έχει λάββι ΰχ' όψιν την
ίτ>τ.·(~χ εκείνην τοΰ άνθρ-ωχίνο.»
ατος, νά εκτελή τάς διαταγάς
γιά τίχοτε. Ένα ΓΑβλο άλογο τής
δουλειάς μχορεί νά αγοοασθη- τω?α
άντί 75 δολλαρίων. Άξίζει ό γέ¬
ρων ιύτός 100 δολλάρια;
Έχειτα είναι ό στ;ου£αστής τή;
τέχνης. ^
Την νύκτα της 3ης Μαίου, ό Βί-
νιαμϊν Σόρ, 22 έτών, κάτοικον εί;
τό Γκρήνγουϊτς Βίλλατζ, ε£ωκε
μίαν διάσπασιν διά τούς φίλσυς
τού με 50 δολλάρια τα όχοία ειγεν
θίκονομήσει, έ^γαρσβ»ες ώς ύχάλλη-
λος εστιατόριον. Αύτά ήσαν δλη τού
ή ί
ς
1-ο γαίνεται νά άιτοδεικνύουν,
ϊ/.ι. ί/ τούτοις, παραμένει τό έρώ-
((Φάγετε, χιήτε ααί δια^κεδάσε-
τε», είχεν είς τοΰς φίλους τού. «Αυ¬
ριον μοϋ έρχονται 5,000 δσλλάρια
φεύγω γιά τό Παρίσι νά σχου-
. Σέ χέντε χρόνια θά είμαι δ·.-
άσημος.»
Καί οί φίλοι τοο έκαμαν ο,τι τοΰς
είχεν. Εφαγαν και ηχιαν τα Οθ
δολλάρια.
Ό χατέ,ρας τ;ΰ "έου, καθηγητάς
των Μαθηρ,ατικων είς ενα Π χ/ε-
χ:στήιμ.ίθν τής Καλιφορνίας είνεν
άχοθάνε!. Ό νεαρός Σόρ ήτο βέβαι-
ος, ότι θά έκλτρονέαε! ενα ν.-ζλόν
χοσόν. Άλλά δύο έ&2α,Αάϊες έχίρο:-
ιζφ>, καί μ,ή λ*ι.6άνων
3ησ:ν, Ιγραψε χρός μίαν
χροτφέρων τόν εαυτόν τοΐ' χρός χώ-
λησιν, άντϊ 5,000 δολλχρίων. «Δέ
&έτω ορους, εγραψε, καί ό άγορα-
στής είμχορεί νά κάιη ενα νόμιμο^
άγοραστήριον, αύμφωνον χρος τούς
^όμους των Ήν. Π ολιτειών.»
Άλλ' δταν έταχυκϊρόμησε τή*; ϊ-
του μετενόησεν. Ή Βία
κινομαλλοϋσα, έσηκώθη έξαφνα τ,λϊ
με άχοφαισιστ'.κήν ςχονήν ανήγγει¬
λεν, ότι θά ήλευθίρωνε την
νειαν αχο τη1; χτωχεια*;.
Ό χατίρας έστρεψε
άχογοητευμένα μάτια έχάνχ>> της.
(> Π ώς;» ηρώτησεν.
Ή Μχέρνις άχήντησε: «θά έκ-
:ρ·3ς χώλτ,σιν!))
Καί τό έ-Αααε. Μέ ->?ί·ΐΛντζ χί-
,οια αύτη, εγραψε μίαν επιστολήν
χρ-ός μίαν έφτΐιερίία τής Μίλγουώ-
κης, οί,αί εδήλωσεν, οτ. θά ΰπαν-
2ιρε^'θή ο·:ο·Λδήχετε καλόν ανϊρα ό
όχοίος' θά τής εδιιϊεν 6,000 δολ-
λάρι·α, διά νά βοηθήση τοΰς γονείς
της.
Κατόπιν τούτου ή Κα Μχίρν:;
ελαβ-εν εκατοντάδας άχαντήιτεοιν.
ΛΙερικοί έςέίραζαν συμχάθεια καί
προσεφέρον &ιήδε:αν, άλλοι έκα-
μναν ϋχαΓ/Γγμοΰς, άλλοι χρ^τοολάς.
Καί τέλος κάποιος τής ίστειλεν
25 δολλάρια κ.αί εξέφρασε την έ-
π'.Θομίαν νά άργίτουν άλληλογραφ;-
τκ Ή νέα τοϋ έχέστρεψεν άμέσως
τα
Ό άχοστολεΰς όχεγράιφετο Γοο-
ΐλλιαμ Ρ/εύνς. ΤΗτο έλεγε 48 έ¬
τών, νέος τάς !3·έας -/.αί ταχυϊρο-
διεΛυντής είς τί) «Εθνικον
τού Στρατιώτοο», είς Μ:λ-
Χωρίς νά ψΰχρανθή χίω
την ΰχοδοχήν τής χρώτης τού έχ:-
μς
Σπίτι
Ό Μόρ^ις Γιάνοβεβ, ό άπόμαχος τοϋ Παγκοπμιου ιιυ/.εμ»ι<, ό ό.τοϊος ποοσ- εφέρθη νά πωληθή έ™, εξ μήνας άντί 500 δολλαρίων. Ό περίφημος πίναξ ζωγραφίδης «Ή Άγορά των Δούλων>.
στολής, δστειλε καί δευτέραν ν-α'ι
•/.ατόχΓν νχηγεν ό ίδιος είς Σάϊρεν.
Ό Λάϋααν ό ^ελφός ϋχήγε νά τον
έχισχε-φθή καί έχεστρεψε μέ τήν^-
δησιν, ότι ό Γκόύνς δέν εζήτει άχό
Γή'ν Μχέρνις νά τάν υχανδρευβτ,, δι¬
ότι δέν ένόμιζεν, ότι αύτό ήτο ϊί-
χαιον. Ή ΐδέα τού ήτο νά ί>έόρη την
οικογένειαν είς Μιλγτχκόχην, νά την
*■» 1 ι ————————————————— - -
Ή Μπεονές Λάτΐμαν, ή όπο.α προσέφερεν έατ^ήν πρός, πώλησιν άντί 6.000
δολλαρίων, διά νά βοηθήση την οικογένειαν της. ________^
τής ίοολείβς, άκόμη κα; χάριν τή;
Τέννης, δέν ήτο ευχάριστον, και α-
χογόητευμένος τελείως κατέπιε ν.υ-
ανιοΰχον ΰ3ραργ'>ρ·ον. ι
Έτσ-. έχωλήθη είς τον Θανατσ;.
Καί ή ώραι'α νέα;
Είς Σάϊρεν. Γουϊσ.^ τ;ν χαρελ-
θόντα Φεβρουάριον, αι α ατ/αχ ίΐ-
κογένεια έζη είς μίαν μικράν κ>
Χα:τ·.ά -/.αί χοορελια εκαι^
είναι 75 έτών. ΤΗτο κά-
Γ^ '/αλός ζωγράφος καί φυλάττει
-''■"'■.~?οσε·/.τικά Ινα ίίχλωμα, ;ΐι-
■0 '-ϊν υχάρχει χλέον. Κακαί ήμέ-
-^ Τ>Κ^Ί λ"Α3ίϊ ό γέρων ζητεί κά-
'·'"'"> '>τ. τόν αγοράση—σώίΑα κα:
Υ^'. Η τιμή ποΰ ζητεί είναι 10(»
*^.'"Λ^:,!2-λΘ·^λει τό χοτόν αϋτό, λέ·
αγοράση καινοΰργια φό¬
Τ _
ν-/·
κανεις,
τού τρέμει
'·'' ϊ'-ίΑχορεϊ νά ζωγραφήτη. Τ:
λοιχόν; Δεν εχει δύναμιν
τα'διά, ή Μπέρνις, 18 έτών, και
Λάϋααν 16 έτών, ματαιως ■
σεχάθουν νά χαρηγορη^ «υς
νείς των. .
Ή Μχέρνις, μια ««μορ*"
ν ά άφητη τα λοιχά είς την
φι«ιν καί είς την τνχην. (
Ή Μχίρνις έδέ^τ;,, ν.αί με τους
γονεΐς καί τόν αδελφόν της συνώ-
έευσε τόν Γχόϋνς είς Μιλγουώκην.
Ό Λάϋααν είρεν έιργααίαν, ·Λαί η
Μχέ,ονις ήνχ1·-7- ν* αίσθάνεται δ:ά
τόν 'άλλέαοτον εύεργέτην ττ& εν^α
αίσθημΛ όμοιάζον χολίι μέ ττ)
I-
ρωτα.
"Ωστε καϊ αύτη ε-/ει χωληιθή.
Άλλ' -Ιχάρχουν κα'. άλλοι. Τελευ¬
ταίως κάχθ'.ος Ίω<7ηφ Μχρόνς, έ?- γάτη-ς, έργαζόίχενος είς ^τήν Νέαν "Υόρκην άντί 15 δολλαρίων την έ- 6Βομά8α, εδέχθη νά αφήση την ίλ- ρην τού Άϊδα, 23 έτών, νά &7.τεθτ; πρός χώλητιν, 3-ά νά χλτιρώση ία- τροΰς καί φάρματ/Λ διά την άσθενή σύζυγον τοι». Κατά την μάγηιν τής Άργκόν, είς τόν Π αγκόσμιον Πόλεμον, ο Μόρ.?ις Γιάνο5ερ, —>ρο6ολη?της.
χροσδδλτ/Οη άχό ά«ψ4>ςιογόνα άέο-.α.
'Εχ' ολίγον έμεινεν είς ενα Γαλ¬
λικόν νοσοκομείον. Κατόπιν έχίστρί-
ψεν είς Αμερικην καϊ έγ'.νε χω-
λητής ενός ηαχΓαηματοςτωλείου τώ
Μάώ'υ. Ένυμφεύθη καϊ άχέκτη-
σεν οικογένειαν.
Έχί εξ ετη όλα έπήγαιναν καλά.
Είς τό τέ5»ος τό κοσμημιατοχο>λείον
διελύθη ιχαϊ ό Γιά·«5ερ, μετά δεκά
μηνον ματαίαν έρευναν δί' βργασία'"
άνήγγε'.λεν, ότι θά έχω/.είτο έχί \
μή^^ας είς ο-ίονίήτχοτε δατις θά τοό
έδιδε 500 δολλάρια, ?ιά νά χληρώ-
ση τό ένοόχιον καϊ διάφορα άλλα
χρέη τα».
Ή Νά·α Τόρκη γνωρίζε'. άχό
Ό θωμάς Μόλ.φοοδ, 75 έτών, ό ο¬
ποίος προσφέρεται νά πωληθη άντί
100 δολλαρίων.
χολλοΰ ίνα εύεργέτην καί φιλάνθρω
χον, τόν Ούρτιχαϊν Λεντού, γνωστήν
ναλλίτερον, ώς κ. Ζή:ο. Ό Λε«-
τοϋ έχί ετη εχει μίαν στέγην είς
τό Μχάο^ρυ, δχοο δίδει δα>ρεάν κά¬
ς* καί ψωαί τάς ψυχΜ^ ήμέίας τοθ
χειμώνος, καί χροσχ«0εί νά εύρη
εργασίαν διά τοΰς —ροστατευομένοϋς
τού. Άλλά δέν χεριορίζει τάς εν¬
εργείας τοο είς Ν. 'Ύόρΐλ,ψ. Τώ
1921 έκαμε μίαν «δηχοχ.ρασίαν» ε!ι3
Βοττώνην καί «επώλησεν» 150 ά-
έργοος είς τοΰς μεγαλητίρους χλε:·
οίότας. Έχεχείρησε νά κάμη τό
ίδιον καϊ είς Ν'έαν 'Τόρκην, άλλ"
ήμχαϊίοθη ύχό τής άστυνομίας.
Π οίος δαως θά είαχορέση νά
άχαντήση χοτέ είς τό έρώτημα:
«Ποία είναι ή χραγματιν.ή άξί^
τοΰ άνθρωχίνου σώματος;»
ΕΥΟΥΜΤί
Διά νά σώση τό γόητρόν τού.
Ό'σύζυγίς: Πού χηγαί^ις γο-
ναικοϋλά μοο;
Ή τΰζυγος (θυμωμένη). "Οχου
;χ' άρετει.
Ό σύζυγος: Καίχότε θά γι»·ρίσης;
Ή τύζυγος: "Οτχν μΐϋ καχνίττ;.
Ό σύζυγος: Ώραϊα! Κΰτταξε μό¬
νον νά μην άργήης χερισσότε^ο.
* * *
Αύτάς ήταν ό λόγος.
—Σάς ενδα νά κλε€·ετ« στά χαρ-
τιά κΐ'ί...
—Κύρι«, μέ·χ:οτ8άλλετε!
—Μή φΜνάζετε! Θά σάς ελενα
νά συνεταιρνσθοίμε...
ΠΡΟΣΦΕΡΕΤΕ ΔΙ' ΕΝΑ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟΝ ΣΩΜΑ;» ΑΝΔΡΕΣ ΚΑΙ ΓΥΝΑ1ΚΕΣ ΕΚΤΙ-
ΟΕΜΕΝΟΙ ΠΡΟΣ ΠΩΛΗΣΙΝ.
Π Γ,ίχ είναι ή -χραγμαν.κή άξία
Το5 άνθίωχίνθϋ σώματος; ^
Ή έ-^τηαη μάς λέγει, ότι χη-
μ-ν.ώ: 'Λί άξίζει χεριτσότε?ον άχό
60 «'-;■.....
'Λλλ' ίνας εσχατογηρος αρνει-
τΓ /7 πωλήση τό σώαά τού κάτω
τώ, 100 ίολλαρίων, Ινας καλλιτέ-
^ς "θνίαοτί-,ς ζητεί 5,000 3ολ-
λί:ά. -/.αί μία ώραία νομίζει, 5τ_:
0,ιΉ)ΐ) ίολλάρια δέν είναι χολλά.
Ποίίί έ'/ει δίααιον;
II:;
τού έμ^υλίου πολέμου κα-
)λ ;;3λθ! έχωλοΰντο άντί 500 ?-
ο: !π(Κ) οολλαρίων, ν.α: κάχοτε
ϋψώ ό
ή άς α των υψωνετο ■ ,
Γνω:'1:μεν, ότι ό Σάϊμον Λεγκρή
^"λί.-ι τόν Μχάρμχα-Τόμ άντ!
ΐ'.ΓίΟϋ ίολλ., χερίχου. Ό Μχάραχα
Ί',ι -αςιστάνεται ώς δΐϋλος σχα-
ί;': ζΙιΛχς, /-αί ίσως δι' αϋτό έ-
τ.υι Ογι τότον -άκρ'.δα.
' λλ' είς παλαιοτέραν εποχήν
της ' .ιε::7.αν:ΐλής ίστορίας, προ
τής Ί.τϊναστάτεως, αί τιμαί διά
τ'^ς :ο//.ου: ήσαν χολΰ χαμηλότε-
(τ. Γ^ναίκες ήϊύναντο νά άγορα-
0-0:1 - τ>- ωρισμένων λιτρών κα-
γλ.. ·/./: εξησφάλιζε καν&ίς μίαν
όϊ.-"./—εάν ήτο τυχηρός—μέ τα
11/ ~ι αΰτά φαίνεται νά δεικνΰ-
0/., :τ· άν καί ή έχιστήμη εχει ΐ"ί-
)τζ>, ίεν έχει λάββι ΰχ' όψιν την
ίτ>τ.·(~χ εκείνην τοΰ άνθρ-ωχίνο.»
ατος, νά εκτελή τάς διαταγάς
γιά τίχοτε. Ένα ΓΑβλο άλογο τής
δουλειάς μχορεί νά αγοοασθη- τω?α
άντί 75 δολλαρίων. Άξίζει ό γέ¬
ρων ιύτός 100 δολλάρια;
Έχειτα είναι ό στ;ου£αστής τή;
τέχνης. ^
Την νύκτα της 3ης Μαίου, ό Βί-
νιαμϊν Σόρ, 22 έτών, κάτοικον εί;
τό Γκρήνγουϊτς Βίλλατζ, ε£ωκε
μίαν διάσπασιν διά τούς φίλσυς
τού με 50 δολλάρια τα όχοία ειγεν
θίκονομήσει, έ^γαρσβ»ες ώς ύχάλλη-
λος εστιατόριον. Αύτά ήσαν δλη τού
ή ί
ς
1-ο γαίνεται νά άιτοδεικνύουν,
ϊ/.ι. ί/ τούτοις, παραμένει τό έρώ-
((Φάγετε, χιήτε ααί δια^κεδάσε-
τε», είχεν είς τοΰς φίλους τού. «Αυ¬
ριον μοϋ έρχονται 5,000 δσλλάρια
φεύγω γιά τό Παρίσι νά σχου-
. Σέ χέντε χρόνια θά είμαι δ·.-
άσημος.»
Καί οί φίλοι τοο έκαμαν ο,τι τοΰς
είχεν. Εφαγαν και ηχιαν τα Οθ
δολλάρια.
Ό χατέ,ρας τ;ΰ "έου, καθηγητάς
των Μαθηρ,ατικων είς ενα Π χ/ε-
χ:στήιμ.ίθν τής Καλιφορνίας είνεν
άχοθάνε!. Ό νεαρός Σόρ ήτο βέβαι-
ος, ότι θά έκλτρονέαε! ενα ν.-ζλόν
χοσόν. Άλλά δύο έ&2α,Αάϊες έχίρο:-
ιζφ>, καί μ,ή λ*ι.6άνων
3ησ:ν, Ιγραψε χρός μίαν
χροτφέρων τόν εαυτόν τοΐ' χρός χώ-
λησιν, άντϊ 5,000 δολλχρίων. «Δέ
&έτω ορους, εγραψε, καί ό άγορα-
στής είμχορεί νά κάιη ενα νόμιμο^
άγοραστήριον, αύμφωνον χρος τούς
^όμους των Ήν. Π ολιτειών.»
Άλλ' δταν έταχυκϊρόμησε τή*; ϊ-
του μετενόησεν. Ή Βία
κινομαλλοϋσα, έσηκώθη έξαφνα τ,λϊ
με άχοφαισιστ'.κήν ςχονήν ανήγγει¬
λεν, ότι θά ήλευθίρωνε την
νειαν αχο τη1; χτωχεια*;.
Ό χατίρας έστρεψε
άχογοητευμένα μάτια έχάνχ>> της.
(> Π ώς;» ηρώτησεν.
Ή Μχέρνις άχήντησε: «θά έκ-
:ρ·3ς χώλτ,σιν!))
Καί τό έ-Αααε. Μέ ->?ί·ΐΛντζ χί-
,οια αύτη, εγραψε μίαν επιστολήν
χρ-ός μίαν έφτΐιερίία τής Μίλγουώ-
κης, οί,αί εδήλωσεν, οτ. θά ΰπαν-
2ιρε^'θή ο·:ο·Λδήχετε καλόν ανϊρα ό
όχοίος' θά τής εδιιϊεν 6,000 δολ-
λάρι·α, διά νά βοηθήση τοΰς γονείς
της.
Κατόπιν τούτου ή Κα Μχίρν:;
ελαβ-εν εκατοντάδας άχαντήιτεοιν.
ΛΙερικοί έςέίραζαν συμχάθεια καί
προσεφέρον &ιήδε:αν, άλλοι έκα-
μναν ϋχαΓ/Γγμοΰς, άλλοι χρ^τοολάς.
Καί τέλος κάποιος τής ίστειλεν
25 δολλάρια κ.αί εξέφρασε την έ-
π'.Θομίαν νά άργίτουν άλληλογραφ;-
τκ Ή νέα τοϋ έχέστρεψεν άμέσως
τα
Ό άχοστολεΰς όχεγράιφετο Γοο-
ΐλλιαμ Ρ/εύνς. ΤΗτο έλεγε 48 έ¬
τών, νέος τάς !3·έας -/.αί ταχυϊρο-
διεΛυντής είς τί) «Εθνικον
τού Στρατιώτοο», είς Μ:λ-
Χωρίς νά ψΰχρανθή χίω
την ΰχοδοχήν τής χρώτης τού έχ:-
μς
Σπίτι
Ό Μόρ^ις Γιάνοβεβ, ό άπόμαχος τοϋ Παγκοπμιου ιιυ/.εμ»ι<, ό ό.τοϊος ποοσ- εφέρθη νά πωληθή έ™, εξ μήνας άντί 500 δολλαρίων. Ό περίφημος πίναξ ζωγραφίδης «Ή Άγορά των Δούλων>.
στολής, δστειλε καί δευτέραν ν-α'ι
•/.ατόχΓν νχηγεν ό ίδιος είς Σάϊρεν.
Ό Λάϋααν ό ^ελφός ϋχήγε νά τον
έχισχε-φθή καί έχεστρεψε μέ τήν^-
δησιν, ότι ό Γκόύνς δέν εζήτει άχό
Γή'ν Μχέρνις νά τάν υχανδρευβτ,, δι¬
ότι δέν ένόμιζεν, ότι αύτό ήτο ϊί-
χαιον. Ή ΐδέα τού ήτο νά ί>έόρη την
οικογένειαν είς Μιλγτχκόχην, νά την
*■» 1 ι ————————————————— - -
Ή Μπεονές Λάτΐμαν, ή όπο.α προσέφερεν έατ^ήν πρός, πώλησιν άντί 6.000
δολλαρίων, διά νά βοηθήση την οικογένειαν της. ________^
τής ίοολείβς, άκόμη κα; χάριν τή;
Τέννης, δέν ήτο ευχάριστον, και α-
χογόητευμένος τελείως κατέπιε ν.υ-
ανιοΰχον ΰ3ραργ'>ρ·ον. ι
Έτσ-. έχωλήθη είς τον Θανατσ;.
Καί ή ώραι'α νέα;
Είς Σάϊρεν. Γουϊσ.^ τ;ν χαρελ-
θόντα Φεβρουάριον, αι α ατ/αχ ίΐ-
κογένεια έζη είς μίαν μικράν κ>
Χα:τ·.ά -/.αί χοορελια εκαι^
είναι 75 έτών. ΤΗτο κά-
Γ^ '/αλός ζωγράφος καί φυλάττει
-''■"'■.~?οσε·/.τικά Ινα ίίχλωμα, ;ΐι-
■0 '-ϊν υχάρχει χλέον. Κακαί ήμέ-
-^ Τ>Κ^Ί λ"Α3ίϊ ό γέρων ζητεί κά-
'·'"'"> '>τ. τόν αγοράση—σώίΑα κα:
Υ^'. Η τιμή ποΰ ζητεί είναι 10(»
*^.'"Λ^:,!2-λΘ·^λει τό χοτόν αϋτό, λέ·
αγοράση καινοΰργια φό¬
Τ _
ν-/·
κανεις,
τού τρέμει
'·'' ϊ'-ίΑχορεϊ νά ζωγραφήτη. Τ:
λοιχόν; Δεν εχει δύναμιν
τα'διά, ή Μπέρνις, 18 έτών, και
Λάϋααν 16 έτών, ματαιως ■
σεχάθουν νά χαρηγορη^ «υς
νείς των. .
Ή Μχέρνις, μια ««μορ*"
ν ά άφητη τα λοιχά είς την
φι«ιν καί είς την τνχην. (
Ή Μχίρνις έδέ^τ;,, ν.αί με τους
γονεΐς καί τόν αδελφόν της συνώ-
έευσε τόν Γχόϋνς είς Μιλγουώκην.
Ό Λάϋααν είρεν έιργααίαν, ·Λαί η
Μχέ,ονις ήνχ1·-7- ν* αίσθάνεται δ:ά
τόν 'άλλέαοτον εύεργέτην ττ& εν^α
αίσθημΛ όμοιάζον χολίι μέ ττ)
I-
ρωτα.
"Ωστε καϊ αύτη ε-/ει χωληιθή.
Άλλ' -Ιχάρχουν κα'. άλλοι. Τελευ¬
ταίως κάχθ'.ος Ίω<7ηφ Μχρόνς, έ?- γάτη-ς, έργαζόίχενος είς ^τήν Νέαν "Υόρκην άντί 15 δολλαρίων την έ- 6Βομά8α, εδέχθη νά αφήση την ίλ- ρην τού Άϊδα, 23 έτών, νά &7.τεθτ; πρός χώλητιν, 3-ά νά χλτιρώση ία- τροΰς καί φάρματ/Λ διά την άσθενή σύζυγον τοι». Κατά την μάγηιν τής Άργκόν, είς τόν Π αγκόσμιον Πόλεμον, ο Μόρ.?ις Γιάνο5ερ, —>ρο6ολη?της.
χροσδδλτ/Οη άχό ά«ψ4>ςιογόνα άέο-.α.
'Εχ' ολίγον έμεινεν είς ενα Γαλ¬
λικόν νοσοκομείον. Κατόπιν έχίστρί-
ψεν είς Αμερικην καϊ έγ'.νε χω-
λητής ενός ηαχΓαηματοςτωλείου τώ
Μάώ'υ. Ένυμφεύθη καϊ άχέκτη-
σεν οικογένειαν.
Έχί εξ ετη όλα έπήγαιναν καλά.
Είς τό τέ5»ος τό κοσμημιατοχο>λείον
διελύθη ιχαϊ ό Γιά·«5ερ, μετά δεκά
μηνον ματαίαν έρευναν δί' βργασία'"
άνήγγε'.λεν, ότι θά έχω/.είτο έχί \
μή^^ας είς ο-ίονίήτχοτε δατις θά τοό
έδιδε 500 δολλάρια, ?ιά νά χληρώ-
ση τό ένοόχιον καϊ διάφορα άλλα
χρέη τα».
Ή Νά·α Τόρκη γνωρίζε'. άχό
Ό θωμάς Μόλ.φοοδ, 75 έτών, ό ο¬
ποίος προσφέρεται νά πωληθη άντί
100 δολλαρίων.
χολλοΰ ίνα εύεργέτην καί φιλάνθρω
χον, τόν Ούρτιχαϊν Λεντού, γνωστήν
ναλλίτερον, ώς κ. Ζή:ο. Ό Λε«-
τοϋ έχί ετη εχει μίαν στέγην είς
τό Μχάο^ρυ, δχοο δίδει δα>ρεάν κά¬
ς* καί ψωαί τάς ψυχΜ^ ήμέίας τοθ
χειμώνος, καί χροσχ«0εί νά εύρη
εργασίαν διά τοΰς —ροστατευομένοϋς
τού. Άλλά δέν χεριορίζει τάς εν¬
εργείας τοο είς Ν. 'Ύόρΐλ,ψ. Τώ
1921 έκαμε μίαν «δηχοχ.ρασίαν» ε!ι3
Βοττώνην καί «επώλησεν» 150 ά-
έργοος είς τοΰς μεγαλητίρους χλε:·
οίότας. Έχεχείρησε νά κάμη τό
ίδιον καϊ είς Ν'έαν 'Τόρκην, άλλ"
ήμχαϊίοθη ύχό τής άστυνομίας.
Π οίος δαως θά είαχορέση νά
άχαντήση χοτέ είς τό έρώτημα:
«Ποία είναι ή χραγματιν.ή άξί^
τοΰ άνθρωχίνου σώματος;»
ΕΥΟΥΜΤί
Διά νά σώση τό γόητρόν τού.
Ό'σύζυγίς: Πού χηγαί^ις γο-
ναικοϋλά μοο;
Ή τΰζυγος (θυμωμένη). "Οχου
;χ' άρετει.
Ό σύζυγος: Καίχότε θά γι»·ρίσης;
Ή τύζυγος: "Οτχν μΐϋ καχνίττ;.
Ό σύζυγος: Ώραϊα! Κΰτταξε μό¬
νον νά μην άργήης χερισσότε^ο.
* * *
Αύτάς ήταν ό λόγος.
—Σάς ενδα νά κλε€·ετ« στά χαρ-
τιά κΐ'ί...
—Κύρι«, μέ·χ:οτ8άλλετε!
—Μή φΜνάζετε! Θά σάς ελενα
νά συνεταιρνσθοίμε...
ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΓΟν
Ή Γκίλδα Γ/.ραίη, ή περίφη-
μος χορεύτρια τοΰ «Σίιιιιυ». Ιη,τεί
τό Λιαζνγιον «πό την 'τύζιτγόν της
Τ_ιλ Μποάν/. π/οΰσΌν ίύιοκτή-
την καιιπαρέ. Καί οτό; χόθε αΛ-
λος ύοτήρ τοΰ Μπροντγουαίη, καί
ή Γνίλδα διαβεβαιοί ότι δ-έν θα υ-
πανδρπΌίί ποτέ π ιά'
'Ή, ι άν πό τέ άλλαξη ννίόιιην,
θά ντα5οτυί)η /υ ;οιον, ο οποίος
δέν -θσ έχη '.σιιμίαν απολύτως σχέ¬
σιν ιιε τό ί'π.άν"/ελιιά τΐ|ΐς. "Ενός
σι'^τγο; καί διεινδΊ>ντής συγχρόνως
είναι νάτι δύσκολον — ό οιενθυν-
τής χάνεται μεσσ είς τόν σιντγον
να αντό βλιτπτει τό στάσιν ν- ί| ό
σύζνγο; χσνεται μέσα ε;ς τόν δι¬
ευθυντήν '/α αί;τό είναι ή ικαια-
στρρφή τοΰ νιίιιου.
' Ετσι λέγει ή Γνίλδα Γκραίη, ή
χοοηΊττΊα ί) υποίΐο: εγιν; περίφη-
υ.η πρό ετί'ν, ί>ταν έφεϋρε τλ> «Σιμ-
ιιυ», /αι απέκτησε περιουσίαν είς
τα καιιΐταιρρ τοΰ Μπροντγοινίη,,
πρΐν οϊσελίίη εις τόν νινη;«Γ?τογρά-
φον. ΚαΓ ?τσι' επιοε(>αιώινεται ή
φήιιη τοϋ τελευταίαι» ετοι>;, όπ ή
ΓΜίδα θά έχώριζεν άπο τόν σύ¬
ζυγον της.
Ό ΤΊίλ ΔΙποάγκ τνη ή Γκίλδα
Γ-/οαίη εθ'ίθΊρήΙΟ^σαν πολλάκις ώς
τό ϊδροΊδϋς^είγος ΐοΰ Μπροντγου-
αίη. "Οταν ό Μποάνκ εγΙκατΪΛει-
Μποαγκ ζητεί ά/.ιρα»σιν τού γά-
ιιου των.
«■Κρϊικχ1» στενάνκ τό Μπ;ροντ-
γουαίη. Άλλ ή Γ/ίλδα δια ιαρτυ-
οεται:
«Πολλοί αοΰ /ένουν— Κύττα-
5ε τί έΆΐΐΐίν ό ά'ν'δρας σου γιά βζ-
να. Λέν θ/σ έγίνεσο τόσον π: ρ'ψίΊ-
ιιη, άν δέν εΐ/ες τί,ν {<τ>στΓ,ιριςίν
τού — ΰτο ίΐναι «Λαιμόν
«'Έ&τερνα δΟΟ δ(/λάρια την έ-
βδοΐΐιίδσ καί ΟΛο/ληοον τό ΛΙπ:ροτ
γοΐΗχίη ιι? έ/ειροκοότει, όταν ιχ-·
εί5ε γιά πρώ^η φο<_ά ό Τ^ΐ/ Μπο- άγ/. Κοί ιιε γ^ . ώς ν ώ ήν χοοί,ύ- τριατ ΛΙοϋ προ«7έκττθΓ [ΐιά θέσι οτό /ιαιιιπαοέ τού καί «τΐετυχα. 'Η- νοιξρ νεον χαιιπαοέ το οποίον χρΓ- ακττονσε σέ ιιένα την ^πΐτιγ.ίαν τού. Έγώ — ό χορός μου — ΐ'σνρα τα τ}>'|θη και άπό τόν χορόν μόν έ-
κέρδιθϊ ό λίποάγτ. χρήιιπτα.
χ>Κ(ίι&νά?.λος δ<εΐ"υΗ·νττις' θά ε- ναιινί- τό ίδιον γιά ϋενα —" γιαΐτι υτο οτιιφέρον τοΐ ίοίοι». »Βε6οίθ)ς ό Μποάγκ ξεΰρει την εργασίαν τού. 'Μλ' ε'τνχε ν·ι είμε¬ θα τυχηροί γαϊ οί δύο καί έίπαΰ- χαιιεν. Έχοί την ίδέα πώς χωρι- σμένοι θά εργασθοΰμε κα/^ίτΓρα »Θά έργασΊΐϊο όσο πΐ^ιό σκλί(ρά μπορώ, θά νΐεοδίοχο όσο περισσότε- ρα γοήαατα μποοίο καί κατόπιν θύ Ι χαρω λιγάκι την ζωήν. Δέ μπο- ' ρείτε νά χαρήτε ό'ταν χοοεύετε επί π?.ι]θι.οαίί. λέ^ ίειρ^τε ,τοτέ ποι 6ρίοΐκεσ·0ε, "/.αί ποιοί είνα' οί ςριΛοι σας. »'Εφ' ίσον εχ τί φψι ν, σάς .π.ροσ^χοΐ'ν. Αι;τό 6έν είναι φι'.ία. »Χάνει -/ανείς τού; φ'λους τού καί τόν σύζυγον τού, ενα προσπα- θεΐ νά άνέ6\. Διότι καί ο σν^νγός σσς καταντά νά σάς ·9ε'.ι>;π) ώς αη·
χανήν ποιΐ καταο/ευάζει /ρήιιατα.
»Θά ίργαιο'Πώ όσον ιιπορώ, 'Μ.'
είς τό έξίκ. μόνη».
Ή Γκϋ.δα, ή όποία εοο; πρό ό-
λίγων έτών τι,το γνωστή αόνον ώς
χορε-ύτρια «Σιμιιν», σιγά, οιγά-, '*«*-
τέλαδε μίαν υψηλήν θέσιν είς τόν
ν.ινηιιαταγοοχμΛίόν κοσ|-ΐον Ή
Γκίλ6α, τής οποίας τό πραγματι¬
κόν δνομα είναι Μαριάννα Μι/.ά7»-
σκα, έ^εννή-Οη είς Κράκύ>6, τής
Πολωνίας τό 1895 λνά -ιινρή ή/.-
θν ιιέ την ο'ικογένειάν τη; είς Μι/-
γοι'ο'νην. Άπό εκεΐ Γ^λιΟ^ν είς το
Μπροντγο>αίη, άφοΰ ίχε Ιετΰ/θη
τόν πρώτον της σό.νγον. Ή άπιτυ-
χία τ»)ς είς τό Μπροντγοναίη όφεί
λεται δχι πόνον είς την ίκανόπ)τά
τη;, ώς χορευτρίας, άλ/ά /.«ΐ είς τό
ότι ΐΐχεν ώ; βιεητυντή'ν καί πρά-
κτορα δ·^αφημίσΒ03ς τόν Ίΐιλ Μπο-
Η ΠΕΡΙΦΗΜΟΣ ΧΟΡΕΥΤΡΙΑ ΤΟΥ «ΣΙΜΜΥ» ΖΗΤΕΙ]
, ΣΥΖΥΓΟΝ ΤΗΣ, ΕΝΩ ΟΥΤΟΣ ΕΓΕΙΡΕΙ ΑΓ
■ψε τά ν.αμπαρε ιιέ τόν έοχοιιόν τής
ποτοα'παγορεν'σεως, άοριέρωοΐε τόν
καιρόν τοχι εις τό νά διευθύνη τά;
εργασίας τής ΓΛα'λδας — την ο¬
ποίαν άογότΐερον ύπαΛ«δρεΰι)η
Ή Πκίλδα εχόρευε %αί ό Μπο¬
άγκ κατώρθωνε πάντοτε νά είρί-
σνίεται τό δ'νομά της είς τάς εφημε¬
ρίδας, =ο>; ότου ενινΐ περΐιψηιιο;,
καί |πλτ>ρώνετο μν·9ώδη ποσά, διά
νά χορτύστ) είς ενα χαιιπαρέ, ·ϊ| διά
νά παίξτ) είς ενα κιν)·ματόδροαα.
Ά/νλ' ό έρως εχασεν είς το τέ-
λος. Καί τοΗ>α ό Μποάγκ διειθύ-
νει ικιντ|μ'αΐΓονιραφι'/'άς< έταιρείας είς την Γερμανίαν καί ή Γν.ιλΙδα έ- τοιμάζεται νά Λαίξιι είς ενα κινη- ματόδριαιια εί; τό Λονδίνον, ύπυ νεον διει·θνντήν. Καί ή Γκίλδα ί|- γειρεν αγων ήν διαζυγίου, ένω ύ άγα. Σιηήντη<ταν πολλσ'ΐ/Ί; ,______, υαζΰ, άλλ' ήσαν παντός άχωρι- στοι σύντροφοι. Είχον μίαν ώοαί- αν έξοχικήν οικίαν εί; Λόγκ "Αι- ?αντ, ·καί μίαν άλλην οί/άαν εί; το "Βως πρό διόο έτόόν δέν εόλεπε /αν«είς ποα»9ενά την Γκίλδα χοοοίς τόν ΜπΧ>ίγκ. "Οχχ ήσαν κοινα με-
ταξΰ τιον. Ή Γκίλδα
σκληοά είς τό
ά
| Ό Τυ/ λΐποάγκ, ό γνωστάς ϊόιοκττιτης χααπαρέ καί ή σι'ιζυγός τοΐ' Γχιλδα
| Γκραίη, ή ,ιεριφημος χορεύτρια, είς διαφόρους στάσεις καί ιιέ διαφόροιις||
ένδυμασίας. ' ■' ' '
τονο·'αφου. Φΐ'οΊ/ά όλοι οί κριτικοί
δέν συνεφοονονν ιΐΰ.ν τού, άλΛ' ό
Μποαγν κατώρΐθ'ωοϊ να επο6ά/.ΐ| τό
Λν«(μ« της Γκ,ί/4δας είς τό κοινόν.
, Ά/.λ' δαον περίσ'ίότρρο'ν άφωσι-
ώνετο είς τό κινηαατογραφυκόν της
ερνον, τόσον ολιγώτερον καιρύν
ευρισνεν ή Γκίλδα διά τόν Τζίλ
χαί τόσον περισσότερον δι' ά'λλους,
οί όποΐοι ή.ιιποροϊ»σαν νά τής διδά-
ξουν τά 'ΐνσιν/ά τή; κινηματογρα-
φικηις τέχνης — όπως ήτο αίφνης
ό Τόιι Μούρ.
Έγένετο μία μικρή σκηνή δι' αί-
τό καί είπειτα ή Γ/.ίλδα καί ό Τζιλ
έγιναν -/αί πάλιν φίλοι κια} οί.
'Η Γκΰδα ηρχισ;: νά ι-ργάίζί-ται
είς τό τελευταΐΟΛ' της κινιιματάδρα-
αα ί| «Λιαβο/Ο7.ορεύτρια». Έιιε-
λέτησε τού; έίΗ'ΐκούς χοροΐ'ς των
π?έον ιια-ιριΐΛ'ϋΐν χωρών τοϋ κό-
σιιου. Καί ^φ' όσον προίίχώοει το
έργον, ;ίοχι·σ> νά ιΐαΰυρίίΐεται εΐίς
τό Χόλλ.υγοΐ'ντ ότι η Γΐκίλδα επαι-
ζε-ι ενα ιιεναν ρόλον.
"Οταν τό έργον έπ^>η·σΐίΐα)ζΐ νά
τελειώση, ό Τΐίλ Γ|>θεν εί; την Νε¬
αν Ύόρ/φ', διά νά την προετοιιιά-
ση διά την χκτοδοχήν τοΰ αεγάλου
κινη,μαιτοδράματος 'Εν τό") |ΐεταξύ
η Γ'Ί'λδα ί'φσίν?το ό'τι εΐχϊ- ξιεχα-
σθΡ| τελείως ιιέσα είς τί)ν τέχνην
της καί αί έρωτι/ιαί σκη,ναί ιχε τόν
Κ/άι6 Μπρονκ, τόν πρωταΓγοονι-
στην τΐ|ς ι(σαν αί πλέον πε:<ττι/^α'ι Ι άπό καθ, άλλην είς τό κινηιιατοΛ'ρα φι/όν τη; στάδιον. Ή Γ/ί/δα ύπίΐδύετο τόν ρόλον της τόσον τέ/εια, .οσηε οί ε'ιιδικοί πς/ τό ^ ΧόΙλλνγοτντ είπαν ότι ί) Γ/(Λδα Γ^το πράγματι μεγάλη ήθο- ττοιός. Καί σθη νά έπιαναλά&η την δκαί των ·&πο9έσ»ων τής Γ«ίλΐδαζ. ^ Ήν τώ μεταΕΐ. ό Τζίλ ιιετέβη Κ Μιλγουίάκην, δπου ίκτέ^^Ι^6^] 6ό/αια ιιέ χ&ιοιον καλλιτεχντϊ» καί κατΓστησε γποοτον ότι ΈΡοοί' πάθΐει νά υπογράψη σΐϊαοόίλαια'-« αέ την Αλίχην Χοι«ϊτ, ^^°ν' διά ιιύαν σειράν κ^ι των. Ενώ ό) α έιραίνοντο τελεία, -/ότι σννέβη. Ή Γ/ί^α ή>/ισε νά λαμ-
βαν,ι τηίενραφήμοτα «πό τόν ΤζΙλ
κσι μετ'( ολίγον οί δύο άχχίιριστοι
φίίοι καί σύ-1701, ίγιναν εχθροί.
Ε/εγετο ότι ?| Γκίλδα δένπε-
τρε^εν^ί- ττίν Τ;1λ νά έργ«σ·ί).Γ
πλΓον ως δι υθι-ντής /αί άντιποο-
σωπος της -/αί ε,κεϊνος ομιλεί δι'
ενα εσπη-σιιενο ταξεϊδι είς Καλι-
φοονΐΜν ναί δί/ας.
τελοι>ς, φθοι
της στάδιον, /αί ό Μποάγ/. ειργά¬
ζετο έξ ίσον σνληρά διά νά την
κατϋΧϊτήση γνοοχΐτήΛ' είς 67 όν τον
κόσαον, (ός την μεγα/.ειτεραν χο-
ρ^ι'η-ριαν «3ίμιιν·» -/αί ο>ς την με- ν.; ., ^..>, ,,ον ,-νιιη:;,Κ να αι^αΐάση
γαίειτεΐραν ήΐ/Όποιόν τοΰ κινημα-1 τάς έργοιοίας των καί ό Τζίλ ρπεί-
^ , φ ίπενέβ^σαν
«χεν ελιΐη το τέλος των σχέσεων
τίΐΗ',αϋτό .δέν ?πρεπε νά επηριεάσιι
τα ί
δαν ότι ό Ίζί?> «α'ι ή
διακΟΊ(τη οριστικώς τά? ^-^ ^
των.'Ο δικηγόροντηί Γ^ί,Γ1". < διέι|>εχ«σεν αίαό, άλλ' ά ^-^«^
λασε ιιόνον ΐΗροηι/α, ν^^_°'^α
νά θελήση νά δοίκτρ έξηγ1!0^^;. ;
νείς δέν ήμποοεΐ νά αρνηινπΐ °
^ίλδα καί ό Τζίλ ^Γ^αν
μαζύ. Ά?.λά τώρα ολα ε""" '
Άοά γε πταίει ή
ταν
τάς
ίλ
ταν ?6λεπ€ τάς Λριιας
σ/ηνάς τής Γ*ίλθαί αε τους
νς πρωταγο>νιστα; της
"Η πταίει τό αλλο -■ *
Ή Γκίλδα Γ/.ραίη, ή περίφη-
μος χορεύτρια τοΰ «Σίιιιιυ». Ιη,τεί
τό Λιαζνγιον «πό την 'τύζιτγόν της
Τ_ιλ Μποάν/. π/οΰσΌν ίύιοκτή-
την καιιπαρέ. Καί οτό; χόθε αΛ-
λος ύοτήρ τοΰ Μπροντγουαίη, καί
ή Γνίλδα διαβεβαιοί ότι δ-έν θα υ-
πανδρπΌίί ποτέ π ιά'
'Ή, ι άν πό τέ άλλαξη ννίόιιην,
θά ντα5οτυί)η /υ ;οιον, ο οποίος
δέν -θσ έχη '.σιιμίαν απολύτως σχέ¬
σιν ιιε τό ί'π.άν"/ελιιά τΐ|ΐς. "Ενός
σι'^τγο; καί διεινδΊ>ντής συγχρόνως
είναι νάτι δύσκολον — ό οιενθυν-
τής χάνεται μεσσ είς τόν σιντγον
να αντό βλιτπτει τό στάσιν ν- ί| ό
σύζνγο; χσνεται μέσα ε;ς τόν δι¬
ευθυντήν '/α αί;τό είναι ή ικαια-
στρρφή τοΰ νιίιιου.
' Ετσι λέγει ή Γνίλδα Γκραίη, ή
χοοηΊττΊα ί) υποίΐο: εγιν; περίφη-
υ.η πρό ετί'ν, ί>ταν έφεϋρε τλ> «Σιμ-
ιιυ», /αι απέκτησε περιουσίαν είς
τα καιιΐταιρρ τοΰ Μπροντγοινίη,,
πρΐν οϊσελίίη εις τόν νινη;«Γ?τογρά-
φον. ΚαΓ ?τσι' επιοε(>αιώινεται ή
φήιιη τοϋ τελευταίαι» ετοι>;, όπ ή
ΓΜίδα θά έχώριζεν άπο τόν σύ¬
ζυγον της.
Ό ΤΊίλ ΔΙποάγκ τνη ή Γκίλδα
Γ-/οαίη εθ'ίθΊρήΙΟ^σαν πολλάκις ώς
τό ϊδροΊδϋς^είγος ΐοΰ Μπροντγου-
αίη. "Οταν ό Μποάνκ εγΙκατΪΛει-
Μποαγκ ζητεί ά/.ιρα»σιν τού γά-
ιιου των.
«■Κρϊικχ1» στενάνκ τό Μπ;ροντ-
γουαίη. Άλλ ή Γ/ίλδα δια ιαρτυ-
οεται:
«Πολλοί αοΰ /ένουν— Κύττα-
5ε τί έΆΐΐΐίν ό ά'ν'δρας σου γιά βζ-
να. Λέν θ/σ έγίνεσο τόσον π: ρ'ψίΊ-
ιιη, άν δέν εΐ/ες τί,ν {<τ>στΓ,ιριςίν
τού — ΰτο ίΐναι «Λαιμόν
«'Έ&τερνα δΟΟ δ(/λάρια την έ-
βδοΐΐιίδσ καί ΟΛο/ληοον τό ΛΙπ:ροτ
γοΐΗχίη ιι? έ/ειροκοότει, όταν ιχ-·
εί5ε γιά πρώ^η φο<_ά ό Τ^ΐ/ Μπο- άγ/. Κοί ιιε γ^ . ώς ν ώ ήν χοοί,ύ- τριατ ΛΙοϋ προ«7έκττθΓ [ΐιά θέσι οτό /ιαιιιπαοέ τού καί «τΐετυχα. 'Η- νοιξρ νεον χαιιπαοέ το οποίον χρΓ- ακττονσε σέ ιιένα την ^πΐτιγ.ίαν τού. Έγώ — ό χορός μου — ΐ'σνρα τα τ}>'|θη και άπό τόν χορόν μόν έ-
κέρδιθϊ ό λίποάγτ. χρήιιπτα.
χ>Κ(ίι&νά?.λος δ<εΐ"υΗ·νττις' θά ε- ναιινί- τό ίδιον γιά ϋενα —" γιαΐτι υτο οτιιφέρον τοΐ ίοίοι». »Βε6οίθ)ς ό Μποάγκ ξεΰρει την εργασίαν τού. 'Μλ' ε'τνχε ν·ι είμε¬ θα τυχηροί γαϊ οί δύο καί έίπαΰ- χαιιεν. Έχοί την ίδέα πώς χωρι- σμένοι θά εργασθοΰμε κα/^ίτΓρα »Θά έργασΊΐϊο όσο πΐ^ιό σκλί(ρά μπορώ, θά νΐεοδίοχο όσο περισσότε- ρα γοήαατα μποοίο καί κατόπιν θύ Ι χαρω λιγάκι την ζωήν. Δέ μπο- ' ρείτε νά χαρήτε ό'ταν χοοεύετε επί π?.ι]θι.οαίί. λέ^ ίειρ^τε ,τοτέ ποι 6ρίοΐκεσ·0ε, "/.αί ποιοί είνα' οί ςριΛοι σας. »'Εφ' ίσον εχ τί φψι ν, σάς .π.ροσ^χοΐ'ν. Αι;τό 6έν είναι φι'.ία. »Χάνει -/ανείς τού; φ'λους τού καί τόν σύζυγον τού, ενα προσπα- θεΐ νά άνέ6\. Διότι καί ο σν^νγός σσς καταντά νά σάς ·9ε'.ι>;π) ώς αη·
χανήν ποιΐ καταο/ευάζει /ρήιιατα.
»Θά ίργαιο'Πώ όσον ιιπορώ, 'Μ.'
είς τό έξίκ. μόνη».
Ή Γκϋ.δα, ή όποία εοο; πρό ό-
λίγων έτών τι,το γνωστή αόνον ώς
χορε-ύτρια «Σιμιιν», σιγά, οιγά-, '*«*-
τέλαδε μίαν υψηλήν θέσιν είς τόν
ν.ινηιιαταγοοχμΛίόν κοσ|-ΐον Ή
Γκίλ6α, τής οποίας τό πραγματι¬
κόν δνομα είναι Μαριάννα Μι/.ά7»-
σκα, έ^εννή-Οη είς Κράκύ>6, τής
Πολωνίας τό 1895 λνά -ιινρή ή/.-
θν ιιέ την ο'ικογένειάν τη; είς Μι/-
γοι'ο'νην. Άπό εκεΐ Γ^λιΟ^ν είς το
Μπροντγο>αίη, άφοΰ ίχε Ιετΰ/θη
τόν πρώτον της σό.νγον. Ή άπιτυ-
χία τ»)ς είς τό Μπροντγοναίη όφεί
λεται δχι πόνον είς την ίκανόπ)τά
τη;, ώς χορευτρίας, άλ/ά /.«ΐ είς τό
ότι ΐΐχεν ώ; βιεητυντή'ν καί πρά-
κτορα δ·^αφημίσΒ03ς τόν Ίΐιλ Μπο-
Η ΠΕΡΙΦΗΜΟΣ ΧΟΡΕΥΤΡΙΑ ΤΟΥ «ΣΙΜΜΥ» ΖΗΤΕΙ]
, ΣΥΖΥΓΟΝ ΤΗΣ, ΕΝΩ ΟΥΤΟΣ ΕΓΕΙΡΕΙ ΑΓ
■ψε τά ν.αμπαρε ιιέ τόν έοχοιιόν τής
ποτοα'παγορεν'σεως, άοριέρωοΐε τόν
καιρόν τοχι εις τό νά διευθύνη τά;
εργασίας τής ΓΛα'λδας — την ο¬
ποίαν άογότΐερον ύπαΛ«δρεΰι)η
Ή Πκίλδα εχόρευε %αί ό Μπο¬
άγκ κατώρθωνε πάντοτε νά είρί-
σνίεται τό δ'νομά της είς τάς εφημε¬
ρίδας, =ο>; ότου ενινΐ περΐιψηιιο;,
καί |πλτ>ρώνετο μν·9ώδη ποσά, διά
νά χορτύστ) είς ενα χαιιπαρέ, ·ϊ| διά
νά παίξτ) είς ενα κιν)·ματόδροαα.
Ά/νλ' ό έρως εχασεν είς το τέ-
λος. Καί τοΗ>α ό Μποάγκ διειθύ-
νει ικιντ|μ'αΐΓονιραφι'/'άς< έταιρείας είς την Γερμανίαν καί ή Γν.ιλΙδα έ- τοιμάζεται νά Λαίξιι είς ενα κινη- ματόδριαιια εί; τό Λονδίνον, ύπυ νεον διει·θνντήν. Καί ή Γκίλδα ί|- γειρεν αγων ήν διαζυγίου, ένω ύ άγα. Σιηήντη<ταν πολλσ'ΐ/Ί; ,______, υαζΰ, άλλ' ήσαν παντός άχωρι- στοι σύντροφοι. Είχον μίαν ώοαί- αν έξοχικήν οικίαν εί; Λόγκ "Αι- ?αντ, ·καί μίαν άλλην οί/άαν εί; το "Βως πρό διόο έτόόν δέν εόλεπε /αν«είς ποα»9ενά την Γκίλδα χοοοίς τόν ΜπΧ>ίγκ. "Οχχ ήσαν κοινα με-
ταξΰ τιον. Ή Γκίλδα
σκληοά είς τό
ά
| Ό Τυ/ λΐποάγκ, ό γνωστάς ϊόιοκττιτης χααπαρέ καί ή σι'ιζυγός τοΐ' Γχιλδα
| Γκραίη, ή ,ιεριφημος χορεύτρια, είς διαφόρους στάσεις καί ιιέ διαφόροιις||
ένδυμασίας. ' ■' ' '
τονο·'αφου. Φΐ'οΊ/ά όλοι οί κριτικοί
δέν συνεφοονονν ιΐΰ.ν τού, άλΛ' ό
Μποαγν κατώρΐθ'ωοϊ να επο6ά/.ΐ| τό
Λν«(μ« της Γκ,ί/4δας είς τό κοινόν.
, Ά/.λ' δαον περίσ'ίότρρο'ν άφωσι-
ώνετο είς τό κινηαατογραφυκόν της
ερνον, τόσον ολιγώτερον καιρύν
ευρισνεν ή Γκίλδα διά τόν Τζίλ
χαί τόσον περισσότερον δι' ά'λλους,
οί όποΐοι ή.ιιποροϊ»σαν νά τής διδά-
ξουν τά 'ΐνσιν/ά τή; κινηματογρα-
φικηις τέχνης — όπως ήτο αίφνης
ό Τόιι Μούρ.
Έγένετο μία μικρή σκηνή δι' αί-
τό καί είπειτα ή Γ/.ίλδα καί ό Τζιλ
έγιναν -/αί πάλιν φίλοι κια} οί.
'Η Γκΰδα ηρχισ;: νά ι-ργάίζί-ται
είς τό τελευταΐΟΛ' της κινιιματάδρα-
αα ί| «Λιαβο/Ο7.ορεύτρια». Έιιε-
λέτησε τού; έίΗ'ΐκούς χοροΐ'ς των
π?έον ιια-ιριΐΛ'ϋΐν χωρών τοϋ κό-
σιιου. Καί ^φ' όσον προίίχώοει το
έργον, ;ίοχι·σ> νά ιΐαΰυρίίΐεται εΐίς
τό Χόλλ.υγοΐ'ντ ότι η Γΐκίλδα επαι-
ζε-ι ενα ιιεναν ρόλον.
"Οταν τό έργον έπ^>η·σΐίΐα)ζΐ νά
τελειώση, ό Τΐίλ Γ|>θεν εί; την Νε¬
αν Ύόρ/φ', διά νά την προετοιιιά-
ση διά την χκτοδοχήν τοΰ αεγάλου
κινη,μαιτοδράματος 'Εν τό") |ΐεταξύ
η Γ'Ί'λδα ί'φσίν?το ό'τι εΐχϊ- ξιεχα-
σθΡ| τελείως ιιέσα είς τί)ν τέχνην
της καί αί έρωτι/ιαί σκη,ναί ιχε τόν
Κ/άι6 Μπρονκ, τόν πρωταΓγοονι-
στην τΐ|ς ι(σαν αί πλέον πε:<ττι/^α'ι Ι άπό καθ, άλλην είς τό κινηιιατοΛ'ρα φι/όν τη; στάδιον. Ή Γ/ί/δα ύπίΐδύετο τόν ρόλον της τόσον τέ/εια, .οσηε οί ε'ιιδικοί πς/ τό ^ ΧόΙλλνγοτντ είπαν ότι ί) Γ/(Λδα Γ^το πράγματι μεγάλη ήθο- ττοιός. Καί σθη νά έπιαναλά&η την δκαί των ·&πο9έσ»ων τής Γ«ίλΐδαζ. ^ Ήν τώ μεταΕΐ. ό Τζίλ ιιετέβη Κ Μιλγουίάκην, δπου ίκτέ^^Ι^6^] 6ό/αια ιιέ χ&ιοιον καλλιτεχντϊ» καί κατΓστησε γποοτον ότι ΈΡοοί' πάθΐει νά υπογράψη σΐϊαοόίλαια'-« αέ την Αλίχην Χοι«ϊτ, ^^°ν' διά ιιύαν σειράν κ^ι των. Ενώ ό) α έιραίνοντο τελεία, -/ότι σννέβη. Ή Γ/ί^α ή>/ισε νά λαμ-
βαν,ι τηίενραφήμοτα «πό τόν ΤζΙλ
κσι μετ'( ολίγον οί δύο άχχίιριστοι
φίίοι καί σύ-1701, ίγιναν εχθροί.
Ε/εγετο ότι ?| Γκίλδα δένπε-
τρε^εν^ί- ττίν Τ;1λ νά έργ«σ·ί).Γ
πλΓον ως δι υθι-ντής /αί άντιποο-
σωπος της -/αί ε,κεϊνος ομιλεί δι'
ενα εσπη-σιιενο ταξεϊδι είς Καλι-
φοονΐΜν ναί δί/ας.
τελοι>ς, φθοι
της στάδιον, /αί ό Μποάγ/. ειργά¬
ζετο έξ ίσον σνληρά διά νά την
κατϋΧϊτήση γνοοχΐτήΛ' είς 67 όν τον
κόσαον, (ός την μεγα/.ειτεραν χο-
ρ^ι'η-ριαν «3ίμιιν·» -/αί ο>ς την με- ν.; ., ^..>, ,,ον ,-νιιη:;,Κ να αι^αΐάση
γαίειτεΐραν ήΐ/Όποιόν τοΰ κινημα-1 τάς έργοιοίας των καί ό Τζίλ ρπεί-
^ , φ ίπενέβ^σαν
«χεν ελιΐη το τέλος των σχέσεων
τίΐΗ',αϋτό .δέν ?πρεπε νά επηριεάσιι
τα ί
δαν ότι ό Ίζί?> «α'ι ή
διακΟΊ(τη οριστικώς τά? ^-^ ^
των.'Ο δικηγόροντηί Γ^ί,Γ1". < διέι|>εχ«σεν αίαό, άλλ' ά ^-^«^
λασε ιιόνον ΐΗροηι/α, ν^^_°'^α
νά θελήση νά δοίκτρ έξηγ1!0^^;. ;
νείς δέν ήμποοεΐ νά αρνηινπΐ °
^ίλδα καί ό Τζίλ ^Γ^αν
μαζύ. Ά?.λά τώρα ολα ε""" '
Άοά γε πταίει ή
ταν
τάς
ίλ
ταν ?6λεπ€ τάς Λριιας
σ/ηνάς τής Γ*ίλθαί αε τους
νς πρωταγο>νιστα; της
"Η πταίει τό αλλο -■ *
ΤΗ- Γ ΚΙΛ Δ 7*
ΗΤΕΐβΐΑΖΥΠΟΝ ΑΠΟ ΤΟΝ ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΟΥΧΟΝ
Ι ΑγΪπΡΟΣ ΑΚΥΡΩΣΙΝ ΤΟΥ ΓΑΜΟΥ ΤΩΝ.
^μόνηανότι δέν ήτο μο¬
Ιίθη.
ί! ντ', τό εΐδΰλ-
'Αλλ' ή Γν.ίλδα είναι απολύτως
βεβαία ότι ημπορεί νά συνεχίση τό
στάδιον της ν.αί νά έπιτι·χη — έ¬
στω -/.αί χοιρίς την βοήθειαν τοϋ
σιίύγου τιις.
ΕΤΕΙ ΙΣΤΟΡΙΚΕΣ ΣΕΛ'ΔΕΣ
[ΐ7.ιέ-Τί6Ίλ, ό περίφημος
ι οος τής Γαλλικής
νήθη/ε στό Ε-
10 ΙοΓνίου 1746 και
Ι,τλουσιπιπ'την και έ'ντιαον
•αν. Ό τατέοας τού, τόν
η; ηΜκίβν δίκατρι-
/πιΐιατίας κοί ΰταν
Ι τοΰ α ι Γ/1 μεγάλην οιε-
■ τ= τό γνμνάσιο ή
ι/λ'ονθοϋσα την τε-
,.αι)πι αν τον συζνη'ον
|ΐλετιν Φοΐ'κιέ στό Παρί-
ιΝι/ση τα νομικά.
ιιινιέ στον οποίον ά'ρεσε
|ό τό σΓώιο, άκολούθΐ)ο%
ιοτα τοΰ Πανε.τ;ιστηιιιον
ε τό δπ7οιά τον. Ήΐν έ-
ιιΐ|τΐρα τού πέίία.νε
μ /ά άπό (τυγκοπή,
.»α.ς τον και έ'τσι ό
'. -τληρονόμος άρκε-
ίινιία;
1 τοι (Τ,έαΐ'η ήταν ν' ά-
|-τ?οκ| ιιο έκΐΕΪνο δικηγο-
έϊο τ Γ·- όδοθ Σίίίν Ζάκ,
έχτι ς άπό τους πολυπλη-
<τας τ Γ,, ίταοχίας τον, έ- 1 και «δκΜΓ&ροι βουλευταί 'ι»>ί τ : Ιΐβχής έκείνϊ^,
' ότοιο'-ς ό Φουκιέ φαι-
τεριποιητικος, ·9·έ-
ί «γ )κ η τήν εννοιά τους,
Ι οί τι; τ/.{)-τεχ. άργόπχρα
ΙτειΌΓι ιΐί: την πολιτική.
Ν-Τρί>ίλτόνΌκτώβριο
ϊ^το-ίτηκε τήν πρώτη
ν ΔωρουΊεα νω.
ι εΐχε πρό τριών
|αι|'ρι μ ωτι,/^ς οχέσεις.
Ί αμου αΌτοϋ δοθή·
πό/} ών παρτΒκλήσεων
^τκ ή ανακοίνωσις τού
|011"·'' μεγσλο σ/χίνδα·
'· ^ 'ους των γνίΰστών
ιοο9εα
μα/
ήτατν
^ν ιαοροΓ·οϊ μετά
τιΙ-" νά οιπ·εννοηί>Γί μέν
μ άτίθασο χαρακτή-
Α.τό διάίτορα χρο-
9ί ό
ότι
ές θκη'νέί, ε·
'ς; Γτδυστυχισμέν,]
?'σε ν ά
-"'η ναί πέϋανε, μ
"ηΐα μρτ,ά τόν γάμο
<; στό ΦονΛΐιέ τρία ρΐ^ τα μι- τ"'· /'αί ή οίκονοιιικές ι-" ο.τοϊΐς εΐχε ' ό ηνάγκασαν τό Φοιν.ιέ, νά ξιαναπαν- τριευτή μια π/.οΰσια ίίθνιτοχήρα τήιν γΐ'ναϊκα ενός παλαιοϋ φιλαυ τού, άπό τήν οποίαν ετΐηρρ μεγάλη προΐ- κα. Και μέ αύτην δθ"θ; ό Φου δέ ν τα πηγαιν'ε καλά ν.αί μετά έ'να ξτος άναγκάστηκαν νά χωρίοουν. *Ηταν ό σ/ληρότερος σι'^υγος π γϊννήθη/ε στόν κόοχιο, ργραχρε σέ ιιιά φιλή της, όταν χώριοΐ ή κυ- ρία Φο«κιέ. Άπό τήν ρόποχή έκ·ιίντ} ό Φού κιε άρχίζΐΐ νά σχετίΰεται στενό τερα μέ τα διάψορα πολιτικά κόμ ματα. 'Η σπάταλη διι/ας ζωή τού, δέν τού έπιτρέΐτει πιά νά Ιτ) ξο- δΐΰθΛ'τσς διάφοοα ποσά γιά τί)·ν πΌί.ιτική, χωρίς νά έργά-εται ώ; δικηγόρος, ίγιατί πρό τολ?οϋ ίΐχρ έγναταλεί'ψη τή δικη,γορική, άΐώ τήν όποία φαίνιται ότι δέν μπό ρρσε νά κερδίση τίποτιαι). 'Ένας νόμος πού είχε £κδο9| τόν Αΰγουστο τοΰ 1792, π-οοέβ/ΐ' πε τή σνσταση ενός; ντου ποη'ΐκοϋ δικαστηρίοι,' στό δποϊο ό Φουκιέ παρακκϋλΐσε τόν τότε Γενικό Γρ«μ· αατέα τοϋ υπουργείον της Λικταο- σΐ'νης, Κάμι).ο Ντεμοινΐέν, "ό ό ποίος ήτανε καιί §ξά·5ελα>ός τοΐ', νά
τον δώση τή θέση τοϋ πρόεδρον.
Ή ραίγιματτκως, νστρρια άπό έ'να μή-
να, έΐκιαλεϊτο νά άναλάοη ύήν προ
εδρία τού ΛΪου αίτοΰ δικαστιιρί-
ον ν.αί τό όπι.ϋον άρ^/ότίρα, δταν
έξελί·χθητ(ε είς τό περίφημον ρκεί-
νο έπαννιστατικό δικσοτήριο, εμιε
λε νά έίκδώση μίαν άπόφαοη διά
τής οποίας ό Κάιιιλος Ντεαονλεκ
απεστέλλετο στήν λαιμητόμο, άπο
τόν ΐδιο τόν έΗάδρλφό τού Φουκ.ιέ·
Τενβίλ, τόν οποίον εΐχε β-ιορίσγ
στή -θέση αντή τοϋ προέδρου.
Τό έ'το; 1791 ί^ε άρχίσΐΐ δταν
ό Φουκιέ-Τεντοίλ, είς ηλικίαν 45
έτών άνρ?.α|βε τήν θέσιν τοΰ δηιμοσί-
ου κατηγόρου.
Είνε ποίοτοφανές διά τήν ιστορί¬
αν τοϋ κόσμον δ τρό.τος ιιέ τόν
όΐΓθϊον ο Φουκιέ έδίκΐαζε και κατε
δίκαίε τοΰς κατηγορουμεΛ'ους οί ό-
ποΐοι (οδηγοϋντο ενώπιον τον Σνν-
δ άή έ ύ
δεδρμεΛος άρρήκτω; }ΐέ τού: προ-
τεργάτας τής Γαλλιν.ή; 'ΡΛανο>
στάσεως και ιδίως μέ τύν Ρο6εσ·
πιερον και τόν Σαίν-Ζνστ, εττρλνε
καθηαερινως κατά εκατοντάδας γο
9-ύματάτου στήνλαιμητόαο, χωρίς
ουδέποτε νά θελήση ν' άν.οί·ση /.αί
νά κρίνη την άτολογίαν των.
Κιΐτβτε δταν η κνςχ'α Λαβί-'ρν,
Ή Γκίλδα Γκραίη, ή Λερίφημος χο-
ρεύτρια, είς ενα άπό τα κινηματοδρά-
ματά της'.
ή σύζνΑ'ος ενός άντιδροστικοϋ ά·
Ειοχιατικαΰ είχε πάει στό Λπίτι το3
Φο»κιέ γιά νά τόν παρακαλέση νά
φανή Ιπιεικής στή δίκη τοΰ ιΐνδρος
της 'δχι μόνον δΓν τήν τίκουσε, άλ-
λά διέταΗ,ε άμέίΤίος νά την ονύΛ*
6ονν και" νά την ό&ηγιίσοΰν την
αλλη ήιμέρα στήν λάιμητόιιο μαςΐ
ΐίέ τόν όίντρα της: - - -
«Πρέπει νά πεθήντι κι' αύτη
άφοΰ ό ά'Λαρας της είναι άντιδρα-
στικός». ~-" β
Μέ τα λόγιαι σ&τά έτΐλειωνε η
άγάρενΐο'ίς τον, στήν δίκη των σύ¬
ζυγον Λαιθέρν.
Οί-δέποαε ό Φονν.ιέ-Τενβίλ ρρώ-
τησε τή συνείδησή τού όσον ά<ρο- ρά την άθοκκητα η μή το» ανα¬ ριθμήτων θνμάτων ποΐ ρστριλε στήν λάιμητόιιο. 'Ηταν πάναοτε ενα δργα'νο τής περιφήμου έκρίνης τριιιελο'ϋς έπ-αναστιτΓ/ής ρπιτρο- πής και επέδειξε τόσο σχ>.ηρή δια-
νωγή, στό διάστημαι τής νπηςκοί¬
ας τού τό έπαναστατικό δικ«στή-
ριο, ωστε δικαία,ς τδνομά τού είχε
γίνει τό ο-Η>6ητρο όλον τοϋ κόσμον
ιαί ή ίστορία τόν άναφέρρι μέ τόν
'αιραττηρισμό ό δήμιος τής έπα-
νανστάσεως.
Ή δράσις τοΰ περιφήαον αύ-
τοϋ δ^οσαον κατηγόρον οτνΞχίζε-
ται αέ τήν ίδια (Τ/ληρότητα καίθ'
ολο τό διάστιιμα τής γαλλικής ε-
παναστσσε'ο; ?χέχρι τοϋ 1794 ό-
πότε ό α/λοτε σννεργάτηι: τον Φου-
κιέ-Τενβίλ, ό πτοίφημος έκι ΐνος
Σαίν Ζνστ. μέ ποί^ές ι«_η-/αΛ·οηρα-
φίιες, θελοντας ν' απαλλάξη ωως
τον έαντό τού άπό τήν εύ9ΐ·νη.
ρ νά πάση τή Σ^ννέλευση
δτι δ Τενβίλ, ώθούυενος μόνο άπό
προσωπικά έλατήρια, οίιδέποτε ά-
πέδίοσε τή δικαιοσύνη και άθίκως
άπέστεύ.ε στή λαιμητόμο τόσους
και τόσους άνίτρώπους.
Ή κΐατΓΓ/γορία αύτη τοϋ Σαιν-
Ζύστ, εγινε άφορμή νά ένϋογη,Οοΰν
άνοτκρίσεις και νά σι·ίΛη<ρ9ίι ό Τεν- 6ίίλ ώς ενοχος. Ή δίκη τού <5>ρίσ9η νά γίνη,
στό Ιδιο δι/αστήριο ατο όποίί) τί|ταν,
εο>ς π:ρό ολίγον, δηιιόσιος κατήγο-
ρος, άλλά ανεβλήθη 6 μήνες, κα¬
τόπιν πολί-ώΛ, .-αεσεων των φί/Λ)ν
τον.
"Επί τέ}σι*ς διιως ό ΦουΤ/'.ιέ-Τεν-
6ί?., την 7ην Μαΐου τοϋ 1795, κατό¬
πιν άποφάσεοχ τοϋ έπαναστατικοΰ
Δικοτντηοίου, ωδηγήθη κοτί αιτός
στήν λαιιαητόιιο, όπου τόσους (Ίθώ-
οχ'ς είγ^ στείλει στό διάστημα τής
εξουσίας τοι,'.
"Οταν άπεκΊοταλίσθη, στό πορ-
τοφόλι τοι> ευριήκιαν ενα μικρό ση-
μειο>ματάριο, στό όποϊο ιιτταξύ
των αλίώΛ' ηταν νρισΛΐαένα και τα
έξή-ς χοορακτηριστινά λόγια, .τού
εϊχε ό ίδιος ση'ΐεκόση, στή φυλακΐ),
λίγες ώρες πρίν πεΜνιι:
«Δέν θεωρώ τόν έαντό μόν ενο-
χο τής κατηνορία; πον μοϋ άπο-
δίδοχ'ν. Εΐμαι άθτϊ>ς. "Ο,τι εκανα,
τό εττατνα νποτκούοντας οττοΰς νό-
μονς της πατοί'δο- μόν. Δέν ΰπήρ-
ξα ποτέ δ^ιγανο τοΰ Ροβεσπιέρον
και τοϋ Σαΐν-Ζύστ. όπως (,ιέ κα,τη-
γορονν. ΊσθάΛΌ*ιαι δτι ιιε καΐτχΐδί-
κασαν άΙί>ίικθίς είς θάνατον. Έν τού¬
τοις εχω ήσνχη ΐή συνείδησή μου
δτι ύπτιρέτησα: 7κίΛ'τοτε,- δκως ε-
πρίΐπε, τήν πατρίδα μαν '/α γι'
αΰτό .τρθαίνίΰ εν/αριστημρνος.
Εΐααι 6εβαιος δτι ίίργότερα θ'
άναγνωρισθτ» π?.ηρως ή άθιωότ
μου!.....»
Ο ΓΚ1Ω Ν Η Σ
Σωπαινε, γκιώνη, ιυάψε τ.ιιά, ζη-
λιάρα τού ίτκκκ/ γέννα·,
νά μοϋ θυμάς ΐώς νύχτωσε. Κί' άν
6ολετό νά ζήσω
δέ μοό «ίναι στής ΧΌριφές, μηδέ σέ
σττ^Θιοτ αύτοΰ ν ά κλείιΐω
τον χόνο μκ» και νά χετώ ψηλότερα
ολοέν χ
Μά κάτι πή·ρα άχ' τό δθϋνέ κ' «γώ,
τοΰ %άμ—οο ή σκ,όντ;.
κάτι ατπ τού κέο"?<χ> την κΌρ>φή, τό
σάλεμμα τού έλάτου,
κάτι κι' χπο τοΰ ςχειμάρρου τό 6-ούϊ-
σματ τό αγριο κάτο>.
κα: κάτι-·κάτι κι' άχό σέ, μαΰ-ρό μο^
«3έρφι, γκιώνη.
Μά τω?α σώχα, ό τ)ρτ/νός σοο μή
ττ> χρυσή γΐλτ,ντϊ
ταράξϊί τοΰ 4<«νοΰ, ψηιλά στών ά- <—ρων την παιιτάλη, κι' άς ξεχ^η ό ρ'ΑΐΛς πλατΰς τοΰ κατα'ροΌΓχτη πάλι, —<,λτ,ρός ό αχος τής μαύρης μ<χ> κα-
ς νά ό
ΓΕΩΡ. ΔΕΛΗΣ
ΗΤΕΐβΐΑΖΥΠΟΝ ΑΠΟ ΤΟΝ ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΟΥΧΟΝ
Ι ΑγΪπΡΟΣ ΑΚΥΡΩΣΙΝ ΤΟΥ ΓΑΜΟΥ ΤΩΝ.
^μόνηανότι δέν ήτο μο¬
Ιίθη.
ί! ντ', τό εΐδΰλ-
'Αλλ' ή Γν.ίλδα είναι απολύτως
βεβαία ότι ημπορεί νά συνεχίση τό
στάδιον της ν.αί νά έπιτι·χη — έ¬
στω -/.αί χοιρίς την βοήθειαν τοϋ
σιίύγου τιις.
ΕΤΕΙ ΙΣΤΟΡΙΚΕΣ ΣΕΛ'ΔΕΣ
[ΐ7.ιέ-Τί6Ίλ, ό περίφημος
ι οος τής Γαλλικής
νήθη/ε στό Ε-
10 ΙοΓνίου 1746 και
Ι,τλουσιπιπ'την και έ'ντιαον
•αν. Ό τατέοας τού, τόν
η; ηΜκίβν δίκατρι-
/πιΐιατίας κοί ΰταν
Ι τοΰ α ι Γ/1 μεγάλην οιε-
■ τ= τό γνμνάσιο ή
ι/λ'ονθοϋσα την τε-
,.αι)πι αν τον συζνη'ον
|ΐλετιν Φοΐ'κιέ στό Παρί-
ιΝι/ση τα νομικά.
ιιινιέ στον οποίον ά'ρεσε
|ό τό σΓώιο, άκολούθΐ)ο%
ιοτα τοΰ Πανε.τ;ιστηιιιον
ε τό δπ7οιά τον. Ήΐν έ-
ιιΐ|τΐρα τού πέίία.νε
μ /ά άπό (τυγκοπή,
.»α.ς τον και έ'τσι ό
'. -τληρονόμος άρκε-
ίινιία;
1 τοι (Τ,έαΐ'η ήταν ν' ά-
|-τ?οκ| ιιο έκΐΕΪνο δικηγο-
έϊο τ Γ·- όδοθ Σίίίν Ζάκ,
έχτι ς άπό τους πολυπλη-
<τας τ Γ,, ίταοχίας τον, έ- 1 και «δκΜΓ&ροι βουλευταί 'ι»>ί τ : Ιΐβχής έκείνϊ^,
' ότοιο'-ς ό Φουκιέ φαι-
τεριποιητικος, ·9·έ-
ί «γ )κ η τήν εννοιά τους,
Ι οί τι; τ/.{)-τεχ. άργόπχρα
ΙτειΌΓι ιΐί: την πολιτική.
Ν-Τρί>ίλτόνΌκτώβριο
ϊ^το-ίτηκε τήν πρώτη
ν ΔωρουΊεα νω.
ι εΐχε πρό τριών
|αι|'ρι μ ωτι,/^ς οχέσεις.
Ί αμου αΌτοϋ δοθή·
πό/} ών παρτΒκλήσεων
^τκ ή ανακοίνωσις τού
|011"·'' μεγσλο σ/χίνδα·
'· ^ 'ους των γνίΰστών
ιοο9εα
μα/
ήτατν
^ν ιαοροΓ·οϊ μετά
τιΙ-" νά οιπ·εννοηί>Γί μέν
μ άτίθασο χαρακτή-
Α.τό διάίτορα χρο-
9ί ό
ότι
ές θκη'νέί, ε·
'ς; Γτδυστυχισμέν,]
?'σε ν ά
-"'η ναί πέϋανε, μ
"ηΐα μρτ,ά τόν γάμο
<; στό ΦονΛΐιέ τρία ρΐ^ τα μι- τ"'· /'αί ή οίκονοιιικές ι-" ο.τοϊΐς εΐχε ' ό ηνάγκασαν τό Φοιν.ιέ, νά ξιαναπαν- τριευτή μια π/.οΰσια ίίθνιτοχήρα τήιν γΐ'ναϊκα ενός παλαιοϋ φιλαυ τού, άπό τήν οποίαν ετΐηρρ μεγάλη προΐ- κα. Και μέ αύτην δθ"θ; ό Φου δέ ν τα πηγαιν'ε καλά ν.αί μετά έ'να ξτος άναγκάστηκαν νά χωρίοουν. *Ηταν ό σ/ληρότερος σι'^υγος π γϊννήθη/ε στόν κόοχιο, ργραχρε σέ ιιιά φιλή της, όταν χώριοΐ ή κυ- ρία Φο«κιέ. Άπό τήν ρόποχή έκ·ιίντ} ό Φού κιε άρχίζΐΐ νά σχετίΰεται στενό τερα μέ τα διάψορα πολιτικά κόμ ματα. 'Η σπάταλη διι/ας ζωή τού, δέν τού έπιτρέΐτει πιά νά Ιτ) ξο- δΐΰθΛ'τσς διάφοοα ποσά γιά τί)·ν πΌί.ιτική, χωρίς νά έργά-εται ώ; δικηγόρος, ίγιατί πρό τολ?οϋ ίΐχρ έγναταλεί'ψη τή δικη,γορική, άΐώ τήν όποία φαίνιται ότι δέν μπό ρρσε νά κερδίση τίποτιαι). 'Ένας νόμος πού είχε £κδο9| τόν Αΰγουστο τοΰ 1792, π-οοέβ/ΐ' πε τή σνσταση ενός; ντου ποη'ΐκοϋ δικαστηρίοι,' στό δποϊο ό Φουκιέ παρακκϋλΐσε τόν τότε Γενικό Γρ«μ· αατέα τοϋ υπουργείον της Λικταο- σΐ'νης, Κάμι).ο Ντεμοινΐέν, "ό ό ποίος ήτανε καιί §ξά·5ελα>ός τοΐ', νά
τον δώση τή θέση τοϋ πρόεδρον.
Ή ραίγιματτκως, νστρρια άπό έ'να μή-
να, έΐκιαλεϊτο νά άναλάοη ύήν προ
εδρία τού ΛΪου αίτοΰ δικαστιιρί-
ον ν.αί τό όπι.ϋον άρ^/ότίρα, δταν
έξελί·χθητ(ε είς τό περίφημον ρκεί-
νο έπαννιστατικό δικσοτήριο, εμιε
λε νά έίκδώση μίαν άπόφαοη διά
τής οποίας ό Κάιιιλος Ντεαονλεκ
απεστέλλετο στήν λαιμητόμο, άπο
τόν ΐδιο τόν έΗάδρλφό τού Φουκ.ιέ·
Τενβίλ, τόν οποίον εΐχε β-ιορίσγ
στή -θέση αντή τοϋ προέδρου.
Τό έ'το; 1791 ί^ε άρχίσΐΐ δταν
ό Φουκιέ-Τεντοίλ, είς ηλικίαν 45
έτών άνρ?.α|βε τήν θέσιν τοΰ δηιμοσί-
ου κατηγόρου.
Είνε ποίοτοφανές διά τήν ιστορί¬
αν τοϋ κόσμον δ τρό.τος ιιέ τόν
όΐΓθϊον ο Φουκιέ έδίκΐαζε και κατε
δίκαίε τοΰς κατηγορουμεΛ'ους οί ό-
ποΐοι (οδηγοϋντο ενώπιον τον Σνν-
δ άή έ ύ
δεδρμεΛος άρρήκτω; }ΐέ τού: προ-
τεργάτας τής Γαλλιν.ή; 'ΡΛανο>
στάσεως και ιδίως μέ τύν Ρο6εσ·
πιερον και τόν Σαίν-Ζνστ, εττρλνε
καθηαερινως κατά εκατοντάδας γο
9-ύματάτου στήνλαιμητόαο, χωρίς
ουδέποτε νά θελήση ν' άν.οί·ση /.αί
νά κρίνη την άτολογίαν των.
Κιΐτβτε δταν η κνςχ'α Λαβί-'ρν,
Ή Γκίλδα Γκραίη, ή Λερίφημος χο-
ρεύτρια, είς ενα άπό τα κινηματοδρά-
ματά της'.
ή σύζνΑ'ος ενός άντιδροστικοϋ ά·
Ειοχιατικαΰ είχε πάει στό Λπίτι το3
Φο»κιέ γιά νά τόν παρακαλέση νά
φανή Ιπιεικής στή δίκη τοΰ ιΐνδρος
της 'δχι μόνον δΓν τήν τίκουσε, άλ-
λά διέταΗ,ε άμέίΤίος νά την ονύΛ*
6ονν και" νά την ό&ηγιίσοΰν την
αλλη ήιμέρα στήν λάιμητόιιο μαςΐ
ΐίέ τόν όίντρα της: - - -
«Πρέπει νά πεθήντι κι' αύτη
άφοΰ ό ά'Λαρας της είναι άντιδρα-
στικός». ~-" β
Μέ τα λόγιαι σ&τά έτΐλειωνε η
άγάρενΐο'ίς τον, στήν δίκη των σύ¬
ζυγον Λαιθέρν.
Οί-δέποαε ό Φονν.ιέ-Τενβίλ ρρώ-
τησε τή συνείδησή τού όσον ά<ρο- ρά την άθοκκητα η μή το» ανα¬ ριθμήτων θνμάτων ποΐ ρστριλε στήν λάιμητόιιο. 'Ηταν πάναοτε ενα δργα'νο τής περιφήμου έκρίνης τριιιελο'ϋς έπ-αναστιτΓ/ής ρπιτρο- πής και επέδειξε τόσο σχ>.ηρή δια-
νωγή, στό διάστημαι τής νπηςκοί¬
ας τού τό έπαναστατικό δικ«στή-
ριο, ωστε δικαία,ς τδνομά τού είχε
γίνει τό ο-Η>6ητρο όλον τοϋ κόσμον
ιαί ή ίστορία τόν άναφέρρι μέ τόν
'αιραττηρισμό ό δήμιος τής έπα-
νανστάσεως.
Ή δράσις τοΰ περιφήαον αύ-
τοϋ δ^οσαον κατηγόρον οτνΞχίζε-
ται αέ τήν ίδια (Τ/ληρότητα καίθ'
ολο τό διάστιιμα τής γαλλικής ε-
παναστσσε'ο; ?χέχρι τοϋ 1794 ό-
πότε ό α/λοτε σννεργάτηι: τον Φου-
κιέ-Τενβίλ, ό πτοίφημος έκι ΐνος
Σαίν Ζνστ. μέ ποί^ές ι«_η-/αΛ·οηρα-
φίιες, θελοντας ν' απαλλάξη ωως
τον έαντό τού άπό τήν εύ9ΐ·νη.
ρ νά πάση τή Σ^ννέλευση
δτι δ Τενβίλ, ώθούυενος μόνο άπό
προσωπικά έλατήρια, οίιδέποτε ά-
πέδίοσε τή δικαιοσύνη και άθίκως
άπέστεύ.ε στή λαιμητόμο τόσους
και τόσους άνίτρώπους.
Ή κΐατΓΓ/γορία αύτη τοϋ Σαιν-
Ζύστ, εγινε άφορμή νά ένϋογη,Οοΰν
άνοτκρίσεις και νά σι·ίΛη<ρ9ίι ό Τεν- 6ίίλ ώς ενοχος. Ή δίκη τού <5>ρίσ9η νά γίνη,
στό Ιδιο δι/αστήριο ατο όποίί) τί|ταν,
εο>ς π:ρό ολίγον, δηιιόσιος κατήγο-
ρος, άλλά ανεβλήθη 6 μήνες, κα¬
τόπιν πολί-ώΛ, .-αεσεων των φί/Λ)ν
τον.
"Επί τέ}σι*ς διιως ό ΦουΤ/'.ιέ-Τεν-
6ί?., την 7ην Μαΐου τοϋ 1795, κατό¬
πιν άποφάσεοχ τοϋ έπαναστατικοΰ
Δικοτντηοίου, ωδηγήθη κοτί αιτός
στήν λαιιαητόιιο, όπου τόσους (Ίθώ-
οχ'ς είγ^ στείλει στό διάστημα τής
εξουσίας τοι,'.
"Οταν άπεκΊοταλίσθη, στό πορ-
τοφόλι τοι> ευριήκιαν ενα μικρό ση-
μειο>ματάριο, στό όποϊο ιιτταξύ
των αλίώΛ' ηταν νρισΛΐαένα και τα
έξή-ς χοορακτηριστινά λόγια, .τού
εϊχε ό ίδιος ση'ΐεκόση, στή φυλακΐ),
λίγες ώρες πρίν πεΜνιι:
«Δέν θεωρώ τόν έαντό μόν ενο-
χο τής κατηνορία; πον μοϋ άπο-
δίδοχ'ν. Εΐμαι άθτϊ>ς. "Ο,τι εκανα,
τό εττατνα νποτκούοντας οττοΰς νό-
μονς της πατοί'δο- μόν. Δέν ΰπήρ-
ξα ποτέ δ^ιγανο τοΰ Ροβεσπιέρον
και τοϋ Σαΐν-Ζύστ. όπως (,ιέ κα,τη-
γορονν. ΊσθάΛΌ*ιαι δτι ιιε καΐτχΐδί-
κασαν άΙί>ίικθίς είς θάνατον. Έν τού¬
τοις εχω ήσνχη ΐή συνείδησή μου
δτι ύπτιρέτησα: 7κίΛ'τοτε,- δκως ε-
πρίΐπε, τήν πατρίδα μαν '/α γι'
αΰτό .τρθαίνίΰ εν/αριστημρνος.
Εΐααι 6εβαιος δτι ίίργότερα θ'
άναγνωρισθτ» π?.ηρως ή άθιωότ
μου!.....»
Ο ΓΚ1Ω Ν Η Σ
Σωπαινε, γκιώνη, ιυάψε τ.ιιά, ζη-
λιάρα τού ίτκκκ/ γέννα·,
νά μοϋ θυμάς ΐώς νύχτωσε. Κί' άν
6ολετό νά ζήσω
δέ μοό «ίναι στής ΧΌριφές, μηδέ σέ
σττ^Θιοτ αύτοΰ ν ά κλείιΐω
τον χόνο μκ» και νά χετώ ψηλότερα
ολοέν χ
Μά κάτι πή·ρα άχ' τό δθϋνέ κ' «γώ,
τοΰ %άμ—οο ή σκ,όντ;.
κάτι ατπ τού κέο"?<χ> την κΌρ>φή, τό
σάλεμμα τού έλάτου,
κάτι κι' χπο τοΰ ςχειμάρρου τό 6-ούϊ-
σματ τό αγριο κάτο>.
κα: κάτι-·κάτι κι' άχό σέ, μαΰ-ρό μο^
«3έρφι, γκιώνη.
Μά τω?α σώχα, ό τ)ρτ/νός σοο μή
ττ> χρυσή γΐλτ,ντϊ
ταράξϊί τοΰ 4<«νοΰ, ψηιλά στών ά- <—ρων την παιιτάλη, κι' άς ξεχ^η ό ρ'ΑΐΛς πλατΰς τοΰ κατα'ροΌΓχτη πάλι, —<,λτ,ρός ό αχος τής μαύρης μ<χ> κα-
ς νά ό
ΓΕΩΡ. ΔΕΛΗΣ
«ΕβΝΙΚΟΣ ΚΗΡΥΞ».— ΚΥΡΙΑΚΗ, 26 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ, 1928.
ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΪΘΥΜΗ ΖΩΗ ΤΗΣ ΕΒΑΟΜΑΛΟΣ
ΤΟ ΓΛΕΝΤΙ
ΤΙ ΜΑΣ Π
Ελάβομεν την ακόλουθον έπιστο-
λήν, την οποίαν γ.χτϊγ,&ρ&,ν,ι.ν* ώς
φιλολογίαν κατασ-Αεύασμα, μή δυ¬
νόμενοι νά —ό αποκρύψωμεν έκ φό-
6α; μή •/.αταγγελθώμεν «.ΐς τάς «άλ¬
λας έφιμερί'οας τοϋ τείπ&υ». Ιδού
αυτή, μέ την παράλειψιν δύο φρασε-
ων, αί οποίαι ημπορεί νά τόν στεί-
λοτ.» είς την εΪΊογγΐλίιν:
"Ε·; Γο·Λτερμάς την 29 Ιουλίου
1928.
Άίιότιμα'. διε^θσντά Εθνιαοϋ νά-
ρτ/.ος Είς Νέα ήόρκην
Εϋ·δχ?·εστο6μ.ενος νϊσάς πλε-.ρο-
φορίσοααι "Οτει πολάς φοράς σάς
έσών.λεισον Επιστολάς μου να τίς
διμο^εύσεις είς τό Αξιότιμον φίλο
σας ν.χΐ σείς το ρίξαται είς των κα-
λαθών τόν άχρείστον: "Οταν 3 κα¬
θείς σι-ς έλλην σάς στέλει μεία άνγ-
λι'αν Πρέιτει έσείς να κάμεΐς, το
αΦ'χ.ον σας <;ά τώ δ'μοτϊευσεις δτει σας γράφ-ε! , καθείς έλλην: άλλά έσείς τα βάζεται είς των καλαθον των άχρίστον δέν γγείνεται τό προ- ττείργιον τοϋ ελλινη-ζμοϋ κατά των αυτών τόν τρόπον άμα δμως εχίΐς τάς έ—ι—;ολάς μόν: Πρέπει να τάς δίαοτΐ'ίύσεις διότε ι δμως θα σάς Χ,ατανγγείλον είς τάς άλλας έφι- μερίίας τοϋ τείπου. Παρακαλώ η¬ μάς άτάντϋσα! την Ίδέα σο.ι τώ Π ορπ·είγιον Μέν υπολήψεως ΒΑΣΟΣ Ε ΣΤΑβΑΣ νΑ808 Ε 8ΤΑΤΗΑ8 24 Οοΐά Ό _ο>γ* κ»ί ό
Δύο φίλοι, ό Σ«'>ρι και ό Κούγκ,
ΒΛΑΜΙΚΕΣ ΚΟΥΒΕΝΤΕΣ
Ζωγράφος ήθελα κ' έγώ
νά στέκωμαι μπηοστά σου
την στάσι σβυ νά ίστοοώ
καί τΐϊν κορκμοστασιά σου.
ΑΙ ΠΡΟΟδΟΙ ΤΗΝ
, &88.
Μετά λύ—ής μας αναφέρομεν είς
Τον ί>βριστήν μας ότι δέν έλά&μεν
επιστολήν τού, διότι άν την έλαμβ-ά-
, νομεν κα! ήτο ώς ή ανωτέρω, δέν
θά ήμπορ-ούσαμ-εν νά αποκρύψωμεν
τθίθϋτον διανοητίκον άπαύγαομα ά-
)ΡΟ την «ΰ^μον σήλη
)ΡΟ την
Καί
στήλην.
Καί ταύτα χωρίς νά ίι-οσχώμεθα
ότι Οά δημοσιεύσωμεν δ,τι τοϋ φτάξη
τοϋ χοώνής, «οτει μας γράφει ό κα-
>ί" λλ
ίς «λλην».
Αλλοίμονον άν έγρά|φ·ομεν 3,τί
ρϋς στέλλει ό καθείς. Ημείς μα-
χ,αρίζομεν τόν εφευρέτην τοϋ καλά-
θοο των άχρήστων, ό οποίος εδωσε
διέξοδον είς την δημοσιογραφίαν πο-
λύτ','χον. Δέν θά έπρο-ί/θ^ίναμε νά
συντάσσώμεν καί βιορΌώνωμεν 'όχι
μόνον γραπτάς ίδέας, άλλά καί ά-
γράπτους μωρίας.
ΥΜΝΟΣ!
ΞΕΚΑΛΣΤΠΤΕΣ.
τάλλαρα.. —
' Αμ&ριχανικαιι ίοέοιι μ©
'ΕΙλληνιχας λέξεις.
Δύο ,μρς, ή
Μαίρτ) καί ή Μαίμτ;, κατετάχθησαν
εσχάτως είς μίχ^ 'ΑμερΓΛανίκην ά-
λή ό ά
χ μ μρη
ριστοκρατηςτ)ν σχολήν, όπως μά&ουν
ή μία αισθτ,τηοούς χορούς καί ή άλ-
λη ιρ6)ντ)τικήν μοοσΐίιήν.
Μί?.ν έ·σ~ίραν αί ίύο νέαι σνντ/ν—/ν
Οησαν καί ηρχισαν νά $ιγ—ούνται
τάς προόδΐΓος των ή μία πρός την
άλλην. Λέγ€ΐ λοι.—όν ή Μαίρη:
«Ά·χ, είααι τέλεκν ό'
χ, ρ
Κ·οντ£!>ω νά παραλύσω τελείως, δι¬
ότι είς την ζωήν μοο βέν α
άλλον άνθρωπον, τόσον άπ,,
ώσάν τό νκιΐ'Οηγητην μου Σινΐόρ
Σπαγιέτη, ό οποίος μέ κ.ρ·ατεΓ ωρες
μέ τό κεφάλι μο1; κ,άτω διά νά μάΦω
τόν έρμηνευτιχ.6ν. ώς τόν λέγει, χο¬
ρόν, είς τ έν οποίον ύπο-τίθεται ότι
έγώ είμαι δένδρον ή ζώον ή ό,τιίή-
ποτε άλλο βάλιτ,ς μέ τόν νοϋν σο·ο
καί έρωτοτρ&πώ μέ τάς νΰμφας των
δατών η μέ άλλα παρόμοΐα πρ·άγ-
ξύ ί έ Άλλά
ργ
Άλλά,
είναι
ότι
"Ε, ρέ ή μέση σου τσακίστρα
Νά. (:, μά τή Βαγγελίστρα,
Σά μαρκούτσι χ,οΆοοριάζει ναρ-
γιλέ
Κι' ή ςΐεκάλτσωτή σο·ο γαμπα
Σάν φντηλι λ—ο λάμιτα
Βγαίνει μέν άπ' τό σ/,αρχίνι
σου καλέ...
Ο ΤΖΟΓΕΣ
η μ
ματα, ξίύρβις τί έννοω
σέ β·ε·βα:ώ, ά-^5πητή μοί,
άνθρωπος 'Θαοτιαττός! !ΕνΛ>ώ ότι εί¬
ναι ό π)νέον έμπνεΰσμένος κοΛηγη-
τής τ&ϋ χοροϋ, ϊιότι σοϋ λέγω κα-
ά καί χωρίς περ-ιττρ-οφές άν δέν
εί,σαι ν.·αλή, και, ώς γνωρίζ^ις, άν
δέν εισαι καλή, τίς ή άνοίγκη ·να
4ξα-Αθλθ!3>θτ(ς τα μοτθηματα;»
Λέγει ή ΛΙαν/η:
"Άν.&υσε άγαπητή μου. Σ,·ί;±ζροί
ητον ή πρ-ώτη ημέρα 3ι~ο ένεθαρ-
ρύνθην πραγμ^τιν.ώς δία την φω¬
νήν μου, έπειδή σημερον ή κ. Μα-
καρόνη μοϋ είπεν ότι -είναι πολύ εύ-
χαριστημενη άπό τάς προό6«;ς μου,
-/.αί έγώ ηύχϊριστηθην ειλικρινώς,
έπειδή ένόμιζον ότι δέν Οά έάΛ
νον τίχοτΐ. Αυτή δτι»ως μέ
βαίωσε περί τοΰ έναντίοο μέ την δι¬
αφοράν οτ1. πρΐπει νά πάρω ν^ζί ίδΐ-
αίτερα ματ)ηματα επί μίαν ώραν την
ημέραν πρός μόνον δέχ»α δολλάρια
τό μάθημα, έπ·εί3ή μοϋ είχεν 3τ! έν-
δ'.αίφέρ·εται ιδιαιτέρως δι' εμέ, και
Οά ήτο έ'γχλτμα ν ά μη έξαν.ολοι>-
Οητω τώρα 3πΌ» ηρ·χισα, καί τό ν,αλ-
λίτε'ρον άπό ολα ε.ιναι ότι χΐιτή ού-
•ϊέ—οτε έντ>αρρύνε'. έκτός άν έ·χης τά-
λαντον, γνωρίζεις τί έννοω· αύτη
σοϋ λέγει, δταν έ7ης φωνήν, ότι
πρέπει νά την βεωρής ώς πολύτιμον
ί ΰό λέ έδ
σχημα νά πάρης αΰτό τό ίδιαίτίρον
μάθημα επί μίαν ώραν την ημέραν,
διότι ίσως ή ·/.. Μαιχαρόνη δέν σκέ¬
πτεται άλλο παρα αύτά τα περιπλέ¬
ον δέκα δολλάρΐιϊ, η κάτι τι παρό¬
μοιον, έ-ειδή φαντάζομα! ότι «ίναι
θαυμασία διδασκάλισσα τής φωνητι-
κής μουσικής. Λέγουν μάλ'.στα ότι
δτι αύτη έπίτηθες έν&2'ρρύνει τάς
μαθητρίας νά λαμ&άνουν ιδιαιτέρα
ματ>ήιατα, λέγουσα ·εΐς αύτάς ότι
έχθ',τν Οαομασίαν φωνήν, καί όχ; δι¬
ότι αύτό έφαρμόζδται «ίς την ιδικήν
σου περίπτωσιν, έίΐτειδή ό καθείς
γνωρίζει δτι ή φωνή σου είναι 6εία,
άλλ' έξ άλλ&ο πάλιν πολλοί λέγουν
ότι ή κορία αύτη άποδλέ—εί μόνον
είς τό χρημα.»
Λέγει ή Μαίμη:
«Αύτά τα λέγουν έπειδή ή κυρ-ία
Μαικαρόνη τονς λ&γε! χα&χρα δτι
δέν εχοι>ν φωνήν καί ότι είναι π-ε-
ρ'.ττ&ν νά πηγαίνοον είς αύτην διά
μαθηματα καί δι' αύτό όργίζονται
καί όμιλοΰν εναντίον της, έπε'Βή ό
καθείς φρονεί ότι εχ·ει θα>^μασί·αν
φωνήν καί πρό πάντων δταν κανεις
3έν ήμπορη νά ψάλη μίαν νόταν.»
Λέγει ή Μαίρη:
Ό κ. Σπαγέτη θέλει έγώ νά έξα-
κολουθησω τα μαθηματα τοϋ χοροϋ,
έ-ε!3ή λέγει οτ: εχω χορευτικόν νά-
λαντον ν.αι θί
ρίζεις τί
ά ί
γνω-
, και μέ τό οποίον θέ¬
έ ό θ
ρζς , μ
λει νά είπη δτι εχω μέσα μου τό θεί¬
ον πϋρ, ώςτό λέγει ό Τδιος, τό οποίον
ί ίδ Χί Θ' ά
είναι ίδ<Όια. ρ
ε πάλιν αύριον.
Ο ΩΤΑΚΟΤΣΊΉΣ
—Διαβάζετε,
χρεοάτι σας;
—Μάλιστα, διότι είναι μνθιστορή-
ματα πολύ ξαπλωμένα στήν άφήγησι»
ρ η ρή
κτημα, καί αΰτό το λέγει
πρά-,'ματ! πιστε'όει δτ: εχω εύρύ στά¬
διον έμπρός μο^, καί δι' αύτο θέλει
νά έπιμεληφώ τής φωνής μου, γνω-
ρίζεις τί έννοω.
Λέγει ή Μαίρη:
«Νομίζω ότι 6ά κάμι^ς χολύ ί-
—"Εχεις κανένα μιιστικό πόνο;
—·νΟχι. "Ολοι ξεύςιουν ότι πάσχω
ώώ την έπι&υμία νά παντρευτώ.
— *.. γ™ /.ρ^^ -.» «7«.;»ί,. Καταργείτα' λ&ί-ίν τ ίηί.
-ν^ρίσ, ο Σ^γ/. -ναϊχρ^ενίς ^ ένδ.μασία. Την πρ^Γ/τς Κ>
/.ιγο. Ειχον ί,/.αιο οσ&ι μο» το εί- ?|<_ή ^ ^ ττί;ς 'ί—.^,/-·-. α>
παν η· — ν τ ' "™Τ> ν^2 τοναλέττα. Κίτιπίνϊζον ί-
1τμ. Οί Κ:νιεζθ! ε'.ναι πα3·0Γμ.'.ω- -^ τ,·.,,- >α^'- ·'· -
ϊ ι ■ - ' ' ' ' 'Λ3ί * -??τι· Αφελεία α-/.α ■'/.ι.:ζ:ι
δεις δία την βυγενε»» των. (,^; ντ^ΰλτέ_ ν&_,έν ϊ£?; ·.; ..-_
- —■----------- ιθον, τα χέρια ίξω, ζώνη -ε:ί την
ήμτα μεραχλίντζν ν-;-
γν.έ '/.α! έ'; τάξει. ΦοϋστΛ ώς ζ
σωφέρ, χρέπβι νά με-
την είσ&ίον τοϋ γκαρ-άζ
^ον.ίνητον σ;ιως π&ρνάε·.
, όπως είναι.
—Ναί, άλλά ά—ό ημρ
ται νά όϊηγή ή χ^ναίκά μοί»·.
* * *
—Τί Οά καταλάβης, γιατρ«, ά—ό
τή γλώ~ά μ-θϊ, άφΛ σθ5 λίν αοΰ
τσάν.:·3·ε τό γόνατο, μέ τό τσόκαρο!
—Ξ&ρω τη γλώστα τήί γονα;-
χ.^ς «ου, κΐ'! θ·έλω νά δω ποίος ■άτ'
τοί.ς 5υό σας φταίει!
Μέ
τό
κα: φωσφόρου :
δ^·ε·φα«.ί πρό/.'είτΐι νά σωΐθΫ; ή ίν-
θρωητότη κα! νά περιλΰββω την ίςο>
σία της ί-.ιεΛύνϊεως τής μοίός. Ξι^
ζεστοε?ϊώς;
Ο ΝΩΝΤΑΣ
Π Ε ΡΙΕΡΓΑ
Τό ξύρισμχ τοϋ μΰστανΛς, το ο-
—Αδύνατον, γιατρ^! Εΐμαι κου-
ΰς!
ρεΰς!
—Γ'.ατρέ μοι>, μετά τό φάγητε
μέ πιάνε: φο&ε,ρή νύστα. Τί νά κά-
*>·
—Νά κόψετε τό φαγητόν!
* * *
αίλε.
—Γυτί, τί εμαθες;
Είς τό
άγα-πητέ
-Ή
κατοι·χ.!α σας, ν,ατηγ&ρού-
— Πόστ-Ρεστάν, κύριε πρόεδ
ΤΒ
Ό άρ-/αίος φιλόσοφος Άβδη-κας
δταν ή οϊκία τθΰ έκαάετο έπροτίμησε
νά σώση πρώτο^/ τόν έν αύτη ευρισκό¬
μενον φίλον τού, παρ-ά την γνν&ίχα
καί τα παιδία τού.
Είς τάς έπιπλήζεις πολλών απ¬
ήντησεν οτ: δ^σκολώτερΌν είναι νά
·3ρη τις άληθ'.γόν φίλον τταρά δ«υ-
ί γυναίκα καί νά αποκτήση άλ¬
λα 3ά
ΣΤΙΧΟΙ ΤΟΥ ΧΑΊ'ΝΕ
Δέ μ' άγαπάς, δέ μ' άγαχας
θαρρεϊς -/.α%ό μοϋ κανεις;
Σέ βλέπω; Είμαι βασιληάς
Μέ φΨάνει.
Δέ μ' άγαπας, τό στόμα σου
το λέει κι' όρκο πιάνει
"Ας τό φιλοΰσ» μιά φορά
Μέ φθάνε:.
(Μετάφρασις Άγγελον Βλάχοο)
κοντα έτών, γράφε», ;χια ΓαΛ/* α
φημιερις, τό ξύρισ;Αα τοϋ
ήτο υποχρεωτικόν διά τους 3π
ρους έν Γαλλία.
Πρός απόδειξιν γ έφημ*?'·;;
ηγορτ/το/ν !>πέρ πελατών των.
Κατά την απόφασιν, οί
ούτοι πί^ΐέδαλον τϊ"^ θίν·;:ϊ,
ρα·δάντες τα κεκανονιαμένα ν.2
ρά τάς προγενεστέρας τ,·/-~-'-'-
ήσείς τοϋ προέδρθυ, δπω; *,·'_
ζωνται κ&σμιώτερον οί *·· *■ -
νο:&ί είς τα Ϊ!7.αΐτή;ιζ.
—Σφίγγω, σφίγγω.
γω, νδξεοες τό τί καλό
μέ τό σφίξιμο αύτό! #
-"Αχ στάσου στάσου στασο^
μιά στιγμή νά άνασσανω λιγο
θεό ν' άναπαυθώ.
ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΪΘΥΜΗ ΖΩΗ ΤΗΣ ΕΒΑΟΜΑΛΟΣ
ΤΟ ΓΛΕΝΤΙ
ΤΙ ΜΑΣ Π
Ελάβομεν την ακόλουθον έπιστο-
λήν, την οποίαν γ.χτϊγ,&ρ&,ν,ι.ν* ώς
φιλολογίαν κατασ-Αεύασμα, μή δυ¬
νόμενοι νά —ό αποκρύψωμεν έκ φό-
6α; μή •/.αταγγελθώμεν «.ΐς τάς «άλ¬
λας έφιμερί'οας τοϋ τείπ&υ». Ιδού
αυτή, μέ την παράλειψιν δύο φρασε-
ων, αί οποίαι ημπορεί νά τόν στεί-
λοτ.» είς την εΪΊογγΐλίιν:
"Ε·; Γο·Λτερμάς την 29 Ιουλίου
1928.
Άίιότιμα'. διε^θσντά Εθνιαοϋ νά-
ρτ/.ος Είς Νέα ήόρκην
Εϋ·δχ?·εστο6μ.ενος νϊσάς πλε-.ρο-
φορίσοααι "Οτει πολάς φοράς σάς
έσών.λεισον Επιστολάς μου να τίς
διμο^εύσεις είς τό Αξιότιμον φίλο
σας ν.χΐ σείς το ρίξαται είς των κα-
λαθών τόν άχρείστον: "Οταν 3 κα¬
θείς σι-ς έλλην σάς στέλει μεία άνγ-
λι'αν Πρέιτει έσείς να κάμεΐς, το
αΦ'χ.ον σας <;ά τώ δ'μοτϊευσεις δτει σας γράφ-ε! , καθείς έλλην: άλλά έσείς τα βάζεται είς των καλαθον των άχρίστον δέν γγείνεται τό προ- ττείργιον τοϋ ελλινη-ζμοϋ κατά των αυτών τόν τρόπον άμα δμως εχίΐς τάς έ—ι—;ολάς μόν: Πρέπει να τάς δίαοτΐ'ίύσεις διότε ι δμως θα σάς Χ,ατανγγείλον είς τάς άλλας έφι- μερίίας τοϋ τείπου. Παρακαλώ η¬ μάς άτάντϋσα! την Ίδέα σο.ι τώ Π ορπ·είγιον Μέν υπολήψεως ΒΑΣΟΣ Ε ΣΤΑβΑΣ νΑ808 Ε 8ΤΑΤΗΑ8 24 Οοΐά Ό _ο>γ* κ»ί ό
Δύο φίλοι, ό Σ«'>ρι και ό Κούγκ,
ΒΛΑΜΙΚΕΣ ΚΟΥΒΕΝΤΕΣ
Ζωγράφος ήθελα κ' έγώ
νά στέκωμαι μπηοστά σου
την στάσι σβυ νά ίστοοώ
καί τΐϊν κορκμοστασιά σου.
ΑΙ ΠΡΟΟδΟΙ ΤΗΝ
, &88.
Μετά λύ—ής μας αναφέρομεν είς
Τον ί>βριστήν μας ότι δέν έλά&μεν
επιστολήν τού, διότι άν την έλαμβ-ά-
, νομεν κα! ήτο ώς ή ανωτέρω, δέν
θά ήμπορ-ούσαμ-εν νά αποκρύψωμεν
τθίθϋτον διανοητίκον άπαύγαομα ά-
)ΡΟ την «ΰ^μον σήλη
)ΡΟ την
Καί
στήλην.
Καί ταύτα χωρίς νά ίι-οσχώμεθα
ότι Οά δημοσιεύσωμεν δ,τι τοϋ φτάξη
τοϋ χοώνής, «οτει μας γράφει ό κα-
>ί" λλ
ίς «λλην».
Αλλοίμονον άν έγρά|φ·ομεν 3,τί
ρϋς στέλλει ό καθείς. Ημείς μα-
χ,αρίζομεν τόν εφευρέτην τοϋ καλά-
θοο των άχρήστων, ό οποίος εδωσε
διέξοδον είς την δημοσιογραφίαν πο-
λύτ','χον. Δέν θά έπρο-ί/θ^ίναμε νά
συντάσσώμεν καί βιορΌώνωμεν 'όχι
μόνον γραπτάς ίδέας, άλλά καί ά-
γράπτους μωρίας.
ΥΜΝΟΣ!
ΞΕΚΑΛΣΤΠΤΕΣ.
τάλλαρα.. —
' Αμ&ριχανικαιι ίοέοιι μ©
'ΕΙλληνιχας λέξεις.
Δύο ,μρς, ή
Μαίρτ) καί ή Μαίμτ;, κατετάχθησαν
εσχάτως είς μίχ^ 'ΑμερΓΛανίκην ά-
λή ό ά
χ μ μρη
ριστοκρατηςτ)ν σχολήν, όπως μά&ουν
ή μία αισθτ,τηοούς χορούς καί ή άλ-
λη ιρ6)ντ)τικήν μοοσΐίιήν.
Μί?.ν έ·σ~ίραν αί ίύο νέαι σνντ/ν—/ν
Οησαν καί ηρχισαν νά $ιγ—ούνται
τάς προόδΐΓος των ή μία πρός την
άλλην. Λέγ€ΐ λοι.—όν ή Μαίρη:
«Ά·χ, είααι τέλεκν ό'
χ, ρ
Κ·οντ£!>ω νά παραλύσω τελείως, δι¬
ότι είς την ζωήν μοο βέν α
άλλον άνθρωπον, τόσον άπ,,
ώσάν τό νκιΐ'Οηγητην μου Σινΐόρ
Σπαγιέτη, ό οποίος μέ κ.ρ·ατεΓ ωρες
μέ τό κεφάλι μο1; κ,άτω διά νά μάΦω
τόν έρμηνευτιχ.6ν. ώς τόν λέγει, χο¬
ρόν, είς τ έν οποίον ύπο-τίθεται ότι
έγώ είμαι δένδρον ή ζώον ή ό,τιίή-
ποτε άλλο βάλιτ,ς μέ τόν νοϋν σο·ο
καί έρωτοτρ&πώ μέ τάς νΰμφας των
δατών η μέ άλλα παρόμοΐα πρ·άγ-
ξύ ί έ Άλλά
ργ
Άλλά,
είναι
ότι
"Ε, ρέ ή μέση σου τσακίστρα
Νά. (:, μά τή Βαγγελίστρα,
Σά μαρκούτσι χ,οΆοοριάζει ναρ-
γιλέ
Κι' ή ςΐεκάλτσωτή σο·ο γαμπα
Σάν φντηλι λ—ο λάμιτα
Βγαίνει μέν άπ' τό σ/,αρχίνι
σου καλέ...
Ο ΤΖΟΓΕΣ
η μ
ματα, ξίύρβις τί έννοω
σέ β·ε·βα:ώ, ά-^5πητή μοί,
άνθρωπος 'Θαοτιαττός! !ΕνΛ>ώ ότι εί¬
ναι ό π)νέον έμπνεΰσμένος κοΛηγη-
τής τ&ϋ χοροϋ, ϊιότι σοϋ λέγω κα-
ά καί χωρίς περ-ιττρ-οφές άν δέν
εί,σαι ν.·αλή, και, ώς γνωρίζ^ις, άν
δέν εισαι καλή, τίς ή άνοίγκη ·να
4ξα-Αθλθ!3>θτ(ς τα μοτθηματα;»
Λέγει ή ΛΙαν/η:
"Άν.&υσε άγαπητή μου. Σ,·ί;±ζροί
ητον ή πρ-ώτη ημέρα 3ι~ο ένεθαρ-
ρύνθην πραγμ^τιν.ώς δία την φω¬
νήν μου, έπειδή σημερον ή κ. Μα-
καρόνη μοϋ είπεν ότι -είναι πολύ εύ-
χαριστημενη άπό τάς προό6«;ς μου,
-/.αί έγώ ηύχϊριστηθην ειλικρινώς,
έπειδή ένόμιζον ότι δέν Οά έάΛ
νον τίχοτΐ. Αυτή δτι»ως μέ
βαίωσε περί τοΰ έναντίοο μέ την δι¬
αφοράν οτ1. πρΐπει νά πάρω ν^ζί ίδΐ-
αίτερα ματ)ηματα επί μίαν ώραν την
ημέραν πρός μόνον δέχ»α δολλάρια
τό μάθημα, έπ·εί3ή μοϋ είχεν 3τ! έν-
δ'.αίφέρ·εται ιδιαιτέρως δι' εμέ, και
Οά ήτο έ'γχλτμα ν ά μη έξαν.ολοι>-
Οητω τώρα 3πΌ» ηρ·χισα, καί τό ν,αλ-
λίτε'ρον άπό ολα ε.ιναι ότι χΐιτή ού-
•ϊέ—οτε έντ>αρρύνε'. έκτός άν έ·χης τά-
λαντον, γνωρίζεις τί έννοω· αύτη
σοϋ λέγει, δταν έ7ης φωνήν, ότι
πρέπει νά την βεωρής ώς πολύτιμον
ί ΰό λέ έδ
σχημα νά πάρης αΰτό τό ίδιαίτίρον
μάθημα επί μίαν ώραν την ημέραν,
διότι ίσως ή ·/.. Μαιχαρόνη δέν σκέ¬
πτεται άλλο παρα αύτά τα περιπλέ¬
ον δέκα δολλάρΐιϊ, η κάτι τι παρό¬
μοιον, έ-ειδή φαντάζομα! ότι «ίναι
θαυμασία διδασκάλισσα τής φωνητι-
κής μουσικής. Λέγουν μάλ'.στα ότι
δτι αύτη έπίτηθες έν&2'ρρύνει τάς
μαθητρίας νά λαμ&άνουν ιδιαιτέρα
ματ>ήιατα, λέγουσα ·εΐς αύτάς ότι
έχθ',τν Οαομασίαν φωνήν, καί όχ; δι¬
ότι αύτό έφαρμόζδται «ίς την ιδικήν
σου περίπτωσιν, έίΐτειδή ό καθείς
γνωρίζει δτι ή φωνή σου είναι 6εία,
άλλ' έξ άλλ&ο πάλιν πολλοί λέγουν
ότι ή κορία αύτη άποδλέ—εί μόνον
είς τό χρημα.»
Λέγει ή Μαίμη:
«Αύτά τα λέγουν έπειδή ή κυρ-ία
Μαικαρόνη τονς λ&γε! χα&χρα δτι
δέν εχοι>ν φωνήν καί ότι είναι π-ε-
ρ'.ττ&ν νά πηγαίνοον είς αύτην διά
μαθηματα καί δι' αύτό όργίζονται
καί όμιλοΰν εναντίον της, έπε'Βή ό
καθείς φρονεί ότι εχ·ει θα>^μασί·αν
φωνήν καί πρό πάντων δταν κανεις
3έν ήμπορη νά ψάλη μίαν νόταν.»
Λέγει ή Μαίρη:
Ό κ. Σπαγέτη θέλει έγώ νά έξα-
κολουθησω τα μαθηματα τοϋ χοροϋ,
έ-ε!3ή λέγει οτ: εχω χορευτικόν νά-
λαντον ν.αι θί
ρίζεις τί
ά ί
γνω-
, και μέ τό οποίον θέ¬
έ ό θ
ρζς , μ
λει νά είπη δτι εχω μέσα μου τό θεί¬
ον πϋρ, ώςτό λέγει ό Τδιος, τό οποίον
ί ίδ Χί Θ' ά
είναι ίδ<Όια. ρ
ε πάλιν αύριον.
Ο ΩΤΑΚΟΤΣΊΉΣ
—Διαβάζετε,
χρεοάτι σας;
—Μάλιστα, διότι είναι μνθιστορή-
ματα πολύ ξαπλωμένα στήν άφήγησι»
ρ η ρή
κτημα, καί αΰτό το λέγει
πρά-,'ματ! πιστε'όει δτ: εχω εύρύ στά¬
διον έμπρός μο^, καί δι' αύτο θέλει
νά έπιμεληφώ τής φωνής μου, γνω-
ρίζεις τί έννοω.
Λέγει ή Μαίρη:
«Νομίζω ότι 6ά κάμι^ς χολύ ί-
—"Εχεις κανένα μιιστικό πόνο;
—·νΟχι. "Ολοι ξεύςιουν ότι πάσχω
ώώ την έπι&υμία νά παντρευτώ.
— *.. γ™ /.ρ^^ -.» «7«.;»ί,. Καταργείτα' λ&ί-ίν τ ίηί.
-ν^ρίσ, ο Σ^γ/. -ναϊχρ^ενίς ^ ένδ.μασία. Την πρ^Γ/τς Κ>
/.ιγο. Ειχον ί,/.αιο οσ&ι μο» το εί- ?|<_ή ^ ^ ττί;ς 'ί—.^,/-·-. α>
παν η· — ν τ ' "™Τ> ν^2 τοναλέττα. Κίτιπίνϊζον ί-
1τμ. Οί Κ:νιεζθ! ε'.ναι πα3·0Γμ.'.ω- -^ τ,·.,,- >α^'- ·'· -
ϊ ι ■ - ' ' ' ' 'Λ3ί * -??τι· Αφελεία α-/.α ■'/.ι.:ζ:ι
δεις δία την βυγενε»» των. (,^; ντ^ΰλτέ_ ν&_,έν ϊ£?; ·.; ..-_
- —■----------- ιθον, τα χέρια ίξω, ζώνη -ε:ί την
ήμτα μεραχλίντζν ν-;-
γν.έ '/.α! έ'; τάξει. ΦοϋστΛ ώς ζ
σωφέρ, χρέπβι νά με-
την είσ&ίον τοϋ γκαρ-άζ
^ον.ίνητον σ;ιως π&ρνάε·.
, όπως είναι.
—Ναί, άλλά ά—ό ημρ
ται νά όϊηγή ή χ^ναίκά μοί»·.
* * *
—Τί Οά καταλάβης, γιατρ«, ά—ό
τή γλώ~ά μ-θϊ, άφΛ σθ5 λίν αοΰ
τσάν.:·3·ε τό γόνατο, μέ τό τσόκαρο!
—Ξ&ρω τη γλώστα τήί γονα;-
χ.^ς «ου, κΐ'! θ·έλω νά δω ποίος ■άτ'
τοί.ς 5υό σας φταίει!
Μέ
τό
κα: φωσφόρου :
δ^·ε·φα«.ί πρό/.'είτΐι νά σωΐθΫ; ή ίν-
θρωητότη κα! νά περιλΰββω την ίςο>
σία της ί-.ιεΛύνϊεως τής μοίός. Ξι^
ζεστοε?ϊώς;
Ο ΝΩΝΤΑΣ
Π Ε ΡΙΕΡΓΑ
Τό ξύρισμχ τοϋ μΰστανΛς, το ο-
—Αδύνατον, γιατρ^! Εΐμαι κου-
ΰς!
ρεΰς!
—Γ'.ατρέ μοι>, μετά τό φάγητε
μέ πιάνε: φο&ε,ρή νύστα. Τί νά κά-
*>·
—Νά κόψετε τό φαγητόν!
* * *
αίλε.
—Γυτί, τί εμαθες;
Είς τό
άγα-πητέ
-Ή
κατοι·χ.!α σας, ν,ατηγ&ρού-
— Πόστ-Ρεστάν, κύριε πρόεδ
ΤΒ
Ό άρ-/αίος φιλόσοφος Άβδη-κας
δταν ή οϊκία τθΰ έκαάετο έπροτίμησε
νά σώση πρώτο^/ τόν έν αύτη ευρισκό¬
μενον φίλον τού, παρ-ά την γνν&ίχα
καί τα παιδία τού.
Είς τάς έπιπλήζεις πολλών απ¬
ήντησεν οτ: δ^σκολώτερΌν είναι νά
·3ρη τις άληθ'.γόν φίλον τταρά δ«υ-
ί γυναίκα καί νά αποκτήση άλ¬
λα 3ά
ΣΤΙΧΟΙ ΤΟΥ ΧΑΊ'ΝΕ
Δέ μ' άγαπάς, δέ μ' άγαχας
θαρρεϊς -/.α%ό μοϋ κανεις;
Σέ βλέπω; Είμαι βασιληάς
Μέ φΨάνει.
Δέ μ' άγαπας, τό στόμα σου
το λέει κι' όρκο πιάνει
"Ας τό φιλοΰσ» μιά φορά
Μέ φθάνε:.
(Μετάφρασις Άγγελον Βλάχοο)
κοντα έτών, γράφε», ;χια ΓαΛ/* α
φημιερις, τό ξύρισ;Αα τοϋ
ήτο υποχρεωτικόν διά τους 3π
ρους έν Γαλλία.
Πρός απόδειξιν γ έφημ*?'·;;
ηγορτ/το/ν !>πέρ πελατών των.
Κατά την απόφασιν, οί
ούτοι πί^ΐέδαλον τϊ"^ θίν·;:ϊ,
ρα·δάντες τα κεκανονιαμένα ν.2
ρά τάς προγενεστέρας τ,·/-~-'-'-
ήσείς τοϋ προέδρθυ, δπω; *,·'_
ζωνται κ&σμιώτερον οί *·· *■ -
νο:&ί είς τα Ϊ!7.αΐτή;ιζ.
—Σφίγγω, σφίγγω.
γω, νδξεοες τό τί καλό
μέ τό σφίξιμο αύτό! #
-"Αχ στάσου στάσου στασο^
μιά στιγμή νά άνασσανω λιγο
θεό ν' άναπαυθώ.
«ΕΘΝΙΚΟΣ ΚΗΡΥΞ».— ΚΥΡΙΑΚΗ, 26 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ, 1928.
ΗΙ ΖΩΗ ΤΏΙΤΝΓ
Η ΒΑΣΙΛΙΣΣΑ ΒΙΚΤΩΡΙΑ
'Λτΐ' τ'ιν ΐογβτως ικδοθίϊσαν
- ΐΗΚτίαν τής 6η·σιλίσση;
ιας τής Αγγλίας, περιλαιι-
ινσα τας επιστολάς πον εστει-
ιΐίΜίλη αντή ήγε}ΐονίς, «υπό
ν 7 αεχρι τοΓ 1861 είς τονς
,γ,-ίν ΐς τι,:, τού; φίλον; της
Ιϊ'τοις ίπουργονς της,_κΌΐ τό
^Ιιιγοο;(ι,ιο"·> είς τό ότοΐον έση-
ιιοιι; / α τα αικρότερα περιστατι-
Τ,-: .ωής τη;, μετικρέροι^ν έ-
Τα /, κ7/.τηριστι/ώτερα καί πε-
γο^γτ μ ι άιοσ-τάσιματα πού κα-
Ε(τ'τΐ-"ϊν την καθημερινήν £(θήν
■1]ι τιιΐρίας. τή; οποίας ή 6:σι-
ι (δπ'ΐ 'ϊσασα επί 64 " '
ειν ιιΐα
:.: την^
]ΐπ, ττι-ν'.τς.
Ή / ΞανΛρίνα Βικτωρία. κο¬
πή ίιοινος τοϋ Κέντ, άνεψ.ά
νγ·{ ΓΧΐοα πνγγενίις τοΐ Γοχ
|&μοΓ
IV.
Ρασιλέοκ της Αγγλι¬
κη 17 έτ.ΐιν όταν απέθανε ό
ϊός τΐι: την 20ην Ιούνιον 1837,
ν ως μέ τας διάταξις τοϋ
Κνν/1 χ ο Γ- Συντίτγμστας τι νεαρά
η·/τ(ι·ΊΐΊ εκλήθη εις τόν θρόνον
μόν | νόμιιιο; κ/^ης·ο>ντ/μο; τοΰ
ανΐ'θΓ' στέμματος. Μιά σε-
Ηιιρρολογίου άναγράφει
Π' τ. " ωοαν τα γεγονότα αν-
;τή: ημέρας κατά την οποίαν ε-
.. νκ'./ν χορίτσι ?γινε ήγεμονι;
£ μ?· ιι/.ειτροον ρΐθνοικ; τον κό-
Ιριτη, 20 Ιούνιον 18:57
[<Ή ιι. α α μ' έίςύπνησε στάς 6, <: κου ότι δ άρχιρπίσκο- τοΓ Καντέρμπονρν καί ό άρ- Γ'7"//((,ριος λόρ·δος Κόνννκοαι, αν κι Ι ι /.αι έττιθνμοΐκκιν νά με •ν Ιΐι/ώθτ,κα. επτρασα στϋ μι- ■ ιιηι (τα/όνι ιιέ (ρόρεαα διααα- τούς δε'χτττΐκα ιιόνη. Ό ο: Καννγκαμ μοί άνην-νειλιε ό τπ-γης ιιου θεΐΟςΛ £ Βασι- '■;. ιδπ έ'οΰσε πιά. καί δτι ε- :|·νεπο);, νά γίνοι έ-γώ 6α- 0 λόρδο; Κόνυγκκΐιμ έ- ν«τΐΓ, /αί μοί φίλησε τό χέρι, ^"^ Τ·1ν έπίοηιιη άνοκοίνω- ΐτοι ικίνίίτου τοϋ Βασ·λέως. Ά- "κοισα στήν κΟΜαρά ιιου ^ι-ιΊ/α. Στάς 9, 6&.χθι)κα / "ι Νόν Μέλμπονρν (πιρωιτυ- Κ'ο-ην ι Γ'ις^τό δωιΐΛτιό μοΰ. Συ- • Ί'ο -ϋσε ιιεγάλη στολί.. Μοΰ Γ ' _Τί>'-ύ -/.αί Τοϋ ενω έιιπιστο-
ΑΙ ΗΡΩΤΑΙ ΕΝΤΥΠΏΣΕΙΣ Μ1ΑΣ ΒΑΣΙΛΙΣΣΗΣ ΔΕΚΑΕΠΤΑ ΕΤΩΝ.- Η ΜΕΓΑΛΕΙΏΔΗΣ ΤΕ-
ΛΕΤΗ ΤΗΣ ΣΤΕΨΕΏΣ ΣΤΟ ΟΥΕΣΤΜ1ΝΣΤΕΡ.·- Η ΕΚΜΑΟΚΣΙΣ ΤΗΣ ΕΘΙΜΟΤΥΠΙ-
ΑΣ ΑΠΟ ΤΗΣ... ΚΟΥΚΛΕΣ.— ΕΝΑ ΕΡ8ΤΙΚΟ ΡΠΙτΙΑΝΤΖΟ.- ΙΊΩΣ ΠΑΝΤΡΕΥΟΝ-
ΤΑΙ ΟΙ ΒΑΣΙΛΙΣΣΕΣ.- ΟΙ ΚΙΝΔΥΝΟΙ ΤΟΥ ΒΑΣΙΛΗΐΟΥ ΕΠΑΓΓΕΑΜΑΤΟΣ.
ιιο αμαξα μέ τή δούναααα τοΐ Σοΰ- τατ ώραιότατα. Ό άγαττητός γί- οχιενη!»
θερλσνδ καί τηλόριοο νΑλμιτρι;ιαλ. ρο;ν λό'ΐδβ; Ρόλλ, ό οποίος είνε] Στίς υετρπϊΐτ« έπΐΛτολές τής νε-
καί ή ποιιπή ςτεχίνηΐίρ. Έκανε ώ- όγί^ονταδύο έτών κ«ί άνάντηοος | α,ρα- ήγεαονίδο; 6λέπονιΐΕ νά (Ίνα-
ραΤοκαιρό καί πρώτη φορά 16/.:πά προοΐπαίΚόντας νή άνέ&η τα σκαΛΐά., α^/νΰονται οί δ»αχΰσεις τής τρν-
τέτοιο οννίοστιστιό πλή9οι·ς. ( ε.τ?σε /αί κατρακΐΆΐσρ ίο>ς κίίτα,
ΤΗταν στινμέ; πού άνησι·χο£>σα ό'/λ' εντΐ'χώς δέν τπατίε τίποτα.
ϋή.τχι>; τσαι'απαΓηιβή ό κάοιΐια;. "Οταν ι δο/.ίαασε νά άνέιδΐ] πά/-ΐ
"Εφβϊπσα στή μηττρέπο/.η έν με- τα σκαλοπάτια. κατέβΐικα ώ; κάτω
σω εταχ/οφιΤΛΤικίιν ζητιο/'.ραΐ'γών, στή σκά/>α γιά νά προλά'οο) /.ορμαιά
πλα στήν εισοοο δπου μ?
Στά; 4 σχε5ον.
ιρίμί- στήν αΑΐαξά μόν ιιέ τό ατέμμα. υπό
μ μ ή Αΐαξά αΐ ιι τΐ αέμμα στο
1 οί όχτώ ν.υοτε; ποϋ θά οα-' ζεφάν.ι, κσί τό σπί*]ατρΌ -/.Ά τήν
ύσβν την σνοά τού αίτθ'ίρατ.ο-1 ύδρόγιειο στά χέρια Άτ.ολουθήσα-
μαΛ'δίοι1. "Ολί; φουοΰ- με τόν ϊδΐο δρόμο σπό τόν σποΐ
ιδ λέ ά λ ί
την
ρικοϋ μόν
σαν τήν ιδία τουαλέττα άπο λαιι-
ελθπι. Τό πλήθός είχεν άκό-
ςτερότιμο; καί ό τρόμος των έπισή-
μων άογ.οΐιί,ν ττ|ς. "Εοτρρ'πε ή ΐ-
δι« ή 6ασίλισσ« νά αναγγείλη
προπϊΐ στό ίί)ΐαίτΡΓ,ο Συ1' δοι'νΐιυ
τού; άρρα6ΐ,νάς τη:, /.αί επειτα
στή Ιϊουλή, ιιέρος τής οποίος διε··
κειτο ίχΰρινώ; σ' αύτη την Γνίικτη.
Πόαϊς πιεοϊΐς! Ώς -/αί οη'τό τό
γαμή/.ιο ταξεΐδι τής «πηγορεΰττη!
Ν ό ενα νραιιαα τη; προ; τόν
Αλβερτο μϊίτά τ» γ(ίιμο
τον»;:
Ή Τέξας Γκάιναν, ή γνωστί] «Βασίλισσα των Χυκτερινών Λεσχών», ύπογράςρουσα συμβόλαιον όπως παίξη είς
τόν κινηιιατονοά(ϊ;ον. Πλ.ησίον της φαίνονται οί δύο άδελφοί Γουώρνερ, τής μεγάλης κινηματογραφικής έταιρείας
Γουώρνερ Μπρόδερς.
η' -τας έντΐν.άμιαη περίπου,
τε ι Ί( -^ΐ προήδρρικΐα ενός
Ρ^ 'ίου στό κόκ/ινο (Τθί.όνι.
ν !^'( την παρ«ι»ικρή νζυρι^ό-
[α /'ίί ?μαθ« εύχαρίστω; ότι
>' ' μ η^αριστιτιιΑ'θι μέ δ,τι
^τι καί αέ τόν τοόπο τού
Μ(< Χ°ινο αρχ^ττρρα. την 28 Γ""1 1838, η νεαρά οΜΐλισ- ^ Γ ΐ'ί<·η·α μέ την πα^άήοση, έ- ^Ρ μ η ^η, έ.Ίΐσι',μως στό Οΐεστμίν-1 άΒΓεναντι. ()/οι οί πΜοεΐίρΐθΐνττς έ- πρό άσηαί άτλάΐι αέ στέμματα ά¬ πό άρνι·ρά στάχΐ'π στό ιιέτχιΛο, ενα ιιικρό στΕμιιατά/ι άπό ρόζ τρι- I αναάίρνλλα τοϋ αύτοϋ χοα'»μ«τος | οιτί γαρνιτοϋρα. Άφοΰ §(ΐαλα τό ;ιαν5ι'5α μοί» /.αι ι έ-ννϊ> οί νεαρέ; κΐίρίες επιαναν τα
πλάγια τον. καί ό λόρδο; Κόννν-
κατι κρατοΰσρ τί,Λ' ακρη. εγικατέ-
λπψα τό σαλόνι τής άναπιαύσε-
ο>; κ(ή ολη ή ποιιπή [12 (ΐκολονΟτ|-
σε. Τό Βταιχα Γιταν μεγαΛϋώδες:
οί ί^οες των πατριν.ιών ποΰ φο-
ροϋσαν τί; βπίσΐ|!ΐί-ς τοχ>Η.'.2ττε;
τους τΐ'χιν ποαγματικά τλτέροχες,
κα,θώ; <ττ£σης καί των γ /.ίπΐ ι-πία::. Τ-', -,οί ,ίνε Στήν άργή της ηυτή^α στό ππρεκ>λι'}σιο τοϋ Ά-
γίσυ Εΰονάρδου, πί<%> ακ τ·ι ά'-,
ν 6ή)ΐια μαΐύ μΐ τι; ν-Γθίες τών|
ιια ανξΓ|ίτη. Ό ένίτουσιασμό;, ή
στορ^/ή /αι ή άφοσίωσις ήταν ποϋ
δοκίμασα πραγματτ/ά τή μεγαλή-
, τΈρη ύπερηφάνεια!>
Ή νεαρά ΒβκϊίλισοΊτι ί{ταν δεκα-
οκτώ ?τιον· Ι^η'ϊίαιΖϊ ή ώρ« νά
εκ?.ρ|η σΰ-νγο. Ό 9εϊό: τη; , ό Βα
σιλρύς Αεο.τί&ΐδος τοϋ Βελγίοι- έ-
σχείντζ,: νά τήν παντρέψτ] ιιέ τόν
τρίγνητπα Άλοέρτο τής Σαξίονίας,
π&ιοτον έξ^δι£/.φο τής Βκαορίας,
καί κατά ενα χρόνο εγαί.ι'ττερόν
της. Οί δνό νεαρές ύτηίρ'ςεις
συνηντήθησαν >.αί άγαπήθ·ηκαν.
Ό γάιιο; τού; ήταν χραγιιατικά
γάιιος ρξ ερ'οτο;. Ή κατωτέρω
επι στ-ολή άπεχ'θι·νο*ιένη άπό τή
βα'σθισσα στό βασιλέα Λεοπό/.δο,
δείχνει καθαν.ά τό αΐσδημα τή;
ύ υυινθθοο,
ί': την συ'/,λογήν ταν εχιτόν! βν«λα τό πορυρό μου φόρρμα και
«ηκ ουοχοινλ,ών της. ΠρΓτγ- ' " ' ' ' ""
■[ Ί νΡι/ΐ δοΰκισσα τοΰ Νόρ-
νά τή:
^' ^το^τϊΤ,ντα: 'δίλον 'αι'τό'ν
νΟΑί """^'?· «"Ίκτωνα μέ τοΰ;
Ι. '- της έίΓΐ|ΐοη·α·'<χς, επάνΐϋ ' '"γ<ιλ0 η»«^ι. 'Τδού ή τε- 1 τ'ΐ: στεΐ!^»;. Γτπο>ς την περι-
'1ρι η ιδία ή «ηκΓ,'Ακτσα
Ι '^ιιπτη »« Ίοι-ν,'ου 1838
Γ ••--^ηο-α στά: 4 άπό τό :π-
«α ν!. Τ"0νσΐ1. χαί δέν
"Γ'η»οι·;, ~Τ»νατοατιωπ-
1.Τι1Ι>ι<«'ί·νχλπ. Ζψ,',Αφη Γ,,, ' ιΙΓ"η ί-Λία χΠ5 δ.'^μη. ιταν πλτ[ΐμυ- α, μονσι- -ήν έπίοη- ] τα μαν^Γα υου, έφόρΓοα μιά άσί>ή-
1 τα άτό ιν/.ή/ρι«σο υφασαα, έν εΐδ>:ι
, μανήΐ'ον πον μοϋ περα.σΰν άπΐ» πά-
! νω άπό ενα πεοίερ^Ό εΠο; λινοΰ
1 φορεαατο; γ(ϊρνιρισ|ΐί:'νΌ· ιιέ υαν-
| τελ/χι· κίτγαλα έπίαης τϋ -«αιιαν-
ί τένιο διάδηιιά μόν. καί μπη..·ία στό
π ο ισβντέθΊο άσ/ίπή;. Τότε μ' έ-
βαλαν νά /αθήσίθ στό θρόνο τοΰ
Ι Άγίου Εί)οι»τί(;ΐ5ον απού ό λόρόο;
άρχιθα/.αιιηπτ'/λο; μοϋ έατεν>ησ.- τή
δαλαατική Εσθήτα. Οϊ οιάςρορες τε-
/ετ?; έγιναν μέ τί) σει/)ά τού;·
/αί στό τέλο; πιά έφόρρσα στό κε-
φάλι ου τό στέμμα. Όί( είλω νά όμο
λογήσω ότι ή σπγμή αυτή ηταν έ-
Ηαιοετικά ιορηΊα κα·. σιηνινητική·
οΐχη οί πατρίκιοι /.αί αί π«τρικίαι
Ιΐρόρεσαν οτυγχ?ύνω; τα αι/.ρά
τοιις στ?αματα.
'ίί ενθ'ρόνισις /.αί ή απόδοσις
τίΐ.ν τιαίόν άπ6 τού; έπισ·<άτον; καί τούς πατοικίθίΐς, ολα αί·τά ή- ιιου πώς αύτό τό 6έ'6αιη γράμιια. θά σά; κάμη έ'Ξαιρ·τική είιχο'?ίστιιση. γιατί πάντιητ δαξα- χζ ένδια-φερον γιά ό,τι μέ άφορά. Τό άπεφάσισα έντ ιλώς, κτΐί τό είπα ι (τήμερα τό ποίιΜ στόν Άλΰέρτο ' πττ,ς τόν ηιν?αι νιά σ»"-υγό μοιν Ή Ι θερμοτάτη στοργή ποΰ μοϋ έίδειξε 1 δτπν τό ειια'υΚε μέ γήιισιε χβ?ά. Ή Ι ενι>σίς ιιας αντή αοΰ φαίνΰταπ μιά
' τελειότης, κ«ΐ μέ τήν π,ροσδοκία
Ι αιαή πλημμΐ'θίζι-ο άπ,ό ίντυχία.
! Τόν άγαπώ πϊρκϊαότερο άτό ό,τι
θά μποροΰσα νά πίο, ν αί θά κάνω
τα πάντα γιά νά κιαπαΐ'Ττήσκο τή
8υσίιίΐ ποΰ εκαν; (γιατί κατά τή
| γνώιιη μόν είνε θυσία) όσο τό
] στρατόν έ) οχροότε{*η.
Αΰτές οί τελενταϊ'ϊς τρΐΓ^^ πέ-
I
οασαν σάν δνειρο, και εΐι«α τόσο
| άΜαστατον.ιένΐ] άπ' δία αύτά, .·τοϋ
ιιόλις κατορθώσω νά γράψω. ΕΙυχιι
δμ/'>ς πολν. μά πάρα; πο?.ΰ εΰτυχΐ'
Άνώιτορα Βονκιγχαμ 31)2)1840
«Μοΰ γρά'ρετε σέ μιά άπό τίς
έπισηολες σας, νά πιωε νά αεί-
νοι>ιιε λίγον καιρο στό Οΐ·ΐνίκΐορ·
άλλά, άγα,τητέ μόν Ά/Χήρτε, δέν
Γχετΐ /ΛΐτΓίλιίβει ά/.όμη τή θέση
υου.
Ξρ-χνάϋε, πολυοτν οιτημένε μου,
δτι εΤμαι ,ή βασίλισσα, καί δτι οί
ύπο&εσει; δέν [ΐποροΰν νά σταμα-
τήσουν //Α λ« περιμνουν γιά χσ-
τήρι μα;. Ή Βουλή σνν.ΰριώζει
καί κάθτ μερά ππΌ<.·υσιάζονται ζη- τήιιατα γιά τα όποϊα πρέπι?ι ν ά τη«οϋμσι <ενή»ΐί)ο; ί'ιστε μοΰ είνε ά·πολΰτω; «δυνατόν νά βρΐον-ωμαι Ι αακοινά άπ' τό ΛιΗ^ιίνον. Κατα- λσ:6αίν^τε λοιπόν. ότι καί δυό ή- μΈοων ·)ποΐ'σία είνε μ&*/άλη. Δέν έ'χα) όντε στιγ|ΐή ήσι^ία α νύέν ενΓίσκωιιαι επί τόπον, νά βλϊ-πα; καί νά άκοΰ,ϋ δλα δσ"α σι^ιβαίνουν.» Την 30 Μαΐου 1841 κατά τή διάρ/ειαν ενός π ριπάτον πού εκα- νε ίι θιαηίλισσα μετά τ<>ΰ 6ασιλικού
της συΐΐ'νου, κάποιος όνόιιατι
Φρανσίς τήν έπι>ρθί>όλησε ά>επι-
τΐ7.ώς. Σ' ενα γραμμα πρό; τόν
θείον της Λεοπόλδον. ή βασίλισ-
σα διηγεϊται καί.όκαοδα αυτή τί)ν
άπόπϊΐρα.
Άνάκτορο Βονκιγχιΐμ, 31)?>
1842
Πολυαγαπτιμενΐε αου -βε7ε,
«'Ετιθιΐ{ΐώ νά ίίμαι Γ) πρώτη πού
θά σας πΐλη>ροφΰρήσω γιά αύτό
πού (τυνίβη χθτς τό 6ράιδ·υ, κ«ί νά
σάς πώ δτι είμεθα σ'Τχη /.αί ά£λα-
6εΐς. Τήν (ορα πού γνρΓζαιιε άπό
τό πΜορε^ήσιο τήν τελει»ταία Κυ-
ριακή, ό Άλδρρτος, Εαφνικά, έγύ-
ρισε καί ιΐοΰ εΐπε πι">; τοϋ {^νψ.ΐ.
πώ; κοίποιος μάς έσκάτοεΐΐ μ' ενα
πιστόλι, μά; ερρ<Εε άΏΛ δέν επια- σζ φίιττιά. Χθές, λοιπόν, καθώς κα- τε6αίΛ"είΐε νρήγορα άπό τβ 'Ίδρν- ιια Χ£λλ, άκοΰσαμε τόν κρότο ενός χι·ρο6αλισμοΰ καί γνρίζοντας εϊ- δαμε έναν ά'νθρωνΤΌ νά συλ>.αμΰάΐνε
ται άπό τόν πόλισμαν πον στεκοτα-
νέ δίπλα τού δταν έπχ·ροδόλησε.
Ή αγανάκτησις τοϋ λαοΰ ήτανε
πολύ μεγαλη. Χθές άνεκρίΐτη ό
δ,ρ-άστής στό 'Υπονρνεΐον των 'Ε-
οωτΓΓΑτκόν. Όνοιιά^Λαι Ζάν
Φ^ονσίς· ΡΪνε τεχνίτης. γυιό; ενό;
μηχατι/.οΰ τοΰ βεάτρου τοΰ Κόδεν
Γκάρτεν. -Είνε εΐ/.οσι ή είκοσι&νύς
ετους.
Δέν είνε και,όλον τρβλλός, &■
λά πολύ δ« Κτ^θα.,. (••ενός Δέν ίίδο/.ί-
μασα τόν παρσιιικ^.ό ςρόδο.»
"Οταν ή Βονλή οιέκοπτε τίς έρ- *
γασίες της, ή Βικτωρ.ία. εφειτ,'Ρ ά·
μρΌ*ος άΐπό τό Λονήΐνο /«ι π·)ΐγαιν8
σ' ενα ίυτο τα π?ίον προσφι,λή της
άνάκτορα τον Οι'ηνδσορ ή τον «ά··
γαττμιένοΐ' τΐ|ς Κλαρεμόν. Έκεϊ
πισ, καταΌγοϋσε Εντελώς τί)ν έ·θχ->
μοτΐ'πία, καί ρζοΰσε μιά 1ΰ>ί| ά.-τΛή
καί ήσυγη ποϋ δέν διέφερε κατά
τίποτα α,τό τήν ταπτινή ζανή μιάς
άγγλικής χωρι-'ής ο!κοΛ:νείας.
Κλαίοειιόν, ΙΓ>)2Ι1?44
Πολΐ'αγππημενε μου ■ί1β"ε,
Φενγονμ·: άτό τό άγαπημένο
Κ?.αρείΐόν δπΛΚ σΐ'νήθοις, μέ τή
μεγαλήτερΐ| λνπη· ϊοΰμε εδίό σέ
ιαά τχκτο άπόλιτη γα?>ήνη. Ί'ό Ον-
ΐν5σορ είναι (ίιραΐο /.αι άνετο. άλλά
είΐ κι' αύτό άνιή~ορο, καί ό Θεός
ξέοει πί'αον εί7αθΐστ<Ός θά δεχό- (ΐοι·να νά ΐΓώ πάναα («έ τόν πολυα- -.«απηιι.έ'νο μου Άλβτ'ρτο καί τα παι¬ δία ιης στήν ήσΐ7.ία καί τ*^(ν ά|χε- ριμνησιία αιος ϊδΐίοτικής ίΐωής, άντί νά είιιαι οΐαοι/.α!; τό άντι·· κειΊΐρνο τής προσοχής τοΰ τνός κ«ί τοΰ άλλον. Τα παιδία, ή Ποσ- σέττα ίτό μεγα/'είτερο άπ' τα παι- δεά τής βασιλίσσης, ή ιχ τέπειτα αντοκρ-άτειρα της Γερμανίας) καΐ ό Μπέοτι (ό πρίγκηιί' τής Οναλ· λ, λίσς, γενντρτνίς τό 1811) είνε έ' ξαιρετι/ά /αλά, και%ι; κα» ιιεΐς. Ή χοντοή μας Ιίοσσέττα ειιαιθβ άπέΗο) ένα ποίηιια τοΰ Λαςιαιρτί' νόν πον τελειώνει μ' αΰτό τό στί- «άπλών:ται ό πίνακα; στό πόδια μοι> ιιπροστά^
Γιά να »νίξη π«αο /«λά κατάλαββ
αιηή τή δι'·σκολη γραιιιιή, πον της
είχε Γξη->'ήττει ή δι; Σαριε, αιά με¬
ρά πού εϊιιαστΐ περίπατο, καθώς
ηταλΐ καιθισμένη στό μικρο της ά-
λοΛ'άκι καί κι'τΤ(ΐζρ τίς άγτλτίιδες"
καί τα χράϊαχα., νινκξ·ει στή δίδα
ΣΙαοιρ καΐ τής λε'ρι:
«Νά ό πίνακας ιτον άπλώνίται στά
πό^ια μόν μποοστά». Α.ΰτο δένίΤ-
ν^ε έκπλί]κτικό γιά ενα κοριτιάκι
τριών έτών; Δέν ξερετε πόσο ε-
ξνπνη είνε καί λνποϋιιαι πον τό
λεΌ), πονηρή, λί>/« κατειργάρα καί
πολν πΕΐσιιατάρα.»
Ή εντνχής βιίοΊ'λισσα πτύ άπε-
φρνγε τήν ποιιττώδη έιΐιιιοτνπία τής
αγγλ ι κης Ανλΐίς, πον ίιτ«ν μι«
στοο··; ιν.ή μητέρα καί πΌοτιιιοΰσε
τήν εϊοΜΊ'-ίΓ) Ιδιαχτική Ζωή, δένπα-
ρϊΒΐί«οΓχΐρ γι' α-ι'πό. την εξασκή¬
ση των {ι)·ηλίον της 'κατ1η-/όντο)»ν. ν
Κατά τή Ιδ»ά·>κτ;ια των 04 ίτοον—
τήν .προσέγγισιν της Αγγλίας μέ
τή Γαλλία τό 1851», 1:λα&: με'ρος
πον διηνίτιατ τάς τι'ιχας τοϋ μεγα-
λιτερον κράτοΐ'ς τοϋ κόσμον, διε-
κρίθτ) διά τή.ν σύνεσιν καί την πο¬
λιτικήν της δεξιότητα. 'ΕίπΐΕτνχε
άπό τοΰ 1837 ιιέγρι τοΰ 1901—
στόν Κριααϊκό τβλρμο. καί εκανε
άγγλικές άποινΛς τίς Ίνδίες των
οποίων ανεκηρύχθη ανΐοκράτιειρα.
Στά τρλρυταία τη; χρόνια, πού ά-
μανο(ί?8'Γί·κΧν άπό τόν π/ϊλ·?ιιο τοϋ
Τράνηίΐαλ. έζονσε <% επί τό π/-εΐ- στον εξω άπ' τό Λονδϊνο, σέ μιά σχρδον ,Ιποχώρηση. άπολα}·6άνσυ- σα Γή χαοά τής ά"ροτικής £&%, που ήτονε τό ώραιύτερο δναρό της. ΙΙερνοΰ<τρ τα 6ρά&ιια της πλέκονΤίΚ, σά γνναν/.α τοΐ λαόν, καί δέν ρθνίοοοΰσε γιορτάοιιΐ£ς ή- μροες ϋΐΤϊθά ρκεΤνες πού μαζεύον- τοΐΌναν νοντά της ηοΐχα. από τα Ιίννεα παιίιά της. τοϋς τοιαντη- *^ τέ«οτριες ργ->'όνοι·ς τί); καί τονς
εΐκοσιέξ δισεγγόνονς της.
ΗΙ ΖΩΗ ΤΏΙΤΝΓ
Η ΒΑΣΙΛΙΣΣΑ ΒΙΚΤΩΡΙΑ
'Λτΐ' τ'ιν ΐογβτως ικδοθίϊσαν
- ΐΗΚτίαν τής 6η·σιλίσση;
ιας τής Αγγλίας, περιλαιι-
ινσα τας επιστολάς πον εστει-
ιΐίΜίλη αντή ήγε}ΐονίς, «υπό
ν 7 αεχρι τοΓ 1861 είς τονς
,γ,-ίν ΐς τι,:, τού; φίλον; της
Ιϊ'τοις ίπουργονς της,_κΌΐ τό
^Ιιιγοο;(ι,ιο"·> είς τό ότοΐον έση-
ιιοιι; / α τα αικρότερα περιστατι-
Τ,-: .ωής τη;, μετικρέροι^ν έ-
Τα /, κ7/.τηριστι/ώτερα καί πε-
γο^γτ μ ι άιοσ-τάσιματα πού κα-
Ε(τ'τΐ-"ϊν την καθημερινήν £(θήν
■1]ι τιιΐρίας. τή; οποίας ή 6:σι-
ι (δπ'ΐ 'ϊσασα επί 64 " '
ειν ιιΐα
:.: την^
]ΐπ, ττι-ν'.τς.
Ή / ΞανΛρίνα Βικτωρία. κο¬
πή ίιοινος τοϋ Κέντ, άνεψ.ά
νγ·{ ΓΧΐοα πνγγενίις τοΐ Γοχ
|&μοΓ
IV.
Ρασιλέοκ της Αγγλι¬
κη 17 έτ.ΐιν όταν απέθανε ό
ϊός τΐι: την 20ην Ιούνιον 1837,
ν ως μέ τας διάταξις τοϋ
Κνν/1 χ ο Γ- Συντίτγμστας τι νεαρά
η·/τ(ι·ΊΐΊ εκλήθη εις τόν θρόνον
μόν | νόμιιιο; κ/^ης·ο>ντ/μο; τοΰ
ανΐ'θΓ' στέμματος. Μιά σε-
Ηιιρρολογίου άναγράφει
Π' τ. " ωοαν τα γεγονότα αν-
;τή: ημέρας κατά την οποίαν ε-
.. νκ'./ν χορίτσι ?γινε ήγεμονι;
£ μ?· ιι/.ειτροον ρΐθνοικ; τον κό-
Ιριτη, 20 Ιούνιον 18:57
[<Ή ιι. α α μ' έίςύπνησε στάς 6, <: κου ότι δ άρχιρπίσκο- τοΓ Καντέρμπονρν καί ό άρ- Γ'7"//((,ριος λόρ·δος Κόνννκοαι, αν κι Ι ι /.αι έττιθνμοΐκκιν νά με •ν Ιΐι/ώθτ,κα. επτρασα στϋ μι- ■ ιιηι (τα/όνι ιιέ (ρόρεαα διααα- τούς δε'χτττΐκα ιιόνη. Ό ο: Καννγκαμ μοί άνην-νειλιε ό τπ-γης ιιου θεΐΟςΛ £ Βασι- '■;. ιδπ έ'οΰσε πιά. καί δτι ε- :|·νεπο);, νά γίνοι έ-γώ 6α- 0 λόρδο; Κόνυγκκΐιμ έ- ν«τΐΓ, /αί μοί φίλησε τό χέρι, ^"^ Τ·1ν έπίοηιιη άνοκοίνω- ΐτοι ικίνίίτου τοϋ Βασ·λέως. Ά- "κοισα στήν κΟΜαρά ιιου ^ι-ιΊ/α. Στάς 9, 6&.χθι)κα / "ι Νόν Μέλμπονρν (πιρωιτυ- Κ'ο-ην ι Γ'ις^τό δωιΐΛτιό μοΰ. Συ- • Ί'ο -ϋσε ιιεγάλη στολί.. Μοΰ Γ ' _Τί>'-ύ -/.αί Τοϋ ενω έιιπιστο-
ΑΙ ΗΡΩΤΑΙ ΕΝΤΥΠΏΣΕΙΣ Μ1ΑΣ ΒΑΣΙΛΙΣΣΗΣ ΔΕΚΑΕΠΤΑ ΕΤΩΝ.- Η ΜΕΓΑΛΕΙΏΔΗΣ ΤΕ-
ΛΕΤΗ ΤΗΣ ΣΤΕΨΕΏΣ ΣΤΟ ΟΥΕΣΤΜ1ΝΣΤΕΡ.·- Η ΕΚΜΑΟΚΣΙΣ ΤΗΣ ΕΘΙΜΟΤΥΠΙ-
ΑΣ ΑΠΟ ΤΗΣ... ΚΟΥΚΛΕΣ.— ΕΝΑ ΕΡ8ΤΙΚΟ ΡΠΙτΙΑΝΤΖΟ.- ΙΊΩΣ ΠΑΝΤΡΕΥΟΝ-
ΤΑΙ ΟΙ ΒΑΣΙΛΙΣΣΕΣ.- ΟΙ ΚΙΝΔΥΝΟΙ ΤΟΥ ΒΑΣΙΛΗΐΟΥ ΕΠΑΓΓΕΑΜΑΤΟΣ.
ιιο αμαξα μέ τή δούναααα τοΐ Σοΰ- τατ ώραιότατα. Ό άγαττητός γί- οχιενη!»
θερλσνδ καί τηλόριοο νΑλμιτρι;ιαλ. ρο;ν λό'ΐδβ; Ρόλλ, ό οποίος είνε] Στίς υετρπϊΐτ« έπΐΛτολές τής νε-
καί ή ποιιπή ςτεχίνηΐίρ. Έκανε ώ- όγί^ονταδύο έτών κ«ί άνάντηοος | α,ρα- ήγεαονίδο; 6λέπονιΐΕ νά (Ίνα-
ραΤοκαιρό καί πρώτη φορά 16/.:πά προοΐπαίΚόντας νή άνέ&η τα σκαΛΐά., α^/νΰονται οί δ»αχΰσεις τής τρν-
τέτοιο οννίοστιστιό πλή9οι·ς. ( ε.τ?σε /αί κατρακΐΆΐσρ ίο>ς κίίτα,
ΤΗταν στινμέ; πού άνησι·χο£>σα ό'/λ' εντΐ'χώς δέν τπατίε τίποτα.
ϋή.τχι>; τσαι'απαΓηιβή ό κάοιΐια;. "Οταν ι δο/.ίαασε νά άνέιδΐ] πά/-ΐ
"Εφβϊπσα στή μηττρέπο/.η έν με- τα σκαλοπάτια. κατέβΐικα ώ; κάτω
σω εταχ/οφιΤΛΤικίιν ζητιο/'.ραΐ'γών, στή σκά/>α γιά νά προλά'οο) /.ορμαιά
πλα στήν εισοοο δπου μ?
Στά; 4 σχε5ον.
ιρίμί- στήν αΑΐαξά μόν ιιέ τό ατέμμα. υπό
μ μ ή Αΐαξά αΐ ιι τΐ αέμμα στο
1 οί όχτώ ν.υοτε; ποϋ θά οα-' ζεφάν.ι, κσί τό σπί*]ατρΌ -/.Ά τήν
ύσβν την σνοά τού αίτθ'ίρατ.ο-1 ύδρόγιειο στά χέρια Άτ.ολουθήσα-
μαΛ'δίοι1. "Ολί; φουοΰ- με τόν ϊδΐο δρόμο σπό τόν σποΐ
ιδ λέ ά λ ί
την
ρικοϋ μόν
σαν τήν ιδία τουαλέττα άπο λαιι-
ελθπι. Τό πλήθός είχεν άκό-
ςτερότιμο; καί ό τρόμος των έπισή-
μων άογ.οΐιί,ν ττ|ς. "Εοτρρ'πε ή ΐ-
δι« ή 6ασίλισσ« νά αναγγείλη
προπϊΐ στό ίί)ΐαίτΡΓ,ο Συ1' δοι'νΐιυ
τού; άρρα6ΐ,νάς τη:, /.αί επειτα
στή Ιϊουλή, ιιέρος τής οποίος διε··
κειτο ίχΰρινώ; σ' αύτη την Γνίικτη.
Πόαϊς πιεοϊΐς! Ώς -/αί οη'τό τό
γαμή/.ιο ταξεΐδι τής «πηγορεΰττη!
Ν ό ενα νραιιαα τη; προ; τόν
Αλβερτο μϊίτά τ» γ(ίιμο
τον»;:
Ή Τέξας Γκάιναν, ή γνωστί] «Βασίλισσα των Χυκτερινών Λεσχών», ύπογράςρουσα συμβόλαιον όπως παίξη είς
τόν κινηιιατονοά(ϊ;ον. Πλ.ησίον της φαίνονται οί δύο άδελφοί Γουώρνερ, τής μεγάλης κινηματογραφικής έταιρείας
Γουώρνερ Μπρόδερς.
η' -τας έντΐν.άμιαη περίπου,
τε ι Ί( -^ΐ προήδρρικΐα ενός
Ρ^ 'ίου στό κόκ/ινο (Τθί.όνι.
ν !^'( την παρ«ι»ικρή νζυρι^ό-
[α /'ίί ?μαθ« εύχαρίστω; ότι
>' ' μ η^αριστιτιιΑ'θι μέ δ,τι
^τι καί αέ τόν τοόπο τού
Μ(< Χ°ινο αρχ^ττρρα. την 28 Γ""1 1838, η νεαρά οΜΐλισ- ^ Γ ΐ'ί<·η·α μέ την πα^άήοση, έ- ^Ρ μ η ^η, έ.Ίΐσι',μως στό Οΐεστμίν-1 άΒΓεναντι. ()/οι οί πΜοεΐίρΐθΐνττς έ- πρό άσηαί άτλάΐι αέ στέμματα ά¬ πό άρνι·ρά στάχΐ'π στό ιιέτχιΛο, ενα ιιικρό στΕμιιατά/ι άπό ρόζ τρι- I αναάίρνλλα τοϋ αύτοϋ χοα'»μ«τος | οιτί γαρνιτοϋρα. Άφοΰ §(ΐαλα τό ;ιαν5ι'5α μοί» /.αι ι έ-ννϊ> οί νεαρέ; κΐίρίες επιαναν τα
πλάγια τον. καί ό λόρδο; Κόννν-
κατι κρατοΰσρ τί,Λ' ακρη. εγικατέ-
λπψα τό σαλόνι τής άναπιαύσε-
ο>; κ(ή ολη ή ποιιπή [12 (ΐκολονΟτ|-
σε. Τό Βταιχα Γιταν μεγαΛϋώδες:
οί ί^οες των πατριν.ιών ποΰ φο-
ροϋσαν τί; βπίσΐ|!ΐί-ς τοχ>Η.'.2ττε;
τους τΐ'χιν ποαγματικά τλτέροχες,
κα,θώ; <ττ£σης καί των γ /.ίπΐ ι-πία::. Τ-', -,οί ,ίνε Στήν άργή της ηυτή^α στό ππρεκ>λι'}σιο τοϋ Ά-
γίσυ Εΰονάρδου, πί<%> ακ τ·ι ά'-,
ν 6ή)ΐια μαΐύ μΐ τι; ν-Γθίες τών|
ιια ανξΓ|ίτη. Ό ένίτουσιασμό;, ή
στορ^/ή /αι ή άφοσίωσις ήταν ποϋ
δοκίμασα πραγματτ/ά τή μεγαλή-
, τΈρη ύπερηφάνεια!>
Ή νεαρά ΒβκϊίλισοΊτι ί{ταν δεκα-
οκτώ ?τιον· Ι^η'ϊίαιΖϊ ή ώρ« νά
εκ?.ρ|η σΰ-νγο. Ό 9εϊό: τη; , ό Βα
σιλρύς Αεο.τί&ΐδος τοϋ Βελγίοι- έ-
σχείντζ,: νά τήν παντρέψτ] ιιέ τόν
τρίγνητπα Άλοέρτο τής Σαξίονίας,
π&ιοτον έξ^δι£/.φο τής Βκαορίας,
καί κατά ενα χρόνο εγαί.ι'ττερόν
της. Οί δνό νεαρές ύτηίρ'ςεις
συνηντήθησαν >.αί άγαπήθ·ηκαν.
Ό γάιιο; τού; ήταν χραγιιατικά
γάιιος ρξ ερ'οτο;. Ή κατωτέρω
επι στ-ολή άπεχ'θι·νο*ιένη άπό τή
βα'σθισσα στό βασιλέα Λεοπό/.δο,
δείχνει καθαν.ά τό αΐσδημα τή;
ύ υυινθθοο,
ί': την συ'/,λογήν ταν εχιτόν! βν«λα τό πορυρό μου φόρρμα και
«ηκ ουοχοινλ,ών της. ΠρΓτγ- ' " ' ' ' ""
■[ Ί νΡι/ΐ δοΰκισσα τοΰ Νόρ-
νά τή:
^' ^το^τϊΤ,ντα: 'δίλον 'αι'τό'ν
νΟΑί """^'?· «"Ίκτωνα μέ τοΰ;
Ι. '- της έίΓΐ|ΐοη·α·'<χς, επάνΐϋ ' '"γ<ιλ0 η»«^ι. 'Τδού ή τε- 1 τ'ΐ: στεΐ!^»;. Γτπο>ς την περι-
'1ρι η ιδία ή «ηκΓ,'Ακτσα
Ι '^ιιπτη »« Ίοι-ν,'ου 1838
Γ ••--^ηο-α στά: 4 άπό τό :π-
«α ν!. Τ"0νσΐ1. χαί δέν
"Γ'η»οι·;, ~Τ»νατοατιωπ-
1.Τι1Ι>ι<«'ί·νχλπ. Ζψ,',Αφη Γ,,, ' ιΙΓ"η ί-Λία χΠ5 δ.'^μη. ιταν πλτ[ΐμυ- α, μονσι- -ήν έπίοη- ] τα μαν^Γα υου, έφόρΓοα μιά άσί>ή-
1 τα άτό ιν/.ή/ρι«σο υφασαα, έν εΐδ>:ι
, μανήΐ'ον πον μοϋ περα.σΰν άπΐ» πά-
! νω άπό ενα πεοίερ^Ό εΠο; λινοΰ
1 φορεαατο; γ(ϊρνιρισ|ΐί:'νΌ· ιιέ υαν-
| τελ/χι· κίτγαλα έπίαης τϋ -«αιιαν-
ί τένιο διάδηιιά μόν. καί μπη..·ία στό
π ο ισβντέθΊο άσ/ίπή;. Τότε μ' έ-
βαλαν νά /αθήσίθ στό θρόνο τοΰ
Ι Άγίου Εί)οι»τί(;ΐ5ον απού ό λόρόο;
άρχιθα/.αιιηπτ'/λο; μοϋ έατεν>ησ.- τή
δαλαατική Εσθήτα. Οϊ οιάςρορες τε-
/ετ?; έγιναν μέ τί) σει/)ά τού;·
/αί στό τέλο; πιά έφόρρσα στό κε-
φάλι ου τό στέμμα. Όί( είλω νά όμο
λογήσω ότι ή σπγμή αυτή ηταν έ-
Ηαιοετικά ιορηΊα κα·. σιηνινητική·
οΐχη οί πατρίκιοι /.αί αί π«τρικίαι
Ιΐρόρεσαν οτυγχ?ύνω; τα αι/.ρά
τοιις στ?αματα.
'ίί ενθ'ρόνισις /.αί ή απόδοσις
τίΐ.ν τιαίόν άπ6 τού; έπισ·<άτον; καί τούς πατοικίθίΐς, ολα αί·τά ή- ιιου πώς αύτό τό 6έ'6αιη γράμιια. θά σά; κάμη έ'Ξαιρ·τική είιχο'?ίστιιση. γιατί πάντιητ δαξα- χζ ένδια-φερον γιά ό,τι μέ άφορά. Τό άπεφάσισα έντ ιλώς, κτΐί τό είπα ι (τήμερα τό ποίιΜ στόν Άλΰέρτο ' πττ,ς τόν ηιν?αι νιά σ»"-υγό μοιν Ή Ι θερμοτάτη στοργή ποΰ μοϋ έίδειξε 1 δτπν τό ειια'υΚε μέ γήιισιε χβ?ά. Ή Ι ενι>σίς ιιας αντή αοΰ φαίνΰταπ μιά
' τελειότης, κ«ΐ μέ τήν π,ροσδοκία
Ι αιαή πλημμΐ'θίζι-ο άπ,ό ίντυχία.
! Τόν άγαπώ πϊρκϊαότερο άτό ό,τι
θά μποροΰσα νά πίο, ν αί θά κάνω
τα πάντα γιά νά κιαπαΐ'Ττήσκο τή
8υσίιίΐ ποΰ εκαν; (γιατί κατά τή
| γνώιιη μόν είνε θυσία) όσο τό
] στρατόν έ) οχροότε{*η.
Αΰτές οί τελενταϊ'ϊς τρΐΓ^^ πέ-
I
οασαν σάν δνειρο, και εΐι«α τόσο
| άΜαστατον.ιένΐ] άπ' δία αύτά, .·τοϋ
ιιόλις κατορθώσω νά γράψω. ΕΙυχιι
δμ/'>ς πολν. μά πάρα; πο?.ΰ εΰτυχΐ'
Άνώιτορα Βονκιγχαμ 31)2)1840
«Μοΰ γρά'ρετε σέ μιά άπό τίς
έπισηολες σας, νά πιωε νά αεί-
νοι>ιιε λίγον καιρο στό Οΐ·ΐνίκΐορ·
άλλά, άγα,τητέ μόν Ά/Χήρτε, δέν
Γχετΐ /ΛΐτΓίλιίβει ά/.όμη τή θέση
υου.
Ξρ-χνάϋε, πολυοτν οιτημένε μου,
δτι εΤμαι ,ή βασίλισσα, καί δτι οί
ύπο&εσει; δέν [ΐποροΰν νά σταμα-
τήσουν //Α λ« περιμνουν γιά χσ-
τήρι μα;. Ή Βουλή σνν.ΰριώζει
καί κάθτ μερά ππΌ<.·υσιάζονται ζη- τήιιατα γιά τα όποϊα πρέπι?ι ν ά τη«οϋμσι <ενή»ΐί)ο; ί'ιστε μοΰ είνε ά·πολΰτω; «δυνατόν νά βρΐον-ωμαι Ι αακοινά άπ' τό ΛιΗ^ιίνον. Κατα- λσ:6αίν^τε λοιπόν. ότι καί δυό ή- μΈοων ·)ποΐ'σία είνε μ&*/άλη. Δέν έ'χα) όντε στιγ|ΐή ήσι^ία α νύέν ενΓίσκωιιαι επί τόπον, νά βλϊ-πα; καί νά άκοΰ,ϋ δλα δσ"α σι^ιβαίνουν.» Την 30 Μαΐου 1841 κατά τή διάρ/ειαν ενός π ριπάτον πού εκα- νε ίι θιαηίλισσα μετά τ<>ΰ 6ασιλικού
της συΐΐ'νου, κάποιος όνόιιατι
Φρανσίς τήν έπι>ρθί>όλησε ά>επι-
τΐ7.ώς. Σ' ενα γραμμα πρό; τόν
θείον της Λεοπόλδον. ή βασίλισ-
σα διηγεϊται καί.όκαοδα αυτή τί)ν
άπόπϊΐρα.
Άνάκτορο Βονκιγχιΐμ, 31)?>
1842
Πολυαγαπτιμενΐε αου -βε7ε,
«'Ετιθιΐ{ΐώ νά ίίμαι Γ) πρώτη πού
θά σας πΐλη>ροφΰρήσω γιά αύτό
πού (τυνίβη χθτς τό 6ράιδ·υ, κ«ί νά
σάς πώ δτι είμεθα σ'Τχη /.αί ά£λα-
6εΐς. Τήν (ορα πού γνρΓζαιιε άπό
τό πΜορε^ήσιο τήν τελει»ταία Κυ-
ριακή, ό Άλδρρτος, Εαφνικά, έγύ-
ρισε καί ιΐοΰ εΐπε πι">; τοϋ {^νψ.ΐ.
πώ; κοίποιος μάς έσκάτοεΐΐ μ' ενα
πιστόλι, μά; ερρ<Εε άΏΛ δέν επια- σζ φίιττιά. Χθές, λοιπόν, καθώς κα- τε6αίΛ"είΐε νρήγορα άπό τβ 'Ίδρν- ιια Χ£λλ, άκοΰσαμε τόν κρότο ενός χι·ρο6αλισμοΰ καί γνρίζοντας εϊ- δαμε έναν ά'νθρωνΤΌ νά συλ>.αμΰάΐνε
ται άπό τόν πόλισμαν πον στεκοτα-
νέ δίπλα τού δταν έπχ·ροδόλησε.
Ή αγανάκτησις τοϋ λαοΰ ήτανε
πολύ μεγαλη. Χθές άνεκρίΐτη ό
δ,ρ-άστής στό 'Υπονρνεΐον των 'Ε-
οωτΓΓΑτκόν. Όνοιιά^Λαι Ζάν
Φ^ονσίς· ΡΪνε τεχνίτης. γυιό; ενό;
μηχατι/.οΰ τοΰ βεάτρου τοΰ Κόδεν
Γκάρτεν. -Είνε εΐ/.οσι ή είκοσι&νύς
ετους.
Δέν είνε και,όλον τρβλλός, &■
λά πολύ δ« Κτ^θα.,. (••ενός Δέν ίίδο/.ί-
μασα τόν παρσιιικ^.ό ςρόδο.»
"Οταν ή Βονλή οιέκοπτε τίς έρ- *
γασίες της, ή Βικτωρ.ία. εφειτ,'Ρ ά·
μρΌ*ος άΐπό τό Λονήΐνο /«ι π·)ΐγαιν8
σ' ενα ίυτο τα π?ίον προσφι,λή της
άνάκτορα τον Οι'ηνδσορ ή τον «ά··
γαττμιένοΐ' τΐ|ς Κλαρεμόν. Έκεϊ
πισ, καταΌγοϋσε Εντελώς τί)ν έ·θχ->
μοτΐ'πία, καί ρζοΰσε μιά 1ΰ>ί| ά.-τΛή
καί ήσυγη ποϋ δέν διέφερε κατά
τίποτα α,τό τήν ταπτινή ζανή μιάς
άγγλικής χωρι-'ής ο!κοΛ:νείας.
Κλαίοειιόν, ΙΓ>)2Ι1?44
Πολΐ'αγππημενε μου ■ί1β"ε,
Φενγονμ·: άτό τό άγαπημένο
Κ?.αρείΐόν δπΛΚ σΐ'νήθοις, μέ τή
μεγαλήτερΐ| λνπη· ϊοΰμε εδίό σέ
ιαά τχκτο άπόλιτη γα?>ήνη. Ί'ό Ον-
ΐν5σορ είναι (ίιραΐο /.αι άνετο. άλλά
είΐ κι' αύτό άνιή~ορο, καί ό Θεός
ξέοει πί'αον εί7αθΐστ<Ός θά δεχό- (ΐοι·να νά ΐΓώ πάναα («έ τόν πολυα- -.«απηιι.έ'νο μου Άλβτ'ρτο καί τα παι¬ δία ιης στήν ήσΐ7.ία καί τ*^(ν ά|χε- ριμνησιία αιος ϊδΐίοτικής ίΐωής, άντί νά είιιαι οΐαοι/.α!; τό άντι·· κειΊΐρνο τής προσοχής τοΰ τνός κ«ί τοΰ άλλον. Τα παιδία, ή Ποσ- σέττα ίτό μεγα/'είτερο άπ' τα παι- δεά τής βασιλίσσης, ή ιχ τέπειτα αντοκρ-άτειρα της Γερμανίας) καΐ ό Μπέοτι (ό πρίγκηιί' τής Οναλ· λ, λίσς, γενντρτνίς τό 1811) είνε έ' ξαιρετι/ά /αλά, και%ι; κα» ιιεΐς. Ή χοντοή μας Ιίοσσέττα ειιαιθβ άπέΗο) ένα ποίηιια τοΰ Λαςιαιρτί' νόν πον τελειώνει μ' αΰτό τό στί- «άπλών:ται ό πίνακα; στό πόδια μοι> ιιπροστά^
Γιά να »νίξη π«αο /«λά κατάλαββ
αιηή τή δι'·σκολη γραιιιιή, πον της
είχε Γξη->'ήττει ή δι; Σαριε, αιά με¬
ρά πού εϊιιαστΐ περίπατο, καθώς
ηταλΐ καιθισμένη στό μικρο της ά-
λοΛ'άκι καί κι'τΤ(ΐζρ τίς άγτλτίιδες"
καί τα χράϊαχα., νινκξ·ει στή δίδα
ΣΙαοιρ καΐ τής λε'ρι:
«Νά ό πίνακας ιτον άπλώνίται στά
πό^ια μόν μποοστά». Α.ΰτο δένίΤ-
ν^ε έκπλί]κτικό γιά ενα κοριτιάκι
τριών έτών; Δέν ξερετε πόσο ε-
ξνπνη είνε καί λνποϋιιαι πον τό
λεΌ), πονηρή, λί>/« κατειργάρα καί
πολν πΕΐσιιατάρα.»
Ή εντνχής βιίοΊ'λισσα πτύ άπε-
φρνγε τήν ποιιττώδη έιΐιιιοτνπία τής
αγγλ ι κης Ανλΐίς, πον ίιτ«ν μι«
στοο··; ιν.ή μητέρα καί πΌοτιιιοΰσε
τήν εϊοΜΊ'-ίΓ) Ιδιαχτική Ζωή, δένπα-
ρϊΒΐί«οΓχΐρ γι' α-ι'πό. την εξασκή¬
ση των {ι)·ηλίον της 'κατ1η-/όντο)»ν. ν
Κατά τή Ιδ»ά·>κτ;ια των 04 ίτοον—
τήν .προσέγγισιν της Αγγλίας μέ
τή Γαλλία τό 1851», 1:λα&: με'ρος
πον διηνίτιατ τάς τι'ιχας τοϋ μεγα-
λιτερον κράτοΐ'ς τοϋ κόσμον, διε-
κρίθτ) διά τή.ν σύνεσιν καί την πο¬
λιτικήν της δεξιότητα. 'ΕίπΐΕτνχε
άπό τοΰ 1837 ιιέγρι τοΰ 1901—
στόν Κριααϊκό τβλρμο. καί εκανε
άγγλικές άποινΛς τίς Ίνδίες των
οποίων ανεκηρύχθη ανΐοκράτιειρα.
Στά τρλρυταία τη; χρόνια, πού ά-
μανο(ί?8'Γί·κΧν άπό τόν π/ϊλ·?ιιο τοϋ
Τράνηίΐαλ. έζονσε <% επί τό π/-εΐ- στον εξω άπ' τό Λονδϊνο, σέ μιά σχρδον ,Ιποχώρηση. άπολα}·6άνσυ- σα Γή χαοά τής ά"ροτικής £&%, που ήτονε τό ώραιύτερο δναρό της. ΙΙερνοΰ<τρ τα 6ρά&ιια της πλέκονΤίΚ, σά γνναν/.α τοΐ λαόν, καί δέν ρθνίοοοΰσε γιορτάοιιΐ£ς ή- μροες ϋΐΤϊθά ρκεΤνες πού μαζεύον- τοΐΌναν νοντά της ηοΐχα. από τα Ιίννεα παιίιά της. τοϋς τοιαντη- *^ τέ«οτριες ργ->'όνοι·ς τί); καί τονς
εΐκοσιέξ δισεγγόνονς της.
ΤΗΕ
ΝΕΥ ΥΟΚΚ, ΚΥΡΙΑΚΗ, 26 ΑΥΓΟΥ2ΊΌΥ, 1928
δϋΝϋΑΥ, ΑΙΤ.ΙδΤ 20, 1928.— ΥΟΕ.
XI
Υ. Χο. 4870.
ΟΙ ΑΝΟΗΤΌΙ ΝΟΜΟΙ ΠΡΟΚΑΛΟΥΝ ΜΟΝΟΝ ΠΕΡΙΦΡΟΝΗΣΙΝ
- Ό Βολταϊρος, ό περίφηαος Γάλ-
λος Σατνριστής, εις τό βιβλίον τού
«ΟΑΝΌΙΟΕ» παρουσιάζει ενα
καθηγητήν, 5 οποίος άπαγγέλλει
τα εξής άξιώματα:
«Ή :«,'τη Εσχηματίσθη διά νά
ψέρτ) γνπλιά — έ'τοι εχομεν γνα-
λιά. Αί κνήιιαι εχοιτ προφανΐις κα-
-τασκ'ευακιΰΐί διά νά ορΕ'ρουν κάλ-
τσες.../.αί εχομεν κάλτσες. ΟΊ
χοΐροι έγιναν διά νά. τριώγίονται...
έπομένο>ς τρώγομεν χοιρινόν καΐθ'
δλο τό ετος».
Ό καθηγητήν τοΰ Βαλταίροι;
θά ΐιμποροϋσε νά προχωρήσρ πε¬
ρισσότερον.
Θά ήκπορΌΰσε νά προσδώση, «οί
νόμοι γίνονται διά νά κιατσπατών-
ται — έποιιένίος -/,α'ταπατώντ·αι
καθ' όλον τό ?τος!»
Δρκατρία δισεκατομμόρια δολ-
λάρια έξοδεΰονται υπό της χώρας
αυτής κατ' ετος διά την επιβολήν
των νόμων. Σνγκρίνατρ αυτή μέ τό
ποσόν των 600 έκατομμιχώον δαλ-
λαρίων, τα όποϊα ρχει διαθεοΜ ή
Κυβέρνησις διά την εθνικήν μας
ά'μννα·ν κατά τό 19Ί0.
Νόιιοι, άτ:ι-ρχαιθ)μένοι, μάταιοι,
ΐΕεριττοί. άπι.χθρΐς, ν.αταπνί,γουν
την ελευθερίαν τοΰ φιλι/ΐΐ'δ'όρου
λαοΰ. Τα δικαστήρια είναι γε,ματα
δίκα·;. Αί φυλακαί ρΐναι ύπερπλή-
ρει;. Τό εγκλημα ιιΐ'κτηρίζει την
ματαιότΓτα όλαι ν αι των.
Π ου θ
«Κανείς άνθρωπον — λέγει ό
ΣοπϊΎχάον?ρ, ό μελαγχολικώς Γερ-
μανός φιλόσοφος — είναι πλασμέ-
νος τοιουτοτηόπίϋς <οστε νά δύνα¬ ται νά άφαΊή τελείως έλεύθερος νά ακολουθήση τόν δρόμον τού. "Εκα¬ στος εχ?·ρ ανάγκην νά όδηγήται υ¬ πό τινος προιι Ιλρτημένον σγ.εδί- ου . .καί νά άκολονθη ώρισιιενους γενι/ούς κα ' ναν». "Αλλως, άναρχία! Αντό είναι άληιθές. Άλλ' εάν τί χρησιμεύονν νύμοι, οΐτινες δέν δι'νοτται νά εφαρμοσθούν; Ή ίοτοοία έπαναλαμοάνει εαυ¬ τήν. Είς τό 78 π. Χ. πρίν αναλάβη .την αρχήν ό Ιούλιος Καίσαρ, ή Ρωμη έπασχεν άπό την συγγραφήν νό'ΐοον. "Ανθρωποι ιιέ ν.πλήν θέ¬ λησιν, άλλά καί χαν.ήν μ/θοοον έ- Ζήτονν ιιαταίως καποιο μέοον ν« σταμαΐΓτισουν την άπελπιστικήν αύ- ΤΠν αύξησιν των νόικοτ» — κιαί τό έκαμαν έφευρίσκοντες αλ}.οτ.·ς νό¬ μου;, χειροτεηΐύθλαες περισσότε¬ ρον την κατάστασιν. Ποίον ήτο τό άποτέλεσιια; Μία καταΐιληκτική περιφρόνησιν διά τού; άθςαύστου; νόμον;. Αίμ«τη,- ρ·ά έπανάστασι; επέφερε αίαν προ¬ σωρινήν -θεραπείαν. Άλλ' ή ρίζα τοΰ νακοΰ παρέμεινεν ά'θικτος — καί είδωσε νέα φύλλα καί κ,αρπούς. Ό Λά Φονταίν, ό Γάλλος μυθο- γράφος, διηγεΐται την "ιστορίαν των δύο προτϊκννητών, οί όποΐοι παο'.-τήρησαν εις την άμμον μιας ά"/τής ενα στοεΐδι, τό οποίον εΐχε ρίι|·η έ-κεΐ τό κΰμα. Ό Δι/.αστής Κουντετές καταφθάνει επί τής σκη νής. Οί δύο άπΌτείνονται πρό; αυτόν. Ό καθείς των θ?Λ,ει τό σιτρεϊδι. Ό δικαστή; εξεταζει οο- βιορώς; τό στρεΐδι — τό άνοίγει, ( καταπίν.ι τό περιεχόμενον καί κια- τέπιν, ιιέ πομπιίώη τΟΛΌν λέγει: «Τό δι,κα<ττήριον άπονέμει ειΐς έ'- -/■αστονεξ νιιιΰν άπό ενα ι>ατοια/·:ον,
ανυ έ^όδο)ν. Απέλθετε έν ειρ<ήν?ρ. Π ώς ήιμπορεϊ πολίτης; νά σί-'ϋε- ται ενα Λΐόιιον, ό οποίος λσπθάνϊΐ την τροφήν καί ά"φήνει μόνον κενά δστρακα! Η στροΐΜνκσιιηλο; βν&ί';·;* την κρς-αλήν ττ|; εις την <ηψον, οταν Οελτ] νά άποφιη'τ) κάτι δυσάρεστον. Ό ανθ·ρίαπος θ<ίωρεί την στροΐ'Οο- κάμηλθν ανοικτόν πτηνΟΛ'. Πόσον περισσότερον άνόητος ε!·αι ό ά'ν- ■θρίΛτος, ό οποίος, κατά την μέθο¬ δον της στροι·ί)ο/.αμήλου όρνρΐται νά ίδη την τοελί,αν των νόμ'ον. οΐ¬ τινες, κιαταπνίγοΐ'ν την έλΐΐ'θερίαν ενός λαοϋ! Ό Λικαστής Στράγκ, τελίνταί- ο)ς, οχολιάΐίον την ματαιότητα τοΰ νόμου Σόλλιβαν, όστις ήλ,ιιδέρω- σιεν ενα κιαΙ/.οϋρινον όπλοφοροΰντα, διότι είχεν όντος :ιίαν ά'οειαν ό- πλοφοοίας, ίδήλίι>σεν ότι ό νόμο;
έψψρίσθη διά νά βοηθήση τούς
ύνοάποντας τοΐ· μοί-'.αρίτου Τίμ
Σόλλιδαν. *" "^
Ποίλλοί άπό τοΰ; ση.μερινούς νό-
μους ιιας οέν ε'χουν κκϊλλίτερον λό¬
γον ύπιάρξεως. Ύπε^^Τι^ρίχ&ησαν
νπό άτόιιων ή ομιλών, διά προσω¬
πικού;, έγωϊστικον- σνοποΰς, καί
επεβλήθησαν επί των πολιτών, οΐ¬
τινες δέν είχον1 την θέλησιν νά δια-
μαρτΐ'ρηθοΰν.
Ή Δεκάτη Ογδόη Τρ·αποατοίη-
σις άνήκα εί ςτήν κατηγορίαν αυ¬
τήν. Πολλά των διαΓ-ίατημ^ιιτρίΓοιν
δολλαρίων, τα ότοΤα έ£ο')5Ξ"σεν ή
εχασ? τό ε'Ονος: εί; καίαΐδίωξιν τοΰ
έγκλήματος, δύνανται Λ'ά άποδο-
θοΰν κο,τ' ευ&εΐαν εις τόν Ποτοα-
παγοοεΐ'τι/όν νόμον.
Ο! ανθροίποι οί όποϊοι σΐκέπτον-
ται δεν σννηγορονν ΐπέρ τΓ,ς πΌ.-
ρ·α^.οής ή περιφρονήσρως τ'ον λό-
μίΛ>ν τη,- χώρας 'Αναγνωρίζονΐν.
εν τούτοις καί ιτρηνοϋν ότι μία τοι¬
αύτη κατάστασις ίηρίσταται.
Άστυνομικοί διευ&υνταί καθ* ό¬
λην την χώραν παραπονοΰνΓαι διά
την ανεπάρκειαν των δυνάι.ι~ών
των. Ή Έγκληιΐατική Έπιτροπί)
Μπώΐίες ζητεί π?οισοοτέρον καί
καλλίτερον ήσκημένην αστυνομί¬
αν.
«Τό εγκ9α]αα — λέγη ή εκ·θε<τΐς τής Επιτροπήν — είναι 'όπιος μία άσθ'ένεια. Πολλαί άσθέΛ'ειαι έίχουν έξοντίοθϋ. . .ιδία της καλλιτέρας εκπαιδεΰσρως ιατρών. . .καί κα- ίλήλ προφιιλακτικών Ή εκθιβσι; δέν ύτέδίφν δι άπομάκ,ρυνσις των ' ΐτίων είναι λύ περισσότερον (Αποτελίσικπ καί ολιγώτερον πολυεξοδος τάς πολυτελεΐς θεο(-τείας. "Ας έ'χίομεν δλιι ωτέροκ Κ! τούς νόιιους. "Λ: Γ/.ωικιν «ι τοιούτους νόμου:. οί οποΐοι εί ΪΖωτικοί, διά την ήί·ν.ην ύγεια ?θνονς. Οί όποϊοι ίιιπνέοι-ν οί καί νπακοήν »ά7.λον ποοοά την ριφρόν^ησιν, την όποιαν αισ»αν τώοα ό λαόν. . »Ό Βρετανιν.ός νήιος -- !■>
ό Τζώρτζ^Αλγν.ερ, δΐ'/η;^
Νέας Ύόοκης — τ»ΐμαινί1,
θως δχι ενα ηθικόν συνοιο*
μετε,αφισμένον είς νομικον σχη
άλλά κάτι πρακτικόν. εφαραοοι
κα τό οποίον πρεπει να νψ>
ονν δ?^οι». · % „ .'
Το άποτέίλεισιια πναι οτι,νπ
χον 8.000 οΐερίπον καταοιζοι
Άγγλικας τοπι/.σ: Τ^;
1600 είς είρ,κνάς τό ΐρη/«
1873 οί άριθιιοί αύτοι ανη'Λ
ιτατιστνκάς διά τα
?χετΐε την απαντήση
•Ολιγώτ.,001 νόμο
νάιοι, λογικοί
ΛΌΙΙΟΙ.
μ,ί^φ^γη; των
ροϋντες τα αιτια τη,
ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΑΝΕΚΔΟΤΑ
Ό Βασιλεύς τής Γαλλίας Κάρο-
λος ό 9ος, κατόπιν διαταγών τοΰ
όποίου εγινε ή τρομΐ: ρά σφαγή τοΰ
Άγιον Βαρθολμαίου, απέθανε κα¬
τά τρόπον μαρτνρικόν. Μετά την
φοβεράν σφαγήν εϊΐησϊ εοο; δύο μό-
ΛΌν ετη. κατά τα δύο δέ αυτά ετη
τό αΐιια εβγαινε άπό τούς πόρονς
τοΰ στ·>μοτός τού. Ό λαός ελεγε ότι
άπέ;ί)ανε πνιγ.ίς είς τό αΐμα τό ο¬
ποίον εΐχε χΰστ|.
* * *
Ό Πυθαγόρας κατά την νεα-
νν/ήν τού ί)λικίαν Γ;το πάμπτωχος,
ή εσχάτη δέ πτωχεία τού τόν εΤχε
αναγκάση νά μετέρχεται τό έπάγ-
γϊλμα τοΰ άχθοφόρον. Μιά ήμέρα
μετέφερε ενα βαρΰ φορτίον ξύλων
άπό τα Λ-ρ-ίχωρα εις την πόίαν.
Καΐθ' 6δϊ>ν τόν σνντ'τντησε ό Αημό-
κριτος, ό όποΐο; τόν εθαύμασε πον
εΐχε δέση τα ξύλα μέ τέχνην καί
τον; ΐΐχε οο'^ση τέτοιαν ίσορροποίαν
ίχΓΓε νά μπορή νά μεταφέρη τό
βαρ-ΰ φορτίον τον χ(«>ΐιΐς νά κατα-
βάί.λτι ιιέ^/αν κόπον. 'Υπόθΐσεν δτι
εΐχε δέση ετσι τα ξύλα έκ τύχης,
διότι δέν ηίτελεν νά πιστ:ύση δτι
ενας ανθρωπος τόσον νε'ο; καί ά-
πλονς άχθοφόοος εγνώριζε νά δέσ}|
τα ξύλα ιιέ τούς γευομετρι/.ούς κα-
νόνας τΓν; ίσορροπίας. Διά νά όε-
6αιθ)θη, εΐπε εί; τόν Π ρίοταγόραν
νά λνσπ τό φορτίον τού καί νά τ<. ξαναδέστι πάλιν. Τόν "βα}.ε νά κά¬ νη αχιτό κατ' έπανάλτρ}·ιν. Ό Π ταγόρα; έ'δενε πάναοτε τα ξύλα κα¬ τά τρόπον, ωστν: νά είναι πιχντοτε έξησφαί.ισιιένη ή Ίσορροπία. 'Αιχί) τής στιγμής εκείνης ό φιλόσοφος Δηαόκριτος εσχημάτισε τέτοιαν γνώιιην διά τίν νεαρόν σχθοφόοον όόστε τόν έπήιρε μοτζύ τού νά τόν κάμτ) φιλόσοφον. Π οά'γματι ό Προιταγόρας δέν διει|>£Ί«οε' τα:
προοΐίιοκίας τού, διότι εγινε ό με-
γα^.είτίρος σοφιστής.
"Ενα.·ς άπ» τονς κα}>·λιτέρον; Γ(ίλ
λονς ζοϊγράφονς, ό Ρομπέρ Ναν-
τέϊγ, ί')Γρειλε την άνάδειξίν τον κα¬
τά τα πρωτά τού 6('|ΐιιατα είς Λ»ιν
ιντι^Μ εμπνευσίν τον. "Οταν ρ-
φθασε στό Παρίσι. Εν.αιιε μίαν ω¬
ραίαν, ποάγματι, προσωπογραφί-
αν καί κρατώντάς την σία χέρια
επήγε εξω άπό την Σορ6όνιην
καί έ£ψαχνε δήθεν νά ε«ρη τόν φοι-
τητήν ό οποίος τού έχοησίιι; ι«ε ώς εργασίας της
'ΐιοντέλο. Τό ιιοντέλο," φνσικά, δέν1—~ίη" "™
εί'ρίσκετο, ή πρΌσω·;ιογρ>αφία διιως
πΐερνοΓ'σα άπό χέρι σέχέρι καί
I-
πρεΐκαλοΰσε τόν γενικόν ϋαναα-
σιιόν. Π ολλοί φοιτηταί παρήγγει¬
λαν δικές των προσ'Λτογραιτί'ίς είς
τόν ζωγράφον, όστις ετσι, έξησφά-
?ισε ευκόλως τα μέσΐα διά νά άνα-
δειχθή ταχέως.
* * *
Οί μεταΛ'αστεΓ<ϊ«ντρς κατά την Γαλλικήν επανάστασιν νΰγενρϊς — οί «εμιγκορ» δπτο; ώνομά^οντο τό- τε — νπέ>στησαν τα πάνδινα είς
τό εξ(οτερικόν, οπου κατέφυγον..
'Αντί νά τούς ύποδεχθοΰν μετά τι-
μών, δπίος έφαντάζοντο. ύπέστη-
σΐΓ/ιν κώθε έξεντελισαόν. Είς τό Άμ
βοΰργον είχον καταφύγη 25.000 .£>
εΐ7ί^ΐ?, οί δποΐοι επί άρκετά ετη "
έξετέλονν τάς έξεντελιστικωτέρας
ΝΕΥ ΥΟΚΚ, ΚΥΡΙΑΚΗ, 26 ΑΥΓΟΥ2ΊΌΥ, 1928
δϋΝϋΑΥ, ΑΙΤ.ΙδΤ 20, 1928.— ΥΟΕ.
XI
Υ. Χο. 4870.
ΟΙ ΑΝΟΗΤΌΙ ΝΟΜΟΙ ΠΡΟΚΑΛΟΥΝ ΜΟΝΟΝ ΠΕΡΙΦΡΟΝΗΣΙΝ
- Ό Βολταϊρος, ό περίφηαος Γάλ-
λος Σατνριστής, εις τό βιβλίον τού
«ΟΑΝΌΙΟΕ» παρουσιάζει ενα
καθηγητήν, 5 οποίος άπαγγέλλει
τα εξής άξιώματα:
«Ή :«,'τη Εσχηματίσθη διά νά
ψέρτ) γνπλιά — έ'τοι εχομεν γνα-
λιά. Αί κνήιιαι εχοιτ προφανΐις κα-
-τασκ'ευακιΰΐί διά νά ορΕ'ρουν κάλ-
τσες.../.αί εχομεν κάλτσες. ΟΊ
χοΐροι έγιναν διά νά. τριώγίονται...
έπομένο>ς τρώγομεν χοιρινόν καΐθ'
δλο τό ετος».
Ό καθηγητήν τοΰ Βαλταίροι;
θά ΐιμποροϋσε νά προχωρήσρ πε¬
ρισσότερον.
Θά ήκπορΌΰσε νά προσδώση, «οί
νόμοι γίνονται διά νά κιατσπατών-
ται — έποιιένίος -/,α'ταπατώντ·αι
καθ' όλον τό ?τος!»
Δρκατρία δισεκατομμόρια δολ-
λάρια έξοδεΰονται υπό της χώρας
αυτής κατ' ετος διά την επιβολήν
των νόμων. Σνγκρίνατρ αυτή μέ τό
ποσόν των 600 έκατομμιχώον δαλ-
λαρίων, τα όποϊα ρχει διαθεοΜ ή
Κυβέρνησις διά την εθνικήν μας
ά'μννα·ν κατά τό 19Ί0.
Νόιιοι, άτ:ι-ρχαιθ)μένοι, μάταιοι,
ΐΕεριττοί. άπι.χθρΐς, ν.αταπνί,γουν
την ελευθερίαν τοΰ φιλι/ΐΐ'δ'όρου
λαοΰ. Τα δικαστήρια είναι γε,ματα
δίκα·;. Αί φυλακαί ρΐναι ύπερπλή-
ρει;. Τό εγκλημα ιιΐ'κτηρίζει την
ματαιότΓτα όλαι ν αι των.
Π ου θ
«Κανείς άνθρωπον — λέγει ό
ΣοπϊΎχάον?ρ, ό μελαγχολικώς Γερ-
μανός φιλόσοφος — είναι πλασμέ-
νος τοιουτοτηόπίϋς <οστε νά δύνα¬ ται νά άφαΊή τελείως έλεύθερος νά ακολουθήση τόν δρόμον τού. "Εκα¬ στος εχ?·ρ ανάγκην νά όδηγήται υ¬ πό τινος προιι Ιλρτημένον σγ.εδί- ου . .καί νά άκολονθη ώρισιιενους γενι/ούς κα ' ναν». "Αλλως, άναρχία! Αντό είναι άληιθές. Άλλ' εάν τί χρησιμεύονν νύμοι, οΐτινες δέν δι'νοτται νά εφαρμοσθούν; Ή ίοτοοία έπαναλαμοάνει εαυ¬ τήν. Είς τό 78 π. Χ. πρίν αναλάβη .την αρχήν ό Ιούλιος Καίσαρ, ή Ρωμη έπασχεν άπό την συγγραφήν νό'ΐοον. "Ανθρωποι ιιέ ν.πλήν θέ¬ λησιν, άλλά καί χαν.ήν μ/θοοον έ- Ζήτονν ιιαταίως καποιο μέοον ν« σταμαΐΓτισουν την άπελπιστικήν αύ- ΤΠν αύξησιν των νόικοτ» — κιαί τό έκαμαν έφευρίσκοντες αλ}.οτ.·ς νό¬ μου;, χειροτεηΐύθλαες περισσότε¬ ρον την κατάστασιν. Ποίον ήτο τό άποτέλεσιια; Μία καταΐιληκτική περιφρόνησιν διά τού; άθςαύστου; νόμον;. Αίμ«τη,- ρ·ά έπανάστασι; επέφερε αίαν προ¬ σωρινήν -θεραπείαν. Άλλ' ή ρίζα τοΰ νακοΰ παρέμεινεν ά'θικτος — καί είδωσε νέα φύλλα καί κ,αρπούς. Ό Λά Φονταίν, ό Γάλλος μυθο- γράφος, διηγεΐται την "ιστορίαν των δύο προτϊκννητών, οί όποΐοι παο'.-τήρησαν εις την άμμον μιας ά"/τής ενα στοεΐδι, τό οποίον εΐχε ρίι|·η έ-κεΐ τό κΰμα. Ό Δι/.αστής Κουντετές καταφθάνει επί τής σκη νής. Οί δύο άπΌτείνονται πρό; αυτόν. Ό καθείς των θ?Λ,ει τό σιτρεϊδι. Ό δικαστή; εξεταζει οο- βιορώς; τό στρεΐδι — τό άνοίγει, ( καταπίν.ι τό περιεχόμενον καί κια- τέπιν, ιιέ πομπιίώη τΟΛΌν λέγει: «Τό δι,κα<ττήριον άπονέμει ειΐς έ'- -/■αστονεξ νιιιΰν άπό ενα ι>ατοια/·:ον,
ανυ έ^όδο)ν. Απέλθετε έν ειρ<ήν?ρ. Π ώς ήιμπορεϊ πολίτης; νά σί-'ϋε- ται ενα Λΐόιιον, ό οποίος λσπθάνϊΐ την τροφήν καί ά"φήνει μόνον κενά δστρακα! Η στροΐΜνκσιιηλο; βν&ί';·;* την κρς-αλήν ττ|; εις την <ηψον, οταν Οελτ] νά άποφιη'τ) κάτι δυσάρεστον. Ό ανθ·ρίαπος θ<ίωρεί την στροΐ'Οο- κάμηλθν ανοικτόν πτηνΟΛ'. Πόσον περισσότερον άνόητος ε!·αι ό ά'ν- ■θρίΛτος, ό οποίος, κατά την μέθο¬ δον της στροι·ί)ο/.αμήλου όρνρΐται νά ίδη την τοελί,αν των νόμ'ον. οΐ¬ τινες, κιαταπνίγοΐ'ν την έλΐΐ'θερίαν ενός λαοϋ! Ό Λικαστής Στράγκ, τελίνταί- ο)ς, οχολιάΐίον την ματαιότητα τοΰ νόμου Σόλλιβαν, όστις ήλ,ιιδέρω- σιεν ενα κιαΙ/.οϋρινον όπλοφοροΰντα, διότι είχεν όντος :ιίαν ά'οειαν ό- πλοφοοίας, ίδήλίι>σεν ότι ό νόμο;
έψψρίσθη διά νά βοηθήση τούς
ύνοάποντας τοΐ· μοί-'.αρίτου Τίμ
Σόλλιδαν. *" "^
Ποίλλοί άπό τοΰ; ση.μερινούς νό-
μους ιιας οέν ε'χουν κκϊλλίτερον λό¬
γον ύπιάρξεως. Ύπε^^Τι^ρίχ&ησαν
νπό άτόιιων ή ομιλών, διά προσω¬
πικού;, έγωϊστικον- σνοποΰς, καί
επεβλήθησαν επί των πολιτών, οΐ¬
τινες δέν είχον1 την θέλησιν νά δια-
μαρτΐ'ρηθοΰν.
Ή Δεκάτη Ογδόη Τρ·αποατοίη-
σις άνήκα εί ςτήν κατηγορίαν αυ¬
τήν. Πολλά των διαΓ-ίατημ^ιιτρίΓοιν
δολλαρίων, τα ότοΤα έ£ο')5Ξ"σεν ή
εχασ? τό ε'Ονος: εί; καίαΐδίωξιν τοΰ
έγκλήματος, δύνανται Λ'ά άποδο-
θοΰν κο,τ' ευ&εΐαν εις τόν Ποτοα-
παγοοεΐ'τι/όν νόμον.
Ο! ανθροίποι οί όποϊοι σΐκέπτον-
ται δεν σννηγορονν ΐπέρ τΓ,ς πΌ.-
ρ·α^.οής ή περιφρονήσρως τ'ον λό-
μίΛ>ν τη,- χώρας 'Αναγνωρίζονΐν.
εν τούτοις καί ιτρηνοϋν ότι μία τοι¬
αύτη κατάστασις ίηρίσταται.
Άστυνομικοί διευ&υνταί καθ* ό¬
λην την χώραν παραπονοΰνΓαι διά
την ανεπάρκειαν των δυνάι.ι~ών
των. Ή Έγκληιΐατική Έπιτροπί)
Μπώΐίες ζητεί π?οισοοτέρον καί
καλλίτερον ήσκημένην αστυνομί¬
αν.
«Τό εγκ9α]αα — λέγη ή εκ·θε<τΐς τής Επιτροπήν — είναι 'όπιος μία άσθ'ένεια. Πολλαί άσθέΛ'ειαι έίχουν έξοντίοθϋ. . .ιδία της καλλιτέρας εκπαιδεΰσρως ιατρών. . .καί κα- ίλήλ προφιιλακτικών Ή εκθιβσι; δέν ύτέδίφν δι άπομάκ,ρυνσις των ' ΐτίων είναι λύ περισσότερον (Αποτελίσικπ καί ολιγώτερον πολυεξοδος τάς πολυτελεΐς θεο(-τείας. "Ας έ'χίομεν δλιι ωτέροκ Κ! τούς νόιιους. "Λ: Γ/.ωικιν «ι τοιούτους νόμου:. οί οποΐοι εί ΪΖωτικοί, διά την ήί·ν.ην ύγεια ?θνονς. Οί όποϊοι ίιιπνέοι-ν οί καί νπακοήν »ά7.λον ποοοά την ριφρόν^ησιν, την όποιαν αισ»αν τώοα ό λαόν. . »Ό Βρετανιν.ός νήιος -- !■>
ό Τζώρτζ^Αλγν.ερ, δΐ'/η;^
Νέας Ύόοκης — τ»ΐμαινί1,
θως δχι ενα ηθικόν συνοιο*
μετε,αφισμένον είς νομικον σχη
άλλά κάτι πρακτικόν. εφαραοοι
κα τό οποίον πρεπει να νψ>
ονν δ?^οι». · % „ .'
Το άποτέίλεισιια πναι οτι,νπ
χον 8.000 οΐερίπον καταοιζοι
Άγγλικας τοπι/.σ: Τ^;
1600 είς είρ,κνάς τό ΐρη/«
1873 οί άριθιιοί αύτοι ανη'Λ
ιτατιστνκάς διά τα
?χετΐε την απαντήση
•Ολιγώτ.,001 νόμο
νάιοι, λογικοί
ΛΌΙΙΟΙ.
μ,ί^φ^γη; των
ροϋντες τα αιτια τη,
ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΑΝΕΚΔΟΤΑ
Ό Βασιλεύς τής Γαλλίας Κάρο-
λος ό 9ος, κατόπιν διαταγών τοΰ
όποίου εγινε ή τρομΐ: ρά σφαγή τοΰ
Άγιον Βαρθολμαίου, απέθανε κα¬
τά τρόπον μαρτνρικόν. Μετά την
φοβεράν σφαγήν εϊΐησϊ εοο; δύο μό-
ΛΌν ετη. κατά τα δύο δέ αυτά ετη
τό αΐιια εβγαινε άπό τούς πόρονς
τοΰ στ·>μοτός τού. Ό λαός ελεγε ότι
άπέ;ί)ανε πνιγ.ίς είς τό αΐμα τό ο¬
ποίον εΐχε χΰστ|.
* * *
Ό Πυθαγόρας κατά την νεα-
νν/ήν τού ί)λικίαν Γ;το πάμπτωχος,
ή εσχάτη δέ πτωχεία τού τόν εΤχε
αναγκάση νά μετέρχεται τό έπάγ-
γϊλμα τοΰ άχθοφόρον. Μιά ήμέρα
μετέφερε ενα βαρΰ φορτίον ξύλων
άπό τα Λ-ρ-ίχωρα εις την πόίαν.
Καΐθ' 6δϊ>ν τόν σνντ'τντησε ό Αημό-
κριτος, ό όποΐο; τόν εθαύμασε πον
εΐχε δέση τα ξύλα μέ τέχνην καί
τον; ΐΐχε οο'^ση τέτοιαν ίσορροποίαν
ίχΓΓε νά μπορή νά μεταφέρη τό
βαρ-ΰ φορτίον τον χ(«>ΐιΐς νά κατα-
βάί.λτι ιιέ^/αν κόπον. 'Υπόθΐσεν δτι
εΐχε δέση ετσι τα ξύλα έκ τύχης,
διότι δέν ηίτελεν νά πιστ:ύση δτι
ενας ανθρωπος τόσον νε'ο; καί ά-
πλονς άχθοφόοος εγνώριζε νά δέσ}|
τα ξύλα ιιέ τούς γευομετρι/.ούς κα-
νόνας τΓν; ίσορροπίας. Διά νά όε-
6αιθ)θη, εΐπε εί; τόν Π ρίοταγόραν
νά λνσπ τό φορτίον τού καί νά τ<. ξαναδέστι πάλιν. Τόν "βα}.ε νά κά¬ νη αχιτό κατ' έπανάλτρ}·ιν. Ό Π ταγόρα; έ'δενε πάναοτε τα ξύλα κα¬ τά τρόπον, ωστν: νά είναι πιχντοτε έξησφαί.ισιιένη ή Ίσορροπία. 'Αιχί) τής στιγμής εκείνης ό φιλόσοφος Δηαόκριτος εσχημάτισε τέτοιαν γνώιιην διά τίν νεαρόν σχθοφόοον όόστε τόν έπήιρε μοτζύ τού νά τόν κάμτ) φιλόσοφον. Π οά'γματι ό Προιταγόρας δέν διει|>£Ί«οε' τα:
προοΐίιοκίας τού, διότι εγινε ό με-
γα^.είτίρος σοφιστής.
"Ενα.·ς άπ» τονς κα}>·λιτέρον; Γ(ίλ
λονς ζοϊγράφονς, ό Ρομπέρ Ναν-
τέϊγ, ί')Γρειλε την άνάδειξίν τον κα¬
τά τα πρωτά τού 6('|ΐιιατα είς Λ»ιν
ιντι^Μ εμπνευσίν τον. "Οταν ρ-
φθασε στό Παρίσι. Εν.αιιε μίαν ω¬
ραίαν, ποάγματι, προσωπογραφί-
αν καί κρατώντάς την σία χέρια
επήγε εξω άπό την Σορ6όνιην
καί έ£ψαχνε δήθεν νά ε«ρη τόν φοι-
τητήν ό οποίος τού έχοησίιι; ι«ε ώς εργασίας της
'ΐιοντέλο. Τό ιιοντέλο," φνσικά, δέν1—~ίη" "™
εί'ρίσκετο, ή πρΌσω·;ιογρ>αφία διιως
πΐερνοΓ'σα άπό χέρι σέχέρι καί
I-
πρεΐκαλοΰσε τόν γενικόν ϋαναα-
σιιόν. Π ολλοί φοιτηταί παρήγγει¬
λαν δικές των προσ'Λτογραιτί'ίς είς
τόν ζωγράφον, όστις ετσι, έξησφά-
?ισε ευκόλως τα μέσΐα διά νά άνα-
δειχθή ταχέως.
* * *
Οί μεταΛ'αστεΓ<ϊ«ντρς κατά την Γαλλικήν επανάστασιν νΰγενρϊς — οί «εμιγκορ» δπτο; ώνομά^οντο τό- τε — νπέ>στησαν τα πάνδινα είς
τό εξ(οτερικόν, οπου κατέφυγον..
'Αντί νά τούς ύποδεχθοΰν μετά τι-
μών, δπίος έφαντάζοντο. ύπέστη-
σΐΓ/ιν κώθε έξεντελισαόν. Είς τό Άμ
βοΰργον είχον καταφύγη 25.000 .£>
εΐ7ί^ΐ?, οί δποΐοι επί άρκετά ετη "
έξετέλονν τάς έξεντελιστικωτέρας
5ϋΝϋΑΥ, ΑυθϋδΤ 26, 1928.— νΟΕ. ΧΙΥ. Νο. 487-0.
ΠΡ02ΩΓΙΑ
ΝΕΥ ΥΟΚΚ, ΚΥΡΙΑΚΗ, 26 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ, 1928.
ΕΤΟ2 ΔΕΚΑΤΟΝ ΤΕΤΑΡΤΟΝ.— 'Λριθμής 4«70.
ΖΗΤΗ1ΥΙΑΤΑ
Ό ϊνΐ'6ίρνήτης "Αλφρεδ Ε. Σμίθ, ό Δημοκρατικάς ύποψήφιος διά την
Π ροεδρ,ίαν, κατά νεωτάτην ςρωτογραφίαν τού.
Ό Τ;αίη Ρ. Νύττ, έκ Κλήβελαντ,
Ή Κα Τζών Λάγκλεν, μέλος τού ταμίας τής Ρεπουμπλικανικής 'Ε-
Κι> ,ν.ι>ίι,σο·, ι-/. Κεντώκης. θλ-ιχής 'Επιτρο.ττίς.
Ό Χέρμπερτ Χοΰβερ, ό Ρεπουμπλικανός ΰποψήφιος διά την Ποοεδρίαν, έξερχόμενος τής οικίας είς την οποί¬
αν εγεννήθη, είς Γουέστ Μπράντς, Άίόουα.
Ό Κυβερνήτης καΐ ή Κα "Άλφρεδ Σμίθ, καταφθάνοντες είς τό Κα-τώλιον, όπου εγένετο ή τελετή τής επι¬
σήμου ειδοποιησεως τοϋ Σμίθ περΐ τής Δημοκρατικής τού ύπσψηφιότητος διά την Προεδρίαν.
Λ·νη Μαίρη Τζόνσον, μέ τό συμβολικό καπέλλο της, είς τό "Ωλμπά¬
νυ, υπο» αετεβη νά ακούση τόν λόγον τοϋ Κυβερνήτου Σμιθ.
Η Κα Λή Φουρριερ, 36 ετων, μητερα δυο τεκνων, ή όποία κατέρριψε το παγκόσμιον κολυμβητικόν οεκόο άν-
τοχής, εις Κολτον, Καλ., φαινεται εδώ κολυμδώσα καί έξερχομένη τής δεξαμενής μετά τό τέλος τοθ
μακρον κολνμδήματος.
ΠΡ02ΩΓΙΑ
ΝΕΥ ΥΟΚΚ, ΚΥΡΙΑΚΗ, 26 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ, 1928.
ΕΤΟ2 ΔΕΚΑΤΟΝ ΤΕΤΑΡΤΟΝ.— 'Λριθμής 4«70.
ΖΗΤΗ1ΥΙΑΤΑ
Ό ϊνΐ'6ίρνήτης "Αλφρεδ Ε. Σμίθ, ό Δημοκρατικάς ύποψήφιος διά την
Π ροεδρ,ίαν, κατά νεωτάτην ςρωτογραφίαν τού.
Ό Τ;αίη Ρ. Νύττ, έκ Κλήβελαντ,
Ή Κα Τζών Λάγκλεν, μέλος τού ταμίας τής Ρεπουμπλικανικής 'Ε-
Κι> ,ν.ι>ίι,σο·, ι-/. Κεντώκης. θλ-ιχής 'Επιτρο.ττίς.
Ό Χέρμπερτ Χοΰβερ, ό Ρεπουμπλικανός ΰποψήφιος διά την Ποοεδρίαν, έξερχόμενος τής οικίας είς την οποί¬
αν εγεννήθη, είς Γουέστ Μπράντς, Άίόουα.
Ό Κυβερνήτης καΐ ή Κα "Άλφρεδ Σμίθ, καταφθάνοντες είς τό Κα-τώλιον, όπου εγένετο ή τελετή τής επι¬
σήμου ειδοποιησεως τοϋ Σμίθ περΐ τής Δημοκρατικής τού ύπσψηφιότητος διά την Προεδρίαν.
Λ·νη Μαίρη Τζόνσον, μέ τό συμβολικό καπέλλο της, είς τό "Ωλμπά¬
νυ, υπο» αετεβη νά ακούση τόν λόγον τοϋ Κυβερνήτου Σμιθ.
Η Κα Λή Φουρριερ, 36 ετων, μητερα δυο τεκνων, ή όποία κατέρριψε το παγκόσμιον κολυμβητικόν οεκόο άν-
τοχής, εις Κολτον, Καλ., φαινεται εδώ κολυμδώσα καί έξερχομένη τής δεξαμενής μετά τό τέλος τοθ
μακρον κολνμδήματος.
«ΕΘΝΙΚΟΣ ΚΗΡΥΞ*.- ΚΥΡΙΑΚΗ, 26 ΑΥΙΌΥΣΤΟΥ, 1928.
ΙΤΗΕ ΊΙΙΟΝίί ΗΕΗΟ"
1915
26, 192».
~αΜ1»Ιι«4ΐ ΟβΙΙχ ««β 8οηα»τ 1>τ
II»·
ΕΝΟ55Ι5 ΡυΒίΙ5ΗΙΝ6 ΟΟΗΡΑΝΥ. Ι«ΐ.
110 ν>8ΐ ϊβΙΛ ΒίΓββ»
Νβν ΥοΛ, Ν. Υ.
δ Ρ. ΤΑΤΑΚΙΣ, ΡΓβπ.-Ττβ*_
Ο. νΕΚΕΤΟΒ, νΐοβ-ΡΓββ.
ΟΑΡΙΤΑί ΪΙΟΟ.ΟΟΟ.ΟΟ
Τ€ΐ6~8.ρΓΐ ΛάαχβΜ» "ΝβιΗΐβΜΐΙ·"
*Ι1«
5υΒ50ΗΙΡΤ1θΝ ΚΑΤΕ5:
ϋηίιεά 51αΙβ3
ΡΑΙίΥ
Οηβ ΥββΓ ...... $10.0»
δίχ ΜοηΙΙιβ ..... $5.00
« Μοητΐιε___$»··
εί*·*·
Ι·.··
Οηβ Υβαΐ- ....... *».··
81χ ΜοηΙίΐΒ......$3.60
ΤτΐΓβθ Μοηΐΐιβ ... $2.00
ΙίίυβΤΗΑΤΕΡ ΜΟΝΤΗίΥ
θηβ ΥβίΐΓ ....... 84.00
Κΐχ ΜοπΙΙιβ...... «Ϊ.00
•β.οε
•■ί.Οβ
12.50
ΙΒ.00
Ιζ.βε
ΕΝΤΕΒΕΟ Α3 δεθθΝβ ςΐ>&5 ΜΑΤΤΕΗ ΑΡΗ".
>, 19*9. ΑΤ ΤΗΕ ΡΟ5Τ ΟεΤΙΟΕ. ΑΤ ΝΕ*
ΥΟΒΚ. ΝΕ* ΥΟΚΚ. υΝΟΕΒ ΤΗΕ Α<ΓΓ Οί _______________ΜΑΒΟΗ 8. 1879 ΡΚΤΗΟ5 Ρ. ΤΑΤΑΝΙδ Ροιιη<1βΓ &ηά ΟΙΐ Πγ Ρ. Οβΐϋηιβΐιοϊ, ΕάϊΙοΓ. — ι» ΈΘΝΙΚΟΣ ΚΗΡΥΞ ΕΚΔΙΔΟΜΕΝΟΣ ΗΜΕΡΗΣΙΩΣ Κ·Ι τμ*· ΚΥΡΙΑΚΗΝ ι ΟΡΟΙ ΖΥΝΔΡΟΜαΝι ΑΜΕΡΙΚΚΧ Ι ΕΞΟΤΕΡΙΚΟΤ ΗΜΕΡΗΣΙΟΧ "ττχΛα .. ■Εξάμηνος ΙΌΙ Φΐβ.ΙΟ Ι ΈτηαΙα . . $6.0ε ΐ "Εξάμηνο . 11.00 Ι ΤοΙμηνο; ΚΥΡΙΛΚΛΤΙΚΟΣ •ΕτησΙβ___ $7.00 "Εϊάμιτνος .. *3.βΟ ϊθΐμηνος ... *ϊ.00 Έτησία 'ΕΕΑμηνθί ΤβΙμηνβς 91*.·· Ι·.·» ♦«.·· «ε.οε $4.0· »ϊ.*β ΕΙΚΟΝΟΓΡΑΦΗΜΕΝΟί >ΕτησΙα___$4.00
~£άμ~θ{ .. Ι*.··
Έτησία___ *«·0·
Έξάμηνος .. Ι».*·
'Αποστίλλΐτ» τα Ιμβάσμαιά οας διά τβ-
χυδρομιχών ί| τοαπιζιτι.χων ίπιταγΛν είς
Λολλάοια πληοωτέο ΐΐς Νέον 'Υόοχην βια-
τογβ "Ν&ΙΙοηαΙ Ηβπιΐα.". "Επιστολαί »ε-
βιέχουσαι χαρτονομΐσματα δέον νά «*οσχ4λ-
λωντβι σνστημέναι. είς διαταγήν "Ν3.11οη»1
Ηβπιΐά··, 140 \'ββΙ ϊ«11ι δΙΧββΙ, Νβ«
ΥογΚ, Ν. Υ., άλλως »έν φέρομεν £*»ύνην
6 άλΑ&
6ν άπολίσΑ&σιν.__________^_____________
ΧΕΙΡΟΓΡΑΦΑ ΔΗΜΟΣΙΕΥΟΜΕΝ ΚΑΙ
ΜΗ ΔΕΝ ΕΠΙΣΤΡΕΦΟΝΤΑΙ
/■ρασιιΊα «Έβνικοβ Κήουχος» έν
ΟΛΟΣ ΒΟΥΛΗΣ Τ».
ΕΔΡΑΠΕΤΕΥΣΕΝ ΕΚ ΤΟΥ
'Αλλόκοτον επεισόδιον συνέ·6η
είς τόν είρηνοδίκην τοϋ 'Ελμπεν-
στέϊν τοϋ Παλατινάτου, τόν γρα-
φέα τού καί τόν διευθυντήν των
ετει φυλακώιν. Μίαν πρωΐαν ό τε-
λευταϊος είχεν όδτγγήσΤΙ ενώπιον
τοΰ είρηνοδίκου ενα έκ των κρα-
τσυμίνων είς τάς φυλακάς επί φό-
νω, διά νά κάμη μίαν κατάθεσιν ε¬
πί αλλου έγκλήματος. Πρίός πε¬
ρισσοτέραν ασφάλειαν παρίστατο
έντός τοϋ γραφείον τοϋ είρηνοδί-
γ.ον, έκτελοΰντος χρέη άνακριτοΰ,
καί ενας χωροςρύλαξ. Ό κακοϋρ-
γος, δταν είσήρχετο είς τό γρα¬
φείον τοϋ είρηνοδίκου, παρετήρη-
σεν ότι τό κλειδι τής θύρας ευρί¬
σκετο επί τής έξωτερικής οψεως
αυτής. Καθ1 ήν στιγμήν ό είρηνο-
δίκης ύπηγόρευεν είς τόν γραφέα
τυπικήν τίνα φράσιν, ό άνακρινό-
μενος, όστις μεχρι τής στιγμης έ-
κείνης ίστατο ησνχος, ώρμησε πρός
την θύραν καί μέ ενα πηδημα ε¬
ξήλθε, έκλείδωσε την θύραν πρίν
ό χωροσοιόλαξ λάβη τόν καιρόν νά
έπέμθΐΐ, έλαβε τό κλειδί καί έξη-
φανίσ'θη. "Οταν έθραύσθη ή ·ιτύ-
ρα, ό κοτκοϋργος ήτο ήδη μακράν.
ΕΙΣ ΚΑΕΠΤΗΣ ΜΙΜΕΙΤΑΙ
, ΤΟΝ ΑΡΣΕΝ ΛΟΥΠΕΝ
"Ενας κλέπτης μιμητής τού 'Αρ-
οέν Λουπέν εισήλθεν είς την Τσε-
χοσλοθακικήν πρεσΐβείαν των Πα¬
ρισίων φέρων προσακιίδα διά νά
κλέψη. Ή σύζυγος τοϋ πρέσ6εως
εύρισκσμένη μόνη είς τό διαμέρι-
σμα δπου εισήλθεν ό κλέπτης, τόν
αντελήφθη, άλλά δέν ηδυνήθη νά
ζητήση βοήθειαν. Ό κλέπτης μέ
τό περίστροφον πς τάς χείρας
την έκράτησεν είς απόστασιν καί
άνοίξας διάφορα συρτάρια ώς αν
■θρωπος γνωρίζων τα τής οικίας,
οφήρεσε κοομήματα καί χρηματι¬
κήν ποσόν 150.000 έν όλω δραχ-
αών καί εξηφανίσθη.
ΒΑΛΚΑΝΙΚΑ ΖΗΤΗΜΑΤΑ
II
ΜνΤΕΡΜΑΤΙΖΕΠΌ ΕΡΓΟΝ ΤΗΣ
Αί προλαμ6·ανομεν<αι ζημίαι ΣΟΦΙΑ, Αύγουστος. — Φαίνε- ται, ότι την φοράν ταύτην τό έρ¬ γον τής μικτής έλληνοοουλγαρικής 1-τιτροπήςπροσεγγίζει πλέον ορι¬ στικόν; πρός τό τέρμα τού. Έκ τοϋ συνόλου των 42 χιλιάδων Ίδιωτι- κών φακελων δέν ύπολείπονται πρός καταρτισμόν ειμή 13 χιλιά- δες φάκελοι έξ &ν 8 χιλιάδες έν Ελλάδι καί 5 χιλιάδες έν Βουλγα- ρί6ρίίη)
«ραίνεται δμως ότι τουτο δέν θά
καταστή δυνατόν καί θά χρειασθη
μικρά παράτασις μέχρι τέλους τοΰ
έτους.
Ή θραδύτης αυτή όφείλεται άφ'
ένώς μέν είς την δημιουργίαν νεων
φακελων, είτε λόγω νέων αίττΐσε-
ων, είτε λόγω κατανομήν; των πα¬
λαιών καί άφ' ετέρου είς τό γεγο-
νός, ότι αυτή ή έλληνική άντιπρο-
σωπεία άναγκάζεται νά έπιβραδύ-
ντ) τόν καταρτισμόν. Συμβαίνει δέ
τό τελευταίον, διότι είς πλείστας
σπουδαιοτάτας περιφερείας, ώς τό
Καίβακλή, την Στενήμαχον, τό Με-
λένικον, τό Όρτάκιοϊ, τό Πατρί-
τσι, τό Νευροκόπιον κ. α., ανεκα¬
λύφθησαν σπουδαιότατα σφάλ,μα-
τα, είς βάρος των Έλ).ήνων δικαι-
σύχων των οποίων την διόρθωσιν
αξιοί, κατά τόν καταρτισμόν των
φακελων, ή άντιπροσωπεία μας,
έπιτυχοϋσα μέχρι τοϋδε αυτήν.
"Εν των σπουδαιότερον οχραλ-
μάτων εσημειώθη σχετικώς μέ την
εκτίμησιν των αμπέλων τής Σω£ου-
ττόλεως, αΐτινες είχον χαρακτηρη-
σθη ώς χωράφια, συναινοϋντος καί
τοΰ μετέχοντος τής έκτιμητινης έ-
πιτροπης "Ελληνος γεωπόνου, ό¬
στις μέ πρωτοφαντ| έλαφρότητα ε¬
ζημίωσεν έκατομμύρια δλα την ελ¬
ληνικήν υπόθεσιν. Εύτυχώς δμως,
ότι τη έν καιρώ έπε^^βάσει τής 'Ελ-
ληνΐκής άντιπροσωπείας, εγένετο
τελευταίως νέα πραγματογνωμοσύ-
νηη, κατά την όποιαν αι άμπελοι
δέν ύπεβι^άσθησαν είς χωράφια.
"Αλλη άνωμαλία εΐχε σημειωθή
όσον άφορα την εκτίμησιν των πε-
ριουσιών είς τάς περιφερείας Με-
λενίκου, Πετριστίου καί Νευρο-
κοπίου. Έκεϊ, λόγω τής μακράς ά-
ποδημίας των δικαιοϋχων άφ' ενός
καί άφ' ετέρου λόγω των κρατου·
σών (Γυνθ/ηρ<ων καί τής πιέσεως, ποΰ έξασκεΐται άπο μέρους των κομιτατζηδων, δέν κατωρθώθη νά άποδειχθοΰν επί τόπου τα δρια των ίέκκαθαριστέίον περιουσιών. Ή μι- κτή έπιτροπή έλαβεν εύτυχώς ηδη απόφασιν κατ' αρχήν, καθ' ήν θε- ωροΰνται έκκαθαριστέα τα κτήμα- τα ταυτα καί πρόκειται νά έπανα- συζητηθοΰν αί σχετικαί αίτήσεις, αποσταλέντος ήδη επί τόπον πρός εξέτασιν των φακελων τοΰ άνω- τέρου σνμβουλου γεωπόνου τής έ- πιτροπής κ. Φλούκ. Ή απόφασις αυτή τής επιτρο¬ πήν θ' άπσκαταστηση άσφα>.ώς μί¬
αν αδικίαν είς βάρος 'Ελλήνων με-
ταναστών, αδικίαν ήτις εγίνετο έν
Ο. Ο.
*Τό
τού «'Εθνικοΰ Κήρυ-
κος» αναλαμβάνη ν«
βάς αποστείλη οιονδή¬
ποτε βιβλίον τής άρε-
βκείας βας έντός των
Ήνωμένων Πολιτειών
Ο. Ο. ». Αέν δχετε ει¬
μή ν* μάς δώβητε την
παραγγελίαν β*ς, τό ο-
νομα καί διεύθυνσιν
βας, βεβαιοί όντες ότι
θά εκτελεσθή μέ απόλυ¬
τον ακρίβειαν.
γνώσει καί αύτοΰ τού επισήμου
βουλγαρικοϋ κράτους, τό οποίον
διά στόματος τοϋ υπουργόν των
Εξωτερικών κ. Μπούρωφ συνιστά
πρός τόν πρόεδρον τής έπιτροπής
κ. Ρενιε, όπως μή μεταβή ή έπι¬
τροπή είς τάς έν λόγω περιφερεί¬
ας, διότι άλλως θά επρεπε νά χρη¬
σιμοποιή μεγάλην ενοπλον δύναμιν
πρός προστασίαν της Ιναντί των
κομιτατζηδων !
Ό άναχωρήόσας κ. Φλούκ κατηυ¬
θύνθη τό πρώτον είς Μελενοικον,
εκείθεν δέ θά μεταβή είς Πετρί-
τσι καί Νευροκόπιον καί έλπίζε-
ται ότι θά κατορθωθΐ| νά δοθούν
τιμαί κατά τό δυνατόν ίκανοποιη-
τικαί είς τοΰς "Ελληνας δικαιοΰ-
χους. Τό αύτό θά ζητηθή νά γίν*ι
καί διά τό Όρτάκιοϊ.
"Οσον άφορα τούς φακέλους
τού Καβακλή εσημειώθησαν ανή-
κουστοι άταξίαι είς τό επιφορτι¬
σμένον μέ τον καταρτισμόν αυτών
συνεργεϊον. Οντως άφηροΰντο δι-
άφορα πιστοποιητικά καί αλλα εγ-
γραφα, πρός τόν σκοπόν τής μει¬
ώσεως τής άξίας των έλληνι-κών
άπαιτήσεων. Αί άταξίαι αυται εύ¬
τυχώς ανεκαλύφθησαν καί άπελύ-
θη ό «τί κεφαλής τοϋ συνεργείου
Βούλγαρος ύπάλληλος τής Μικτής
έπιτροπής κ. Τομπούκωφ. τόν ο¬
ποίον έν τούτοις ό Βούλγαρος άν-
τιπρόσωπος έσπευσε νά τοποθετη¬
θή είς άλλην θέσιν! Είς τούς φα-
•κελους τοϋ Καβακλή εσημειώθη¬
σαν έπίσης καί παράλογοι αδικοι
αξιώσεις φορολογίαν άπό μέρονς
τού οίκονομικοΰ έφόρου της πε¬
ριφερείας, των οποίων την διόρθω-
σιν ηξίωσε καί έλπετυχεν ό "Ελλην
άντιπρόσωπος κ. Γεωργόπουλο;.
Τάς ημέρας αύτάς ελύθη έντ.αύ-
■9α υπό τής μικτής έπιτροπής καί
τό έπίμαχον ζήτημα των ίχθυοτρο-
φείων (ταλανιών), άμφισβητομέ-
νου μέχρι τοΰδε, ώς γνωστόν, τοϋ
δικαιώματος των δικαιούχων. Κα¬
τά την επελθούσαν συμφωνίαν έρ-
ρυθμίσθησαν αί κατηγορίαι καί αί
δοτέαι τιμαί των Ίχθυοτροφείων.
Έν τω μεταξύ ήρχισεν έν Σό¬
φια καί ή βεβαίωσις των δικαιω-
μάτων κυριότητος των περιουσιών ι
των έλλη,νικών κοινοτήτων, τής τε-
λικής ρυθμίσεως τοϋ ζητήματος έ-
ξαρτωμενης ώς γνωστόν, άπό την
γνωμοδότησιν τής Κοινωνίας των
Εθνών.
Ή προσπαθεία τής έλλτννικής
άντιπροσωπείας πρός έπανόρθωσιν
των ώς ανω σημειονμένων σφα?.-
μάτων (άς τα χαρακτηρίσωμεν
τόσον έπιεικώς) είς ιδάρος έλληνι-
κών περιοι.*σιών, συνετέ)χσε λο,ιπόν
κατά μέγα μερος είς την μικράν
επιβράδυνσιν τής αποπερατώσεως
τοϋ έργον τής μικτής έπιτροπής.
Πάντως; βραδντης δύο η τριών
μηνών, δταν μάλιστα κανείς άναλο-
Ί ισθγί πόσα χρόνια έχάθηκαν αδι-
κα, δέν &χει ουδεμίαν σημασίαν
έναντι των πραγματοποιουμένων
σοθαρων κερδών — ή δια νά είμε¬
θα άκ.ρι6έστεροι των προλαμΰανο-
μένων ζημιών των 'Ελλήνων άπαι-
τητών. Πάντως μέχρις Ίανουαρί-
θυ 1929 ή πληγή αύτη θά έχη κλεί¬
ση καί θά είνε δυνατόν νά αποβλέ¬
πη κανείς είς μίαν νέαν περίοδον
των έλληνοόουλγαρικών σχέσεων.
Τότε οί "Ελληνες — μέ την γνω¬
στήν μας χριστιανακότητα — θά
λησμονησχοΐμεν καί δλας τάς άδι-
κίας ποϋ έ7.αΐ5ον χώραν άπίοι μέρους
των Βονλγάρων άντιπροσώπων καί
ύπαλλήλαχν τής έπιτροπής, κατά
την εκτίμησιν των έν Βουλγαρία
ίλληνικών περιουσιών.
Πρίν τελειώσω τάς γραμμάς
ταύτας διαβι^άζω παράκλησιν τού
"Ελληνος αντιπροσώπου κ. Γεωρ-
γοπούλου πρός τούς ενδιαφερομέ¬
νους, όπως άποστείλουν τάς αίτή-
σεις των περί πληρωμής καθυστε¬
ρουμένων ένοοάων καί άποζημιώ-
σεων, ιδία δέ των ίδιοκτητών ίχ-θν
οτροφείων.
Α. Χ. ΧΑΜΟΥΔΟΠΟΥΛ02
Ό Τζώρτζ Μπρό6ε
ΙΤΗΕ ΊΙΙΟΝίί ΗΕΗΟ"
1915
26, 192».
~αΜ1»Ιι«4ΐ ΟβΙΙχ ««β 8οηα»τ 1>τ
II»·
ΕΝΟ55Ι5 ΡυΒίΙ5ΗΙΝ6 ΟΟΗΡΑΝΥ. Ι«ΐ.
110 ν>8ΐ ϊβΙΛ ΒίΓββ»
Νβν ΥοΛ, Ν. Υ.
δ Ρ. ΤΑΤΑΚΙΣ, ΡΓβπ.-Ττβ*_
Ο. νΕΚΕΤΟΒ, νΐοβ-ΡΓββ.
ΟΑΡΙΤΑί ΪΙΟΟ.ΟΟΟ.ΟΟ
Τ€ΐ6~8.ρΓΐ ΛάαχβΜ» "ΝβιΗΐβΜΐΙ·"
*Ι1«
5υΒ50ΗΙΡΤ1θΝ ΚΑΤΕ5:
ϋηίιεά 51αΙβ3
ΡΑΙίΥ
Οηβ ΥββΓ ...... $10.0»
δίχ ΜοηΙΙιβ ..... $5.00
« Μοητΐιε___$»··
εί*·*·
Ι·.··
Οηβ Υβαΐ- ....... *».··
81χ ΜοηΙίΐΒ......$3.60
ΤτΐΓβθ Μοηΐΐιβ ... $2.00
ΙίίυβΤΗΑΤΕΡ ΜΟΝΤΗίΥ
θηβ ΥβίΐΓ ....... 84.00
Κΐχ ΜοπΙΙιβ...... «Ϊ.00
•β.οε
•■ί.Οβ
12.50
ΙΒ.00
Ιζ.βε
ΕΝΤΕΒΕΟ Α3 δεθθΝβ ςΐ>&5 ΜΑΤΤΕΗ ΑΡΗ".
>, 19*9. ΑΤ ΤΗΕ ΡΟ5Τ ΟεΤΙΟΕ. ΑΤ ΝΕ*
ΥΟΒΚ. ΝΕ* ΥΟΚΚ. υΝΟΕΒ ΤΗΕ Α<ΓΓ Οί _______________ΜΑΒΟΗ 8. 1879 ΡΚΤΗΟ5 Ρ. ΤΑΤΑΝΙδ Ροιιη<1βΓ &ηά ΟΙΐ Πγ Ρ. Οβΐϋηιβΐιοϊ, ΕάϊΙοΓ. — ι» ΈΘΝΙΚΟΣ ΚΗΡΥΞ ΕΚΔΙΔΟΜΕΝΟΣ ΗΜΕΡΗΣΙΩΣ Κ·Ι τμ*· ΚΥΡΙΑΚΗΝ ι ΟΡΟΙ ΖΥΝΔΡΟΜαΝι ΑΜΕΡΙΚΚΧ Ι ΕΞΟΤΕΡΙΚΟΤ ΗΜΕΡΗΣΙΟΧ "ττχΛα .. ■Εξάμηνος ΙΌΙ Φΐβ.ΙΟ Ι ΈτηαΙα . . $6.0ε ΐ "Εξάμηνο . 11.00 Ι ΤοΙμηνο; ΚΥΡΙΛΚΛΤΙΚΟΣ •ΕτησΙβ___ $7.00 "Εϊάμιτνος .. *3.βΟ ϊθΐμηνος ... *ϊ.00 Έτησία 'ΕΕΑμηνθί ΤβΙμηνβς 91*.·· Ι·.·» ♦«.·· «ε.οε $4.0· »ϊ.*β ΕΙΚΟΝΟΓΡΑΦΗΜΕΝΟί >ΕτησΙα___$4.00
~£άμ~θ{ .. Ι*.··
Έτησία___ *«·0·
Έξάμηνος .. Ι».*·
'Αποστίλλΐτ» τα Ιμβάσμαιά οας διά τβ-
χυδρομιχών ί| τοαπιζιτι.χων ίπιταγΛν είς
Λολλάοια πληοωτέο ΐΐς Νέον 'Υόοχην βια-
τογβ "Ν&ΙΙοηαΙ Ηβπιΐα.". "Επιστολαί »ε-
βιέχουσαι χαρτονομΐσματα δέον νά «*οσχ4λ-
λωντβι σνστημέναι. είς διαταγήν "Ν3.11οη»1
Ηβπιΐά··, 140 \'ββΙ ϊ«11ι δΙΧββΙ, Νβ«
ΥογΚ, Ν. Υ., άλλως »έν φέρομεν £*»ύνην
6 άλΑ&
6ν άπολίσΑ&σιν.__________^_____________
ΧΕΙΡΟΓΡΑΦΑ ΔΗΜΟΣΙΕΥΟΜΕΝ ΚΑΙ
ΜΗ ΔΕΝ ΕΠΙΣΤΡΕΦΟΝΤΑΙ
/■ρασιιΊα «Έβνικοβ Κήουχος» έν
ΟΛΟΣ ΒΟΥΛΗΣ Τ».
ΕΔΡΑΠΕΤΕΥΣΕΝ ΕΚ ΤΟΥ
'Αλλόκοτον επεισόδιον συνέ·6η
είς τόν είρηνοδίκην τοϋ 'Ελμπεν-
στέϊν τοϋ Παλατινάτου, τόν γρα-
φέα τού καί τόν διευθυντήν των
ετει φυλακώιν. Μίαν πρωΐαν ό τε-
λευταϊος είχεν όδτγγήσΤΙ ενώπιον
τοΰ είρηνοδίκου ενα έκ των κρα-
τσυμίνων είς τάς φυλακάς επί φό-
νω, διά νά κάμη μίαν κατάθεσιν ε¬
πί αλλου έγκλήματος. Πρίός πε¬
ρισσοτέραν ασφάλειαν παρίστατο
έντός τοϋ γραφείον τοϋ είρηνοδί-
γ.ον, έκτελοΰντος χρέη άνακριτοΰ,
καί ενας χωροςρύλαξ. Ό κακοϋρ-
γος, δταν είσήρχετο είς τό γρα¬
φείον τοϋ είρηνοδίκου, παρετήρη-
σεν ότι τό κλειδι τής θύρας ευρί¬
σκετο επί τής έξωτερικής οψεως
αυτής. Καθ1 ήν στιγμήν ό είρηνο-
δίκης ύπηγόρευεν είς τόν γραφέα
τυπικήν τίνα φράσιν, ό άνακρινό-
μενος, όστις μεχρι τής στιγμης έ-
κείνης ίστατο ησνχος, ώρμησε πρός
την θύραν καί μέ ενα πηδημα ε¬
ξήλθε, έκλείδωσε την θύραν πρίν
ό χωροσοιόλαξ λάβη τόν καιρόν νά
έπέμθΐΐ, έλαβε τό κλειδί καί έξη-
φανίσ'θη. "Οταν έθραύσθη ή ·ιτύ-
ρα, ό κοτκοϋργος ήτο ήδη μακράν.
ΕΙΣ ΚΑΕΠΤΗΣ ΜΙΜΕΙΤΑΙ
, ΤΟΝ ΑΡΣΕΝ ΛΟΥΠΕΝ
"Ενας κλέπτης μιμητής τού 'Αρ-
οέν Λουπέν εισήλθεν είς την Τσε-
χοσλοθακικήν πρεσΐβείαν των Πα¬
ρισίων φέρων προσακιίδα διά νά
κλέψη. Ή σύζυγος τοϋ πρέσ6εως
εύρισκσμένη μόνη είς τό διαμέρι-
σμα δπου εισήλθεν ό κλέπτης, τόν
αντελήφθη, άλλά δέν ηδυνήθη νά
ζητήση βοήθειαν. Ό κλέπτης μέ
τό περίστροφον πς τάς χείρας
την έκράτησεν είς απόστασιν καί
άνοίξας διάφορα συρτάρια ώς αν
■θρωπος γνωρίζων τα τής οικίας,
οφήρεσε κοομήματα καί χρηματι¬
κήν ποσόν 150.000 έν όλω δραχ-
αών καί εξηφανίσθη.
ΒΑΛΚΑΝΙΚΑ ΖΗΤΗΜΑΤΑ
II
ΜνΤΕΡΜΑΤΙΖΕΠΌ ΕΡΓΟΝ ΤΗΣ
Αί προλαμ6·ανομεν<αι ζημίαι ΣΟΦΙΑ, Αύγουστος. — Φαίνε- ται, ότι την φοράν ταύτην τό έρ¬ γον τής μικτής έλληνοοουλγαρικής 1-τιτροπήςπροσεγγίζει πλέον ορι¬ στικόν; πρός τό τέρμα τού. Έκ τοϋ συνόλου των 42 χιλιάδων Ίδιωτι- κών φακελων δέν ύπολείπονται πρός καταρτισμόν ειμή 13 χιλιά- δες φάκελοι έξ &ν 8 χιλιάδες έν Ελλάδι καί 5 χιλιάδες έν Βουλγα- ρί6ρίίη)
«ραίνεται δμως ότι τουτο δέν θά
καταστή δυνατόν καί θά χρειασθη
μικρά παράτασις μέχρι τέλους τοΰ
έτους.
Ή θραδύτης αυτή όφείλεται άφ'
ένώς μέν είς την δημιουργίαν νεων
φακελων, είτε λόγω νέων αίττΐσε-
ων, είτε λόγω κατανομήν; των πα¬
λαιών καί άφ' ετέρου είς τό γεγο-
νός, ότι αυτή ή έλληνική άντιπρο-
σωπεία άναγκάζεται νά έπιβραδύ-
ντ) τόν καταρτισμόν. Συμβαίνει δέ
τό τελευταίον, διότι είς πλείστας
σπουδαιοτάτας περιφερείας, ώς τό
Καίβακλή, την Στενήμαχον, τό Με-
λένικον, τό Όρτάκιοϊ, τό Πατρί-
τσι, τό Νευροκόπιον κ. α., ανεκα¬
λύφθησαν σπουδαιότατα σφάλ,μα-
τα, είς βάρος των Έλ).ήνων δικαι-
σύχων των οποίων την διόρθωσιν
αξιοί, κατά τόν καταρτισμόν των
φακελων, ή άντιπροσωπεία μας,
έπιτυχοϋσα μέχρι τοϋδε αυτήν.
"Εν των σπουδαιότερον οχραλ-
μάτων εσημειώθη σχετικώς μέ την
εκτίμησιν των αμπέλων τής Σω£ου-
ττόλεως, αΐτινες είχον χαρακτηρη-
σθη ώς χωράφια, συναινοϋντος καί
τοΰ μετέχοντος τής έκτιμητινης έ-
πιτροπης "Ελληνος γεωπόνου, ό¬
στις μέ πρωτοφαντ| έλαφρότητα ε¬
ζημίωσεν έκατομμύρια δλα την ελ¬
ληνικήν υπόθεσιν. Εύτυχώς δμως,
ότι τη έν καιρώ έπε^^βάσει τής 'Ελ-
ληνΐκής άντιπροσωπείας, εγένετο
τελευταίως νέα πραγματογνωμοσύ-
νηη, κατά την όποιαν αι άμπελοι
δέν ύπεβι^άσθησαν είς χωράφια.
"Αλλη άνωμαλία εΐχε σημειωθή
όσον άφορα την εκτίμησιν των πε-
ριουσιών είς τάς περιφερείας Με-
λενίκου, Πετριστίου καί Νευρο-
κοπίου. Έκεϊ, λόγω τής μακράς ά-
ποδημίας των δικαιοϋχων άφ' ενός
καί άφ' ετέρου λόγω των κρατου·
σών (Γυνθ/ηρ<ων καί τής πιέσεως, ποΰ έξασκεΐται άπο μέρους των κομιτατζηδων, δέν κατωρθώθη νά άποδειχθοΰν επί τόπου τα δρια των ίέκκαθαριστέίον περιουσιών. Ή μι- κτή έπιτροπή έλαβεν εύτυχώς ηδη απόφασιν κατ' αρχήν, καθ' ήν θε- ωροΰνται έκκαθαριστέα τα κτήμα- τα ταυτα καί πρόκειται νά έπανα- συζητηθοΰν αί σχετικαί αίτήσεις, αποσταλέντος ήδη επί τόπον πρός εξέτασιν των φακελων τοΰ άνω- τέρου σνμβουλου γεωπόνου τής έ- πιτροπής κ. Φλούκ. Ή απόφασις αυτή τής επιτρο¬ πήν θ' άπσκαταστηση άσφα>.ώς μί¬
αν αδικίαν είς βάρος 'Ελλήνων με-
ταναστών, αδικίαν ήτις εγίνετο έν
Ο. Ο.
*Τό
τού «'Εθνικοΰ Κήρυ-
κος» αναλαμβάνη ν«
βάς αποστείλη οιονδή¬
ποτε βιβλίον τής άρε-
βκείας βας έντός των
Ήνωμένων Πολιτειών
Ο. Ο. ». Αέν δχετε ει¬
μή ν* μάς δώβητε την
παραγγελίαν β*ς, τό ο-
νομα καί διεύθυνσιν
βας, βεβαιοί όντες ότι
θά εκτελεσθή μέ απόλυ¬
τον ακρίβειαν.
γνώσει καί αύτοΰ τού επισήμου
βουλγαρικοϋ κράτους, τό οποίον
διά στόματος τοϋ υπουργόν των
Εξωτερικών κ. Μπούρωφ συνιστά
πρός τόν πρόεδρον τής έπιτροπής
κ. Ρενιε, όπως μή μεταβή ή έπι¬
τροπή είς τάς έν λόγω περιφερεί¬
ας, διότι άλλως θά επρεπε νά χρη¬
σιμοποιή μεγάλην ενοπλον δύναμιν
πρός προστασίαν της Ιναντί των
κομιτατζηδων !
Ό άναχωρήόσας κ. Φλούκ κατηυ¬
θύνθη τό πρώτον είς Μελενοικον,
εκείθεν δέ θά μεταβή είς Πετρί-
τσι καί Νευροκόπιον καί έλπίζε-
ται ότι θά κατορθωθΐ| νά δοθούν
τιμαί κατά τό δυνατόν ίκανοποιη-
τικαί είς τοΰς "Ελληνας δικαιοΰ-
χους. Τό αύτό θά ζητηθή νά γίν*ι
καί διά τό Όρτάκιοϊ.
"Οσον άφορα τούς φακέλους
τού Καβακλή εσημειώθησαν ανή-
κουστοι άταξίαι είς τό επιφορτι¬
σμένον μέ τον καταρτισμόν αυτών
συνεργεϊον. Οντως άφηροΰντο δι-
άφορα πιστοποιητικά καί αλλα εγ-
γραφα, πρός τόν σκοπόν τής μει¬
ώσεως τής άξίας των έλληνι-κών
άπαιτήσεων. Αί άταξίαι αυται εύ¬
τυχώς ανεκαλύφθησαν καί άπελύ-
θη ό «τί κεφαλής τοϋ συνεργείου
Βούλγαρος ύπάλληλος τής Μικτής
έπιτροπής κ. Τομπούκωφ. τόν ο¬
ποίον έν τούτοις ό Βούλγαρος άν-
τιπρόσωπος έσπευσε νά τοποθετη¬
θή είς άλλην θέσιν! Είς τούς φα-
•κελους τοϋ Καβακλή εσημειώθη¬
σαν έπίσης καί παράλογοι αδικοι
αξιώσεις φορολογίαν άπό μέρονς
τού οίκονομικοΰ έφόρου της πε¬
ριφερείας, των οποίων την διόρθω-
σιν ηξίωσε καί έλπετυχεν ό "Ελλην
άντιπρόσωπος κ. Γεωργόπουλο;.
Τάς ημέρας αύτάς ελύθη έντ.αύ-
■9α υπό τής μικτής έπιτροπής καί
τό έπίμαχον ζήτημα των ίχθυοτρο-
φείων (ταλανιών), άμφισβητομέ-
νου μέχρι τοΰδε, ώς γνωστόν, τοϋ
δικαιώματος των δικαιούχων. Κα¬
τά την επελθούσαν συμφωνίαν έρ-
ρυθμίσθησαν αί κατηγορίαι καί αί
δοτέαι τιμαί των Ίχθυοτροφείων.
Έν τω μεταξύ ήρχισεν έν Σό¬
φια καί ή βεβαίωσις των δικαιω-
μάτων κυριότητος των περιουσιών ι
των έλλη,νικών κοινοτήτων, τής τε-
λικής ρυθμίσεως τοϋ ζητήματος έ-
ξαρτωμενης ώς γνωστόν, άπό την
γνωμοδότησιν τής Κοινωνίας των
Εθνών.
Ή προσπαθεία τής έλλτννικής
άντιπροσωπείας πρός έπανόρθωσιν
των ώς ανω σημειονμένων σφα?.-
μάτων (άς τα χαρακτηρίσωμεν
τόσον έπιεικώς) είς ιδάρος έλληνι-
κών περιοι.*σιών, συνετέ)χσε λο,ιπόν
κατά μέγα μερος είς την μικράν
επιβράδυνσιν τής αποπερατώσεως
τοϋ έργον τής μικτής έπιτροπής.
Πάντως; βραδντης δύο η τριών
μηνών, δταν μάλιστα κανείς άναλο-
Ί ισθγί πόσα χρόνια έχάθηκαν αδι-
κα, δέν &χει ουδεμίαν σημασίαν
έναντι των πραγματοποιουμένων
σοθαρων κερδών — ή δια νά είμε¬
θα άκ.ρι6έστεροι των προλαμΰανο-
μένων ζημιών των 'Ελλήνων άπαι-
τητών. Πάντως μέχρις Ίανουαρί-
θυ 1929 ή πληγή αύτη θά έχη κλεί¬
ση καί θά είνε δυνατόν νά αποβλέ¬
πη κανείς είς μίαν νέαν περίοδον
των έλληνοόουλγαρικών σχέσεων.
Τότε οί "Ελληνες — μέ την γνω¬
στήν μας χριστιανακότητα — θά
λησμονησχοΐμεν καί δλας τάς άδι-
κίας ποϋ έ7.αΐ5ον χώραν άπίοι μέρους
των Βονλγάρων άντιπροσώπων καί
ύπαλλήλαχν τής έπιτροπής, κατά
την εκτίμησιν των έν Βουλγαρία
ίλληνικών περιουσιών.
Πρίν τελειώσω τάς γραμμάς
ταύτας διαβι^άζω παράκλησιν τού
"Ελληνος αντιπροσώπου κ. Γεωρ-
γοπούλου πρός τούς ενδιαφερομέ¬
νους, όπως άποστείλουν τάς αίτή-
σεις των περί πληρωμής καθυστε¬
ρουμένων ένοοάων καί άποζημιώ-
σεων, ιδία δέ των ίδιοκτητών ίχ-θν
οτροφείων.
Α. Χ. ΧΑΜΟΥΔΟΠΟΥΛ02
Ό Τζώρτζ Μπρό6ε
«ΚΘΝΙΚΟΣ ΚΗΡΥΞ».— ΚΥΡΙΑΚΗ, 26 ΑΥΤΟΥΣΤΟΥ, 1928.
πααμοι
κ. ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΑΖΟΥΛΛΗΣ ΣΥΝΑΓΕΙΡΕΙ
ΤΟΥΣ ΔΩΔΕΚΑΝΗΣΙΟΥΣ ΤΗΣ ΝΕΛΣ ΥΟΡΚΗΣ
νεώτερος (δάφους διά την χροπ<αγαν<ίαν τ^ζ ά Αάαυ, ελευθερίας της Πατρίς τού. Ό ν 3ην μεταμβσημ&ρινήν ώραν ΙΜίτνι, τής 18ης Αύγο>
,., έγνώοιζα μέσω τοϋ τηλεκρώ-
'-όν χ.. Ιωάννην Καζουλλην,
^1 -ό-δρον τής Κεντρικάς Έχιτρο-
1}ί τών Δωίεαανησίων ένΆίγυχτω.
ων είς τό τηλεφωνημα τού ... .
; αας, ήτο στιγμη ή όποια 6α χα-
|αμε;,τ] ζωηρά έντη μνημη μου, *7:
α •/.αόοϊηγή περισσότερον τάς εν-
Ι-ν-ςίας ιΐβυ διά τόν δίκαιον καί :ε
Γ1 .·_..-..'._ τ?ς άνεξαρτησίας μας.
τής στιγμήΐ αυτής κα'ΐ
λιας μου, ε» τω _
ι;;, μετά τοϋ ί&ραποστόλου της
,^ΐλανΎ,σιακής Ελευθερίας, βπε:-
τ·> =μπράκ.τως και περ-ισσοτε-ίον
:- των στΐ'ΐαρών -χειρών χοΰ χα-
. -νούν έν Εύ.?ώ—() τό σχάφος τής
,ί'ίΑανησ:«.ής ^μας Πατρίδος.
.ί»,χάντινος τώ δντι χαραχ.τήρ ε:-
ι ό -/ζραχ,τήρ τοΰ συγχρόνου Ξ-άν-
> το5 κινηματός μας.
Εγνώριζα τόν κ. Καζσύλλην πρό
ιλλο3. Καί τό μεγάλο δνομα τής
....___, τού καϊ ή έπίμονος ν.τ).
ίελεγής έργασία τού όπερ τής
•ίλϊ,Λερώσεως των νησων μας χτ-
Ιείχον ζιά! κατέχουν την αμέριστον
των Δω&εχΛνησίων καί
ώ Πανελληνίου. ΤΗτο συνεχώς
Ιίβήκόν μου νά καταστώ ιχιήρυξ, δ·.-
την έ'λευσίν τού έν τ?)
Γ'ΐλοχόλει μας, χρος ολους τοΰς
Καί ετέθησαν τότε
ς την ϊιαταγήν μου καί τό τηλέ-
>νον ν.αί ό τηλέγρΌψος. Τό χώς
Δω&ε-χ,ανήσιοι τής Νέας 'Υόρ-
ης χλ'ι των χεριχώρων έχάρησ,ζν
•ά την είδησιν τής άχρίξεως τού
|. Κηζοΰλλη, έν Άμβρ·^, άχ*3ε:-
έν. τής συρ-ροής αυτών &!ς την
ά?;θμόν 306 ¥. 40ΤΉ 8Τ.,
•ετχην, όχου -προσήλθον την 9ην
• μ·., ώραν, τής 21ης Αύγούστου,
Κ χο^σουν χαί θαυμάσονν τόν Άρ-
γόν των.
Ή ουνά%)θΐσις αύτη των Δωϊε-
νησίο>ν καϊ των φίλων τού άγώ-
5 των, ή— χράγματ: μεγάλη έχι-
Υ.'-α, παρ' δλιον δτι ό 05?|όνος ήτο
λυ 6'ραχΰς, όχως χληροφορηΐθνύν
«ςαχαντες τό τοιούτον. Ό τύπίς
'; Νέας Υόρκης μό·«ν την με-
τής Τρίτης, τής ή¬
ς τής συνελεύσεως, ηδυνήθη νά
7*>ρίση τό γεγονός.
Την ενιαιρξιν τής σοναΌροίσεως ε-
!^&ν ό χ.. Ν. Μανούσης χαρουσ',ά-
νόν χ. Καζούλλην χ^^ς τό άνυ-
άτ,ροατήρ'.ον, ώς τόν γί-
Γα τής έμχορο.ής καί κοινων:-
ίροφεως, ώς τό άστέρι ποΰ λάμ-
και φωτίζει τόν Δω&εκανησια-
Ελληνισμόν, ώς τόν 'Υψηλάν-
τοϋ αγώνος των Δωβεκανησίων,
~'ν σεδ-αστόν ήγέτην, τόν όχοί'ν
&αλλει αίκογενειακή, έ6ν:ν.ή
'. κοινωνική αίγλη. Ζωηρά χαι
-χγώδη χειρονιροτήμ,ατα ηκολού-
^ την είσήγησιν τού κ. Π ρ>
-υ τής Δωδεκανησια/.ής Όργα-
εως «Φέ^ας», μετά την χαϋσ'.ν
>'>ι οποίων έ'λαδ* τον λόγον ό "Λ.
•'^νης Καζοώλλης. «5Μοίκάρι«,
I-
ε'ϊε νά προσθέστ) ό ■%. Καζρύλλης,
* τβίίνάμην νά ■κ.αταστώ ό Ά).έ-
/:ρος 'Υψηλάντης τής δον,ιμαζο-
";; Πατρίδος μας.» Και έξτ.-
'^αθτ^ε -ον χόγον τού ύτενθυμί-
' ϊ1? το άκ,ροατηρ·ιόν τού χώς άν
ε"αι μικρά είς δγχον ή Δωδε-
'ησος, έν τούτοις δμως ύχήρξε
άγώνα τοϋ'Ε©νί>·>ς
Π, κ*τά τί) 1821, κα· έχανέλ«δε
ε^ριε'&έντας, ότι ό Δ<·>-
λαός είνζι λαός μέ
βΐ &— [ς ουϊτίλως ~ο-
Γ,, ΊτχλινΛϋ κολ<χ—3·3, Ι1 ότι απαραίτητον χ,αθή-Αθν των β*«νητ(ων είναι νά 6,'ροντο?ω- Γ Τι^τ·οτί τό δικαίωμα χρός ά- λτηο-ιν _τής έλε·-Λε,ρίας των, καί Ιωτοι αύτοι πρέ—,ι νά -ροτφ&ρουν χατά ·5άνοριιν νπέρ τοΰ ά- Γ»1 ' *' » * ι^ιτκτης <π>νϊ<ττησεν εις τθυς νά μή χα-^>ν ζτΓ
βοήθειαν των ΪΚνΑί-
διά τό χίνημά μας,
'ΙΙ αυγκινητική 6ραδυα των νηαιωτών, έν μέαω των οποίων ήτο-καί ό
Ε,άνθος τού αγώνος των__Αί ώμιλίαι των κ.'κ. Καζούλλη, Θωμά
Δ. Καλλεμάχου, Γ. Πολυζωΐδου.—Οί Αωδβκανήαιοι όρκίζονται νό αυν-
βχίαουν τόν <ά«ολυτρωτικόν αγών*__Τό κράτος των έδεών ©Εναιι άκατάλυ- ν.—Νικοΰν μόνον οί πιοτεύοντες__Ό κολοατΐος τής Ρόδου, ό 4>άρος
*= 'Αλεξανδρείας, τό άγαλμα της Ελευθερίας έν Λί£(* Ύόρκη.
της
ΥΠΟ Ι. ΚΑΖΑΒΗ, ΔΩΔΕΚΑΝΗΣΙΟΥ
Μέλη τής Άμερι-λανικής Όλυμχι ακής "Ομάδος έτιστρέφοντα επί το ύ όκ
6ελτ. Άριστερά είναι ή κ. Μχέττυ Μπαϊκερ ^Πίνφτον, ή_δνίς Χέλεν Μήνι
ό Ραίη
όπερωκιεανείου Πράείρος Ροόσ-
ή καί ό Μχόμ.χ Κίγκ, καί ίεξιά
ν.αΐ την άρ<ύιγην όλοο φιλελέυθέροο καί λ ό ά φρ μ /.όαμου διά την ελευθερίαν μας.«Δεν ί ί Δέ δύθ την μ η είμεΌα είλωτες. Δέν ^ Ίταλικην χροχαγάνδαν.Δέν ρ μεν τα 'Βλληνΐκά αίσΌ-όνατά μας», έώ ξλλ άό έ) εξαλλος ■άχ'ό σιασμον χρός τό ά-ΑρΌατηριόν τ% ό ό Άνέφερε ταύταχοόνως θό χρος την έ την άΐηγ«Ριν τ« χ τα χρησ'.μοχοιούμεν·α χρός έξ- ιταμόν των ■χΛτοί/ων, καθώς •/.αί τα μ&σα τα όχοία χρεχει 5:7- θέσΌυν οί ΔτοΒεκανήκποι χρος χαρ- εμχό3κπν καί έξοίδετέρωσν αύτο·.1. Ό κ. Κθϋζοόλλης σννίστηιίε,-κρός ύ Δ2ί τούτοις, ε,ίς τούς Άή τούτοις, ε,ίς τος η της Άμ6ρ'.χ.ής νά ενωθώσιν όλθ' ύχο τάς σημαίας των διαφόρων το?>-
λόγων των υπέρ τής όντονωτερας
ίςής ού 'ιζφή μας αγώνος
ό &-
τού ιειρου μας αγώνος
ν.αί χρός διαφώτισιν των Ααερ;7-α-
νών υπέρ των δααίων μας καί χρ:ς
δοήθειαν των έν ταίς νήσοις σοίΐ.π>
τριωτών των. Απέδειξεν ότι ό Δω-
μειονότητα, άλλ' 'Ελλ">ννΐ7.ην όντό-
τητα, ίιαφολάξασαν^ τ6ν έ6νισν·ον
αης'έχί αίώνας ύχι μ»τ*Β<>)σα«7αν
καί αύτην την γλώσσαν της είς «.ις
ολίγους έν ταίς νήσοις Τουο*»υς
Δέν χαρβλειψε δέ ό _άγορ·ητής ν α
κακ-ίση τ ό κα"ΑΟν ράσον όπερ εί-
άχοτελεΐ χαραφωνίαν είς τό_ λα;;.-
χρόν χαρελθέν τοΰ Έλληνικοϋ
ρου, χιροσθέσας έν τή περιχ"
ταύτη την γνώμην χωρικοϋ τής Ρ_ο-
δου χερί τής άχοχείρας ««τα της
ζωής τοΰ Ά'ποστόλου.
Περαίνων τόν λόγον τού, ό
ψηλός μας έχισκέχτης, ώμίλησί.
ρ39δειγματιΓλώς χερί
Εμμανουήλ Ξάνθου,«. .. ,
τοΰς άκροατάς τού χώς είναι γ
ή ήμέρα κατά την όποιαν οι^ Δω-
?εκανήσιθί τής Άμερικής μετα των
λοιχών συναγωνιστών των Θα εχ3-
νέλθθΛ» είς τάς έλευιθερωμένας πα¬
τσίδας των. Π'Χταγώδο γ&ιρο-'-ρ;-
τήματα έπλήρωσαν την μεγάλην λι-
Οουσαν τής συναθροίσεως. ^
Μετά τόν κ. Καζούλλην ωιιιλτ;-
σεν ό Άμερι-Αανός ίερεΰς, ϋΚ
ΤΗ0ΜΑ8 Ι,ΑαΕΤ, Προεδρος
-ής έν Ν Ύόοκη Δωδε/ανησιαν.ης
Έχίτρσπής, όστις διά μίαν άχόμη
φοράν εδήλωσεν είς τοΰς Δωδεκαντ;-
σίους, ότι είναι πάντοτε εις την ^ι-
άθεσίν των, ετοιμος νά ^ΰποδληθη
ίτοριχων νήσων τού Αίγαίου αι ο¬
ποίαι έδωσ» είς την ίνθρωχοτητα
τόν Ίπχοχράτην καί τόν Άγιον Ι¬
ωάννην τόν ιδεολόγον. ν'Η 7α&ΐ3
μου χάλλει Γάντοτε διά την Δω5ε-
κάνησον. Λνπούμαι μόνον χοΰ δέν
έγεννηθην καί έγώ είς την ϊνόΌξον
χατρίδα σας», προσέθεσεν ό ρήτωρ
καί έξήγησε κατόπιν είς τούς συν-
τήν πρός ιό χερίλαμ-
τής Κεντρικης, χως ό Π ρόεδοος
τής έν Ν. 'Γόρν.τί έ-ιτροπτ.ς εϋρ:-
χάντοτε είς τάς διαταγάς
του.
Τόν
ηρμς η ρς ρμ ζης,
χρον χαρελόόν της 'Ε).λάδος ύλ Φ'.λελεύ&&ρον
ό ίδ ά "
ρ ρ η
την χρός την χατρίδα ΰτγάχην τι"ν
Δω3ε-)οανησίων τού Τά^πον Σχρϊγ/.ς
της Φλώρ?δας, Οχα> ίνωΐθεν τής
ί·ύ?«ς μιάς χενιχράς ο«7.ίας Δωδε-
καντ/τίοο σχογγαλιβως παρετήρησε^
Άγγλιστί καί εύγλώττως, έα ,ιί-
ρους των Δω?ε*ανηΐσίων, ό κ. Κα-
ζούλλης, καί δι' αύτοΰ σύμπαντα τον
Λαόν,
ο-νηρτημ^νην την χροτομην τού
Μ.
Αλεξάνδρου. Τελειώνω·/ τόν λόγον
<α ό ϋΚ. ^Α^ΕΓ, ωμίλησε χερί τοΰ Μακεδόνος Βασιλέως καί χερΐ τής φερωνύμου χόλεως, έκ της ο¬ ποίας ήλθεν ό κ. Κ«>ζούλλης καί
διεβεβαίωσε χάλιν τόν Πρόεδρον
συνδέσας έν τί; όμιλία τού ώς τοείς
σταθμούς έν τη χρ'σόδω τού χολιτι-
σμ&ΰ, τόν Κολοσσόν νη£ Ρό3οι>, τόν
ά Ά^ξβί ί
μ, η£ ,
Φάρον της Ά^>£ξανβρείας σιαί τό
"Αγαλμα της 'Ελευθ&ρίας. 'Εδν,νΑε
ίέ άνοι·χ.την χρσσκληοΊν χ.ρός τόν
Δρ α ίιΑΟΕΎ, δχως έχισκειφ^ή μί¬
αν ημέραν την Ι&λευι&έραν Δωδεκ,ά-
νηυον.
Κατόπ'.ν οώτοΰ, ό κ. Μ. Ν. Κα-
δαλιώτης, τ^ι'ας τής έν Ν. Ύόρ-
/η έϊρευούσης Δωιδε-Αανησιατλής 'Ε-
χιτρΰπης, ηύχαρίστησεν έκ μέρ^ς
τής Έχιτροπής τοΰς χρολαλήσαν-
τας, κάμνων ται>τΰΐχρό·;(ΐ>ς ©χ.χλησ:ν
πρός τοΰς Δ-ωβεκανησίους, όχως πάν
τοτε χαρ.αχολοι>0«>ν «χιισταιι^νως
χαί μετά ζωντανοΰ ένοιαιφ'έροντος
την έξίλιξ'.ν τοΰ ζητήματός αας.
καί όχως βοτ,ι&οϋν αύτό, διότι είνι:
•λίνημα κοινοΰ αγώνος. Μετά ταυτα
παρουσίασεν ό κ. Κα6αλιώτης τόν
άρχισυντάχτην της έν τή" χάλει αας
έκδώίμενης ημερησίας εφημερίδος
('Εθνικός ΚηΐΊΐΐξ)), Δρα Δ.ημήτρ'.ον
Καλλίμαχον, ώς τάν γίγαντα της
γραφίδος.
«Τόν κόσίΑθν •/ηίζρ'κί τό χράτος
των ΐδεών», ΐχκα ό Δρ·. Καλλίμα-
χος πρός τό ακροατήριον όχ&ρ τόν
ΰ4 4 ίά
ηρμ χώς έχέτοχεν _^ή
μία δράξ αύτη των πατρΐωτών τής
Φιλι%τίς Έταιρείας κατά τής με¬
γάλην καί κ&αταίά'ς αΰτοχρατορίις
τοΰ Τούρκου, παλαίο»τθί ιχατά τοΰ
Οηρίου έ-/-είνου, διότι ή δύναμις χο«
τό ώθει, ήτο θ'όνΐΐμις τής πίστεως
είς την ίερότητα τοΰ αγώνος τοι».
'ί'Εάν εχετε χίστιν ώς ν.όκχον συνά-
ποως, είχατε πρός τό δΊρος κ'.νή-
Θητι χρός την Οάλ—σαν, ηαι 6ά κι-
νηθη ηοαί 0ά χέση είς την θάλασ¬
σαν», βίπβ χαροϊβολικώς ό άγοοη-
τής. Καί έχεξήγησε χώς ή χίστις
δημιουργεί τάς μεγάλας νίκας, χ?«-
άγει τόν χολιτιομον ν.αί δημιοορ-
γεί τοΰς ήρωας. ΤΗλθον καί χαρ-
ήλθιον, &ίχε, κ.ατακτηταί είς τάς
ωραίας νήσα>ς τοΰ Αίγοΐίου, καί 0α
παρέ-λθη -Ααί ό νέος μας αύΐτιός χλ-
τακτητής, εάν δέν μάς άπολε'ψτ)
ή πίστις, εάν εχωμεν τόν χοοτ;ο-
λοΰντα ένθοίχτιααμόν είς τάς ψυχάς
μας. Ούτω ολι τα τηλεδόλα λχ5.
τα θωρηκτά θά είνοοι πμοωρισμένα
ν ά έκμηι3&ν'.στ>οΰν.
Μετά τοΰς λόγο>ς αύτοΰς τοϋ κ.
Καλλιμάχου άνίσταται ο κ. Κοί1>ύλ-
λης, άναφωνών πρός τό άχροατή-
ρκ>ν: «Έχετε αύτην την πίστιν ;■»
"Ολοι μέ μίαν βιάτορον φωνήν τχΐ-
ζοον τψ .άτζΐΛΟΐφαιρ'αν τής αιθούσης.
λέγοντες' «εχομεν» καί σνμ-
παντες οί ποαρ'ευρισκόμενοι ΐσταντα;
ορ6ιοι, καί ■ένώχιον των τριών Ίε-
ρέων, τοΰ Πρωΐθι&ρέως Καλλιμά-
χου, τοΰ ίερέως Γΐιρμανοΰ Πολυ-
ζωΐδου καί τοΰ ίερΐως ίιΑιΟΕΥ,
ώρκίσθησαν είς τό Ευαγγέλιον, έ¬
νώχιον θεοΰ υλι άνΰρώχων, χώς
Οά μετοτδληθοόν είς ]1άνθα>ς κ.χί
θ·ά σχείρσυν χαντοϋ την ίίδέαν τής
άχστινάξεως τοΰ Ιταλικού ζυγοΰ.
Κατόπιν τούτου, ό «. Κα4α;λιώ-
της χαρονσίασε τόν λαμχρόν εργά¬
την τής Δω&εχανηισιακής 'Επιτρι&-
χής, έν Ν. Ύόρχ.% τόν ·χ.. Γερμα-
νόν Πολυζωίδην όστις καί ωμίλησε
τ»ρϊ τής αθανασίας των μιεγάλων
έργων άτινα ζοΰν και μετά τόν τ)ά
νότον έκείνων οΐτινες ύχεστηριξχ*
αύτά. "Εφειριε δέ ώς ι:αρά?ειγμ*
τόν γλύχτην εκείνον τής Δρέσδης
όστις χληροφορηθεΐς χώς τό ίγαΐ-
μά τού έχόμιενον νά έΐθρ-αύετο άτ:ο
τό &δ<Λρ δπερ ευρίσκετο έντός των Ο αύτοΰ, καί τό όχοίον Οά έπά- γωνεν έντός αυτών, ένεκα τοΰ ύ- χερ·ίθλΐ7.οΰ ψύχους, έχάλυψεν αΰτό ά έί ^έ χη μ χηρ γρ^ημ Καί εσπεντε νά χροοΐθέση χώς οί ολίγοι ανιδρΐς Ινίκησαν ικολοσσοΰς καί χώς μόνον ή πίστις, ό Ινθου- σιασμός, ή ανωτέρα ίδ-έα εΐαι έγει¬ να χοΰ νιχοΰν. «Νιΐίά μόνον όστρα τος ό όχοίος χιστεύει είς την ιδέαν. Αί ρδ-έοβι νικοΰν», έδροντοφώνησΐ πρός τοΰς κ,ατ·ενϊ0οι>σιασμένους άκρ
ατάς ττχ>, οί όποίοι εκάλυψαν τοΰ
λόγθϊ>ς τού μέ τα ή
Κ
Ή Ειρήνη Κάστλ ΜάλΛάφλιν,
ή τκιρίφηξΑος χρώην^ χορεύτρ'.α καί
τογρορφιη'^ άστηρ, έχι
έξ Εύρώιτης.
των. Καί έπειξετάθη τότε ό κ. Καλ-
>ίμαχος επί τής δράσεώς τού χρ
γόνου μας Ξάννου καί επί τής ίστο-
ρικής σν>ανττρϊώς τού μέ τόν Ί'-
ψηλάντην είς το γραφείον τοϋ όχοί-
ου είχεν άντι%ρύσει ό Π άτμιος χα-
τριώτης την σομβολίν,ήν εΐκόνα τή;
δεσμίας Πατρίδος, καί μέσω τής
ίχοίας άμ^έσως άνέγνωυε την ψυχήν
καί τα
τοϋ ύπα—:«στο
τοϋ αύτο-λράτορος τής Ρωσσίχς /
άνεγνώρισε την γονίμότητα τού «-
διά τοΰ έχανωφορΐου τθ'υ,
ούτω τόν εαυτόν τού είς τό
Την έχομένην οί άστυνομι-κοί δι ί¬
σον τε ς την θύραν τής οικίας τοΰ
γλύχτοο, εύρον τδ μέν άγαλμα σώσ·),
τον δέ καταε^χ&υαστήν '/τύτοΰ νεκρόν
έκ τού ψύ^ους. Τό άγαλμα
οτύτό τό όχοίον διά τής ζωής ήμ
ό γλύπτης, Οαυμάζεται σή-
άχό δλους βΛείνους οί
ςχισχεπτοντα'. τό μουσείον τήςΛρέσ·
ίης. Ούτω προσέθεσεν Ι ά. Πολϋ-
ζωΐδης καί τό έργον των Δωδεκζ-
νησίων Οά ζήση, καί Οά
-•άς επερχομένας γενεάς, καί όταν
ημείς άκόμη Θά εχωμεν άιτοχωρι-
σθή Ι*, τού γ.όσμου τούτου.
Περαί-λων τον λόγον τού ό /..
Π ωλυζωίδης, έδείιαίωτε τοΰς χοφ-
ευρισκομένους π·ϊΐ»ί τής έχιτυχοϋς
έΛδάσεως τού αγώνος με σ«ν<Εγι·>-
νοστάς, ώς ό «.. Ι. Καζούλλης, έν
Άλεξανδρία, ό κ. Σκεϋος Ζε·ρ6ός,
έν Αθήναις και ημείς έν Νέ* 'Υ-
όραη. Συν·έστησε δ·έ ένωσιν καί ερ¬
γασίαν είς τοΰς Δωδε·/.ανησίοος.
Ό κ. Καζουλλης ν,ύχαρϊστητε
τόν κ. Πολοζωίδην δ-.ά την λαμ¬
πρόν τού αγόρευσιν. Ά'ΛθλούΟως ό
κ. Καζουλλης ■κηρύτ'τϊΐ τη^ διά¬
λυσιν τής έςόχου, όσον -καί ίστορι-
■κής αυτής Δωΐδεχανητιακής «τυνια-
ΐροίσεως ή όποία Όά παραμείνη "πάν¬
τοτε καί είς την μνήμ·ί]ν τού ύψη-
λοΰ μας έ,χισχκπτου ·καθώς καί είς
την μνήμην όλων των -αρει>ρε6έν-
των.
ΙΑΚΩΒΟΣ ΚΑΖΑίΒΗΣ
αθΗΝ8ΤΟ~Ν, ΡΑ.— Ό
«Έθνικος Κηρυξ» παΛεϊται υπο
τοϋ αντιπρόσωπον μας Ι. Καρέτα,
104 ΓΓαηΙίΙίη
πααμοι
κ. ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΑΖΟΥΛΛΗΣ ΣΥΝΑΓΕΙΡΕΙ
ΤΟΥΣ ΔΩΔΕΚΑΝΗΣΙΟΥΣ ΤΗΣ ΝΕΛΣ ΥΟΡΚΗΣ
νεώτερος (δάφους διά την χροπ<αγαν<ίαν τ^ζ ά Αάαυ, ελευθερίας της Πατρίς τού. Ό ν 3ην μεταμβσημ&ρινήν ώραν ΙΜίτνι, τής 18ης Αύγο>
,., έγνώοιζα μέσω τοϋ τηλεκρώ-
'-όν χ.. Ιωάννην Καζουλλην,
^1 -ό-δρον τής Κεντρικάς Έχιτρο-
1}ί τών Δωίεαανησίων ένΆίγυχτω.
ων είς τό τηλεφωνημα τού ... .
; αας, ήτο στιγμη ή όποια 6α χα-
|αμε;,τ] ζωηρά έντη μνημη μου, *7:
α •/.αόοϊηγή περισσότερον τάς εν-
Ι-ν-ςίας ιΐβυ διά τόν δίκαιον καί :ε
Γ1 .·_..-..'._ τ?ς άνεξαρτησίας μας.
τής στιγμήΐ αυτής κα'ΐ
λιας μου, ε» τω _
ι;;, μετά τοϋ ί&ραποστόλου της
,^ΐλανΎ,σιακής Ελευθερίας, βπε:-
τ·> =μπράκ.τως και περ-ισσοτε-ίον
:- των στΐ'ΐαρών -χειρών χοΰ χα-
. -νούν έν Εύ.?ώ—() τό σχάφος τής
,ί'ίΑανησ:«.ής ^μας Πατρίδος.
.ί»,χάντινος τώ δντι χαραχ.τήρ ε:-
ι ό -/ζραχ,τήρ τοΰ συγχρόνου Ξ-άν-
> το5 κινηματός μας.
Εγνώριζα τόν κ. Καζσύλλην πρό
ιλλο3. Καί τό μεγάλο δνομα τής
....___, τού καϊ ή έπίμονος ν.τ).
ίελεγής έργασία τού όπερ τής
•ίλϊ,Λερώσεως των νησων μας χτ-
Ιείχον ζιά! κατέχουν την αμέριστον
των Δω&εχΛνησίων καί
ώ Πανελληνίου. ΤΗτο συνεχώς
Ιίβήκόν μου νά καταστώ ιχιήρυξ, δ·.-
την έ'λευσίν τού έν τ?)
Γ'ΐλοχόλει μας, χρος ολους τοΰς
Καί ετέθησαν τότε
ς την ϊιαταγήν μου καί τό τηλέ-
>νον ν.αί ό τηλέγρΌψος. Τό χώς
Δω&ε-χ,ανήσιοι τής Νέας 'Υόρ-
ης χλ'ι των χεριχώρων έχάρησ,ζν
•ά την είδησιν τής άχρίξεως τού
|. Κηζοΰλλη, έν Άμβρ·^, άχ*3ε:-
έν. τής συρ-ροής αυτών &!ς την
ά?;θμόν 306 ¥. 40ΤΉ 8Τ.,
•ετχην, όχου -προσήλθον την 9ην
• μ·., ώραν, τής 21ης Αύγούστου,
Κ χο^σουν χαί θαυμάσονν τόν Άρ-
γόν των.
Ή ουνά%)θΐσις αύτη των Δωϊε-
νησίο>ν καϊ των φίλων τού άγώ-
5 των, ή— χράγματ: μεγάλη έχι-
Υ.'-α, παρ' δλιον δτι ό 05?|όνος ήτο
λυ 6'ραχΰς, όχως χληροφορηΐθνύν
«ςαχαντες τό τοιούτον. Ό τύπίς
'; Νέας Υόρκης μό·«ν την με-
τής Τρίτης, τής ή¬
ς τής συνελεύσεως, ηδυνήθη νά
7*>ρίση τό γεγονός.
Την ενιαιρξιν τής σοναΌροίσεως ε-
!^&ν ό χ.. Ν. Μανούσης χαρουσ',ά-
νόν χ. Καζούλλην χ^^ς τό άνυ-
άτ,ροατήρ'.ον, ώς τόν γί-
Γα τής έμχορο.ής καί κοινων:-
ίροφεως, ώς τό άστέρι ποΰ λάμ-
και φωτίζει τόν Δω&εκανησια-
Ελληνισμόν, ώς τόν 'Υψηλάν-
τοϋ αγώνος των Δωβεκανησίων,
~'ν σεδ-αστόν ήγέτην, τόν όχοί'ν
&αλλει αίκογενειακή, έ6ν:ν.ή
'. κοινωνική αίγλη. Ζωηρά χαι
-χγώδη χειρονιροτήμ,ατα ηκολού-
^ την είσήγησιν τού κ. Π ρ>
-υ τής Δωδεκανησια/.ής Όργα-
εως «Φέ^ας», μετά την χαϋσ'.ν
>'>ι οποίων έ'λαδ* τον λόγον ό "Λ.
•'^νης Καζοώλλης. «5Μοίκάρι«,
I-
ε'ϊε νά προσθέστ) ό ■%. Καζρύλλης,
* τβίίνάμην νά ■κ.αταστώ ό Ά).έ-
/:ρος 'Υψηλάντης τής δον,ιμαζο-
";; Πατρίδος μας.» Και έξτ.-
'^αθτ^ε -ον χόγον τού ύτενθυμί-
' ϊ1? το άκ,ροατηρ·ιόν τού χώς άν
ε"αι μικρά είς δγχον ή Δωδε-
'ησος, έν τούτοις δμως ύχήρξε
άγώνα τοϋ'Ε©νί>·>ς
Π, κ*τά τί) 1821, κα· έχανέλ«δε
ε^ριε'&έντας, ότι ό Δ<·>-
λαός είνζι λαός μέ
βΐ &— [ς ουϊτίλως ~ο-
Γ,, ΊτχλινΛϋ κολ<χ—3·3, Ι1 ότι απαραίτητον χ,αθή-Αθν των β*«νητ(ων είναι νά 6,'ροντο?ω- Γ Τι^τ·οτί τό δικαίωμα χρός ά- λτηο-ιν _τής έλε·-Λε,ρίας των, καί Ιωτοι αύτοι πρέ—,ι νά -ροτφ&ρουν χατά ·5άνοριιν νπέρ τοΰ ά- Γ»1 ' *' » * ι^ιτκτης <π>νϊ<ττησεν εις τθυς νά μή χα-^>ν ζτΓ
βοήθειαν των ΪΚνΑί-
διά τό χίνημά μας,
'ΙΙ αυγκινητική 6ραδυα των νηαιωτών, έν μέαω των οποίων ήτο-καί ό
Ε,άνθος τού αγώνος των__Αί ώμιλίαι των κ.'κ. Καζούλλη, Θωμά
Δ. Καλλεμάχου, Γ. Πολυζωΐδου.—Οί Αωδβκανήαιοι όρκίζονται νό αυν-
βχίαουν τόν <ά«ολυτρωτικόν αγών*__Τό κράτος των έδεών ©Εναιι άκατάλυ- ν.—Νικοΰν μόνον οί πιοτεύοντες__Ό κολοατΐος τής Ρόδου, ό 4>άρος
*= 'Αλεξανδρείας, τό άγαλμα της Ελευθερίας έν Λί£(* Ύόρκη.
της
ΥΠΟ Ι. ΚΑΖΑΒΗ, ΔΩΔΕΚΑΝΗΣΙΟΥ
Μέλη τής Άμερι-λανικής Όλυμχι ακής "Ομάδος έτιστρέφοντα επί το ύ όκ
6ελτ. Άριστερά είναι ή κ. Μχέττυ Μπαϊκερ ^Πίνφτον, ή_δνίς Χέλεν Μήνι
ό Ραίη
όπερωκιεανείου Πράείρος Ροόσ-
ή καί ό Μχόμ.χ Κίγκ, καί ίεξιά
ν.αΐ την άρ<ύιγην όλοο φιλελέυθέροο καί λ ό ά φρ μ /.όαμου διά την ελευθερίαν μας.«Δεν ί ί Δέ δύθ την μ η είμεΌα είλωτες. Δέν ^ Ίταλικην χροχαγάνδαν.Δέν ρ μεν τα 'Βλληνΐκά αίσΌ-όνατά μας», έώ ξλλ άό έ) εξαλλος ■άχ'ό σιασμον χρός τό ά-ΑρΌατηριόν τ% ό ό Άνέφερε ταύταχοόνως θό χρος την έ την άΐηγ«Ριν τ« χ τα χρησ'.μοχοιούμεν·α χρός έξ- ιταμόν των ■χΛτοί/ων, καθώς •/.αί τα μ&σα τα όχοία χρεχει 5:7- θέσΌυν οί ΔτοΒεκανήκποι χρος χαρ- εμχό3κπν καί έξοίδετέρωσν αύτο·.1. Ό κ. Κθϋζοόλλης σννίστηιίε,-κρός ύ Δ2ί τούτοις, ε,ίς τούς Άή τούτοις, ε,ίς τος η της Άμ6ρ'.χ.ής νά ενωθώσιν όλθ' ύχο τάς σημαίας των διαφόρων το?>-
λόγων των υπέρ τής όντονωτερας
ίςής ού 'ιζφή μας αγώνος
ό &-
τού ιειρου μας αγώνος
ν.αί χρός διαφώτισιν των Ααερ;7-α-
νών υπέρ των δααίων μας καί χρ:ς
δοήθειαν των έν ταίς νήσοις σοίΐ.π>
τριωτών των. Απέδειξεν ότι ό Δω-
μειονότητα, άλλ' 'Ελλ">ννΐ7.ην όντό-
τητα, ίιαφολάξασαν^ τ6ν έ6νισν·ον
αης'έχί αίώνας ύχι μ»τ*Β<>)σα«7αν
καί αύτην την γλώσσαν της είς «.ις
ολίγους έν ταίς νήσοις Τουο*»υς
Δέν χαρβλειψε δέ ό _άγορ·ητής ν α
κακ-ίση τ ό κα"ΑΟν ράσον όπερ εί-
άχοτελεΐ χαραφωνίαν είς τό_ λα;;.-
χρόν χαρελθέν τοΰ Έλληνικοϋ
ρου, χιροσθέσας έν τή περιχ"
ταύτη την γνώμην χωρικοϋ τής Ρ_ο-
δου χερί τής άχοχείρας ««τα της
ζωής τοΰ Ά'ποστόλου.
Περαίνων τόν λόγον τού, ό
ψηλός μας έχισκέχτης, ώμίλησί.
ρ39δειγματιΓλώς χερί
Εμμανουήλ Ξάνθου,«. .. ,
τοΰς άκροατάς τού χώς είναι γ
ή ήμέρα κατά την όποιαν οι^ Δω-
?εκανήσιθί τής Άμερικής μετα των
λοιχών συναγωνιστών των Θα εχ3-
νέλθθΛ» είς τάς έλευιθερωμένας πα¬
τσίδας των. Π'Χταγώδο γ&ιρο-'-ρ;-
τήματα έπλήρωσαν την μεγάλην λι-
Οουσαν τής συναθροίσεως. ^
Μετά τόν κ. Καζούλλην ωιιιλτ;-
σεν ό Άμερι-Αανός ίερεΰς, ϋΚ
ΤΗ0ΜΑ8 Ι,ΑαΕΤ, Προεδρος
-ής έν Ν Ύόοκη Δωδε/ανησιαν.ης
Έχίτρσπής, όστις διά μίαν άχόμη
φοράν εδήλωσεν είς τοΰς Δωδεκαντ;-
σίους, ότι είναι πάντοτε εις την ^ι-
άθεσίν των, ετοιμος νά ^ΰποδληθη
ίτοριχων νήσων τού Αίγαίου αι ο¬
ποίαι έδωσ» είς την ίνθρωχοτητα
τόν Ίπχοχράτην καί τόν Άγιον Ι¬
ωάννην τόν ιδεολόγον. ν'Η 7α&ΐ3
μου χάλλει Γάντοτε διά την Δω5ε-
κάνησον. Λνπούμαι μόνον χοΰ δέν
έγεννηθην καί έγώ είς την ϊνόΌξον
χατρίδα σας», προσέθεσεν ό ρήτωρ
καί έξήγησε κατόπιν είς τούς συν-
τήν πρός ιό χερίλαμ-
τής Κεντρικης, χως ό Π ρόεδοος
τής έν Ν. 'Γόρν.τί έ-ιτροπτ.ς εϋρ:-
χάντοτε είς τάς διαταγάς
του.
Τόν
ηρμς η ρς ρμ ζης,
χρον χαρελόόν της 'Ε).λάδος ύλ Φ'.λελεύ&&ρον
ό ίδ ά "
ρ ρ η
την χρός την χατρίδα ΰτγάχην τι"ν
Δω3ε-)οανησίων τού Τά^πον Σχρϊγ/.ς
της Φλώρ?δας, Οχα> ίνωΐθεν τής
ί·ύ?«ς μιάς χενιχράς ο«7.ίας Δωδε-
καντ/τίοο σχογγαλιβως παρετήρησε^
Άγγλιστί καί εύγλώττως, έα ,ιί-
ρους των Δω?ε*ανηΐσίων, ό κ. Κα-
ζούλλης, καί δι' αύτοΰ σύμπαντα τον
Λαόν,
ο-νηρτημ^νην την χροτομην τού
Μ.
Αλεξάνδρου. Τελειώνω·/ τόν λόγον
<α ό ϋΚ. ^Α^ΕΓ, ωμίλησε χερί τοΰ Μακεδόνος Βασιλέως καί χερΐ τής φερωνύμου χόλεως, έκ της ο¬ ποίας ήλθεν ό κ. Κ«>ζούλλης καί
διεβεβαίωσε χάλιν τόν Πρόεδρον
συνδέσας έν τί; όμιλία τού ώς τοείς
σταθμούς έν τη χρ'σόδω τού χολιτι-
σμ&ΰ, τόν Κολοσσόν νη£ Ρό3οι>, τόν
ά Ά^ξβί ί
μ, η£ ,
Φάρον της Ά^>£ξανβρείας σιαί τό
"Αγαλμα της 'Ελευθ&ρίας. 'Εδν,νΑε
ίέ άνοι·χ.την χρσσκληοΊν χ.ρός τόν
Δρ α ίιΑΟΕΎ, δχως έχισκειφ^ή μί¬
αν ημέραν την Ι&λευι&έραν Δωδεκ,ά-
νηυον.
Κατόπ'.ν οώτοΰ, ό κ. Μ. Ν. Κα-
δαλιώτης, τ^ι'ας τής έν Ν. Ύόρ-
/η έϊρευούσης Δωιδε-Αανησιατλής 'Ε-
χιτρΰπης, ηύχαρίστησεν έκ μέρ^ς
τής Έχιτροπής τοΰς χρολαλήσαν-
τας, κάμνων ται>τΰΐχρό·;(ΐ>ς ©χ.χλησ:ν
πρός τοΰς Δ-ωβεκανησίους, όχως πάν
τοτε χαρ.αχολοι>0«>ν «χιισταιι^νως
χαί μετά ζωντανοΰ ένοιαιφ'έροντος
την έξίλιξ'.ν τοΰ ζητήματός αας.
καί όχως βοτ,ι&οϋν αύτό, διότι είνι:
•λίνημα κοινοΰ αγώνος. Μετά ταυτα
παρουσίασεν ό κ. Κα6αλιώτης τόν
άρχισυντάχτην της έν τή" χάλει αας
έκδώίμενης ημερησίας εφημερίδος
('Εθνικός ΚηΐΊΐΐξ)), Δρα Δ.ημήτρ'.ον
Καλλίμαχον, ώς τάν γίγαντα της
γραφίδος.
«Τόν κόσίΑθν •/ηίζρ'κί τό χράτος
των ΐδεών», ΐχκα ό Δρ·. Καλλίμα-
χος πρός τό ακροατήριον όχ&ρ τόν
ΰ4 4 ίά
ηρμ χώς έχέτοχεν _^ή
μία δράξ αύτη των πατρΐωτών τής
Φιλι%τίς Έταιρείας κατά τής με¬
γάλην καί κ&αταίά'ς αΰτοχρατορίις
τοΰ Τούρκου, παλαίο»τθί ιχατά τοΰ
Οηρίου έ-/-είνου, διότι ή δύναμις χο«
τό ώθει, ήτο θ'όνΐΐμις τής πίστεως
είς την ίερότητα τοΰ αγώνος τοι».
'ί'Εάν εχετε χίστιν ώς ν.όκχον συνά-
ποως, είχατε πρός τό δΊρος κ'.νή-
Θητι χρός την Οάλ—σαν, ηαι 6ά κι-
νηθη ηοαί 0ά χέση είς την θάλασ¬
σαν», βίπβ χαροϊβολικώς ό άγοοη-
τής. Καί έχεξήγησε χώς ή χίστις
δημιουργεί τάς μεγάλας νίκας, χ?«-
άγει τόν χολιτιομον ν.αί δημιοορ-
γεί τοΰς ήρωας. ΤΗλθον καί χαρ-
ήλθιον, &ίχε, κ.ατακτηταί είς τάς
ωραίας νήσα>ς τοΰ Αίγοΐίου, καί 0α
παρέ-λθη -Ααί ό νέος μας αύΐτιός χλ-
τακτητής, εάν δέν μάς άπολε'ψτ)
ή πίστις, εάν εχωμεν τόν χοοτ;ο-
λοΰντα ένθοίχτιααμόν είς τάς ψυχάς
μας. Ούτω ολι τα τηλεδόλα λχ5.
τα θωρηκτά θά είνοοι πμοωρισμένα
ν ά έκμηι3&ν'.στ>οΰν.
Μετά τοΰς λόγο>ς αύτοΰς τοϋ κ.
Καλλιμάχου άνίσταται ο κ. Κοί1>ύλ-
λης, άναφωνών πρός τό άχροατή-
ρκ>ν: «Έχετε αύτην την πίστιν ;■»
"Ολοι μέ μίαν βιάτορον φωνήν τχΐ-
ζοον τψ .άτζΐΛΟΐφαιρ'αν τής αιθούσης.
λέγοντες' «εχομεν» καί σνμ-
παντες οί ποαρ'ευρισκόμενοι ΐσταντα;
ορ6ιοι, καί ■ένώχιον των τριών Ίε-
ρέων, τοΰ Πρωΐθι&ρέως Καλλιμά-
χου, τοΰ ίερέως Γΐιρμανοΰ Πολυ-
ζωΐδου καί τοΰ ίερΐως ίιΑιΟΕΥ,
ώρκίσθησαν είς τό Ευαγγέλιον, έ¬
νώχιον θεοΰ υλι άνΰρώχων, χώς
Οά μετοτδληθοόν είς ]1άνθα>ς κ.χί
θ·ά σχείρσυν χαντοϋ την ίίδέαν τής
άχστινάξεως τοΰ Ιταλικού ζυγοΰ.
Κατόπιν τούτου, ό «. Κα4α;λιώ-
της χαρονσίασε τόν λαμχρόν εργά¬
την τής Δω&εχανηισιακής 'Επιτρι&-
χής, έν Ν. Ύόρχ.% τόν ·χ.. Γερμα-
νόν Πολυζωίδην όστις καί ωμίλησε
τ»ρϊ τής αθανασίας των μιεγάλων
έργων άτινα ζοΰν και μετά τόν τ)ά
νότον έκείνων οΐτινες ύχεστηριξχ*
αύτά. "Εφειριε δέ ώς ι:αρά?ειγμ*
τόν γλύχτην εκείνον τής Δρέσδης
όστις χληροφορηθεΐς χώς τό ίγαΐ-
μά τού έχόμιενον νά έΐθρ-αύετο άτ:ο
τό &δ<Λρ δπερ ευρίσκετο έντός των Ο αύτοΰ, καί τό όχοίον Οά έπά- γωνεν έντός αυτών, ένεκα τοΰ ύ- χερ·ίθλΐ7.οΰ ψύχους, έχάλυψεν αΰτό ά έί ^έ χη μ χηρ γρ^ημ Καί εσπεντε νά χροοΐθέση χώς οί ολίγοι ανιδρΐς Ινίκησαν ικολοσσοΰς καί χώς μόνον ή πίστις, ό Ινθου- σιασμός, ή ανωτέρα ίδ-έα εΐαι έγει¬ να χοΰ νιχοΰν. «Νιΐίά μόνον όστρα τος ό όχοίος χιστεύει είς την ιδέαν. Αί ρδ-έοβι νικοΰν», έδροντοφώνησΐ πρός τοΰς κ,ατ·ενϊ0οι>σιασμένους άκρ
ατάς ττχ>, οί όποίοι εκάλυψαν τοΰ
λόγθϊ>ς τού μέ τα ή
Κ
Ή Ειρήνη Κάστλ ΜάλΛάφλιν,
ή τκιρίφηξΑος χρώην^ χορεύτρ'.α καί
τογρορφιη'^ άστηρ, έχι
έξ Εύρώιτης.
των. Καί έπειξετάθη τότε ό κ. Καλ-
>ίμαχος επί τής δράσεώς τού χρ
γόνου μας Ξάννου καί επί τής ίστο-
ρικής σν>ανττρϊώς τού μέ τόν Ί'-
ψηλάντην είς το γραφείον τοϋ όχοί-
ου είχεν άντι%ρύσει ό Π άτμιος χα-
τριώτης την σομβολίν,ήν εΐκόνα τή;
δεσμίας Πατρίδος, καί μέσω τής
ίχοίας άμ^έσως άνέγνωυε την ψυχήν
καί τα
τοϋ ύπα—:«στο
τοϋ αύτο-λράτορος τής Ρωσσίχς /
άνεγνώρισε την γονίμότητα τού «-
διά τοΰ έχανωφορΐου τθ'υ,
ούτω τόν εαυτόν τού είς τό
Την έχομένην οί άστυνομι-κοί δι ί¬
σον τε ς την θύραν τής οικίας τοΰ
γλύχτοο, εύρον τδ μέν άγαλμα σώσ·),
τον δέ καταε^χ&υαστήν '/τύτοΰ νεκρόν
έκ τού ψύ^ους. Τό άγαλμα
οτύτό τό όχοίον διά τής ζωής ήμ
ό γλύπτης, Οαυμάζεται σή-
άχό δλους βΛείνους οί
ςχισχεπτοντα'. τό μουσείον τήςΛρέσ·
ίης. Ούτω προσέθεσεν Ι ά. Πολϋ-
ζωΐδης καί τό έργον των Δωδεκζ-
νησίων Οά ζήση, καί Οά
-•άς επερχομένας γενεάς, καί όταν
ημείς άκόμη Θά εχωμεν άιτοχωρι-
σθή Ι*, τού γ.όσμου τούτου.
Περαί-λων τον λόγον τού ό /..
Π ωλυζωίδης, έδείιαίωτε τοΰς χοφ-
ευρισκομένους π·ϊΐ»ί τής έχιτυχοϋς
έΛδάσεως τού αγώνος με σ«ν<Εγι·>-
νοστάς, ώς ό «.. Ι. Καζούλλης, έν
Άλεξανδρία, ό κ. Σκεϋος Ζε·ρ6ός,
έν Αθήναις και ημείς έν Νέ* 'Υ-
όραη. Συν·έστησε δ·έ ένωσιν καί ερ¬
γασίαν είς τοΰς Δωδε·/.ανησίοος.
Ό κ. Καζουλλης ν,ύχαρϊστητε
τόν κ. Πολοζωίδην δ-.ά την λαμ¬
πρόν τού αγόρευσιν. Ά'ΛθλούΟως ό
κ. Καζουλλης ■κηρύτ'τϊΐ τη^ διά¬
λυσιν τής έςόχου, όσον -καί ίστορι-
■κής αυτής Δωΐδεχανητιακής «τυνια-
ΐροίσεως ή όποία Όά παραμείνη "πάν¬
τοτε καί είς την μνήμ·ί]ν τού ύψη-
λοΰ μας έ,χισχκπτου ·καθώς καί είς
την μνήμην όλων των -αρει>ρε6έν-
των.
ΙΑΚΩΒΟΣ ΚΑΖΑίΒΗΣ
αθΗΝ8ΤΟ~Ν, ΡΑ.— Ό
«Έθνικος Κηρυξ» παΛεϊται υπο
τοϋ αντιπρόσωπον μας Ι. Καρέτα,
104 ΓΓαηΙίΙίη
ΙΣΤΟΡΙΑΙ
ΘΕΟΛ. ΒΕ.ΛΙΑΝΙΤΗ
τον βϋζ^ΝτΐΝον
Είναι περίραγοι άλητθ-ος αί τύ-
χαιι τοΰ Βυζαντινοΰ Στέμματο; με-
τά την πτώσιν τής Κωνστανινουπό-
λεΐως. Ό τέλευταϊο; γόνος τοίό αύ-
τοκρατοοικοϋ Οίκον Ανδρέας Π α
).αιολόγον. εξεχώρει τα επί τού θρό¬
νον δικαιώματά τού πρός; πάντα ή-
γεμόνα, όστις θά έςεστράτη»ε κα-
τά των Τοι'ρΐ/οων καί θά έξεδίίοκεν
αύτΌύς έξ Εύρώπης. "Οταν ανήλ¬
θεν είς τόν Γαλλικόν θρόνον ό Κά-
ρολος Η', ένέπνευσε κοίθ' όλην την
Ευρώπην την ϊΐλπίδα τής συστάοϊ-
ως νε'ας σταυροφοξηας. *Ηγεν όν¬
τος τό 13 Γτος καί ετέθη υπό την
κηδεμονίαν της αδελφής του Άν¬
νης δέ Μποζέ, επι τής άντιβακηλίί-
ας τής ότοίας έξεοράγη ό λεγόμε-
νος τρελλός πόλεμον, περάτωσις
διά τής μάχης τοϋ Σαίντ - Ώμπέν
τω 1488. Ένηλικιωθϊίς ό Κάρο-
&ος εσκέφθη άμεσος τόν ·>»ατά των
Τούρίκων πόλεμον, διεκήρνΐ'ε δέ
δτι διερχόμενος τής Ιταλίας ·&α με-
τέβαινεν εις την 'Ελλάδα δπως εκ¬
διώξη τούς άπίατους -/αί απέστει¬
λεν είς Ρώμην τόν κτπότην Γονΐδον
Βλανσ5*τόρ, δπων καΐνονίσπ τό ζή-
τημα μετά τοϊ· Πάπα. Ή πίροκή-
ρν-ξις τοϋ Καοόλου ήλέκτρισε τούς
πάντας! καί έΛΐ'.-τνευσε αεγάλας ελπί
δας εις τούς Έλληνας, οί ί>έ Γάλλο
ποιηταί προεξώφλουν την απελευ¬
θέρωσιν της Ελλάδος καί ωνόμα¬
ζον ήδη αυτόν βασιλέα αυτής. Οΰ-
τος διεκήρνξεν ότι ά.ιΐΐφάίσισ'ε νά
προοΐβάλη τού; έχύνοΰς τής πίστε¬
ως καί ήλπιζεν ότι ό Θεός ήθελεν
ευλογήβϊι τάς αγαθάς του προθέ-
σεις. Έπειδη δέ οί πρόγονοί τσυ
ϊΐχον κυριεύση άλλοτε άπό των ά-
πίστων τό Βασίλειον τής Νεαπό-
λεως, έσκόπει την ανάκτησιν αύ-
τοϋ, όπως έκπλάων τοϋ λιμένος, τής
Νεαπόλεως πρός την 'Ελλάδα φέ¬
ρη £κεΐ τόν πόλεμον.
Τα Μοοθέσεις ταύτας τοϋ Βα¬
σιλέως Καρόλου παρεν.ώλνον αί
πντιχριστιανικαί ενέργειαι τοϋ Πά
πά "Αλεξάνδρου ΣΤ', τοϋ έξωλε-
στάτου Βοργία, όστις ιτσπευσε να
άνακοινώστ] τα:: προθέοντς τοΰ Γάλ
λου ήγεμόνος προρς τόν Σουλτδνον
Βαΐζέτ. Οίαο; εις άντάλλσίγμα των
τοιούτων ΰπηοεσιών τοΰ Πάπα, ε-
γραφε πρός αυτόν δτι επεθύμει νά
τόν απαλλάξη άπό τόν αδελφόν τού
Τζέμ, καί νπέσχετο νά μετρήση
πρός αυτόν 300.000 δουκάτα, ώς
τϊθΐλε τοϋ παραΐδοθτί τό .πτωμα τοΰ
άδελφοΰ του. Ύπέσχετο πρός τού¬
τοις δτι, έφ' όσον θά εζη, ήθελε δι¬
ατηρήση είλικρινή" αγάπην προ;
την Π ανΐΓνιότητά τον.
Ό Πάπας Άλέξανδρος ΣΤ' ά-
τιμάΕει άληΌώς την ιστορίαν τού
Χριστιανισμόν καί αποτελεί τό δ-
νειδος της Ρωμαϊκής 'Έκκλησίας.
'Ενό) όμίος ό Άλέξανδρος ΣΤ'
κατεζτράδιδε τόν ιερόν άγώνα, οί
στρατοί τοΐ' Καιρόλου εΐσήρτν-ρντο
θριαμβευτιν.ώς "είς την Ιταλίαν.
Κατα—τοηθείς δέ |·κ τής προελά-
Λως τοϋ Γαλλικον στρατοΰ όντος,
έκλείοΌ'ρ πεαίτρομον είς τό φρού¬
ριον τοϋ Άγίου Άγγελον.
Έν τώ [ΐεταξύ ό Άνδρας
II
α-
λαίολόγος, όστις ευρίσκετο είς την
σιλήν τοϋ Καρόλου έν Γαλλία επί
τριετίαν είχεν έπιστρέι|'ει εις Ρώ-
ιιην, δπα>ς διευκολύνη τούς σκο
πούς τοϋ Καηόλου. Π εοί τού τε-
λειταίου τούτου γόνου των αύτο-
κραΐόρων τοϋ Βινοντίοιϊ Γχουν
γράφη παρά Ραχτσων %αί Γεομα-
■νών ϊσΓορικών πολί.αί ^σιιενιεϊς
κρίσεις. Καί οί μέν ΡΤοοσο» κοτα-
κοίνονν ααΓΓον καί διά τόν γάμον
του μετ' ασήιμου γυναικός, άλλά
κυρίως διότι |ΐ£ταί6άς εις Μι'χτχαν,
δέν ήιίεί,ηισε νά μεταΐβιβάστι τα έ-ιί
τοί ΒυζαΛαινοϋ θρόνον ιΊυκαιώμα-
τά τον είς τόν σύζι·γον τής άδεί.-
φής; του Σόφια::, Μέγαν ή-ι,'4|ϋΐνια
τής Ρωσσίας Ίβάν Γ'. (Ά Γειραα-
νοί μει«ρονται αιτόν ώς π α ζ α-
ρ ε ύ ο ν τ α τα επί τοϋ ·9ρόνον
δικαιώματά τού χάριν Ιδίοον ώφε-
λει/όόιν. Αί ικρίοΐΐς αυται είναι κα-
τά τό πλείστον αοικοι καί είς άκρον
ικροληπτικαί. Είναι άληί--ές δτι έ-
νυαφεύιθη όντος έξ ΐ·αωτος άσηιιον
γνναϊκα, την οποίαν Γεομανοί τι-
νεΰ ίστοοικοί άποϊίαλοϋσΐν «γνναι-
ον φαυλόβιον» ·κχϊί δτι έξ?χώρ?ι τα
αντοκρατορικά του ^ιχΐΛχίψαχα με^·
τα πολλής ρΐ7?ρείας;. Άλ>.ά ό Αν¬
δρέας Παλαΐολόγος ?)έν είναι ό
πρώτος όστις ει»ιιςρ<εχ'*8-η ά'ω^χον γνναθϊ>ίσ.. "Άλλοι αύτοκράτορες τής
Κο>ν<τταντι·ιου|πόλεο)ς καί μεγάλοι Βΐ'ρίϋαχϊ.ϊοι ήό έ ή,ς χη σαν έ,πίσης; τοι'αΐιτα^ γυΛ'αΕκιας;, χω- ρίς εν τούτοις; νά ίν.χέσν ή φήόμη των εκ των τοιούτίΛη' γάΐι/ον. Πρεπει ομο>ς νά ομολογήση τις
ότι έκ των τ?ίίυτ«ίων ΓΙαλαιολό^
γϊον, ό Άνδιρέας υπήρξεν 5 άξιο-
π·ρεπϊστϊρος. Παρέμεινε Χριστια-
νός, ένώ τόσοι συνγενεΐς την αλ-
λαξοιπίστησαν ή κατε'φυγον είς την
αύλήν τοΰ Σοι·λτάνου, παραιττ>θέν-
τες πάσης: Ιδίας πϊρί άναγενΛ'ήσε-
ο>ς τής 'Ελ).τ|ντκής αύτοκρατορίας.
ΠΡό καί των πάΛ-των στε-
ροι»μενος πτριέτςιεχΡν οίτο ςτάς ή-
γεμονίας της Ε&οώ.της προο.τβθων
νά εξεγείρη τό Εύρωπιαϊκόν Χοι-
στιανιονόν κατά των Τοΰοκιον. "Ε-
πρατΠε δέ τονχο ούχι όπως ανέλθη
αντός είς τόν θρόνον των προγόνων
τοτ?, άλλ' όπως Τδη έδί-διωτακιένσυς
τονς Τούρκσυζ έξ Εύρώπτ}ς ~λι έ-
ξΐχώρει τα νλημονομιχά τον δικοχ-
ώματα πρός έκίίνσν, όστις ηθελε
συντελέση είς τουτο. Ή άνασΰστα-
σις τής; Βνζανηνης αύτοίκρ«τοοί'ας
χ·πηίθ·ξεν ό ΐΑΟνος τον σκοπός. Δια-
ί μείνας επί τριετίσν πληοΐίον τοϋ βα¬
σιλέως τής Γαλλνίας Καρόλου, καί
σΐΜφωνηβας μετ' αυτόν έξίεχώρ))σε
τα δικαιώματά τον επί τοΰ θρόνον
{«πό ωρισμένους δρους.
Ή έκχώρησας αυτή εγένετο έν
Ρώμτ·,, συνωμολογήθη δέ μεταιξύ
ούτον καί τοΰ Καρί>ιναλίον/ Γούρκ.
ώς άντιπροσώπτου τοΰ Καρόλου ή
έπίσηαος πράξις.
Είς τα *ΜΒΜ0ΙΚΕ8 Ι>Ε ^1
ΑΟΑΟΕΜΙΕ ΒΕ8 ΙΝ30ΚΙ-
ΡΤΙΟΝ8, ΤΟΛί
XVII,
ΡΑΚΙ^
1751 σελ. 539, είναι -/αταχορτειε-
νη ή ποάΕις αΐ'τη. ήτις έ'χϊ,ι ώς
εξής: *
«Τό Σάββατον 6 Φεβρουάριον
1494, άφού ό Καρδινάλιο; Γούρν.
ίεοούογησεν είς την έχκλησίατ τοΰ
Άγίου Πέτρου- (ΙΝ ΜΟΝΤΟ-
ΚΙΟ), αύτός 6 Καρδινάλιος καί ό
Ανδρέας Παλαιολόγον Λεσπΰτης
τής Ρωμονΐας, εστάθησαν μεταξΰ
Ή δνίς Μπΐέττυ Μττάσσ-ετ, ή όχοί τ. έιεκ£;κ«ι τον τίτλον ττ)ζ Άφροδί-
ί-ίς τον σχβτικόν δια γωνισμον καλλονής.
Ή κ. "Ολγα Λάρκιν, 28 έτών, έξ Έλίζαμ«θ, Ν. .1., καί τα τρία τέ¬
κνα της, Και-κιλία, 8 έτών, Χάτ»«ρϊ, 11 μηνών καί Ίο>στ)φ, 4 1)2,
τα ΰΕί&* ΛΧ& ϊ^αμένιθ ν« $ιατθρ«έφιο «ροσφέρ«ι ιτρος <.χ.ιήίχτβ'.ν. των στηλαόν των περικ?.ειόντο)ν τό έ'δαφος, έφ' ου ό πρωτόκλητος των Άποστόλων. "Έλαβε τό στέφανον τοΰ μαρτύριον, καί εκϊϊ επί παρου- σία μαρτΐ»ρων δ προρρηθεις δε- σίπότης ίίπίν, δτι διά τοϊ· θανάτου τοϋ Κωνσταντίνου Παλαιολόγον, θείον τοΐ', αποθανόντος άτέκνου, μένει αντός άμεσος κληρονόμον τής αύτσ/ρατοοίας Κωνσταντινουπό¬ λεως. "Οτι έξόριστο; τής πατρίοος τον πρό τριακονταετίας;, άπεκ^νυ- θείς τής Λεσποτρίας τοϋ Μωρέως, έγ·/αταλ·?λειμμένος υφ' δλο>ν των
Χριστιανών ήγΗΐόνων των όπιοίων
άνωφελώς έπΕκαλέσθη την συνδρο¬
μήν, καί μή ών εις κατάστασιν νά
επιδιώξη τάς νομίμου; αντοΰ α¬
ξιώσεις, δταν διεδό;)η η φήμη δτι
Χριστιαντκώτατος; βασιλεύς Κάρο
λος, δ άήττητος των Γά?Λων μο-
νάρχης, ελάμβανε τα δπλα πρός ά-
πελενθέροίσιν των Χριστιανών, έκ
της χσρσς ήν ή είδησις αί-τη Ιπλή-
ρωσεν α-ύτόν, κατεί.ήφθη νπό τής
επιθυμίας δπα>ς συντελέση είς εκ¬
τέλεσιν τόσον ενδόξου έπιχ:ιρήΐ«ε-
ως. Ονδέν τώ έφαίνΐτο έπαξιώτε-
ρον η νά παροτχωρήση τα επί τής
αχττοκρατορίας δικαιώματά αυτόν
ρίς τόν βεκτιλέα Κάρολον ώ; τόν ί-
κανώτερον είς πραγματοποίησιν
αίτών. Ένεκα τούτων διά πλή¬
ρους ελευθερίας καί ευχαρίστου θε¬
λήσεως καί έν πλήρει γνώσει παρα-
χωρεΐ, δίδτι. καί μετα'Γχβάίει ήμε-
τακλήτως είς τόν ύ|'ηλότατον καί
Χριστιανακώτατον βασι/έα των
Γά?.?.ων, δι' αυτόν καί τούς νομί-
ιιονς διαδόχους τον, δλα τα δικαιώ¬
ματά, τα όποΐα έ'χει καί δύναται νά
έχη «π! τής αντοκρατορίας της
Κωνσταντινοΐ'πόλεως καί τής Τρα-
πεζοϋντος. ώς καί τής Λροΐποτείας
τής Σερΰίας καί δλων των ανθεν-
τειών. δουκάτων, κομητειώλ·. των
εξαρτοίμένων έκ τής αύτοκρατορί-
ας ταύτης μετά των τιμών πρωτεί-
ων καί αλλων, άτινα δύνανται νά
παρακολονίΐώσιν».
Ό Κωνσταιντΐνος ΣάθΌις έδημο-
σίίυσε καί την άκολοΊ'θήσιασαν
συιιφιονικην πράξιν, ίΐς την οποίαν
άναγράφοται αί ύπσχρεο'^σεις τοί
βασιλέως Καρόλου. Ανελάμβανεν
ούτος νά πληρώνη εις τόν ΆΛ'δρε-
αν ετησίως 4.300 χρνσά δονκάτα,
θά έ'θετε δι' αυτόν φρουράν έξ 100
στρατιωτών, καί θάτοϋ παρεχώρε:
γαίας παραγούσας είσύδημα 5.000
δοτ·κάτων ετησίως. Πρός τούτοις
νπεσχετο δτι 0ά μετεχειρίζΕτο τάς
κατά ξηράν καί θάλασσαν δυνά¬
μεις τον, όπως τόν άποκαταστήστι
είς τό δεσποτάτον τον Λίωρέίος.
Είς πι'σποσιν δλων τούτων ώρκίσθιι
οίαν δ Καρδινάλιο; και δ δΐκτπότης
τής Π «λοποννήσου.
Την 31 Δε/ίϋβρίου 1494, ό Κά-
ρολος παρέλαβε τόν αδελφόν τον
Σονλτάνου Βαϊαΐήτ Τνέσμ ίτ. Ρω¬
μη; καί εβαινεν κατά τοϊ βασίλει¬
ον τής Νεαπόλεοος. Κα)&' οδόν δ-
μω; άπέδανίν δ Τζέσμ δ-ίΐ?>ητηρια-
σθείς ί·πό άνβριόποιν τοΰ Πάπα.
Έν τούτοις ό Ανδρέας Παλαιο¬
λόγον,, ό Άρχΐίπίσκοπος Λνρραχί-
ου, ηή δ Κωνσταντίνος Άριανί-
τη; έξήτΕΐρον την "Ηπειρον. Άλλ'
ή Βενετική Δημοκρατία1 άντιδρά-
σασα κατά τοΰ Καρόλου έματαίω-
σε τό ρογον αύτοΰ καί είς επανά¬
στασιν προκλτ/θεντες "Ε?Λην€ς έ-
πλήροχΐιαν διά της ζωής αη:(~νν, ώς
άναθρσαντες τάς έ)νπίδας το)ν είς
τάς έν Ιταλία νίκα; των Γάλλαχν,
ώς λέγει δ ΚΙ8ΜΟΝΌΙ πς την
ΗΙ8Τ0ΙΚ Ι>Ε8 ΓΚΑΝΟΑΙ8.
'Η μή έκστρατεία των Γαλλίαν
κατά των Τούρκων έπεφίρε την α¬
κύρωσιν των μετά τού Άνδρέοι ,
Παλαιολόγον σΐ'ΐκχωνιών καί οΰ-
τα πρός τ< ^,^>ανία; φ^δΤν,
και Ισαβέλλαν. Οίπ;ο> τ),
τοϋ Βιςαντίου μετετίυίτο 'Τ"Τ
ροι-ιιενον υπό τοΰ 'Ανΰη,Ί», π
ολογου άπό κεφαλήν εί- ■/
ξέν'ων ήγειιόνων, ενώ ή Ό9
κή αυτοκρατορία αοΓ"ίνετο α „'
τωθη. Εντφ,εΕταξί,δτϊΑί
οος,πισπ^
την εκπληρούν τΓϋν ό^;^
αφινε τον τελευταίον αίτοί στ
μόν νι-χτα τινά τοί Γ,02 ίί'
ϋ'Α
ρϋΑίουιΠέτοο
αυτού δέ εξηφανίζετο τό ^
ΘΕΟΔ. ΒΕΛΛΤΛΧΐηΐν
ΪΪΓ~~ "
Είς Ονγγαρίαν εψηφίσθη Τ£
ταιως νομος χβρι είς τύγ .
τα διαν,υγια «αβίσταπαι α
αδυνατα. Κατά τόν νόιιον α
εν περιπτώσει διαζυγίου ϊεΰ-
είς τό δποΤον καί δ άν'ήρ ν/Λ λ
νή έργάζονται παν δ,τι άποτα
την περιουσίαν τοΰ ζεύγον; ΐχο
ματα, επιπλα, σκεύη κλπ. ι, δια
μσνται έξ ίσον μεταξύ των τέ
συ^υγων. 'Εξαιροΰνται τή; δια
μής μόνον τα φορέματα -/.αί τα
ομήματα τής γνναικός, όπωσδή;
τε καί άν προήλθον εις την κα
χήν της.^ Τό αύτό συμ)3αίνει μ»
οταν πρόκειται περί εύπόρου, τότ
οποίον ή σύζνγος έδοήθει οπωσδή-
πο-τε εις την εργασίαν τού. Οί γβ-
νεϊς των συζύγων δέν χάνουν ΐ4
κλ.ηρονοι.αικά δικαιώματα έκ τοό
θανατον τοΰ ρνόςτών οιραυη'(ΐεν(ι»
συζύγων. Μέ αλλους λόγσνς ή π»
•θερά κληρονομεϊ τόν γαμορον χαί
μετά τό διαζνγιον άκόμη! !
μίϊ*·|
ΕΡΓ. ΜΜϊΕΪΣΕΙίΙ
Παρά την αν?ργί«ν ήτις μα
στίζει πρό πολλοΰ την Αγγλία1
οί Άγγλοι εργάται ηρνούντο πά
τοτε νά εγκαταλείψονν την πατρ
δα των διά νά άποκατασταθοΰν !
τάς άποικίας, διπου έν τούτοις )
ενρισκον άμέσως εργασίαν. Τελίυ·
ταίως δμως καποιον ρεϋμα ίϊ*
ναστεΰσεως παρετηρήθη μ
των άνεν εργασίας έργατών
ύπονργείον τό>ν Έσωτερι/ών δι
ρισεν επιτροπήν δπως μώετήστ)
ζήτημα της άνεργίας καί τή-ς
ταναστεύσεως. Κατά την εκθ
τής έπιτροπής ταΰτη; 20.000 ?
γάται ανευ εργασίας είνε ετοιιιοι
νά άναχωρήσονν τάς ημέρας αν
τας διά τάς άποικίας η την Άαεοι-
κήν, δπου, ώς γνωστόν, ή μ-ετανα-
στενσις είνε ελευθέρα σχεδον. «?
τούς πλείστονς έξ <τύτών, 'ιδιωί τούς οικογενειάρχας, ή Κυβέρνη¬ σις θά πληρώση τα εξοδα τοϋ τ« ξειδίου των όποιΛήποτε καί αν μ«· ταβοΰν ! ΑΙ ΙΙΙΙΙΙί.1. II > ■■···»
ΛΡΟΤΡΙΠΝΤΛ!
( Ο^ βραΛεί ίζοντες είς ^^
τάς ωραιοτέρας κοιλάϊας τηξ -■ ·
μΛνϊίας Παρισινοί, γρά»?ει 1 ^
ρισ-ινή «,Κομέντια)), χαέντ
ενός πρωτοφανοΰς δι'
ματος. Ένας γεωργος
τόν αγρόν τού δι' ^άρο-ρ*
κου, σνρομενου 0»ό... μι«
ης! Ό χωριιώς 5εν
ί^ν^εέφών*,
σταματά το ΰχοζυγιον τού.
έγνώριίΪΕ καλά τό ίργϊν
εδίκ φ
τεριβργους ο! όιτοίοι «ν ^Τ^.
χκταν, ό γωρκίς εί·*», ™ '
ρυσα το άρτρον τα» ήτο &γΐ, π.
ρ το άρτρον τα» ήτο
Ή «Κομέντια»
μ
λοτε είς την γγ^
«ύρβτο υπο γυναικων
οί άροτριώντες ρ
καί μαστίΤια ένω
ΘΕΟΛ. ΒΕ.ΛΙΑΝΙΤΗ
τον βϋζ^ΝτΐΝον
Είναι περίραγοι άλητθ-ος αί τύ-
χαιι τοΰ Βυζαντινοΰ Στέμματο; με-
τά την πτώσιν τής Κωνστανινουπό-
λεΐως. Ό τέλευταϊο; γόνος τοίό αύ-
τοκρατοοικοϋ Οίκον Ανδρέας Π α
).αιολόγον. εξεχώρει τα επί τού θρό¬
νον δικαιώματά τού πρός; πάντα ή-
γεμόνα, όστις θά έςεστράτη»ε κα-
τά των Τοι'ρΐ/οων καί θά έξεδίίοκεν
αύτΌύς έξ Εύρώπης. "Οταν ανήλ¬
θεν είς τόν Γαλλικόν θρόνον ό Κά-
ρολος Η', ένέπνευσε κοίθ' όλην την
Ευρώπην την ϊΐλπίδα τής συστάοϊ-
ως νε'ας σταυροφοξηας. *Ηγεν όν¬
τος τό 13 Γτος καί ετέθη υπό την
κηδεμονίαν της αδελφής του Άν¬
νης δέ Μποζέ, επι τής άντιβακηλίί-
ας τής ότοίας έξεοράγη ό λεγόμε-
νος τρελλός πόλεμον, περάτωσις
διά τής μάχης τοϋ Σαίντ - Ώμπέν
τω 1488. Ένηλικιωθϊίς ό Κάρο-
&ος εσκέφθη άμεσος τόν ·>»ατά των
Τούρίκων πόλεμον, διεκήρνΐ'ε δέ
δτι διερχόμενος τής Ιταλίας ·&α με-
τέβαινεν εις την 'Ελλάδα δπως εκ¬
διώξη τούς άπίατους -/αί απέστει¬
λεν είς Ρώμην τόν κτπότην Γονΐδον
Βλανσ5*τόρ, δπων καΐνονίσπ τό ζή-
τημα μετά τοϊ· Πάπα. Ή πίροκή-
ρν-ξις τοϋ Καοόλου ήλέκτρισε τούς
πάντας! καί έΛΐ'.-τνευσε αεγάλας ελπί
δας εις τούς Έλληνας, οί ί>έ Γάλλο
ποιηταί προεξώφλουν την απελευ¬
θέρωσιν της Ελλάδος καί ωνόμα¬
ζον ήδη αυτόν βασιλέα αυτής. Οΰ-
τος διεκήρνξεν ότι ά.ιΐΐφάίσισ'ε νά
προοΐβάλη τού; έχύνοΰς τής πίστε¬
ως καί ήλπιζεν ότι ό Θεός ήθελεν
ευλογήβϊι τάς αγαθάς του προθέ-
σεις. Έπειδη δέ οί πρόγονοί τσυ
ϊΐχον κυριεύση άλλοτε άπό των ά-
πίστων τό Βασίλειον τής Νεαπό-
λεως, έσκόπει την ανάκτησιν αύ-
τοϋ, όπως έκπλάων τοϋ λιμένος, τής
Νεαπόλεως πρός την 'Ελλάδα φέ¬
ρη £κεΐ τόν πόλεμον.
Τα Μοοθέσεις ταύτας τοϋ Βα¬
σιλέως Καρόλου παρεν.ώλνον αί
πντιχριστιανικαί ενέργειαι τοϋ Πά
πά "Αλεξάνδρου ΣΤ', τοϋ έξωλε-
στάτου Βοργία, όστις ιτσπευσε να
άνακοινώστ] τα:: προθέοντς τοΰ Γάλ
λου ήγεμόνος προρς τόν Σουλτδνον
Βαΐζέτ. Οίαο; εις άντάλλσίγμα των
τοιούτων ΰπηοεσιών τοΰ Πάπα, ε-
γραφε πρός αυτόν δτι επεθύμει νά
τόν απαλλάξη άπό τόν αδελφόν τού
Τζέμ, καί νπέσχετο νά μετρήση
πρός αυτόν 300.000 δουκάτα, ώς
τϊθΐλε τοϋ παραΐδοθτί τό .πτωμα τοΰ
άδελφοΰ του. Ύπέσχετο πρός τού¬
τοις δτι, έφ' όσον θά εζη, ήθελε δι¬
ατηρήση είλικρινή" αγάπην προ;
την Π ανΐΓνιότητά τον.
Ό Πάπας Άλέξανδρος ΣΤ' ά-
τιμάΕει άληΌώς την ιστορίαν τού
Χριστιανισμόν καί αποτελεί τό δ-
νειδος της Ρωμαϊκής 'Έκκλησίας.
'Ενό) όμίος ό Άλέξανδρος ΣΤ'
κατεζτράδιδε τόν ιερόν άγώνα, οί
στρατοί τοΐ' Καιρόλου εΐσήρτν-ρντο
θριαμβευτιν.ώς "είς την Ιταλίαν.
Κατα—τοηθείς δέ |·κ τής προελά-
Λως τοϋ Γαλλικον στρατοΰ όντος,
έκλείοΌ'ρ πεαίτρομον είς τό φρού¬
ριον τοϋ Άγίου Άγγελον.
Έν τώ [ΐεταξύ ό Άνδρας
II
α-
λαίολόγος, όστις ευρίσκετο είς την
σιλήν τοϋ Καρόλου έν Γαλλία επί
τριετίαν είχεν έπιστρέι|'ει εις Ρώ-
ιιην, δπα>ς διευκολύνη τούς σκο
πούς τοϋ Καηόλου. Π εοί τού τε-
λειταίου τούτου γόνου των αύτο-
κραΐόρων τοϋ Βινοντίοιϊ Γχουν
γράφη παρά Ραχτσων %αί Γεομα-
■νών ϊσΓορικών πολί.αί ^σιιενιεϊς
κρίσεις. Καί οί μέν ΡΤοοσο» κοτα-
κοίνονν ααΓΓον καί διά τόν γάμον
του μετ' ασήιμου γυναικός, άλλά
κυρίως διότι |ΐ£ταί6άς εις Μι'χτχαν,
δέν ήιίεί,ηισε νά μεταΐβιβάστι τα έ-ιί
τοί ΒυζαΛαινοϋ θρόνον ιΊυκαιώμα-
τά τον είς τόν σύζι·γον τής άδεί.-
φής; του Σόφια::, Μέγαν ή-ι,'4|ϋΐνια
τής Ρωσσίας Ίβάν Γ'. (Ά Γειραα-
νοί μει«ρονται αιτόν ώς π α ζ α-
ρ ε ύ ο ν τ α τα επί τοϋ ·9ρόνον
δικαιώματά τού χάριν Ιδίοον ώφε-
λει/όόιν. Αί ικρίοΐΐς αυται είναι κα-
τά τό πλείστον αοικοι καί είς άκρον
ικροληπτικαί. Είναι άληί--ές δτι έ-
νυαφεύιθη όντος έξ ΐ·αωτος άσηιιον
γνναϊκα, την οποίαν Γεομανοί τι-
νεΰ ίστοοικοί άποϊίαλοϋσΐν «γνναι-
ον φαυλόβιον» ·κχϊί δτι έξ?χώρ?ι τα
αντοκρατορικά του ^ιχΐΛχίψαχα με^·
τα πολλής ρΐ7?ρείας;. Άλ>.ά ό Αν¬
δρέας Παλαΐολόγος ?)έν είναι ό
πρώτος όστις ει»ιιςρ<εχ'*8-η ά'ω^χον γνναθϊ>ίσ.. "Άλλοι αύτοκράτορες τής
Κο>ν<τταντι·ιου|πόλεο)ς καί μεγάλοι Βΐ'ρίϋαχϊ.ϊοι ήό έ ή,ς χη σαν έ,πίσης; τοι'αΐιτα^ γυΛ'αΕκιας;, χω- ρίς εν τούτοις; νά ίν.χέσν ή φήόμη των εκ των τοιούτίΛη' γάΐι/ον. Πρεπει ομο>ς νά ομολογήση τις
ότι έκ των τ?ίίυτ«ίων ΓΙαλαιολό^
γϊον, ό Άνδιρέας υπήρξεν 5 άξιο-
π·ρεπϊστϊρος. Παρέμεινε Χριστια-
νός, ένώ τόσοι συνγενεΐς την αλ-
λαξοιπίστησαν ή κατε'φυγον είς την
αύλήν τοΰ Σοι·λτάνου, παραιττ>θέν-
τες πάσης: Ιδίας πϊρί άναγενΛ'ήσε-
ο>ς τής 'Ελ).τ|ντκής αύτοκρατορίας.
ΠΡό καί των πάΛ-των στε-
ροι»μενος πτριέτςιεχΡν οίτο ςτάς ή-
γεμονίας της Ε&οώ.της προο.τβθων
νά εξεγείρη τό Εύρωπιαϊκόν Χοι-
στιανιονόν κατά των Τοΰοκιον. "Ε-
πρατΠε δέ τονχο ούχι όπως ανέλθη
αντός είς τόν θρόνον των προγόνων
τοτ?, άλλ' όπως Τδη έδί-διωτακιένσυς
τονς Τούρκσυζ έξ Εύρώπτ}ς ~λι έ-
ξΐχώρει τα νλημονομιχά τον δικοχ-
ώματα πρός έκίίνσν, όστις ηθελε
συντελέση είς τουτο. Ή άνασΰστα-
σις τής; Βνζανηνης αύτοίκρ«τοοί'ας
χ·πηίθ·ξεν ό ΐΑΟνος τον σκοπός. Δια-
ί μείνας επί τριετίσν πληοΐίον τοϋ βα¬
σιλέως τής Γαλλνίας Καρόλου, καί
σΐΜφωνηβας μετ' αυτόν έξίεχώρ))σε
τα δικαιώματά τον επί τοΰ θρόνον
{«πό ωρισμένους δρους.
Ή έκχώρησας αυτή εγένετο έν
Ρώμτ·,, συνωμολογήθη δέ μεταιξύ
ούτον καί τοΰ Καρί>ιναλίον/ Γούρκ.
ώς άντιπροσώπτου τοΰ Καρόλου ή
έπίσηαος πράξις.
Είς τα *ΜΒΜ0ΙΚΕ8 Ι>Ε ^1
ΑΟΑΟΕΜΙΕ ΒΕ8 ΙΝ30ΚΙ-
ΡΤΙΟΝ8, ΤΟΛί
XVII,
ΡΑΚΙ^
1751 σελ. 539, είναι -/αταχορτειε-
νη ή ποάΕις αΐ'τη. ήτις έ'χϊ,ι ώς
εξής: *
«Τό Σάββατον 6 Φεβρουάριον
1494, άφού ό Καρδινάλιο; Γούρν.
ίεοούογησεν είς την έχκλησίατ τοΰ
Άγίου Πέτρου- (ΙΝ ΜΟΝΤΟ-
ΚΙΟ), αύτός 6 Καρδινάλιος καί ό
Ανδρέας Παλαιολόγον Λεσπΰτης
τής Ρωμονΐας, εστάθησαν μεταξΰ
Ή δνίς Μπΐέττυ Μττάσσ-ετ, ή όχοί τ. έιεκ£;κ«ι τον τίτλον ττ)ζ Άφροδί-
ί-ίς τον σχβτικόν δια γωνισμον καλλονής.
Ή κ. "Ολγα Λάρκιν, 28 έτών, έξ Έλίζαμ«θ, Ν. .1., καί τα τρία τέ¬
κνα της, Και-κιλία, 8 έτών, Χάτ»«ρϊ, 11 μηνών καί Ίο>στ)φ, 4 1)2,
τα ΰΕί&* ΛΧ& ϊ^αμένιθ ν« $ιατθρ«έφιο «ροσφέρ«ι ιτρος <.χ.ιήίχτβ'.ν. των στηλαόν των περικ?.ειόντο)ν τό έ'δαφος, έφ' ου ό πρωτόκλητος των Άποστόλων. "Έλαβε τό στέφανον τοΰ μαρτύριον, καί εκϊϊ επί παρου- σία μαρτΐ»ρων δ προρρηθεις δε- σίπότης ίίπίν, δτι διά τοϊ· θανάτου τοϋ Κωνσταντίνου Παλαιολόγον, θείον τοΐ', αποθανόντος άτέκνου, μένει αντός άμεσος κληρονόμον τής αύτσ/ρατοοίας Κωνσταντινουπό¬ λεως. "Οτι έξόριστο; τής πατρίοος τον πρό τριακονταετίας;, άπεκ^νυ- θείς τής Λεσποτρίας τοϋ Μωρέως, έγ·/αταλ·?λειμμένος υφ' δλο>ν των
Χριστιανών ήγΗΐόνων των όπιοίων
άνωφελώς έπΕκαλέσθη την συνδρο¬
μήν, καί μή ών εις κατάστασιν νά
επιδιώξη τάς νομίμου; αντοΰ α¬
ξιώσεις, δταν διεδό;)η η φήμη δτι
Χριστιαντκώτατος; βασιλεύς Κάρο
λος, δ άήττητος των Γά?Λων μο-
νάρχης, ελάμβανε τα δπλα πρός ά-
πελενθέροίσιν των Χριστιανών, έκ
της χσρσς ήν ή είδησις αί-τη Ιπλή-
ρωσεν α-ύτόν, κατεί.ήφθη νπό τής
επιθυμίας δπα>ς συντελέση είς εκ¬
τέλεσιν τόσον ενδόξου έπιχ:ιρήΐ«ε-
ως. Ονδέν τώ έφαίνΐτο έπαξιώτε-
ρον η νά παροτχωρήση τα επί τής
αχττοκρατορίας δικαιώματά αυτόν
ρίς τόν βεκτιλέα Κάρολον ώ; τόν ί-
κανώτερον είς πραγματοποίησιν
αίτών. Ένεκα τούτων διά πλή¬
ρους ελευθερίας καί ευχαρίστου θε¬
λήσεως καί έν πλήρει γνώσει παρα-
χωρεΐ, δίδτι. καί μετα'Γχβάίει ήμε-
τακλήτως είς τόν ύ|'ηλότατον καί
Χριστιανακώτατον βασι/έα των
Γά?.?.ων, δι' αυτόν καί τούς νομί-
ιιονς διαδόχους τον, δλα τα δικαιώ¬
ματά, τα όποΐα έ'χει καί δύναται νά
έχη «π! τής αντοκρατορίας της
Κωνσταντινοΐ'πόλεως καί τής Τρα-
πεζοϋντος. ώς καί τής Λροΐποτείας
τής Σερΰίας καί δλων των ανθεν-
τειών. δουκάτων, κομητειώλ·. των
εξαρτοίμένων έκ τής αύτοκρατορί-
ας ταύτης μετά των τιμών πρωτεί-
ων καί αλλων, άτινα δύνανται νά
παρακολονίΐώσιν».
Ό Κωνσταιντΐνος ΣάθΌις έδημο-
σίίυσε καί την άκολοΊ'θήσιασαν
συιιφιονικην πράξιν, ίΐς την οποίαν
άναγράφοται αί ύπσχρεο'^σεις τοί
βασιλέως Καρόλου. Ανελάμβανεν
ούτος νά πληρώνη εις τόν ΆΛ'δρε-
αν ετησίως 4.300 χρνσά δονκάτα,
θά έ'θετε δι' αυτόν φρουράν έξ 100
στρατιωτών, καί θάτοϋ παρεχώρε:
γαίας παραγούσας είσύδημα 5.000
δοτ·κάτων ετησίως. Πρός τούτοις
νπεσχετο δτι 0ά μετεχειρίζΕτο τάς
κατά ξηράν καί θάλασσαν δυνά¬
μεις τον, όπως τόν άποκαταστήστι
είς τό δεσποτάτον τον Λίωρέίος.
Είς πι'σποσιν δλων τούτων ώρκίσθιι
οίαν δ Καρδινάλιο; και δ δΐκτπότης
τής Π «λοποννήσου.
Την 31 Δε/ίϋβρίου 1494, ό Κά-
ρολος παρέλαβε τόν αδελφόν τον
Σονλτάνου Βαϊαΐήτ Τνέσμ ίτ. Ρω¬
μη; καί εβαινεν κατά τοϊ βασίλει¬
ον τής Νεαπόλεοος. Κα)&' οδόν δ-
μω; άπέδανίν δ Τζέσμ δ-ίΐ?>ητηρια-
σθείς ί·πό άνβριόποιν τοΰ Πάπα.
Έν τούτοις ό Ανδρέας Παλαιο¬
λόγον,, ό Άρχΐίπίσκοπος Λνρραχί-
ου, ηή δ Κωνσταντίνος Άριανί-
τη; έξήτΕΐρον την "Ηπειρον. Άλλ'
ή Βενετική Δημοκρατία1 άντιδρά-
σασα κατά τοΰ Καρόλου έματαίω-
σε τό ρογον αύτοΰ καί είς επανά¬
στασιν προκλτ/θεντες "Ε?Λην€ς έ-
πλήροχΐιαν διά της ζωής αη:(~νν, ώς
άναθρσαντες τάς έ)νπίδας το)ν είς
τάς έν Ιταλία νίκα; των Γάλλαχν,
ώς λέγει δ ΚΙ8ΜΟΝΌΙ πς την
ΗΙ8Τ0ΙΚ Ι>Ε8 ΓΚΑΝΟΑΙ8.
'Η μή έκστρατεία των Γαλλίαν
κατά των Τούρκων έπεφίρε την α¬
κύρωσιν των μετά τού Άνδρέοι ,
Παλαιολόγον σΐ'ΐκχωνιών καί οΰ-
τα πρός τ< ^,^>ανία; φ^δΤν,
και Ισαβέλλαν. Οίπ;ο> τ),
τοϋ Βιςαντίου μετετίυίτο 'Τ"Τ
ροι-ιιενον υπό τοΰ 'Ανΰη,Ί», π
ολογου άπό κεφαλήν εί- ■/
ξέν'ων ήγειιόνων, ενώ ή Ό9
κή αυτοκρατορία αοΓ"ίνετο α „'
τωθη. Εντφ,εΕταξί,δτϊΑί
οος,πισπ^
την εκπληρούν τΓϋν ό^;^
αφινε τον τελευταίον αίτοί στ
μόν νι-χτα τινά τοί Γ,02 ίί'
ϋ'Α
ρϋΑίουιΠέτοο
αυτού δέ εξηφανίζετο τό ^
ΘΕΟΔ. ΒΕΛΛΤΛΧΐηΐν
ΪΪΓ~~ "
Είς Ονγγαρίαν εψηφίσθη Τ£
ταιως νομος χβρι είς τύγ .
τα διαν,υγια «αβίσταπαι α
αδυνατα. Κατά τόν νόιιον α
εν περιπτώσει διαζυγίου ϊεΰ-
είς τό δποΤον καί δ άν'ήρ ν/Λ λ
νή έργάζονται παν δ,τι άποτα
την περιουσίαν τοΰ ζεύγον; ΐχο
ματα, επιπλα, σκεύη κλπ. ι, δια
μσνται έξ ίσον μεταξύ των τέ
συ^υγων. 'Εξαιροΰνται τή; δια
μής μόνον τα φορέματα -/.αί τα
ομήματα τής γνναικός, όπωσδή;
τε καί άν προήλθον εις την κα
χήν της.^ Τό αύτό συμ)3αίνει μ»
οταν πρόκειται περί εύπόρου, τότ
οποίον ή σύζνγος έδοήθει οπωσδή-
πο-τε εις την εργασίαν τού. Οί γβ-
νεϊς των συζύγων δέν χάνουν ΐ4
κλ.ηρονοι.αικά δικαιώματα έκ τοό
θανατον τοΰ ρνόςτών οιραυη'(ΐεν(ι»
συζύγων. Μέ αλλους λόγσνς ή π»
•θερά κληρονομεϊ τόν γαμορον χαί
μετά τό διαζνγιον άκόμη! !
μίϊ*·|
ΕΡΓ. ΜΜϊΕΪΣΕΙίΙ
Παρά την αν?ργί«ν ήτις μα
στίζει πρό πολλοΰ την Αγγλία1
οί Άγγλοι εργάται ηρνούντο πά
τοτε νά εγκαταλείψονν την πατρ
δα των διά νά άποκατασταθοΰν !
τάς άποικίας, διπου έν τούτοις )
ενρισκον άμέσως εργασίαν. Τελίυ·
ταίως δμως καποιον ρεϋμα ίϊ*
ναστεΰσεως παρετηρήθη μ
των άνεν εργασίας έργατών
ύπονργείον τό>ν Έσωτερι/ών δι
ρισεν επιτροπήν δπως μώετήστ)
ζήτημα της άνεργίας καί τή-ς
ταναστεύσεως. Κατά την εκθ
τής έπιτροπής ταΰτη; 20.000 ?
γάται ανευ εργασίας είνε ετοιιιοι
νά άναχωρήσονν τάς ημέρας αν
τας διά τάς άποικίας η την Άαεοι-
κήν, δπου, ώς γνωστόν, ή μ-ετανα-
στενσις είνε ελευθέρα σχεδον. «?
τούς πλείστονς έξ <τύτών, 'ιδιωί τούς οικογενειάρχας, ή Κυβέρνη¬ σις θά πληρώση τα εξοδα τοϋ τ« ξειδίου των όποιΛήποτε καί αν μ«· ταβοΰν ! ΑΙ ΙΙΙΙΙΙί.1. II > ■■···»
ΛΡΟΤΡΙΠΝΤΛ!
( Ο^ βραΛεί ίζοντες είς ^^
τάς ωραιοτέρας κοιλάϊας τηξ -■ ·
μΛνϊίας Παρισινοί, γρά»?ει 1 ^
ρισ-ινή «,Κομέντια)), χαέντ
ενός πρωτοφανοΰς δι'
ματος. Ένας γεωργος
τόν αγρόν τού δι' ^άρο-ρ*
κου, σνρομενου 0»ό... μι«
ης! Ό χωριιώς 5εν
ί^ν^εέφών*,
σταματά το ΰχοζυγιον τού.
έγνώριίΪΕ καλά τό ίργϊν
εδίκ φ
τεριβργους ο! όιτοίοι «ν ^Τ^.
χκταν, ό γωρκίς εί·*», ™ '
ρυσα το άρτρον τα» ήτο &γΐ, π.
ρ το άρτρον τα» ήτο
Ή «Κομέντια»
μ
λοτε είς την γγ^
«ύρβτο υπο γυναικων
οί άροτριώντες ρ
καί μαστίΤια ένω
ΠΡΟΧΩΓΙΑ
ΙΙοόεδρος Κούλιτζ μέ ίνα δεκατετραετή Κάου-
οΐ', τής Γουϊσκόνσιν, είς την ετησίαν Ινδικήν πα-
νήγυριν τού Γκάλλο.τ, Ν. Μ.
.^ΘΝ'ΙΚΟΣ ΚΗΡΥΞ».— ΚΥΡΙΑΚΗ. 26 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ, 1928.
ΖΗΤΗΐνΤΑΤΑ
Ε_ΑΟ|νΤΑΑΟΧ
Ή Μορία Λουΐζα Καρράνζα, ή νεαρά χήρα τσΰ φο¬
νευθέντος Μεξικανοϋ άεροπόρου, Αίμιλίου Καρράν-
ζα, ή όποία πρόκειτοα έντός όλίγου νά γίνη μήτηρ.
!■**«?».]
*"-»Ί
*
^ ,.*·■
- ί**ι
Ό Τζήν Τούννυ, ό άποσυρθείς πρωτοπυγμάχος των μεγύλων 6αρών,
πρό τής οικίας τοϋ φίλου τού, Σάμ ΙΙράυορ, είς Γκρήνγουιτς, Κονν.,
την παραμονήν τής αναχωρήσεως τού δι' Ευρωπην.
-™*ί
ΙΙοόεδρος Κούλιτζ μέ ίνα δεκατετραετή Κάου-
οΐ', τής Γουϊσκόνσιν, είς την ετησίαν Ινδικήν πα-
νήγυριν τού Γκάλλο.τ, Ν. Μ.
.^ΘΝ'ΙΚΟΣ ΚΗΡΥΞ».— ΚΥΡΙΑΚΗ. 26 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ, 1928.
ΖΗΤΗΐνΤΑΤΑ
Ε_ΑΟ|νΤΑΑΟΧ
Ή Μορία Λουΐζα Καρράνζα, ή νεαρά χήρα τσΰ φο¬
νευθέντος Μεξικανοϋ άεροπόρου, Αίμιλίου Καρράν-
ζα, ή όποία πρόκειτοα έντός όλίγου νά γίνη μήτηρ.
!■**«?».]
*"-»Ί
*
^ ,.*·■
- ί**ι
Ό Τζήν Τούννυ, ό άποσυρθείς πρωτοπυγμάχος των μεγύλων 6αρών,
πρό τής οικίας τοϋ φίλου τού, Σάμ ΙΙράυορ, είς Γκρήνγουιτς, Κονν.,
την παραμονήν τής αναχωρήσεως τού δι' Ευρωπην.
-™*ί
' ■
Τίνσς ταχυδρόμος τοΰ Βερολίνου, εκτελεί μαζύ μέ
τα ταχυδρομικά καί καθήκσντα παραμάνας.
ε7*^*^·^^---Γ-Λί1-1νΑ-"-ΓΛνΐ1 ■.Τ^3ίίΤ'·*'< ίΐ-^ι-Λ^ϋνίίν»- 'ϊ ι --^-ΓιΙίτΤ Γ --ί-^-~^" ιι ι
II
|#1ιιι ■■<■■— 11»»................■ > Έ1Μ
Ή ΛεώλΊ) Λΐάρικλ, ή#ι»ποιός τού ιΗ,-ΐρυντγουαίη, ή ό-
ποία ύπανδρεύθη τόν συνάδελφον της, Λουής Τζήν
Χέύδτ.
Ό Δήμαρχος Γουώκερ, τής Νέας "Υόρκης, ποοπέμΛων τάς Δδας Μπεσ-
ση Μπαρνάδυ καί Φράνσις Χάνσμαν, αί οποίαι ανεχώρησαν πεζή διά
την Καλιφόρνιαν.
ΑΜ
^.-Κ«>.··, 6 6,οίθς κατηγορεϊται είς Λο^ν£
» ιι= το γραφειον τοΰ Εισαγγελέως τού Λος Α,ν
λ,ς διά
*
Ό Λή Σόενχάίρ, μέ τόν Χάορυ Τόκερ, όστις ια χον "Αρϋουρ Γκεμ-τελ
έκαμε μίαν άνευ στα&μοθ^ πτήσιν έκ Λός "Αντζελε; είς Νέαν Υόρκην.
«ΕΘΝΙΚΟΣ ΚΗΡΥΞ».- ΚΥΡΤΑΚΗ. 26 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ, 1928.
Ο ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ ΕΝ ΑΜΕΡΙΚΗ
ΠΟΛΙΤΙΚ ΗΚΑΙ ΜΠΙΖΙΝΕΣ
ΗΒΦΕΊΈΙΝΗ Προεδ<ρ«κη έ*- λονή π«.ρονσιάζει κααενα άσΰνη- ΰες μέχρι τοϋδε φαινόμενον. Της ένεργού δπλαδή άναμίξεως είς την πολιτικήν των άνθρωπον των με- γάλων &η.χειρησεων. Ή άνάιΐίξις αυτή των Άιΐ£ΐρικανώ>ν με-γολοεπι-
χειρηιιατιων εις την πολιτικήν κί¬
νησιν τείνει νά έπισκιάση τονς ές
έπΏγγέλματος μεγάλονς καμ|ΐατάρ-
χας οί όποΐοι είχον εως τώρα τό
μονοπώλιον σχίδόν τής υποδείξεως
των {ϋτοψηφνωιν, τον καταρτισμοϋ
των σιτνΐυτιασμων καί της δΐίξαγω-
γης των ένλογων. Μετά τόν Ράσ-
κομπ, τής 'Γζένεραλ Μόταρ Κάμ-
Λανυ, άνεφάνει ό Ντο»πόν, ό με-
γαλο6ιαμήχανος τοΰ Ντελαιγουαιρ,
ό οποίος έγκατέλεπ^ν προσωρινώς
τάς άσχολίας τον διά νά άφοσιωθτ,
εις την υποστήριξιν τοϋ δημοκρα¬
τικόν νοτοψττφίον.. Είς τό ρΘπονμπλι
χα-ναών Κόιμμα, ό "Ατεμπόρΐη,
Π ρόοδΐρος των σιδηροδρόμων
Πενσυλβανίας, άνέλα»οεν την διεύ¬
θυνσιν τής έθνικής έπιτροπης τοί1
Κόμμαίτος, ό Λίγΐκετ, ί-3*οκτήτης
της γνωστης άλύσεως των όμωνύ-
μων φαρμακείων, εδεχθη την δι-
ενθννσΐν τοϋ τΓροοκλογικού αγώνος
είς την Πολιτείαν της Μαοσαχον-
σέττης, ένω ή Μπέρθα Μπάοι&ρ,
δι^»ίτυντρια της μεγάλϊ|ς έταιρ^ίας
«ΛίκουΐντΐΚόμπανν», έργάζεται είς
τό Ίλλινόης νίπέρ τής επιτυχίας τοϋ
Κόμμαχος.
Ο ΛΟΓΟΣ ΠΕΡΙ «ΕΥΗΜΕΡΙΑΣ»
Ο κ. ΣΜΙΘ, εις τόν λόγον τον
της παρελθούσης Ήτάρτης, εθι|εν
καί τό ζήτημα της «ΐ·υη|ΐε;ρίας» επί
τής οποίας τό ΡεπονμπΛυκατνικόν
Κόμμα έστήριξεν τό προεκλογικόν
τού πρότνραμμα. «Τό Ρεπονμπλικα-
νικόν Κόμι,ια, εΐτιεν ό κ. Σμίνλ, έ-
θεμελίωσεν τό οϊκοδόίΐημαΐ της α¬
μύνης τον έφ' ενός μ·ί·θου. Τής
ής ηή ψ|ρ
"Οταν τέσσαρα έκαττομμύρια άν-
Φρώπων 6π«ιοΗ^ιούντων νά «ργα-
σ&οϋν διά νά ζήσονν τάς οΐκογε-
νείας των δέν κχττο«δί»νουν νά εϋ-
ρονν εργασίαν ΐΐνοΐ φαινόμενον
τό οποίον δέν ιιαιρτνρεΐ ■κψμία.ν
ευημερίαν. Πολλαί βιομηχανίαι
•κατΘστράφησαν εντελώς, ό βιομη-
χανικός κόσιιβς (τντΛμετ*£πίζει όλο-
νέν μεγαλειτέρας δυσχερίίας καΐ
όλονϊν ετ/ίύηλοΰτιαι περισσότερον ή
δυσφορία μεταξύ τοϋ ηόσμον των
Γπιχειρήτεων. Ή ενημερία δια την
οποίαν τόσον κατχώντΐαι οί Ρε-
πσι<μ2ΐλΐ5<ανοΐ δέν ε-Οι^εν καθόσον οΐ»τε τσικ: γεωργούς, ούτε τους ερ¬ γάτας, όντε καί μικοΒΐυτόρους. Τα πράγματα δυστυχώς βροντοφω¬ νούν ότι ό ύίΗ*·|·ήφ'.ος τοΰ Δημο¬ κρατικόν Κόμματος, είπεν την αλή¬ θειαν. ΟΛΕΘΡΙΑΙ ΣΥΝΕΠΕΙΑΙ Ο κ. ΣΜΙΘ εις τόν λόγον τού, μέ τό •θάαρος τής γνώμης τού ποϋ τόν διακρίνη, εκηρύχθη χωρίς ύ- πεκψυγάς υπέρ τής τροποποιήσεως τοϋ άΛαγορΓυτι/οΰ νόμον, άναλυ- σσς καί άνατταραστήσΐας τάς όλ>-
■θρίας «Συνεπείας τάς οποίας επέφε¬
ρεν ή έπΐτοολή της άπαγοριενσεως.
Ό %. Σμίθ διά νά ύπυοττηρίξιι στε
ρίώτερον την άποψίν τού, έΐϊεκα-
λέσθνη τό οΰγγοΰημα τον νομομα-
ΰούς Κάρτερ «Οί νόιιοι καί αί προ-
ελεύσεις των», τό οποίον έγιράφη
πυλλά ετη προ της έπιιοολής τής
άποτγορτί'σϊως. 'Ο συγγραφεύς
πραγματενόμϊνος την κατάστασιν
την οποίαν οτνο-αι νά δημιουργή¬
ση ενατς νόμος «χαοοτΛτηρίζει ώς
ίγκλημα μίιαν εύρβως διαίδεδομε-
νην καί άθώαν ■θεα>ροι·μεντ|ν συνή-
■θϊΐαν», άποφαίνετΐαι τα εξής προ-
φητινά: «Ή εφαριιογτ» ενός τοιού¬
τον νό|ΐου δίδει την ευκαιρίαν είς
τ« όρκωτα δικτχοτήρ«α νά έκδίΒουν
ά-θρόας σθκ'Χϋτικάς άποφάσεις καί
τό χειρότρρον συνττλεΐ είς Την χά-
λάρΰΧΗν τοΓ οΑσβήϊΐατος τοϋ σε6α-
θΜθϋ .τρό:; οΐους τοΐ'ς νό^ιους; πιράγ
μα τό οποίον αποτελεί σοΐβαρχυτατον
νΛΐνχονυΐόν κίνδυνον».
Κατά πόσον ί] πλειθΛ'ότης τοϋ
Άιιερικανικοϋ λαοΐ συ}«φων£ΐ μέ
την άποψιν τοΰ κ. Σϊιίιτ θα άποδεί
ξοι?ν χά άποτϊλέοτιστα των προσε-
χών ίΉλονών.
Η ΑΝΑΓΈΝΝΗΣΙΝ
ΤΩΝ ΑΘΗΝΩΝ
ΕίίΑ ΩΡΑΚ>Ν ΑΡΘΡΟΝ ΤΟΥ
ΓΑΒΡΙΗΛ ΜΠΟΥΑΣΣΎ
Ε3ς τό γνωστότατον παιρισι-
νόν μηιαϊον περιοδικόν «Ταξεί-
δια» .ό έκλεκτός φίλος καί δια-
πρεπής Γάλλος διανοούμενος, κ.
Γαβριήλ Μ3τοι«οχτύ, εις τόν ο¬
ποίον οφείλομεν σειοαν ένθονσι-
ωβό*ν αρύΝοαίν υπέρ τής σημερι-
νής Έ9Λάβος, δη(.ιοσιεί>ει έμ-
πνενοχιενον αοθοον διά τάς ση¬
μερινάς Αθήνας, νπό τόν τί¬
τλον ή «Αναγέννησιν των Αθη¬
νών» τό οποίον μεταφέρομεν εις
πιστήν μετάφρασιν:
«ΕΙ; την ελληνικήν φιλοαο»φϊαν
όφείλετ'αι τό παρήγορον δόγμα,
ποΰ άνύι|»ωσε είς την πολαιάν τού
δόξαν ό Γερμανός φιλόσοφος Νί-
τσϊ πε<Η της «αίίονίας έπυστρο- φής». Καί άναμφιβόλως ευρίσκο¬ μεν μίαν ζωντανήν απόδειξιν τού¬ του εις τόν προορισμόν των Αθη¬ νών, τής ττρωτενσύσης της. Ποία χώρα, ποία πόλις τττήρ- ξεν έκ περιτροίτής πλέον ενύοΞος καί πλέον άφανής ; Ή χώρα αιτή, ή πόλις ατ·τή δέν ευρίσκονται σή¬ μερον είς τάς παραμονάς μιάς ά- προσδοκήτου άναγεννήόσεως; "Ο¬ πως άναμετρήσωμεν την άντίθεσιν είς όλην της την εκταοιν θύ επρε- πε νά παρακολουθήσωμεν διά μέ- σου των αΐώνων τάς πρωτακού- στους καταστροφάς τάς οποίας ύπε στηβΐαν αί 'Α·Φηναι μετά τόν χρυ¬ σουν αία>νά των. Ποέϊτει έπίσηις,
νά παρακολθϋθήοΧΛΐΕν, μετά το·ύς
άγώναι:; ί*πΐ.(> της άνεέαρτησίας
την πρόοΐφατον ■καταχττροφήν τής
Μικράς Άσίας. Τέλος ποΓΤΐει νά
άναμνησθαμίν την έκπληξιν των
μεγάλων ταίξειβιωτίόίν έ μπρός είς
τό -θΐσιια των Άιτηνων ποϋ ε6λο-
πον ενώπιον των, έν αντιθέσει πρός
τάς άρχαίας Αθήνας. Ένθυμηθη-
τε τόν Μπϊηιπέν, τόν Τσάνολ&ρ,
τόν Μυσον, τόν Σατ(!>6ριάνδον, τόν
Λαμαρατϊνον κσΑ οτκόμη τοίς πλη-
σιεστέρους πρός ήμ«ς προοΐκυνη-
τάς, τόν Σάρλ Μωριρας ή τόν
Μίταρρές, δλοι άνεμετρων μετά
καταπλήξϋος τ) θλίψεως την από¬
στασιν μετϊΡξυ τής ενδόξου ιιη-
τροπόλεως τοϋ Φειδίου καί τοϋ
Θ'4"Λτοκλεους κοί τοϋ «Τθΐ«ρκο-
χωριοϋ» ή τής «πολίχνηςϊ· με τό έ¬
ρημον επίγειον, τόν Πειραια, ιιε-
ταξΰ ενός μίεγαλεΐΓίιδοιις 3Λΐρ€λ-
ΰόντος καί ενός άθλίον πιαρόΐντος.
Εντί'πωσις τόσον ΐσχυρά, έκ-
ιρρ«σ·&εϊσα τόσον οτχνά, ακπτε προ-
στι-&εμένων καί των άστειοτήτων
τοϋ Έδ^ιόνδου Ά}ΐποϋ— ίίπιφανει-
ατ.οϋ καί μή γνωρίζοντας τα πράγ
ματα1— κκχτέοτη ή τι·πική εικών
ή μεταβιβαζομενη απο γενεάς ΐίς
γενεάν.
Ή ί&κών αυτή λοιπόν ϊϊνε αχρη
στος. Δέν πΕρνα πλέον. Αί Αθή¬
ναι είνε σήίιερον μιά μεΎάλη πρω-
τεΰουσα. Ό Πειραιώς πΐαραμένει
ε!φ€ξης μέ^;ας λιμήν, ό τρίτος ή τέ-
ταρτος τής Μεσόγειον. Δέν άρμό-
ίει πλέον νά έμπιστ?ΐ)ά>(;κ&α είς
Ολιβιεράς προσχΰποποι ήχϊετς ή εν-
κ^συς άντι-Οέσεις. Πρέπει νά ί¬
δωμεν ή νά μώδΗομίν ότι ύπάοχει
μιά νέία πόλις των Ά-ύνΐλ'ών, Γνας
νέος Πειραιεύς, δτι άιϊφότερα συμ
πληροϋνται, ότι είς την θανΐΛασίαν
Λε·διάδα, ποϋ προστατείΌυν ό Ύ-
μηττός, τό Π εντελικόν-/αί ή
II
άρ
νης ή άλλοτε «μικρά πολίχνη» όλο-
νέν καί άπλοΰται περισσότερον, έκ-
τείνουσΐα τα προάστειά της πρός
την πράσινην Κηφκϊσιάν. πρός
την φιλϋξενον, την χαρωϋτήν ·γα-
ληρικήν άκτήν, δτι ή πεδιάς αίτί]
δονεΤται άπό ζωήν, ότι τπϋοχει έ-
κεϊ, μεταξύ της ίτράς Ά|κοατόλε-
ως ·>ίαί της άνοικτης θαλάσσης πΕ-
ρίπου εν έκατομμύριον άνθρώπων
άπο(ραχτισ«ένων είς πάν δ, τι συν¬
τελεί είς την αναγέννησιν ενός με¬
γάλον εθνους.
Παοάδοξος άλχημείσ των ίστο-
ρικών γ^ονότων! Δισπ ακριβώς
εις μίαν μεγάλην συμφοραν αί Α¬
θηναι όφείλουν τί)ν αιφνιδίαν ηοό-
| οδόν των. Σνμφοράν είς την όποί-
' αν δέν Ιγκαταλείτρθη, άλί^ά την
οποίαν ·>ιατα)ρθιωοΐ νά μετ»Γρέψ>ι
είς πηγήν ενεργητικότητος. Καί
τοϊτΓο αποτελεί εξόχως ευοίίΰνον
ένδειξιν διά τό μέλλον.
"Οταν κατά τό 1924. [ΐίτα την
μικρασιατικήν καταστροφήν, μετά
τάς συνθήκας, ποϋ ττκοίούδ'ησαν,
όλος ό έλληντκός πληθνομός της
Μικραο-ίος έξίΐχ-ίνηισεν εις άνθρώ-
πινα κΰματα διά την γήν των προ-
γόνων τού, οί ΈνΛηνες άνεδε'ί.χ^η-
σαν άντά·ξιοι τχϊ;ν ~:'ρ<.στάσεων. ΟΓτε άϊΓηγοητ¥χ·9ησαν όντε £κά- θησαν νά κλαΐνε ('.τλως την μοί¬ ραν των. Έδέχθησαν τούς όιιοε- θνεΐς των, τονς άποκατέστησαν είς τό εδιαφός των, έδημιούργη(3αν χω¬ ρία καί έκράτησαν πολλούς έξ αύ- ■αδν εις την πρίϋτεΰονσαν καί τή,ν έ7τίνΕΐον πόλιν. Τοτύς έοτέ-,'ασαν δ- πχος μποροϋσαν. Μίτόλίγον νέο ,τροάστεια, νεοι συνοΓ/ισιιοί αέ σίχί τΐα μικιρά άλλά καθαρά ναϊ ανετα ίδρύθησαν. Οί πλούσιοι "Ελληνες τής Άνατολής εκτισαν πολυτελή σπίτια εις τάς κεντρικάς συνοικί¬ ας. Θαιυο'ισιαι καί ενρντ»ωροι λε- ωφόιροι συνδέουν σίΐμεοον τάς Α¬ θήνας μέ τόν Πειραια καί τα Φά- ληρ«ι. °Ό?.ος αίτός ό νέος /όομος εισούει είς την αρχαίαν πόλιν, άνα μιγνΐΐται είς την ζωήν καί την δράσιν των αλλων, δημιουργή νέ- ας εργασίας, νέους τομείς ενεργη¬ τικότητος. Βαθμηδόν αί Αθήναι καί ό Πειραιεύς έγιναν τό μεταίχ- ».ιον μεταξύ Άνατολής καί Δι'χτε- (ος· , Την Μικραοιατχκήν καταστρο- ιχίίιν ή μητρόπολις τοϋ έλληνασμοϋ μετέτρεψε είς νίκην. Τό έλλτιν.κόν ?ίτνος άττλωμένον άπο της ?5τοχής τοϋ Όΐμήιρου κα&' «πασάν την Με σόγειον σιινεσοτίΐρ<χ»θη αιφνιδίως είς τό κεντρον τού κιοΑ ή σννκέν- τρο>σις αυτή εύνοεί μί/ιν νέαν πρός
τα πρόσω (ΐ)θη/ην.
'Ολόκληρος η πόλις των Αθη¬
νών μαΐρτνΓ^ΐ οΐίμερον περί της ά-
ναστάσεως αυτής, περ» τής θελή-
σεως αυτής νά όργανω·9τ| ?ϊς μο-
δέρναν μεγάλτϊν πραιτεύουσαν. Ά-
νέφερα ηδη δτι νέαι οδοί άνοί-
γονται, ότι νέαι συν»ο»κίαι ίδούον-
ται. νέαι βιαμηχανίαι γεννώνΓαι.
Παντοϋ ή δράσις είνε ζωτιρα.
ή κίνησις γοργή, ίμ^π^ο^ίνπ ά¬
πό τό πνεϋμα έκεϊ·ο, άπό την λε-
πτότηχα έκείνηη', ποϋ κα/9ΐσιτοΰν
τούς σημερινον; Άθηναίονς τοΰς
κληρονό^ιοις των συγχρόνων τοά
Περ^κλέοι-ς. Κ«τό τάς ίΰρας των
κννικών κΐα-ινμάτων η κατά τάς ώ¬
ρας, ποΰ τνλειώλΐΐ ή έ[ηΌσίαι, ολη
ή 'Α-θηνα συροιεει εις τό Ζάτΰπΐειον
η τό Σύνταγμα, δπου πηγαίνει νιΐ
πάρη τό οΰζό της. Ή ό'ρεξις για
ττ|ν κουΡέντα. τό π·ΐίθος διά τάς συ
ζητήσΛς μαρτυροϋν., οποος ή ειιφτ
τος χάρις καί κομψότης των Άτθί-
&ων—οτ.·Λ'αγωνιζομέν(ον τής παρι-
ζιάνες—ότι μετά εΐκοσι τέσσίαροχ
αίών?ς εΐιρισκόιΐί,Όα πάντοτε είς
τί]ν ίδιαν Αττικήν-
Καθ" ήν στιγμήν επρόκειτο νά
αναχωρήση άπό τάς Αθήνας ό Σα
τωβριάνδος ίίπλασε εν"α δνειρον.
'Β-τανέκτισρ μέ την φαντασιΌίν τού
την πόλιν, ανοιξε δρόμους καινούρ
γιουτ.^ ΐδρτε πανϊ7ΓΐοπΓ|μια, έ'6λεοτε
τας «Αθήνας έξερχομίνας τοϋ
τάο
Τό όνειρον τοϋ Σατωβριάνδον
ί'πραγματοποιήΐθη. Μιά .-πό μεν«-
λη άκόμη 'Αθηνά 6γή>ϊ άπο τόν
τάφον της. Ό Πειρΐαηευς είνε γε-
ματος αΐΑοία. Τα όρη καΑ-ύπτονται
με δα<ττι καί διά μέσου ενός νπο- γείου ποϋ θά πειρνα τό Π εντίλικόν. τα ΰδατα τής πεδιάδος τοϋ Μαοα- θώνος θά π»τί£ο·υν τάς Ά·θήνας καί Όά νονιμοποιοϋν τα π-ροάσττια ΕπιστρΐΕψαντες ηπ' δλα τα άκρα τοΐ_κόσιιου οί "Ελληνες ά&τοι>«ϊ&1-
στοΰν είς νέαν ^αΜπρότηττα την
πόλιν τοϋ Περι/λι'ους καί τοϋ
Πλάτωνος τό νΑστυ το>ν.
Η ΣΙΑΤΙΣΤΑ ΠΡΟΣ ϊ|
..........τ
Ελάβομεν την «κόλοιΛον χ
σιν_χρός^ τούς έν 'Αμεριχή Σ
στεις,( την ό— ίχν ί
χρ
ΣΙΑΤΙ2ΤΑ, 31 Τκ,λί»-
Π ρός την αξιότιμον Δΐεύβυνικν -<ϊ ('Εοδομαδιαίο») «'£»». Κτ« Ή Κα Λούτ) Μχώαοντ, Άγγλ'.ς άριστοκροίτις, μέ κοστοΰμι μικτνιο τής τελευταίας μόϊας, είς τέ άρ:- Λίντο τής Βενετίας. ρ ρ μέ μιά ιτροαίσ&ησι ότι έκ«ίνη ιγ' άγα—ιϋσα καί γιά την 3π^ξί της ζοϋσα πήγε σέ τό—ο μακρννό. Πετιέμ' άμέσως ταρΛγμένος " στό <πτίτι της γιά νά ιτεκΓτώ άν ημοον τ' όντι άφημί.νος κι' άχο άγάχη γελα»ίΐ.ένος, ή ηταν δνε'ρο ό Βλ«χω έν&ύμια, στολ^ια, δοσμένα μ' αίο^ημα άγνό, ριχμενα μέσα στά σκ<χ—ίδια κι' εννοιωσα δάγκωμ' άητΐ φεί- δΐΛ στο πλάνο σ-ίτι τ' «"ίειοινό. Στό <—ίτΐ της —«χ« γνωρίσί-ι την «ύττυχία ά~ό κάρρο, κι' «ίχα χοορί<κι την κβρίιά μοί», τώρα την σκόρχισΐ μχροστά ψοο συντρτμΐΑατα ενα σωρό. ΟΛΓΑ ΚΑΒΒΑΔΙΑ. ΟΕΤΒΟΙΤ, ΙΚΙΟΗ. —'Ο «Έθνικός Κηρυξ», κχθώς κ«1 όλαι αί έκδό' σεις τού, -ωλοΰνταε παρα τοϋ αντιπρόσωπον μας, κ. ΛΊ ΛΙπουταικάρη, &$Ο£ 1%ίΚθ3Ε ΑΕ 'Ερίτακ Κ« Διευθύνη, "Εγχαν την τιμήν νά λέτωμ,εν ΰμίς, όπως ϊ έν τη έγχρίτω Οαων έιφημερ «Επάνω ά—έ τα έρεί-ια τ^ς ■καισίας καί χαμφάγου νιζ·ι.ν,ί^ τϊί 1ης '1<»λί^, τού 1920,'ήτ'ς ρωσζν είς τέο<:αν τον ά;'όλο-;ον ΐΓλοοοΊωτ-ϊττν ο ι α τα ττολύτιμί μήλί·α καί τα μεγάλης νϊλλιτι^.. αής άξίας άντικεί>Αε7α σύτοί (μ5β|
ν«ν τού Αγ. Δημήτρ (οι>, άνα^άλ
ση[χ«ρον κο^ϊψός καί μεγ:
ό νεώτε^ος ιέξ όλα/λτ,ρεϋ, ά
ξβυτού λέ^οο, ναός τού ΐ'Άγίοιι Λ(|
μηηφίοο», άνεγερτ)ε!ς Ζιά της φ'.λι
ττμου καί γενναίας σννβρομης ·>ά
ΣιθΓΤΊβτέοχν κ-αί ιδίως των έν 'Α}
('Λρικη τοιο·>των, στθίγίσας τψ. ·
2 1)2 έκατΐμ. σημ,ερινοόν 5ρα
τού οποίον Ά σ/έ3«;ν ςί&θη ίκο'
διαπρε*οΰς καλλιτέχνου κ. 'Αβιι
ζ«χα>· , , .
Ή 'Βπίτροχη της ανεγέρπΜΐ
τοΰ ναού, μιετά τής 'Βκχλτ/τικτπ»—
'ΒΐΓΐτροχης, άνω σν/οιΐ'ίας χΐ!
)ιων ιρολιτών, ουνελθοί«2 αιτεί
ο·εν, όπως τελεσθώσι τα έγ*
τού Μητροπ»λιτι·)Κ)ΰ τούτοο Ν*
Σιατίστης, τοϋ^ Μεγ-"'~·---
Δημητερίοο, κατά την ^., —
βρίου, έ. ε., ημέραν Κ^ιαχτ,ν.
Ή σιεμνή τα ίερά αότη τάι
τού έ·γχαινίων τοΰ Ναώ χροδλεί
τ» μεγαλο—«πης καί ίπορ&χη ^
την'ΣιάτΜ-αν κη }ζΙ« "■»*
τρωσει ττβος εύσβίων 5
Πάσα ίέ οννίρομή π?< ύτέρ τχ« Ναού θέλει 1 ι την <τυμ.χλή«οσιν των ά-χαραιτητω·| έλλείψεων αυτού, καί μάλιστα ϊββ τρούλλου, όστις Φά Τ(«αει ή Σιάτιστα.
'Ο Πρό^οςτή^^τρ.Μ
ολίτης
στής Άγαβάγγελος. #
Κ. Α. Α. Ό ΓενΐΜος 'Βιπτ
Ορχονόμος Σωτηρίας Τ" ^
("Ε> τχ>ΊΡ
Άγοράζετε τα 6ι6λία οας άπό ιό
ΔΙΔΑΣΚΑΛΟ1
ΙΕΡΕΙΣ
ΚΟΙΝΟΤΗΤΕΣ
Είς τό Βιβλιοπωλείον τοΰ «'Εθνικοίι Κη-
ρυκος» θά εΰρητε τα καλλίτερα ΔΙΔΑΚΊ1-
ΚΑ ΒΙΒΛΙΑ διά Σχολεία, άπαντα ΕΓρ-
ΚΡΙΜΕΝΑ υπο τού Ύπουργείου της Πα·-
δείας τής Ελλάδος καί εργα διακεκριμενων
συγγραφέων.
ΜΗ ΛΗΣΜΟΝΕΙΤΕ δτι εις παραγγελί¬
ας προερχομένας άπό Κοινοτικά Σχολειό,
παρέχεται ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΗ έκπτωσις με τα
εξοδο άποστολής είς βάρος μας.
Ζητήσατε τόν νέον Τιμοκατάλογον
κτικών μας Βιβλίων. Άποστέλλεται
ΡΕΑΝ.
ΓΡΑΨΑΤΕ:
ΝΑΤΙΟΝΑί ΗΕΚΑίΟ
140. 1». 26τη $ΐ. ΝΕΗ ΥΟΗΚ, »■ '·
Ο ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ ΕΝ ΑΜΕΡΙΚΗ
ΠΟΛΙΤΙΚ ΗΚΑΙ ΜΠΙΖΙΝΕΣ
ΗΒΦΕΊΈΙΝΗ Προεδ<ρ«κη έ*- λονή π«.ρονσιάζει κααενα άσΰνη- ΰες μέχρι τοϋδε φαινόμενον. Της ένεργού δπλαδή άναμίξεως είς την πολιτικήν των άνθρωπον των με- γάλων &η.χειρησεων. Ή άνάιΐίξις αυτή των Άιΐ£ΐρικανώ>ν με-γολοεπι-
χειρηιιατιων εις την πολιτικήν κί¬
νησιν τείνει νά έπισκιάση τονς ές
έπΏγγέλματος μεγάλονς καμ|ΐατάρ-
χας οί όποΐοι είχον εως τώρα τό
μονοπώλιον σχίδόν τής υποδείξεως
των {ϋτοψηφνωιν, τον καταρτισμοϋ
των σιτνΐυτιασμων καί της δΐίξαγω-
γης των ένλογων. Μετά τόν Ράσ-
κομπ, τής 'Γζένεραλ Μόταρ Κάμ-
Λανυ, άνεφάνει ό Ντο»πόν, ό με-
γαλο6ιαμήχανος τοΰ Ντελαιγουαιρ,
ό οποίος έγκατέλεπ^ν προσωρινώς
τάς άσχολίας τον διά νά άφοσιωθτ,
εις την υποστήριξιν τοϋ δημοκρα¬
τικόν νοτοψττφίον.. Είς τό ρΘπονμπλι
χα-ναών Κόιμμα, ό "Ατεμπόρΐη,
Π ρόοδΐρος των σιδηροδρόμων
Πενσυλβανίας, άνέλα»οεν την διεύ¬
θυνσιν τής έθνικής έπιτροπης τοί1
Κόμμαίτος, ό Λίγΐκετ, ί-3*οκτήτης
της γνωστης άλύσεως των όμωνύ-
μων φαρμακείων, εδεχθη την δι-
ενθννσΐν τοϋ τΓροοκλογικού αγώνος
είς την Πολιτείαν της Μαοσαχον-
σέττης, ένω ή Μπέρθα Μπάοι&ρ,
δι^»ίτυντρια της μεγάλϊ|ς έταιρ^ίας
«ΛίκουΐντΐΚόμπανν», έργάζεται είς
τό Ίλλινόης νίπέρ τής επιτυχίας τοϋ
Κόμμαχος.
Ο ΛΟΓΟΣ ΠΕΡΙ «ΕΥΗΜΕΡΙΑΣ»
Ο κ. ΣΜΙΘ, εις τόν λόγον τον
της παρελθούσης Ήτάρτης, εθι|εν
καί τό ζήτημα της «ΐ·υη|ΐε;ρίας» επί
τής οποίας τό ΡεπονμπΛυκατνικόν
Κόμμα έστήριξεν τό προεκλογικόν
τού πρότνραμμα. «Τό Ρεπονμπλικα-
νικόν Κόμι,ια, εΐτιεν ό κ. Σμίνλ, έ-
θεμελίωσεν τό οϊκοδόίΐημαΐ της α¬
μύνης τον έφ' ενός μ·ί·θου. Τής
ής ηή ψ|ρ
"Οταν τέσσαρα έκαττομμύρια άν-
Φρώπων 6π«ιοΗ^ιούντων νά «ργα-
σ&οϋν διά νά ζήσονν τάς οΐκογε-
νείας των δέν κχττο«δί»νουν νά εϋ-
ρονν εργασίαν ΐΐνοΐ φαινόμενον
τό οποίον δέν ιιαιρτνρεΐ ■κψμία.ν
ευημερίαν. Πολλαί βιομηχανίαι
•κατΘστράφησαν εντελώς, ό βιομη-
χανικός κόσιιβς (τντΛμετ*£πίζει όλο-
νέν μεγαλειτέρας δυσχερίίας καΐ
όλονϊν ετ/ίύηλοΰτιαι περισσότερον ή
δυσφορία μεταξύ τοϋ ηόσμον των
Γπιχειρήτεων. Ή ενημερία δια την
οποίαν τόσον κατχώντΐαι οί Ρε-
πσι<μ2ΐλΐ5<ανοΐ δέν ε-Οι^εν καθόσον οΐ»τε τσικ: γεωργούς, ούτε τους ερ¬ γάτας, όντε καί μικοΒΐυτόρους. Τα πράγματα δυστυχώς βροντοφω¬ νούν ότι ό ύίΗ*·|·ήφ'.ος τοΰ Δημο¬ κρατικόν Κόμματος, είπεν την αλή¬ θειαν. ΟΛΕΘΡΙΑΙ ΣΥΝΕΠΕΙΑΙ Ο κ. ΣΜΙΘ εις τόν λόγον τού, μέ τό •θάαρος τής γνώμης τού ποϋ τόν διακρίνη, εκηρύχθη χωρίς ύ- πεκψυγάς υπέρ τής τροποποιήσεως τοϋ άΛαγορΓυτι/οΰ νόμον, άναλυ- σσς καί άνατταραστήσΐας τάς όλ>-
■θρίας «Συνεπείας τάς οποίας επέφε¬
ρεν ή έπΐτοολή της άπαγοριενσεως.
Ό %. Σμίθ διά νά ύπυοττηρίξιι στε
ρίώτερον την άποψίν τού, έΐϊεκα-
λέσθνη τό οΰγγοΰημα τον νομομα-
ΰούς Κάρτερ «Οί νόιιοι καί αί προ-
ελεύσεις των», τό οποίον έγιράφη
πυλλά ετη προ της έπιιοολής τής
άποτγορτί'σϊως. 'Ο συγγραφεύς
πραγματενόμϊνος την κατάστασιν
την οποίαν οτνο-αι νά δημιουργή¬
ση ενατς νόμος «χαοοτΛτηρίζει ώς
ίγκλημα μίιαν εύρβως διαίδεδομε-
νην καί άθώαν ■θεα>ροι·μεντ|ν συνή-
■θϊΐαν», άποφαίνετΐαι τα εξής προ-
φητινά: «Ή εφαριιογτ» ενός τοιού¬
τον νό|ΐου δίδει την ευκαιρίαν είς
τ« όρκωτα δικτχοτήρ«α νά έκδίΒουν
ά-θρόας σθκ'Χϋτικάς άποφάσεις καί
τό χειρότρρον συνττλεΐ είς Την χά-
λάρΰΧΗν τοΓ οΑσβήϊΐατος τοϋ σε6α-
θΜθϋ .τρό:; οΐους τοΐ'ς νό^ιους; πιράγ
μα τό οποίον αποτελεί σοΐβαρχυτατον
νΛΐνχονυΐόν κίνδυνον».
Κατά πόσον ί] πλειθΛ'ότης τοϋ
Άιιερικανικοϋ λαοΐ συ}«φων£ΐ μέ
την άποψιν τοΰ κ. Σϊιίιτ θα άποδεί
ξοι?ν χά άποτϊλέοτιστα των προσε-
χών ίΉλονών.
Η ΑΝΑΓΈΝΝΗΣΙΝ
ΤΩΝ ΑΘΗΝΩΝ
ΕίίΑ ΩΡΑΚ>Ν ΑΡΘΡΟΝ ΤΟΥ
ΓΑΒΡΙΗΛ ΜΠΟΥΑΣΣΎ
Ε3ς τό γνωστότατον παιρισι-
νόν μηιαϊον περιοδικόν «Ταξεί-
δια» .ό έκλεκτός φίλος καί δια-
πρεπής Γάλλος διανοούμενος, κ.
Γαβριήλ Μ3τοι«οχτύ, εις τόν ο¬
ποίον οφείλομεν σειοαν ένθονσι-
ωβό*ν αρύΝοαίν υπέρ τής σημερι-
νής Έ9Λάβος, δη(.ιοσιεί>ει έμ-
πνενοχιενον αοθοον διά τάς ση¬
μερινάς Αθήνας, νπό τόν τί¬
τλον ή «Αναγέννησιν των Αθη¬
νών» τό οποίον μεταφέρομεν εις
πιστήν μετάφρασιν:
«ΕΙ; την ελληνικήν φιλοαο»φϊαν
όφείλετ'αι τό παρήγορον δόγμα,
ποΰ άνύι|»ωσε είς την πολαιάν τού
δόξαν ό Γερμανός φιλόσοφος Νί-
τσϊ πε<Η της «αίίονίας έπυστρο- φής». Καί άναμφιβόλως ευρίσκο¬ μεν μίαν ζωντανήν απόδειξιν τού¬ του εις τόν προορισμόν των Αθη¬ νών, τής ττρωτενσύσης της. Ποία χώρα, ποία πόλις τττήρ- ξεν έκ περιτροίτής πλέον ενύοΞος καί πλέον άφανής ; Ή χώρα αιτή, ή πόλις ατ·τή δέν ευρίσκονται σή¬ μερον είς τάς παραμονάς μιάς ά- προσδοκήτου άναγεννήόσεως; "Ο¬ πως άναμετρήσωμεν την άντίθεσιν είς όλην της την εκταοιν θύ επρε- πε νά παρακολουθήσωμεν διά μέ- σου των αΐώνων τάς πρωτακού- στους καταστροφάς τάς οποίας ύπε στηβΐαν αί 'Α·Φηναι μετά τόν χρυ¬ σουν αία>νά των. Ποέϊτει έπίσηις,
νά παρακολθϋθήοΧΛΐΕν, μετά το·ύς
άγώναι:; ί*πΐ.(> της άνεέαρτησίας
την πρόοΐφατον ■καταχττροφήν τής
Μικράς Άσίας. Τέλος ποΓΤΐει νά
άναμνησθαμίν την έκπληξιν των
μεγάλων ταίξειβιωτίόίν έ μπρός είς
τό -θΐσιια των Άιτηνων ποϋ ε6λο-
πον ενώπιον των, έν αντιθέσει πρός
τάς άρχαίας Αθήνας. Ένθυμηθη-
τε τόν Μπϊηιπέν, τόν Τσάνολ&ρ,
τόν Μυσον, τόν Σατ(!>6ριάνδον, τόν
Λαμαρατϊνον κσΑ οτκόμη τοίς πλη-
σιεστέρους πρός ήμ«ς προοΐκυνη-
τάς, τόν Σάρλ Μωριρας ή τόν
Μίταρρές, δλοι άνεμετρων μετά
καταπλήξϋος τ) θλίψεως την από¬
στασιν μετϊΡξυ τής ενδόξου ιιη-
τροπόλεως τοϋ Φειδίου καί τοϋ
Θ'4"Λτοκλεους κοί τοϋ «Τθΐ«ρκο-
χωριοϋ» ή τής «πολίχνηςϊ· με τό έ¬
ρημον επίγειον, τόν Πειραια, ιιε-
ταξΰ ενός μίεγαλεΐΓίιδοιις 3Λΐρ€λ-
ΰόντος καί ενός άθλίον πιαρόΐντος.
Εντί'πωσις τόσον ΐσχυρά, έκ-
ιρρ«σ·&εϊσα τόσον οτχνά, ακπτε προ-
στι-&εμένων καί των άστειοτήτων
τοϋ Έδ^ιόνδου Ά}ΐποϋ— ίίπιφανει-
ατ.οϋ καί μή γνωρίζοντας τα πράγ
ματα1— κκχτέοτη ή τι·πική εικών
ή μεταβιβαζομενη απο γενεάς ΐίς
γενεάν.
Ή ί&κών αυτή λοιπόν ϊϊνε αχρη
στος. Δέν πΕρνα πλέον. Αί Αθή¬
ναι είνε σήίιερον μιά μεΎάλη πρω-
τεΰουσα. Ό Πειραιώς πΐαραμένει
ε!φ€ξης μέ^;ας λιμήν, ό τρίτος ή τέ-
ταρτος τής Μεσόγειον. Δέν άρμό-
ίει πλέον νά έμπιστ?ΐ)ά>(;κ&α είς
Ολιβιεράς προσχΰποποι ήχϊετς ή εν-
κ^συς άντι-Οέσεις. Πρέπει νά ί¬
δωμεν ή νά μώδΗομίν ότι ύπάοχει
μιά νέία πόλις των Ά-ύνΐλ'ών, Γνας
νέος Πειραιεύς, δτι άιϊφότερα συμ
πληροϋνται, ότι είς την θανΐΛασίαν
Λε·διάδα, ποϋ προστατείΌυν ό Ύ-
μηττός, τό Π εντελικόν-/αί ή
II
άρ
νης ή άλλοτε «μικρά πολίχνη» όλο-
νέν καί άπλοΰται περισσότερον, έκ-
τείνουσΐα τα προάστειά της πρός
την πράσινην Κηφκϊσιάν. πρός
την φιλϋξενον, την χαρωϋτήν ·γα-
ληρικήν άκτήν, δτι ή πεδιάς αίτί]
δονεΤται άπό ζωήν, ότι τπϋοχει έ-
κεϊ, μεταξύ της ίτράς Ά|κοατόλε-
ως ·>ίαί της άνοικτης θαλάσσης πΕ-
ρίπου εν έκατομμύριον άνθρώπων
άπο(ραχτισ«ένων είς πάν δ, τι συν¬
τελεί είς την αναγέννησιν ενός με¬
γάλον εθνους.
Παοάδοξος άλχημείσ των ίστο-
ρικών γ^ονότων! Δισπ ακριβώς
εις μίαν μεγάλην συμφοραν αί Α¬
θηναι όφείλουν τί)ν αιφνιδίαν ηοό-
| οδόν των. Σνμφοράν είς την όποί-
' αν δέν Ιγκαταλείτρθη, άλί^ά την
οποίαν ·>ιατα)ρθιωοΐ νά μετ»Γρέψ>ι
είς πηγήν ενεργητικότητος. Καί
τοϊτΓο αποτελεί εξόχως ευοίίΰνον
ένδειξιν διά τό μέλλον.
"Οταν κατά τό 1924. [ΐίτα την
μικρασιατικήν καταστροφήν, μετά
τάς συνθήκας, ποϋ ττκοίούδ'ησαν,
όλος ό έλληντκός πληθνομός της
Μικραο-ίος έξίΐχ-ίνηισεν εις άνθρώ-
πινα κΰματα διά την γήν των προ-
γόνων τού, οί ΈνΛηνες άνεδε'ί.χ^η-
σαν άντά·ξιοι τχϊ;ν ~:'ρ<.στάσεων. ΟΓτε άϊΓηγοητ¥χ·9ησαν όντε £κά- θησαν νά κλαΐνε ('.τλως την μοί¬ ραν των. Έδέχθησαν τούς όιιοε- θνεΐς των, τονς άποκατέστησαν είς τό εδιαφός των, έδημιούργη(3αν χω¬ ρία καί έκράτησαν πολλούς έξ αύ- ■αδν εις την πρίϋτεΰονσαν καί τή,ν έ7τίνΕΐον πόλιν. Τοτύς έοτέ-,'ασαν δ- πχος μποροϋσαν. Μίτόλίγον νέο ,τροάστεια, νεοι συνοΓ/ισιιοί αέ σίχί τΐα μικιρά άλλά καθαρά ναϊ ανετα ίδρύθησαν. Οί πλούσιοι "Ελληνες τής Άνατολής εκτισαν πολυτελή σπίτια εις τάς κεντρικάς συνοικί¬ ας. Θαιυο'ισιαι καί ενρντ»ωροι λε- ωφόιροι συνδέουν σίΐμεοον τάς Α¬ θήνας μέ τόν Πειραια καί τα Φά- ληρ«ι. °Ό?.ος αίτός ό νέος /όομος εισούει είς την αρχαίαν πόλιν, άνα μιγνΐΐται είς την ζωήν καί την δράσιν των αλλων, δημιουργή νέ- ας εργασίας, νέους τομείς ενεργη¬ τικότητος. Βαθμηδόν αί Αθήναι καί ό Πειραιεύς έγιναν τό μεταίχ- ».ιον μεταξύ Άνατολής καί Δι'χτε- (ος· , Την Μικραοιατχκήν καταστρο- ιχίίιν ή μητρόπολις τοϋ έλληνασμοϋ μετέτρεψε είς νίκην. Τό έλλτιν.κόν ?ίτνος άττλωμένον άπο της ?5τοχής τοϋ Όΐμήιρου κα&' «πασάν την Με σόγειον σιινεσοτίΐρ<χ»θη αιφνιδίως είς τό κεντρον τού κιοΑ ή σννκέν- τρο>σις αυτή εύνοεί μί/ιν νέαν πρός
τα πρόσω (ΐ)θη/ην.
'Ολόκληρος η πόλις των Αθη¬
νών μαΐρτνΓ^ΐ οΐίμερον περί της ά-
ναστάσεως αυτής, περ» τής θελή-
σεως αυτής νά όργανω·9τ| ?ϊς μο-
δέρναν μεγάλτϊν πραιτεύουσαν. Ά-
νέφερα ηδη δτι νέαι οδοί άνοί-
γονται, ότι νέαι συν»ο»κίαι ίδούον-
ται. νέαι βιαμηχανίαι γεννώνΓαι.
Παντοϋ ή δράσις είνε ζωτιρα.
ή κίνησις γοργή, ίμ^π^ο^ίνπ ά¬
πό τό πνεϋμα έκεϊ·ο, άπό την λε-
πτότηχα έκείνηη', ποϋ κα/9ΐσιτοΰν
τούς σημερινον; Άθηναίονς τοΰς
κληρονό^ιοις των συγχρόνων τοά
Περ^κλέοι-ς. Κ«τό τάς ίΰρας των
κννικών κΐα-ινμάτων η κατά τάς ώ¬
ρας, ποΰ τνλειώλΐΐ ή έ[ηΌσίαι, ολη
ή 'Α-θηνα συροιεει εις τό Ζάτΰπΐειον
η τό Σύνταγμα, δπου πηγαίνει νιΐ
πάρη τό οΰζό της. Ή ό'ρεξις για
ττ|ν κουΡέντα. τό π·ΐίθος διά τάς συ
ζητήσΛς μαρτυροϋν., οποος ή ειιφτ
τος χάρις καί κομψότης των Άτθί-
&ων—οτ.·Λ'αγωνιζομέν(ον τής παρι-
ζιάνες—ότι μετά εΐκοσι τέσσίαροχ
αίών?ς εΐιρισκόιΐί,Όα πάντοτε είς
τί]ν ίδιαν Αττικήν-
Καθ" ήν στιγμήν επρόκειτο νά
αναχωρήση άπό τάς Αθήνας ό Σα
τωβριάνδος ίίπλασε εν"α δνειρον.
'Β-τανέκτισρ μέ την φαντασιΌίν τού
την πόλιν, ανοιξε δρόμους καινούρ
γιουτ.^ ΐδρτε πανϊ7ΓΐοπΓ|μια, έ'6λεοτε
τας «Αθήνας έξερχομίνας τοϋ
τάο
Τό όνειρον τοϋ Σατωβριάνδον
ί'πραγματοποιήΐθη. Μιά .-πό μεν«-
λη άκόμη 'Αθηνά 6γή>ϊ άπο τόν
τάφον της. Ό Πειρΐαηευς είνε γε-
ματος αΐΑοία. Τα όρη καΑ-ύπτονται
με δα<ττι καί διά μέσου ενός νπο- γείου ποϋ θά πειρνα τό Π εντίλικόν. τα ΰδατα τής πεδιάδος τοϋ Μαοα- θώνος θά π»τί£ο·υν τάς Ά·θήνας καί Όά νονιμοποιοϋν τα π-ροάσττια ΕπιστρΐΕψαντες ηπ' δλα τα άκρα τοΐ_κόσιιου οί "Ελληνες ά&τοι>«ϊ&1-
στοΰν είς νέαν ^αΜπρότηττα την
πόλιν τοϋ Περι/λι'ους καί τοϋ
Πλάτωνος τό νΑστυ το>ν.
Η ΣΙΑΤΙΣΤΑ ΠΡΟΣ ϊ|
..........τ
Ελάβομεν την «κόλοιΛον χ
σιν_χρός^ τούς έν 'Αμεριχή Σ
στεις,( την ό— ίχν ί
χρ
ΣΙΑΤΙ2ΤΑ, 31 Τκ,λί»-
Π ρός την αξιότιμον Δΐεύβυνικν -<ϊ ('Εοδομαδιαίο») «'£»». Κτ« Ή Κα Λούτ) Μχώαοντ, Άγγλ'.ς άριστοκροίτις, μέ κοστοΰμι μικτνιο τής τελευταίας μόϊας, είς τέ άρ:- Λίντο τής Βενετίας. ρ ρ μέ μιά ιτροαίσ&ησι ότι έκ«ίνη ιγ' άγα—ιϋσα καί γιά την 3π^ξί της ζοϋσα πήγε σέ τό—ο μακρννό. Πετιέμ' άμέσως ταρΛγμένος " στό <πτίτι της γιά νά ιτεκΓτώ άν ημοον τ' όντι άφημί.νος κι' άχο άγάχη γελα»ίΐ.ένος, ή ηταν δνε'ρο ό Βλ«χω έν&ύμια, στολ^ια, δοσμένα μ' αίο^ημα άγνό, ριχμενα μέσα στά σκ<χ—ίδια κι' εννοιωσα δάγκωμ' άητΐ φεί- δΐΛ στο πλάνο σ-ίτι τ' «"ίειοινό. Στό <—ίτΐ της —«χ« γνωρίσί-ι την «ύττυχία ά~ό κάρρο, κι' «ίχα χοορί<κι την κβρίιά μοί», τώρα την σκόρχισΐ μχροστά ψοο συντρτμΐΑατα ενα σωρό. ΟΛΓΑ ΚΑΒΒΑΔΙΑ. ΟΕΤΒΟΙΤ, ΙΚΙΟΗ. —'Ο «Έθνικός Κηρυξ», κχθώς κ«1 όλαι αί έκδό' σεις τού, -ωλοΰνταε παρα τοϋ αντιπρόσωπον μας, κ. ΛΊ ΛΙπουταικάρη, &$Ο£ 1%ίΚθ3Ε ΑΕ 'Ερίτακ Κ« Διευθύνη, "Εγχαν την τιμήν νά λέτωμ,εν ΰμίς, όπως ϊ έν τη έγχρίτω Οαων έιφημερ «Επάνω ά—έ τα έρεί-ια τ^ς ■καισίας καί χαμφάγου νιζ·ι.ν,ί^ τϊί 1ης '1<»λί^, τού 1920,'ήτ'ς ρωσζν είς τέο<:αν τον ά;'όλο-;ον ΐΓλοοοΊωτ-ϊττν ο ι α τα ττολύτιμί μήλί·α καί τα μεγάλης νϊλλιτι^.. αής άξίας άντικεί>Αε7α σύτοί (μ5β|
ν«ν τού Αγ. Δημήτρ (οι>, άνα^άλ
ση[χ«ρον κο^ϊψός καί μεγ:
ό νεώτε^ος ιέξ όλα/λτ,ρεϋ, ά
ξβυτού λέ^οο, ναός τού ΐ'Άγίοιι Λ(|
μηηφίοο», άνεγερτ)ε!ς Ζιά της φ'.λι
ττμου καί γενναίας σννβρομης ·>ά
ΣιθΓΤΊβτέοχν κ-αί ιδίως των έν 'Α}
('Λρικη τοιο·>των, στθίγίσας τψ. ·
2 1)2 έκατΐμ. σημ,ερινοόν 5ρα
τού οποίον Ά σ/έ3«;ν ςί&θη ίκο'
διαπρε*οΰς καλλιτέχνου κ. 'Αβιι
ζ«χα>· , , .
Ή 'Βπίτροχη της ανεγέρπΜΐ
τοΰ ναού, μιετά τής 'Βκχλτ/τικτπ»—
'ΒΐΓΐτροχης, άνω σν/οιΐ'ίας χΐ!
)ιων ιρολιτών, ουνελθοί«2 αιτεί
ο·εν, όπως τελεσθώσι τα έγ*
τού Μητροπ»λιτι·)Κ)ΰ τούτοο Ν*
Σιατίστης, τοϋ^ Μεγ-"'~·---
Δημητερίοο, κατά την ^., —
βρίου, έ. ε., ημέραν Κ^ιαχτ,ν.
Ή σιεμνή τα ίερά αότη τάι
τού έ·γχαινίων τοΰ Ναώ χροδλεί
τ» μεγαλο—«πης καί ίπορ&χη ^
την'ΣιάτΜ-αν κη }ζΙ« "■»*
τρωσει ττβος εύσβίων 5
Πάσα ίέ οννίρομή π?< ύτέρ τχ« Ναού θέλει 1 ι την <τυμ.χλή«οσιν των ά-χαραιτητω·| έλλείψεων αυτού, καί μάλιστα ϊββ τρούλλου, όστις Φά Τ(«αει ή Σιάτιστα.
'Ο Πρό^οςτή^^τρ.Μ
ολίτης
στής Άγαβάγγελος. #
Κ. Α. Α. Ό ΓενΐΜος 'Βιπτ
Ορχονόμος Σωτηρίας Τ" ^
("Ε> τχ>ΊΡ
Άγοράζετε τα 6ι6λία οας άπό ιό
ΔΙΔΑΣΚΑΛΟ1
ΙΕΡΕΙΣ
ΚΟΙΝΟΤΗΤΕΣ
Είς τό Βιβλιοπωλείον τοΰ «'Εθνικοίι Κη-
ρυκος» θά εΰρητε τα καλλίτερα ΔΙΔΑΚΊ1-
ΚΑ ΒΙΒΛΙΑ διά Σχολεία, άπαντα ΕΓρ-
ΚΡΙΜΕΝΑ υπο τού Ύπουργείου της Πα·-
δείας τής Ελλάδος καί εργα διακεκριμενων
συγγραφέων.
ΜΗ ΛΗΣΜΟΝΕΙΤΕ δτι εις παραγγελί¬
ας προερχομένας άπό Κοινοτικά Σχολειό,
παρέχεται ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΗ έκπτωσις με τα
εξοδο άποστολής είς βάρος μας.
Ζητήσατε τόν νέον Τιμοκατάλογον
κτικών μας Βιβλίων. Άποστέλλεται
ΡΕΑΝ.
ΓΡΑΨΑΤΕ:
ΝΑΤΙΟΝΑί ΗΕΚΑίΟ
140. 1». 26τη $ΐ. ΝΕΗ ΥΟΗΚ, »■ '·
«ΕΘΝΤΚΟΣ ΚΗΡΥΞ».— ΚΥΡΙΑΚΗ. 36 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ, 1928.
Ο ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ ΕΝ ΑΜΕΡΙΚΗ
ΕθΝΙΚΗ ΠΑΡΑΓΩΓΗ
ΙΜΪΙΪΕΥΟΥΝΤΑΓ^ΗΝ. ΑΕΜΟΝΙΑ
Πόσα ■πβ.ράγομβν, ·πόβα είβάγομεν
Δέ ν γνωρίζομεν διατί ή Βοτα-
,χή, πιν μέν πορτοζαίλλιάν ΐσχυρί-
ρι,Λΐ. δτι κατάγεται άπό την Κί-
|ΐν, την δέ λεμονιάν άπό τάς Ίν-
ις. Τοποθετεΐ, δηλαδή, τόσον μα-
«υα ολ' αλλήλων-δύο τόσον συγ-
|ενή δένδρα, τα όποία φυσικώτα-
ι καί άπλούστατα ήτο δυνατόν
μΐ ιχουν κοινήν πατρίδα.
Καί αύτό υποθέτομεν δτι θά
μδαίντ}. Είνε καί αύτη μία άπό
οτ.'νι'|θεις επιστημονικάς άπρο-
Εία
Όποί^ενδήποτε, δμως καί αν κα
γεται ή λφονέα, άπό τάς Ίνδί-
[ς ϊ] την Κίναν, επροχώρησεν έ-
•ΐθεν πρός Δνσμάς καί κατέκτησε
ακτάς όλας σχεδόν τής Μεσο-
«,υ Θαλάσσης, δπου άνθεϊ καί
■οσίζει μέ τόν εΰχυμον καρπόν
καί πώς εισήχθη είς την
_____, δέν είνε γνωστόν ακρι¬
βώς. Διά τα μανδαρίνια μόνον λέ-
αι, ότι είσήχθησαν τώ 1829 πα-
_„ Ρώσσου ναιχίρχου, άφοΰ τω
|800 ειστ'τχθησαν είς την Άγγλί-
', εκείθεν είς την Μαλταν καί α¬
ι έ/.εϊ διεσκορπίσθησαν είς την
μεσόγειον όλην.
Ή λεμονέα φαίνεται άρχαιοτέ-
: της: μανδαρινιάς.
Άπό αύτην την σύντομον έπι-
_.ιόπΊ;Γίΐν δέν μανθάνομεν πολλά
ρράγαατα διά την ■καταγωγήν τής
■έ α;. Δέ ν μ«; ώφελσΰν δμο>;
.ΤΜΗσσότεραι γνώσει;. Γίε-
{ΐσσότΐεοον μά"ς ενδιαφέρη νά
•νωρίσωμεν, δτι ή λεμονέα, δια-
οθεΤτα είς την Παλαιάν Έλλάδα,
ήν Κρήτην, τάς Ίονΐους νήσους,
[άς Κυκλάοας, την Χίον καί Σά-
ον, παράγει, ή μάλλον παρήτγαγε
ι 1926 —■ διότι έχεΐ σταιιατοΰν
Γ-ληροφορίαι αυταί της στατι-
κή; — περί τα 63,409,000 κομ-
τια λίμόντα, άξίας δραχ. 14,165
ίΐ μέ μέσην τιμήν πωλήσεως χον-
?ική; 223 δρ. κατά χιλιάδα· δη-
Ί^ή 22 1)2 λεπτά τό ενα ! ένω
ήμερον λιανικώς τιμώνται 1.80—
!.00 δοαχ. τό ενα καί δέν εΐοί-
ιονται.
'Η Μακεδονία καί ή θρακη εΐ-
άσχρτοι πρός την λεμονοπαρα-
ργήν. Λέν εύδομιίμΐΐ έκεϊ ή λε-
Ι.^α, Μονον ε1ς ^ χαΧχ^ίχήν
■ - εί; τα παράλια παράγονται
ί,ΟΟΟ λρμόνια ετησίως. 'Επίσης καί
Ε'ζ την "Ηπειρον ολίγα, άν έξαι-
Ρ«ση ν.ανείς την Π ρέβεζαν, δπου
ταοάγονται περί τάς 758.000
Ιοΰ
νος.
τερα.
τερα.
Τα περισσότερα λεμόνια παρά-
ε1ς την Π ελοπόννησον
(30.669,000 κομμάτια). Μετ1 αύ¬
την έρχεται ή Στερρεά μέ 14,294,
000 κομμάτια. "Επειτα αί Κυκλά-
δες μέ 4.519.000. Ή Κρήτη μέ
4.246.000 κομ. Αί Ίόνιοι νήσοι
(ιδίως Κερκύρα καί Κεφαλληνία)
3.97Ο.ΟΟ0 κομ. Αί νησοι τοϋ Αί-
γαίου (κυρίως ή Χίος καί Σάαιος)
μέ 3.049.000 κομμάτια.
°Ολα, δμως, αύτά τα ποσά των
λεμονιών, δέν άρκοΰν διά τάς έπι-
τοπίους ανάγκας. Καί εΐσάγομεν
διά τουτο έξωθεν λεμόνια ιδίως έξ
Ιταλίας. Οντω, την α' έξαμηνίαν
τοΰ 1927, κατά τα στατιστικά δε-
δομένα ποΰ εχομεν, μόνον άπό την
Ιταλίαν είση-γάγομεν 1646 τόν-
νους λεμόνια καί άπό τάς άλλας
χώρας περί τούς 57 τόννους, άξί-
ας δέ έν όλω 11.756.000 δραχ.
Σννεπώς τό 1928 θά εισαγάγω¬
μεν λεμόνια άξίας 24.000.000 δρ.
Δ»)λαδή διπλάσια τής παραγωγής
μας.
Είνε απίστευτον σχεδόν.
Σημειωτέον, δτι κατά τό 1927
ή παραγωγή δέν είχεν υποστή τάς
ζημίας ποϋ υπέστη εφέτος έκ· των
παγετών τοϋ παρελθόντος χειμώ-
Είνε δέ τόσον μεγάλαι αί ζημίαι
ωστε είς την Κρήτην καί μάλιστα
είς τόν Νομόν Ηρακλείου χρησν
μοποιοϋν πλέον άγουρίδα δηλ. τα
πράσινα αωρα σταφύλια καί πα-
ράγουν ξυνό καί δι' αύτοι άρτύ-
ουν τα φαγητά των. Δέν ύπάρ-
χουν έκεΐ λεμόνια.
Τιμάται δέ ή άγουρϊδα 2 — 3
δραχμάς κατ' οκάν.
'Η κρίσις δμως τοΰ λεμονιοΰ
φαίνεται, δτι είνε γενακή είς δλα
τα μέρη, δπου παράγονται έσπερι-
δοειδή.
Ό όαρνς χειμών έπηρέασε την
Έλληντκήν παραγωγήν, άλλά την
ζήτησιν τοΰ λεμοντοΰ, καθ1 υπέρ¬
βασιν τή; παραγωγής, φαίνεται ό¬
τι εδημιούργησε καθ" όλον τόν κό¬
σμον καί ή παρά της ΰγιεινης α¬
ποκάλυψις της μεγάλης αύτοΰ άξί-
σ< διά την δίαιταν τοΰ άνθρώπου. Είς τ'όν δπόν τοϋ λεμονιοΰ, άποδί- δονται αύτσχρημα θαυματουργοί ϊδιότητες κατά τοΰ άθριτισμοΰ καί διά τάς πολυτίμους βιταμίνας, τάς οποίας περιέχει. Είς την Αγγλίαν, αίφνης, είνε σήϊΐερον πολύ άκριδά, ένω τόν πα- ρελθόντα μήνα ετιμώντο μόλΐς μί¬ αν δραχμήν τό ενα κατά τάς τε¬ λευταίας ημέρας ή τιμή των υψώ¬ θη είς 5 δρ. έκαστον. 'Επίσης καί είς την Γαλλίαν έπωλήτθησαν -μέ την αύτην τιμήν. Σημειωτέον, δτι ή λεμονοοταρα- Ή έφετεινη έσοδεία των σιτη- ρ<Τ>ν δί ν ίνΓΓ)ρςε τόσον αφθονος, ό¬
σον ποο^λέπετο κπί τουτο έξ αϊ-
τία; τοΰ καταοτρεπτικοϋ λίβα, ποΰ
επνευσε κατά τόν Μάϊον, προξενή-
σας αι.γάίλα; ζηιιίαι;. "Οσονάπ>ορα
την ■/απΛ·οτ(7υτείαν, αυτή άπετυχε
τίλείίος, άφ' ενός λόγο) τής μεγά¬
λης άνομδρία; ποϋ έπΐεκρ<ίττκΐ!ε την άνοιξιν, έξ άλλον δέ λόγο) τής έ- νεοίκπγψχίσης άκρίδος ή όποία ίτύ- φερε τελείαν καταστροφήν είς τάς ψιττείας καπνον ώς καί ί δ ΜΗ ΜΑΤΑΙΟΠΟΝΕΙΤΕ " ι»^α^Η—ΝΟ—ΜΟΒΕ διά κατσαρίδας, τιμη } "» *2·£°'5/Α8 !' 2) ΠΛΤ&—ΝΟ—ΜΟΚΕ διά ποντικοΰς τιμή 1 11) $2.00, 5 Ιόδ 59 ,Το φάρμακον τουτο Οαλσαμώνει ταυτοχρόνως τα «νηβιμαια κο» μενρι οϋτε ή ελαχίστη όσμή. , _ , ., ,· _ 3) 1ΈΥ-ΝΟ—ΜΟΚΕ ΟΑ5— διά μϋγες καί Οαηάγ ΜοΛϊ ΡαΙοηΙοά Γογ ΟοηΓθθΗοηβΓίεχ) διά την κ«ΐ«στρο^ν των δών τας οποίας παράγουν τα γλυκά, τιμή 1 Ι1>_§1·-9. » . . _.
'Λποστέλλομεν παραγγελίας δπουδή-ποτε αμα τη λ~4·ει τού αντιτιι
Ίδιαίτεοαι συμφωνίαι δι' έτήσια σνμδόλαια δια τον καθορισμόν
ταστημάτων. Λ_,
ΡΕ8Τ ΕΧΤΕΒΜΙΝΑΤΙΝ6 00.,
ΙΩΑΝΝΗΣ ΓΚΑΛΛΑΣ, ΟΐδΐΓΪΙϊτιΐθΓ
ΙβυΐΝΟ ΑΥΕ-, (ΒΟΟΜ 303) 0ΗΙ0Α60
Τηλέφωνον: ΜοηΓΟβ 5526.
ΕΤΟΙΜΑΣΘΗΤΕ
-00.
.00.
οεν
κα-
'^.οοο ΤΟΝΝΩΝ) , __ ·
Κατ' βύθειαν δια Πάτρας και
ΑΛΛΑΙ ΑΝΑΧΩΡΗΣΕΙΣ:
................... Σεπτεμβ'ρίου «Ο
. .--τ-, η τηλεφωνήσατε "δία λ^τομέρε.ς πληοοφορίας. Είμεθα ιτοο-
<"'μοι νά ΐξυΛηρετήσωμεν κά»ε ανάγκην σας. _,^^ ΒΑίΚΑΝ 8)8. & ΤΡΑΡΙΝΟ ΟΟ. Κώστας Λεχουοίτης, έκ Πατρων. Λουκάς Κ. Άρβανίτης, η Μαυοόγιαννος, εκ 1 38ΤΗ 8Τ., Τηλέφωνον: ΙηπββθΓθ 9897. Ης τιν θέσιν Μτριά διπην ιεϊχον σιτ^ντρίοίτγ) τα θεοΐ(?θέντα σιτη- οά των νεωρ^-ών τής πόλεώς ιιας, προκριιιένου νά ι'Λωντσδοΰν, έξερ- ράγη πυιρκαϊά, άποΐϊ'·φρώσασα μέ¬ γα ιιέοος εξ αυτών, άξίας 500 χιλ. οραχιιών. Καί εις τα σιτηοά τοΰ Στανροΰ — Λεμρρλή έξερριίγη πυρ-/θαϊά ά."τοτεφοώ.)ησα μέγα μέ- ροζ έξ αντών ή πυρκαϊά, ώ; έ- ηνοιβώθη προήλθεν άπό σπινθη- >α; διελθονσης άμαξοστοιχίας των
οιδηροοράιΚΜ'.
ΐς έορτί|ν τοΰ ΙΙροφή-
ου Ήλιοϋ, έπανττλ;'ύρισί τό έξωκ-
λήττι μας Ά'ίλιας, δπου σΐ'νεκεν-
ροαθ'ησον πολλοί ιπροσκυνηταί, ίκη
ιερεί'οχχντε; έχεΐ έν χοροϊς καί
ρνάνοις.
— Μέγα δνστύνημα συνέΚχη· πρό
►μειρων ιείίς τ<»ν έμπορον ΰΐφαισμά- χον τ»ρς πόλεώς μας Ματαίθίαν Λ.ενή. 'Η,νίΤ) ή ρη αιοή ιδι' ίιιπορικάς τού ανετοάϋτη τό αύτο'κ'ίνητον καί τέλεσμα οΐύτοΰ {•πΐ'ιρξ'εν ό οίκτρός 3-άνατος τοΰ άττχονς λί ί ό ό ρή ρ >
λς Παρια<ινής μόδ-ας, άπέ ροζ μετοίξωτό, γαρνιρκ^ένη ιιέ γο·3- γωγή άνεπτύχ·θη σημαντικώς καί είς τό Άλγέριον καί είς τό Μαρό- κον. Είς τάς Αθήνας σημερον πω- λοϋνται ^όνον Ίταλικά λεμόνια καί ώς λέγομεν ανωτέρω πρός 1. 80 εως 3 δρχ. έκαστον. Τα λίγα εντόπια πωλοϋνται είς τιμάς μυθώδεις καί κρυφίοΰζ. Ώς γνωστόν, ή ϊ^μονιά δέν άν- τέχει είς τό ψΰχος όσον ή πορτο- καλλιά. Μόλις ή θερμοκρα·σία τοί χειμώνος κατέλθη είς τό αηδέν ξη- ραίνεται. ένω ή πορτοκαλλιά άντέ- χει καί (είς μεγαλήτερον ψΰχος σχετικώς. ΥΟΗΚ ΕΙΤΥ Σύλλογος φ «"Αγιος Γεώργιος». Π ροακαλοΰνται α.τβντες οί εκ τον χωρίου ΔαφΛ<οί (Λακε·δαίμο·γος) κοττα- ά ^ εκ-ΐακτον γενικήν βννέλΕν ί η άμϊν01 ε^! γή σιν, την 5ην Σεπτΐιμιόρίου, ημέραν Τε- τάρτΓ|ν καί ώραν 1 μ. μ-, βν τή ο&θού- ση 32 Νθνν Βοννοττ. Σχοπός της Συν¬ ελεύσεως είναι νά ·κα·νονίβω|ΐιεν πειρΐ ί έ ελεύσεως ρ τής ανεγέρσεως τοϋ σχολείον έν τώ χω^ίο) μβς. θά άνακοινωθοϋν εύχάφ.- στοι. ΐίδήίΓΛς ληφθείσοΜ. έχ τοΰ χωρίου μας, διαΑαμβάνουσοι ηερί τούτον, θα ζθνν χαί αλλα ζτττημια!τα αφο¬ ουζιη ρώντα τόν Σύλλογον. (ΕΚ ΤΟΥ ΓΡΑΦΕ8ΟΥ) (17600—25—<2«, 51—2) υΕΤΚθΙΤ, ΜΙΟΗ. Πρόβκληβις ΟΛαντα τα μβλη, τοβ ΆλλΑ6β «ΠανΚον Α|η Σύλλογον» είς Τπχτικην Ι'Γντοαρτ συνέ¬ λευσιν, την 2βν ΣεΛτεμόοίου, ήμε4?βν Κιν"»^. «^ (*ΰ Συιι·
6ουλίου πεοί τώ-· έσόιδων χαί έξόβων.
·>) Λιοοισμός 'Εξί?νεγ»τ«ίής 'Επι-
τροΛής, έχοΰστκ θέσιν, κβτά τό Κα-
ταοτβτιχόν, καϊ 'Εφορευτωιης 'Επι
τοατής, » '· _
Λ) Σι<ιττηοις πε«1 των τνχ έχλογών πρός άνάδίΐ^'ν τοϋ Διοοατπ. κοΰ 'Σ^ώσνλίου. , ('Εκ τοϋ ονιώ&υλιου τού ΣίΛΑόγοι·) {175Ο6_16, 18, 20, Κ, 24, 26, 28., 30 'Εχλεκτά 6ι6λϊα εχει μονον τό Βι¬ βλιοπωλείον τοΰ <Έΐ>νικοϋ Κή
η ρφ
ιήτου έκ Λαρίσση; 9ποι· εΐχε |ΐ£-
ή δ' ίά {ϋ
ιιας καί 6 τρανματισιμός τοΰ σωφέρ
καί δύο αλλων ϊ-ιΡατών. Ή σορό;
τοΰ άτνχοϋς Λει·ή μετεφέριθη είς
~ " " δπου καί εΛ'ετϊιιφιάσθη.
> τινΐΰν ήιΐίοών ήρξατο
έκδιδομενη μικροσκοπικόν ήμερησία
έφηιιερίς, «Φαροχιλινή 'Ηχώ», υ¬
πό των κ. κ. Αντώνιον· Μανουσάκη
και ά'δελφών Νάσν.ον. Είς: τ»(ν νεΐα-
ράν συνσ)5ελφον ενχόμεθα καλήν
ποοκοπήν.
— Μέ την προκήρυξιν των έ^ο-
γών ήρξατο ή πολιτική κΓνησις
είς την ρπαριχίαν μας ζ/ύηροττίτη.
Ύποψήφιοι θά είναι οί κάτωθι:
Τοΰ Βενιζελικοϋ Κόμματος ύπο-
Ψ'ΙΦ'ο; ό κ. Μιλτιάδης ΛηληγιΟΛ'-
νης. τοΰ Λαϊκοΰ ό κ. Ίωκίν. Κυρώ-
ζης, τοί5 Άγροπκοϋ ό κ. Ιωάν. Άν
δρεόποΐνΐος καί 'Ανεξθ5ρτητος Φι-
>ίλεΰΟτ:ρος ό ϊατρό; κ. Δημ. Ντοΰ-
γιας. Τάς περισσοτέρας ελπίδας ε¬
πιτυχίας οτγκε·τρώνουν οί ν., κ.
Δηληγιάνη'ης καί Κυρώίης.
ΦΑΡΣΑΛΪΝΟΣ
ΔΙΑ ΤΟΝ ΕΞΠΡΑ ΓΣΜΟΝ ^
ΤΗΣ ΓΕΝΕΤΕΙΡΑΣ ΤΩΝ
"Εκκληβις πρός τούς έν>
'Αμερική Τεγεάτας
(Πιαιλιώτας). {
"Εχουν γίνει γΛΌ>σταί είς πάν¬
τας τούς έν Άμερικη Τεγεάτας
(Πιαλιώτας) αί φιλοπρόοδοι τά-
σεις καί προσπάθεναι τού έν Πια-
λη (Τεγέςι) ·θαυμασίσυ Συλλόγου
ή «Άλέα Αθηνά», έξωραΐζοντος
την ιστορικήν μας γενέτειραν δι'
έργων κοινωφελών. Χάρις είς την
ίλικήν ενίσχυσιν τόσον των έν τη
Ιδιαιτέρα μας πατρίδι συμπολιτά>ν,
δσον καί των έν Άμερικη φιλοπα-
τρίδων Π ισλιωτών, ό μεγαλουργός
αύτός Σύλλογος μετέβαλε καί δι-
εμόρφωσε έπιζή}>.ως την δλην εμ¬
φάνισιν τής κωμοπόλεως, κοττα-
στάσης προτύπου μεταξύ δλων
των έν Τεγέα χωρίων. "Ηδη άπ-
ευθύνομαι πρός τούς έν Άμερικη
συμπατριώτας μου Π ιαλιώτας, καί
πρό πάντων πρός έν Σικάγφ, Πά-
τερσον καί Όσουΐγκο, τά3ν οποί¬
ων τα στήθη πάλλοιη' οί εύγενέ-
στεροι πατριωτικοί παλμοί, δποκ;
σχηματίσωσι ε'ιδικά; έπιτροπάς
καί προβώσιν είς την διενέργειαν
έράνων, ίνα δυνηθώμεν καί άπο-
στείλωμεν πρός τόν Σύλλογον ικα¬
νόν ποσόν, όπως οΰτος φροντίση
καί τοποθετηθή άνά τάς διαφόρους
όδούς τοϋ ΓΙιαλή φανοστάτας,
πρός φωτισμόν τής κωμοπόλεως1
καθώς καί επιγραφάς τής όνομα-
σίσς των όδών της.
Είμαι βέβαιος, δτι οΐ^δείς σνι·
πολίτης θά κωφεύση είς την έκ¬
κλησιν ταύτην, άλλά προθύμως καί
γενναιοδώρως θά προσφ;ρη τόν ο¬
βολόν τού. Τα όνόματα καί τα πο¬
σά των δωρητών θά δημοσιεύων-
ται είς τόν «Εθνικόν Κήρυκα».
Άποστείλατε τάς είσφοράς σας:
ΜΚ. ΤΑΚΙ8 ϋΙΜΟΡθυΐ,Ι,Ο8,
140 ν. 26ΤΗ. 8Τ.
ΝΕΥ7 ΥΟΚΚ ΟΙΤΥ ,
Τάκις Γ. Δημόπουλλος ;
δι' αύτοκι-
ΤΑ ΑΘΗΝΑΤΚΛ ΠΕΡΙΟΰΙΚΑ
«Οέκο-
γένεια».
Είναι σί χειο «ΰχά;ρ!στθ! ον^τρο-
φοι κά&ε Έλληνος κάί 'Ελλτ/νίθος
τής 'Αμερηης
της ( . ^.,
Μέ τα ώραίά των διτ/γηματα,
τής βύχάριστες ίσ—ψίβς των, τα
περι«ετ«ιώιίτ) των μι/θκττορ^ατα,
τα άβτείά των άνέκίοτοΓ και τα οτλ-
λα έκλεκτά των ίημοσΐίύμΛτα, τβρ-
πονν τοίις συν&ρΐμητάς κα! άνκγνώ-
στας των.
κάθβ Ι6σομάβ« χαι
τ<τκτκκωτατ·αι είς τούς έν Άμερικ·ό συνορομ,ητάς των. Ή έτησία συνίρομ.ή γι άτο ίχ- Οέν» είνβκ —έντΐ ίβλλαρια. ΓδΊ^κος άντ«τρό<τωιτ»ς ^<ά την Αμερικήν: Ό. 8ΤΒΧ)ϋΜΒΟ8, 261 ν. 85_ 8ί., Ν. Γ. Οϋτ. Δέν ΰπάρχει 'Ελληνιχό σπίτι νά μή εχίΐ προμηθευθτΐ κρέας άπό τό άρχαιότερον Ελληνικόν Κρεοπω- λεΐον: ΑΤΗΕΝδ ΜΕΑΤ ΜλΗΚΕΤ 510 - 9ΤΗ ΑΥΕΝυΕ (Μεταξΰ 38 καί 39 Δρόμων) Μεταχειριζόμεθα άρνιά καί ση- κοτάκια φρεσκοσφαγμενα, ΝΕΟΙ ΕΛΛΗΝΙΚ01 ΔΙΣΚΟΙ ΚΟΑΟΜΒΙΑ 1* ίνταών, Κώστας Καζής, Τρίο 56112 Ρ Νά 'χα ?να ταχυδρόμο. Το>ρα ποϋ θά φύγω.
ίΚαντάδες).
Μαρ. Παπαγκίκα, ύψίφωνος
56113 Γ Ντούοου—Ντούοου.
Μήλό μου καί μανταρίνι
(Ρεμπέτικα).
Ι. Κοβορός καί Ν. Παποντσής
56114 Ρ Χάϊδω, Ρειιπέτικο.
Ούλα τα πουλάκια, συρτ
Ίερόθ. Σχίζας, Μ&νδολινάτα
56109 Ρ Βλάχικο Χασάπικο.
Καροτσέρης, Χασάπικο.
Σωτ. Στασινόπουλος, τενόρος
56111 Ρ Τό κλήμα πώχεις στη
αΰλή, σνρτός.
Κολοκοτρώνης φώναξε
τσάμικος
Μικτή Χορα>δία Λ. Κα66αδία
56110 Ρ Δουνεράκια, Χασάπικο,
Σέρβιχο, Μέ δοΐο ΡΪ3
ηο ΑοοΓίΙεοη.
Τα Τραγούδια μου, Με
γάλη Χοοφδία.
'ΑΛοστέλλονται πανταχοΰ Ο. Ο
Ό. Διά παραγγελίας άνω των 5 δί
σκων άναλαμβάνομεν τα εξοδα τοι
ταχυδρομείου. Ζητήσατέ μας τό
γενικόν κατάλογον οίσκων.
Τό κατάστημά μας είναι τό πλη
σιεστερον είς τό ΟΓαηά Οβπΐ
Κρατήσατε την διεύθυνσιν μας.
ΟΗΡΗΕ08 Μ08 Ο 3Τ0ΗΕ
ΝΕν ΥΟΚΚ, Ν. Υ.
241 ΕΑ5Τ 42»*η 8Τ.,
Τηλέφ. Μιπταν ΗΪ11 2291.
Ο ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ ΕΝ ΑΜΕΡΙΚΗ
ΕθΝΙΚΗ ΠΑΡΑΓΩΓΗ
ΙΜΪΙΪΕΥΟΥΝΤΑΓ^ΗΝ. ΑΕΜΟΝΙΑ
Πόσα ■πβ.ράγομβν, ·πόβα είβάγομεν
Δέ ν γνωρίζομεν διατί ή Βοτα-
,χή, πιν μέν πορτοζαίλλιάν ΐσχυρί-
ρι,Λΐ. δτι κατάγεται άπό την Κί-
|ΐν, την δέ λεμονιάν άπό τάς Ίν-
ις. Τοποθετεΐ, δηλαδή, τόσον μα-
«υα ολ' αλλήλων-δύο τόσον συγ-
|ενή δένδρα, τα όποία φυσικώτα-
ι καί άπλούστατα ήτο δυνατόν
μΐ ιχουν κοινήν πατρίδα.
Καί αύτό υποθέτομεν δτι θά
μδαίντ}. Είνε καί αύτη μία άπό
οτ.'νι'|θεις επιστημονικάς άπρο-
Εία
Όποί^ενδήποτε, δμως καί αν κα
γεται ή λφονέα, άπό τάς Ίνδί-
[ς ϊ] την Κίναν, επροχώρησεν έ-
•ΐθεν πρός Δνσμάς καί κατέκτησε
ακτάς όλας σχεδόν τής Μεσο-
«,υ Θαλάσσης, δπου άνθεϊ καί
■οσίζει μέ τόν εΰχυμον καρπόν
καί πώς εισήχθη είς την
_____, δέν είνε γνωστόν ακρι¬
βώς. Διά τα μανδαρίνια μόνον λέ-
αι, ότι είσήχθησαν τώ 1829 πα-
_„ Ρώσσου ναιχίρχου, άφοΰ τω
|800 ειστ'τχθησαν είς την Άγγλί-
', εκείθεν είς την Μαλταν καί α¬
ι έ/.εϊ διεσκορπίσθησαν είς την
μεσόγειον όλην.
Ή λεμονέα φαίνεται άρχαιοτέ-
: της: μανδαρινιάς.
Άπό αύτην την σύντομον έπι-
_.ιόπΊ;Γίΐν δέν μανθάνομεν πολλά
ρράγαατα διά την ■καταγωγήν τής
■έ α;. Δέ ν μ«; ώφελσΰν δμο>;
.ΤΜΗσσότεραι γνώσει;. Γίε-
{ΐσσότΐεοον μά"ς ενδιαφέρη νά
•νωρίσωμεν, δτι ή λεμονέα, δια-
οθεΤτα είς την Παλαιάν Έλλάδα,
ήν Κρήτην, τάς Ίονΐους νήσους,
[άς Κυκλάοας, την Χίον καί Σά-
ον, παράγει, ή μάλλον παρήτγαγε
ι 1926 —■ διότι έχεΐ σταιιατοΰν
Γ-ληροφορίαι αυταί της στατι-
κή; — περί τα 63,409,000 κομ-
τια λίμόντα, άξίας δραχ. 14,165
ίΐ μέ μέσην τιμήν πωλήσεως χον-
?ική; 223 δρ. κατά χιλιάδα· δη-
Ί^ή 22 1)2 λεπτά τό ενα ! ένω
ήμερον λιανικώς τιμώνται 1.80—
!.00 δοαχ. τό ενα καί δέν εΐοί-
ιονται.
'Η Μακεδονία καί ή θρακη εΐ-
άσχρτοι πρός την λεμονοπαρα-
ργήν. Λέν εύδομιίμΐΐ έκεϊ ή λε-
Ι.^α, Μονον ε1ς ^ χαΧχ^ίχήν
■ - εί; τα παράλια παράγονται
ί,ΟΟΟ λρμόνια ετησίως. 'Επίσης καί
Ε'ζ την "Ηπειρον ολίγα, άν έξαι-
Ρ«ση ν.ανείς την Π ρέβεζαν, δπου
ταοάγονται περί τάς 758.000
Ιοΰ
νος.
τερα.
τερα.
Τα περισσότερα λεμόνια παρά-
ε1ς την Π ελοπόννησον
(30.669,000 κομμάτια). Μετ1 αύ¬
την έρχεται ή Στερρεά μέ 14,294,
000 κομμάτια. "Επειτα αί Κυκλά-
δες μέ 4.519.000. Ή Κρήτη μέ
4.246.000 κομ. Αί Ίόνιοι νήσοι
(ιδίως Κερκύρα καί Κεφαλληνία)
3.97Ο.ΟΟ0 κομ. Αί νησοι τοϋ Αί-
γαίου (κυρίως ή Χίος καί Σάαιος)
μέ 3.049.000 κομμάτια.
°Ολα, δμως, αύτά τα ποσά των
λεμονιών, δέν άρκοΰν διά τάς έπι-
τοπίους ανάγκας. Καί εΐσάγομεν
διά τουτο έξωθεν λεμόνια ιδίως έξ
Ιταλίας. Οντω, την α' έξαμηνίαν
τοΰ 1927, κατά τα στατιστικά δε-
δομένα ποΰ εχομεν, μόνον άπό την
Ιταλίαν είση-γάγομεν 1646 τόν-
νους λεμόνια καί άπό τάς άλλας
χώρας περί τούς 57 τόννους, άξί-
ας δέ έν όλω 11.756.000 δραχ.
Σννεπώς τό 1928 θά εισαγάγω¬
μεν λεμόνια άξίας 24.000.000 δρ.
Δ»)λαδή διπλάσια τής παραγωγής
μας.
Είνε απίστευτον σχεδόν.
Σημειωτέον, δτι κατά τό 1927
ή παραγωγή δέν είχεν υποστή τάς
ζημίας ποϋ υπέστη εφέτος έκ· των
παγετών τοϋ παρελθόντος χειμώ-
Είνε δέ τόσον μεγάλαι αί ζημίαι
ωστε είς την Κρήτην καί μάλιστα
είς τόν Νομόν Ηρακλείου χρησν
μοποιοϋν πλέον άγουρίδα δηλ. τα
πράσινα αωρα σταφύλια καί πα-
ράγουν ξυνό καί δι' αύτοι άρτύ-
ουν τα φαγητά των. Δέν ύπάρ-
χουν έκεΐ λεμόνια.
Τιμάται δέ ή άγουρϊδα 2 — 3
δραχμάς κατ' οκάν.
'Η κρίσις δμως τοΰ λεμονιοΰ
φαίνεται, δτι είνε γενακή είς δλα
τα μέρη, δπου παράγονται έσπερι-
δοειδή.
Ό όαρνς χειμών έπηρέασε την
Έλληντκήν παραγωγήν, άλλά την
ζήτησιν τοΰ λεμοντοΰ, καθ1 υπέρ¬
βασιν τή; παραγωγής, φαίνεται ό¬
τι εδημιούργησε καθ" όλον τόν κό¬
σμον καί ή παρά της ΰγιεινης α¬
ποκάλυψις της μεγάλης αύτοΰ άξί-
σ< διά την δίαιταν τοΰ άνθρώπου. Είς τ'όν δπόν τοϋ λεμονιοΰ, άποδί- δονται αύτσχρημα θαυματουργοί ϊδιότητες κατά τοΰ άθριτισμοΰ καί διά τάς πολυτίμους βιταμίνας, τάς οποίας περιέχει. Είς την Αγγλίαν, αίφνης, είνε σήϊΐερον πολύ άκριδά, ένω τόν πα- ρελθόντα μήνα ετιμώντο μόλΐς μί¬ αν δραχμήν τό ενα κατά τάς τε¬ λευταίας ημέρας ή τιμή των υψώ¬ θη είς 5 δρ. έκαστον. 'Επίσης καί είς την Γαλλίαν έπωλήτθησαν -μέ την αύτην τιμήν. Σημειωτέον, δτι ή λεμονοοταρα- Ή έφετεινη έσοδεία των σιτη- ρ<Τ>ν δί ν ίνΓΓ)ρςε τόσον αφθονος, ό¬
σον ποο^λέπετο κπί τουτο έξ αϊ-
τία; τοΰ καταοτρεπτικοϋ λίβα, ποΰ
επνευσε κατά τόν Μάϊον, προξενή-
σας αι.γάίλα; ζηιιίαι;. "Οσονάπ>ορα
την ■/απΛ·οτ(7υτείαν, αυτή άπετυχε
τίλείίος, άφ' ενός λόγο) τής μεγά¬
λης άνομδρία; ποϋ έπΐεκρ<ίττκΐ!ε την άνοιξιν, έξ άλλον δέ λόγο) τής έ- νεοίκπγψχίσης άκρίδος ή όποία ίτύ- φερε τελείαν καταστροφήν είς τάς ψιττείας καπνον ώς καί ί δ ΜΗ ΜΑΤΑΙΟΠΟΝΕΙΤΕ " ι»^α^Η—ΝΟ—ΜΟΒΕ διά κατσαρίδας, τιμη } "» *2·£°'5/Α8 !' 2) ΠΛΤ&—ΝΟ—ΜΟΚΕ διά ποντικοΰς τιμή 1 11) $2.00, 5 Ιόδ 59 ,Το φάρμακον τουτο Οαλσαμώνει ταυτοχρόνως τα «νηβιμαια κο» μενρι οϋτε ή ελαχίστη όσμή. , _ , ., ,· _ 3) 1ΈΥ-ΝΟ—ΜΟΚΕ ΟΑ5— διά μϋγες καί Οαηάγ ΜοΛϊ ΡαΙοηΙοά Γογ ΟοηΓθθΗοηβΓίεχ) διά την κ«ΐ«στρο^ν των δών τας οποίας παράγουν τα γλυκά, τιμή 1 Ι1>_§1·-9. » . . _.
'Λποστέλλομεν παραγγελίας δπουδή-ποτε αμα τη λ~4·ει τού αντιτιι
Ίδιαίτεοαι συμφωνίαι δι' έτήσια σνμδόλαια δια τον καθορισμόν
ταστημάτων. Λ_,
ΡΕ8Τ ΕΧΤΕΒΜΙΝΑΤΙΝ6 00.,
ΙΩΑΝΝΗΣ ΓΚΑΛΛΑΣ, ΟΐδΐΓΪΙϊτιΐθΓ
ΙβυΐΝΟ ΑΥΕ-, (ΒΟΟΜ 303) 0ΗΙ0Α60
Τηλέφωνον: ΜοηΓΟβ 5526.
ΕΤΟΙΜΑΣΘΗΤΕ
-00.
.00.
οεν
κα-
'^.οοο ΤΟΝΝΩΝ) , __ ·
Κατ' βύθειαν δια Πάτρας και
ΑΛΛΑΙ ΑΝΑΧΩΡΗΣΕΙΣ:
................... Σεπτεμβ'ρίου «Ο
. .--τ-, η τηλεφωνήσατε "δία λ^τομέρε.ς πληοοφορίας. Είμεθα ιτοο-
<"'μοι νά ΐξυΛηρετήσωμεν κά»ε ανάγκην σας. _,^^ ΒΑίΚΑΝ 8)8. & ΤΡΑΡΙΝΟ ΟΟ. Κώστας Λεχουοίτης, έκ Πατρων. Λουκάς Κ. Άρβανίτης, η Μαυοόγιαννος, εκ 1 38ΤΗ 8Τ., Τηλέφωνον: ΙηπββθΓθ 9897. Ης τιν θέσιν Μτριά διπην ιεϊχον σιτ^ντρίοίτγ) τα θεοΐ(?θέντα σιτη- οά των νεωρ^-ών τής πόλεώς ιιας, προκριιιένου νά ι'Λωντσδοΰν, έξερ- ράγη πυιρκαϊά, άποΐϊ'·φρώσασα μέ¬ γα ιιέοος εξ αυτών, άξίας 500 χιλ. οραχιιών. Καί εις τα σιτηοά τοΰ Στανροΰ — Λεμρρλή έξερριίγη πυρ-/θαϊά ά."τοτεφοώ.)ησα μέγα μέ- ροζ έξ αντών ή πυρκαϊά, ώ; έ- ηνοιβώθη προήλθεν άπό σπινθη- >α; διελθονσης άμαξοστοιχίας των
οιδηροοράιΚΜ'.
ΐς έορτί|ν τοΰ ΙΙροφή-
ου Ήλιοϋ, έπανττλ;'ύρισί τό έξωκ-
λήττι μας Ά'ίλιας, δπου σΐ'νεκεν-
ροαθ'ησον πολλοί ιπροσκυνηταί, ίκη
ιερεί'οχχντε; έχεΐ έν χοροϊς καί
ρνάνοις.
— Μέγα δνστύνημα συνέΚχη· πρό
►μειρων ιείίς τ<»ν έμπορον ΰΐφαισμά- χον τ»ρς πόλεώς μας Ματαίθίαν Λ.ενή. 'Η,νίΤ) ή ρη αιοή ιδι' ίιιπορικάς τού ανετοάϋτη τό αύτο'κ'ίνητον καί τέλεσμα οΐύτοΰ {•πΐ'ιρξ'εν ό οίκτρός 3-άνατος τοΰ άττχονς λί ί ό ό ρή ρ >
λς Παρια<ινής μόδ-ας, άπέ ροζ μετοίξωτό, γαρνιρκ^ένη ιιέ γο·3- γωγή άνεπτύχ·θη σημαντικώς καί είς τό Άλγέριον καί είς τό Μαρό- κον. Είς τάς Αθήνας σημερον πω- λοϋνται ^όνον Ίταλικά λεμόνια καί ώς λέγομεν ανωτέρω πρός 1. 80 εως 3 δρχ. έκαστον. Τα λίγα εντόπια πωλοϋνται είς τιμάς μυθώδεις καί κρυφίοΰζ. Ώς γνωστόν, ή ϊ^μονιά δέν άν- τέχει είς τό ψΰχος όσον ή πορτο- καλλιά. Μόλις ή θερμοκρα·σία τοί χειμώνος κατέλθη είς τό αηδέν ξη- ραίνεται. ένω ή πορτοκαλλιά άντέ- χει καί (είς μεγαλήτερον ψΰχος σχετικώς. ΥΟΗΚ ΕΙΤΥ Σύλλογος φ «"Αγιος Γεώργιος». Π ροακαλοΰνται α.τβντες οί εκ τον χωρίου ΔαφΛ<οί (Λακε·δαίμο·γος) κοττα- ά ^ εκ-ΐακτον γενικήν βννέλΕν ί η άμϊν01 ε^! γή σιν, την 5ην Σεπτΐιμιόρίου, ημέραν Τε- τάρτΓ|ν καί ώραν 1 μ. μ-, βν τή ο&θού- ση 32 Νθνν Βοννοττ. Σχοπός της Συν¬ ελεύσεως είναι νά ·κα·νονίβω|ΐιεν πειρΐ ί έ ελεύσεως ρ τής ανεγέρσεως τοϋ σχολείον έν τώ χω^ίο) μβς. θά άνακοινωθοϋν εύχάφ.- στοι. ΐίδήίΓΛς ληφθείσοΜ. έχ τοΰ χωρίου μας, διαΑαμβάνουσοι ηερί τούτον, θα ζθνν χαί αλλα ζτττημια!τα αφο¬ ουζιη ρώντα τόν Σύλλογον. (ΕΚ ΤΟΥ ΓΡΑΦΕ8ΟΥ) (17600—25—<2«, 51—2) υΕΤΚθΙΤ, ΜΙΟΗ. Πρόβκληβις ΟΛαντα τα μβλη, τοβ ΆλλΑ6β «ΠανΚον Α|η Σύλλογον» είς Τπχτικην Ι'Γντοαρτ συνέ¬ λευσιν, την 2βν ΣεΛτεμόοίου, ήμε4?βν Κιν"»^. «^ (*ΰ Συιι·
6ουλίου πεοί τώ-· έσόιδων χαί έξόβων.
·>) Λιοοισμός 'Εξί?νεγ»τ«ίής 'Επι-
τροΛής, έχοΰστκ θέσιν, κβτά τό Κα-
ταοτβτιχόν, καϊ 'Εφορευτωιης 'Επι
τοατής, » '· _
Λ) Σι<ιττηοις πε«1 των τνχ έχλογών πρός άνάδίΐ^'ν τοϋ Διοοατπ. κοΰ 'Σ^ώσνλίου. , ('Εκ τοϋ ονιώ&υλιου τού ΣίΛΑόγοι·) {175Ο6_16, 18, 20, Κ, 24, 26, 28., 30 'Εχλεκτά 6ι6λϊα εχει μονον τό Βι¬ βλιοπωλείον τοΰ <Έΐ>νικοϋ Κή
η ρφ
ιήτου έκ Λαρίσση; 9ποι· εΐχε |ΐ£-
ή δ' ίά {ϋ
ιιας καί 6 τρανματισιμός τοΰ σωφέρ
καί δύο αλλων ϊ-ιΡατών. Ή σορό;
τοΰ άτνχοϋς Λει·ή μετεφέριθη είς
~ " " δπου καί εΛ'ετϊιιφιάσθη.
> τινΐΰν ήιΐίοών ήρξατο
έκδιδομενη μικροσκοπικόν ήμερησία
έφηιιερίς, «Φαροχιλινή 'Ηχώ», υ¬
πό των κ. κ. Αντώνιον· Μανουσάκη
και ά'δελφών Νάσν.ον. Είς: τ»(ν νεΐα-
ράν συνσ)5ελφον ενχόμεθα καλήν
ποοκοπήν.
— Μέ την προκήρυξιν των έ^ο-
γών ήρξατο ή πολιτική κΓνησις
είς την ρπαριχίαν μας ζ/ύηροττίτη.
Ύποψήφιοι θά είναι οί κάτωθι:
Τοΰ Βενιζελικοϋ Κόμματος ύπο-
Ψ'ΙΦ'ο; ό κ. Μιλτιάδης ΛηληγιΟΛ'-
νης. τοΰ Λαϊκοΰ ό κ. Ίωκίν. Κυρώ-
ζης, τοί5 Άγροπκοϋ ό κ. Ιωάν. Άν
δρεόποΐνΐος καί 'Ανεξθ5ρτητος Φι-
>ίλεΰΟτ:ρος ό ϊατρό; κ. Δημ. Ντοΰ-
γιας. Τάς περισσοτέρας ελπίδας ε¬
πιτυχίας οτγκε·τρώνουν οί ν., κ.
Δηληγιάνη'ης καί Κυρώίης.
ΦΑΡΣΑΛΪΝΟΣ
ΔΙΑ ΤΟΝ ΕΞΠΡΑ ΓΣΜΟΝ ^
ΤΗΣ ΓΕΝΕΤΕΙΡΑΣ ΤΩΝ
"Εκκληβις πρός τούς έν>
'Αμερική Τεγεάτας
(Πιαιλιώτας). {
"Εχουν γίνει γΛΌ>σταί είς πάν¬
τας τούς έν Άμερικη Τεγεάτας
(Πιαλιώτας) αί φιλοπρόοδοι τά-
σεις καί προσπάθεναι τού έν Πια-
λη (Τεγέςι) ·θαυμασίσυ Συλλόγου
ή «Άλέα Αθηνά», έξωραΐζοντος
την ιστορικήν μας γενέτειραν δι'
έργων κοινωφελών. Χάρις είς την
ίλικήν ενίσχυσιν τόσον των έν τη
Ιδιαιτέρα μας πατρίδι συμπολιτά>ν,
δσον καί των έν Άμερικη φιλοπα-
τρίδων Π ισλιωτών, ό μεγαλουργός
αύτός Σύλλογος μετέβαλε καί δι-
εμόρφωσε έπιζή}>.ως την δλην εμ¬
φάνισιν τής κωμοπόλεως, κοττα-
στάσης προτύπου μεταξύ δλων
των έν Τεγέα χωρίων. "Ηδη άπ-
ευθύνομαι πρός τούς έν Άμερικη
συμπατριώτας μου Π ιαλιώτας, καί
πρό πάντων πρός έν Σικάγφ, Πά-
τερσον καί Όσουΐγκο, τά3ν οποί¬
ων τα στήθη πάλλοιη' οί εύγενέ-
στεροι πατριωτικοί παλμοί, δποκ;
σχηματίσωσι ε'ιδικά; έπιτροπάς
καί προβώσιν είς την διενέργειαν
έράνων, ίνα δυνηθώμεν καί άπο-
στείλωμεν πρός τόν Σύλλογον ικα¬
νόν ποσόν, όπως οΰτος φροντίση
καί τοποθετηθή άνά τάς διαφόρους
όδούς τοϋ ΓΙιαλή φανοστάτας,
πρός φωτισμόν τής κωμοπόλεως1
καθώς καί επιγραφάς τής όνομα-
σίσς των όδών της.
Είμαι βέβαιος, δτι οΐ^δείς σνι·
πολίτης θά κωφεύση είς την έκ¬
κλησιν ταύτην, άλλά προθύμως καί
γενναιοδώρως θά προσφ;ρη τόν ο¬
βολόν τού. Τα όνόματα καί τα πο¬
σά των δωρητών θά δημοσιεύων-
ται είς τόν «Εθνικόν Κήρυκα».
Άποστείλατε τάς είσφοράς σας:
ΜΚ. ΤΑΚΙ8 ϋΙΜΟΡθυΐ,Ι,Ο8,
140 ν. 26ΤΗ. 8Τ.
ΝΕΥ7 ΥΟΚΚ ΟΙΤΥ ,
Τάκις Γ. Δημόπουλλος ;
δι' αύτοκι-
ΤΑ ΑΘΗΝΑΤΚΛ ΠΕΡΙΟΰΙΚΑ
«Οέκο-
γένεια».
Είναι σί χειο «ΰχά;ρ!στθ! ον^τρο-
φοι κά&ε Έλληνος κάί 'Ελλτ/νίθος
τής 'Αμερηης
της ( . ^.,
Μέ τα ώραίά των διτ/γηματα,
τής βύχάριστες ίσ—ψίβς των, τα
περι«ετ«ιώιίτ) των μι/θκττορ^ατα,
τα άβτείά των άνέκίοτοΓ και τα οτλ-
λα έκλεκτά των ίημοσΐίύμΛτα, τβρ-
πονν τοίις συν&ρΐμητάς κα! άνκγνώ-
στας των.
κάθβ Ι6σομάβ« χαι
τ<τκτκκωτατ·αι είς τούς έν Άμερικ·ό συνορομ,ητάς των. Ή έτησία συνίρομ.ή γι άτο ίχ- Οέν» είνβκ —έντΐ ίβλλαρια. ΓδΊ^κος άντ«τρό<τωιτ»ς ^<ά την Αμερικήν: Ό. 8ΤΒΧ)ϋΜΒΟ8, 261 ν. 85_ 8ί., Ν. Γ. Οϋτ. Δέν ΰπάρχει 'Ελληνιχό σπίτι νά μή εχίΐ προμηθευθτΐ κρέας άπό τό άρχαιότερον Ελληνικόν Κρεοπω- λεΐον: ΑΤΗΕΝδ ΜΕΑΤ ΜλΗΚΕΤ 510 - 9ΤΗ ΑΥΕΝυΕ (Μεταξΰ 38 καί 39 Δρόμων) Μεταχειριζόμεθα άρνιά καί ση- κοτάκια φρεσκοσφαγμενα, ΝΕΟΙ ΕΛΛΗΝΙΚ01 ΔΙΣΚΟΙ ΚΟΑΟΜΒΙΑ 1* ίνταών, Κώστας Καζής, Τρίο 56112 Ρ Νά 'χα ?να ταχυδρόμο. Το>ρα ποϋ θά φύγω.
ίΚαντάδες).
Μαρ. Παπαγκίκα, ύψίφωνος
56113 Γ Ντούοου—Ντούοου.
Μήλό μου καί μανταρίνι
(Ρεμπέτικα).
Ι. Κοβορός καί Ν. Παποντσής
56114 Ρ Χάϊδω, Ρειιπέτικο.
Ούλα τα πουλάκια, συρτ
Ίερόθ. Σχίζας, Μ&νδολινάτα
56109 Ρ Βλάχικο Χασάπικο.
Καροτσέρης, Χασάπικο.
Σωτ. Στασινόπουλος, τενόρος
56111 Ρ Τό κλήμα πώχεις στη
αΰλή, σνρτός.
Κολοκοτρώνης φώναξε
τσάμικος
Μικτή Χορα>δία Λ. Κα66αδία
56110 Ρ Δουνεράκια, Χασάπικο,
Σέρβιχο, Μέ δοΐο ΡΪ3
ηο ΑοοΓίΙεοη.
Τα Τραγούδια μου, Με
γάλη Χοοφδία.
'ΑΛοστέλλονται πανταχοΰ Ο. Ο
Ό. Διά παραγγελίας άνω των 5 δί
σκων άναλαμβάνομεν τα εξοδα τοι
ταχυδρομείου. Ζητήσατέ μας τό
γενικόν κατάλογον οίσκων.
Τό κατάστημά μας είναι τό πλη
σιεστερον είς τό ΟΓαηά Οβπΐ
Κρατήσατε την διεύθυνσιν μας.
ΟΗΡΗΕ08 Μ08 Ο 3Τ0ΗΕ
ΝΕν ΥΟΚΚ, Ν. Υ.
241 ΕΑ5Τ 42»*η 8Τ.,
Τηλέφ. Μιπταν ΗΪ11 2291.
«ΕΘΝΙΚ02 ΚΗΡΥΞ».— ΚΥΡΙΑΚΗ, 26 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ, 1928.
ΑΠΟ ΤΗΝ ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΗΝ ΜΑΣ ΠΡΩΤΕΥΟΥΣΑΝ
ΤΟ ΚΑΜΑΡΙ ΚΑΙ ΤΟ ΧΑΥΧΗΜΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ
Η ΘΕΣΣΑΑΟΝΙΚΗ ΚΑΙ ΤΑ ΖΗΤΗΜΑΤΑ ΤΗΣ
Ελέχθη επανειλημμένως καί ε¬
λέχθη όρθοτατα ότι ή Οεσσαλονί-
κη, όπως εΐ·£ καί ευρίσκεται σή¬
μερον, αποτελεί την πλέον άπο-
στομωτικήν απάντησιν πρός ό-
σους ίσχυρίζονται ότι ή έλληνι-
κή φνλή δέ ν έ'χει πλέον την πα¬
λαιάν τη; ζωτικότητα, ότι ο! σΰγ-
χρονοι Έλληνες δέν είνε ίκανοί
νά επιτελέσουν έργα μεγάλα "/.αί
ώραΐα όπως έκεϊνα ποϋ εχαρακτή-
ριζαν τούς παλαιούς "Ελληνας.
Ης όλοι>ς α&τούς, είς τούς ύ&ρι-
στάς μας. εις τούς συ/.θφά·ντας |
μας. εις όσοι·ς ίσχνρίζονται ότι
ημπορεί νά είμεθα ά/όμη έπιτή-
δ:ιοι εμποοοι καΐ ίκανοί ναντικοί
άλλά μάς λείπει τό παλαιόν ελλη¬
νικόν δαιμόνιον, εχομεν νά δώ-
σωμενμίαν άποστομωτικήν απάν¬
τησιν :
— Πττγαίνετε νά δήτε την
Θεσσαλονίκην.
Πράγματι οποίος εγνώρισε
την επί τουρκσκρατία; θεσσα¬
λονίκην καί βλέπει καί την Θεσ¬
σαλονίκην την σημερινήν, οποίος
είδε τί παρελά'6α·με καί βλέπει |
τί κρατοϋμε τώρα εις τα χέρια [
μα;------καί τα κρατοϋμε τόσον
στοργικά, άλλά "/.αί τόσον στε-
ρΐ',ονται νά εδυπηοΐτήσουν ί,,~.
ρικο>;, οχι μόνον την χώραν' 'Ε',-
τίιν οποίαν έθνολογικώ; ιίνήκονν*
ρεά, ωστε νά μή υπάρχη κίνδυ-
νος νά τα χάσϊομεν ο'ι·τε τώρα,
οντί ποτΐ—οποίος εγνώρισε κια- δηροδρομικώς κατερχόμενοι εις
λά τό παρελθόν -/αι βλέπει επί-1 την'Ελλάδα ςένοι. 'Απά την επα-
Ή ναυαρχίς τοΰ πλουτάρχου Μπύρντ, «Σίτυ δφ Νιού Γιόρκ», ρυμουλκουμένη είς αποβάθραν τοΰ Χομπόκεν, όπου
ΐ>ά έςροδιασθπ με τρόφιμα διά τό ταξείδιον είς Νότιον Π όλον.
ση; καλά τό παρον, δέν είνε δυ¬
νατόν παρά νά ομολογήση —αν
φήν των ιιέ την Θεσσαλονίκην
θά σχηίΐατίσοΐ'ν την πρώτην Ίδέ-
εΐνε τί+ιιος καί άμρρόληπτος αν- «ν διά τόν πολιτισμόν μας. ΟΊ
Ο _ . ,____
«V
. _1 *ι____ι. . Λ_.Λ_. ^1~-λ 1 ΓΙηΊ ΤΛΛέ~ί'·>-ΤΤΓϊΙΛ·νίΤΟ ·* Τ*λ Τ^Λ/ίτ-Λ- ΟΙ -
θρωπος— ότι τό λεγόμενον άπό
τούς Εΐνους; «ελληνικόν θαϋμα
άή
ς ; η
είνε κατι πού άνήκει
ί εις τό π
άνππροσωπεύοντες τό Κράτος είς
τάς διαφόρους τού εκδηλώσει;,
ά ό
ιστορίαν καί
άλλά ϊΐνε κατι ποΰ έπαναλα'μβά-
νεται κάθε τόσον διά νά άποδεί-
ξη ότι ή Έλληνική νί«υχή ΐΐνε ά-
ληθΐνά άθάνατη καί δτι αν ξαπο-
σταίνη καί γονατίζη καποτε, '/.α-
τοι,θώνει δμω; πάντοτε ν' άνορ-
■θωθΐ) μέ τα ΐδιά τη; μέσα καί νά
γιγαντωθή. Άπύ αυτή; τή; άπό-
\*εακ είνε καί νιά μας τούς "Ελ¬
ληνας χρήσιμη καί αποτελεί άλη-
·θινό| «ταξειδιον σπονθής» —
σττουδής τοϋ έαυτοΰ μας — μία
μετάβασις ϊΓις την Θεσσαλονίκην.
Τό εχω γράφη αύτό καί άλλοτε
άλλού καί δέν ·θά παι'σω νά τό έ-
παναλαμβάνω πάντοτε παντοϋ.
ΜετΌ·βιαιίνων ό σύγχρονος *Ί~
φρς η
εια' την Ι οί προϊστάμενοι των διαφόρων
.ορλί'όν, κλάδων των δημόσιον ιύπηρεσι-
"■>--*' ών τό άντιλαμ'βάνονται αύτό πυ
ών, τό άντιλαμ'βάνονται αύτό πό-1
λύ ■κ.αλά. ΆντιλαμβάνΌνται δτι
έν τώ προσώπω των δίδει εξετά¬
ση; πολιτισμοϋ ή Ελλάς καί -θέ-
λουν νά την βγάλουν άσπροπρό-
σωπη. Καί μολονότι ή άποκέν-
τρωσΐς υφίσταται μέχρι της στιγ-
μής μόνον κατά γράμμα καί μο¬
λονότι οί δημόσιοι ύπήλληλοι
ποϋ στέλλονται εις την Μαν.εδο-
νίαν δέν είνε πάντοτε οί καλλίτε-
ροι (τουναντίον, τό Κέντρον
στέλλει συχνά είς τάς Νέας Χώ¬
ρας έκείνονς ποϋ θέλει νά τιμω-
ρήση, τρόπον τινά. έξορίαν άπό
τάς Αθήνας) καί μολονότι τό
Κράτος έ'χει, άπω; σνμβαίνει συ-
ρίζιι καί χωρίς νά έκπλη-
ρώντ) καί τάς ιδικάς τού ύποχρε-
ο>σεις. οί έκπρόσωποί τού, έν τού¬
τοις, άναίπτύσιοΌυν δραστηριότη-
τα καί ζήλον ποΰ τοϊΐς τιμο&ν καί
δίδοιΐν μίαν ιδέαν τοϋ πόσον ό'ρ-
τια θά λειτονργήσ»! ή κρατική μη-
χοα·ή δταν, καθιεροι.·μένης πραγ-
ματικής αποκεντρώσϊως, τεθή τό
εϊς την Θεσσαλονίκην άντιλαμβά- νήθω;. μόνον αξιώσεις χωρίς νά
ΐ"εται δτι »Ί πατρίς τού δέν είνε τό
κΡοψαίϊκο», δέν είνε ή «Ψωρο-
κώσταινο», όίΐως έσυνήθιζε νά
Γήν φαντάζίται. Πείθεται δτι ή
ιρυλή είς την οποίαν άνή/-ει είνε
ί-κανή νά κάμη κατι παραπάνω
άπό τό νά πολιτικολογη καί νά εν-
διατρίβϊ| είς τα καφενεϊα ή είς
ταύς πρσθαλάμους των ύπονργι-
ά>κν γραφείων. Καί άπαντα, χω¬
ρίς νά τό καταλαβαίνη, αισιοδο¬
ξίαν καί τό ταξεΐδι είς την Θεσ¬
σαλονίκην άπο>6αίνει ενα εϊδος
λουτροϋ έθνικής άναγνννησεως.
Δέν θέλω νά πώ ότι είς την
θεσσαλονίκην δεν γίνονται «τσα-
πατσολλιές ρίομαίϊνες» διά νά με-
τα·/ειρισδό την καθιερωμένον '&/.-
φρα:σιν. Γίνωνται, άτΐ'χώς, κηί ά-
ναφέρω μίαΛ',' την πλέον κτυπη-
τήν; Τα χάλια τοϋ Λενκοΰ Πύρ¬
γου, τοϋ όποίου έ'χοα'ν πέση οί έ-
ξωτερικοί σοβάδες εις τρόπον
όίστε άπό λει-κός νά έχη καταν-
τήσΐ] κατά μέγα μέρος κίτρινος.
Χοόνια τιόρα γίνονται ύποδεί-
ξεις πρ·ός τάς εκάστοτε Κυβίρνή-
σεις νά έξοικονομηθΓ) μία πίστω¬
σις διά νά γίνγ> πάλιν όλόκληρος
ό Πυργος Λενκός. 5'Εο>ς τώρα
δέν εχρι κατορ·θ(»9ί| τίποτΡ. Καί
δέν ποόκειται παρά πΐρί ολίγων
χιλιά'5'ινν δοαχΐμίΰΐν. Αύται δμοος
είνε ιεξαιρέσεις καί παρατηροϋν-
ται ένρ' όσον οί προϊστάμενοι των
διαφόρων υπηρεσίαν περιορίζον-
ται είς την γρΐαΓραοκραττιΙκήν ρου-
τίναν γωρίς νά θέλσυν ν' άναπτύ
ξουν ατομικήν πρωτοβουλίαν. Άλ
λά σι·ντ'[9Ό;ς ή πρωτο6ο·λία άνα-
ΛΓΐ'σσρται. 'ΙΙ βΤ'σσιαλ.ονίκη ευρί¬
σκεται έγγύτατα είς τα σύνορα.
εΐτ ή πρώτη πόλις, την οποίαν
άντικρύνοι-ν καί γνωρίζονν οί σι-
πρώτον ελληνικόν συνοριακον σταδ
μόν, τής Ίδομένης (πρίόην Σέ-
κοδον) βλρπετε την προσπάθειαν
το7;ν έκαροσώπχον των δηιιοσίων
ύπ'ηοεσιών νά 'εμφανίσοι.'ν την
'Ελλάδα είς τα όμματα των ξένον
ώς Κράτος άληθινά πολιτισμένον.
Καί την Θεσσαλονίκην θά δή¬
τε νά έχη προδενσπ. εις πυλλά εις
τα όποΐα ύστεροϋν αί Αθήναι
κ·αί ό Πειραίευς.
ΤΒννοείται δπ ή μακεδονική
π'ρωτείοιχΐα ε_γει τα ζητήματά
της, μεοικά άπό τα όποϊα χρειά-
ζονται άμεσον, έϊκ ίγουσαΛ',λύσιν.
Ηνε ζηττΗΐατα εμποοικά καί ζη-
τήματο: οΐκονομικά, 'ζητιτματα δ-
δοποιΐας, τηλεφωνικής καί τηλε-
γραφικής μετά της λοιπής Ελλά¬
δος καϊ τοϋ έξΐοτεριν.οϋ έτηκοινω-
νί'ας, ζητήματΐα έμ-πορικής κρίσε-
έή έθέ έλθ
α>ς, έ(.ιπορική;
ζώ ί
ρ
έλϊυθε-
(ρή; ς,
ρας ζώνης, καί τόσα α/.λα.
Τό έιυτόριον εις την Θεσσαλο-
Λ'ίκην διήλθε τελευταίως κρίσιν,
άλ.λά &έν ό ί
τοπικής.
επρόκειτο πιερί ν.ρίσεως
Ήτο ό άντίκτνπΌς μιας γενι¬
κωτέρας πα·εΐ!ρωπαϊ-/.ής, αν 5χι
καί παγκοσμίοτ·,7.ρίσεως, ή δποία
τώρα έ'χει άρχίιοτ] νά παρέρχεται.
Εί'δικώς διά ΐήν Θεσσαλονίκην ύ-
πηρτ/ε μία πρόσθετος δΊΐτκολία.
Τό ρει·στόν χρήμα, τό τόσον απα¬
ραίτητον διά την κίνησιν τοϋ έμ-
πορίου, 5έν ήτο είς τάς άπαιτου-
άλλά -/.αί^ τα; χώρας ποΰ εδρίΐ
σν.ονται οπίσω είς αιτήν. 'Η
Ι Γιουγκοσλαυία, ή ύποία ίσχυοίϊε-
| ται ότι τής είνε άπαραίτητος" εν-
ρεΐα έκτασις έλευ&έρας ζώνης έν
Θεσσΐαιλονίκη διά τό δΐαμεταζο·
μιστικόν της εμπόριον, εχοι πι-ρι-
ορίση είς τύ ελάχιστον την διά
Θεσσαλονίκης εισαγωγήν /αι ξ;
| ξαγωγήν της. Μόλΐ; τα τέσσαρα
| εως έννεα, τό πολν, έκατοστά τοΰ
διαμετα!κομιστικοΰ έμπορίου τοϋ
γειτονικού μας τρια'διν.οϋ βασί¬
λειον περνοϋν άπό την Θεσσαλο¬
νίκην, Κυρίως περνοϋν τα σεοβι-
κά προϊόντα (γεννήματα ιδίως
κ·αί ζωα) ποϋ στελλονται πρός έ-
πιτάτιον κατανάλωσιν εις την
Θλ-σσολονίκην καδχ'ος καί είς την
λΌιπήν Έ/χλάϋα, την Τουρκίαν
καί την Αίγυπτον. Οί "/.αορέδες
καί αί ζακχάρεις ποϋ ρίσήγοντο
ποίν ύς την Σΐεο'δίαν διά θεσαα-
λονί·κης είσάγονται σήμερον είς
τίιν ΓΊοι»γ-/.οσλαυΐαν διά ΣουσϋΜ
(τοΰ Ίλευθέρου λιμένος, τόν οποί¬
ον άπεκτησαν οί Γιουγκοσλαίοι
παρ<ΐπλει·ρως τοΰ Φιοϋαε) /οί η Γιον^/κοσλαυϊν.ή Κυβέρνησις {■- ποβιβά'Ιει τοΰ; άτμοπλοϊκούς /αί δΰ λ δώ , ποβιβάΙει τοΰ; άτμοπλοϊκούς /αί κσΐομησΐν .Το αρχικον σχεδιον σι5ηροδρομικοΰΓ ναυλου; ν.αδώς ΐη- πη/^(ι>:. το (τιιντΥϊΐνθΐν ?~τ) Κυ !'_'___.!">__.>___*___„-.„,'.. *„
τής
&
;, τό
ής χ
&;ρνπ']σ¥ως Βενι'Ιέλου, ■&πέστη αρ¬
κετάς τροτοποιήσρις πάντως όμως
καί όπχος ΐ-'χει σήαερον, διατηρεϊΐ
ται άρ>"/ετά κα?ών. Τό ώμολόγη-
σεν ό ϊδιος ό κ. Βενιίέλος ό ό.τοΐ-
ος μιί?αστα έπιρό'σθεσεν δτι «είνε
αξιον άπορίας πώς δέν τό έχάλα-
σαν άκόμη περισσότεοο'». 'ίί
Θεσσαλ.ονίκη ίίνε προωρισμένη
νά γίνη πολύ σα'ιντομα τό Μιλάνον
τής 'ΕΛ'λάδος. Άλλ' ακριβώς έ-
πει&ή διετέθη τόσον χρφα διά
την αΛΌΐκοδόμησιν δέν ρμεινε δι-
αθέσιμον αρκετόν ρευστόν χρη-
μα διά τό εμπόριον. Τώρα αί ά-
νωμαλίΐαι ογεδόν παρήλ-θον. Αί
εργασίαι τής άνοικοιδομήσ'εως, αί
οποίαι είχον άνασταλη. άρχίζοτ,»ν
νά! έπαΛ'ά)ιαιιΓοάνωντΙαι βραΰέως
ίσως α)1' ασφαλώς καί μέ την
βεΰαιότητα ότι θά συνεχισθοϋν
κΐαί θ' άχθοϋν είς αΐσιον τερμα
Καί
η εμπορικη κίνησις αρχιξε
κάθε πρόσωπον καί τό κάθε πράγ-1 μένο»ς ποσότητας διαθ"έσιμον, δι-|άρχαΐοι πρόγονοί μας τοΰς ά
μα είς την ΰέ<τιν τού. Άπό τόν ότι εχρησιμοποιήθη διά την άνοι- κάλουν πόρους), οί όποίοι πρ νά ζανηοϊα'η. Ύπάρχουν οί Ίσχυ- ριζό).ιενΌΐ δτι ή {-παρξις καί ή λειτονργία της ελευθέρας ζώνης ζημιώνει τοί.·; έμπόρους της Θεσ¬ σαλονίκης, αυτά δμω; τα λέγουν κα,ί τα νράφουν οί μή έχοντες την ίκανότητα νά ίδουν τί γίνεται π«- ραπέιρα άπό την μ-ίηην των ΊΙ Θ:σσαλονϋκη είνε ενας άπό τού; προνομιούχον; εκείνον; λιμένος (ό κ. Βενιζέλος ύπέμνησεν ότι οί απϊ- προο- ΊΙ μικοά αίτ., άτμάκατο; μέ τς.εϊς άνδρας, άνε/ώβηβΕν έκ Νέας Υόρκης διά την Ισπανίαν. ίατίσης καί τούς τελωνριακούς δα- σμούς κατά τοιούτον τρόπον, αιστε νά καταντά σχ^δόν ευθηνοτερα ή διά Σουκάκ είοΐαγωγή παρά ή (διά θεσσαλονίκης. Πάντω;, καί εάν δέν ΐ'ίνε ολιγώτερα, τα εξοίϊα ναύ- λων, δασ[ΐών κλπ. δέν είνε περκτ- σότερα καί υπό τοιαύτας σννθή- κος οί Γιοιτ,'κοσλαΰοι προτιμοίν την διά Σου-σάκ είσανωγήν. Την ενδοχώραν όμως τής Θεσσαλονί¬ κης, επί τοϋ έμ'πορικοΰ έ'πιπέοου, δέν αποτελεί μόνη ή νότιο; Σερ- βία οΰτε μόνη ή Γιουγκοσλαυία. Δύνανται νά έξυπηρετηθοΰν^ διά της έλληνικής έλευΒέρας1 ζώνης καί ή Βοιλγαρία καί ή Ροιπια- νάα καί ή Πολωνία καί δ?αι έν γέν·ει αί χώραι αί έξυπηοετοι'κε- ναι διά τής σιδηροδρομικώς γραΐι μής τής καταληγούσης ύς την Θεσσαλονίκην. Οί αναγνώσται γνωρίζουν πώς ρχουν τα ποαγ- ματα επί τοΰ προκπμενου. "Οπως άνέιπη·ξε πρό _^- γων ημερών είς τόν κ. Βενιζέλον ό πρόεδρος τή; ελευθέρας ζώνης κ. Στ. Γρηγοριάΰης, 5 όργανι- σμύς αΐ·τός ό όποΓος, όπως ετόνι¬ σεν ό κ. Π ρωθυπουργός, πσρέ- σχεν, δ·/ι μόνον οικονομικάς, ολλα καί πολιτικάς υπηρεσίας είς τψ χώραν—εσημείωσεν ήδη τό ανώ¬ τατον όριον τή; αποδόσεως με τα σηΐίϊρινά τού μέσα καί έφόύια. μεσα Πρέπει έντός τοϋ τρέχοντος έ- τους νά αρχίση ή κατασκευή τού ννέου λιμένος τής ζώνης διά ν" δυνήθη ν' ανταποκριθή είς > τας
όλονέν όγ·κου}ΐένας άπαιττ]σεις
τής .ύιοτμεταΓκομιστικής της κινή¬
σεως. Ό* κ. Βενιζέλος εβεβαίωσεν
δτι συμφωνεΐ απολύτως ώς ^ πρός
την ανάγκην τής συμπληρώσεωί
τοΰ έ'ογου καί ότι ί) συνδρομή τού
•Οά είνε, αν οχ·ι ανωτέρα πάντως
Τση π:ρός εκείνην, την οποίαν π«-
ρέσχον ομολογουμένως είς την ε¬
λευθέραν ζώνην αί ποοκάτοχοι
τού Κυβερνήσεις, άπό τοΰ. Γ1"^11
μέχρι σήμερον.
Ατυχώς ή προθυμία, την '^°}'
αν επιδεικνύει τό Κράτος διά την
Θεσσαλονίκν δέν επεκτείΚ·εταΐ
είς δλα τα ζητήματα. Τί.τοτε άν.ο-
μη λ.χ. δέν έ'χει γίνη διά την έ¬
ναρξιν ανεγέρσεως τοΰ μεγά/0(υ
σιδηροδρομικοΰ στα·θμοΐ", τοϋ °"
ποίου , έν τούτοις άπό πολλοΰ *|-
νέ ετοιμα τα σχέδια. Έπίσης "ι"
τε εχει κά'ν άρχίσΐι ή οικο'δόμΐ]-
σις τοϋ μεγάρου των τριών 1·,
των όποίοον αί υπηρεσίαι είνε δι-
ρσ·.τα(Χΐέναι είς διάφορα τελειω,
άκατάλληλα οίκήματα Άλλά δι
αυτά καί διά μερικά άκόμη /ίΑ£"
γοντα ζητήιιατα τής Θ
κης Οά ομιλήσωμεν βίς
Β.ΒΕΚΙΑΡΕΛΛΠ-
ΑΠΟ ΤΗΝ ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΗΝ ΜΑΣ ΠΡΩΤΕΥΟΥΣΑΝ
ΤΟ ΚΑΜΑΡΙ ΚΑΙ ΤΟ ΧΑΥΧΗΜΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ
Η ΘΕΣΣΑΑΟΝΙΚΗ ΚΑΙ ΤΑ ΖΗΤΗΜΑΤΑ ΤΗΣ
Ελέχθη επανειλημμένως καί ε¬
λέχθη όρθοτατα ότι ή Οεσσαλονί-
κη, όπως εΐ·£ καί ευρίσκεται σή¬
μερον, αποτελεί την πλέον άπο-
στομωτικήν απάντησιν πρός ό-
σους ίσχυρίζονται ότι ή έλληνι-
κή φνλή δέ ν έ'χει πλέον την πα¬
λαιάν τη; ζωτικότητα, ότι ο! σΰγ-
χρονοι Έλληνες δέν είνε ίκανοί
νά επιτελέσουν έργα μεγάλα "/.αί
ώραΐα όπως έκεϊνα ποϋ εχαρακτή-
ριζαν τούς παλαιούς "Ελληνας.
Ης όλοι>ς α&τούς, είς τούς ύ&ρι-
στάς μας. εις τούς συ/.θφά·ντας |
μας. εις όσοι·ς ίσχνρίζονται ότι
ημπορεί νά είμεθα ά/όμη έπιτή-
δ:ιοι εμποοοι καΐ ίκανοί ναντικοί
άλλά μάς λείπει τό παλαιόν ελλη¬
νικόν δαιμόνιον, εχομεν νά δώ-
σωμενμίαν άποστομωτικήν απάν¬
τησιν :
— Πττγαίνετε νά δήτε την
Θεσσαλονίκην.
Πράγματι οποίος εγνώρισε
την επί τουρκσκρατία; θεσσα¬
λονίκην καί βλέπει καί την Θεσ¬
σαλονίκην την σημερινήν, οποίος
είδε τί παρελά'6α·με καί βλέπει |
τί κρατοϋμε τώρα εις τα χέρια [
μα;------καί τα κρατοϋμε τόσον
στοργικά, άλλά "/.αί τόσον στε-
ρΐ',ονται νά εδυπηοΐτήσουν ί,,~.
ρικο>;, οχι μόνον την χώραν' 'Ε',-
τίιν οποίαν έθνολογικώ; ιίνήκονν*
ρεά, ωστε νά μή υπάρχη κίνδυ-
νος νά τα χάσϊομεν ο'ι·τε τώρα,
οντί ποτΐ—οποίος εγνώρισε κια- δηροδρομικώς κατερχόμενοι εις
λά τό παρελθόν -/αι βλέπει επί-1 την'Ελλάδα ςένοι. 'Απά την επα-
Ή ναυαρχίς τοΰ πλουτάρχου Μπύρντ, «Σίτυ δφ Νιού Γιόρκ», ρυμουλκουμένη είς αποβάθραν τοΰ Χομπόκεν, όπου
ΐ>ά έςροδιασθπ με τρόφιμα διά τό ταξείδιον είς Νότιον Π όλον.
ση; καλά τό παρον, δέν είνε δυ¬
νατόν παρά νά ομολογήση —αν
φήν των ιιέ την Θεσσαλονίκην
θά σχηίΐατίσοΐ'ν την πρώτην Ίδέ-
εΐνε τί+ιιος καί άμρρόληπτος αν- «ν διά τόν πολιτισμόν μας. ΟΊ
Ο _ . ,____
«V
. _1 *ι____ι. . Λ_.Λ_. ^1~-λ 1 ΓΙηΊ ΤΛΛέ~ί'·>-ΤΤΓϊΙΛ·νίΤΟ ·* Τ*λ Τ^Λ/ίτ-Λ- ΟΙ -
θρωπος— ότι τό λεγόμενον άπό
τούς Εΐνους; «ελληνικόν θαϋμα
άή
ς ; η
είνε κατι πού άνήκει
ί εις τό π
άνππροσωπεύοντες τό Κράτος είς
τάς διαφόρους τού εκδηλώσει;,
ά ό
ιστορίαν καί
άλλά ϊΐνε κατι ποΰ έπαναλα'μβά-
νεται κάθε τόσον διά νά άποδεί-
ξη ότι ή Έλληνική νί«υχή ΐΐνε ά-
ληθΐνά άθάνατη καί δτι αν ξαπο-
σταίνη καί γονατίζη καποτε, '/.α-
τοι,θώνει δμω; πάντοτε ν' άνορ-
■θωθΐ) μέ τα ΐδιά τη; μέσα καί νά
γιγαντωθή. Άπύ αυτή; τή; άπό-
\*εακ είνε καί νιά μας τούς "Ελ¬
ληνας χρήσιμη καί αποτελεί άλη-
·θινό| «ταξειδιον σπονθής» —
σττουδής τοϋ έαυτοΰ μας — μία
μετάβασις ϊΓις την Θεσσαλονίκην.
Τό εχω γράφη αύτό καί άλλοτε
άλλού καί δέν ·θά παι'σω νά τό έ-
παναλαμβάνω πάντοτε παντοϋ.
ΜετΌ·βιαιίνων ό σύγχρονος *Ί~
φρς η
εια' την Ι οί προϊστάμενοι των διαφόρων
.ορλί'όν, κλάδων των δημόσιον ιύπηρεσι-
"■>--*' ών τό άντιλαμ'βάνονται αύτό πυ
ών, τό άντιλαμ'βάνονται αύτό πό-1
λύ ■κ.αλά. ΆντιλαμβάνΌνται δτι
έν τώ προσώπω των δίδει εξετά¬
ση; πολιτισμοϋ ή Ελλάς καί -θέ-
λουν νά την βγάλουν άσπροπρό-
σωπη. Καί μολονότι ή άποκέν-
τρωσΐς υφίσταται μέχρι της στιγ-
μής μόνον κατά γράμμα καί μο¬
λονότι οί δημόσιοι ύπήλληλοι
ποϋ στέλλονται εις την Μαν.εδο-
νίαν δέν είνε πάντοτε οί καλλίτε-
ροι (τουναντίον, τό Κέντρον
στέλλει συχνά είς τάς Νέας Χώ¬
ρας έκείνονς ποϋ θέλει νά τιμω-
ρήση, τρόπον τινά. έξορίαν άπό
τάς Αθήνας) καί μολονότι τό
Κράτος έ'χει, άπω; σνμβαίνει συ-
ρίζιι καί χωρίς νά έκπλη-
ρώντ) καί τάς ιδικάς τού ύποχρε-
ο>σεις. οί έκπρόσωποί τού, έν τού¬
τοις, άναίπτύσιοΌυν δραστηριότη-
τα καί ζήλον ποΰ τοϊΐς τιμο&ν καί
δίδοιΐν μίαν ιδέαν τοϋ πόσον ό'ρ-
τια θά λειτονργήσ»! ή κρατική μη-
χοα·ή δταν, καθιεροι.·μένης πραγ-
ματικής αποκεντρώσϊως, τεθή τό
εϊς την Θεσσαλονίκην άντιλαμβά- νήθω;. μόνον αξιώσεις χωρίς νά
ΐ"εται δτι »Ί πατρίς τού δέν είνε τό
κΡοψαίϊκο», δέν είνε ή «Ψωρο-
κώσταινο», όίΐως έσυνήθιζε νά
Γήν φαντάζίται. Πείθεται δτι ή
ιρυλή είς την οποίαν άνή/-ει είνε
ί-κανή νά κάμη κατι παραπάνω
άπό τό νά πολιτικολογη καί νά εν-
διατρίβϊ| είς τα καφενεϊα ή είς
ταύς πρσθαλάμους των ύπονργι-
ά>κν γραφείων. Καί άπαντα, χω¬
ρίς νά τό καταλαβαίνη, αισιοδο¬
ξίαν καί τό ταξεΐδι είς την Θεσ¬
σαλονίκην άπο>6αίνει ενα εϊδος
λουτροϋ έθνικής άναγνννησεως.
Δέν θέλω νά πώ ότι είς την
θεσσαλονίκην δεν γίνονται «τσα-
πατσολλιές ρίομαίϊνες» διά νά με-
τα·/ειρισδό την καθιερωμένον '&/.-
φρα:σιν. Γίνωνται, άτΐ'χώς, κηί ά-
ναφέρω μίαΛ',' την πλέον κτυπη-
τήν; Τα χάλια τοϋ Λενκοΰ Πύρ¬
γου, τοϋ όποίου έ'χοα'ν πέση οί έ-
ξωτερικοί σοβάδες εις τρόπον
όίστε άπό λει-κός νά έχη καταν-
τήσΐ] κατά μέγα μέρος κίτρινος.
Χοόνια τιόρα γίνονται ύποδεί-
ξεις πρ·ός τάς εκάστοτε Κυβίρνή-
σεις νά έξοικονομηθΓ) μία πίστω¬
σις διά νά γίνγ> πάλιν όλόκληρος
ό Πυργος Λενκός. 5'Εο>ς τώρα
δέν εχρι κατορ·θ(»9ί| τίποτΡ. Καί
δέν ποόκειται παρά πΐρί ολίγων
χιλιά'5'ινν δοαχΐμίΰΐν. Αύται δμοος
είνε ιεξαιρέσεις καί παρατηροϋν-
ται ένρ' όσον οί προϊστάμενοι των
διαφόρων υπηρεσίαν περιορίζον-
ται είς την γρΐαΓραοκραττιΙκήν ρου-
τίναν γωρίς νά θέλσυν ν' άναπτύ
ξουν ατομικήν πρωτοβουλίαν. Άλ
λά σι·ντ'[9Ό;ς ή πρωτο6ο·λία άνα-
ΛΓΐ'σσρται. 'ΙΙ βΤ'σσιαλ.ονίκη ευρί¬
σκεται έγγύτατα είς τα σύνορα.
εΐτ ή πρώτη πόλις, την οποίαν
άντικρύνοι-ν καί γνωρίζονν οί σι-
πρώτον ελληνικόν συνοριακον σταδ
μόν, τής Ίδομένης (πρίόην Σέ-
κοδον) βλρπετε την προσπάθειαν
το7;ν έκαροσώπχον των δηιιοσίων
ύπ'ηοεσιών νά 'εμφανίσοι.'ν την
'Ελλάδα είς τα όμματα των ξένον
ώς Κράτος άληθινά πολιτισμένον.
Καί την Θεσσαλονίκην θά δή¬
τε νά έχη προδενσπ. εις πυλλά εις
τα όποΐα ύστεροϋν αί Αθήναι
κ·αί ό Πειραίευς.
ΤΒννοείται δπ ή μακεδονική
π'ρωτείοιχΐα ε_γει τα ζητήματά
της, μεοικά άπό τα όποϊα χρειά-
ζονται άμεσον, έϊκ ίγουσαΛ',λύσιν.
Ηνε ζηττΗΐατα εμποοικά καί ζη-
τήματο: οΐκονομικά, 'ζητιτματα δ-
δοποιΐας, τηλεφωνικής καί τηλε-
γραφικής μετά της λοιπής Ελλά¬
δος καϊ τοϋ έξΐοτεριν.οϋ έτηκοινω-
νί'ας, ζητήματΐα έμ-πορικής κρίσε-
έή έθέ έλθ
α>ς, έ(.ιπορική;
ζώ ί
ρ
έλϊυθε-
(ρή; ς,
ρας ζώνης, καί τόσα α/.λα.
Τό έιυτόριον εις την Θεσσαλο-
Λ'ίκην διήλθε τελευταίως κρίσιν,
άλ.λά &έν ό ί
τοπικής.
επρόκειτο πιερί ν.ρίσεως
Ήτο ό άντίκτνπΌς μιας γενι¬
κωτέρας πα·εΐ!ρωπαϊ-/.ής, αν 5χι
καί παγκοσμίοτ·,7.ρίσεως, ή δποία
τώρα έ'χει άρχίιοτ] νά παρέρχεται.
Εί'δικώς διά ΐήν Θεσσαλονίκην ύ-
πηρτ/ε μία πρόσθετος δΊΐτκολία.
Τό ρει·στόν χρήμα, τό τόσον απα¬
ραίτητον διά την κίνησιν τοϋ έμ-
πορίου, 5έν ήτο είς τάς άπαιτου-
άλλά -/.αί^ τα; χώρας ποΰ εδρίΐ
σν.ονται οπίσω είς αιτήν. 'Η
Ι Γιουγκοσλαυία, ή ύποία ίσχυοίϊε-
| ται ότι τής είνε άπαραίτητος" εν-
ρεΐα έκτασις έλευ&έρας ζώνης έν
Θεσσΐαιλονίκη διά τό δΐαμεταζο·
μιστικόν της εμπόριον, εχοι πι-ρι-
ορίση είς τύ ελάχιστον την διά
Θεσσαλονίκης εισαγωγήν /αι ξ;
| ξαγωγήν της. Μόλΐ; τα τέσσαρα
| εως έννεα, τό πολν, έκατοστά τοΰ
διαμετα!κομιστικοΰ έμπορίου τοϋ
γειτονικού μας τρια'διν.οϋ βασί¬
λειον περνοϋν άπό την Θεσσαλο¬
νίκην, Κυρίως περνοϋν τα σεοβι-
κά προϊόντα (γεννήματα ιδίως
κ·αί ζωα) ποϋ στελλονται πρός έ-
πιτάτιον κατανάλωσιν εις την
Θλ-σσολονίκην καδχ'ος καί είς την
λΌιπήν Έ/χλάϋα, την Τουρκίαν
καί την Αίγυπτον. Οί "/.αορέδες
καί αί ζακχάρεις ποϋ ρίσήγοντο
ποίν ύς την Σΐεο'δίαν διά θεσαα-
λονί·κης είσάγονται σήμερον είς
τίιν ΓΊοι»γ-/.οσλαυΐαν διά ΣουσϋΜ
(τοΰ Ίλευθέρου λιμένος, τόν οποί¬
ον άπεκτησαν οί Γιουγκοσλαίοι
παρ<ΐπλει·ρως τοΰ Φιοϋαε) /οί η Γιον^/κοσλαυϊν.ή Κυβέρνησις {■- ποβιβά'Ιει τοΰ; άτμοπλοϊκούς /αί δΰ λ δώ , ποβιβάΙει τοΰ; άτμοπλοϊκούς /αί κσΐομησΐν .Το αρχικον σχεδιον σι5ηροδρομικοΰΓ ναυλου; ν.αδώς ΐη- πη/^(ι>:. το (τιιντΥϊΐνθΐν ?~τ) Κυ !'_'___.!">__.>___*___„-.„,'.. *„
τής
&
;, τό
ής χ
&;ρνπ']σ¥ως Βενι'Ιέλου, ■&πέστη αρ¬
κετάς τροτοποιήσρις πάντως όμως
καί όπχος ΐ-'χει σήαερον, διατηρεϊΐ
ται άρ>"/ετά κα?ών. Τό ώμολόγη-
σεν ό ϊδιος ό κ. Βενιίέλος ό ό.τοΐ-
ος μιί?αστα έπιρό'σθεσεν δτι «είνε
αξιον άπορίας πώς δέν τό έχάλα-
σαν άκόμη περισσότεοο'». 'ίί
Θεσσαλ.ονίκη ίίνε προωρισμένη
νά γίνη πολύ σα'ιντομα τό Μιλάνον
τής 'ΕΛ'λάδος. Άλλ' ακριβώς έ-
πει&ή διετέθη τόσον χρφα διά
την αΛΌΐκοδόμησιν δέν ρμεινε δι-
αθέσιμον αρκετόν ρευστόν χρη-
μα διά τό εμπόριον. Τώρα αί ά-
νωμαλίΐαι ογεδόν παρήλ-θον. Αί
εργασίαι τής άνοικοιδομήσ'εως, αί
οποίαι είχον άνασταλη. άρχίζοτ,»ν
νά! έπαΛ'ά)ιαιιΓοάνωντΙαι βραΰέως
ίσως α)1' ασφαλώς καί μέ την
βεΰαιότητα ότι θά συνεχισθοϋν
κΐαί θ' άχθοϋν είς αΐσιον τερμα
Καί
η εμπορικη κίνησις αρχιξε
κάθε πρόσωπον καί τό κάθε πράγ-1 μένο»ς ποσότητας διαθ"έσιμον, δι-|άρχαΐοι πρόγονοί μας τοΰς ά
μα είς την ΰέ<τιν τού. Άπό τόν ότι εχρησιμοποιήθη διά την άνοι- κάλουν πόρους), οί όποίοι πρ νά ζανηοϊα'η. Ύπάρχουν οί Ίσχυ- ριζό).ιενΌΐ δτι ή {-παρξις καί ή λειτονργία της ελευθέρας ζώνης ζημιώνει τοί.·; έμπόρους της Θεσ¬ σαλονίκης, αυτά δμω; τα λέγουν κα,ί τα νράφουν οί μή έχοντες την ίκανότητα νά ίδουν τί γίνεται π«- ραπέιρα άπό την μ-ίηην των ΊΙ Θ:σσαλονϋκη είνε ενας άπό τού; προνομιούχον; εκείνον; λιμένος (ό κ. Βενιζέλος ύπέμνησεν ότι οί απϊ- προο- ΊΙ μικοά αίτ., άτμάκατο; μέ τς.εϊς άνδρας, άνε/ώβηβΕν έκ Νέας Υόρκης διά την Ισπανίαν. ίατίσης καί τούς τελωνριακούς δα- σμούς κατά τοιούτον τρόπον, αιστε νά καταντά σχ^δόν ευθηνοτερα ή διά Σουκάκ είοΐαγωγή παρά ή (διά θεσσαλονίκης. Πάντω;, καί εάν δέν ΐ'ίνε ολιγώτερα, τα εξοίϊα ναύ- λων, δασ[ΐών κλπ. δέν είνε περκτ- σότερα καί υπό τοιαύτας σννθή- κος οί Γιοιτ,'κοσλαΰοι προτιμοίν την διά Σου-σάκ είσανωγήν. Την ενδοχώραν όμως τής Θεσσαλονί¬ κης, επί τοϋ έμ'πορικοΰ έ'πιπέοου, δέν αποτελεί μόνη ή νότιο; Σερ- βία οΰτε μόνη ή Γιουγκοσλαυία. Δύνανται νά έξυπηρετηθοΰν^ διά της έλληνικής έλευΒέρας1 ζώνης καί ή Βοιλγαρία καί ή Ροιπια- νάα καί ή Πολωνία καί δ?αι έν γέν·ει αί χώραι αί έξυπηοετοι'κε- ναι διά τής σιδηροδρομικώς γραΐι μής τής καταληγούσης ύς την Θεσσαλονίκην. Οί αναγνώσται γνωρίζουν πώς ρχουν τα ποαγ- ματα επί τοΰ προκπμενου. "Οπως άνέιπη·ξε πρό _^- γων ημερών είς τόν κ. Βενιζέλον ό πρόεδρος τή; ελευθέρας ζώνης κ. Στ. Γρηγοριάΰης, 5 όργανι- σμύς αΐ·τός ό όποΓος, όπως ετόνι¬ σεν ό κ. Π ρωθυπουργός, πσρέ- σχεν, δ·/ι μόνον οικονομικάς, ολλα καί πολιτικάς υπηρεσίας είς τψ χώραν—εσημείωσεν ήδη τό ανώ¬ τατον όριον τή; αποδόσεως με τα σηΐίϊρινά τού μέσα καί έφόύια. μεσα Πρέπει έντός τοϋ τρέχοντος έ- τους νά αρχίση ή κατασκευή τού ννέου λιμένος τής ζώνης διά ν" δυνήθη ν' ανταποκριθή είς > τας
όλονέν όγ·κου}ΐένας άπαιττ]σεις
τής .ύιοτμεταΓκομιστικής της κινή¬
σεως. Ό* κ. Βενιζέλος εβεβαίωσεν
δτι συμφωνεΐ απολύτως ώς ^ πρός
την ανάγκην τής συμπληρώσεωί
τοΰ έ'ογου καί ότι ί) συνδρομή τού
•Οά είνε, αν οχ·ι ανωτέρα πάντως
Τση π:ρός εκείνην, την οποίαν π«-
ρέσχον ομολογουμένως είς την ε¬
λευθέραν ζώνην αί ποοκάτοχοι
τού Κυβερνήσεις, άπό τοΰ. Γ1"^11
μέχρι σήμερον.
Ατυχώς ή προθυμία, την '^°}'
αν επιδεικνύει τό Κράτος διά την
Θεσσαλονίκν δέν επεκτείΚ·εταΐ
είς δλα τα ζητήματα. Τί.τοτε άν.ο-
μη λ.χ. δέν έ'χει γίνη διά την έ¬
ναρξιν ανεγέρσεως τοΰ μεγά/0(υ
σιδηροδρομικοΰ στα·θμοΐ", τοϋ °"
ποίου , έν τούτοις άπό πολλοΰ *|-
νέ ετοιμα τα σχέδια. Έπίσης "ι"
τε εχει κά'ν άρχίσΐι ή οικο'δόμΐ]-
σις τοϋ μεγάρου των τριών 1·,
των όποίοον αί υπηρεσίαι είνε δι-
ρσ·.τα(Χΐέναι είς διάφορα τελειω,
άκατάλληλα οίκήματα Άλλά δι
αυτά καί διά μερικά άκόμη /ίΑ£"
γοντα ζητήιιατα τής Θ
κης Οά ομιλήσωμεν βίς
Β.ΒΕΚΙΑΡΕΛΛΠ-
ΤΟ ΑΑΧΤΥΛΙΑΙ ΤΟΥ
ΤΟΥ ΑΝΑΤΟίΕ ΙΕ ΒΡΑΖ
Πάνε καμμιά χενηνταρίά χρόνια
άν νόν καιρέ χοΰ ενα ν.αφάίι ξενι
κέ νανάγησβ στίς άκτές τού Δουγ
κελές, στέ Πανΐενάν. Οί χωοικο.
μάζεψαν ικ,αμμ,ιά δβκαρΐά χτώματα
ναυαγών κι' έχειδή δέν είξεραν, αν
τ^σαν χρκττιανοι ή όχι τούς θάψοτνε
μέσ' οτήν άμμο, στέ μερος χοΰ ιΐ&
εϊχανε 6ρεί. Μέσ' σ' αΰτά τα χτώ
^κζτα ήταν καί τέ χτώμα ενός ψη-
λού καί ώραίοϋ νέου, χιέ χλούπα
ντυμένου άχο «ΰς συντρόφοος τού
τού γι' αύτέ τό λόγο νόμκταν χώς
ήταν ό κα—ετάνιος. Στέν χιαράαί-ο
ίάχτυλο τού άρκττεροϋ χεριοϋ φο-
ροΰσε Ινα χονδ^έ δαχτνλ&ι άπέ
^άφ^ στέ όχοϊο ήταν χζραγμ
γράμματχ μιάς άγνωστης γς
"Ολ' οί κάτοονοι τού Βα^γικελες,
είνε τίμιοι ανθρωχοι χαί γι' αύτΐ
εθαψαν, ή %αλλίτερα έχωσαν μ/έοτα
οτήν άμμο, τον ώραίο χ αί νέο κα-
χετάνιο, χωρίς να τού χάροννε τέ
ίαχτυλίίι.
Χρόνια πέρασαν, Ή άνβμνηση
αύτοΰ τού ναωαγίου σιγά σιγά είχε
σδύσει. 'Ωστόσο, δταν οί
ξαγρυχνοίίσαν στέ χοριό χεριμ-ί
νοντας τέ γυρκμέ των συζύγων τονν,
ποΰ ήταν στή Ο^ίλαοσα, μιλούταν ά-
κόμα γιά τέν ώραίο κο—ετάνιο, τόν
οποίον όνόμαζαν «ό ξένςς χ—ίτα-
νιος» καί γιά την χσντρή χροση *?-
ραβώνα χού φορούσε στο δάχτυλο.
Την χρώτη φορά χού ή Μενά
Παρανθέν, μιά νέα μοδίττρα ίτη
τα χε,ρίχωρ-α, ά'Λοασε νά λένε αύτη
την ίστορία, ολη τή νύχτα βεν ί&&-
μ« τίχοτε άλλο ταρά νά όνε:ρε'^ε?7!
«ύτέ τό δαχτυλίοι χαΰ έλεγον πώς
ήταν τόσο ώραϊο. Την άλλη μερ*
τέ συλλογ:ζόταν άκόμα, καβώς %α
την άλλη καί όλες τίς μ^ρες
χουρθαν κατόχι. Αύτέ εΐχε γίνει
ά γι' αυτή μιά ο-Αουτοί/Γα. ?Ηταν
ύ κοκίττα, δαως είνε ίά οί —δ
χολλές νεες μοδίοτρες, λ' Ώ.εγε
της ότι ί<χ ·δ~(τι>λίδ! τό φτιά-
νουν γιά νά λάπ—.ι στό ^ώς τ*ύ εΐ-
λογημένα; ηλίθα, κί' άχι γΐά ν ά
βρωμίζΐβ μέσ' στά 6άθη τοΰ τά^ο*».
Έν τούτοις μ' όλο τέν χόθο χοίχε
■ιά τέ δαχτι>λ£5ι, εέκύχνε μακοιά
της τόν χεφασμό νά τό ά
Ή δουλειά της όμως ή δια την ε
/.ανε νά θυα,άται διαρκώς τέ δ<τχτΐ)- λί3ι «ύτό. "Οτχν χήγαινε κι' ερροτβε οτά ο—ίτια τοϋ Μννοαγκελές, χ:άγ- μα ποΰ γινότίτν οτχεϊέν Γ/άίθε μ-ερα, ήταν τχοχρείομ^νη νά 'κάθεται τϊο ι " μχτος «το χαραφυιρο χου ε- βλεχε στήν άμμει»5ιά όκοι. ήταν θαμ- μένοι οί ναυαγοί. Στέ τέλος ή δοσ τνχισμένη μσδι'στρα δέν κρατήβηκε χιά. "Ενα 6ρά?υ, «ταν έτελείωσε τή δοαλειά της, εκανε χως' γυρίζει —■ίτι της ν.ι' ε'χειτα, οταν έ6εία·.ώ- ^"".ε χώς δέν την έβλεχε χανεις έδηΐΛε χλεφτά χρές την άκΐο- ,._λίά..... Πσθούσε χιά τέ δαχτυ- λίδι έκείνο μέ τα δλα της..... Τέ μ1ρ<;ς δχοο είχον θάψει τους νααιαγοΰς ήταν στμοβεμβνο μ' εν~ χσ,&ροκαμ,ωμενο σταορο, χοΰ -"■- ^ροντίσει νά τέν στήσουν — χάνω άχέ τέ χτώαα τού χ< "Οταν ντ/τωσε χιά όλότελα κ! όλοι οί ψαραδες γύρ'.σαν στά σχί τια τους, ή Μόνα Πζρανθέν μβκ ροΰσε νά άρχΐο" τή ίουλειά της χω Ι ΕΘΝΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ Ι_ΡΥ·ΕΙΣΑ ΤΟ 1841 ΕΔΡΑ ΕΝ ΑΘΗΝΑΙΣ Λιοικητής: Ι». Α. ΔΡΟΣΟΠΟΥΛΟΣ Ύποδιοιχητής: ΑΛΕΞ. Γ. ΚΟΡΙΖΗΣ ΜΕΤΟΧΙΚΑ ΚΑΙ ΑΠΟΒΕΜΑΤΙΚΑ ΚΕΦΑΛΑΙΑ ΚΑΤΑΘΕΣΕΙΣ ΑΝΟ ΤΟΝ..... δρχ. 33Ο.ΟΟΟ.ΟΟΟ δρχ. 4.36Ο.ΟΟΟ.ΟΟΟ ΠΛΗΡΕΣ ΔΙΚΤΥΟΝ ΥΠΟΚΑΤΑΣΤΗΓνΙΑΤΩΝ ΚΑΘ1 ΟΛΗΝ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΤΑΣΤΗΜΑ ΕΝ ΝΕΑ ΥΟΡΚΗ, 7 «ΑΙ.!. 8ΤΚΕΕΤ ΑΘΗΝΑΙ: Κεντρτκόν. ΎποκατάστηΜα Όδοΰ Μητροπόλεως. Πρακτορείον Κα?.λιθέας. Πρακτορείον Νέ- ας Ίωνίας (Ποοαράδων). Πρακτορείον Παγκρατίου. — "Αγτος Νικόλαος (Κρτ'ΐτης), Άγρίνιον ΑΙγν ον, Άλε1ανδρούπολις,( Άλμυοός, Άμαλιάς, "Αμςρισσα, Άργοστόλιον, "Αρτα, Άταλάντη, Βάμος] Βέρ- ροια, Βόλος, Γρε€ενά, Γύθειον, Δημητσάνα, Διδυμότειχον, Δράμα, "Εδεσσα, 'Ελασσών, Ζάχυνθος, Η¬ ράκλειον, θεσσαλονίκη, θήβαι, θηρα, Ίθάκη, Ίστΐαία, (Ξηροχωρίου—Εύβοίας), Ίωάννινα, Καδάλλα Καλάβρυτα, Καλάμαι, Καρδίτσα, Καρπενήσιον, Καστορία, Κατερίνη. Κερκύρα, Κιλκίς, Κοζάνη, Κομοτι- νή, Κόρινθος, Κύθηρα, Κύμη, Κυπαρισσία, Λαγκάδος, Λαμία, Λάρισσα, Λεβάδεια, Λευκάς, Λήμνος Μεγαλόπολις, Μεσολόγγιον, Μεσσήνη, Μυτιλήνη, Ναύπακτος, Ναύπλιον, Νιγρίτα, Ξάνθη, Παξοί Πά- τραι, Πειραιεύς, Πόρος, Πράβιον, Πρέβεζα, Πύλος, Πυργος, Ρεθύμνη, Σάμος, Σέρραι, Σητεία (Κρήτης), Σόροβιτς, Σουφλίον, Σπάρτη, Σύρος, Τρίκκαλα, ΤρΙτολις. Φλώοινα, Χαλκίς, Χανιά, Χίος. Η ΕΘΝΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ δέχεχαι έντόκονς καταθέσεις είς δραχμάς καΐ είς ξενα νο- μίσματα (Συνάλλαγμα), άποδοτέας είς πρώτην ζήτησιν, ή μεθ' ωρισμένην προθεσμίαν, η διαρκεϊς. ΑΊ καταθέσεις είς ξένα νομίσματο άποδίδονται εί; τό ίδιον νόμκτμα, είς τό οποίον έγινεν ή κατάθεσις. Οί τόκοι των καταθέσεων είναι έλεύθεροι φόρον, τό δέ χαρτόσημον τής εκδόσεως των όμολογιών είναι είς; 6 ά ρ ο ς τής Τραπέζης. Η ΕΘΝΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ χορηγεϊ τα εξής έπιτόκια διά τάς παρ' αυτή ΚΑΤΑΘΕΣΕΙΣΕΝ ΟΨΕΙ: α') Είς Δραχμάς β') Είς Σννάλλαγμβ •Επί Ν. Υόρκης (Δολλάριβ) 'Εώ Λονδίνου (Λίρ. Αγγλ.) 'Επί Παρισίων (Φράγκα) 'Επί Ιταλίας (λιρέττας) «1)4ο)οέττνσί«ς 4 1)2 ο)ο ετησίως 5ο)οέτησί<βς 6 1)2ο)οέτηβίον; δ ο) ο ετησίως 7 ο) ο ετησίως ΚΑΤΑΘΕΣΕΙΣ ΕΠΙ ΠΡΟΘΕΣΜΙΑ: α') Είς Δραχμάς Διαρκείας 6 μηνών Λιαρκείας 1 Ιτους Διαρκείας 2 έτών Διαρκείας 4 «των Διαρκείας 5 έτών Δισρκείας 10 έτών καί πλέον . „,„ β') Είς Συνάλλ: 'Επί Ν. Ύόρκ (Δολ.) 'Επί Λονδίνου (Λίρ. Αγ). Διβρκείας 6 μηνών 4 1)8 ο)ο ετησίως * «τ°υς 4 1)4ο)οέτησί»ς 2 έτών 41)2ο)οέτη<ηα.ς 4 «των , δ ο)© ετησίως 5 έτων καί πλέον δ 1)2 ο)ο ετησίως ΚΑΤΑΘΕΣΕΙΣ ΤΑΜΙΕΥΤΗΡΙΟΥ: α') Είς Δραχμάς (μέχρι Δρ. 75.000) Ρ') Είς Συνάλλαγμα: 'Επί Νέας Υόρκης (μέχρι $2.000) "Επί Λονδίνου (μέχρι Λιρ. ,Αγγλ. 400) 'Επί Παρισίων (μέχρι Ργβ. 20.000) 'Επί Ιταλίας (μέχρι 1~τ. 20.000) γ') Είς αΰτούσιον χρυσόν (μέαΡΛ Χθ· Δρ. 10.000) Ή Ύπηρίσία της Τραπέζης είναι ίΐς την διάβασιν των έν Άμερικτί ραν δυνατήν πληρ«αχ>ρίαν καΐ δυνατήν ευκολίαν, ίΚ Λ<»«ΐη~ ?■—-Α~. · ί 1)2 ο)ο ετησίως δ 1) 2 ο)ο ετησίως 8 1)2 ο)ο ετησίως 2 ο) ο ετησίως __________, ,...ν____^, 2 1)2 ο)ο ετησίως 'Επί Τουρκίας (Λίρας) 2*1)2 ο)ο ετησίως 'Επί Γερμανίας (ΚείχΓΐπιαΓΐΟ 3 ο)ο ετησίως γ' Είς αύτούσιον χρυσόν 2 1)2 ο)ο ετησίως ΜΕΤΑ ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΗΣΙΝ 15 ΗΜΕΡΩΝ: 'Επί Ν. .Υόρκης (Δολλάρια) 4 ο)ο ετησίως Επί Λονδίνου (Λίρ. Αγγλ). 4 ο)ο ετησίως 'Επί Παρισίων (Φράγκα) !ο)ο ετησίως Διαρκείας Διαρκείας Λιαρκείας Λιαρκείας 4 1)2 ετησίως * β)« έτησΐαις 4 ο) ο ετησίως 3 ο) ο ετησίως 3 ο) ο ετησίως 4 Ο)θ " διά Άντιπροσωπεία έν Σικάγφ: ΡΙΚ8Τ ΝΑΤIΟΝΑ^ ΒΑΝΚ ΒΜ)0, δπΐΐε 744, 33 δο. (Άβγϊ 5^, ΟιΐοΗβο, 111 ΕΘΝΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ ΤΗ2 ΕΛΛΑΔΟΣ ι τοος ^ ?γ τί συνέ&η. την ?ι« γνώΛη: ιχε χλεψε, τέν άρρ^ύνο Την άλλη μέ>*, μ&,ς « >
«ιο ανοχομονοι ε'τρεξα, ^,·1
των χνιγμενων. Κι' «)>-' ·
χ«ρι ^«-ετάνιοοβρ,—έτΛΛ
δπτο την αμμο! "»
(α. Ε»ιτα χήγαν χ«ί
μεγαλες -,τρβς „{ ^^
οραχ«;ς και τα βώ
τον ταφο.
Τ Τί ™ »Ρ«λος όμως; Μέσβ,Ι
Παρισινέ κοστοΰμι χατζάμες γιά
τέ μτουντουάρ, άχέ ρέζ μετ όξω τέ
καί κρέμ τζωρτζέττ.
ίς νά βοδάται ότι βά την άνησυχή
τ] κανεις. Γονάτκτε λοιχέν «λι άρ
χισε νά 6γάζΐ την άμμο σα μανία-
μέ τα νι>χια της. Σβ λίγο
να τραβήξη εξω το ενοτ
άπ' τα χέρ:α τού χτώματος, τέ Χ3ί
οτε-ρέ. Τέ ίαχτολίδι βρισκόταν στο
ϊάχτολο τού νεκρού. Προσχάθτκ
να τέ 4γάλη άχέ τέ ίάχτΆέ τον,
μά τέ χετσί είχε ςμλιάσει κ' είχε
γάκ.ι γόρω γνύρώς ρόζα>ς. ^ Δο-
κία«~ τότε το ψαλίίι της. Κόχο;
/αμένος! Τέ Φαλίίι ϋν ί%Χ3&& τέ
χονΐρο αΰτέ χετσί χού τώχε ξερά-
νει τέ νερέ της θαλάσσης. Τότε, έ-
ρεθιυμένη, αρπαζι. τέ έάχτυλο αέ
τέ χ«ρι της ιχ.«ί κατώρθωσε νά €γά-
λη τέ ίαχτυλίίι τραδώντας το ;·.ί
βλη της τή 3ύναμη. "ιΕχε'τα έχω-
— χάλι τέ χέρι μέσ' στήν άαμο,
την &στρωσε καλά μέ τα χόΒια της,
>.αί Ιφυγε «τίρνοντας τέ ίαχτ^λίί:.
Την άλλη μ«ρα χηγε στή ίου)Λίά
της δχως χάντα. Ε3χε τι>λιχτη σ'
Ινα μάλλινο μχοξά κ' ήταν κατά-
χλωμη.
—^Τί έχεις σημερα, Μόνα; Τή
ρώτησε ή νοηωκαρά στήν όχοία έρ-
ρα6ε.
—"Οχ ! τίχοτα, ά—ηντησε, λίγο
χονοκέφαλο. θά «εραο—. Καί '
σε τή βονλειά της.
Μά, άντί νά χε^άση ί „*,·*,,·**+
λος ίυνο^ιωνδ όλοένα, τόσο ιτού άνάγ
ιαοκη τή Μόνα Παρανθϊν ν' άψΤ'Γη
| τή δουλίΐά της καί νά ούγτρ γιά το
σχίτι της δογγώντας.
Ι Δέν είχε άκομα αιζλά καλά στρί-
ίψβι τή γωνία τού μι&νοπατιού, όταν
ιυιά μεγάλη όχλο*σή άκοώστηχε μέα'
ο-το χωριέ. Τα ταΐίιά πού Ιχαιζ^εν
στήν «μμουδίά, «ίχσν γυρίσει άξαφ
να, φωνάζοντας δόνατά:
—'Ελάτε να δήτε! 'Ελάτβ να
δήτε!
—Τί ; ΤΊ τρβχει;
Ολο το Μχουγικελες, άντρες
■/.αί γοναίκες, κστβ6η7.αν τότε ώς τή
§άΧ<χχ?&. "Οταν έ^τασαν στέ τάφο | είδον πάτι «ού τους έκανε νά φρί- ξονν. Κάτω άιτέ τέν ξύλινο σταορό. ενα μανα.1 έίγαΐνε μέσα άχέ την άμν·0 *«' **ο τέ μανίχΐ αύτέ ξεχρέ- | ίελνε ίνα χέρι! Τα ϊάχτυλα αύτ;3 ι έ·Ατος άχέ τί ίάχτυλ τοόίαχτυλί3! τού χεριού ήταν σφιγμένα μέ ίύναμι 2ιοΰ «ούήταν άνοιχτέ, άλύγιστο καί άχειλητκκο Θάλεγε κοτνείς χώς το ϊάκτυλο αντο εδεΐχνε καχοιον ετει χάνω μέσα στά άχλωμενα χωράφυί, χού ί^·ιο~.όγτΐθϋσαν χίσω αΊτέ τα σχι- τάκια των ψαράδων. Στή 4άση τνΖ οαχτολιίιοΰ αυτού Ιίλεχε κανείς μιά βαρεία κι>κλΐ«.ή χληγη.
Μιά άχέ τής γυναάλες χοί; 6ρι-
σκόντουσαν έκεί, ^ώναξε '
—^Είν~ τέ ϊάχτνλο τ*·.
την άρραίώνα. "Εκλεψα·^ τέ νν.ν./-
λίίι τού νεκρού καχετάνιου, καί γυ-
αλι. Οί -ετρες <ρ3Ρ{νόντο«Γνν ^ ναχαν χαραμε^ίσει μονβ7.ες τους ί χο <τε«αβμέ κι' είχατ^ σχοματίσει χί. κλο γορω άχ' αύτό. Τότε^ οί χωριχοί %α-.ί^^ ;' ίλλα μέσα. Ό έφηυ*ρκς τοϋ Πΐ> !
6ενάν, μαζύ μέ τον ψά),τη ομ' ?νι
παιίί τού χοροΰ, χηγαν νϊ ξορχίβω
τον χνιγμένο, δρέχοντάς τον μ ->'
γιααμο.
Μά «αινεται χώς ό «Λραίος χά-
χετάνιος δέν ηταν Χριστιΐνός, για:!
3έν άκοοσε τα ξόριχ,ια, καί τό ίμ
εμέ ι νέ στή Οέο-ί τού εξιο ά—έ τη»
<ϊμμο —Γυρεύει χίοχι) χέ*^ άρραδώνά τού! ξανάότε τότβ ή γυνααα κϊ ϋ- χ« μιλησει την ιορώτη φορά. Οί άλλο: έρΐρςαν τή γνώα.τ) της τωστη. Ποΰ νά 6ρ«ϋν 2ί;.ως την ίρ- ραδώνα, γιά νά τή δώσουν χίσω α» τινιγμ,ένο; 'Βκείνη τη στιγμή στο $$<»■<> ™
χηγαίν&ι άτη την χαραλία στο: <&'■· τάκ,ια τού Μχοογκελές. ιρβνιιριε^ η Μόνα Παρανβέν, ή μοίιστρα. Την άνατγ-νώρισαν άτη τέ Ϊ!ΐΓλογαρν.:>
;μέο φόρεμά της ·*λ' νέ την ϊΛμψΐ
ν.αί καινονργα χοδιά της. Παρα-
ξενο ιφάγαα όμως! Είχε το ν.ίβ'
της «λιγτχενο όλόκληρο μέ$α «
χανιά.
Προχωρούσε αργά, 6ογγωντ«?
ιά σε >Λθε 6ήμα %ου εχανι.
σε
βαι&ειά σε >Λθε 6ήμ
'Οταν Ι^ασί στέ χλή^ς «αβ^
λεα«, μ' ενα ιχίνημΛ, νά την οτφ^θ'Λ
νά περάση.
Μέ τέ χέρι χοΰ «έν ήταν τνλιγ-
μένο μέσα « χανιά, χοατα»·- ««
να χροσέ ίαχτυλίίι... Μαντε«ε« «
χαρααάτω.
Οί άντρες «*λησαν να μ*τίχ.'·
ρ-τοΰν ά^-ημΛ τή Μόνα Π^^'
θέν. Τότε έκείνη ε'λ^σε τα «αν.» ·_3
έχ«ία ήταν ίιχλωμένο το χ^' τ^;
Οί άντρες έζύγωσαν καί ψ^ 3"
ατέτέχέρ,εΐχε^.^^^
σάν χέ>« τέρατος.
προ χάντον τ* ».ο
φόρατε 9
λίϊ
-/είνο <γτο τετάνιος τέ χ; νει ^«χτέ, είχε 5Αια«ι, βζε ε'τσι τούταν φοαρκωυχ χτΛο γτγοτ^ος!... Οί &. κΐίχ^ίς,χ Ιδιωξαν νήν μοδιστρα β* αύτή γυναίκα ν» ..... ίρόμονς, μέ τέ χερ τστβ τολιγμένο μέ^α ** , Δέ μχορούσε *ειά να ιι:λη<ΠΙ "Ολο καΐ στέναζε ^νβιΐΛα. ■ 'Οσο για τέν ξένο τές άχέ τό" χτυλίδι τού την ώραία τοο ίάχτυλο «.αί ί -Ητοι τό Άγιον Π^ τήρος ημών, ίξεταζ«««" κης απόψεως, ^«ρωνως μ τε Ρωμαϊκούς καΐ '1 •Υπό Τοαπεζουντίον.- «ών Πρωτοίιχών. Δε
ΤΟΥ ΑΝΑΤΟίΕ ΙΕ ΒΡΑΖ
Πάνε καμμιά χενηνταρίά χρόνια
άν νόν καιρέ χοΰ ενα ν.αφάίι ξενι
κέ νανάγησβ στίς άκτές τού Δουγ
κελές, στέ Πανΐενάν. Οί χωοικο.
μάζεψαν ικ,αμμ,ιά δβκαρΐά χτώματα
ναυαγών κι' έχειδή δέν είξεραν, αν
τ^σαν χρκττιανοι ή όχι τούς θάψοτνε
μέσ' οτήν άμμο, στέ μερος χοΰ ιΐ&
εϊχανε 6ρεί. Μέσ' σ' αΰτά τα χτώ
^κζτα ήταν καί τέ χτώμα ενός ψη-
λού καί ώραίοϋ νέου, χιέ χλούπα
ντυμένου άχο «ΰς συντρόφοος τού
τού γι' αύτέ τό λόγο νόμκταν χώς
ήταν ό κα—ετάνιος. Στέν χιαράαί-ο
ίάχτυλο τού άρκττεροϋ χεριοϋ φο-
ροΰσε Ινα χονδ^έ δαχτνλ&ι άπέ
^άφ^ στέ όχοϊο ήταν χζραγμ
γράμματχ μιάς άγνωστης γς
"Ολ' οί κάτοονοι τού Βα^γικελες,
είνε τίμιοι ανθρωχοι χαί γι' αύτΐ
εθαψαν, ή %αλλίτερα έχωσαν μ/έοτα
οτήν άμμο, τον ώραίο χ αί νέο κα-
χετάνιο, χωρίς να τού χάροννε τέ
ίαχτυλίίι.
Χρόνια πέρασαν, Ή άνβμνηση
αύτοΰ τού ναωαγίου σιγά σιγά είχε
σδύσει. 'Ωστόσο, δταν οί
ξαγρυχνοίίσαν στέ χοριό χεριμ-ί
νοντας τέ γυρκμέ των συζύγων τονν,
ποΰ ήταν στή Ο^ίλαοσα, μιλούταν ά-
κόμα γιά τέν ώραίο κο—ετάνιο, τόν
οποίον όνόμαζαν «ό ξένςς χ—ίτα-
νιος» καί γιά την χσντρή χροση *?-
ραβώνα χού φορούσε στο δάχτυλο.
Την χρώτη φορά χού ή Μενά
Παρανθέν, μιά νέα μοδίττρα ίτη
τα χε,ρίχωρ-α, ά'Λοασε νά λένε αύτη
την ίστορία, ολη τή νύχτα βεν ί&&-
μ« τίχοτε άλλο ταρά νά όνε:ρε'^ε?7!
«ύτέ τό δαχτυλίοι χαΰ έλεγον πώς
ήταν τόσο ώραϊο. Την άλλη μερ*
τέ συλλογ:ζόταν άκόμα, καβώς %α
την άλλη καί όλες τίς μ^ρες
χουρθαν κατόχι. Αύτέ εΐχε γίνει
ά γι' αυτή μιά ο-Αουτοί/Γα. ?Ηταν
ύ κοκίττα, δαως είνε ίά οί —δ
χολλές νεες μοδίοτρες, λ' Ώ.εγε
της ότι ί<χ ·δ~(τι>λίδ! τό φτιά-
νουν γιά νά λάπ—.ι στό ^ώς τ*ύ εΐ-
λογημένα; ηλίθα, κί' άχι γΐά ν ά
βρωμίζΐβ μέσ' στά 6άθη τοΰ τά^ο*».
Έν τούτοις μ' όλο τέν χόθο χοίχε
■ιά τέ δαχτι>λ£5ι, εέκύχνε μακοιά
της τόν χεφασμό νά τό ά
Ή δουλειά της όμως ή δια την ε
/.ανε νά θυα,άται διαρκώς τέ δ<τχτΐ)- λί3ι «ύτό. "Οτχν χήγαινε κι' ερροτβε οτά ο—ίτια τοϋ Μννοαγκελές, χ:άγ- μα ποΰ γινότίτν οτχεϊέν Γ/άίθε μ-ερα, ήταν τχοχρείομ^νη νά 'κάθεται τϊο ι " μχτος «το χαραφυιρο χου ε- βλεχε στήν άμμει»5ιά όκοι. ήταν θαμ- μένοι οί ναυαγοί. Στέ τέλος ή δοσ τνχισμένη μσδι'στρα δέν κρατήβηκε χιά. "Ενα 6ρά?υ, «ταν έτελείωσε τή δοαλειά της, εκανε χως' γυρίζει —■ίτι της ν.ι' ε'χειτα, οταν έ6εία·.ώ- ^"".ε χώς δέν την έβλεχε χανεις έδηΐΛε χλεφτά χρές την άκΐο- ,._λίά..... Πσθούσε χιά τέ δαχτυ- λίδι έκείνο μέ τα δλα της..... Τέ μ1ρ<;ς δχοο είχον θάψει τους νααιαγοΰς ήταν στμοβεμβνο μ' εν~ χσ,&ροκαμ,ωμενο σταορο, χοΰ -"■- ^ροντίσει νά τέν στήσουν — χάνω άχέ τέ χτώαα τού χ< "Οταν ντ/τωσε χιά όλότελα κ! όλοι οί ψαραδες γύρ'.σαν στά σχί τια τους, ή Μόνα Πζρανθέν μβκ ροΰσε νά άρχΐο" τή ίουλειά της χω Ι ΕΘΝΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ Ι_ΡΥ·ΕΙΣΑ ΤΟ 1841 ΕΔΡΑ ΕΝ ΑΘΗΝΑΙΣ Λιοικητής: Ι». Α. ΔΡΟΣΟΠΟΥΛΟΣ Ύποδιοιχητής: ΑΛΕΞ. Γ. ΚΟΡΙΖΗΣ ΜΕΤΟΧΙΚΑ ΚΑΙ ΑΠΟΒΕΜΑΤΙΚΑ ΚΕΦΑΛΑΙΑ ΚΑΤΑΘΕΣΕΙΣ ΑΝΟ ΤΟΝ..... δρχ. 33Ο.ΟΟΟ.ΟΟΟ δρχ. 4.36Ο.ΟΟΟ.ΟΟΟ ΠΛΗΡΕΣ ΔΙΚΤΥΟΝ ΥΠΟΚΑΤΑΣΤΗΓνΙΑΤΩΝ ΚΑΘ1 ΟΛΗΝ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΤΑΣΤΗΜΑ ΕΝ ΝΕΑ ΥΟΡΚΗ, 7 «ΑΙ.!. 8ΤΚΕΕΤ ΑΘΗΝΑΙ: Κεντρτκόν. ΎποκατάστηΜα Όδοΰ Μητροπόλεως. Πρακτορείον Κα?.λιθέας. Πρακτορείον Νέ- ας Ίωνίας (Ποοαράδων). Πρακτορείον Παγκρατίου. — "Αγτος Νικόλαος (Κρτ'ΐτης), Άγρίνιον ΑΙγν ον, Άλε1ανδρούπολις,( Άλμυοός, Άμαλιάς, "Αμςρισσα, Άργοστόλιον, "Αρτα, Άταλάντη, Βάμος] Βέρ- ροια, Βόλος, Γρε€ενά, Γύθειον, Δημητσάνα, Διδυμότειχον, Δράμα, "Εδεσσα, 'Ελασσών, Ζάχυνθος, Η¬ ράκλειον, θεσσαλονίκη, θήβαι, θηρα, Ίθάκη, Ίστΐαία, (Ξηροχωρίου—Εύβοίας), Ίωάννινα, Καδάλλα Καλάβρυτα, Καλάμαι, Καρδίτσα, Καρπενήσιον, Καστορία, Κατερίνη. Κερκύρα, Κιλκίς, Κοζάνη, Κομοτι- νή, Κόρινθος, Κύθηρα, Κύμη, Κυπαρισσία, Λαγκάδος, Λαμία, Λάρισσα, Λεβάδεια, Λευκάς, Λήμνος Μεγαλόπολις, Μεσολόγγιον, Μεσσήνη, Μυτιλήνη, Ναύπακτος, Ναύπλιον, Νιγρίτα, Ξάνθη, Παξοί Πά- τραι, Πειραιεύς, Πόρος, Πράβιον, Πρέβεζα, Πύλος, Πυργος, Ρεθύμνη, Σάμος, Σέρραι, Σητεία (Κρήτης), Σόροβιτς, Σουφλίον, Σπάρτη, Σύρος, Τρίκκαλα, ΤρΙτολις. Φλώοινα, Χαλκίς, Χανιά, Χίος. Η ΕΘΝΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ δέχεχαι έντόκονς καταθέσεις είς δραχμάς καΐ είς ξενα νο- μίσματα (Συνάλλαγμα), άποδοτέας είς πρώτην ζήτησιν, ή μεθ' ωρισμένην προθεσμίαν, η διαρκεϊς. ΑΊ καταθέσεις είς ξένα νομίσματο άποδίδονται εί; τό ίδιον νόμκτμα, είς τό οποίον έγινεν ή κατάθεσις. Οί τόκοι των καταθέσεων είναι έλεύθεροι φόρον, τό δέ χαρτόσημον τής εκδόσεως των όμολογιών είναι είς; 6 ά ρ ο ς τής Τραπέζης. Η ΕΘΝΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ χορηγεϊ τα εξής έπιτόκια διά τάς παρ' αυτή ΚΑΤΑΘΕΣΕΙΣΕΝ ΟΨΕΙ: α') Είς Δραχμάς β') Είς Σννάλλαγμβ •Επί Ν. Υόρκης (Δολλάριβ) 'Εώ Λονδίνου (Λίρ. Αγγλ.) 'Επί Παρισίων (Φράγκα) 'Επί Ιταλίας (λιρέττας) «1)4ο)οέττνσί«ς 4 1)2 ο)ο ετησίως 5ο)οέτησί<βς 6 1)2ο)οέτηβίον; δ ο) ο ετησίως 7 ο) ο ετησίως ΚΑΤΑΘΕΣΕΙΣ ΕΠΙ ΠΡΟΘΕΣΜΙΑ: α') Είς Δραχμάς Διαρκείας 6 μηνών Λιαρκείας 1 Ιτους Διαρκείας 2 έτών Διαρκείας 4 «των Διαρκείας 5 έτών Δισρκείας 10 έτών καί πλέον . „,„ β') Είς Συνάλλ: 'Επί Ν. Ύόρκ (Δολ.) 'Επί Λονδίνου (Λίρ. Αγ). Διβρκείας 6 μηνών 4 1)8 ο)ο ετησίως * «τ°υς 4 1)4ο)οέτησί»ς 2 έτών 41)2ο)οέτη<ηα.ς 4 «των , δ ο)© ετησίως 5 έτων καί πλέον δ 1)2 ο)ο ετησίως ΚΑΤΑΘΕΣΕΙΣ ΤΑΜΙΕΥΤΗΡΙΟΥ: α') Είς Δραχμάς (μέχρι Δρ. 75.000) Ρ') Είς Συνάλλαγμα: 'Επί Νέας Υόρκης (μέχρι $2.000) "Επί Λονδίνου (μέχρι Λιρ. ,Αγγλ. 400) 'Επί Παρισίων (μέχρι Ργβ. 20.000) 'Επί Ιταλίας (μέχρι 1~τ. 20.000) γ') Είς αΰτούσιον χρυσόν (μέαΡΛ Χθ· Δρ. 10.000) Ή Ύπηρίσία της Τραπέζης είναι ίΐς την διάβασιν των έν Άμερικτί ραν δυνατήν πληρ«αχ>ρίαν καΐ δυνατήν ευκολίαν, ίΚ Λ<»«ΐη~ ?■—-Α~. · ί 1)2 ο)ο ετησίως δ 1) 2 ο)ο ετησίως 8 1)2 ο)ο ετησίως 2 ο) ο ετησίως __________, ,...ν____^, 2 1)2 ο)ο ετησίως 'Επί Τουρκίας (Λίρας) 2*1)2 ο)ο ετησίως 'Επί Γερμανίας (ΚείχΓΐπιαΓΐΟ 3 ο)ο ετησίως γ' Είς αύτούσιον χρυσόν 2 1)2 ο)ο ετησίως ΜΕΤΑ ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΗΣΙΝ 15 ΗΜΕΡΩΝ: 'Επί Ν. .Υόρκης (Δολλάρια) 4 ο)ο ετησίως Επί Λονδίνου (Λίρ. Αγγλ). 4 ο)ο ετησίως 'Επί Παρισίων (Φράγκα) !ο)ο ετησίως Διαρκείας Διαρκείας Λιαρκείας Λιαρκείας 4 1)2 ετησίως * β)« έτησΐαις 4 ο) ο ετησίως 3 ο) ο ετησίως 3 ο) ο ετησίως 4 Ο)θ " διά Άντιπροσωπεία έν Σικάγφ: ΡΙΚ8Τ ΝΑΤIΟΝΑ^ ΒΑΝΚ ΒΜ)0, δπΐΐε 744, 33 δο. (Άβγϊ 5^, ΟιΐοΗβο, 111 ΕΘΝΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ ΤΗ2 ΕΛΛΑΔΟΣ ι τοος ^ ?γ τί συνέ&η. την ?ι« γνώΛη: ιχε χλεψε, τέν άρρ^ύνο Την άλλη μέ>*, μ&,ς « >
«ιο ανοχομονοι ε'τρεξα, ^,·1
των χνιγμενων. Κι' «)>-' ·
χ«ρι ^«-ετάνιοοβρ,—έτΛΛ
δπτο την αμμο! "»
(α. Ε»ιτα χήγαν χ«ί
μεγαλες -,τρβς „{ ^^
οραχ«;ς και τα βώ
τον ταφο.
Τ Τί ™ »Ρ«λος όμως; Μέσβ,Ι
Παρισινέ κοστοΰμι χατζάμες γιά
τέ μτουντουάρ, άχέ ρέζ μετ όξω τέ
καί κρέμ τζωρτζέττ.
ίς νά βοδάται ότι βά την άνησυχή
τ] κανεις. Γονάτκτε λοιχέν «λι άρ
χισε νά 6γάζΐ την άμμο σα μανία-
μέ τα νι>χια της. Σβ λίγο
να τραβήξη εξω το ενοτ
άπ' τα χέρ:α τού χτώματος, τέ Χ3ί
οτε-ρέ. Τέ ίαχτολίδι βρισκόταν στο
ϊάχτολο τού νεκρού. Προσχάθτκ
να τέ 4γάλη άχέ τέ ίάχτΆέ τον,
μά τέ χετσί είχε ςμλιάσει κ' είχε
γάκ.ι γόρω γνύρώς ρόζα>ς. ^ Δο-
κία«~ τότε το ψαλίίι της. Κόχο;
/αμένος! Τέ Φαλίίι ϋν ί%Χ3&& τέ
χονΐρο αΰτέ χετσί χού τώχε ξερά-
νει τέ νερέ της θαλάσσης. Τότε, έ-
ρεθιυμένη, αρπαζι. τέ έάχτυλο αέ
τέ χ«ρι της ιχ.«ί κατώρθωσε νά €γά-
λη τέ ίαχτυλίίι τραδώντας το ;·.ί
βλη της τή 3ύναμη. "ιΕχε'τα έχω-
— χάλι τέ χέρι μέσ' στήν άαμο,
την &στρωσε καλά μέ τα χόΒια της,
>.αί Ιφυγε «τίρνοντας τέ ίαχτ^λίί:.
Την άλλη μ«ρα χηγε στή ίου)Λίά
της δχως χάντα. Ε3χε τι>λιχτη σ'
Ινα μάλλινο μχοξά κ' ήταν κατά-
χλωμη.
—^Τί έχεις σημερα, Μόνα; Τή
ρώτησε ή νοηωκαρά στήν όχοία έρ-
ρα6ε.
—"Οχ ! τίχοτα, ά—ηντησε, λίγο
χονοκέφαλο. θά «εραο—. Καί '
σε τή βονλειά της.
Μά, άντί νά χε^άση ί „*,·*,,·**+
λος ίυνο^ιωνδ όλοένα, τόσο ιτού άνάγ
ιαοκη τή Μόνα Παρανθϊν ν' άψΤ'Γη
| τή δουλίΐά της καί νά ούγτρ γιά το
σχίτι της δογγώντας.
Ι Δέν είχε άκομα αιζλά καλά στρί-
ίψβι τή γωνία τού μι&νοπατιού, όταν
ιυιά μεγάλη όχλο*σή άκοώστηχε μέα'
ο-το χωριέ. Τα ταΐίιά πού Ιχαιζ^εν
στήν «μμουδίά, «ίχσν γυρίσει άξαφ
να, φωνάζοντας δόνατά:
—'Ελάτε να δήτε! 'Ελάτβ να
δήτε!
—Τί ; ΤΊ τρβχει;
Ολο το Μχουγικελες, άντρες
■/.αί γοναίκες, κστβ6η7.αν τότε ώς τή
§άΧ<χχ?&. "Οταν έ^τασαν στέ τάφο | είδον πάτι «ού τους έκανε νά φρί- ξονν. Κάτω άιτέ τέν ξύλινο σταορό. ενα μανα.1 έίγαΐνε μέσα άχέ την άμν·0 *«' **ο τέ μανίχΐ αύτέ ξεχρέ- | ίελνε ίνα χέρι! Τα ϊάχτυλα αύτ;3 ι έ·Ατος άχέ τί ίάχτυλ τοόίαχτυλί3! τού χεριού ήταν σφιγμένα μέ ίύναμι 2ιοΰ «ούήταν άνοιχτέ, άλύγιστο καί άχειλητκκο Θάλεγε κοτνείς χώς το ϊάκτυλο αντο εδεΐχνε καχοιον ετει χάνω μέσα στά άχλωμενα χωράφυί, χού ί^·ιο~.όγτΐθϋσαν χίσω αΊτέ τα σχι- τάκια των ψαράδων. Στή 4άση τνΖ οαχτολιίιοΰ αυτού Ιίλεχε κανείς μιά βαρεία κι>κλΐ«.ή χληγη.
Μιά άχέ τής γυναάλες χοί; 6ρι-
σκόντουσαν έκεί, ^ώναξε '
—^Είν~ τέ ϊάχτνλο τ*·.
την άρραίώνα. "Εκλεψα·^ τέ νν.ν./-
λίίι τού νεκρού καχετάνιου, καί γυ-
αλι. Οί -ετρες <ρ3Ρ{νόντο«Γνν ^ ναχαν χαραμε^ίσει μονβ7.ες τους ί χο <τε«αβμέ κι' είχατ^ σχοματίσει χί. κλο γορω άχ' αύτό. Τότε^ οί χωριχοί %α-.ί^^ ;' ίλλα μέσα. Ό έφηυ*ρκς τοϋ Πΐ> !
6ενάν, μαζύ μέ τον ψά),τη ομ' ?νι
παιίί τού χοροΰ, χηγαν νϊ ξορχίβω
τον χνιγμένο, δρέχοντάς τον μ ->'
γιααμο.
Μά «αινεται χώς ό «Λραίος χά-
χετάνιος δέν ηταν Χριστιΐνός, για:!
3έν άκοοσε τα ξόριχ,ια, καί τό ίμ
εμέ ι νέ στή Οέο-ί τού εξιο ά—έ τη»
<ϊμμο —Γυρεύει χίοχι) χέ*^ άρραδώνά τού! ξανάότε τότβ ή γυνααα κϊ ϋ- χ« μιλησει την ιορώτη φορά. Οί άλλο: έρΐρςαν τή γνώα.τ) της τωστη. Ποΰ νά 6ρ«ϋν 2ί;.ως την ίρ- ραδώνα, γιά νά τή δώσουν χίσω α» τινιγμ,ένο; 'Βκείνη τη στιγμή στο $$<»■<> ™
χηγαίν&ι άτη την χαραλία στο: <&'■· τάκ,ια τού Μχοογκελές. ιρβνιιριε^ η Μόνα Παρανβέν, ή μοίιστρα. Την άνατγ-νώρισαν άτη τέ Ϊ!ΐΓλογαρν.:>
;μέο φόρεμά της ·*λ' νέ την ϊΛμψΐ
ν.αί καινονργα χοδιά της. Παρα-
ξενο ιφάγαα όμως! Είχε το ν.ίβ'
της «λιγτχενο όλόκληρο μέ$α «
χανιά.
Προχωρούσε αργά, 6ογγωντ«?
ιά σε >Λθε 6ήμα %ου εχανι.
σε
βαι&ειά σε >Λθε 6ήμ
'Οταν Ι^ασί στέ χλή^ς «αβ^
λεα«, μ' ενα ιχίνημΛ, νά την οτφ^θ'Λ
νά περάση.
Μέ τέ χέρι χοΰ «έν ήταν τνλιγ-
μένο μέσα « χανιά, χοατα»·- ««
να χροσέ ίαχτυλίίι... Μαντε«ε« «
χαρααάτω.
Οί άντρες «*λησαν να μ*τίχ.'·
ρ-τοΰν ά^-ημΛ τή Μόνα Π^^'
θέν. Τότε έκείνη ε'λ^σε τα «αν.» ·_3
έχ«ία ήταν ίιχλωμένο το χ^' τ^;
Οί άντρες έζύγωσαν καί ψ^ 3"
ατέτέχέρ,εΐχε^.^^^
σάν χέ>« τέρατος.
προ χάντον τ* ».ο
φόρατε 9
λίϊ
-/είνο <γτο τετάνιος τέ χ; νει ^«χτέ, είχε 5Αια«ι, βζε ε'τσι τούταν φοαρκωυχ χτΛο γτγοτ^ος!... Οί &. κΐίχ^ίς,χ Ιδιωξαν νήν μοδιστρα β* αύτή γυναίκα ν» ..... ίρόμονς, μέ τέ χερ τστβ τολιγμένο μέ^α ** , Δέ μχορούσε *ειά να ιι:λη<ΠΙ "Ολο καΐ στέναζε ^νβιΐΛα. ■ 'Οσο για τέν ξένο τές άχέ τό" χτυλίδι τού την ώραία τοο ίάχτυλο «.αί ί -Ητοι τό Άγιον Π^ τήρος ημών, ίξεταζ«««" κης απόψεως, ^«ρωνως μ τε Ρωμαϊκούς καΐ '1 •Υπό Τοαπεζουντίον.- «ών Πρωτοίιχών. Δε
ΚΗΡΥΞ>.— ΚΥΡΙΑΚΗ, 26 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ. 1928.
II
ΡΟΥΜΑΝ.ΚΗ Ο ΛΗΣΤΗΣ ΜΠΟΥΖΟΣ ΛΟΓΟΤΕΧΝ.Α
(ίνα, έτοίμασε τα πράμμα- ] βαλλάρης χάθηκε μακρυά χωρίς νά
μου. Θά φύγω ! ετσι εΐπε υιά πλησιάστ) στό φτχυχικό της.
οαό ιηκοός Μπουζόρ στ* μάνα · * *
0 Γστερ άπό καιρό δυό χωριά-
-1 Καί γιατί, παιδί μου; τόν ρώ- τες τής είπαν ότι εΐδανε τόν Μπου-
' '-------- ζόρ στΰδρόμο τής Όλτένιας. "Η-
τανε, λέει, ενας νέος, καλός καί τί-
μιος, ποΰ πάντα άκουγε τα παρά-
Κ γ
οε άνήσιτχη ή μητέρα τού.
93 ύγ*0 ^α π(*ω στα
|. ©ά γίνω ληοτης.
- Ληστής θέλ«ς νά γινης; ρω-
- ή γΡΠα Στάνα.
V—
Ναί, μητέρα:. θέλω νά κά-
μαι νΰοω στή φωτία μέ τού;
ρόφου; μου καί νά ψήνω τάρ-
Ιστή σοΰβλα.
]— Ποιδί μου, οί λησταί κλέδουν
., σκοτώνσυν άνθρώπους.
Γ__ "Οχι, μητέρα, τούς καλούς
θρώπους οί λησταί δέν τούς πει-
ζουνε. Οί λησταί κλέοσσυν άπό
ϋς πλούσιον; καί ό.τι περνο-ιΐνε
μοιράζουνααι μέ τούς φτωχούς.
κοτώνουν τοΰς *ακούς γιά νά
καλοί στοΰς καλοΰς. Πε-
τούς δυνατούς, τούς τυ-
Ιίννους, κσί δίνουνε ελευθερία
^ούς άδννάτσυς. Οί ληοταί 6οη-
>ε τούς δυστυχισ-μένους, τής
(|ρες καί τα όρφανά Έτοίμασέ
Ιυ τα πράιιματά μου. Θά φνγω.
] Ή γρηά Στάνα, μή μπορωντας
ι κάμη άλλοιως, τοϋ τα έτοίμασέ.
| Την ωρα τοϋ δεΐλινοΰ, δ μικρός
έ'φυγε, περήφανος, κα-
στ' 3λογό τού. Πήγε καί
ανε σύντροφος των περιφήμων
των ποΰ δρισκόντουσαν τότε
μέρη τού.
| Άπό τούς ληστάς αύτούς οί πειό
?|σαν πρώτα ήσυχβι χωρι-
ποΰ πήραν &τειτα τα 6οννά,
^αναγτισΊΐέΛΌΐ άπό τής άδικύες
μεγάλων, των δυνατών κσΑ
πονα των φτωχων.
πλουσίων.
Έννοεΐται δίμως
τούς ληστάς
ντα—μερά τούς καταδίωκαν οί
έ καί πολλούς άπ' αΰτονς εί¬
κρεμάσει στήιν Κράγιοοα,
ην Ταργο&ίτσα καί στό Βονκου-
Αύτούς ήθελε νά
| Μπουζόρ.
τώρα
Περάσανε μηνες *α νέα άπό
Μπουζόρ δέ μάθανε. Ή μητέ-
του Στάνα καί ή κόρη της ή
?α περιμένανε..
Γό φΰινόπτορο πέρασε, ν.αί γιά
βΐτη φορά τό χισνι σκέπακτε τοΰς
ίμπους.
Περάσανε κι' αλλα πολλα χρό-
ι..
Καθκτμένη στό κατώφλι τοΰ
'τωχικοΰ της, ή 2τάνα περίμενε,
»ί μέ δάκρυα στά μάτια κΰτταζε
ίδρσμο.
Χρόνΐα εΐχανε περάσει άπό τό
ειλινό έκεΐνο ποΰφυγε, περήα>α-
ος απάνω στ' αλογό τού. Χρόνια
Ιον περιμένανε θ
Μά
ρμε ναρθτν
Μιά μερά άξοκρνα'ή γρηά Στά-
ιάντίκρυσε καποιον κα15αλλάρη
ο βάθος τοϋ δρόμου "ΐ' ή καρ-
Μην ήταν ό Μπουζόρ; Μά ό κα- βρηκε τό Φλορέα.
— "Ας τόν προστατεψτ] ό θε-
ός ! Τ' ά^ίζει ό γΐΗος σου, γρηά
Στάνα, τής είτε ενας άπό τούς χω-
ρικούς. ·
Καί οί χωρικοί φύγανε γιά το
6ουνό, άφίνοντας τής Στάνας την
καρδιά γεμάτη χσρά.
Άργότερα, τό Μάρτη, μερικοί
καλόγεροι της φέρανε πάΐι νέα γιά
τό γυιό της. Τής είπανε ότι ό
Μΐτουζόρ εΐχε οκοτώσει ενα Βού?>-
γαρο ποΰ θέλησε νά τοΰ κλέψη τα
λεφτά ένω κοψότοινε, κι' ότι εΐχε
6άλει ορωτιά σ' ενα σπίτι δ-του εΐ¬
χανε καταφύγει μερικοί Τοϋρκοι
λησταί ποϋ έμάστιζαν τί] χώρα.
Άργότερα άρχίσανε νά μύ.άνε
παντοΰ, γιά τα κατορθώματα τοΰ
Μπουζόρ.
Ή Στάνα ήταν εΰχαριστηιμενη
ποϋ μιλοϋσε δ κόσμος γιά τό γυιό
της, άλλά πολύ θ άπροτιμοΰσε νά
τόν εΐχε στό σπίτι της, κοντά της.
Καί ■θάταν εύχαριστημένη άν τόν
ρβλεπε στΐ« χτημα τοι>ς, σάν τούς
αλλους χα>ριανους..
* * *
Ό Φλόοεα, ό άγελαδάρης τοΰ
χωρίου, ενας μικ.ροκαμωμένος κι'
άδύνατος ανθραχπος, ηρθε μιά με¬
ρά καί στάθηκε μπροστά στή Στά¬
να. Είχε τό νφος άνθρώπου πουχει
ν.ατι σπουδαΤο νά πχι.
— Γρηά Στάνα, τής εΐπε, εχω
κατι νά σοϋ πώ.
"Β5ειξε τότε μέ τό δάχτυλο τό
βουνό καί πρόσθεσε:
— Είν' έ"εί πάνα>, στό 6ουνό
ό γυιός σσυ ό Μπουζόρ μέ τα παλ-
λ?ριάρια τού. .
Σέ μιά βδοιμάδα, δ Φλόρεα ξα-
νάρθε παλι καί τής εΐπε δΐι δ
Μπουζόρ ήτανε στό δάσος, κοντά
στό χωρία.
— Τόν εΐδες; ρώτησε ή Στάνα.
— Τόν είδα.
— Τοϋ μίλησες;
— Τοϋ μίλησα.
— Καί τι σαδπε; Π ότε θαοθη;
— Σέ λίγο, λέει, θδναι 'δώ.
Σέ τρείς μέρες δ Φλόρα ξανα-
φάνηκε πάλι.
— Άκουσε, τής εΐπε. Στό βου-
νό βρίσκεται κι' δ Ό σμόν, δ Τούρ-
κος ληοτης, ποΰ ό Μπουζόρ μέ τα
παλλτρίάρια τού τοϋ σκότωσε καμ¬
μιά ε'ικοσαριά σπαδούς. Ό Όσ-
μάν θέλει νά έκδικηθη.
Ή Στάνα δάκρυσε.
— "Αν εΐν' £δώ κοντά δ γυιός
μου, είπε στό Φρόρεα, γιατί δέν
έρχεται νά τόν δα>;
* * *
Την άλλη μερά πήγε αυτή καί
Γυναΐκες άθλήτριαι, πο4?ελαννου σαι ύς τάς όδούς τής Μόσχας.
— Φλόρεα, ξέρεις τίποτα νεώ-
τερο γιά τό γυιό μου;
— Σέ λίγο πισιειόω ναρθτι..
— Σοΰ τώπε ό ΐδιος;
— "Οχι, άλλά πιστεύω ναρθη.
"έρεις δμως, εγινε συμπλοκή άπά-
ποΰ τόν είδα μοΰ εΐπε νά τόν πε-
ριμένης αΰριο. Αΰριο τό1 βράδ'υ,
στό περιβόλι σου. Την ώρα ποΰ
θά 'βγί) τό φεγγάρι. .
Καΐ δ Φλόρεα εφυγε, μή ξέ-
ροντας άν εν.ανε καί.ά ή δχι ποΰ
Ή γενική ίατριχή έξέτασις τοϋ μιχροκόσμσυ, πρό της έγγραφής είς τα
Σχολειό.
νω στό βσυνό. "Άν καί ήμουνα πο¬
λύ μακρνά την ωρα τής συμπλο-
κής, τού; άκονγα ποΰ χτυπιόντου-
σαν. "Α/.ουγα τής ντουφτ/ιές, τί·
βράδυ ίισνχάσανε. Δέ ν Ε?οο) ποιό;
νίκησε. Ξέρω ·μόνο πώς θαρθη δ
γυιό; σου. Την τελευταία φορά
Ρωσσίδες άσκούμεναι είς μίαν άπό τάς γυναικείας Άθλητικάς Αέσχας τής Μόσχας.
τής έΐδωσε
Άλλά γιατί της μιλοϋσε σήμε-
ρα έ'τσι; Γιατί βιάστηικε τόσο νά
φύγτι; Της φάνηκε σά νά μή τής
ελεγε την άλήθεια· σά νά τής ελε-
νε τ(·έμματα. σά νά την κορόϊδρυε.
Ή Στάνα εΐπε στήν κόρη της
ότι θάρχόταν ό άδελφός της, κι'
άμέσως συγυρίσανε τό σπθτι, έτοι-
μάσανε καλό φαΐ, ζυμώσανε ψωεαί
ν.αί περιμένανε νά 6γ^ τό φεγγά¬
ρι.
Στό χωριί» συζητοϋσαν δλοι γιά
τόν αγριον άγώνα ποΰγινε στό δά-
σος. Οί άνδρες μιλονσανε γιά τούς
ληστές καί ζητούσανε νά μάθουν
νέα. Οί γυναϊκες ήταν άνήσυχες.
Ή Στάνα καί ήκόρη της ντυμέ-
νες μέ τα γιορτινά τους ροϋχα, πε¬
ριμένανε τόν Μπουζόρ.
Μόλις βασίλεψε δ ήλιος, ή Στά¬
να καί ή Φίρα, πολύ συγκινημέ-
νες, βγήκανε στό Λεριθόλι καί πε¬
ριμένανε, κοντά στήν πόρτα. Οί
καρδιές τους χτυποΰσαν δυνατά κι'
οί στιναρς τούς (ραινόντοχ'σαν αιώ-
νες. ΊΕνα άλλόκοτο «ϊσθημα χα-
ράς καί λύπης μαζύ τής κρατοϋσε
δουβές καί τή; εκανε νά τρέμουν
αθεί.α στό μισόφωτο ποΰ άπλωνό-
ταν άνάμεσα στών δένδρων τα
ριά.
Ψάχτανε μέ τα μάτια τους. ά¬
πό μακρυά, τό σκοτεινό δρόμο τού
χωρίου, άπ' δπου περιμένανε νάρ-
θη ό Μπουζόρ..
Ή ώρα περνοϋσε..
Ή Στάνα εΐχε μείνει μόνη της
στό περιΐβόλν ή Φίρα εΐχε βγή ε-
ξω, καί κΰτταζε στό δρομο. Π&
ρίμενε νά 6γό τό φεγγάρι·
Άξαφνα, την ώρα ποΰ ή Στά¬
να έμεινε μόνη της, της φάνηκε
σά ν' ακουσε, κοντά στόν τοϊχο, κα-
ποιον νά κινήται σιγά—οιγά ίΐαί
μέ προφύλαξε άνάμεσα στά δέν-
δρ>α. Κι' επειτα άκουσε καθαρά νά
πέφτη μιά μεγάλη πετρα. .
Άνατρίχιασε. . Π ροχώρησε ή-
συχα καί προφυλακτικά, παραμε-
ρισε τα κλαριά των όένδρων, *ΰτ-
ταξε, εψαξε..
Κι' άξαφνα στσμάτησε· ε·μ«ιν'
ετσι άκίνητη, κόκκαλο, μέ τα χέ-
ρια μπροστά, τα μάτια ζξω άπό
τής κόγχες.
Κάτω στό χορτιίρι, ΐίδ' κνα ματτΛ
μένο ·κεφάλι.. . Εΐχε τα μάτια ά-
νοιχτά, τα χείλη τραβηγμένα, τό
στόμα μισάνοιχτο, -ώ πρόσωπο με-
λατναασμένο, κι' τίτον* τό κεσ,κίλι τοΰ
γυιοΰ της, τοϋ Μπουζόρ..
Καποιος εΐχε ίΐεράσει άπ' εξ«»
καί τ<δχ€ πετάξει στό περιΰόλι. * * * Ι Ή Στάνα δέν ίπρόφερ? λε'ξι. Σωριάστηκε χάμω, νεκρή πειά καί καμμιά ΟΛάντηση δέν έλαβε ή κό¬ ρη της δταν ήρθε σέ λίγο καί της φώναξε. — Μητέρα, τό φεγγάρι 6γή*ε! Βίκτωρ Εύθνμίου. ΞΕΝΗ ΠΟΙΗΣΙΣ ΚΓ 011 ΜΙΑ ΜΕΡΑ. Κι' ΟΟΜΤΕ55Ε ϋΕ ΝΟΑΓ^^Κ1^ ομως μιά μ^ρα Θά σέ χάον», ό άέ χόο«ι σου θά τ)ς>
της νλάψεις μ»ι> καί της φοχνές "64 θά
ήλθ
<ΡυΎΤΐς ήςχΉς, πειά τίποαΐε άττο οε δέ Θά μοϋ μ®ί·η>
Μέ χίίληι π)»ΰ .τκτντοτεΒνα
ή χοαρά,
ά
ή χρ,
Το«> γοερό Ιεφωντττό ολ' -ρά στηΐβη
μου θά βνάλω·.
Ποϋ ό θάνατος νά μ' 07Ο»-·»άτ) μτ>ν
ι'ΐματοριΐτντχι»; αλλο
θά μοϋ κοιμίση την άπαιριηιγάρτγηι
δά
Φ>τωιχέ,
μ«υ
θε να
έγώ
μρ γ
Όποΰ μ* τόοη ιάκρόηΐηΓΓη άραή, σ' εχοι
άν
τα πιόΐδνα σιου σα>ϋ <δέ τ>β-
χονν ή
γν
Τα δήματά ιμου νά τα σνρ«» άχ<ο|ΐ.τ| ό ό Δράμο, Νά θλέϊΐω οί νύχτες να^χο»νττιν, τοβ Ά_πιρίληι οί γαλανές, 04 χαρωπές μαρτνάτοοεις ούγές, οί έ μέρβς, έ ά Πανω στη θαίλασοα οί ή άπΛ ή |£οα έοτο Δίχως βσβ ν' όβοούω τής ολο μουοωιές! Ν«ο—ι γλυχειοι, μιά μέοα δτκΐν πετά- Ι ά άπο μενά, , Ιπς άπο μενά, ■Ηον, ό αΜα-τος οου ο ξενοναπτος, τα γέλαα οον, ό Θυμος, Τα ματια <ΐου τα λαιμπ»ρά ολ' τΑν άίΚ ώ ί ό ρ ίτάίΚ), ώ τί κκχΐυμός, Για όοονς δέν άγαπήοχ»τε ιναοά. μονάχβ (Μβτάςρροισις Κ. ΠΑΡΑΣΧΟΥ) Άγοράζ—β τα βιδλία σας Οπδ τ>
Βιβλιοπωλείον τοϋ «'Εθν. ΚήρνκοοΝ
II
ΡΟΥΜΑΝ.ΚΗ Ο ΛΗΣΤΗΣ ΜΠΟΥΖΟΣ ΛΟΓΟΤΕΧΝ.Α
(ίνα, έτοίμασε τα πράμμα- ] βαλλάρης χάθηκε μακρυά χωρίς νά
μου. Θά φύγω ! ετσι εΐπε υιά πλησιάστ) στό φτχυχικό της.
οαό ιηκοός Μπουζόρ στ* μάνα · * *
0 Γστερ άπό καιρό δυό χωριά-
-1 Καί γιατί, παιδί μου; τόν ρώ- τες τής είπαν ότι εΐδανε τόν Μπου-
' '-------- ζόρ στΰδρόμο τής Όλτένιας. "Η-
τανε, λέει, ενας νέος, καλός καί τί-
μιος, ποΰ πάντα άκουγε τα παρά-
Κ γ
οε άνήσιτχη ή μητέρα τού.
93 ύγ*0 ^α π(*ω στα
|. ©ά γίνω ληοτης.
- Ληστής θέλ«ς νά γινης; ρω-
- ή γΡΠα Στάνα.
V—
Ναί, μητέρα:. θέλω νά κά-
μαι νΰοω στή φωτία μέ τού;
ρόφου; μου καί νά ψήνω τάρ-
Ιστή σοΰβλα.
]— Ποιδί μου, οί λησταί κλέδουν
., σκοτώνσυν άνθρώπους.
Γ__ "Οχι, μητέρα, τούς καλούς
θρώπους οί λησταί δέν τούς πει-
ζουνε. Οί λησταί κλέοσσυν άπό
ϋς πλούσιον; καί ό.τι περνο-ιΐνε
μοιράζουνααι μέ τούς φτωχούς.
κοτώνουν τοΰς *ακούς γιά νά
καλοί στοΰς καλοΰς. Πε-
τούς δυνατούς, τούς τυ-
Ιίννους, κσί δίνουνε ελευθερία
^ούς άδννάτσυς. Οί ληοταί 6οη-
>ε τούς δυστυχισ-μένους, τής
(|ρες καί τα όρφανά Έτοίμασέ
Ιυ τα πράιιματά μου. Θά φνγω.
] Ή γρηά Στάνα, μή μπορωντας
ι κάμη άλλοιως, τοϋ τα έτοίμασέ.
| Την ωρα τοϋ δεΐλινοΰ, δ μικρός
έ'φυγε, περήφανος, κα-
στ' 3λογό τού. Πήγε καί
ανε σύντροφος των περιφήμων
των ποΰ δρισκόντουσαν τότε
μέρη τού.
| Άπό τούς ληστάς αύτούς οί πειό
?|σαν πρώτα ήσυχβι χωρι-
ποΰ πήραν &τειτα τα 6οννά,
^αναγτισΊΐέΛΌΐ άπό τής άδικύες
μεγάλων, των δυνατών κσΑ
πονα των φτωχων.
πλουσίων.
Έννοεΐται δίμως
τούς ληστάς
ντα—μερά τούς καταδίωκαν οί
έ καί πολλούς άπ' αΰτονς εί¬
κρεμάσει στήιν Κράγιοοα,
ην Ταργο&ίτσα καί στό Βονκου-
Αύτούς ήθελε νά
| Μπουζόρ.
τώρα
Περάσανε μηνες *α νέα άπό
Μπουζόρ δέ μάθανε. Ή μητέ-
του Στάνα καί ή κόρη της ή
?α περιμένανε..
Γό φΰινόπτορο πέρασε, ν.αί γιά
βΐτη φορά τό χισνι σκέπακτε τοΰς
ίμπους.
Περάσανε κι' αλλα πολλα χρό-
ι..
Καθκτμένη στό κατώφλι τοΰ
'τωχικοΰ της, ή 2τάνα περίμενε,
»ί μέ δάκρυα στά μάτια κΰτταζε
ίδρσμο.
Χρόνΐα εΐχανε περάσει άπό τό
ειλινό έκεΐνο ποΰφυγε, περήα>α-
ος απάνω στ' αλογό τού. Χρόνια
Ιον περιμένανε θ
Μά
ρμε ναρθτν
Μιά μερά άξοκρνα'ή γρηά Στά-
ιάντίκρυσε καποιον κα15αλλάρη
ο βάθος τοϋ δρόμου "ΐ' ή καρ-
Μην ήταν ό Μπουζόρ; Μά ό κα- βρηκε τό Φλορέα.
— "Ας τόν προστατεψτ] ό θε-
ός ! Τ' ά^ίζει ό γΐΗος σου, γρηά
Στάνα, τής είτε ενας άπό τούς χω-
ρικούς. ·
Καί οί χωρικοί φύγανε γιά το
6ουνό, άφίνοντας τής Στάνας την
καρδιά γεμάτη χσρά.
Άργότερα, τό Μάρτη, μερικοί
καλόγεροι της φέρανε πάΐι νέα γιά
τό γυιό της. Τής είπανε ότι ό
Μΐτουζόρ εΐχε οκοτώσει ενα Βού?>-
γαρο ποΰ θέλησε νά τοΰ κλέψη τα
λεφτά ένω κοψότοινε, κι' ότι εΐχε
6άλει ορωτιά σ' ενα σπίτι δ-του εΐ¬
χανε καταφύγει μερικοί Τοϋρκοι
λησταί ποϋ έμάστιζαν τί] χώρα.
Άργότερα άρχίσανε νά μύ.άνε
παντοΰ, γιά τα κατορθώματα τοΰ
Μπουζόρ.
Ή Στάνα ήταν εΰχαριστηιμενη
ποϋ μιλοϋσε δ κόσμος γιά τό γυιό
της, άλλά πολύ θ άπροτιμοΰσε νά
τόν εΐχε στό σπίτι της, κοντά της.
Καί ■θάταν εύχαριστημένη άν τόν
ρβλεπε στΐ« χτημα τοι>ς, σάν τούς
αλλους χα>ριανους..
* * *
Ό Φλόοεα, ό άγελαδάρης τοΰ
χωρίου, ενας μικ.ροκαμωμένος κι'
άδύνατος ανθραχπος, ηρθε μιά με¬
ρά καί στάθηκε μπροστά στή Στά¬
να. Είχε τό νφος άνθρώπου πουχει
ν.ατι σπουδαΤο νά πχι.
— Γρηά Στάνα, τής εΐπε, εχω
κατι νά σοϋ πώ.
"Β5ειξε τότε μέ τό δάχτυλο τό
βουνό καί πρόσθεσε:
— Είν' έ"εί πάνα>, στό 6ουνό
ό γυιός σσυ ό Μπουζόρ μέ τα παλ-
λ?ριάρια τού. .
Σέ μιά βδοιμάδα, δ Φλόρεα ξα-
νάρθε παλι καί τής εΐπε δΐι δ
Μπουζόρ ήτανε στό δάσος, κοντά
στό χωρία.
— Τόν εΐδες; ρώτησε ή Στάνα.
— Τόν είδα.
— Τοϋ μίλησες;
— Τοϋ μίλησα.
— Καί τι σαδπε; Π ότε θαοθη;
— Σέ λίγο, λέει, θδναι 'δώ.
Σέ τρείς μέρες δ Φλόρα ξανα-
φάνηκε πάλι.
— Άκουσε, τής εΐπε. Στό βου-
νό βρίσκεται κι' δ Ό σμόν, δ Τούρ-
κος ληοτης, ποΰ ό Μπουζόρ μέ τα
παλλτρίάρια τού τοϋ σκότωσε καμ¬
μιά ε'ικοσαριά σπαδούς. Ό Όσ-
μάν θέλει νά έκδικηθη.
Ή Στάνα δάκρυσε.
— "Αν εΐν' £δώ κοντά δ γυιός
μου, είπε στό Φρόρεα, γιατί δέν
έρχεται νά τόν δα>;
* * *
Την άλλη μερά πήγε αυτή καί
Γυναΐκες άθλήτριαι, πο4?ελαννου σαι ύς τάς όδούς τής Μόσχας.
— Φλόρεα, ξέρεις τίποτα νεώ-
τερο γιά τό γυιό μου;
— Σέ λίγο πισιειόω ναρθτι..
— Σοΰ τώπε ό ΐδιος;
— "Οχι, άλλά πιστεύω ναρθη.
"έρεις δμως, εγινε συμπλοκή άπά-
ποΰ τόν είδα μοΰ εΐπε νά τόν πε-
ριμένης αΰριο. Αΰριο τό1 βράδ'υ,
στό περιβόλι σου. Την ώρα ποΰ
θά 'βγί) τό φεγγάρι. .
Καΐ δ Φλόρεα εφυγε, μή ξέ-
ροντας άν εν.ανε καί.ά ή δχι ποΰ
Ή γενική ίατριχή έξέτασις τοϋ μιχροκόσμσυ, πρό της έγγραφής είς τα
Σχολειό.
νω στό βσυνό. "Άν καί ήμουνα πο¬
λύ μακρνά την ωρα τής συμπλο-
κής, τού; άκονγα ποΰ χτυπιόντου-
σαν. "Α/.ουγα τής ντουφτ/ιές, τί·
βράδυ ίισνχάσανε. Δέ ν Ε?οο) ποιό;
νίκησε. Ξέρω ·μόνο πώς θαρθη δ
γυιό; σου. Την τελευταία φορά
Ρωσσίδες άσκούμεναι είς μίαν άπό τάς γυναικείας Άθλητικάς Αέσχας τής Μόσχας.
τής έΐδωσε
Άλλά γιατί της μιλοϋσε σήμε-
ρα έ'τσι; Γιατί βιάστηικε τόσο νά
φύγτι; Της φάνηκε σά νά μή τής
ελεγε την άλήθεια· σά νά τής ελε-
νε τ(·έμματα. σά νά την κορόϊδρυε.
Ή Στάνα εΐπε στήν κόρη της
ότι θάρχόταν ό άδελφός της, κι'
άμέσως συγυρίσανε τό σπθτι, έτοι-
μάσανε καλό φαΐ, ζυμώσανε ψωεαί
ν.αί περιμένανε νά 6γ^ τό φεγγά¬
ρι.
Στό χωριί» συζητοϋσαν δλοι γιά
τόν αγριον άγώνα ποΰγινε στό δά-
σος. Οί άνδρες μιλονσανε γιά τούς
ληστές καί ζητούσανε νά μάθουν
νέα. Οί γυναϊκες ήταν άνήσυχες.
Ή Στάνα καί ήκόρη της ντυμέ-
νες μέ τα γιορτινά τους ροϋχα, πε¬
ριμένανε τόν Μπουζόρ.
Μόλις βασίλεψε δ ήλιος, ή Στά¬
να καί ή Φίρα, πολύ συγκινημέ-
νες, βγήκανε στό Λεριθόλι καί πε¬
ριμένανε, κοντά στήν πόρτα. Οί
καρδιές τους χτυποΰσαν δυνατά κι'
οί στιναρς τούς (ραινόντοχ'σαν αιώ-
νες. ΊΕνα άλλόκοτο «ϊσθημα χα-
ράς καί λύπης μαζύ τής κρατοϋσε
δουβές καί τή; εκανε νά τρέμουν
αθεί.α στό μισόφωτο ποΰ άπλωνό-
ταν άνάμεσα στών δένδρων τα
ριά.
Ψάχτανε μέ τα μάτια τους. ά¬
πό μακρυά, τό σκοτεινό δρόμο τού
χωρίου, άπ' δπου περιμένανε νάρ-
θη ό Μπουζόρ..
Ή ώρα περνοϋσε..
Ή Στάνα εΐχε μείνει μόνη της
στό περιΐβόλν ή Φίρα εΐχε βγή ε-
ξω, καί κΰτταζε στό δρομο. Π&
ρίμενε νά 6γό τό φεγγάρι·
Άξαφνα, την ώρα ποΰ ή Στά¬
να έμεινε μόνη της, της φάνηκε
σά ν' ακουσε, κοντά στόν τοϊχο, κα-
ποιον νά κινήται σιγά—οιγά ίΐαί
μέ προφύλαξε άνάμεσα στά δέν-
δρ>α. Κι' επειτα άκουσε καθαρά νά
πέφτη μιά μεγάλη πετρα. .
Άνατρίχιασε. . Π ροχώρησε ή-
συχα καί προφυλακτικά, παραμε-
ρισε τα κλαριά των όένδρων, *ΰτ-
ταξε, εψαξε..
Κι' άξαφνα στσμάτησε· ε·μ«ιν'
ετσι άκίνητη, κόκκαλο, μέ τα χέ-
ρια μπροστά, τα μάτια ζξω άπό
τής κόγχες.
Κάτω στό χορτιίρι, ΐίδ' κνα ματτΛ
μένο ·κεφάλι.. . Εΐχε τα μάτια ά-
νοιχτά, τα χείλη τραβηγμένα, τό
στόμα μισάνοιχτο, -ώ πρόσωπο με-
λατναασμένο, κι' τίτον* τό κεσ,κίλι τοΰ
γυιοΰ της, τοϋ Μπουζόρ..
Καποιος εΐχε ίΐεράσει άπ' εξ«»
καί τ<δχ€ πετάξει στό περιΰόλι. * * * Ι Ή Στάνα δέν ίπρόφερ? λε'ξι. Σωριάστηκε χάμω, νεκρή πειά καί καμμιά ΟΛάντηση δέν έλαβε ή κό¬ ρη της δταν ήρθε σέ λίγο καί της φώναξε. — Μητέρα, τό φεγγάρι 6γή*ε! Βίκτωρ Εύθνμίου. ΞΕΝΗ ΠΟΙΗΣΙΣ ΚΓ 011 ΜΙΑ ΜΕΡΑ. Κι' ΟΟΜΤΕ55Ε ϋΕ ΝΟΑΓ^^Κ1^ ομως μιά μ^ρα Θά σέ χάον», ό άέ χόο«ι σου θά τ)ς>
της νλάψεις μ»ι> καί της φοχνές "64 θά
ήλθ
<ΡυΎΤΐς ήςχΉς, πειά τίποαΐε άττο οε δέ Θά μοϋ μ®ί·η>
Μέ χίίληι π)»ΰ .τκτντοτεΒνα
ή χοαρά,
ά
ή χρ,
Το«> γοερό Ιεφωντττό ολ' -ρά στηΐβη
μου θά βνάλω·.
Ποϋ ό θάνατος νά μ' 07Ο»-·»άτ) μτ>ν
ι'ΐματοριΐτντχι»; αλλο
θά μοϋ κοιμίση την άπαιριηιγάρτγηι
δά
Φ>τωιχέ,
μ«υ
θε να
έγώ
μρ γ
Όποΰ μ* τόοη ιάκρόηΐηΓΓη άραή, σ' εχοι
άν
τα πιόΐδνα σιου σα>ϋ <δέ τ>β-
χονν ή
γν
Τα δήματά ιμου νά τα σνρ«» άχ<ο|ΐ.τ| ό ό Δράμο, Νά θλέϊΐω οί νύχτες να^χο»νττιν, τοβ Ά_πιρίληι οί γαλανές, 04 χαρωπές μαρτνάτοοεις ούγές, οί έ μέρβς, έ ά Πανω στη θαίλασοα οί ή άπΛ ή |£οα έοτο Δίχως βσβ ν' όβοούω τής ολο μουοωιές! Ν«ο—ι γλυχειοι, μιά μέοα δτκΐν πετά- Ι ά άπο μενά, , Ιπς άπο μενά, ■Ηον, ό αΜα-τος οου ο ξενοναπτος, τα γέλαα οον, ό Θυμος, Τα ματια <ΐου τα λαιμπ»ρά ολ' τΑν άίΚ ώ ί ό ρ ίτάίΚ), ώ τί κκχΐυμός, Για όοονς δέν άγαπήοχ»τε ιναοά. μονάχβ (Μβτάςρροισις Κ. ΠΑΡΑΣΧΟΥ) Άγοράζ—β τα βιδλία σας Οπδ τ>
Βιβλιοπωλείον τοϋ «'Εθν. ΚήρνκοοΝ
«ΕΘ.ΜΚΟΣ ΚΗΡΥΞ»— ΚΥΡΙΑΚΗ, 26 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 1928.
ΕΝΑ ΚΑΤΑΦΥΠΟΝ ΔΙΑ ΤΑΣ ΣΦΑΛΛΟΥΣΑΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ ΕΙΣ ΓΕΡΜΑΝΙΑΝ
ΕΝΑΣ ΟΙΚΟΓ ΟΠΟΥ ΑΙ ΙΊΡΏΗΝ ΚΑΤΛΔΙΚΟΙ ΔΙΔΑΣΚΟΝΤΑΙ
ΑΠΟ ΜΙΑΝ ΤΕΧΝΗΝ ΚΑΙ ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΖΟΝΤΑΙ ΚΑΤΑΛ¬
ΛΗΛΩΣ, «ΣΤΕ ΝΑ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΟΥΝ ΚΑΛΛΙΤΕΡΟΝ
ΤΗΝ ΖΩΗΝ ΕΙΣ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ.
,,ο,'γει· άργά, δισταν.τ'·Αα, -ΐπρο ^
)ΐ, ώς νά μή θέλη νά απολύση την
.γ; τος. "Ενας ποΐΐΑ'.λος ετέρο¬
υς όμ-.λος έξέρχβται. Με-ρΐκοί
- ττάζο^ν, άνοιγοκλείοον τα μάτ'.α
^.ΐα'είς τό άφθονον ή) '.ακόν φώς·
^.: /ν ε'ναι τολμηροί, γεμάτοι αύ-
-,-;-οίθησιν, σκλη ρ ω μ. έ ν ο ι κα-
/ο3;-;ο', ετοιμοι νά σ^εχίσοιυν τό
ς-χΐ ϊ> των.
Μς:·ΐ/ι&ί>ς τοος περιμένουν φίλο;,
πώζ σφίγγουν σοδαρα το χεοΐ' αλ-
[ )ο' δγαίνουν υόνοι, γλυστροϋν φςδΐ-
' ου^ο·' γύρω άπό μίαν γωνίαν, χά-
γ.ί. τίσω άπό τοΰς κ,οτεινοΰς τοί-
/^- Είς τό τελος 6γαίνει μία γυ-
Στυματά ε'ξω αχο την
•Οί;χ/, κΛτάζβι γύρω της. 'Ελεο·
-% "Ενας άπό τοΰς «άνδρας ν.ά-
.ιια,ν χειρονομίαν, ψιτ>>ρ£ζει αιά
·< ενα γέλοιο ξεστά Ή γοναίκα "χι ζ/.ίύνετα! βιαστΓλή. Π όσας φοράς ή σκηνή αυτή έ- -ί ,)ή>φήη αατ)' όλην την 'Αμείΐ-
;τ,/. Πόσια! γυναίκες εςιπρός στό
ϊζ'ο έκείνο γέλοιο, εφογοΝ 6ιλ-
ζ- /.ες νά ταφιοϋν στήν άΌλιότητα
/α ίοστκχίαν, εως ότου καταντή-
;; ε;ς τό σημείον όπου δέν αίσ·θά-
'-.τ πλέον πόνον ή εντροπήν; Οί
'τΓ,αοι άριθμοί άνέρχοντα! είς έ¬
ν ζ-οαιύρια—έτΑατο;ιμύριθ! γυνα"·/ων
7 ότοιαι κατε'δι-ΑΟσ'θησαν είς σ-^ά-
/ τ / άπό το3 νόαοο, είς μίαν ζωήν
ίΐι/'ας περιφρονήσεως καί άβλ'ό-
γ-ογ λο των άνθ.ρωπ£νων έτ)ί;
Ι^/ας ανδρύΐς ειμπορεί νά φύγη
Αύτη είναι ή κοττάστοίτις είς την
ή την φωτίΐυ.ένηίν, την
, την Αμερικήν την
διαρικως, μεγαλοδώνως,
άναμορφωσεις. Καΐ άφΐϋ αύτό γϊχ-
δαίνει είς τί)ν Άμεριν.η·;—θά σκ'ε-
9θυ καν,ίς—χόσον χειρότεροί χράγ.
ματχ &ά ουμβαίνθ!^ είς τάς άλλας
χώρας τοϋ κόσμοο;
'Αλλ' άς ϋ.εγαλώτωμεν την -ρώ-
την εήώνα. Η γυνοτΓλα —οί» δγαίνε!
«πδ ττ/ν ^ολακήν συνανταται ιχέ μί-
«ν άλλην γυναίκα—μίαν καλήν, φι¬
λικήν γυναίκα, μέ Ινα φώς συμπα¬
θείας είς τα μάτια. Ή γαναίκα αύ¬
τη τροτο&ρει είς την τέος φΆακι·
στέγην, την εύχαιρίαν νά
ή, νά μάθτ) μίαν καλήν τί-
/ψ, μίαν Θέσιν είς την ζωην, υίτ/
θέσιν ίσως άνωτ&ραν έ/.είνης είς
■ήν όποίοτν ευρίσκετο χρίν
*· ΐ ξίνοος τόχους, νά ξί/ναρχίΐη
τ^ ζωην τοι>. "Ενας άνδρας είμ—5-
?ίι νά δ^στοχησγ;, α»Ί νά άτψ.ατθ?;
"' ϊι ομως νά "δημιουργήση νέον στά-
ϊ'ον. Μία γυναί/α βιά την οποίαν
"" ττίγμα τής ^λακής είναι τόσον
θμερ-ον όττ<ύς το κάκκινο στιγμά- των Πουριτανών, εχει χολυ λωτ&ραν τύχην. Μία γοναίκα ίει νά άντιμετωπίστ) &χι μόνον>
~-ν /όατκι-^ καί το μέλλον. άλλά ·αο«
"λ ές8·>τόν ττις %.ο« το ·ραρελ0ό·Λ
^•'-όμη %αί αν κατορθώβτι νά άπο-
νΐοψη ^ πΛρελθόν, την ιδθίσανίζει
«'ϊοκώς^ δ φό&ος μή>ως άχοκαλ»-
'ί'ή—χάτι χειρότερο·; ίιά μίαν γ>
'ϊ7/-α παρά "ίι' ενα ανδρα.
,Είς την 'Αμ&ρ(.κήν ολίγαι όργζ-
-'τχ/ων -οώτών γυναιτών.
/7'· ό:γανώσεις—ναί* τεί
* */ βθίς, ενα τ:
των
! ε-
φρ
'' 'τήν μεγάλη ΐί4α χΐύ εχει ό
' '-'ος τού γιά χον έαι>τόν τοο, είς
2™ ^^-αιότητ^ ότι τα ά^λ'.α οντα
^'- 6οηΟεϊ είναι κατωτέρα καί τη;
,::'?ϊονήσεω-ς. "Αλλαι έργανώ>ε·.ς
-Τ.το^ν όττως ή άθλία, άααρτήσασα
-'*■'■*, ά-αρνηίθη την ζωήν της,
^ ^ντριμμένβ ίδεώ>3η της ν.αΐ ές-
τής όργχνώ-
ωχ#η ΰχό τοΰ νόμου. Είναι μία εϋ-
καιρία νά κ«ρ3ί<τη έχ, νέου την αύ- τοεκτίμησίν της. Ή άχοφ'Λακ'.σμί- νη ίκττάζει, όπιο<0<Γ/>ρεϊ ζαλισο.5
νη· εχει αΐτθανθτί τό μίΐος ττς άο:-
'/ωνίας καί ίοσπιοτεϊ χρος ττ/ν^5ί-
λίαν της. Κατάπ'.ν 6λέ·χει την ήρε-
αον, είλικρ-νή εηφρασιν τοϋ πρατω-
«·>; της άλλης. Αί δύο άπομακίϋ-
νονται μοίζυ, συνομιλοόν ώς φίλαι.
Ή γλώ-τσα τ^ύ ΐμιλοΰν είναι ή
Γερμανι-χ,ή.
Είς τα φαίδρά ετη, προ τού πο¬
λέμου, μία λαμπίά ήθοπο'.ός, ή. ΧίΒ-
γουικ Γουΐγΐχβλ, ήτο τί) ΚΛυχημ*
τοΰ Βερολίνου. Είς την Γουΐλελμ-
στ?·άσσε, είς Οδντε,ρ ντέν Λίντεν,
τό ονομά της ήτο τόΛμβολον τής
' τίχνης. Είς το θέα^ρα/ ή
ήτο φαιδρά, είθομος, ν.α-
τά τα φαιν^μενα εύΓ^χής. Είς το
σζ'.τ'. της τό άοωαατιον-έ'Κ» 3τπο τα
άν&η των θαυμαστήν της, ή Χέο-
γα>ικ εϊχε τον καιρόν νά ατ/£βθ(·
-/.αι ή>το θλκχμένη. Ή ζοή των ού¬
τον και τής φα(3ρότητος τής »?-«-
νετο ψεύ-ιν-η καί ΰχανωιτικη. Ε-
ξβτνβ, «ρος μεγάλην Ικπληίιν των
λ ς *αί λάπην ολων των 5ε-
ότι άπετάρετο τής ητής,
ήλθεν είς την Μονήν τού Αγ ι
'Ονόματος εξω τοΰ Βεαολινοο.
λθεν είς η ή
Ονόματος, εξω τοΰ Βεαολινοο.
Κατά τόν πόλεμον, μ έ τάς άλ¬
λας αδελφάς, έ&οήθηβεν είς την
περίθαλψιν -ών τραυαατιών. Καΐ
τ6τε βΐίεν, ό'τι ή θέσις της βεν ήτο
οπίσω άπο τοΰς τοίχους τοϋ μ&να-
στηρίου, άλλ' Ι^ω είς τόν ν.ό-λθν
τόν οποίον είχεν άπαρνηθή, μετ?ς·1< των άτνχών οί όποίοι ·είχον ανάγκην ίίνηΐθβίας. Μετά τόν —ίλεμον, ή Χέδγο^α Γοοάγχελ άΐφήκε τό ρ ί¬ σον τής μοναχήις καί έτσίσ-ρ«·!>εν
είς την σκηνήν—'3ιά νά κ·&ρ3ίση γρή
ΐ/,ατα καί &οηθή>Τ0 τάς δ^στ^χεττέ-
ρχς όλων των ά3ελφών της, τάς
γυναίκας, πρώην ικατοδίκους.
Τ άτοτελέσν.οίτα είναι μία άτό
τάς ωραιοτέρας σελίδας τής συγ¬
χρόνου ίστορίας περι τής άγάττης
ενός ανθρωπίνου όντος -ίι' άλλα ά-
τυχή άνθιρώπινα όντα. Τό σπίτ:Χέ?-
γοοίκ Γουάγ7.ελ. είς Στορκόου, εν
προάστΐίθν τοΰ Βερολίνω, ίίοει είς
τάς1 άτοχεΤς ά™>7·>λ2ΤΑΐσμέ'νας τό
ενα ·α?ότ(μ.<χ τό ποίον χρειάζίντα. ττερκτσότερον— τν; αύτοτεβασν&ν. Αί γνναΐ/-ες αί οποίαι είς τό «Σπί- τΐ)) αύτο ειμπορούν νά ιιάθουν μίαν τέχνην, ό—οιανδήποτε θέλο^ν καί 2;- ά άό 6ά δί λ'ττας, ρα—;ιν.ήν, έμχορ:κά, γραφίχ^, διακόσμησιν οίκίών, κά6ε τέχνη, τέλος, διδάοΤΛετα; είς τάς ϋ αύτάς. Γκναίκες αί οικί¬ «ρρί^θησαν είς τάς ^υλαχ.άς ώς έταϊραΐ, κλέπτριαι, χλαστογρά^*1·· •εξέρχονται άπ·ό τό «Σπιτι» ώς ά- ζ'.ζ έμπιστίσύνης πρόσωτπα, ίκανά νά έργααιθ·ούν καί νά καταλάδ-ουν μίαν θέσιν μεταξΰ τοϋ ν.όσμου όστις Οά τους πεοιεΦρόνει, Ιάν δέν ήτο ή φιλάνθιρωπος αυτή ήδοποιός. 'Κοΰ χαί Ινα παράϊειγμα. Ή Όλγα φόν Τι—χ.ατή'γετο άπό αίαν καλήν Γερμανικήν οικογένειαν. "Ο πατέοας της ήτο μέλος τής Προσ- σικής άριστοκρχτίας. Ή Όλγαεϊ- Σκηναί άπό την ζωήν των γυναικών, πρώην καταδίκων, είς τό Σπίτι Χέδ- γουϊκ Γάγκελ, είς τό Βερολίνον. "Ε¬ πάνω, μία ώρα διασκεδάσεως είς τα νερά τής μικράς λίανης τοϋ Ίνστι- τούτου. Είς το κέντρον, διδασκαλία της ροαΐτικής, καί κάτω, ή διδασκαλία τής καλλυντικής. χε ζητεί την πλουσίαν ζωήν τής Πρωσσίδος άριστο-λράτιδος, μέχρις ότου ό ττατέρας της ήρχιζε νά χαιρ- τοπαίζη. Μαζύ με τό χαρτοπαίγνι- ον ήρχισε καί νά πίνη, -/αί μετ* ό- λίγ<Λ> απέθανεν—ά—ένταρος. ΊΙ
"Ολγα ήναγ7.άσθη νά Γ/.ερ'ϊίση τό
φωμί της—μία ώραία, γοτ/τευτική
νέα τελείως άπροετοίμιαστος διά
τόν άγώνα τής ζωής.
"Ηρχισε νά έργάζίίτ^'. είς μίαν
άπό τάς χαρτοπαηιτι/.άς λέσχας
είς την οποίαν την εϊχε α.ερει συχνά
ό πατέοας της. Κατά τόν πόλεμον,
όλαι αί τάξεις είχον ίο ίικαίωυα
νά &ί<τέ.ρχωντ>ατ είς τάς λέσχας αύ¬
τάς. Ή "Ολγα έ^ώρισε πολλους
άΒρας, ήκθιοσε πολλά πράγματα —
πολΰ ολίγα άπό αύτά ικατάλληλνϊ
5ιά μίαν νεαν τής ήλικίας της. Ή
Όλγα άπεσ-/ληρυνΟη, έ'γινε κ«νι-
κή, άναίτχοντος. "Ηρχισε νά παίζη
όπως καί ό πατέρας της, εχασε τή>
τιμήν της, είς τό τέλος εχασΐ καί
•/άθε σ&ίασμόν γιά τόν ϊαοτόν της
Σήμερον ή "Ολγα φόν Σ.—είναι
ίιδιοκτήτρια ενός ώραίου μιχ,ροΰ αι-
λοπωλείοα τοΰ Βερολίνον.
Κατ' αυτόν τόν τρόπον, ή Γεο-
μανία, διά τής άγάπης μιάς των
γνναιχών τής σκηνής της, λόει τό
πρόδλημα των γ«να(·λώ; πρώην κα-
δί
ΠΑΡΕΛΑΙΙΙ Τ«Ν ΒΑΣΗΙΣ-
Σ«Ν Τ0ΗΡ8ΙΒΙ
Ό Λαϊλός Συνδεσμος ΰπεο τη;
'Υγείας ώργάνωσεν είς τό Λονδί¬
νον επίδειξιν των «Βασιλισσών τοΰ
Έρωτος». Ή έπίίειξις εγένετο είς
εν των μεγαλη—έρων Οςάτρων τοΰ
Λονδίνου καί έλαιδον μέρος είς αυ¬
τήν ίεσπθ'.νίιδες τής άρ'.στοκρατίο·.ς
είσΌχθείσαι τό ετος αΐτό είς την
Αύλήν, κατά τό έθιμον, το όποί&ν
ϊίδει τό χρίσιια τής κοιωνι%ής ζον-
ής είς τάς νέας. Δι^κ,ρίθη, γράφον
τα 'ΑγγλΓΑά ιρύλλα, ή μίς Άταο^-
έντειλ ώς Κλεοπάτρα καί ή λαίδ<; "Ηνεσυ ώς Κ·α ΠΗ3μ·παντ:ύρ. "Ολα. αί μεγάλαι «Βασίλι—αι τοΰ "Ερω¬ τος» παρήλασαν μετά των έραστών των, τουλάχιστον έκείνων τοΰς &- -οΐους άναγνωρίζει είς αύτάς ή ί- στορία. Ή έορτή αυτή δδωσε χ.α- Θαιρόν κέρδος ύπ·ερ τοϊ ί 5,000 λίρας. . Ι ΕΙΣ Οί Γάλλοι ΗΛχοΐΓΟΐοί ήρχισαν να μ'.μοΰντα:, μετά πολλής μάλ'.στα έ- π!τι>χίας_, τοΰς Ά{υερικανούς λη¬
στάς. Είς έξ αυτών, φέρων προσω-
πίδα, ένβφοτ^ίσθη είς τό ταχ>δρομι-
κόν €αγόν«ν τής άμ«ξοστοιχίας
Μασσαλίας-Λι>ων-Π αρισίων,ένώ τό
τραίνο διήρχετο διά μιάς σήραγγος,
καί εζήτησε μέ τό περίστροφον δίς
τάς χείρας, άπό τόν σύνοδον τοΰ
ταχυδρομειον νά τοΰ παραδώση τ«
χρήματα. Ό σονοδός ηναγκάσθη νά
υποκύψη. Ό ληστής κατόπιν εσυ5ί
τόν ΓΑωδωνα τοΰ κινδύνου, καί έπω-
φεληθείς τής τ^ραδννσεως τής πο-
ρείας τοϋ τραίνοο, επήδησαν Ιπί τήρς
ήδοΰ καί εξηφανίσθη. Τό κλαπέν
τόσον ΰπερ'ίαίνει τό έν.ατομμύριον.
οκϊΙΙνεΓειπην
ΜΒτΜΟΕΙΙΙ
Κατά πάσαν ιπθανΟΓητα ό Ρέδ,
ό Λαντίΰ τής Μασσαλίας, &ά δια¬
φύγη την δίαην καί τόν θάνατον ε¬
πί τής λαιμητόμου. Ή άπεργία τής
πείνης, είς την οποίαν έπιμένει, τόν
έξήντλησε τόσον πολΰ ώστε ό ίατρός
των φυλακών τόν απέστειλεν είς τό
νοσοκοα*ί<Λ>. Ή διά τής βίας είσς<- γωγή τ^οφής είς τόν στόμαχον τού τόν εσωσε μέν μέχρ'. το3δε έν. τιΰ | θανατον, άλλ' «πέιφερε φλόγωισιν τοΰ λάρΐίγγος. Ή διά τής δία; δια- τροφή διεκόπη επί τοϋ ιραιρόντος. Τό τέρας τής Μασσαλίας δέν ιτί- νει ή εν μόνον κύ—ίλλον τειου υετά γάλακτος την πρωΐαν. Ή δίαιτς< ομως αύτη είνε έξαντλτ,τ'.ΐιΐ.ή τ,αί οί ΐατριοί φοοονται ότι ό Ρεύ θά άπτΌθά- νη έκ πείνης. "Η3η δέν βότΊΐαται νά έγερθή καί νά βαϊίστ,, ά νει δώ λ
ΕΝΑ ΚΑΤΑΦΥΠΟΝ ΔΙΑ ΤΑΣ ΣΦΑΛΛΟΥΣΑΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ ΕΙΣ ΓΕΡΜΑΝΙΑΝ
ΕΝΑΣ ΟΙΚΟΓ ΟΠΟΥ ΑΙ ΙΊΡΏΗΝ ΚΑΤΛΔΙΚΟΙ ΔΙΔΑΣΚΟΝΤΑΙ
ΑΠΟ ΜΙΑΝ ΤΕΧΝΗΝ ΚΑΙ ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΖΟΝΤΑΙ ΚΑΤΑΛ¬
ΛΗΛΩΣ, «ΣΤΕ ΝΑ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΟΥΝ ΚΑΛΛΙΤΕΡΟΝ
ΤΗΝ ΖΩΗΝ ΕΙΣ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ.
,,ο,'γει· άργά, δισταν.τ'·Αα, -ΐπρο ^
)ΐ, ώς νά μή θέλη νά απολύση την
.γ; τος. "Ενας ποΐΐΑ'.λος ετέρο¬
υς όμ-.λος έξέρχβται. Με-ρΐκοί
- ττάζο^ν, άνοιγοκλείοον τα μάτ'.α
^.ΐα'είς τό άφθονον ή) '.ακόν φώς·
^.: /ν ε'ναι τολμηροί, γεμάτοι αύ-
-,-;-οίθησιν, σκλη ρ ω μ. έ ν ο ι κα-
/ο3;-;ο', ετοιμοι νά σ^εχίσοιυν τό
ς-χΐ ϊ> των.
Μς:·ΐ/ι&ί>ς τοος περιμένουν φίλο;,
πώζ σφίγγουν σοδαρα το χεοΐ' αλ-
[ )ο' δγαίνουν υόνοι, γλυστροϋν φςδΐ-
' ου^ο·' γύρω άπό μίαν γωνίαν, χά-
γ.ί. τίσω άπό τοΰς κ,οτεινοΰς τοί-
/^- Είς τό τελος 6γαίνει μία γυ-
Στυματά ε'ξω αχο την
•Οί;χ/, κΛτάζβι γύρω της. 'Ελεο·
-% "Ενας άπό τοΰς «άνδρας ν.ά-
.ιια,ν χειρονομίαν, ψιτ>>ρ£ζει αιά
·< ενα γέλοιο ξεστά Ή γοναίκα "χι ζ/.ίύνετα! βιαστΓλή. Π όσας φοράς ή σκηνή αυτή έ- -ί ,)ή>φήη αατ)' όλην την 'Αμείΐ-
;τ,/. Πόσια! γυναίκες εςιπρός στό
ϊζ'ο έκείνο γέλοιο, εφογοΝ 6ιλ-
ζ- /.ες νά ταφιοϋν στήν άΌλιότητα
/α ίοστκχίαν, εως ότου καταντή-
;; ε;ς τό σημείον όπου δέν αίσ·θά-
'-.τ πλέον πόνον ή εντροπήν; Οί
'τΓ,αοι άριθμοί άνέρχοντα! είς έ¬
ν ζ-οαιύρια—έτΑατο;ιμύριθ! γυνα"·/ων
7 ότοιαι κατε'δι-ΑΟσ'θησαν είς σ-^ά-
/ τ / άπό το3 νόαοο, είς μίαν ζωήν
ίΐι/'ας περιφρονήσεως καί άβλ'ό-
γ-ογ λο των άνθ.ρωπ£νων έτ)ί;
Ι^/ας ανδρύΐς ειμπορεί νά φύγη
Αύτη είναι ή κοττάστοίτις είς την
ή την φωτίΐυ.ένηίν, την
, την Αμερικήν την
διαρικως, μεγαλοδώνως,
άναμορφωσεις. Καΐ άφΐϋ αύτό γϊχ-
δαίνει είς τί)ν Άμεριν.η·;—θά σκ'ε-
9θυ καν,ίς—χόσον χειρότεροί χράγ.
ματχ &ά ουμβαίνθ!^ είς τάς άλλας
χώρας τοϋ κόσμοο;
'Αλλ' άς ϋ.εγαλώτωμεν την -ρώ-
την εήώνα. Η γυνοτΓλα —οί» δγαίνε!
«πδ ττ/ν ^ολακήν συνανταται ιχέ μί-
«ν άλλην γυναίκα—μίαν καλήν, φι¬
λικήν γυναίκα, μέ Ινα φώς συμπα¬
θείας είς τα μάτια. Ή γαναίκα αύ¬
τη τροτο&ρει είς την τέος φΆακι·
στέγην, την εύχαιρίαν νά
ή, νά μάθτ) μίαν καλήν τί-
/ψ, μίαν Θέσιν είς την ζωην, υίτ/
θέσιν ίσως άνωτ&ραν έ/.είνης είς
■ήν όποίοτν ευρίσκετο χρίν
*· ΐ ξίνοος τόχους, νά ξί/ναρχίΐη
τ^ ζωην τοι>. "Ενας άνδρας είμ—5-
?ίι νά δ^στοχησγ;, α»Ί νά άτψ.ατθ?;
"' ϊι ομως νά "δημιουργήση νέον στά-
ϊ'ον. Μία γυναί/α βιά την οποίαν
"" ττίγμα τής ^λακής είναι τόσον
θμερ-ον όττ<ύς το κάκκινο στιγμά- των Πουριτανών, εχει χολυ λωτ&ραν τύχην. Μία γοναίκα ίει νά άντιμετωπίστ) &χι μόνον>
~-ν /όατκι-^ καί το μέλλον. άλλά ·αο«
"λ ές8·>τόν ττις %.ο« το ·ραρελ0ό·Λ
^•'-όμη %αί αν κατορθώβτι νά άπο-
νΐοψη ^ πΛρελθόν, την ιδθίσανίζει
«'ϊοκώς^ δ φό&ος μή>ως άχοκαλ»-
'ί'ή—χάτι χειρότερο·; ίιά μίαν γ>
'ϊ7/-α παρά "ίι' ενα ανδρα.
,Είς την 'Αμ&ρ(.κήν ολίγαι όργζ-
-'τχ/ων -οώτών γυναιτών.
/7'· ό:γανώσεις—ναί* τεί
* */ βθίς, ενα τ:
των
! ε-
φρ
'' 'τήν μεγάλη ΐί4α χΐύ εχει ό
' '-'ος τού γιά χον έαι>τόν τοο, είς
2™ ^^-αιότητ^ ότι τα ά^λ'.α οντα
^'- 6οηΟεϊ είναι κατωτέρα καί τη;
,::'?ϊονήσεω-ς. "Αλλαι έργανώ>ε·.ς
-Τ.το^ν όττως ή άθλία, άααρτήσασα
-'*■'■*, ά-αρνηίθη την ζωήν της,
^ ^ντριμμένβ ίδεώ>3η της ν.αΐ ές-
τής όργχνώ-
ωχ#η ΰχό τοΰ νόμου. Είναι μία εϋ-
καιρία νά κ«ρ3ί<τη έχ, νέου την αύ- τοεκτίμησίν της. Ή άχοφ'Λακ'.σμί- νη ίκττάζει, όπιο<0<Γ/>ρεϊ ζαλισο.5
νη· εχει αΐτθανθτί τό μίΐος ττς άο:-
'/ωνίας καί ίοσπιοτεϊ χρος ττ/ν^5ί-
λίαν της. Κατάπ'.ν 6λέ·χει την ήρε-
αον, είλικρ-νή εηφρασιν τοϋ πρατω-
«·>; της άλλης. Αί δύο άπομακίϋ-
νονται μοίζυ, συνομιλοόν ώς φίλαι.
Ή γλώ-τσα τ^ύ ΐμιλοΰν είναι ή
Γερμανι-χ,ή.
Είς τα φαίδρά ετη, προ τού πο¬
λέμου, μία λαμπίά ήθοπο'.ός, ή. ΧίΒ-
γουικ Γουΐγΐχβλ, ήτο τί) ΚΛυχημ*
τοΰ Βερολίνου. Είς την Γουΐλελμ-
στ?·άσσε, είς Οδντε,ρ ντέν Λίντεν,
τό ονομά της ήτο τόΛμβολον τής
' τίχνης. Είς το θέα^ρα/ ή
ήτο φαιδρά, είθομος, ν.α-
τά τα φαιν^μενα εύΓ^χής. Είς το
σζ'.τ'. της τό άοωαατιον-έ'Κ» 3τπο τα
άν&η των θαυμαστήν της, ή Χέο-
γα>ικ εϊχε τον καιρόν νά ατ/£βθ(·
-/.αι ή>το θλκχμένη. Ή ζοή των ού¬
τον και τής φα(3ρότητος τής »?-«-
νετο ψεύ-ιν-η καί ΰχανωιτικη. Ε-
ξβτνβ, «ρος μεγάλην Ικπληίιν των
λ ς *αί λάπην ολων των 5ε-
ότι άπετάρετο τής ητής,
ήλθεν είς την Μονήν τού Αγ ι
'Ονόματος εξω τοΰ Βεαολινοο.
λθεν είς η ή
Ονόματος, εξω τοΰ Βεαολινοο.
Κατά τόν πόλεμον, μ έ τάς άλ¬
λας αδελφάς, έ&οήθηβεν είς την
περίθαλψιν -ών τραυαατιών. Καΐ
τ6τε βΐίεν, ό'τι ή θέσις της βεν ήτο
οπίσω άπο τοΰς τοίχους τοϋ μ&να-
στηρίου, άλλ' Ι^ω είς τόν ν.ό-λθν
τόν οποίον είχεν άπαρνηθή, μετ?ς·1< των άτνχών οί όποίοι ·είχον ανάγκην ίίνηΐθβίας. Μετά τόν —ίλεμον, ή Χέδγο^α Γοοάγχελ άΐφήκε τό ρ ί¬ σον τής μοναχήις καί έτσίσ-ρ«·!>εν
είς την σκηνήν—'3ιά νά κ·&ρ3ίση γρή
ΐ/,ατα καί &οηθή>Τ0 τάς δ^στ^χεττέ-
ρχς όλων των ά3ελφών της, τάς
γυναίκας, πρώην ικατοδίκους.
Τ άτοτελέσν.οίτα είναι μία άτό
τάς ωραιοτέρας σελίδας τής συγ¬
χρόνου ίστορίας περι τής άγάττης
ενός ανθρωπίνου όντος -ίι' άλλα ά-
τυχή άνθιρώπινα όντα. Τό σπίτ:Χέ?-
γοοίκ Γουάγ7.ελ. είς Στορκόου, εν
προάστΐίθν τοΰ Βερολίνω, ίίοει είς
τάς1 άτοχεΤς ά™>7·>λ2ΤΑΐσμέ'νας τό
ενα ·α?ότ(μ.<χ τό ποίον χρειάζίντα. ττερκτσότερον— τν; αύτοτεβασν&ν. Αί γνναΐ/-ες αί οποίαι είς τό «Σπί- τΐ)) αύτο ειμπορούν νά ιιάθουν μίαν τέχνην, ό—οιανδήποτε θέλο^ν καί 2;- ά άό 6ά δί λ'ττας, ρα—;ιν.ήν, έμχορ:κά, γραφίχ^, διακόσμησιν οίκίών, κά6ε τέχνη, τέλος, διδάοΤΛετα; είς τάς ϋ αύτάς. Γκναίκες αί οικί¬ «ρρί^θησαν είς τάς ^υλαχ.άς ώς έταϊραΐ, κλέπτριαι, χλαστογρά^*1·· •εξέρχονται άπ·ό τό «Σπιτι» ώς ά- ζ'.ζ έμπιστίσύνης πρόσωτπα, ίκανά νά έργααιθ·ούν καί νά καταλάδ-ουν μίαν θέσιν μεταξΰ τοϋ ν.όσμου όστις Οά τους πεοιεΦρόνει, Ιάν δέν ήτο ή φιλάνθιρωπος αυτή ήδοποιός. 'Κοΰ χαί Ινα παράϊειγμα. Ή Όλγα φόν Τι—χ.ατή'γετο άπό αίαν καλήν Γερμανικήν οικογένειαν. "Ο πατέοας της ήτο μέλος τής Προσ- σικής άριστοκρχτίας. Ή Όλγαεϊ- Σκηναί άπό την ζωήν των γυναικών, πρώην καταδίκων, είς τό Σπίτι Χέδ- γουϊκ Γάγκελ, είς τό Βερολίνον. "Ε¬ πάνω, μία ώρα διασκεδάσεως είς τα νερά τής μικράς λίανης τοϋ Ίνστι- τούτου. Είς το κέντρον, διδασκαλία της ροαΐτικής, καί κάτω, ή διδασκαλία τής καλλυντικής. χε ζητεί την πλουσίαν ζωήν τής Πρωσσίδος άριστο-λράτιδος, μέχρις ότου ό ττατέρας της ήρχιζε νά χαιρ- τοπαίζη. Μαζύ με τό χαρτοπαίγνι- ον ήρχισε καί νά πίνη, -/αί μετ* ό- λίγ<Λ> απέθανεν—ά—ένταρος. ΊΙ
"Ολγα ήναγ7.άσθη νά Γ/.ερ'ϊίση τό
φωμί της—μία ώραία, γοτ/τευτική
νέα τελείως άπροετοίμιαστος διά
τόν άγώνα τής ζωής.
"Ηρχισε νά έργάζίίτ^'. είς μίαν
άπό τάς χαρτοπαηιτι/.άς λέσχας
είς την οποίαν την εϊχε α.ερει συχνά
ό πατέοας της. Κατά τόν πόλεμον,
όλαι αί τάξεις είχον ίο ίικαίωυα
νά &ί<τέ.ρχωντ>ατ είς τάς λέσχας αύ¬
τάς. Ή "Ολγα έ^ώρισε πολλους
άΒρας, ήκθιοσε πολλά πράγματα —
πολΰ ολίγα άπό αύτά ικατάλληλνϊ
5ιά μίαν νεαν τής ήλικίας της. Ή
Όλγα άπεσ-/ληρυνΟη, έ'γινε κ«νι-
κή, άναίτχοντος. "Ηρχισε νά παίζη
όπως καί ό πατέρας της, εχασε τή>
τιμήν της, είς τό τέλος εχασΐ καί
•/άθε σ&ίασμόν γιά τόν ϊαοτόν της
Σήμερον ή "Ολγα φόν Σ.—είναι
ίιδιοκτήτρια ενός ώραίου μιχ,ροΰ αι-
λοπωλείοα τοΰ Βερολίνον.
Κατ' αυτόν τόν τρόπον, ή Γεο-
μανία, διά τής άγάπης μιάς των
γνναιχών τής σκηνής της, λόει τό
πρόδλημα των γ«να(·λώ; πρώην κα-
δί
ΠΑΡΕΛΑΙΙΙ Τ«Ν ΒΑΣΗΙΣ-
Σ«Ν Τ0ΗΡ8ΙΒΙ
Ό Λαϊλός Συνδεσμος ΰπεο τη;
'Υγείας ώργάνωσεν είς τό Λονδί¬
νον επίδειξιν των «Βασιλισσών τοΰ
Έρωτος». Ή έπίίειξις εγένετο είς
εν των μεγαλη—έρων Οςάτρων τοΰ
Λονδίνου καί έλαιδον μέρος είς αυ¬
τήν ίεσπθ'.νίιδες τής άρ'.στοκρατίο·.ς
είσΌχθείσαι τό ετος αΐτό είς την
Αύλήν, κατά τό έθιμον, το όποί&ν
ϊίδει τό χρίσιια τής κοιωνι%ής ζον-
ής είς τάς νέας. Δι^κ,ρίθη, γράφον
τα 'ΑγγλΓΑά ιρύλλα, ή μίς Άταο^-
έντειλ ώς Κλεοπάτρα καί ή λαίδ<; "Ηνεσυ ώς Κ·α ΠΗ3μ·παντ:ύρ. "Ολα. αί μεγάλαι «Βασίλι—αι τοΰ "Ερω¬ τος» παρήλασαν μετά των έραστών των, τουλάχιστον έκείνων τοΰς &- -οΐους άναγνωρίζει είς αύτάς ή ί- στορία. Ή έορτή αυτή δδωσε χ.α- Θαιρόν κέρδος ύπ·ερ τοϊ ί 5,000 λίρας. . Ι ΕΙΣ Οί Γάλλοι ΗΛχοΐΓΟΐοί ήρχισαν να μ'.μοΰντα:, μετά πολλής μάλ'.στα έ- π!τι>χίας_, τοΰς Ά{υερικανούς λη¬
στάς. Είς έξ αυτών, φέρων προσω-
πίδα, ένβφοτ^ίσθη είς τό ταχ>δρομι-
κόν €αγόν«ν τής άμ«ξοστοιχίας
Μασσαλίας-Λι>ων-Π αρισίων,ένώ τό
τραίνο διήρχετο διά μιάς σήραγγος,
καί εζήτησε μέ τό περίστροφον δίς
τάς χείρας, άπό τόν σύνοδον τοΰ
ταχυδρομειον νά τοΰ παραδώση τ«
χρήματα. Ό σονοδός ηναγκάσθη νά
υποκύψη. Ό ληστής κατόπιν εσυ5ί
τόν ΓΑωδωνα τοΰ κινδύνου, καί έπω-
φεληθείς τής τ^ραδννσεως τής πο-
ρείας τοϋ τραίνοο, επήδησαν Ιπί τήρς
ήδοΰ καί εξηφανίσθη. Τό κλαπέν
τόσον ΰπερ'ίαίνει τό έν.ατομμύριον.
οκϊΙΙνεΓειπην
ΜΒτΜΟΕΙΙΙ
Κατά πάσαν ιπθανΟΓητα ό Ρέδ,
ό Λαντίΰ τής Μασσαλίας, &ά δια¬
φύγη την δίαην καί τόν θάνατον ε¬
πί τής λαιμητόμου. Ή άπεργία τής
πείνης, είς την οποίαν έπιμένει, τόν
έξήντλησε τόσον πολΰ ώστε ό ίατρός
των φυλακών τόν απέστειλεν είς τό
νοσοκοα*ί<Λ>. Ή διά τής βίας είσς<- γωγή τ^οφής είς τόν στόμαχον τού τόν εσωσε μέν μέχρ'. το3δε έν. τιΰ | θανατον, άλλ' «πέιφερε φλόγωισιν τοΰ λάρΐίγγος. Ή διά τής δία; δια- τροφή διεκόπη επί τοϋ ιραιρόντος. Τό τέρας τής Μασσαλίας δέν ιτί- νει ή εν μόνον κύ—ίλλον τειου υετά γάλακτος την πρωΐαν. Ή δίαιτς< ομως αύτη είνε έξαντλτ,τ'.ΐιΐ.ή τ,αί οί ΐατριοί φοοονται ότι ό Ρεύ θά άπτΌθά- νη έκ πείνης. "Η3η δέν βότΊΐαται νά έγερθή καί νά βαϊίστ,, ά νει δώ λ
ΕΙΝΓ.Α.
"Οταν έγΐ'ρισε στό σπίτι τού,
νστερα άπό άπονσία £ξη έβδομά-
δων, ό Πέτρο; Ώτράν ειια-θε ότι
6 φίλος τού Ζώρζ Ριβάλ εΐχε άπο-
θάνει.
Ή είδησις αυτή δέν τόν παραξε-
νεψε καί τόσο, γιατί καί πρίν νά
φύγη" εΐξερε ότι ό φίλος τον πού
ήταν αριρωστο; βαρεία άπό πολ-
λονς μήνις, είχε καταδικάση ό-
ρκττικά άπό τού; γιατρούς.
Φτωχέ Ριβάλ, ψιίτνρισε μόνο μέ
θλί·ψτ·. Τί κακό ν' άφήστ}ς τόσο
γρήγορα τή ζωή ή όποία σοΰ φ-αι·
νόταν τόσο ώραία.
Έμεινε μερικέ; στιγμές βνθι-
σμενος σ' όνειροπολήσεις κι' επει-
τα αρχ'σε νά ψάχνΐ] στήν άλληλα·
γρσιφία τού, πού ήταν μαζεμένη
άπαν ωστό γροφεϊό τον, σνλλογι-
ζόμενος μέ στενοχώρια πώς έχει
νά διαιδάση τόο^ς ετιστολές, οί ο¬
ποίες είχαν έ'ρθει στό διάστημα τή;
άπουσίας τον.
"Εξαφνα μέσα στό σωρό των έ
πιστολών ξεχώρι,σε ενα στα-/τί φο>
κελλο, απάνω στόν οποίον ό Ώτράν
άνεγνώριοΐε τό γραφικό χαρακτή-
ρα τού πΣ-Οΰμμένον φίλον τον. Κύτ-
ταζε νά βρή στό γραμματόσημο τή
χΐρονολογία τής αποστόλη; κι' εϊ-
δε πώς ή σφρ«νί1δα ήταν της 25
Απριλίου. Είχον περάσει όχτώ
μερΐΞς άπό τότε...
"Ανοιξε άνατόμονα τό γράμμα
καί διά&αιοιε:
«Παληέ μου φίλε»
Τώρα που σού γρ-άαορω είμα»
πλέον έτοιμοθάνατος. Ώστόσο ε-
χ<ο διατηρήσει δλη την πνευματική μου διαιύγεια. Μοΰ φαίνεται μάλι- στα πώς τώρα ενα φώ; πολν ζο>
ηρό εχει χνθη μέσα μου ποΰ φω¬
τίζη κόΐποιες σκοτεινέ; κι' άνεξ-
ίρεύνητες γωνίε; τή; ·υΛαρ·ξίώς
μόν. "Αλλοτε δταν ΙΌκυβα πάνω
άπ' την ψιτΐήν μ°υ καί προσπα¬
θούσι! νά τή 6ω γυμνή, νόμιζα
πώς όίκουγε καί τα πειό σιγανά
καιρδιοχτύπια μόν. Έν τούτοις ξε-
γελοϋσα τόν έαντό μόν καί τό >ίπο·
τέλεσμα ήιταν πώ; άγνοοΰσα τόν
έ'σωτερικό μόν κάσμο. Αύτη την
ώρα πον νοιώθω κοντά μου τό θά-
νατο μέ την παγωμένη πνοή τού,
ή ίστοοία της ζωή; μου ©ιαΐφωτί·
δεται.
Γιά αλονς ημονν ενα; ά'νθρωπος
εντυχισμενος. "Ημονν πλσύσιος
καί γνωστό; στόν κόσμο, είχα μιά
γυναίκα ίκι' ενα γυιό ποΰ μέ λά-
τρεναν. "Ημονν λοιπόν ζντνχιαμέ-
νος, έ'τσι τουλάχιστον ά'κονγα νά
μέ λενε οί αλλοι...
Έ, λοιπόν, οίκον δυό χρόναα
με·τά τό γάιιο μόν γνωρίιττηκα με
μιά χήρα νέα, πλουσία κι' έλεύθε-
ρη, ή άποία εϊχε 6υστυχή<τει στόν πρώτο γάιιο τη; καί μετά τό Μ- νατο τον σύζυγον τη; ζητοΰσε νά χαρί] τα νειάτα τη;. Μέ τρά6*η;ξε κοντά τη; μέ την ώμορφιά τη; κ επί ίνα όλόκληρο χρόνο γευττρααμε μαζί τον ερωτα καί δοκιμάοΐαΐμε δ- λες τίς γλΰκες τον. Αντό βαστά¬ ξη ώς δτον μιά μερά εμα·9« ότι ή γυναίκα μόν επρόκειτο νά γίνη μη- τέρα. Τότε τα αίσθήματά μόν ήλ¬ λαζαν μέ μιά;. Τό αίσΰημά μόν πρός τή φίλη μου ψυχοάνθηκε -κάποος. ένω ή <5γά πή, μου προ; τή νυναϊκα μου ξανα- Ή Βιβιέν Όσ- μπόρν, ήθοποιος τού Μπροντγουαίη, ή όποία εξελέγη «Δνίς Ράδιον τοϋ 1928> είς την παγ¬
κόσμιον πανήγυριν
Ραδίου.
ΤΟΥΔΝΌΚΕ Χ)Ε Χ.ΟΚ.Γ>Ε
β Τ
η
Σιγά-σιγά ά'ρχισε νά μέ τρ
καί πάλι τό σπίτι μου καί ή
γενειαΐκή ζωή.
Ή ά,ννπάφορη δια-νοτγ'ή, τής φί>
λης μου, οταν τό εμαφ} αχτό, σννε-
τέλεσε πολν στή μετα^ολή τοΰ χά-
ραΐκτηρος μου. Ώς τότε, μοιρασμε-
νος σε δυο γυναΓκες, ^κ των δποί-
ιον τή μία «γαπονοτα μέ πάίτος.
ϊτρός την αλ?.η δέν ήαουν σ^ίδόν
«τδιοχρορος, έδίστα.'ζα-άνί/.ανος νά
ίτάρω μιά άπό(ρα<ϊη όριστική. Έξ άλί.ου εΐχα κάνη την άνοησία νά γρά-φω ταχτιν.α στή φίλη αοι· κι' αυτή εΐχε φυλάΕει μ' έπ.ι>ιέλεια ό-
λες τής ιέπιστολές των πρώτων ή-
μερό>ν^μδσα στι; οποίες, τικρλω-
μένος άπότόν ερίατα, 'ΐπαρνιόμοτ'ν
σκληρά τή γαναίκα μου. Τίς εΐχε
«ριλάξίΐ κι' ήξενα πΐ'ος μέ κανένα
ΟΛθ δέ θα μπο ρούσα νά τίς πχχ-
άπο τα χέρια της. Εΐχε σ·νδέ-
σει τή ζωή της μαζί μέ τή δική
μου...Μ' όγαποϋσε, τελείοχκ...
Καί μέ κρατονσε δε[ΐένον μ' αυ-
τά τα γράμματα πού μοϋ προξε-
νονσαν φρί,κη δο>ς φορές τα θιηιό-
μουν!. .. Στήν άρχίι, ·8·ύλησα νά έξο
μολονηθώ την άλήθϊΐα στή γυναιί-
κα μόν», ή όποία βεβαία θά μ' εϊχε
συγχο)ρησΓ)' γιατί ή άγάπη της
ίγταν ίκανίι γιά κάθε ιτυσία....Ώσ¬
τόσο δέν τολυοΰσα νά ποαγματο-
ποιήσω την άπόφσχτή μου. "Ολα
έκρΐνα τα γράμματα πον ξεχείλι-
ζαν άπ' τό τοελλό πάθος μου μοϋ
φαινόταν πώς υ4ώνονταν άνάμεοιά
μας σαν τοΐχος άοχίλεΐ'τος καί γι'
αντό κι' έγώ έσώποοσα.
Γιά ν' άποφΰγω τό σκ<ίνβαΐλο τής άπ0κΌλνν|»εοι>ς, μέ τό όντοίο δέν
επαοζ νά ιι' άπει/ιη ή έρωιιένη μόν,
αρχισα νά νποκρίνωιχαι. Περνοΰ-
σα σχεδόν δλε; τής ημέρας μακριά
άπ' τή σΰζνγό μοί» την οπουα. έν
τοντοΐς άγαποΰσα πραγμοτΓΐκά, στό
πίνάϊ της γυναίκας πού μόν εϊχε γί-
νει σχεδόν μισητή.,.Κι' αυτό, για
νά μην έξεγίίρω τή ζήλεια τη;
καί νά την έμποδίσω νά μέ προδώ-
1·
Τότε ή θέση μου στό ξένο σπίτι
εγεινρ τραγική. 'Λντί νά καθη-
συχάσω την φίλη μου μέ τής συχ-
νές' τίς καθημερινώς έπισκε'(χ"ΐς
μόν, τουναντίον ·κάθε μικρή άπον¬
σία μόν την έξο'>ργιζε σ' άπίστεντο
βαθμό. Άναγκαξόμουν λοιπόν νά
ΒΛ~ν-—'— σε διάφορα πρωτάκον-
στα σΓρατηγηματα γιά νά μπορώ
νά κλέβω λίγες ώοες έλενθερίας,
τίς οποίες άφιερωνα στή γΐΛΜίκα
καί στό παιδί μου. Εϊχα άκόμα
καηρό νά της φανε^Γίκκ») δλη την ά-
λήθεια καί νά διαλναω τόν τρομ?ρ«
έφιά?.τη πχ)ύ μέ βαχίάνιζε, άλλά
δέΛ' τολμοΰσα, καί κά)θε μέίχΐ πον
χΐθλΌϋσε μοΰ άφαιροΰσε καί μιά
εί<καιρ·ία νά της μιλήσο). Κά-θϊ (Τ·ρα, κάθε λεπτό παρέ- λυε τή λίγη θέληιοη πού μοΰ ε- μενϊ κ' ετσι παοετ,ζίνετο τύ μαρ- τύριο της σιοχπής. Ίϋτειτα όιιως αρχισα νά λι- γοστευω τί; ιέπισκε])6ΐς στήν φίλη ιιον αέ διάφορες προφχίσεις καί μ' άνέξάντλητα ι^έμ<χατα. Ή ελει,ιθε- ρία δμως ποΰ ιέΐκέρδιζα κΌτ' αυτόν τόν τρόΐτο ίδηλητηριαζόταν ιιέ την νποψία πο{< μέ κατέτρωγε μήπως έκ?ίνη μέ προδώση. Οί α)ρ»ς πού πϊρνΌϋσιε κοντά στη γνναύκα |.ιου ϊίταν μαΰρες κι' αραχνες. Κάθε στιγί,ιή φο6όμοι.ν μήπω; πραδοθώ μόνο; μόν. Πατήματα στή οτκάλα, κοινδοννίσματα στίιτ'πόρτα, σιγανέ; οΐ'νομιλίες στό διάδρομο μ' έτά- οαΖην ξαΐρνικά καί μέ τρόμαζαν κάθε τόσο. Παιραφνλαγα τι; ώρΐς ποϋ έΊρ- χόταν ό ταχνδρόμο; γιά ν' άνοί- ξω πρωτο; τίς έπιστολές, των οποί¬ ων ό γραφικός χο^ακτήιθΐχ; μοΰ ηταν αγνοοστος. "Οταν ή γνναίκα μόν εβγαινε εε"ω, ετρεχα άμεσχος, στό σίπίτι τής α7νλη; γιά νά έπιδι- ώ|ω μιά συνάντηση πον έ'πρεπ« νά γίνη καί νά καταστρίλω την ά- πειλητική όργή της. Κι' οί μερες, οί μήνες, τα χρό¬ νια, περνοϋσαν χωρί; έν τω μετα- ξί· νά μ£ταβί.»ΐθη ή θέσι; μου. Δέ μποροΰσα πειά νά μιλήοχο, έπρεπε νά τό πάρί» άπό·τ.αση. "Ιίμουν σα- βανίιχιένος κίίτω άπ' τησιωπή μόν πού αέ βάροΐΛ'ΐ σάν τηφόπιετρα, χωρΐς έλπίδα νά γν-ρίσω στό λαμ- πρό κι' ελεύθερο φώ; τής άληθε'ί- ας. ΕΤκσσι χρόηα επέρασαν ϊ,χσι. ΕΓχα γεράσει πειά...Μ;τ3οροΐσα πειά θά μόν πτίς, νά έλπΐίω 6ελ- τίωσιι τή; τύχης μου; "Ε, λουτόν, δχι. Ή μοΐρα μοϋ έ-ΤΓφυλασσΕ ο£λ- λο πλήγιια, πειό όδννηιρο. Ό γνιόι μσΐ', στόν οποίον είχα έλπίδα νά έμπιστευθόό τή μργάλη μόν δχ«στν- χία, μοϋ ξέφενγε κι' αύτος. 'Ελά- τρευε τή ιιητέρα τού [ΐέ τόση στοιρ- γή κι' άφοαΐθΜη, άίστε τ,ταν ά- δΰνατη κά!9ΐε έκμυστρρει.·σις έκ μέ- μονς μόν. Καί τό μαρτυριο τής σιακτ»)ς μόν γινόταν πΐΐό θλιβερό, πειό φρικτό. Τό π/.άσμα πον έλάτρενα μ' όλη τή δίιναιμη τής ι|'νχΓ|ς μόν, ό μονά- κριθος γνιός ιιου. μοϋ έΐπεβαλλε κι' αίτός μέ τή σειρά τού σκοπή. "Ω, δέρεις την άπ·ίλπισία τοϋ δυ- στνχισμενον ποϋ επεσε μεισα στόν άπρραντο 'Ωκεανό, ό οποίος δια- καίνει εξαΐφνα λίγο καΛνό στά βά- τη τοϋ όρ,ιίζθΛΤος, κ' ένω οΰρλιά- ζ«ι σπαροχηκά μ' δί.ϊς τοι. τ>Γ
νομεις, βλέπει τόν καπνό νά^
μακοι'τνεται χωρί; νά τοί σΓε
6οτ»»ριλ, χωρί; νά τόν άκούστ.
Εδοκιααοα κι' ρν(1-, αύτό τί
6?ρό αΐο%ια τή; μεγάλης νχ
(κροφής. τή; άνεπανόρΰωτης.
Τέλο; πάλαων ίΐδώ κι' εξ ρ-
κα9ώ; ξέρεις οί γιατοοί μέ 0Ηί,
θουλεψαν να εγκαταλείψ.1) για ^·
γον ι:α»ρό τό Παυίσι. 'ϋΐ>ρααα'
έξη έοδομάδες στήν Ή6ετία...^:
λεΐ·θερος. Έ>^ύθερος μέ την όν«.
πόφορη^δ»ιω; παροι·σία της φύ,ης'
μου, ή όποία εϊχε έγκαταστπϋΓ, οί'
μιά γειτονικ,ή μόν έ'παυλη κι' έ^έ'
στρεψε στό
II
αρίσι τόν ίδιον και.
ρο μέ μενά, ενχαριστψένη χά
μενάλωνε τό φρικτό μου ιιαοη'ριο
πον είχεν άρχίσει πρό εΐν.οσι έτων.
Άπό τότε, πάνε τρείς μήνες τώ.
ρα, δέ μπόρεσα νά σηκω&ώ χτό τό
κριει%άτι ιιου. Άλλά γιά ν' άποψν-
γω τ>]ν αν·:πιδ·νιιητη έπίσκεψή της,
άναγκαζόμουν νά τής νράφα) οχε-
δόν κχί&'; μερά δτι ή κατάστασίς
μου κα>2ιτέρει»ε καί ότι έντός όλί-
γον ΰά την έπΐΓΓ/:?πτ6μουν. Ένώ
της εγραφα εί<χόμουν νά πενΊίνω μιά ό5ροι άρχήτεραι, γιατί φοβάιουν την άνυποιιονησία τή; ώωιιενης μου ή όποία μόν εΐ'/ε καταστρέψει δλη μόν τή ζωή καί έκτο; αί'Γθί μοΰ εΐγΈ άφαιρεσει καί τό στίυνό δωρο, τόν ήσυχον θάνατο. Κι' οσο εννοιωθα τό θάνατο νά πλησκίίτ· τόσο πειό χο?ρούιιενα γίνονταν τα γράμιιατά μόν. ΎπϊλόγιΐΓα τίς τα· όΐανότητες τοΰ θανατον λέγοντας: «Τρεϊ; μέρβς άκόιια...δυό μ,:0Ες.... μιά μερά....λίγες ώρες'» "Οταν κατάλαβα πώς τ»ρ<&ε ή μοιραίΰ: ιιερα, τής ργροεψα ίίτι την έπομενη ΜμοΐΛ' στό στπίτι της, τής ώρισϊΐ μάλιστα καί Την ώρα. "Η¬ μονν έ7>£ΐ»θερος έ'πί τέλουςΐ
Καί την ιδία στιγιιή πήρα νά
σον γράι|«ο εσενσ, γιατί μετά τόν
υΥίνοΐτόν μόν, τό φοβερ<ι μυστικο μου ·9ά φανε.ϊωθτ) καί θά μέ νν· νηγάτ] ώ; τόν τάφο. Ή γι.'ναί.ν.α μόν κι' ό γνιός μόν θά κά^οιι) ταχα μιά ιιέρα την άλι>θεια; ΐΐύαο
θά είνε τό μίσος κι' ή περιφρόνη¬
σιν τοον! Βοηθεία! Βοτ/θεια!....
Σ' ίκετ?ύω..^Γεθ«ίνϊθ...ιχή μ' έγ-·
τα/οείπεις! ΊΜα στό οτϊίτι;..μί;
ληοέ τους γιά μένο5...εΐιτΓΟί5ΐσ6
τού; νά μάθουν την ά?.ήθιεια...δια-
φνλαζε την άνάιινησή μου, ή ό.τοι-
α άκόμα τούς είνε άγα3τητή...έ£α·
κολονθησε τή σιο*τή μοΐ'!....»
Ό Πέτρος Ώτράν δίτλωσϊ τό
γράμμα μέ προσοχή κι' έτρ<Γξε στής κνρίας Ριβάλ. —Φενγονμε άπόψ·ε άπό τό Πα' ρί'σι, μόν εϊπε έκείνη αό7.ις τόν εΐδε. Θά παμε στ' Άλγέρι, όποι1 μένει ή μητέρα μον...Νοί(αθω πως δέ θά ιιπορέσω νά ζήσω στό σπίτι δπον άγσηήθηκα είκοσι χρόνια. —Ναί, νά φΐ-γετΕ, άπάντηΐ'ε ό Ώτράν. θά κάμετε πολν ν.ώ.ά... Μην τόν λησμονηστε ποτέ...Σά; α- γαποϋσε τόσο πολν...Σάς άφιέρωοϊ δλη τσιι τή ϊοοή... ΌΕ Γ.ΟΚΓΈ ΤΟ ΤΗΣ ΕΡΗΜΟΥ •Αμερ,χαν«βδ πολεαικο 5 .ίς τάν λβχίν, Είς τα γαλλικά έργοστάσια πρό- κειται νά κατασκευασθή εν αχη^' νητον δυνάμενον νά μεταφέρη α~ νέτα>ς 150 επιβάτας. Τό _ωη<»1; νητον αντό θά χρησιμοποιήται δια τα ταξείδια άνά την Σσχάραν. «α έχη τέσσαρας τεραστίου; τροχον;, έξ'ών οί δύο δπίσθιοι θά Η0^ ο!', άμετρον δωδεκα μέτρων. Εντο, τσϋ αύτοκινήτου τ(ό οποίον «α εχΐΐ τρείς δρόφους θά ΰπάρχουν ε ότι ατόρια,^καμπίνες, δπου θά «οψ^' ται οί έπιθάται καί άσυρματρς. " λόκληρον τό μήκός τον έκατερω^ν θά είνε πλατΰτατος έξωστης, & τον οποίον οί έπιβάται θά χ*ν*? ρατνται κατάτό ταξειδιον. Τομη κος τοϋ αυτοκίνητον θα εινο μέτρα, τό δέ πλάτος τού 14. Ό
"Οταν έγΐ'ρισε στό σπίτι τού,
νστερα άπό άπονσία £ξη έβδομά-
δων, ό Πέτρο; Ώτράν ειια-θε ότι
6 φίλος τού Ζώρζ Ριβάλ εΐχε άπο-
θάνει.
Ή είδησις αυτή δέν τόν παραξε-
νεψε καί τόσο, γιατί καί πρίν νά
φύγη" εΐξερε ότι ό φίλος τον πού
ήταν αριρωστο; βαρεία άπό πολ-
λονς μήνις, είχε καταδικάση ό-
ρκττικά άπό τού; γιατρούς.
Φτωχέ Ριβάλ, ψιίτνρισε μόνο μέ
θλί·ψτ·. Τί κακό ν' άφήστ}ς τόσο
γρήγορα τή ζωή ή όποία σοΰ φ-αι·
νόταν τόσο ώραία.
Έμεινε μερικέ; στιγμές βνθι-
σμενος σ' όνειροπολήσεις κι' επει-
τα αρχ'σε νά ψάχνΐ] στήν άλληλα·
γρσιφία τού, πού ήταν μαζεμένη
άπαν ωστό γροφεϊό τον, σνλλογι-
ζόμενος μέ στενοχώρια πώς έχει
νά διαιδάση τόο^ς ετιστολές, οί ο¬
ποίες είχαν έ'ρθει στό διάστημα τή;
άπουσίας τον.
"Εξαφνα μέσα στό σωρό των έ
πιστολών ξεχώρι,σε ενα στα-/τί φο>
κελλο, απάνω στόν οποίον ό Ώτράν
άνεγνώριοΐε τό γραφικό χαρακτή-
ρα τού πΣ-Οΰμμένον φίλον τον. Κύτ-
ταζε νά βρή στό γραμματόσημο τή
χΐρονολογία τής αποστόλη; κι' εϊ-
δε πώς ή σφρ«νί1δα ήταν της 25
Απριλίου. Είχον περάσει όχτώ
μερΐΞς άπό τότε...
"Ανοιξε άνατόμονα τό γράμμα
καί διά&αιοιε:
«Παληέ μου φίλε»
Τώρα που σού γρ-άαορω είμα»
πλέον έτοιμοθάνατος. Ώστόσο ε-
χ<ο διατηρήσει δλη την πνευματική μου διαιύγεια. Μοΰ φαίνεται μάλι- στα πώς τώρα ενα φώ; πολν ζο>
ηρό εχει χνθη μέσα μου ποΰ φω¬
τίζη κόΐποιες σκοτεινέ; κι' άνεξ-
ίρεύνητες γωνίε; τή; ·υΛαρ·ξίώς
μόν. "Αλλοτε δταν ΙΌκυβα πάνω
άπ' την ψιτΐήν μ°υ καί προσπα¬
θούσι! νά τή 6ω γυμνή, νόμιζα
πώς όίκουγε καί τα πειό σιγανά
καιρδιοχτύπια μόν. Έν τούτοις ξε-
γελοϋσα τόν έαντό μόν καί τό >ίπο·
τέλεσμα ήιταν πώ; άγνοοΰσα τόν
έ'σωτερικό μόν κάσμο. Αύτη την
ώρα πον νοιώθω κοντά μου τό θά-
νατο μέ την παγωμένη πνοή τού,
ή ίστοοία της ζωή; μου ©ιαΐφωτί·
δεται.
Γιά αλονς ημονν ενα; ά'νθρωπος
εντυχισμενος. "Ημονν πλσύσιος
καί γνωστό; στόν κόσμο, είχα μιά
γυναίκα ίκι' ενα γυιό ποΰ μέ λά-
τρεναν. "Ημονν λοιπόν ζντνχιαμέ-
νος, έ'τσι τουλάχιστον ά'κονγα νά
μέ λενε οί αλλοι...
Έ, λοιπόν, οίκον δυό χρόναα
με·τά τό γάιιο μόν γνωρίιττηκα με
μιά χήρα νέα, πλουσία κι' έλεύθε-
ρη, ή άποία εϊχε 6υστυχή<τει στόν πρώτο γάιιο τη; καί μετά τό Μ- νατο τον σύζυγον τη; ζητοΰσε νά χαρί] τα νειάτα τη;. Μέ τρά6*η;ξε κοντά τη; μέ την ώμορφιά τη; κ επί ίνα όλόκληρο χρόνο γευττρααμε μαζί τον ερωτα καί δοκιμάοΐαΐμε δ- λες τίς γλΰκες τον. Αντό βαστά¬ ξη ώς δτον μιά μερά εμα·9« ότι ή γυναίκα μόν επρόκειτο νά γίνη μη- τέρα. Τότε τα αίσθήματά μόν ήλ¬ λαζαν μέ μιά;. Τό αίσΰημά μόν πρός τή φίλη μου ψυχοάνθηκε -κάποος. ένω ή <5γά πή, μου προ; τή νυναϊκα μου ξανα- Ή Βιβιέν Όσ- μπόρν, ήθοποιος τού Μπροντγουαίη, ή όποία εξελέγη «Δνίς Ράδιον τοϋ 1928> είς την παγ¬
κόσμιον πανήγυριν
Ραδίου.
ΤΟΥΔΝΌΚΕ Χ)Ε Χ.ΟΚ.Γ>Ε
β Τ
η
Σιγά-σιγά ά'ρχισε νά μέ τρ
καί πάλι τό σπίτι μου καί ή
γενειαΐκή ζωή.
Ή ά,ννπάφορη δια-νοτγ'ή, τής φί>
λης μου, οταν τό εμαφ} αχτό, σννε-
τέλεσε πολν στή μετα^ολή τοΰ χά-
ραΐκτηρος μου. Ώς τότε, μοιρασμε-
νος σε δυο γυναΓκες, ^κ των δποί-
ιον τή μία «γαπονοτα μέ πάίτος.
ϊτρός την αλ?.η δέν ήαουν σ^ίδόν
«τδιοχρορος, έδίστα.'ζα-άνί/.ανος νά
ίτάρω μιά άπό(ρα<ϊη όριστική. Έξ άλί.ου εΐχα κάνη την άνοησία νά γρά-φω ταχτιν.α στή φίλη αοι· κι' αυτή εΐχε φυλάΕει μ' έπ.ι>ιέλεια ό-
λες τής ιέπιστολές των πρώτων ή-
μερό>ν^μδσα στι; οποίες, τικρλω-
μένος άπότόν ερίατα, 'ΐπαρνιόμοτ'ν
σκληρά τή γαναίκα μου. Τίς εΐχε
«ριλάξίΐ κι' ήξενα πΐ'ος μέ κανένα
ΟΛθ δέ θα μπο ρούσα νά τίς πχχ-
άπο τα χέρια της. Εΐχε σ·νδέ-
σει τή ζωή της μαζί μέ τή δική
μου...Μ' όγαποϋσε, τελείοχκ...
Καί μέ κρατονσε δε[ΐένον μ' αυ-
τά τα γράμματα πού μοϋ προξε-
νονσαν φρί,κη δο>ς φορές τα θιηιό-
μουν!. .. Στήν άρχίι, ·8·ύλησα νά έξο
μολονηθώ την άλήθϊΐα στή γυναιί-
κα μόν», ή όποία βεβαία θά μ' εϊχε
συγχο)ρησΓ)' γιατί ή άγάπη της
ίγταν ίκανίι γιά κάθε ιτυσία....Ώσ¬
τόσο δέν τολυοΰσα νά ποαγματο-
ποιήσω την άπόφσχτή μου. "Ολα
έκρΐνα τα γράμματα πον ξεχείλι-
ζαν άπ' τό τοελλό πάθος μου μοϋ
φαινόταν πώς υ4ώνονταν άνάμεοιά
μας σαν τοΐχος άοχίλεΐ'τος καί γι'
αντό κι' έγώ έσώποοσα.
Γιά ν' άποφΰγω τό σκ<ίνβαΐλο τής άπ0κΌλνν|»εοι>ς, μέ τό όντοίο δέν
επαοζ νά ιι' άπει/ιη ή έρωιιένη μόν,
αρχισα νά νποκρίνωιχαι. Περνοΰ-
σα σχεδόν δλε; τής ημέρας μακριά
άπ' τή σΰζνγό μοί» την οπουα. έν
τοντοΐς άγαποΰσα πραγμοτΓΐκά, στό
πίνάϊ της γυναίκας πού μόν εϊχε γί-
νει σχεδόν μισητή.,.Κι' αυτό, για
νά μην έξεγίίρω τή ζήλεια τη;
καί νά την έμποδίσω νά μέ προδώ-
1·
Τότε ή θέση μου στό ξένο σπίτι
εγεινρ τραγική. 'Λντί νά καθη-
συχάσω την φίλη μου μέ τής συχ-
νές' τίς καθημερινώς έπισκε'(χ"ΐς
μόν, τουναντίον ·κάθε μικρή άπον¬
σία μόν την έξο'>ργιζε σ' άπίστεντο
βαθμό. Άναγκαξόμουν λοιπόν νά
ΒΛ~ν-—'— σε διάφορα πρωτάκον-
στα σΓρατηγηματα γιά νά μπορώ
νά κλέβω λίγες ώοες έλενθερίας,
τίς οποίες άφιερωνα στή γΐΛΜίκα
καί στό παιδί μου. Εϊχα άκόμα
καηρό νά της φανε^Γίκκ») δλη την ά-
λήθεια καί νά διαλναω τόν τρομ?ρ«
έφιά?.τη πχ)ύ μέ βαχίάνιζε, άλλά
δέΛ' τολμοΰσα, καί κά)θε μέίχΐ πον
χΐθλΌϋσε μοΰ άφαιροΰσε καί μιά
εί<καιρ·ία νά της μιλήσο). Κά-θϊ (Τ·ρα, κάθε λεπτό παρέ- λυε τή λίγη θέληιοη πού μοΰ ε- μενϊ κ' ετσι παοετ,ζίνετο τύ μαρ- τύριο της σιοχπής. Ίϋτειτα όιιως αρχισα νά λι- γοστευω τί; ιέπισκε])6ΐς στήν φίλη ιιον αέ διάφορες προφχίσεις καί μ' άνέξάντλητα ι^έμ<χατα. Ή ελει,ιθε- ρία δμως ποΰ ιέΐκέρδιζα κΌτ' αυτόν τόν τρόΐτο ίδηλητηριαζόταν ιιέ την νποψία πο{< μέ κατέτρωγε μήπως έκ?ίνη μέ προδώση. Οί α)ρ»ς πού πϊρνΌϋσιε κοντά στη γνναύκα |.ιου ϊίταν μαΰρες κι' αραχνες. Κάθε στιγί,ιή φο6όμοι.ν μήπω; πραδοθώ μόνο; μόν. Πατήματα στή οτκάλα, κοινδοννίσματα στίιτ'πόρτα, σιγανέ; οΐ'νομιλίες στό διάδρομο μ' έτά- οαΖην ξαΐρνικά καί μέ τρόμαζαν κάθε τόσο. Παιραφνλαγα τι; ώρΐς ποϋ έΊρ- χόταν ό ταχνδρόμο; γιά ν' άνοί- ξω πρωτο; τίς έπιστολές, των οποί¬ ων ό γραφικός χο^ακτήιθΐχ; μοΰ ηταν αγνοοστος. "Οταν ή γνναίκα μόν εβγαινε εε"ω, ετρεχα άμεσχος, στό σίπίτι τής α7νλη; γιά νά έπιδι- ώ|ω μιά συνάντηση πον έ'πρεπ« νά γίνη καί νά καταστρίλω την ά- πειλητική όργή της. Κι' οί μερες, οί μήνες, τα χρό¬ νια, περνοϋσαν χωρί; έν τω μετα- ξί· νά μ£ταβί.»ΐθη ή θέσι; μου. Δέ μποροΰσα πειά νά μιλήοχο, έπρεπε νά τό πάρί» άπό·τ.αση. "Ιίμουν σα- βανίιχιένος κίίτω άπ' τησιωπή μόν πού αέ βάροΐΛ'ΐ σάν τηφόπιετρα, χωρΐς έλπίδα νά γν-ρίσω στό λαμ- πρό κι' ελεύθερο φώ; τής άληθε'ί- ας. ΕΤκσσι χρόηα επέρασαν ϊ,χσι. ΕΓχα γεράσει πειά...Μ;τ3οροΐσα πειά θά μόν πτίς, νά έλπΐίω 6ελ- τίωσιι τή; τύχης μου; "Ε, λουτόν, δχι. Ή μοΐρα μοϋ έ-ΤΓφυλασσΕ ο£λ- λο πλήγιια, πειό όδννηιρο. Ό γνιόι μσΐ', στόν οποίον είχα έλπίδα νά έμπιστευθόό τή μργάλη μόν δχ«στν- χία, μοϋ ξέφενγε κι' αύτος. 'Ελά- τρευε τή ιιητέρα τού [ΐέ τόση στοιρ- γή κι' άφοαΐθΜη, άίστε τ,ταν ά- δΰνατη κά!9ΐε έκμυστρρει.·σις έκ μέ- μονς μόν. Καί τό μαρτυριο τής σιακτ»)ς μόν γινόταν πΐΐό θλιβερό, πειό φρικτό. Τό π/.άσμα πον έλάτρενα μ' όλη τή δίιναιμη τής ι|'νχΓ|ς μόν, ό μονά- κριθος γνιός ιιου. μοϋ έΐπεβαλλε κι' αίτός μέ τή σειρά τού σκοπή. "Ω, δέρεις την άπ·ίλπισία τοϋ δυ- στνχισμενον ποϋ επεσε μεισα στόν άπρραντο 'Ωκεανό, ό οποίος δια- καίνει εξαΐφνα λίγο καΛνό στά βά- τη τοϋ όρ,ιίζθΛΤος, κ' ένω οΰρλιά- ζ«ι σπαροχηκά μ' δί.ϊς τοι. τ>Γ
νομεις, βλέπει τόν καπνό νά^
μακοι'τνεται χωρί; νά τοί σΓε
6οτ»»ριλ, χωρί; νά τόν άκούστ.
Εδοκιααοα κι' ρν(1-, αύτό τί
6?ρό αΐο%ια τή; μεγάλης νχ
(κροφής. τή; άνεπανόρΰωτης.
Τέλο; πάλαων ίΐδώ κι' εξ ρ-
κα9ώ; ξέρεις οί γιατοοί μέ 0Ηί,
θουλεψαν να εγκαταλείψ.1) για ^·
γον ι:α»ρό τό Παυίσι. 'ϋΐ>ρααα'
έξη έοδομάδες στήν Ή6ετία...^:
λεΐ·θερος. Έ>^ύθερος μέ την όν«.
πόφορη^δ»ιω; παροι·σία της φύ,ης'
μου, ή όποία εϊχε έγκαταστπϋΓ, οί'
μιά γειτονικ,ή μόν έ'παυλη κι' έ^έ'
στρεψε στό
II
αρίσι τόν ίδιον και.
ρο μέ μενά, ενχαριστψένη χά
μενάλωνε τό φρικτό μου ιιαοη'ριο
πον είχεν άρχίσει πρό εΐν.οσι έτων.
Άπό τότε, πάνε τρείς μήνες τώ.
ρα, δέ μπόρεσα νά σηκω&ώ χτό τό
κριει%άτι ιιου. Άλλά γιά ν' άποψν-
γω τ>]ν αν·:πιδ·νιιητη έπίσκεψή της,
άναγκαζόμουν νά τής νράφα) οχε-
δόν κχί&'; μερά δτι ή κατάστασίς
μου κα>2ιτέρει»ε καί ότι έντός όλί-
γον ΰά την έπΐΓΓ/:?πτ6μουν. Ένώ
της εγραφα εί<χόμουν νά πενΊίνω μιά ό5ροι άρχήτεραι, γιατί φοβάιουν την άνυποιιονησία τή; ώωιιενης μου ή όποία μόν εΐ'/ε καταστρέψει δλη μόν τή ζωή καί έκτο; αί'Γθί μοΰ εΐγΈ άφαιρεσει καί τό στίυνό δωρο, τόν ήσυχον θάνατο. Κι' οσο εννοιωθα τό θάνατο νά πλησκίίτ· τόσο πειό χο?ρούιιενα γίνονταν τα γράμιιατά μόν. ΎπϊλόγιΐΓα τίς τα· όΐανότητες τοΰ θανατον λέγοντας: «Τρεϊ; μέρβς άκόιια...δυό μ,:0Ες.... μιά μερά....λίγες ώρες'» "Οταν κατάλαβα πώς τ»ρ<&ε ή μοιραίΰ: ιιερα, τής ργροεψα ίίτι την έπομενη ΜμοΐΛ' στό στπίτι της, τής ώρισϊΐ μάλιστα καί Την ώρα. "Η¬ μονν έ7>£ΐ»θερος έ'πί τέλουςΐ
Καί την ιδία στιγιιή πήρα νά
σον γράι|«ο εσενσ, γιατί μετά τόν
υΥίνοΐτόν μόν, τό φοβερ<ι μυστικο μου ·9ά φανε.ϊωθτ) καί θά μέ νν· νηγάτ] ώ; τόν τάφο. Ή γι.'ναί.ν.α μόν κι' ό γνιός μόν θά κά^οιι) ταχα μιά ιιέρα την άλι>θεια; ΐΐύαο
θά είνε τό μίσος κι' ή περιφρόνη¬
σιν τοον! Βοηθεία! Βοτ/θεια!....
Σ' ίκετ?ύω..^Γεθ«ίνϊθ...ιχή μ' έγ-·
τα/οείπεις! ΊΜα στό οτϊίτι;..μί;
ληοέ τους γιά μένο5...εΐιτΓΟί5ΐσ6
τού; νά μάθουν την ά?.ήθιεια...δια-
φνλαζε την άνάιινησή μου, ή ό.τοι-
α άκόμα τούς είνε άγα3τητή...έ£α·
κολονθησε τή σιο*τή μοΐ'!....»
Ό Πέτρος Ώτράν δίτλωσϊ τό
γράμμα μέ προσοχή κι' έτρ<Γξε στής κνρίας Ριβάλ. —Φενγονμε άπόψ·ε άπό τό Πα' ρί'σι, μόν εϊπε έκείνη αό7.ις τόν εΐδε. Θά παμε στ' Άλγέρι, όποι1 μένει ή μητέρα μον...Νοί(αθω πως δέ θά ιιπορέσω νά ζήσω στό σπίτι δπον άγσηήθηκα είκοσι χρόνια. —Ναί, νά φΐ-γετΕ, άπάντηΐ'ε ό Ώτράν. θά κάμετε πολν ν.ώ.ά... Μην τόν λησμονηστε ποτέ...Σά; α- γαποϋσε τόσο πολν...Σάς άφιέρωοϊ δλη τσιι τή ϊοοή... ΌΕ Γ.ΟΚΓΈ ΤΟ ΤΗΣ ΕΡΗΜΟΥ •Αμερ,χαν«βδ πολεαικο 5 .ίς τάν λβχίν, Είς τα γαλλικά έργοστάσια πρό- κειται νά κατασκευασθή εν αχη^' νητον δυνάμενον νά μεταφέρη α~ νέτα>ς 150 επιβάτας. Τό _ωη<»1; νητον αντό θά χρησιμοποιήται δια τα ταξείδια άνά την Σσχάραν. «α έχη τέσσαρας τεραστίου; τροχον;, έξ'ών οί δύο δπίσθιοι θά Η0^ ο!', άμετρον δωδεκα μέτρων. Εντο, τσϋ αύτοκινήτου τ(ό οποίον «α εχΐΐ τρείς δρόφους θά ΰπάρχουν ε ότι ατόρια,^καμπίνες, δπου θά «οψ^' ται οί έπιθάται καί άσυρματρς. " λόκληρον τό μήκός τον έκατερω^ν θά είνε πλατΰτατος έξωστης, & τον οποίον οί έπιβάται θά χ*ν*? ρατνται κατάτό ταξειδιον. Τομη κος τοϋ αυτοκίνητον θα εινο μέτρα, τό δέ πλάτος τού 14. Ό
«ΕΘΝΙΚΟΣ ΚΗΡΥΞ».— ΚΥΡΙΑΚΗ, 26 ΑΥΓΟΥ1ΤΟΥ 1928
ΓΙΡΟΧΩΓΙΑ
ΤΗ2 ΕΒΑΟ]νΊΑΑΟ_:
Ή Δνίς Ίωσηφίνα Λάουντερ, ή -τολ υεκατομμυοιοϋχος άριστοκράτις καί
μνηστη τού Τζήν Τούννυ, Οά τελέση τούς γάμους της εις Παρισίους,
κατά τάς τελευταίας είδησεις.
' ι των διεκδικουσών τόν τίτλον τής Αφροδίτης
εια /αι ή Δνίς "Εθελ Μπρί·»τεν, δεκαεπ-ταέτις καλ-
/ονί) έξ "Αιλ.αντ Παρκ, Λ. Άιλαντ.
Ή Μιλλη Χόδσον, κολ υμβητικός άστηρ τής Μεγάλης
Βρετανιας, κατα την άφιξιν της είς Αμερικην.
Ι.Ο3 ΑΝ0ΕΕΕ5 ΤΟ Ν.Υ".
------ΜΑΟΚΕΑΤΛΓ'5 ΡΙΙ5ΗΤ
ΝΥΤΟ
Ή Κα Ισωνση Ντεπιου επιστρε((ουσα έξ Εΰρο)πιις, επί τού Ματζεστικ.
.τοτης αταάς δεικνύει τον δοό(1ον τόν οποίον ήκολού θησεν ό "Αρτ Γκέμπελ, κατά τΐ,ν τελευτααχν πτήσιν
τού άπο τής μιάς άκτης τής Άμερικής εις την άλλην.
Ή Μαιρη ΜιΑασβοιτνας^ Ιδέτων, ή όπονα_ κβατειται διά τόν τραυματι-
ΓΙΡΟΧΩΓΙΑ
ΤΗ2 ΕΒΑΟ]νΊΑΑΟ_:
Ή Δνίς Ίωσηφίνα Λάουντερ, ή -τολ υεκατομμυοιοϋχος άριστοκράτις καί
μνηστη τού Τζήν Τούννυ, Οά τελέση τούς γάμους της εις Παρισίους,
κατά τάς τελευταίας είδησεις.
' ι των διεκδικουσών τόν τίτλον τής Αφροδίτης
εια /αι ή Δνίς "Εθελ Μπρί·»τεν, δεκαεπ-ταέτις καλ-
/ονί) έξ "Αιλ.αντ Παρκ, Λ. Άιλαντ.
Ή Μιλλη Χόδσον, κολ υμβητικός άστηρ τής Μεγάλης
Βρετανιας, κατα την άφιξιν της είς Αμερικην.
Ι.Ο3 ΑΝ0ΕΕΕ5 ΤΟ Ν.Υ".
------ΜΑΟΚΕΑΤΛΓ'5 ΡΙΙ5ΗΤ
ΝΥΤΟ
Ή Κα Ισωνση Ντεπιου επιστρε((ουσα έξ Εΰρο)πιις, επί τού Ματζεστικ.
.τοτης αταάς δεικνύει τον δοό(1ον τόν οποίον ήκολού θησεν ό "Αρτ Γκέμπελ, κατά τΐ,ν τελευτααχν πτήσιν
τού άπο τής μιάς άκτης τής Άμερικής εις την άλλην.
Ή Μαιρη ΜιΑασβοιτνας^ Ιδέτων, ή όπονα_ κβατειται διά τόν τραυματι-
14
«ΕΘΝΙΚΟΣ ΚΗΡΥΞ».— ΚΥΡΙΑΚΗ, 26 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ, 1928.
Η ΕΛΛγΙΙΝΙΙΚΗ ΦΩΓίΗ ΕΙΣ ΤΗΝ ΙΤΑΛΙΑ
ΠΟΙΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΕΤΡΑΓΟΥΔΗΣΑΝ ΣΕ ΙΤΑΛΙΚΑ ΘΕΑΤΡΑ
;' ΜΙΛΑΝΟΝ, ____,.
' Π ότε άλλοτε οί "Ελληνες %αλ
λιτέχναι δ·έν τραγούδησαν τόσον πο-
λύ καί τόσον θριαμοεοτικά στήν Ι¬
ταλία, όσον εφέτος. Ουτε άκόμτ,
την έποχή τοΰ Αποστόλου, έδώ καί
τόσα χρόνια δέν ντρώ&ίρΑ »αί δέ*
στάθηκε τόσο ψηλά τό έλλην γχλ ό-
ν«μα στήν Ιταλία %α ειδικώς στο
Μιλάνο. Είνε άλήθεια, βεβαίως, ό¬
τι άπό την εποχήν εκείνην, τό 1λ-
ληνηαοί τραγοΰδι, ουδέποτε ελε:ψ;
άπό τό Μιλάνο, πότε Οριαμδευτ'.κό0
ίνα! θορι/6«3ες, πότε πτ,ρνώντας ά-
παρατήρητο. Καί είνε -ζκόμη άλή-
θεια πώς σε ώρισμβνες στιγμές υ¬
πήρξαν έκλάμψεις τής 'Ελλην.κή;
ς
παρέμειναν μόνον έικλάμψεις.
Πολλές φορές ελαμψε μιά στ:γ-
μή γιά νά σβυστή όμ*>ς γρήγορα ή
λάμψις. Άπό τής λάμψεις αύτές ά-
ξιοσημείωτες τοΰ Πετροπούλοο, καί
τοΰ Άγγελοττούλοο. Τού 'Αγγελο
πούλου μάλιστα τοΰ εδόθη ή εΰκα'
ρία νά μεσοΰιρανήα- κάττοτε στήν Ι¬
ταλία, στό πλάϊ τής περιφήμου Τ 6-
τι Ν'ταλμόντε, πλήν άντί να άνεδρ
ούτος πρός τόν ούρανό, ζητοΰσε νά
κατε-δή ό ούρανός πρός αυτόν.
Εϋτϋχώς όλα αύτά λησμονοΰνται
έμπρος στούς φωτεινούς θρίάμίδους
των Έλλήνων »αλλιτεχνων. Εφέ¬
τος μάλιστα παρουσιάσθη όμχδιοιή
ή εκδήλωσις τής έλλ~>ίχ,ής κα?-
λιτεχνίας, καί είς την ιστορίαν τής
μουσικής Ιταλίας εγράφησαν πολ¬
λαί σελίδες έλληνικαί.
Ό Λά—ιτας. Άς άλρχίσουμε άπό
τον Λάππα.—Έπειτα ατο πέντε ό-
λόκληρο χρόνκα, νοό είχε νά έμ<ρ·ί>
χ$ΪΙ στήν Ιταλία, ενεφανίσθη τόν
καρελθόντα Δεκέμβριον στή Φλω
ρεντία κι' εχάρισε στούς Φλίωρεντ:
νοος «ληοαόνητες στιγμές καλλ:-
τεχνίχής άπολαύσεως οοαθ' όλον τόν
Δεκέμβριον καί τάς πρώτας ημέρας
τοΰ 'ίανουαρίθϋ. Τόσος ήτο ό ένθοο-
σιασμος τοΰ «λωρεντινοΰ κόσμον ώσ-
τε ή διεύθυνσις τοΰ τ>εάτρθΰ εύγνωμε-
νοΰσα τοΰ προσέφερβ χρυσόν άναμνη-
στίκόν μετάλλιον, επί τής μιάς
πλευράς τοΰ ό—οίον άναγράφεται τό
δνομα τοΰ θεάτρου καί ή ήμεοοαη-
νία : «Βασιλικόν Θέατρον Πέργ-
κολα. 5 Ίανουαρι'ου 1928» %αί ίτι
τής ετέρας ή άφιέρωσις : «Είς τόν
διασημον "ΊΕλληνα όξύ?<ύνον 'Ο5.ΐί· <κκ> Λάπ*αν, ©πι τή τιμητική έσπε-
~ τα>.» (ΡΑυαΐυΐ^Α
'Αμέσως κατόπιν χ.άλας. έτραγούξη-
%■€ τούς «
II
αληάτστ>ι>ς>) μέ τόττ,ν
έιτιτυχίαν, ώστε, ένφ ε'ληξε τό σι>οι-
βόλαίόν τ>ου καί εφογε διά ττ.,ν
Μιτρβσια, όχου τραγού^—-ε «Κάρ-
μεν», μόλις τελείωσε τάς -αρ·3»τά-
σεις τού βκε'., τον ν^^^.^^ι^Λαίν η
τοαί ςα·;αιό3ωσε τούς « Π α-
;». Δέν πρόψθασε νά ς·ε-
„ στά νωπά άκόμη φύλλα
νών δαφνών τής Φλωρεντίας, ττ;
Μπρέσιας καί τής —καλάς καί ΐδ;:
άπό —ήτ<" νοτιωτεραν άκρον τής Ι¬ ταλίας, άπό την δύσκολον χαί άπο:! τητίλήν Σίικελίαν νέα πρόσκί.ησ'.ι: διά τό 'ΜΑδ&ΙΜΟ τού Παλέρμοο Οεωροιύμενον ώς δυσκολώτερον κα τής —καλάς θέατρον, όχου ό Λάττ- πας ήρε άλλοος θριάμίοος. Καί ό βτζέντης τοο, ο αλ^/ιϋτ^κ,^ Φερόνε, δέν ένοολάμΛανε πλέον νά ί<εχεται νέας προσχλήσεις. Πλήν ό Λά—πας 3έν έννοοΰσε πίά νά ιοοι>
ρααθ'ή περίσσότερο. 'Εκτος δέ τούτ»
(Ηκονφ,ικά συμφεροντα τόν βχάλουν
είς την Αμερικην, όποο καί ανεχώ¬
ρησε την άνοιξιν, κατόπιν 6<χ»χεί- ας παραμονάς είς Μόντε—Κάρλο, (ήτου επήγε διά νά ξεκα*ρασθή. Πε¬ ριττόν (χ.£χίο>ς νά τό ιοοΰμε,
οδτε βκ£Ϊ δέν την έγλύτωσε. Ί.»γ
ίων είς ^ιμόνους πκκρααλήσείς «ί-
>Λ>ν τοι», ήν«
στό Μιλάνο κατά τα τ^έλη Ίοον:^
καί την Ιην Ιουλίου μάς ανήγγειλε
την υπογραφήν σ<,·μέολαιθϋ τοο, ύπο- γραφεντος ΙνταΧα, διά 12 1)2 έ- 6ίομ«3ες είς την Δημοττκήν 54,000 &ραχμές) την έ Στάς 17 Ίοολίου έφνγε 8ιά την Ντω*ίλ, όποο θά δώση ολίγας -πα- ραστάσεις καί 6ά επιστρέψη^ πάλιν στό Μιλάνο, οπόθεν περί τα τέλη Σε—τεμδρί*ϋ Οά άναχωρήστ) διά τόν Νέον Κόσμον. Π ·&ανώτατα νά τόν 3οΰν χαί οί ΆΌηναίοι πΰό τής είς Αμερικήν α¬ ναχωρήσεως. Φανταζόμεθα ότι σ"/ό- >ια καί Ιξαρσις δέν χρειάζετα: διά
■λ έργον τοΰ Λάππα, ι ^ωστόν άλ¬
λως τε άϊίό πολλών έτών. Ή —>ρε-
τώδης έργασία τοι» έν Ιταλία εφέ¬
τος καί ή αέναος κίνησις τού 5μ:-
λούν εΰγλώτος.
* * *
Ό Πβρσης. Δέν τραγού'δτ,'Τε μέν
εφέτος ό Πέρσης στήν Ιταλία, άλ-
)ά επήγε μέ τόν «πί<7/£.·Λν ιταλικόν ίασον, τόν ύπσττ/5?ιζό,Λενον δι' επι¬ χορηγήσεως υπό τής ίταλιν.ής Κυ¬ βερνήσεως, είς τψ Αίγυπτον. Ό -,.αΦένας οειδαίως ιραννάζεται μέ •κόσην έΐθνιΐχιήν ΰπερηφάνε.αν ν.οί ν.έ τ:όσον άχερίγραπτον έ·Λοοσιασμ.όν τόν πχρηΐΜθλούιΟησε καί τόν έπε^ϊή- μησεν ό άνθών 'Ελληινυμ.ός τ?4ς Ά- ^ *" καί τοΰ Κλι'ρ«; καί τί¬ νων σϋγικινητιν.ών πράγματί έκ'3η- λώσεων εγένετο άντΜοείμενον ό Ά- Οηναίος *αθΰφωνος. Όλόκληρος Ό έλληνικός Τύπος τής Αιγυπτου κοΐ Ι έν ^Ιταλία Ιταλικάς, παρακολθϋ- ί^ών την έν Αιγύπτω κίνησιν τού €- Ονοιοΰ ΐταλΐ'Λθΰ θιάσου, τοΰ αφορώ¬ σαν πολλάς στήλας, τοΰ έβτ^ιοτίΐν- νχν φωτθγραφίας «πιανειλημμΓΐ«,)ς καί τοΰ &καμα ηοαί τα σχετικά κα- Λ "-ι·—νρ·ια αέ τό παρατάνω, δί-'ϊομε- ότι τό ονομά τα>, είς άμφοτέ,ροίς
τάς γλώσσάς, παρ-έχει δδοφος ού-
ρείας καλαμ-ουριστι-κής δράσεώς
Π-αρ' όλην την έξοι<κεί<οσίν το^ πρ?ς τάς έπευφημίας, είς τάς οποίας είνε &ΒΟ έτιων βυνηθισμένος, ό σεανό; %αλλίτ«χνης, μετά ονρ«νήιε<,>ς
ττάντοτε έν*λμείται τάς στιγμάς, άς
έζησεν έν μέσφ τού διβθνούς κοιν.3
τής Αιγυπτου, &οαί την λατρείοτν,
τψ οποίαν τοΰ εξεδήλωσεν ί έκεΐ
Έλλην ισμος.
• * *
Ό Βλοσσίσης. Διά τον έ-πίστς
Λ....."" Βλυόσίδην τ>ά είχαρ^ να
πολλά, πλήν ή
τού ήπατος έξ ής τοροσοβλήβη,
λίς «-*γΑλμ - —Λ - ,ι.-ΐ _ _
ς χον έ*ί<σχ~ν εφέτος στο Μ:- λάνο, τον καβήλωσεν άρκετό καιρέ στο κρεδάτι καί τον ήινάγχατε, υί- λις άνέτρρωσε κόκχος, νά έπτ<7τρεγη οτήν 'Ελλάΐν«. Βΰτνχώς έχρόλαόε ΐχι' έτρ<ζγού5ησε στή (οοωνοτυπιν) πολλές πλάκες, οί οποίες, όπως },- το έχόμ^νον άλλως τε, είχον την "άναμΐνομένην έτιτϋχί'βν. Διότι, έ/.- τος άπο την θαυμάσιον φωνήν τοό. ό Βλι—τ?δης είνε καί τε-/νίττίς δο- νΰττος. "Εχει γ"ά^μ·~>ς καί φόομοτ...
τό τραγοΰοΊ τού βηλαβή. Σέ ωρισμέ¬
α μάλκττα άϋψαϊ-χα το·αγού3ια, ό¬
πως το <ιίΓι<χτ με^ώ» τοΰ Τρ:αντα· φύλλον, <χνα3ιεικνύεται «{χί'μη'το;. Κανείς δέν 0« τόν φθάση —ότε. Π αι δι τής Αθήνας, Ιχει μέσα τον 5λο «•χείνο τό αϊστ}ημα τοΰ ΆΌγ,ναίοΌ κανταβόροο των παλαιών καλών η¬ μερών τής Αθήνας μας. "Οταν τραγοθδ-ή, —ονεί στά ληΐ^ινά, >χλαί-
ει καί οττάε·ι ποτήρια, ζαλίζετα:,
■χτΐΜτιέτΛΐ. Είνε, μέ δοό λόγια, ττα-
λι^ος Άιθηναίος, τον ό*οίον 8ικι«-
λα, φεΰ! συναντά κανείς πιά στήν
Άθήνα όπως μετεμορφώθη.
* * *
Ό Πάκης. "®τσι τόν λένε στήν
Ιταλία: Πιέρο Πάκι. Τόν κατα-
λάβατε ίββαίως. Είνε ό συμχαθής
σέ όλους Πέτρος 'Εχιτροπάχης,
ευρισκόμενος τώρα ε<ς τάς Αθήνας. Τόν είχαμε φέτος όλον τον χειμώνα στο Μιλάνο μέ την σύζυγον τού λ. Άλίκην Βίτσου (άλλη Οαυμασίςί η παράστΰκχις τής Τδά
αύτό όό
Ή Ντόροθυ Νάππ ώραίος άστήρ τής μουσικής κωμωδίας
*βι ο Ερλ Καρρολ, ό δΐίτΛ^ντής τοΰ έργοι».
πευφήμησαν είς τό βέατρον Σέττο-
σάν- Τζιοβάνι- ντί- Μι>Λνο.
νΑς -ελπίσωμεν «ν -τούτοις όν.
γρτΤγΌ^α Οά ι>ϊν -ϊοΰμε %.ττΛ τόν προ¬
σέχη χειμώνα στά ΰάακζχ καί πάλ:
τοΰ Μιλάνου. ΨιΟ^ρίζεται μάλιστα
είς τούς καλλιτεχνΐχοος κύ
τής Γ-Λαλλερίας, ότι ΐτως
/.αί σ' ενο θέατρο τοΰ Π
Οί Άθηναίοι όπωαίήπΰτί τόν ά
τήλ'»α'σαν εφέτος είς το («Δαχτολί-
6ι τής 'Μ-άνϊς». Καί το μέρος "θΰ
ΈχιτροπβΐΛη ίίς το «ΔαχτΆί-δι ·τ?Γς
Μάνας» άτταίτεί δχι μο'.Όν φωνήν,
'άλλά ·χΛί έξχιρετΐκή/ έεξιοτεχνίτν
χαί μόριφωσΐν, την όποίχ^ έλάχισ.ο:
κατέχουν. Την λεπτομέρειαν αάτήν
τσΰ ελΧφν/.ΌΟ εργαι παραλαμιδόνίι.
βπό τάς έξ Αθηνών άντϊτΛκρίσεις
τοΰ μθΛΓΐκοΰ ίταλιχοΰ τι»που, όστις,
ώς γνχιχττον, χ·αιρ·33χολτ>/>εί την ί-
παΓηαχοΰ τοΰ κόσμου χα/Λίτεχνινήν
κίνησιν. Γ:ά νά γράφουν δέ όπως έ-
γρ^ψαν τα ίτβλε/Λ φύλλα διά χψ
Ιπιτνγίαν τού Έπιτοο^άτη καί νά ϊ-
δαιρουν την «πολϊηον επιτοχβτ^ τού
είς ενα τέσον ·5ύσκολ^, χατά τα γρα¬
φόμενα των, ρόλον, ώρτομένως οί
Άθηνοίοι πρέπει νά τ>τοόστ- έ
μς
ηι πρέπει νά τ>τοόστ-ψτι
κάτι πολύ ■Λαλό
Καί νεοι άστέρες. Ποτός δέν θ>
ταί τόν ωραίον εκείνον νέον, τόν
τενόρον τού Π απαγιάννη, στή
«Μπαγι-αντέρα», στό «Χορίό τής
Τΰχης» χλπ. , τόν θωμάκο;— Καί
ποίος θά έφαντάζετο ότι τό παΐίί
&α>παιρνε τον δρόμον ποΰ πχιρε
ν.αϊ θΰτφτθ'/ε έ%εί ιτοΰ οχεβόν έχει
<^τάσει σήμερ*α; Καί δμως ό Θτοαότ/οζ, έξαφα·^:- σ&είς άπό τψ σκηνήν τής Ελλά¬ δος %αί τής Αιγυπτου, έτςέπρωτο ν ά μεταπηδήση άπό την ό^ί^ετταν ε:ς την οΐπερα καί νά εμφανισθή νι' τ'- λιας. Κατόπιν έπιπόνου και οχκττημζ τΗχ,ής μελέτης, άγοννΐ'ζόμενος έναν- τι&ν τής «ρονεί^ς καί ίΐερχόζχενος Γ-λας έκείνας τάς ά-ςραιτούς τάς ό- ποιας ιιρ·έπεί, όπως εγρ^εν ό Ροΐ- οης, ά~αραιτήτως νά δίατρεξη ί καλλιτέχνην διά νά ^θάση &ίς* την επιτυχίαν, παρουσιάσθη διά πρώτην ιροραν, στής άρχές τοΰ χειμώνο, είς την «Όνέλια)) καί τόσην γ!αλήν εν¬ τύπωσιν ε%ανς, ώστε ενεφανίσθη ά- μβσως καί έχ δευτέρου. Ήΐχολοίθη- σεν ενα κοντσ^ρτο τοο σέ μιά άπό της μεγαλείτερες μο^σιοώς αίθΛ- σες τού Μιλάνοο καί άμέσως ν,ατά π»ν οί Μιλανέζοι παρηκολοάΰθϋν ει^ τΰ κεντριιχώτατον καί μεγάλο / :ρο «Πολιτεάμα Μιλανέζε» νεον τενορον, πλάί σέ μεγάλους -Ααλ- >«τ^ας μέ φίρμο. Στό μεγάλο α^
το βεατρο μάς έδωσε δυό «α«ια·ϊί-
κε» α«το ό—όρξεν ή έα ^
Τ^ττλ έν /ΕλλάδΙ άχΤ
τα κ. Λυσι«.άχης
V
τις άποκόψασα τό 6ο—τ(σϊ^ν
δνομα «λ, παραλζίοΰσ^ - *.
"*.,«»« της (Άνασ^-,^
ουο τελευτν-ας «,λλοΛάς, μά .
ρα-ιασθηκε τελευταίας ^Γπ*
τσέν^αώς^ΥδΐΑέ]^1116
Ητο τόση ή '
,· , , , ■■ ,?■-' ·(·"» «ϊϋκΐί
μια απα τας πόλεις μέ ^ β^λ
τερον κοτνόν, ώστε μόλις έ-ίΓ
ψε στό Μιλάνο, έλαβε νέ*/ χώ
κλήσιν να ξαναπάτ), 'Βχε!ΪΟμ^|
(.ως νά έπιστ<ρ€ΐ|η[! είς τάς 'Αθι'* ήρ^ή^ϊ, έχρειάσθη δέ νά έτ«ιΛ1™ έπιμόνως ή πρόσκλησις άό ^1 Π λοίκεντίαν διά νά ^ϊωση ίιΐ ,3 λο;>ς χαί νά ξανοαάη 3 α μ^ μ3
νόν άΐχόμη βράδυον άνβχωρτ^ΜΓΐ
λείθεν μέσον Πρίντεζι ?Γ Άβήνιζ
Ή κ. 'Αναγ-^ισταρί ·7,λθε τ'ά
τοος ιοερίπου στό Μιλ^ο, ;ς>
σθείσα ή μάλλον ούδέτχτε φ
λ είς την Γ'Λαλλερίτ;.
άπό τής πρώτης στίνμ,ή...,
μελίτη, μοναχή της, γ»:ίς -«;!(
*/.αί χωρίς σχέσεις. Π ο] »«'
την τίλέικ»ιε καμμιά ^;α;υά ά
όλογες μελοδραματιΐχβς -αροκττ^Ι
σειςνά παρο:<Όλοϋθί μέ :ιρΐσς'/η ωί| μέ «άλάβειαν έ-πίμελοΰς %α ώ.Λ ι-αιθοϋς μαθητιρίας διάκρες μίγ>|
λ.ες πριμαντοτνες. Άπ' τ;ός
>Λυς της μαθ>2κ'ναμε τωι Ιχει μία
;πανίαν φωνήν καί μίοτ^ — «'ωτί
όν (διά τό ελληνικόν αφα) 'ψ
ίιν χρος μελέτην. Ή τρώττ) «(»>
«τίς της είς την Π λακεντίϊν τη
ι-αρελθ'όντα μήνα έδικαΐϋ'Γε πλή·
»ως τάς 'έλπίδας ·Λαί τάς ευχάς τ»
'Ελλήνων.
Την ικ. Άναγνωσταρά 2έν ί>
σαμε «κόμη στό Μιλάν?, ο! 8άσΆ*
λοί της όμως είνε απολύτως ί:ί*
Οί ότι έντός των πρώτων μηνών τή^
προσεχούς περιόδου θά την ·μ"Α
κροτήσωμεν πυα στά Μιλανίζικ'
—ά).κχ Διά νά μή φανή ότι 0»«^
βάλλω τα πιράνγματα, κχραθίτωί·
να άπόσ—χσμα άπό τάς ■Λρίσεις τηί
«ιΒρημε.ρί6ος τής ΠλαΛεντία
«ίΜία *?ωνή ίσχορά καί
«δ «ι»Μΐ&ητι-κώτα· '
μαξ «κτεταμένη έ....Γ---
σπανίαν ευκολίαν είς τής « ,.
βανμάσίθν τό ΙΜΡΕ8Τ0 χλϊ «
ΡΑ88Α00-ΙΟ ΌΈΆ ΚΕ0Ι5ΤΒΙ
τελεί» ΡΑΓΙΒιΟιΝΑΝΖΑ τής ψ
νής, ■αρίστη ντιξτον^άκοτελθΜν ε«
Οαυμάσίον σύνολον, όπε; Ιψ'^'
ζει είς την σααπαθή Έλληνιδ« »·
λιτέχνιβ«, μίαν
ρ ιεράν.
»Τό κοινόν έ
ο4'·ατά της, 'έπεοφτίμ.η'ί'ίν ·■■ ,
ωίώς την ιΕλληρΛ3α *.*:-*"< ** εζήτησε την επανάληψιν της ;«■ αάντζαο τής «Τόσ«'*:",. ^ ρ μάς έδωσε δυό «ο«μα·ϊί- «ς «μφανίσε',ς τού, είς ^ν «Κο^α της Σεδιλλης,, Μ ^ «ΛθίΛ«Όν Λ έ μάντζας τής «Μποέμ», της χρμ ΟΒϋδΕ)) το3 Γχρετνχ'ΐνω:., σπάσαν τελος είς άλτ^ή ,<ΡΡεν:τ έ όταν έ^ρ2 ^ ^ «ΛθίΛ«Όν ρ, έπισ-άσας τάς θε?- κ^ί είλιχρινείς έ-ευφημίάς τνθεατων χαί αΓνθΓντΛάσας τούς χρι τ«κους των Ίταλικών φύλλων να ά- σ-/οληθοΰν την επομένην οοβαοώ; τλεονπερι τοΰ βωμιίχβϋ καί νά"τ—"· ατφιερω<~>ν ευμενεστάτας χρί-,-
ταςοπο,ος «α <ήλεΐχ»ν «λλοί καλ- λ:τεχναι με φίρμα. Ό να ή^ ΡρτΑ,κ» άπο ά^ετές όπεοες (Κο»ο« Σεδίλλης, Λουτσία, ρ,^>
'#€ττο,( ΤροΛιβτβ) Μονον κλπ.) καί
ωρισμένας «ν χειμωνα ^ - χβ_
ροΜθϊα-, ετ( μεγαλειτέρας— άλ>'
Τ «^Λτίτοος ιτλέονέχλή
ρωμάντζαν τής «Τϋρ
ϊθείσαν άρ««οτεχνι*ωΜτα>). ,
Αύτός είνε, έν οΐ«αγρϊ?'?. °^
πολογκΐμός τής έλληινιν.ης &>,
ν.ατά την λήξασαν μοντικην ^
δόν έν Ιταλία. Τώρβ ««{'Ζ»7 *|
άλλοι Έλληνες ααλλ'τερΓ^
τίνες παραμΐνονν μέν εις τη» '
λίαν, πλήν *έν τρβγο»ϊι15« *♦*, Υ
έδώ, άλλά είς άλλαμβ>η «ώ<ί* ό τενόρος ΜΛονίς χλ« ο Ξηρέλλης (^^'τ στή Γε^μανία) κλπ «λ^. ς ήλθε διά σποο8ας *« ,** έος/οαρύτο^ςόΆν^^ νέος/οαρύτο^ς, τα τα λεγόχενα τού ! γρήγοΰα θά'τόν άχβόσωμ· « ϊίόΜιλάνο διότ« ^^ καλοΰ μετάλλοο νοΰς «ια^σεως ρς Τ «^Λτίτοος ιτλέον—- έχ^λή. ςε«ς. Εν τω μεταξΰ, άμέσως ^λί, τραγουοησε -0 «Πολιτεάιχαυ, χον εκάλεσεν η «Φωνοτ-,'», Μ ^ ?^^Γ^τ^οέ*«χλόίχες.δλιςά^ ΙΟΝΙΚΟΙΕΡΠΤΚ _ι ,ιι.ί Αηι.ιιΛ (υ!θ»)· Υπό Αλεξ. Αουμδ ναι ένβ ά»ώ τα άθάνατα μεγάλον Γάλλον σνγι χει μεταφρασθϋ **5 γλώσσας τού κό«τμο«·
«ΕΘΝΙΚΟΣ ΚΗΡΥΞ».— ΚΥΡΙΑΚΗ, 26 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ, 1928.
Η ΕΛΛγΙΙΝΙΙΚΗ ΦΩΓίΗ ΕΙΣ ΤΗΝ ΙΤΑΛΙΑ
ΠΟΙΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΕΤΡΑΓΟΥΔΗΣΑΝ ΣΕ ΙΤΑΛΙΚΑ ΘΕΑΤΡΑ
;' ΜΙΛΑΝΟΝ, ____,.
' Π ότε άλλοτε οί "Ελληνες %αλ
λιτέχναι δ·έν τραγούδησαν τόσον πο-
λύ καί τόσον θριαμοεοτικά στήν Ι¬
ταλία, όσον εφέτος. Ουτε άκόμτ,
την έποχή τοΰ Αποστόλου, έδώ καί
τόσα χρόνια δέν ντρώ&ίρΑ »αί δέ*
στάθηκε τόσο ψηλά τό έλλην γχλ ό-
ν«μα στήν Ιταλία %α ειδικώς στο
Μιλάνο. Είνε άλήθεια, βεβαίως, ό¬
τι άπό την εποχήν εκείνην, τό 1λ-
ληνηαοί τραγοΰδι, ουδέποτε ελε:ψ;
άπό τό Μιλάνο, πότε Οριαμδευτ'.κό0
ίνα! θορι/6«3ες, πότε πτ,ρνώντας ά-
παρατήρητο. Καί είνε -ζκόμη άλή-
θεια πώς σε ώρισμβνες στιγμές υ¬
πήρξαν έκλάμψεις τής 'Ελλην.κή;
ς
παρέμειναν μόνον έικλάμψεις.
Πολλές φορές ελαμψε μιά στ:γ-
μή γιά νά σβυστή όμ*>ς γρήγορα ή
λάμψις. Άπό τής λάμψεις αύτές ά-
ξιοσημείωτες τοΰ Πετροπούλοο, καί
τοΰ Άγγελοττούλοο. Τού 'Αγγελο
πούλου μάλιστα τοΰ εδόθη ή εΰκα'
ρία νά μεσοΰιρανήα- κάττοτε στήν Ι¬
ταλία, στό πλάϊ τής περιφήμου Τ 6-
τι Ν'ταλμόντε, πλήν άντί να άνεδρ
ούτος πρός τόν ούρανό, ζητοΰσε νά
κατε-δή ό ούρανός πρός αυτόν.
Εϋτϋχώς όλα αύτά λησμονοΰνται
έμπρος στούς φωτεινούς θρίάμίδους
των Έλλήνων »αλλιτεχνων. Εφέ¬
τος μάλιστα παρουσιάσθη όμχδιοιή
ή εκδήλωσις τής έλλ~>ίχ,ής κα?-
λιτεχνίας, καί είς την ιστορίαν τής
μουσικής Ιταλίας εγράφησαν πολ¬
λαί σελίδες έλληνικαί.
Ό Λά—ιτας. Άς άλρχίσουμε άπό
τον Λάππα.—Έπειτα ατο πέντε ό-
λόκληρο χρόνκα, νοό είχε νά έμ<ρ·ί>
χ$ΪΙ στήν Ιταλία, ενεφανίσθη τόν
καρελθόντα Δεκέμβριον στή Φλω
ρεντία κι' εχάρισε στούς Φλίωρεντ:
νοος «ληοαόνητες στιγμές καλλ:-
τεχνίχής άπολαύσεως οοαθ' όλον τόν
Δεκέμβριον καί τάς πρώτας ημέρας
τοΰ 'ίανουαρίθϋ. Τόσος ήτο ό ένθοο-
σιασμος τοΰ «λωρεντινοΰ κόσμον ώσ-
τε ή διεύθυνσις τοΰ τ>εάτρθΰ εύγνωμε-
νοΰσα τοΰ προσέφερβ χρυσόν άναμνη-
στίκόν μετάλλιον, επί τής μιάς
πλευράς τοΰ ό—οίον άναγράφεται τό
δνομα τοΰ θεάτρου καί ή ήμεοοαη-
νία : «Βασιλικόν Θέατρον Πέργ-
κολα. 5 Ίανουαρι'ου 1928» %αί ίτι
τής ετέρας ή άφιέρωσις : «Είς τόν
διασημον "ΊΕλληνα όξύ?<ύνον 'Ο5.ΐί· <κκ> Λάπ*αν, ©πι τή τιμητική έσπε-
~ τα>.» (ΡΑυαΐυΐ^Α
'Αμέσως κατόπιν χ.άλας. έτραγούξη-
%■€ τούς «
II
αληάτστ>ι>ς>) μέ τόττ,ν
έιτιτυχίαν, ώστε, ένφ ε'ληξε τό σι>οι-
βόλαίόν τ>ου καί εφογε διά ττ.,ν
Μιτρβσια, όχου τραγού^—-ε «Κάρ-
μεν», μόλις τελείωσε τάς -αρ·3»τά-
σεις τού βκε'., τον ν^^^.^^ι^Λαίν η
τοαί ςα·;αιό3ωσε τούς « Π α-
;». Δέν πρόψθασε νά ς·ε-
„ στά νωπά άκόμη φύλλα
νών δαφνών τής Φλωρεντίας, ττ;
Μπρέσιας καί τής —καλάς καί ΐδ;:
άπό —ήτ<" νοτιωτεραν άκρον τής Ι¬ ταλίας, άπό την δύσκολον χαί άπο:! τητίλήν Σίικελίαν νέα πρόσκί.ησ'.ι: διά τό 'ΜΑδ&ΙΜΟ τού Παλέρμοο Οεωροιύμενον ώς δυσκολώτερον κα τής —καλάς θέατρον, όχου ό Λάττ- πας ήρε άλλοος θριάμίοος. Καί ό βτζέντης τοο, ο αλ^/ιϋτ^κ,^ Φερόνε, δέν ένοολάμΛανε πλέον νά ί<εχεται νέας προσχλήσεις. Πλήν ό Λά—πας 3έν έννοοΰσε πίά νά ιοοι>
ρααθ'ή περίσσότερο. 'Εκτος δέ τούτ»
(Ηκονφ,ικά συμφεροντα τόν βχάλουν
είς την Αμερικην, όποο καί ανεχώ¬
ρησε την άνοιξιν, κατόπιν 6<χ»χεί- ας παραμονάς είς Μόντε—Κάρλο, (ήτου επήγε διά νά ξεκα*ρασθή. Πε¬ ριττόν (χ.£χίο>ς νά τό ιοοΰμε,
οδτε βκ£Ϊ δέν την έγλύτωσε. Ί.»γ
ίων είς ^ιμόνους πκκρααλήσείς «ί-
>Λ>ν τοι», ήν«
στό Μιλάνο κατά τα τ^έλη Ίοον:^
καί την Ιην Ιουλίου μάς ανήγγειλε
την υπογραφήν σ<,·μέολαιθϋ τοο, ύπο- γραφεντος ΙνταΧα, διά 12 1)2 έ- 6ίομ«3ες είς την Δημοττκήν 54,000 &ραχμές) την έ Στάς 17 Ίοολίου έφνγε 8ιά την Ντω*ίλ, όποο θά δώση ολίγας -πα- ραστάσεις καί 6ά επιστρέψη^ πάλιν στό Μιλάνο, οπόθεν περί τα τέλη Σε—τεμδρί*ϋ Οά άναχωρήστ) διά τόν Νέον Κόσμον. Π ·&ανώτατα νά τόν 3οΰν χαί οί ΆΌηναίοι πΰό τής είς Αμερικήν α¬ ναχωρήσεως. Φανταζόμεθα ότι σ"/ό- >ια καί Ιξαρσις δέν χρειάζετα: διά
■λ έργον τοΰ Λάππα, ι ^ωστόν άλ¬
λως τε άϊίό πολλών έτών. Ή —>ρε-
τώδης έργασία τοι» έν Ιταλία εφέ¬
τος καί ή αέναος κίνησις τού 5μ:-
λούν εΰγλώτος.
* * *
Ό Πβρσης. Δέν τραγού'δτ,'Τε μέν
εφέτος ό Πέρσης στήν Ιταλία, άλ-
)ά επήγε μέ τόν «πί<7/£.·Λν ιταλικόν ίασον, τόν ύπσττ/5?ιζό,Λενον δι' επι¬ χορηγήσεως υπό τής ίταλιν.ής Κυ¬ βερνήσεως, είς τψ Αίγυπτον. Ό -,.αΦένας οειδαίως ιραννάζεται μέ •κόσην έΐθνιΐχιήν ΰπερηφάνε.αν ν.οί ν.έ τ:όσον άχερίγραπτον έ·Λοοσιασμ.όν τόν πχρηΐΜθλούιΟησε καί τόν έπε^ϊή- μησεν ό άνθών 'Ελληινυμ.ός τ?4ς Ά- ^ *" καί τοΰ Κλι'ρ«; καί τί¬ νων σϋγικινητιν.ών πράγματί έκ'3η- λώσεων εγένετο άντΜοείμενον ό Ά- Οηναίος *αθΰφωνος. Όλόκληρος Ό έλληνικός Τύπος τής Αιγυπτου κοΐ Ι έν ^Ιταλία Ιταλικάς, παρακολθϋ- ί^ών την έν Αιγύπτω κίνησιν τού €- Ονοιοΰ ΐταλΐ'Λθΰ θιάσου, τοΰ αφορώ¬ σαν πολλάς στήλας, τοΰ έβτ^ιοτίΐν- νχν φωτθγραφίας «πιανειλημμΓΐ«,)ς καί τοΰ &καμα ηοαί τα σχετικά κα- Λ "-ι·—νρ·ια αέ τό παρατάνω, δί-'ϊομε- ότι τό ονομά τα>, είς άμφοτέ,ροίς
τάς γλώσσάς, παρ-έχει δδοφος ού-
ρείας καλαμ-ουριστι-κής δράσεώς
Π-αρ' όλην την έξοι<κεί<οσίν το^ πρ?ς τάς έπευφημίας, είς τάς οποίας είνε &ΒΟ έτιων βυνηθισμένος, ό σεανό; %αλλίτ«χνης, μετά ονρ«νήιε<,>ς
ττάντοτε έν*λμείται τάς στιγμάς, άς
έζησεν έν μέσφ τού διβθνούς κοιν.3
τής Αιγυπτου, &οαί την λατρείοτν,
τψ οποίαν τοΰ εξεδήλωσεν ί έκεΐ
Έλλην ισμος.
• * *
Ό Βλοσσίσης. Διά τον έ-πίστς
Λ....."" Βλυόσίδην τ>ά είχαρ^ να
πολλά, πλήν ή
τού ήπατος έξ ής τοροσοβλήβη,
λίς «-*γΑλμ - —Λ - ,ι.-ΐ _ _
ς χον έ*ί<σχ~ν εφέτος στο Μ:- λάνο, τον καβήλωσεν άρκετό καιρέ στο κρεδάτι καί τον ήινάγχατε, υί- λις άνέτρρωσε κόκχος, νά έπτ<7τρεγη οτήν 'Ελλάΐν«. Βΰτνχώς έχρόλαόε ΐχι' έτρ<ζγού5ησε στή (οοωνοτυπιν) πολλές πλάκες, οί οποίες, όπως },- το έχόμ^νον άλλως τε, είχον την "άναμΐνομένην έτιτϋχί'βν. Διότι, έ/.- τος άπο την θαυμάσιον φωνήν τοό. ό Βλι—τ?δης είνε καί τε-/νίττίς δο- νΰττος. "Εχει γ"ά^μ·~>ς καί φόομοτ...
τό τραγοΰοΊ τού βηλαβή. Σέ ωρισμέ¬
α μάλκττα άϋψαϊ-χα το·αγού3ια, ό¬
πως το <ιίΓι<χτ με^ώ» τοΰ Τρ:αντα· φύλλον, <χνα3ιεικνύεται «{χί'μη'το;. Κανείς δέν 0« τόν φθάση —ότε. Π αι δι τής Αθήνας, Ιχει μέσα τον 5λο «•χείνο τό αϊστ}ημα τοΰ ΆΌγ,ναίοΌ κανταβόροο των παλαιών καλών η¬ μερών τής Αθήνας μας. "Οταν τραγοθδ-ή, —ονεί στά ληΐ^ινά, >χλαί-
ει καί οττάε·ι ποτήρια, ζαλίζετα:,
■χτΐΜτιέτΛΐ. Είνε, μέ δοό λόγια, ττα-
λι^ος Άιθηναίος, τον ό*οίον 8ικι«-
λα, φεΰ! συναντά κανείς πιά στήν
Άθήνα όπως μετεμορφώθη.
* * *
Ό Πάκης. "®τσι τόν λένε στήν
Ιταλία: Πιέρο Πάκι. Τόν κατα-
λάβατε ίββαίως. Είνε ό συμχαθής
σέ όλους Πέτρος 'Εχιτροπάχης,
ευρισκόμενος τώρα ε<ς τάς Αθήνας. Τόν είχαμε φέτος όλον τον χειμώνα στο Μιλάνο μέ την σύζυγον τού λ. Άλίκην Βίτσου (άλλη Οαυμασίςί η παράστΰκχις τής Τδά
αύτό όό
Ή Ντόροθυ Νάππ ώραίος άστήρ τής μουσικής κωμωδίας
*βι ο Ερλ Καρρολ, ό δΐίτΛ^ντής τοΰ έργοι».
πευφήμησαν είς τό βέατρον Σέττο-
σάν- Τζιοβάνι- ντί- Μι>Λνο.
νΑς -ελπίσωμεν «ν -τούτοις όν.
γρτΤγΌ^α Οά ι>ϊν -ϊοΰμε %.ττΛ τόν προ¬
σέχη χειμώνα στά ΰάακζχ καί πάλ:
τοΰ Μιλάνου. ΨιΟ^ρίζεται μάλιστα
είς τούς καλλιτεχνΐχοος κύ
τής Γ-Λαλλερίας, ότι ΐτως
/.αί σ' ενο θέατρο τοΰ Π
Οί Άθηναίοι όπωαίήπΰτί τόν ά
τήλ'»α'σαν εφέτος είς το («Δαχτολί-
6ι τής 'Μ-άνϊς». Καί το μέρος "θΰ
ΈχιτροπβΐΛη ίίς το «ΔαχτΆί-δι ·τ?Γς
Μάνας» άτταίτεί δχι μο'.Όν φωνήν,
'άλλά ·χΛί έξχιρετΐκή/ έεξιοτεχνίτν
χαί μόριφωσΐν, την όποίχ^ έλάχισ.ο:
κατέχουν. Την λεπτομέρειαν αάτήν
τσΰ ελΧφν/.ΌΟ εργαι παραλαμιδόνίι.
βπό τάς έξ Αθηνών άντϊτΛκρίσεις
τοΰ μθΛΓΐκοΰ ίταλιχοΰ τι»που, όστις,
ώς γνχιχττον, χ·αιρ·33χολτ>/>εί την ί-
παΓηαχοΰ τοΰ κόσμου χα/Λίτεχνινήν
κίνησιν. Γ:ά νά γράφουν δέ όπως έ-
γρ^ψαν τα ίτβλε/Λ φύλλα διά χψ
Ιπιτνγίαν τού Έπιτοο^άτη καί νά ϊ-
δαιρουν την «πολϊηον επιτοχβτ^ τού
είς ενα τέσον ·5ύσκολ^, χατά τα γρα¬
φόμενα των, ρόλον, ώρτομένως οί
Άθηνοίοι πρέπει νά τ>τοόστ- έ
μς
ηι πρέπει νά τ>τοόστ-ψτι
κάτι πολύ ■Λαλό
Καί νεοι άστέρες. Ποτός δέν θ>
ταί τόν ωραίον εκείνον νέον, τόν
τενόρον τού Π απαγιάννη, στή
«Μπαγι-αντέρα», στό «Χορίό τής
Τΰχης» χλπ. , τόν θωμάκο;— Καί
ποίος θά έφαντάζετο ότι τό παΐίί
&α>παιρνε τον δρόμον ποΰ πχιρε
ν.αϊ θΰτφτθ'/ε έ%εί ιτοΰ οχεβόν έχει
<^τάσει σήμερ*α; Καί δμως ό Θτοαότ/οζ, έξαφα·^:- σ&είς άπό τψ σκηνήν τής Ελλά¬ δος %αί τής Αιγυπτου, έτςέπρωτο ν ά μεταπηδήση άπό την ό^ί^ετταν ε:ς την οΐπερα καί νά εμφανισθή νι' τ'- λιας. Κατόπιν έπιπόνου και οχκττημζ τΗχ,ής μελέτης, άγοννΐ'ζόμενος έναν- τι&ν τής «ρονεί^ς καί ίΐερχόζχενος Γ-λας έκείνας τάς ά-ςραιτούς τάς ό- ποιας ιιρ·έπεί, όπως εγρ^εν ό Ροΐ- οης, ά~αραιτήτως νά δίατρεξη ί καλλιτέχνην διά νά ^θάση &ίς* την επιτυχίαν, παρουσιάσθη διά πρώτην ιροραν, στής άρχές τοΰ χειμώνο, είς την «Όνέλια)) καί τόσην γ!αλήν εν¬ τύπωσιν ε%ανς, ώστε ενεφανίσθη ά- μβσως καί έχ δευτέρου. Ήΐχολοίθη- σεν ενα κοντσ^ρτο τοο σέ μιά άπό της μεγαλείτερες μο^σιοώς αίθΛ- σες τού Μιλάνοο καί άμέσως ν,ατά π»ν οί Μιλανέζοι παρηκολοάΰθϋν ει^ τΰ κεντριιχώτατον καί μεγάλο / :ρο «Πολιτεάμα Μιλανέζε» νεον τενορον, πλάί σέ μεγάλους -Ααλ- >«τ^ας μέ φίρμο. Στό μεγάλο α^
το βεατρο μάς έδωσε δυό «α«ια·ϊί-
κε» α«το ό—όρξεν ή έα ^
Τ^ττλ έν /ΕλλάδΙ άχΤ
τα κ. Λυσι«.άχης
V
τις άποκόψασα τό 6ο—τ(σϊ^ν
δνομα «λ, παραλζίοΰσ^ - *.
"*.,«»« της (Άνασ^-,^
ουο τελευτν-ας «,λλοΛάς, μά .
ρα-ιασθηκε τελευταίας ^Γπ*
τσέν^αώς^ΥδΐΑέ]^1116
Ητο τόση ή '
,· , , , ■■ ,?■-' ·(·"» «ϊϋκΐί
μια απα τας πόλεις μέ ^ β^λ
τερον κοτνόν, ώστε μόλις έ-ίΓ
ψε στό Μιλάνο, έλαβε νέ*/ χώ
κλήσιν να ξαναπάτ), 'Βχε!ΪΟμ^|
(.ως νά έπιστ<ρ€ΐ|η[! είς τάς 'Αθι'* ήρ^ή^ϊ, έχρειάσθη δέ νά έτ«ιΛ1™ έπιμόνως ή πρόσκλησις άό ^1 Π λοίκεντίαν διά νά ^ϊωση ίιΐ ,3 λο;>ς χαί νά ξανοαάη 3 α μ^ μ3
νόν άΐχόμη βράδυον άνβχωρτ^ΜΓΐ
λείθεν μέσον Πρίντεζι ?Γ Άβήνιζ
Ή κ. 'Αναγ-^ισταρί ·7,λθε τ'ά
τοος ιοερίπου στό Μιλ^ο, ;ς>
σθείσα ή μάλλον ούδέτχτε φ
λ είς την Γ'Λαλλερίτ;.
άπό τής πρώτης στίνμ,ή...,
μελίτη, μοναχή της, γ»:ίς -«;!(
*/.αί χωρίς σχέσεις. Π ο] »«'
την τίλέικ»ιε καμμιά ^;α;υά ά
όλογες μελοδραματιΐχβς -αροκττ^Ι
σειςνά παρο:<Όλοϋθί μέ :ιρΐσς'/η ωί| μέ «άλάβειαν έ-πίμελοΰς %α ώ.Λ ι-αιθοϋς μαθητιρίας διάκρες μίγ>|
λ.ες πριμαντοτνες. Άπ' τ;ός
>Λυς της μαθ>2κ'ναμε τωι Ιχει μία
;πανίαν φωνήν καί μίοτ^ — «'ωτί
όν (διά τό ελληνικόν αφα) 'ψ
ίιν χρος μελέτην. Ή τρώττ) «(»>
«τίς της είς την Π λακεντίϊν τη
ι-αρελθ'όντα μήνα έδικαΐϋ'Γε πλή·
»ως τάς 'έλπίδας ·Λαί τάς ευχάς τ»
'Ελλήνων.
Την ικ. Άναγνωσταρά 2έν ί>
σαμε «κόμη στό Μιλάν?, ο! 8άσΆ*
λοί της όμως είνε απολύτως ί:ί*
Οί ότι έντός των πρώτων μηνών τή^
προσεχούς περιόδου θά την ·μ"Α
κροτήσωμεν πυα στά Μιλανίζικ'
—ά).κχ Διά νά μή φανή ότι 0»«^
βάλλω τα πιράνγματα, κχραθίτωί·
να άπόσ—χσμα άπό τάς ■Λρίσεις τηί
«ιΒρημε.ρί6ος τής ΠλαΛεντία
«ίΜία *?ωνή ίσχορά καί
«δ «ι»Μΐ&ητι-κώτα· '
μαξ «κτεταμένη έ....Γ---
σπανίαν ευκολίαν είς τής « ,.
βανμάσίθν τό ΙΜΡΕ8Τ0 χλϊ «
ΡΑ88Α00-ΙΟ ΌΈΆ ΚΕ0Ι5ΤΒΙ
τελεί» ΡΑΓΙΒιΟιΝΑΝΖΑ τής ψ
νής, ■αρίστη ντιξτον^άκοτελθΜν ε«
Οαυμάσίον σύνολον, όπε; Ιψ'^'
ζει είς την σααπαθή Έλληνιδ« »·
λιτέχνιβ«, μίαν
ρ ιεράν.
»Τό κοινόν έ
ο4'·ατά της, 'έπεοφτίμ.η'ί'ίν ·■■ ,
ωίώς την ιΕλληρΛ3α *.*:-*"< ** εζήτησε την επανάληψιν της ;«■ αάντζαο τής «Τόσ«'*:",. ^ ρ μάς έδωσε δυό «ο«μα·ϊί- «ς «μφανίσε',ς τού, είς ^ν «Κο^α της Σεδιλλης,, Μ ^ «ΛθίΛ«Όν Λ έ μάντζας τής «Μποέμ», της χρμ ΟΒϋδΕ)) το3 Γχρετνχ'ΐνω:., σπάσαν τελος είς άλτ^ή ,<ΡΡεν:τ έ όταν έ^ρ2 ^ ^ «ΛθίΛ«Όν ρ, έπισ-άσας τάς θε?- κ^ί είλιχρινείς έ-ευφημίάς τνθεατων χαί αΓνθΓντΛάσας τούς χρι τ«κους των Ίταλικών φύλλων να ά- σ-/οληθοΰν την επομένην οοβαοώ; τλεονπερι τοΰ βωμιίχβϋ καί νά"τ—"· ατφιερω<~>ν ευμενεστάτας χρί-,-
ταςοπο,ος «α <ήλεΐχ»ν «λλοί καλ- λ:τεχναι με φίρμα. Ό να ή^ ΡρτΑ,κ» άπο ά^ετές όπεοες (Κο»ο« Σεδίλλης, Λουτσία, ρ,^>
'#€ττο,( ΤροΛιβτβ) Μονον κλπ.) καί
ωρισμένας «ν χειμωνα ^ - χβ_
ροΜθϊα-, ετ( μεγαλειτέρας— άλ>'
Τ «^Λτίτοος ιτλέονέχλή
ρωμάντζαν τής «Τϋρ
ϊθείσαν άρ««οτεχνι*ωΜτα>). ,
Αύτός είνε, έν οΐ«αγρϊ?'?. °^
πολογκΐμός τής έλληινιν.ης &>,
ν.ατά την λήξασαν μοντικην ^
δόν έν Ιταλία. Τώρβ ««{'Ζ»7 *|
άλλοι Έλληνες ααλλ'τερΓ^
τίνες παραμΐνονν μέν εις τη» '
λίαν, πλήν *έν τρβγο»ϊι15« *♦*, Υ
έδώ, άλλά είς άλλαμβ>η «ώ<ί* ό τενόρος ΜΛονίς χλ« ο Ξηρέλλης (^^'τ στή Γε^μανία) κλπ «λ^. ς ήλθε διά σποο8ας *« ,** έος/οαρύτο^ςόΆν^^ νέος/οαρύτο^ς, τα τα λεγόχενα τού ! γρήγοΰα θά'τόν άχβόσωμ· « ϊίόΜιλάνο διότ« ^^ καλοΰ μετάλλοο νοΰς «ια^σεως ρς Τ «^Λτίτοος ιτλέον—- έχ^λή. ςε«ς. Εν τω μεταξΰ, άμέσως ^λί, τραγουοησε -0 «Πολιτεάιχαυ, χον εκάλεσεν η «Φωνοτ-,'», Μ ^ ?^^Γ^τ^οέ*«χλόίχες.δλιςά^ ΙΟΝΙΚΟΙΕΡΠΤΚ _ι ,ιι.ί Αηι.ιιΛ (υ!θ»)· Υπό Αλεξ. Αουμδ ναι ένβ ά»ώ τα άθάνατα μεγάλον Γάλλον σνγι χει μεταφρασθϋ **5 γλώσσας τού κό«τμο«·
«ΕΘΝΙΚΟΣ ΚΗΡΥΞ».— ΚΥΡΙΑΚΗ. 26 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ, 1928.
ΑΠΟ ΤΗΝ ΘΕΑΤΡΙΚΗΝ ΚΙΝΗΣΙΝ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΥΟΡΚΗΣ
[αΛΛΟΝΑΙ ΤΗΣ ΣΚΗΝΗΣ ΑΙ ΟΠΟΙΑΙ ΠΑ1ΖΟΥΝ ΕΙΣ ΤΑ ΔΙΑΦΟΡΑ ΕΡΓΑ ΤΑ ΕΠΙΔΕΙΚΝΥΟΜΕΝΑ ΤΩΡΑ ΕΙΣ ΤΑ ΔΙΑΦΟΡΑ ΘΕΑΤΡΑ
ΤΟΥ ΜΠΡΟΝΤΓΟΥΑΙΗ
ΣΕΛΗΝΟΦΟΣ ΣΤΟ ΦΑΛΗΡΟ
ΤΟΥ ΕΡΩΤΟ2Ι
ίυ/τερινή έξοδος, των ' Αθηναάων «ρός τό Παλαιόν
Φάληρον__Κάθε γωνία τού μεα φωλιεα, £ρο>τος.
"'■ ατατ&βτιχή εϊβπράξεων καί...αίβθήματος.
Τί -/,ότμος ν-ατεΐδαίνε'. τώρα το
αλο-Αϊίρι ττά Φάλτχ>α; Ί·κανοι«ι-
ΰνται όλα τα κ*ται α-ήοος -τής 0ου-
ραατί.ς χαραλίας -λέντοα; Τί λε-
ΐ άφήνο'Λ οί Ά'βηναίοι %αι Πδ'.-
'.ΐ'ς οί όχοΐοι άργά τό άχόγευ;λΐ
—ην νύκτα κσταφεόγουν έχεί, ?'.α
καί νά &Φ
άαπ)α, χοίι τοϋ
ηρ την ή;χέρα;
ΊΙ απάντησις εχειτζ άιΛ ενα ;α:-
ρ ρι-->ρτα?ζ, δέν είναι χαθόλιυ
λ
Άχό τής άλλοτε
Νέοο Φαληρου, μεχρ' τής
·&,, τής Γλυφά'ο'ας, χαθ' όλον τό
:* δεχα —,ρί—« χιλιόμετρον αήν,ος
γρατφιχωτάττ,ς αότής ά'/.τή:,
"ΐζονται καθημερινώς βιά νά ά-
£03Όυν, νά •κολυμ.χήσαΐ'ν, νά ζη-
όλίγας ώρας ι§ρο.ϊΐάς καί ά-
|νεο·ίο>ς, χεοί τάς 40,000 άν&ρφτ.γ.
|οι όχοίοι γί'/ονται ΐοιχλάσ'Λΐ χαί χλέ-
τά
Γό αύτοχίν-ητον, τό μέγα
χιχταστροφης, ι>-
. .,-.,_., .^ ΌαϋμΛ των δα
ρελλωτών άκτών τής Άττ'.πής '
|μ·η ΐΐνβι χλέον άχρόσ'τον είς τόν
ρολύν νοόομον.
Αλλοτε μία «(ΛδρΌμή μεχρι Γλι»-
;ι^*ς ή καί άκόμτ) ολίγον χ4ρ·
^ ν·ακοο<>ία τή Χήξει Ζωολ~ί·ικίϋ
ίτ,νον-—ή τελευταία στάσις τού
Ρ^χιοδρίμου—εθεωρείτο έχΊχείρη-
|σ'ς τολί» στη&Μ<χ. Πρό ολίγων έ- ι **"', (^ την χο^ο&κτο^ιν της ΎΡ^Ι1·" ^ς τού τράμ, μέχρι τού σημερινοΰ «Μχάρ», χό κέντρον τής κινησεω τού Φαλήρον, μετείΛΐνήιθ η <τχ&οον : *>ΐΐ/,λτ>ρου χρός τάί-Λεΐ.Τό «"Εντ-:ν
ΙΓ^^ ητο^ άχι ν.ατά<"ΥΓ.ΑΛ, άλλα Ιχοιυ !" ϊκόμη <χνήκοοσα είς την γνω- κταν Καχνίστ, τό άκρότατον στχΐΐίον τής ά*τής, κβί μόνο·; έρω- τό κουράγιο νά έχ.- έκεΐ. Η άαφαλτόςττρωσις τής Λεω^ό- υ " ή ΰ ρ <η πλαττΰτ4?ος εντελώς κατά τα τελεταί οί ^ όι> τοί Πα-
7ρι Υιχί χί&οτν τής Γλκφάδας, ϊιά
νά έχεκταθίί τοΰ χρόνου μεχρι τής
Βοολιαγμενηις, ή χατασκε'Λ) τον χοί-
ραλιακοϋ δρίόμου τής <—οίας έλτί- ζεται, δτι Οά έχη συντελεσθή μεχρ' ".ότε. * * * Φάληρον—Καλο^ιάτω—Γλικράί 2 Άν μετρήση κανείς μ!·χρά καί μεγάλα -κεντρα *ου ξεφ-οτρωο·»ν κα- τά μήκος τής -αρνΐλίας, θά χρ«<α- ίθή νά καταγ·ράψη ενα μικρόν _τό- μον. Σημειώνω τα γνωτίΌτερα: Ξτ- ροτάγαρου, Τ^(··/Λντε·ρό, Μχάρ, Αί- α'«», Ύχΰίρύχιον, Μχάτης, Πη- γσίδίτη, "Εντεν, Γεμενάτ.·., Γή τού Έρωτος, Δελφίνι, Στααατοχούλου, Μάν&ου, Τροοιδίλ ■χ.λχ. Π ροοτθειτατε τώρα τα νρ·.χ με- γά)^α μχόσρ της «ΤΓχε'ρήτεως των «μζαίν μίξτ» τής Γλοφάδας /.αί ά- xε^ρίxν χαραγν.ών καί άλλων υ.ςν ■/είρων λαϊχιών κεντρών χαί σ^- •Αρίνατε την σημερινήν ζωήν τής Φαληρικής '^αραλίας υ έ την μεγρι πρό τινος άσήμαντΌν χίντ/τιν κ7ν: θίΰτήν χεριοριζομένην ν.ατά Κοο.α- ν.ήν μόνον. Η σύγχρισ'.ς είνα1 άνά- τόν... τιμάρΐ'θΐλθν: Υχερ- Μία μρ ην να άιι»κα>^τε(, ότι ή
«■χ,τη μβ την ενταβι τής ζέσττ>ς
λα^ρώνει τα -6αλάντια Άη
καί Πβιρ«ι«ι>τών κατά ενα όλά
ρον έΛΧΓθαμόριον κάβε ίράίι>. Έν-
νοείται, δτι τα ΣοίδβατονΛΐριοοια τό
τόσον δι~λασιάζεται.
Τα νούμ.ερα αύτά ε'ρχονται νά
άμφίϊίητήσουν <τοιβαρώς την πε.ρί ο:- ν.ονομΐκής κρίσ«ως κ,ρατοϋταν γνω- μτ/ν. Έκ τάς άν ύττοτειθϊί, ότι ο: τυ?λ- χαλϊτα! κ» οί γείτονες τχ©φάσ·.σοιτν νά τό ρίξουν εντελώς έξω. Είναι άνάλογος όμιος μέ τάς θυ¬ σίας ιζιαί ήάιτόλαοσις την οποίαν τ:ροσ<5·ερει είς τούς Όαυμ<»ττάς της ή Φαληρίτ.ή άχτή; Π ρέχει νά είνε χχάρι—ος κανείς, δία νά μή τό ομολογήση. Ναί...άν «ελΐΐποίν οί χλο:- νό5ιθ! φωνογράφοι! Έ"^α γεΰαα αέ ψάρΐ'3 τής ώρας—'ϊέν είναι χερίεο- γσ1/, ότι άχό ικοβενά £έν λείπΐον; •—κΧ,αί μέ χαγωμένο %ρχτϊ καί ορώ- τλ, κοντά στήν άριστ^ή δα-^τέλλα των ίρ-άχω^ τής μένγ)ς ά/.ρογιαλιάς, είναι Τώρ-α μέ τό φεγγάρι, όλόκ).ϊ)5«ς ή άκτή είναι χοίηαα. _Κα! τα ζεν- γάρια των έρωτευαβνων χοΰ έντρο- φοόν χε,ριστότειριον άχό κάθβ άλλον, ξεγλοστροΰν άχό 'δρά^ο νϊ 5/^χ0· διά νά άχοτραδηχβοΰν όσο υ-ιτοροΰν χειό άτν«μεοα... Καί ααθ μέ τόν έ- λοτφ^ό φλοΐσΐ&ο, φθάνε'. -/αμμ'.ά φ^- ρά καί ό η^χος υκαστοΰ φτλιοθ—ο.ε- τακολεμικώς τό φιλί χρεχει νά είνε (—'.αστό»—όστις αν ?έν έ'Λυμίζη τόν άσχ3—ιον των άγγέλων χρός τχ' ά>ττ;ιί·α, ιρε·ρ·ν«!, έν τούτοις, στή σκ1-|
ψι τα μελαγχολκά λιόγια τοΰ Νί-|
τ<τε: «Άλλοίμονο σ' έκείνο χού "Λιι1 «όνος». ΤΣΑΛΙΟ ', ΤΟ ΡΕΚΟΡΜΙΑΣ ΜΑΙίΙΣ Ό δήμαρχος τοϋ Καλαί άπενει- μεν είς την δνίδα Γεωργίαν Σον- ΐφτ, μαΐαν, τό χρυσουν μετάλλιον τής Περιθαλψεοχ; επί τη εΰκαι- ρία της πό ραστάσεως αντης είς Ινα δυσχερέστατον τοκετόν δ οποί¬ ος ήτο ο 15.000 είς τόν οποίον πα¬ ρέστη. Τό παράσημον είχεν απο¬ φασίσθη νά τής θοθτί άπό τοϋ πα- ρελθόντος ετσυς ότε σννεΐιλήοανσε τεσσαρακονταοκτώ ετη τής έξα- σκήσεως τού έπαγγέλματός της. Άλλ' έν τω μεταξΰ ή μονοϋική αυ¬ τή μαΤα εκλήθη καί είς αλλους το- κετσύς. Ούτω ένω κατά τό πρακτι- κόν τή; παραση^οφορίας, λαμβά- νει 1·» παράσημον διότι έξασκοϋσα επί 48 ετη τό έπάγγελμα τής μαί- ας παρέστη είς 14.445 τσ/ετούς εΐχε πράγματι, παραστή είς 15. 000 μεχρι τής ημέρας τής παρα- σημοφο^ίας τη ΤΟ ΤΕΙϊΊ "Ονειρο άπίστευτο ήλιόχαιρτ) μερά. Κι' έγώ κ' ή Άννοΰλα Λίγοι χαληοϊ σύντροφοί μου κ»ί ·*Λ- χοιες κο—έλλες μοζί» μέσα -κι>. χάμε μαχρνά
στής χ«?άς τό νηοτί.
Ο5τ' Ινα «χύννιεφο ουτ' Ινας μαύρος
κοοπνός στόν άγέρα.
Πλάϊ μας στήΦη ερωτιάριικι» κι'
ατχροί χιοΜ'άτοι λαιμοΐ
Φώς στά μαλλιά τα ξανθά, φώς
στό χέλανο, φώς χέρα ώς χέρα
Μά χο&ός έ—ήγε χ·οτέ ματκιρι,ά στής
ά το νησί;
12! 1ι με νοιάζει κι αν χαυΛ ως
έκεί; Τί μέ νουάζει; Γ6.λάει
"Ολη ή γλακε'.ά στντροφκί μου, γε*
λά ή Ολϊμμένη ζωή,
Στ' ίττειιρο μέσα κνλόϊνε· κι' ή Άν«-
νοϋλα τρελλά τρ:?γτλ>3·άει:
γΟ'^ *»Ί ναναι μακρΐίά, θά φανή
τής χαράς τί) νηισί.
ΛΑΜΠΡΟΣ ΠΟΡΦΤΡΑΣ-
ΣΗΜΕΡΑ
II
ΜΕΡΑ ΠΕΡΑΣΕ
€ΐϊέρ·ο~ί γεμάτη
ρχρ θορύ&ονς
τής γειτονιάς μα> χαίζοντας ευθΰμα
εκραζχν τα χαιΒιά,
καί χρος τό 6ρ-ά3υ ά-' τό 6ουνό μιά
σνντρΌφιά κατέδητοε,
%(' ωρ» μέ γέλοι·α ·κα:ί φωνή έλ
στο ό
Χείμερτνός ήλιος γ>Λ0(.ός την κμ
ρά μοί» έζ'έατοίνε,
χαντοΰ οπϊλωμένος ιιαλατκα στά-
σκεύη, στά 6Λλία.
α καί λυτ—;ρά κ<τί μαϋρι» καί άξείιάλι—» τα τωρινά δέ μ' εζωσαν χν1 δσα γιβ ά έ Μόνο χαρές, τρελλές μέσ' στήν ψυ- χή μο-ο έξύχνηο>αν
τής μερας όχου χέροκε τούς χρόσ-
χαροος ήχους.
ΚΛΕΩΝ ΠΑΡΑΣΧΟΣ
'Εχλεκτά βιβλία ϊχει μόνον τό Βι¬
βλιοπωλείον τοΰ «Εθνικον Κήρυκος»,
ΑΠΟ ΤΗΝ ΘΕΑΤΡΙΚΗΝ ΚΙΝΗΣΙΝ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΥΟΡΚΗΣ
[αΛΛΟΝΑΙ ΤΗΣ ΣΚΗΝΗΣ ΑΙ ΟΠΟΙΑΙ ΠΑ1ΖΟΥΝ ΕΙΣ ΤΑ ΔΙΑΦΟΡΑ ΕΡΓΑ ΤΑ ΕΠΙΔΕΙΚΝΥΟΜΕΝΑ ΤΩΡΑ ΕΙΣ ΤΑ ΔΙΑΦΟΡΑ ΘΕΑΤΡΑ
ΤΟΥ ΜΠΡΟΝΤΓΟΥΑΙΗ
ΣΕΛΗΝΟΦΟΣ ΣΤΟ ΦΑΛΗΡΟ
ΤΟΥ ΕΡΩΤΟ2Ι
ίυ/τερινή έξοδος, των ' Αθηναάων «ρός τό Παλαιόν
Φάληρον__Κάθε γωνία τού μεα φωλιεα, £ρο>τος.
"'■ ατατ&βτιχή εϊβπράξεων καί...αίβθήματος.
Τί -/,ότμος ν-ατεΐδαίνε'. τώρα το
αλο-Αϊίρι ττά Φάλτχ>α; Ί·κανοι«ι-
ΰνται όλα τα κ*ται α-ήοος -τής 0ου-
ραατί.ς χαραλίας -λέντοα; Τί λε-
ΐ άφήνο'Λ οί Ά'βηναίοι %αι Πδ'.-
'.ΐ'ς οί όχοΐοι άργά τό άχόγευ;λΐ
—ην νύκτα κσταφεόγουν έχεί, ?'.α
καί νά &Φ
άαπ)α, χοίι τοϋ
ηρ την ή;χέρα;
ΊΙ απάντησις εχειτζ άιΛ ενα ;α:-
ρ ρι-->ρτα?ζ, δέν είναι χαθόλιυ
λ
Άχό τής άλλοτε
Νέοο Φαληρου, μεχρ' τής
·&,, τής Γλυφά'ο'ας, χαθ' όλον τό
:* δεχα —,ρί—« χιλιόμετρον αήν,ος
γρατφιχωτάττ,ς αότής ά'/.τή:,
"ΐζονται καθημερινώς βιά νά ά-
£03Όυν, νά •κολυμ.χήσαΐ'ν, νά ζη-
όλίγας ώρας ι§ρο.ϊΐάς καί ά-
|νεο·ίο>ς, χεοί τάς 40,000 άν&ρφτ.γ.
|οι όχοίοι γί'/ονται ΐοιχλάσ'Λΐ χαί χλέ-
τά
Γό αύτοχίν-ητον, τό μέγα
χιχταστροφης, ι>-
. .,-.,_., .^ ΌαϋμΛ των δα
ρελλωτών άκτών τής Άττ'.πής '
|μ·η ΐΐνβι χλέον άχρόσ'τον είς τόν
ρολύν νοόομον.
Αλλοτε μία «(ΛδρΌμή μεχρι Γλι»-
;ι^*ς ή καί άκόμτ) ολίγον χ4ρ·
^ ν·ακοο<>ία τή Χήξει Ζωολ~ί·ικίϋ
ίτ,νον-—ή τελευταία στάσις τού
Ρ^χιοδρίμου—εθεωρείτο έχΊχείρη-
|σ'ς τολί» στη&Μ<χ. Πρό ολίγων έ- ι **"', (^ την χο^ο&κτο^ιν της ΎΡ^Ι1·" ^ς τού τράμ, μέχρι τού σημερινοΰ «Μχάρ», χό κέντρον τής κινησεω τού Φαλήρον, μετείΛΐνήιθ η <τχ&οον : *>ΐΐ/,λτ>ρου χρός τάί-Λεΐ.Τό «"Εντ-:ν
ΙΓ^^ ητο^ άχι ν.ατά<"ΥΓ.ΑΛ, άλλα Ιχοιυ !" ϊκόμη <χνήκοοσα είς την γνω- κταν Καχνίστ, τό άκρότατον στχΐΐίον τής ά*τής, κβί μόνο·; έρω- τό κουράγιο νά έχ.- έκεΐ. Η άαφαλτόςττρωσις τής Λεω^ό- υ " ή ΰ ρ <η πλαττΰτ4?ος εντελώς κατά τα τελεταί οί ^ όι> τοί Πα-
7ρι Υιχί χί&οτν τής Γλκφάδας, ϊιά
νά έχεκταθίί τοΰ χρόνου μεχρι τής
Βοολιαγμενηις, ή χατασκε'Λ) τον χοί-
ραλιακοϋ δρίόμου τής <—οίας έλτί- ζεται, δτι Οά έχη συντελεσθή μεχρ' ".ότε. * * * Φάληρον—Καλο^ιάτω—Γλικράί 2 Άν μετρήση κανείς μ!·χρά καί μεγάλα -κεντρα *ου ξεφ-οτρωο·»ν κα- τά μήκος τής -αρνΐλίας, θά χρ«<α- ίθή νά καταγ·ράψη ενα μικρόν _τό- μον. Σημειώνω τα γνωτίΌτερα: Ξτ- ροτάγαρου, Τ^(··/Λντε·ρό, Μχάρ, Αί- α'«», Ύχΰίρύχιον, Μχάτης, Πη- γσίδίτη, "Εντεν, Γεμενάτ.·., Γή τού Έρωτος, Δελφίνι, Στααατοχούλου, Μάν&ου, Τροοιδίλ ■χ.λχ. Π ροοτθειτατε τώρα τα νρ·.χ με- γά)^α μχόσρ της «ΤΓχε'ρήτεως των «μζαίν μίξτ» τής Γλοφάδας /.αί ά- xε^ρίxν χαραγν.ών καί άλλων υ.ςν ■/είρων λαϊχιών κεντρών χαί σ^- •Αρίνατε την σημερινήν ζωήν τής Φαληρικής '^αραλίας υ έ την μεγρι πρό τινος άσήμαντΌν χίντ/τιν κ7ν: θίΰτήν χεριοριζομένην ν.ατά Κοο.α- ν.ήν μόνον. Η σύγχρισ'.ς είνα1 άνά- τόν... τιμάρΐ'θΐλθν: Υχερ- Μία μρ ην να άιι»κα>^τε(, ότι ή
«■χ,τη μβ την ενταβι τής ζέσττ>ς
λα^ρώνει τα -6αλάντια Άη
καί Πβιρ«ι«ι>τών κατά ενα όλά
ρον έΛΧΓθαμόριον κάβε ίράίι>. Έν-
νοείται, δτι τα ΣοίδβατονΛΐριοοια τό
τόσον δι~λασιάζεται.
Τα νούμ.ερα αύτά ε'ρχονται νά
άμφίϊίητήσουν <τοιβαρώς την πε.ρί ο:- ν.ονομΐκής κρίσ«ως κ,ρατοϋταν γνω- μτ/ν. Έκ τάς άν ύττοτειθϊί, ότι ο: τυ?λ- χαλϊτα! κ» οί γείτονες τχ©φάσ·.σοιτν νά τό ρίξουν εντελώς έξω. Είναι άνάλογος όμιος μέ τάς θυ¬ σίας ιζιαί ήάιτόλαοσις την οποίαν τ:ροσ<5·ερει είς τούς Όαυμ<»ττάς της ή Φαληρίτ.ή άχτή; Π ρέχει νά είνε χχάρι—ος κανείς, δία νά μή τό ομολογήση. Ναί...άν «ελΐΐποίν οί χλο:- νό5ιθ! φωνογράφοι! Έ"^α γεΰαα αέ ψάρΐ'3 τής ώρας—'ϊέν είναι χερίεο- γσ1/, ότι άχό ικοβενά £έν λείπΐον; •—κΧ,αί μέ χαγωμένο %ρχτϊ καί ορώ- τλ, κοντά στήν άριστ^ή δα-^τέλλα των ίρ-άχω^ τής μένγ)ς ά/.ρογιαλιάς, είναι Τώρ-α μέ τό φεγγάρι, όλόκ).ϊ)5«ς ή άκτή είναι χοίηαα. _Κα! τα ζεν- γάρια των έρωτευαβνων χοΰ έντρο- φοόν χε,ριστότειριον άχό κάθβ άλλον, ξεγλοστροΰν άχό 'δρά^ο νϊ 5/^χ0· διά νά άχοτραδηχβοΰν όσο υ-ιτοροΰν χειό άτν«μεοα... Καί ααθ μέ τόν έ- λοτφ^ό φλοΐσΐ&ο, φθάνε'. -/αμμ'.ά φ^- ρά καί ό η^χος υκαστοΰ φτλιοθ—ο.ε- τακολεμικώς τό φιλί χρεχει νά είνε (—'.αστό»—όστις αν ?έν έ'Λυμίζη τόν άσχ3—ιον των άγγέλων χρός τχ' ά>ττ;ιί·α, ιρε·ρ·ν«!, έν τούτοις, στή σκ1-|
ψι τα μελαγχολκά λιόγια τοΰ Νί-|
τ<τε: «Άλλοίμονο σ' έκείνο χού "Λιι1 «όνος». ΤΣΑΛΙΟ ', ΤΟ ΡΕΚΟΡΜΙΑΣ ΜΑΙίΙΣ Ό δήμαρχος τοϋ Καλαί άπενει- μεν είς την δνίδα Γεωργίαν Σον- ΐφτ, μαΐαν, τό χρυσουν μετάλλιον τής Περιθαλψεοχ; επί τη εΰκαι- ρία της πό ραστάσεως αντης είς Ινα δυσχερέστατον τοκετόν δ οποί¬ ος ήτο ο 15.000 είς τόν οποίον πα¬ ρέστη. Τό παράσημον είχεν απο¬ φασίσθη νά τής θοθτί άπό τοϋ πα- ρελθόντος ετσυς ότε σννεΐιλήοανσε τεσσαρακονταοκτώ ετη τής έξα- σκήσεως τού έπαγγέλματός της. Άλλ' έν τω μεταξΰ ή μονοϋική αυ¬ τή μαΤα εκλήθη καί είς αλλους το- κετσύς. Ούτω ένω κατά τό πρακτι- κόν τή; παραση^οφορίας, λαμβά- νει 1·» παράσημον διότι έξασκοϋσα επί 48 ετη τό έπάγγελμα τής μαί- ας παρέστη είς 14.445 τσ/ετούς εΐχε πράγματι, παραστή είς 15. 000 μεχρι τής ημέρας τής παρα- σημοφο^ίας τη ΤΟ ΤΕΙϊΊ "Ονειρο άπίστευτο ήλιόχαιρτ) μερά. Κι' έγώ κ' ή Άννοΰλα Λίγοι χαληοϊ σύντροφοί μου κ»ί ·*Λ- χοιες κο—έλλες μοζί» μέσα -κι>. χάμε μαχρνά
στής χ«?άς τό νηοτί.
Ο5τ' Ινα «χύννιεφο ουτ' Ινας μαύρος
κοοπνός στόν άγέρα.
Πλάϊ μας στήΦη ερωτιάριικι» κι'
ατχροί χιοΜ'άτοι λαιμοΐ
Φώς στά μαλλιά τα ξανθά, φώς
στό χέλανο, φώς χέρα ώς χέρα
Μά χο&ός έ—ήγε χ·οτέ ματκιρι,ά στής
ά το νησί;
12! 1ι με νοιάζει κι αν χαυΛ ως
έκεί; Τί μέ νουάζει; Γ6.λάει
"Ολη ή γλακε'.ά στντροφκί μου, γε*
λά ή Ολϊμμένη ζωή,
Στ' ίττειιρο μέσα κνλόϊνε· κι' ή Άν«-
νοϋλα τρελλά τρ:?γτλ>3·άει:
γΟ'^ *»Ί ναναι μακρΐίά, θά φανή
τής χαράς τί) νηισί.
ΛΑΜΠΡΟΣ ΠΟΡΦΤΡΑΣ-
ΣΗΜΕΡΑ
II
ΜΕΡΑ ΠΕΡΑΣΕ
€ΐϊέρ·ο~ί γεμάτη
ρχρ θορύ&ονς
τής γειτονιάς μα> χαίζοντας ευθΰμα
εκραζχν τα χαιΒιά,
καί χρος τό 6ρ-ά3υ ά-' τό 6ουνό μιά
σνντρΌφιά κατέδητοε,
%(' ωρ» μέ γέλοι·α ·κα:ί φωνή έλ
στο ό
Χείμερτνός ήλιος γ>Λ0(.ός την κμ
ρά μοί» έζ'έατοίνε,
χαντοΰ οπϊλωμένος ιιαλατκα στά-
σκεύη, στά 6Λλία.
α καί λυτ—;ρά κ<τί μαϋρι» καί άξείιάλι—» τα τωρινά δέ μ' εζωσαν χν1 δσα γιβ ά έ Μόνο χαρές, τρελλές μέσ' στήν ψυ- χή μο-ο έξύχνηο>αν
τής μερας όχου χέροκε τούς χρόσ-
χαροος ήχους.
ΚΛΕΩΝ ΠΑΡΑΣΧΟΣ
'Εχλεκτά βιβλία ϊχει μόνον τό Βι¬
βλιοπωλείον τοΰ «Εθνικον Κήρυκος»,
ειιιιιιιιιιιιιειιιΐειΐιιεειιειιιιιιιιειιιιιιειοιιιιιΐ'ΐιιιΐ1......Μΐιιειιιιιιιιι·.......ιιι*ΙΙΙΙ|ΐιιιεειιιι||| ~"*
Η ΕΠΙΣΤΗΜΗ ΕΗΕΤΑΖΕΙ ΤΟ Μγ]
Α'ί ίύο Σιαμαίαι αδελφάς Γχίμχ, Μ χργϊρίτα και Μαίρη, έργο?ζόμ€ναί
©ΐς το μαγε :ρ·ει"όν των.
Ό άποχωρισμός των
άδελφών Μαίρης καί Μαργαρίτας
Γκίμπ, 17 έ τ ώ ν, έν. Χόλικ».,
Μαςς., ίνα >δ-ονηι9τ) ή
νά ύπανδρευθή, θά ήτο μία
τοΰ έγ-
δαιοτάτη έγχείρητις, χ-ατά την
ώ των έκίοτημιόνων. ϊ
ίί
τής
των
'/ωρίς νά τό ίιποπτεΰωνται οί γονεΓ;.
Αΰτά όφείλεταΐ είς τό ότι μόνον έν
των δ[6ι>;χων γεννάται.
Κατ' αρχάς, μάς λέγουν εί επι-
στημονες αύτοι, ό άνθ'ρωπος ήτο ώς
ζώον κα! ή γοναΐκα έγίννα πολλά
τέκνα τήν φοράν, άκρι6ώς ώς αια
γάτα η μία σν.ύλλα.
Άλλ' έφ' δτον ό άνθρωπος έξε-
ιτολιτίσθη κ,αί τό περ: Γάλλον ήλ-
λαςε καί τί» ανθρώπινον βρέ-φος έ¬
παυσε νά πίπτη θϋμα των αγρίαν
ζώων, ή μητίρα ήρχιαε νά γενν/
μόνον εν τέκνον τήν φοράν. Ή αη-
τέρ·α έπι'τ-ε>;ν ότι δ έν «χρείάζετν-
πολλά τέκνα ν-άΌε φοράν. Καί *.-
νάμεως, είτε διότι τό πνεΰμα: της
τής λέγει βτ'. εν* μόνον πχ&κν πρέ-
πει νά γεντηφτ,, δλα τα ιχύτταρα,
τος ενός, άπο9νησχΛ»ο ?.
'ιΕπκ— τχιονική απόδειξις τούτου
είνε ή διττή προσωπίν.ότης κα! τα
ίστε^όχεφο: παιδία.
Οί έχιττημονες λέγουν ότι δλα
τα άριστερόχειρα παιδία ήσαν δίϊυ-
μα κατά τάς πρώτας ολίγας ημί-
~ς συλλήψεώς τω;.
ΜΙΑ ΕΓΧΕΙΡΗΣΙΣ ΑΠΟΧΩΡΙΖΟΥΣΑ ΤΑΣ ΔΥθ ΗΝ
ΡΙΕΡΓΟΝ ΖΩΝΤΑΝΟΝ ΜΥΣΤΗΡΙΟΝ;
Οί ίδκκ
·δη.λο3ν 2τ·.
/ η
ή δίττή προσωπΐκότης είς τόαα άν-
ν.αι ·α~οθνήα7.ί(
Κ ή άλλη ί^ί
οντα, £εν είναι τιποτε ο;λ-
οι/.αιρος
τα
μεγαλώ'/οτν ν.χί νά γ»
ά §^
^ά ηυρα ότι ψη
άντ! κατάρας».
Ή Μαργ»ρίτ9· είναι /Λ
όψ)ί
^Θη.
Μεριχ,οί πάλ
τα δίίυαα εχουν
^ Ό '035ΰυαρ8 ;
νών διραματογράφος, έ'γ,ρ'Ζψεν ενα
καταπληατικόν έργον επί τής θεω¬
ρίας αυτής, μέ τόν τίτλον «Μίϋ».
Τό έργο'/ τρχολεΐτο αέ ϊυο διίθασος
αδελφάς. Μία 'άχό τάς δύο ήτο αε-
γάλη χιανίττα^—άλλά μ.ό"«ν άπ';|
"γ,- άπ-όψεως. "Επα^ζε αέ με-
τίχνη,ν, άλλά δ έν έίχε ψ>
χήν·
Ή άλλη δίίυμος γνωρίζε: ενα
■** / η , > ν ' , * ι * ι ΤΓςοσωπϊΐζ,άς των τ^ντΌ^'ίί
λέγει ο^τι αυτή εχει την Ψ/νην /.α; Ι ι < 'η '." . -ών δόο ' ^ σωματιν,ο; χάκ " ·--'.„< Λ. . -λ . ν·<-*Ζ δέν μετα?ί:ετ2! ί·- «Εάν απίΛα>;ω, θα ε!*ς./.Θη η λ_,# "Οττ) ^ ^ '.
ψνχη μου εις το σώμα της άίίλβίς -;?ΟΤεδλήθη άπό ' '
μου;» έρωτα η νε>α σιυγ%εκ!νητχ·ενη
Ό επιστήμων άπαντα χχζχ^αταά
Τή<; νύκτα εκείνην ή δίδυμος μί τήν ψυχήν εκρέτει το στήθος της είς τήν βροχήν καί τα σταυρ'θυνται εις την χεφάλου. Α'ί πράξις των δύο άδελφών Γκίμπ, ά—ό της γενντ/τεώς τί·>ν, ά-
χοΐίε!%νύουν ότι τα χινητηρια νεϋ
ρά των λειτουργούν <αα/χΓ>ς, διότι Ι
ή ΐχάθε μία κινείται άν>εξ<8ρττ.τως τής ά'λλης. αι οποίαι ήσαν πρόθαμο·-; Άλλά 3έν ΰπάρχει τίποτε τί» ό- νά άντιμετωπίσουν τό-; θάνατον, δ'ά ποίον νά αποδεικνύη ότι το νά &νηιθη ή μία νά άτχλαΰτη τόν' τής μίάς δ4ν εύρίσκε-τί'. ε:ς τό έρωτα, ή ΰπόθ&σις είλ-Λυ<τε δχι μό-|μα της άλλης. νόν τό χαναίΐ)ερ·ι.κανι>«όν άλλά τό| 'Εχοιη» μίαν κοινήν
παγκόσμιον «νβιαφέ.ρον, διότι ή χε:-! στήλην.
ρουργι·κή μάχαιρα ή όποία θά έχώ-' 'Εχουν μίαν κοινήν
ρι·ζε τάς ηνωμένας αδελφάς, Θά ά-ίλήν στήλην, ή όποία 2·έν
?Λ>ε Γχιαεϊ τό μυστΐχόν μέ τό οποίον Ι είς την 6άσ:ν, 5:ότ: ή
όγωνίζετα! ή επκττημη·, άφ' ότο-ο απλώς ήτ/νέχεΐα της
οί πιρώτοι δίίνΐμοι στήλης τήις αλλης νέας! !
Ή σΐσνίυλ'-/.ή στηλη είναι ;':ά|
είν?·:
άδελφοί είς τόν κόΐμον.
Τί είναι δίδυμα καί διατί;
Τό ενδίθτφιέ,ρον τη,ς
είς αύτό, είναι μέγα.
Καί Ιχουν πράγματ: τα
"« άνθρώχ:ν7,>
ο.τ: τι Ύένζ-ρ:
3ιά μία·/
ί πλοκ,ο·; τηλίγρ-αφικήν συσ/.ευήν.
Είναι πιΟ<Τ(ύν μ·ιτνύμ?τα άπό προσα«Γΐκότητ'α καί μίαν ψυ- ^νευμα μ^ας νεας να ι απο το σώί;.-^ ' Ζίύμ·φ·ωνα μέ τα γεγονότα ττ/ϊ',*^**^ 'Μα'Ή έν λόγω υποθέσεως, ή Μ·3οργ3τβίτί| γ<χ^τ< να ^Τ^ είνα: ιέρωτευμένη μέ ενα νέον -/.αί Ι τ·νε!4ι·2, ^το οπι θά ήθε)^ ν ά τόν νυμςχ.^ ι ?Τ»ν ν3: ε"^ ΤΟί ΑλΛ, αι»το οεν είναι διότο ότα"; εγεννήθη, αύτη /»-·. ·, ι άβελφή της ήραν ήνωιιέναι αέ α'·- Αι^ περ-ΐπλθΛαι αί ο— ς άλλη.'. Δη.·λχ3τ;, ςλη νά φ-άγ.^ γλ>
*/*«=: την Μ«·-
ΐ ά
ν*
της Μ
είς -ν έ-
φή ης ή ή
αν μεμί>ράνην είς την 6άτιν τής
ο-ονδυλΐ7.τ,ς στηληις. Διά νά ·>παν-;τ3Γν
, έαν ξ
άίτεχω.?ίζε- ή
θά χκ
·«ντό, ό-
ρήη ργν_
γζρίτα έ^εινε φυσαά μ»ζ!
άλλά ήέ
νηρης, άλλά δέν
. . Άλλ' ή πνεΰματική όν)
των δύο είναι ιρ&ρίεργος.
σνρλί'Λθΰς διαγωνι^ιώς χι
&5ιδον τάς ιδίας άχρ^ώς
σεις, εκαμναν τα ίδια άιχρ
Θη, χωρίς ή μία νά άντιγρά
τήν άλλην.
Άλλ' είς τόν χαρακττ,ρα ί
ρ-ουν πολΰ. Ή Μαργαρίτα
πορεί νά γευθή σπράχ.1, έ ν *[
Μαίρη τό άγαπα πολ5. Ή Μΐ|
ρίτα άγα-ά τής ψητές :
άλλ' ή Μαίρη ο3τε τάς έγ_
'Εφ'όσον περνοϋν τα έτη. .
βράνη ή όπιοί'α τάς ένώνε; Ιχ;
νεΐ περισσότερον Ιλα7-ιχτι -"'
ΐπιτρέπει μεγαλειτέρχ^ έ)
/.(νητεων. Ή μία ημπορεί νί ι
έξηπλωμένη καί ή άλλη νά '
-αί. Ένω ή Μαίρη
?όντ;α της, ή Μαρ·^
τα χέρια της κα! _τό τ?
Τα φορέαατά των είναι τ.τη
ιδία, /.αί συνηθως έκ'.χρ^τίί τ»]
στο τής Μαργαρίτας; 1·λ?·*
είναι ή μεγαλε:τέρα! Κ«! »!
γαποΰν τόν κινηματογρ-ϋςΜ
Μαίρη τάς ν.ωο.ωδίας, ή ^
τα τα δρ^ατα. Ή Μ*^ __
ΐάς μεγάλας πόλεις, ή Μα?Τ»|
εξοχήν.
χοτέρ-α άπο την Μαιρην,
ολίγον ωραιοτέρα.
Π ρίν ερωτευθή η
λα έπηγα'.ναν καλά.
«Νά ύπανδρευθω |»
γαρίτα πρό ενός ετοος. «ι
την άίελφήν της, Ιχαί ή Μ«ίρη!*°«*» 7"
«ροσβοέίΛ», γενναίως νά θ^ιά-τηί , ,Απ
την ζωήν της, «ν άνάγχχΐ. δ'ά την!
εύ->χί3Γ/ της αδελφής της. |
Καί ε--. άν |
ας, η Μα·.?η Οα
θα ε
ενα τε-
α-
χ^^ε τας ουο νεας. σ
Η επ-.στημη ΰα τας εκαμνε 3«,
«Αυτο «εν
χς
; έ
Αλλα θα
που της ή χ-ς
λ
ε τού
μάχαί,ρα-
λ
Ό ς;
τ, χ-
ο εν ? λ- ι
%&νΛι ^ τήν έξωτεριχην μόνον
Ό ά
ψ;ν.
Όταν
αγαπα κανε'.ς πΐρχ,,μχτ:-
κώς, άγαπά τό αταχν*, τήν
τό πνεϋμα· Καί ό νέος αώτος,
"Η ή λ^πτή ■έγχείρησις Θά τ,λ-
λασσε τόοον τήν άτοαίκότηιτα των
δύο άδελιφών, ώστε ή Μαίρη θά £
γίνετο Μαργαρίτα κτλ ή Μαργα-!
ρίτα Μαίρη; ι
Μία τοιαύτη κατάστα-ις δέν αί-! Χιλιάδες δΌ-λλαρίων
να! άίύνατος, λέ-/^>υν Ά έχιττηα:-1 δευθ^ ν,αί ετη πολλά, ίπό τ&ύς ί-
νες, άλλά τζΰνα-^τίον π·ολύ πιΌαν/,.ι πι^ομοΰντας νά λύ«υν το μυστήριον
Επί ετη αί ι£πίστη{Α0·;ιΐ7«αί ί?ζ> αύτό τής φ'^τεως.
να: εχουν χ,αταληιξεί είς τό τυμπέ Ι Μία πχ>λΰ ΐ£νϊιαφέ.ρο^ς-α Οεωρίχ
ρασμα ότι οί δίδ·>μο'. εχ&υν πράγι,'ί-' τςερί δ;3ΰμων προεδληθη π:ό τ.;ιε-'
τι μ]αν ψυχή-/ ή πρίσωπίκό-τητϊ. ; τίας υπό τίνων έχιστημόνων, μετά'
Είναι γνωττόν ότι ή άριστ:,: .< ίπισταμένας ερεύνας ι/αί μελέτας | πλευρά τ&ϋ έγκοφάλου έξοατΐ'άζεί ί Οί ιέχΐσττρονες αύτοι 'Χσχημάτ:-| τήν δεξιάν χλεϋραν τοΰ σώματος,' ταν την καταπληκτικήν γνώμην »αί τανάχαλίν, διότι τα νεϋρα δ:χ-' ίτ: δίδυμα συλλ3μβά·«>νται χιλίάν/ς,
Η ΕΠΙΣΤΗΜΗ ΕΗΕΤΑΖΕΙ ΤΟ Μγ]
Α'ί ίύο Σιαμαίαι αδελφάς Γχίμχ, Μ χργϊρίτα και Μαίρη, έργο?ζόμ€ναί
©ΐς το μαγε :ρ·ει"όν των.
Ό άποχωρισμός των
άδελφών Μαίρης καί Μαργαρίτας
Γκίμπ, 17 έ τ ώ ν, έν. Χόλικ».,
Μαςς., ίνα >δ-ονηι9τ) ή
νά ύπανδρευθή, θά ήτο μία
τοΰ έγ-
δαιοτάτη έγχείρητις, χ-ατά την
ώ των έκίοτημιόνων. ϊ
ίί
τής
των
'/ωρίς νά τό ίιποπτεΰωνται οί γονεΓ;.
Αΰτά όφείλεταΐ είς τό ότι μόνον έν
των δ[6ι>;χων γεννάται.
Κατ' αρχάς, μάς λέγουν εί επι-
στημονες αύτοι, ό άνθ'ρωπος ήτο ώς
ζώον κα! ή γοναΐκα έγίννα πολλά
τέκνα τήν φοράν, άκρι6ώς ώς αια
γάτα η μία σν.ύλλα.
Άλλ' έφ' δτον ό άνθρωπος έξε-
ιτολιτίσθη κ,αί τό περ: Γάλλον ήλ-
λαςε καί τί» ανθρώπινον βρέ-φος έ¬
παυσε νά πίπτη θϋμα των αγρίαν
ζώων, ή μητίρα ήρχιαε νά γενν/
μόνον εν τέκνον τήν φοράν. Ή αη-
τέρ·α έπι'τ-ε>;ν ότι δ έν «χρείάζετν-
πολλά τέκνα ν-άΌε φοράν. Καί *.-
νάμεως, είτε διότι τό πνεΰμα: της
τής λέγει βτ'. εν* μόνον πχ&κν πρέ-
πει νά γεντηφτ,, δλα τα ιχύτταρα,
τος ενός, άπο9νησχΛ»ο ?.
'ιΕπκ— τχιονική απόδειξις τούτου
είνε ή διττή προσωπίν.ότης κα! τα
ίστε^όχεφο: παιδία.
Οί έχιττημονες λέγουν ότι δλα
τα άριστερόχειρα παιδία ήσαν δίϊυ-
μα κατά τάς πρώτας ολίγας ημί-
~ς συλλήψεώς τω;.
ΜΙΑ ΕΓΧΕΙΡΗΣΙΣ ΑΠΟΧΩΡΙΖΟΥΣΑ ΤΑΣ ΔΥθ ΗΝ
ΡΙΕΡΓΟΝ ΖΩΝΤΑΝΟΝ ΜΥΣΤΗΡΙΟΝ;
Οί ίδκκ
·δη.λο3ν 2τ·.
/ η
ή δίττή προσωπΐκότης είς τόαα άν-
ν.αι ·α~οθνήα7.ί(
Κ ή άλλη ί^ί
οντα, £εν είναι τιποτε ο;λ-
οι/.αιρος
τα
μεγαλώ'/οτν ν.χί νά γ»
ά §^
^ά ηυρα ότι ψη
άντ! κατάρας».
Ή Μαργ»ρίτ9· είναι /Λ
όψ)ί
^Θη.
Μεριχ,οί πάλ
τα δίίυαα εχουν
^ Ό '035ΰυαρ8 ;
νών διραματογράφος, έ'γ,ρ'Ζψεν ενα
καταπληατικόν έργον επί τής θεω¬
ρίας αυτής, μέ τόν τίτλον «Μίϋ».
Τό έργο'/ τρχολεΐτο αέ ϊυο διίθασος
αδελφάς. Μία 'άχό τάς δύο ήτο αε-
γάλη χιανίττα^—άλλά μ.ό"«ν άπ';|
"γ,- άπ-όψεως. "Επα^ζε αέ με-
τίχνη,ν, άλλά δ έν έίχε ψ>
χήν·
Ή άλλη δίίυμος γνωρίζε: ενα
■** / η , > ν ' , * ι * ι ΤΓςοσωπϊΐζ,άς των τ^ντΌ^'ίί
λέγει ο^τι αυτή εχει την Ψ/νην /.α; Ι ι < 'η '." . -ών δόο ' ^ σωματιν,ο; χάκ " ·--'.„< Λ. . -λ . ν·<-*Ζ δέν μετα?ί:ετ2! ί·- «Εάν απίΛα>;ω, θα ε!*ς./.Θη η λ_,# "Οττ) ^ ^ '.
ψνχη μου εις το σώμα της άίίλβίς -;?ΟΤεδλήθη άπό ' '
μου;» έρωτα η νε>α σιυγ%εκ!νητχ·ενη
Ό επιστήμων άπαντα χχζχ^αταά
Τή<; νύκτα εκείνην ή δίδυμος μί τήν ψυχήν εκρέτει το στήθος της είς τήν βροχήν καί τα σταυρ'θυνται εις την χεφάλου. Α'ί πράξις των δύο άδελφών Γκίμπ, ά—ό της γενντ/τεώς τί·>ν, ά-
χοΐίε!%νύουν ότι τα χινητηρια νεϋ
ρά των λειτουργούν <αα/χΓ>ς, διότι Ι
ή ΐχάθε μία κινείται άν>εξ<8ρττ.τως τής ά'λλης. αι οποίαι ήσαν πρόθαμο·-; Άλλά 3έν ΰπάρχει τίποτε τί» ό- νά άντιμετωπίσουν τό-; θάνατον, δ'ά ποίον νά αποδεικνύη ότι το νά &νηιθη ή μία νά άτχλαΰτη τόν' τής μίάς δ4ν εύρίσκε-τί'. ε:ς τό έρωτα, ή ΰπόθ&σις είλ-Λυ<τε δχι μό-|μα της άλλης. νόν τό χαναίΐ)ερ·ι.κανι>«όν άλλά τό| 'Εχοιη» μίαν κοινήν
παγκόσμιον «νβιαφέ.ρον, διότι ή χε:-! στήλην.
ρουργι·κή μάχαιρα ή όποία θά έχώ-' 'Εχουν μίαν κοινήν
ρι·ζε τάς ηνωμένας αδελφάς, Θά ά-ίλήν στήλην, ή όποία 2·έν
?Λ>ε Γχιαεϊ τό μυστΐχόν μέ τό οποίον Ι είς την 6άσ:ν, 5:ότ: ή
όγωνίζετα! ή επκττημη·, άφ' ότο-ο απλώς ήτ/νέχεΐα της
οί πιρώτοι δίίνΐμοι στήλης τήις αλλης νέας! !
Ή σΐσνίυλ'-/.ή στηλη είναι ;':ά|
είν?·:
άδελφοί είς τόν κόΐμον.
Τί είναι δίδυμα καί διατί;
Τό ενδίθτφιέ,ρον τη,ς
είς αύτό, είναι μέγα.
Καί Ιχουν πράγματ: τα
"« άνθρώχ:ν7,>
ο.τ: τι Ύένζ-ρ:
3ιά μία·/
ί πλοκ,ο·; τηλίγρ-αφικήν συσ/.ευήν.
Είναι πιΟ<Τ(ύν μ·ιτνύμ?τα άπό προσα«Γΐκότητ'α καί μίαν ψυ- ^νευμα μ^ας νεας να ι απο το σώί;.-^ ' Ζίύμ·φ·ωνα μέ τα γεγονότα ττ/ϊ',*^**^ 'Μα'Ή έν λόγω υποθέσεως, ή Μ·3οργ3τβίτί| γ<χ^τ< να ^Τ^ είνα: ιέρωτευμένη μέ ενα νέον -/.αί Ι τ·νε!4ι·2, ^το οπι θά ήθε)^ ν ά τόν νυμςχ.^ ι ?Τ»ν ν3: ε"^ ΤΟί ΑλΛ, αι»το οεν είναι διότο ότα"; εγεννήθη, αύτη /»-·. ·, ι άβελφή της ήραν ήνωιιέναι αέ α'·- Αι^ περ-ΐπλθΛαι αί ο— ς άλλη.'. Δη.·λχ3τ;, ςλη νά φ-άγ.^ γλ>
*/*«=: την Μ«·-
ΐ ά
ν*
της Μ
είς -ν έ-
φή ης ή ή
αν μεμί>ράνην είς την 6άτιν τής
ο-ονδυλΐ7.τ,ς στηληις. Διά νά ·>παν-;τ3Γν
, έαν ξ
άίτεχω.?ίζε- ή
θά χκ
·«ντό, ό-
ρήη ργν_
γζρίτα έ^εινε φυσαά μ»ζ!
άλλά ήέ
νηρης, άλλά δέν
. . Άλλ' ή πνεΰματική όν)
των δύο είναι ιρ&ρίεργος.
σνρλί'Λθΰς διαγωνι^ιώς χι
&5ιδον τάς ιδίας άχρ^ώς
σεις, εκαμναν τα ίδια άιχρ
Θη, χωρίς ή μία νά άντιγρά
τήν άλλην.
Άλλ' είς τόν χαρακττ,ρα ί
ρ-ουν πολΰ. Ή Μαργαρίτα
πορεί νά γευθή σπράχ.1, έ ν *[
Μαίρη τό άγαπα πολ5. Ή Μΐ|
ρίτα άγα-ά τής ψητές :
άλλ' ή Μαίρη ο3τε τάς έγ_
'Εφ'όσον περνοϋν τα έτη. .
βράνη ή όπιοί'α τάς ένώνε; Ιχ;
νεΐ περισσότερον Ιλα7-ιχτι -"'
ΐπιτρέπει μεγαλειτέρχ^ έ)
/.(νητεων. Ή μία ημπορεί νί ι
έξηπλωμένη καί ή άλλη νά '
-αί. Ένω ή Μαίρη
?όντ;α της, ή Μαρ·^
τα χέρια της κα! _τό τ?
Τα φορέαατά των είναι τ.τη
ιδία, /.αί συνηθως έκ'.χρ^τίί τ»]
στο τής Μαργαρίτας; 1·λ?·*
είναι ή μεγαλε:τέρα! Κ«! »!
γαποΰν τόν κινηματογρ-ϋςΜ
Μαίρη τάς ν.ωο.ωδίας, ή ^
τα τα δρ^ατα. Ή Μ*^ __
ΐάς μεγάλας πόλεις, ή Μα?Τ»|
εξοχήν.
χοτέρ-α άπο την Μαιρην,
ολίγον ωραιοτέρα.
Π ρίν ερωτευθή η
λα έπηγα'.ναν καλά.
«Νά ύπανδρευθω |»
γαρίτα πρό ενός ετοος. «ι
την άίελφήν της, Ιχαί ή Μ«ίρη!*°«*» 7"
«ροσβοέίΛ», γενναίως νά θ^ιά-τηί , ,Απ
την ζωήν της, «ν άνάγχχΐ. δ'ά την!
εύ->χί3Γ/ της αδελφής της. |
Καί ε--. άν |
ας, η Μα·.?η Οα
θα ε
ενα τε-
α-
χ^^ε τας ουο νεας. σ
Η επ-.στημη ΰα τας εκαμνε 3«,
«Αυτο «εν
χς
; έ
Αλλα θα
που της ή χ-ς
λ
ε τού
μάχαί,ρα-
λ
Ό ς;
τ, χ-
ο εν ? λ- ι
%&νΛι ^ τήν έξωτεριχην μόνον
Ό ά
ψ;ν.
Όταν
αγαπα κανε'.ς πΐρχ,,μχτ:-
κώς, άγαπά τό αταχν*, τήν
τό πνεϋμα· Καί ό νέος αώτος,
"Η ή λ^πτή ■έγχείρησις Θά τ,λ-
λασσε τόοον τήν άτοαίκότηιτα των
δύο άδελιφών, ώστε ή Μαίρη θά £
γίνετο Μαργαρίτα κτλ ή Μαργα-!
ρίτα Μαίρη; ι
Μία τοιαύτη κατάστα-ις δέν αί-! Χιλιάδες δΌ-λλαρίων
να! άίύνατος, λέ-/^>υν Ά έχιττηα:-1 δευθ^ ν,αί ετη πολλά, ίπό τ&ύς ί-
νες, άλλά τζΰνα-^τίον π·ολύ πιΌαν/,.ι πι^ομοΰντας νά λύ«υν το μυστήριον
Επί ετη αί ι£πίστη{Α0·;ιΐ7«αί ί?ζ> αύτό τής φ'^τεως.
να: εχουν χ,αταληιξεί είς τό τυμπέ Ι Μία πχ>λΰ ΐ£νϊιαφέ.ρο^ς-α Οεωρίχ
ρασμα ότι οί δίδ·>μο'. εχ&υν πράγι,'ί-' τςερί δ;3ΰμων προεδληθη π:ό τ.;ιε-'
τι μ]αν ψυχή-/ ή πρίσωπίκό-τητϊ. ; τίας υπό τίνων έχιστημόνων, μετά'
Είναι γνωττόν ότι ή άριστ:,: .< ίπισταμένας ερεύνας ι/αί μελέτας | πλευρά τ&ϋ έγκοφάλου έξοατΐ'άζεί ί Οί ιέχΐσττρονες αύτοι 'Χσχημάτ:-| τήν δεξιάν χλεϋραν τοΰ σώματος,' ταν την καταπληκτικήν γνώμην »αί τανάχαλίν, διότι τα νεϋρα δ:χ-' ίτ: δίδυμα συλλ3μβά·«>νται χιλίάν/ς,
ΡΙΟΝ ΤΩΝ ΣΙΑΜΑΙΩΝ ΑΔΕΛΦΩΝ
Σ ΑΔΕΛΦΑΣ, ΘΑ ΕΛΥΕΝ ΑΡΑ ΓΕ ΤΟ ΠΛΕΟΝ ΠΕ-
ΙθΙΟΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΖΕΙ Η ΕΠΙΣΤΗΜΗ;
[ς μπο:ώ: Ο ά περάσω την ζωήν
ή Μαίρη συνεφώνησε μα'ζΐ
_)τ2τν ταίς ύπενθόμισαν ότι ή Ρί
|ή μ.ία άπέ τάς χ&ριφήμοος Σ-.α¬
ίς άίελίάς της Γερμανίαν 0-
ρεΰθτί κα! απέκτησε ν.α! τέ/.νον,
η
Γτ.ί'μ.π ή
>ς. Αύται 3έν θά εκαμναν
τέτοιο.
λ' αύτέ ήτο χ: ιν έρωτευιθτ ή
γαβίτα.
χι ή
, ., ... ;. . - δα έ-ιτν'/τ; δέν θά
ιην άνελάμ,δτ^τ.»
Αί :ύο άδελφ«ΐ, αί οχοία'. είνα·.
] 7 έτών, είνα! ηνωμεναι είς την
εάσιν της —«νοΰλικης Γτήλης. Έ- ί
π! 5·ίο έ'τη ευρίσκονται ί<πι π:·οσ=.-! ' /.τ:κην ΐατρι/.ήν μελέτην Ό/λ: ο: ιατροι συμιφωνοτ·/ ότι έ'χοιιν «τέ ΐϊ'- σ>τττ;μα αίματος». 4ύτέ άπε-ίεί-
νει
ς την όρεξιν ττς.
τονέ 5 η αΰτό, /) Μαίρη τέ) Γεν:·/.ώς »! ίύό} νεαι ^ττγοζχ·/ >
άμέσως. Καί μέ χολλήνΙ ν(·εσταται έΌς τώρα. Άλλά τέ τε-
■εν ή Μαίρη—άλλ' ή ευτυχία, αύτη.
|Μα?γζοίτας -χ,ινδιινεύει. Μό-| Εάν γίνη ττοτέ ή έγγείρπι; η
ί ιίγχίίρησις αύτη ξέν έιτέτυ/·: | >ίχ χρέπΐ! νά θ-ίσιασίτί; ςπί της ·/;!-
ίίς το ιια:·ελθΐ-7, βέν <ηχΑαί-ι ρο^ργί/.τ.ς τρ—-έ'ης .νάο-.ν τίς ά1- (ίαί, είναι έχικίνδυν&ς—είχεν Μαργαρίτα— άλλ' ή Μαίρη ϊα τ&τον διχττυχής είς όλην της Ιωήν εάν δέν έδοκιμ,άζιαμεν, ώτ- ίμρνά πώ δχι.» Δρ. Φράνσΐς Π. Γονεττον, ο ϋργ&ς της Νέας Υόρκης, ό ό- έΟ νά έατελέσΐβ την μα- τώρα εγχείρησιν είπε:- ί καί μόνον αύται θά άνα- ά υ «λχίδας 5- μ κάθ; ευθύνην.. .ά χ^ 5έν ΐ ηί, άθτ) σοδαράν 6λά^ην μείνη άνάχηρος κ,α!&" όλην την ζωην. «"Οταν τα έργα- Γά μχρ ργ λβίά σου, μή φορης χ«ιρΌκτνα. Γά- τος μέ χε>ρόκτ!α βέν χιάνεί χοντι-
κοΰς. Άν τ)ελιης ν* «λεοώνουν 3Ϊ
άχοθέτε:ς σοα, κάυ.ν·ε τας μόνος
αν θέλιος νά μή τελβιώνουν χοτε,
στέλλε άλλον.
ριάτης «ρρε[Αβαζε κα! τι
της γιδίτσας κοϋδοόνι,ζε.
Π ίσω άχο κάτι θάανους, στον ϊ-
σχιο ^τωνίένδρων ενός δαοχΜς, τίείς
•/ακοι κλέφτες τρώγανε γύρω ά~ό
μιά κθίνί) ναδάθα.
Βλέποντες νί χλησ:άζτ) στήν 5-
κρη τοΰ ίά^ι>^ς τί) καραίάνι τοϋ γω-
ά,^ενϊς άπΐ τούς χλέφτες ε:-ί
ή σκ,ίψ! τοο στΐύς άλ^Λυς.
Ή γίία 5ι-/.ιά μου.
_—Καί γΐά μενά τό γρ
ειχε ό 3εύτερ«ς ληοτής.
χ —·Γιά μενά, εί—ε τέλος ό τρίτος,
τέ κ»ο.-63ευ.ά τθ'ο ν αι τα ρίϋ/ά
Αφου εττι <τ.μ<ρωνηρ·αν, &! τρείς κατεργαριέθ!, αργιςαν άμ&σως τη ?θί>λειά.
Ο ~ρ·ωτ<>ς, άνΛλούθοτε κρΐ>ΐ
το •/.αιςοροάνι ν.α! ότοτ/ β·ρή-λ€ την αλ
τάλληλη στιγαή έ'δγαλε τί) 7ίχ>3θο-
νάκ; άι?5 τέ λχίαό τής χατσίκας
■/.αί τό -Λρέμίτε στήν οΰρά τοό γ?ί-
?άρο·>. "Υστε-ρα έ^ριξε στον ώ{).ο
τού τί) Τ/ρ·ΐμ.ο ζωΌ /.αί -/ώθητλε αί
στά 7τυ/.νά /ιλαδίά τού δάτοκς ύ
ρισττμ-ενος άπο τί) κ·έ"ρ'ϊ&ς
Ό χωροάττης έρρέμδαζε ινάντοτί
καί τέ κΜβαίνάκί κο^ίούνιζε όπως
Ή Μαργαρίτ2 καί ή Μαίρη μέ την
μητέρα των.
1Ε
Κ»?Τ«?ίΐ« χϊ! ^ Μίίρ, ίι«> «.ός«»» όΐως όλαι «ι νέ«[, ά«ό(» ι) »» χ·Ρ»»»ν,
«ό.
ΑΡΑΒΙΚΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ
ΜΑΚΡΤ ΣΧΟΙΝΙ ΚΑΙ
ΤΟ ΧΟΝΔΡΟ ΡΟΠΑΛΟ
? ? ενας γ
^"ης. Ινα γαβςυρά-Λΐ, μιά
Τκα εν» ί :
^.ΓΛαλο. Καξάλλα στό
·:,() χωρίάτης, ν.αί -/.ρατών-
^?; το ρό~αλο, κατί'δαινε
; ρ
Τ/.'^Ί άχ'
τώ σαμάρι τοϋ
ζώον. Άλλά τέ
ί ά
Περνώντας μπρός άχο τον δειι-
τε·ρο κοομ-άςο, ό '/ωριιας τόν ά/.ου-
σ« νά ταί λέη ^ΰτά τα λόγ'.α.
—Έ.. Σ'όντρ&ΐε. Στό χωρ-.-ό «ο-·
στής ού?·ές των γαϊ·5άρα>ν κρεανο^
-ά κο>5ονν!α, άντί στέ /αιαο το'ος;
Ό χ—Λμοίρης ό χ&>ριάτ·ος δέ ν
άργητε νά -Λαταλάβη τέ παιγν'δ;
ί
,άά
ρ
ρω στέν κορμέ γίρινβυ πλατάνο^. ; "> τϊ;ς· (. .
Τέ ναϊίο^άν.ι προχωρ^τε, ό'/ω-ι —Ναι- Ναι... Α^τγ, είνε ....
Σχείίάγραμμ.0: ίείκνΰον τώς είνα'.
ηνωμεναι αί δΰο Σιαμ,αία; άδελφαί.
απήντησε ο χωρ'.ατης
—νΕ, λοιχέν, την ειία νά την
σερνουν άπέ κείνο τέ ·ίρόμ» οί ο.ογ;-
>:«ς τοϋ χ&>5ΐν3. Τρέξε γρτ)γορα. θά
τούς χιάστ,ς έίχως 3ι>σν«>λία. .Έγο>
κάθομαι έδώ %αί σοϋ φολάω το γαι-
δοιιράκι.
Φυσίκά όταν ό χωριάτης γύ^ρυε
χίσω, οάτε Γχνος δρηκε τοΰ γαϊϊο^-
ριοϋ τον. 'Η άχελπισία τού τ(τ<χν με- γάλη, τοϋ φτωχοϋ. Ώς τόσο έξα7.ο- λοάθησε χεζές τέ δρ«μο τού γιά τή" όλ ά στή μεγάλη χύλη σννηνττ,- σε τον τρίτο ·Λλέφτη, ■ποϋ καθ:σα.έ- νος στά χείλη τοϋ χηγαδιοΰ εκ)ο"£ '/.-αί θρη'Λϋτε γιά την τύχη τού. —Τί επαθες; Σέ κλβψαν να,' καί μενά; τον έρώτησε ο χωριάτν,;. —"Ο·χι, είπεν έκεϊνος. Δέν μοϋ μοϋ πηρχ^ τί~οτε, μά εχαθα χεκό- νερο. Είχα ο*τ>ο δάχτολο μα> εν α
νν/δρο διαϋ.άντι, χού μοϋ είχε δώ-
σ·ί! ή γτ/άί/Μ μοί», τη"; ήμ&ρζ τοϋ
γάμοι> μας, /.αί σχύβο^τας απάνω
θ'χ' τέ χτ,-γάϊ;, μχ>ϋ εχ&τε μβσα χ«-
ρίς νά τέ χί&τέξω. "Α... Θά?ιν7.
άλήθιια, '&έκα χροσά φλοοριά τέ
κεΐνον χοϋ θά μποροθσε νά χατε£·;,
καί νά μ&ϋ τώβρη.
Ό χωρ'.άτης σΆλογίστηριε πώς
δέ'/.α χρυσά ςλοοριά άξιζαν χερί—τό-
τε·?ο άπό τέ γάϊδαρό τοο οααί άττέ
την /.ατσί-λα τον μαζί, κα! δε·χτην.5
νά ·Λατεβη ΐτέ χητγάδι. Γ&ύθηγ.ε,
λθ'.πέν, ©ίετε στή υ^έση τού την μ:άν
άκ,ρη τοϋ σχοινιοϋ, ϋστε-ρα ·κρεμα-
η μέσα στέ χηγάδί, άφίνοντα;
στά χ&ρια τοϋ ληιστη τέ σχοτνί. Έ-
Τίΐνος τότε ετρεξε καί εδ&σε την
αλλη ακρη τοϋ σχοινιοϋ στέν κο?-
μύν ενός ίένδρου κι' ετσι ό κχ/Λρ-
ρίζικος εμεινε κρεμαομιένος —έν
ά·έρα, στή μέση τ&ϋ χηγαδιοΰ.
"Εμπηξε της φωνές ό
ό χωρικές γιά νά τον δγάλουν ,
μά τοϋ κάχίθυ. Τέλος, δστ&ρα άχό
με·ρι·/Λ! "Λαλοί όδοιχόροι πΌϋ ετυχβ
πολλές ώρες τέν τρά>5τ>ξαν -άχάν'·}
νά χ&ρνοϋν άττό κεί.
Μόλις ό γωρικές -πάτησε τέ χό-
ίι τού στη γη, ε.7.ανε φορεσιά τού τό
μακρύ σχοινί, ποϋ τέ έτύλιξε νύρο/
άχ' τέ κορμί τού, ΰστερτ! χέρνοντας
τέ ^^δρο ρόπαλέ τού, τό μά«Ό τράγ-
μχ χοϋ τουχε ■άποί.'^ίνλΐΐ άχέ το €«3ς;
τού, άρχισε νά τέ καταφέρη άχάνο..
στούς είρηνΐν.οΰς άνθ·ρύ>πτχ>ς, χτι.-
πώντας ότου εφτανε καί μ' όλη τή
δύναμί τοο.
—Μά, φίλε, τί εχϊθες λειχέν
ν.αί μάς χτοιτά'ς ετσι; Δέν εχεις
νανένϊ λό-^ο νά ·φοιδά·ταί άπό αάς
ν^αί νά όπε.ρασχί.ζεσα! μ^ τόση όρμή.
—^Ναί ....Ναι ...άπάντη^τε ό χ&ι-
ριάτης. Π ρέπει νά ύχερασπίζωααι
άλλθίώτικα είμαι δέβαι&ς χώς ν.ι'
αύτό τέ ίίιο τέ κορμί μοί) θά μ/.ϋ
λέ
Κ. ΤΡΙΚΟΓΛΙΔΗΣ
ΣΤΟ ΧΠΡΙΟ
Μέ γ)Λκοδέχτη τέ χωριό, κι' οί χω-
ριιανές
3Τ* άδελφές αοϋ δώσα'/ε τέ χέρι.
Καί δυέ γρηές ό.λόγ;>ρτες εληές
τή τ)λΓΐ>ί μοο κοιμίζουν κάθί μεοη-
μέρι.
Πρωί1 χροτοϋ νά λούση ό ήλιος τα
€ά
γιιι,ίίζω στ' άκ:ογ'.άλια, στής
, , , , >β«
αε «. αθχνε τα μχ>νοχατια τα ν-ρυ-φά
7.x: οί π^λτ,ές έρβιτω;χένες έτ.κλη-
σΌϋλες.
Τής Ούρ;ς τ&ο ί·ν·οί-;ω τής μτ
λωτές
μέτα ίοτρειά τα βη,α,ιττά μ&^ ηχοϋνε...
Ένυε'' αε τής α'τοσβ^ένες ΙΙαν-ϊ-
χόιους ν.τ>α.ίΰς δέν Ιχ
μτρτιωτισσα
Σ ΑΔΕΛΦΑΣ, ΘΑ ΕΛΥΕΝ ΑΡΑ ΓΕ ΤΟ ΠΛΕΟΝ ΠΕ-
ΙθΙΟΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΖΕΙ Η ΕΠΙΣΤΗΜΗ;
[ς μπο:ώ: Ο ά περάσω την ζωήν
ή Μαίρη συνεφώνησε μα'ζΐ
_)τ2τν ταίς ύπενθόμισαν ότι ή Ρί
|ή μ.ία άπέ τάς χ&ριφήμοος Σ-.α¬
ίς άίελίάς της Γερμανίαν 0-
ρεΰθτί κα! απέκτησε ν.α! τέ/.νον,
η
Γτ.ί'μ.π ή
>ς. Αύται 3έν θά εκαμναν
τέτοιο.
λ' αύτέ ήτο χ: ιν έρωτευιθτ ή
γαβίτα.
χι ή
, ., ... ;. . - δα έ-ιτν'/τ; δέν θά
ιην άνελάμ,δτ^τ.»
Αί :ύο άδελφ«ΐ, αί οχοία'. είνα·.
] 7 έτών, είνα! ηνωμεναι είς την
εάσιν της —«νοΰλικης Γτήλης. Έ- ί
π! 5·ίο έ'τη ευρίσκονται ί<πι π:·οσ=.-! ' /.τ:κην ΐατρι/.ήν μελέτην Ό/λ: ο: ιατροι συμιφωνοτ·/ ότι έ'χοιιν «τέ ΐϊ'- σ>τττ;μα αίματος». 4ύτέ άπε-ίεί-
νει
ς την όρεξιν ττς.
τονέ 5 η αΰτό, /) Μαίρη τέ) Γεν:·/.ώς »! ίύό} νεαι ^ττγοζχ·/ >
άμέσως. Καί μέ χολλήνΙ ν(·εσταται έΌς τώρα. Άλλά τέ τε-
■εν ή Μαίρη—άλλ' ή ευτυχία, αύτη.
|Μα?γζοίτας -χ,ινδιινεύει. Μό-| Εάν γίνη ττοτέ ή έγγείρπι; η
ί ιίγχίίρησις αύτη ξέν έιτέτυ/·: | >ίχ χρέπΐ! νά θ-ίσιασίτί; ςπί της ·/;!-
ίίς το ιια:·ελθΐ-7, βέν <ηχΑαί-ι ρο^ργί/.τ.ς τρ—-έ'ης .νάο-.ν τίς ά1- (ίαί, είναι έχικίνδυν&ς—είχεν Μαργαρίτα— άλλ' ή Μαίρη ϊα τ&τον διχττυχής είς όλην της Ιωήν εάν δέν έδοκιμ,άζιαμεν, ώτ- ίμρνά πώ δχι.» Δρ. Φράνσΐς Π. Γονεττον, ο ϋργ&ς της Νέας Υόρκης, ό ό- έΟ νά έατελέσΐβ την μα- τώρα εγχείρησιν είπε:- ί καί μόνον αύται θά άνα- ά υ «λχίδας 5- μ κάθ; ευθύνην.. .ά χ^ 5έν ΐ ηί, άθτ) σοδαράν 6λά^ην μείνη άνάχηρος κ,α!&" όλην την ζωην. «"Οταν τα έργα- Γά μχρ ργ λβίά σου, μή φορης χ«ιρΌκτνα. Γά- τος μέ χε>ρόκτ!α βέν χιάνεί χοντι-
κοΰς. Άν τ)ελιης ν* «λεοώνουν 3Ϊ
άχοθέτε:ς σοα, κάυ.ν·ε τας μόνος
αν θέλιος νά μή τελβιώνουν χοτε,
στέλλε άλλον.
ριάτης «ρρε[Αβαζε κα! τι
της γιδίτσας κοϋδοόνι,ζε.
Π ίσω άχο κάτι θάανους, στον ϊ-
σχιο ^τωνίένδρων ενός δαοχΜς, τίείς
•/ακοι κλέφτες τρώγανε γύρω ά~ό
μιά κθίνί) ναδάθα.
Βλέποντες νί χλησ:άζτ) στήν 5-
κρη τοΰ ίά^ι>^ς τί) καραίάνι τοϋ γω-
ά,^ενϊς άπΐ τούς χλέφτες ε:-ί
ή σκ,ίψ! τοο στΐύς άλ^Λυς.
Ή γίία 5ι-/.ιά μου.
_—Καί γΐά μενά τό γρ
ειχε ό 3εύτερ«ς ληοτής.
χ —·Γιά μενά, εί—ε τέλος ό τρίτος,
τέ κ»ο.-63ευ.ά τθ'ο ν αι τα ρίϋ/ά
Αφου εττι <τ.μ<ρωνηρ·αν, &! τρείς κατεργαριέθ!, αργιςαν άμ&σως τη ?θί>λειά.
Ο ~ρ·ωτ<>ς, άνΛλούθοτε κρΐ>ΐ
το •/.αιςοροάνι ν.α! ότοτ/ β·ρή-λ€ την αλ
τάλληλη στιγαή έ'δγαλε τί) 7ίχ>3θο-
νάκ; άι?5 τέ λχίαό τής χατσίκας
■/.αί τό -Λρέμίτε στήν οΰρά τοό γ?ί-
?άρο·>. "Υστε-ρα έ^ριξε στον ώ{).ο
τού τί) Τ/ρ·ΐμ.ο ζωΌ /.αί -/ώθητλε αί
στά 7τυ/.νά /ιλαδίά τού δάτοκς ύ
ρισττμ-ενος άπο τί) κ·έ"ρ'ϊ&ς
Ό χωροάττης έρρέμδαζε ινάντοτί
καί τέ κΜβαίνάκί κο^ίούνιζε όπως
Ή Μαργαρίτ2 καί ή Μαίρη μέ την
μητέρα των.
1Ε
Κ»?Τ«?ίΐ« χϊ! ^ Μίίρ, ίι«> «.ός«»» όΐως όλαι «ι νέ«[, ά«ό(» ι) »» χ·Ρ»»»ν,
«ό.
ΑΡΑΒΙΚΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ
ΜΑΚΡΤ ΣΧΟΙΝΙ ΚΑΙ
ΤΟ ΧΟΝΔΡΟ ΡΟΠΑΛΟ
? ? ενας γ
^"ης. Ινα γαβςυρά-Λΐ, μιά
Τκα εν» ί :
^.ΓΛαλο. Καξάλλα στό
·:,() χωρίάτης, ν.αί -/.ρατών-
^?; το ρό~αλο, κατί'δαινε
; ρ
Τ/.'^Ί άχ'
τώ σαμάρι τοϋ
ζώον. Άλλά τέ
ί ά
Περνώντας μπρός άχο τον δειι-
τε·ρο κοομ-άςο, ό '/ωριιας τόν ά/.ου-
σ« νά ταί λέη ^ΰτά τα λόγ'.α.
—Έ.. Σ'όντρ&ΐε. Στό χωρ-.-ό «ο-·
στής ού?·ές των γαϊ·5άρα>ν κρεανο^
-ά κο>5ονν!α, άντί στέ /αιαο το'ος;
Ό χ—Λμοίρης ό χ&>ριάτ·ος δέ ν
άργητε νά -Λαταλάβη τέ παιγν'δ;
ί
,άά
ρ
ρω στέν κορμέ γίρινβυ πλατάνο^. ; "> τϊ;ς· (. .
Τέ ναϊίο^άν.ι προχωρ^τε, ό'/ω-ι —Ναι- Ναι... Α^τγ, είνε ....
Σχείίάγραμμ.0: ίείκνΰον τώς είνα'.
ηνωμεναι αί δΰο Σιαμ,αία; άδελφαί.
απήντησε ο χωρ'.ατης
—νΕ, λοιχέν, την ειία νά την
σερνουν άπέ κείνο τέ ·ίρόμ» οί ο.ογ;-
>:«ς τοϋ χ&>5ΐν3. Τρέξε γρτ)γορα. θά
τούς χιάστ,ς έίχως 3ι>σν«>λία. .Έγο>
κάθομαι έδώ %αί σοϋ φολάω το γαι-
δοιιράκι.
Φυσίκά όταν ό χωριάτης γύ^ρυε
χίσω, οάτε Γχνος δρηκε τοΰ γαϊϊο^-
ριοϋ τον. 'Η άχελπισία τού τ(τ<χν με- γάλη, τοϋ φτωχοϋ. Ώς τόσο έξα7.ο- λοάθησε χεζές τέ δρ«μο τού γιά τή" όλ ά στή μεγάλη χύλη σννηνττ,- σε τον τρίτο ·Λλέφτη, ■ποϋ καθ:σα.έ- νος στά χείλη τοϋ χηγαδιοΰ εκ)ο"£ '/.-αί θρη'Λϋτε γιά την τύχη τού. —Τί επαθες; Σέ κλβψαν να,' καί μενά; τον έρώτησε ο χωριάτν,;. —"Ο·χι, είπεν έκεϊνος. Δέν μοϋ μοϋ πηρχ^ τί~οτε, μά εχαθα χεκό- νερο. Είχα ο*τ>ο δάχτολο μα> εν α
νν/δρο διαϋ.άντι, χού μοϋ είχε δώ-
σ·ί! ή γτ/άί/Μ μοί», τη"; ήμ&ρζ τοϋ
γάμοι> μας, /.αί σχύβο^τας απάνω
θ'χ' τέ χτ,-γάϊ;, μχ>ϋ εχ&τε μβσα χ«-
ρίς νά τέ χί&τέξω. "Α... Θά?ιν7.
άλήθιια, '&έκα χροσά φλοοριά τέ
κεΐνον χοϋ θά μποροθσε νά χατε£·;,
καί νά μ&ϋ τώβρη.
Ό χωρ'.άτης σΆλογίστηριε πώς
δέ'/.α χρυσά ςλοοριά άξιζαν χερί—τό-
τε·?ο άπό τέ γάϊδαρό τοο οααί άττέ
την /.ατσί-λα τον μαζί, κα! δε·χτην.5
νά ·Λατεβη ΐτέ χητγάδι. Γ&ύθηγ.ε,
λθ'.πέν, ©ίετε στή υ^έση τού την μ:άν
άκ,ρη τοϋ σχοινιοϋ, ϋστε-ρα ·κρεμα-
η μέσα στέ χηγάδί, άφίνοντα;
στά χ&ρια τοϋ ληιστη τέ σχοτνί. Έ-
Τίΐνος τότε ετρεξε καί εδ&σε την
αλλη ακρη τοϋ σχοινιοϋ στέν κο?-
μύν ενός ίένδρου κι' ετσι ό κχ/Λρ-
ρίζικος εμεινε κρεμαομιένος —έν
ά·έρα, στή μέση τ&ϋ χηγαδιοΰ.
"Εμπηξε της φωνές ό
ό χωρικές γιά νά τον δγάλουν ,
μά τοϋ κάχίθυ. Τέλος, δστ&ρα άχό
με·ρι·/Λ! "Λαλοί όδοιχόροι πΌϋ ετυχβ
πολλές ώρες τέν τρά>5τ>ξαν -άχάν'·}
νά χ&ρνοϋν άττό κεί.
Μόλις ό γωρικές -πάτησε τέ χό-
ίι τού στη γη, ε.7.ανε φορεσιά τού τό
μακρύ σχοινί, ποϋ τέ έτύλιξε νύρο/
άχ' τέ κορμί τού, ΰστερτ! χέρνοντας
τέ ^^δρο ρόπαλέ τού, τό μά«Ό τράγ-
μχ χοϋ τουχε ■άποί.'^ίνλΐΐ άχέ το €«3ς;
τού, άρχισε νά τέ καταφέρη άχάνο..
στούς είρηνΐν.οΰς άνθ·ρύ>πτχ>ς, χτι.-
πώντας ότου εφτανε καί μ' όλη τή
δύναμί τοο.
—Μά, φίλε, τί εχϊθες λειχέν
ν.αί μάς χτοιτά'ς ετσι; Δέν εχεις
νανένϊ λό-^ο νά ·φοιδά·ταί άπό αάς
ν^αί νά όπε.ρασχί.ζεσα! μ^ τόση όρμή.
—^Ναί ....Ναι ...άπάντη^τε ό χ&ι-
ριάτης. Π ρέπει νά ύχερασπίζωααι
άλλθίώτικα είμαι δέβαι&ς χώς ν.ι'
αύτό τέ ίίιο τέ κορμί μοί) θά μ/.ϋ
λέ
Κ. ΤΡΙΚΟΓΛΙΔΗΣ
ΣΤΟ ΧΠΡΙΟ
Μέ γ)Λκοδέχτη τέ χωριό, κι' οί χω-
ριιανές
3Τ* άδελφές αοϋ δώσα'/ε τέ χέρι.
Καί δυέ γρηές ό.λόγ;>ρτες εληές
τή τ)λΓΐ>ί μοο κοιμίζουν κάθί μεοη-
μέρι.
Πρωί1 χροτοϋ νά λούση ό ήλιος τα
€ά
γιιι,ίίζω στ' άκ:ογ'.άλια, στής
, , , , >β«
αε «. αθχνε τα μχ>νοχατια τα ν-ρυ-φά
7.x: οί π^λτ,ές έρβιτω;χένες έτ.κλη-
σΌϋλες.
Τής Ούρ;ς τ&ο ί·ν·οί-;ω τής μτ
λωτές
μέτα ίοτρειά τα βη,α,ιττά μ&^ ηχοϋνε...
Ένυε'' αε τής α'τοσβ^ένες ΙΙαν-ϊ-
χόιους ν.τ>α.ίΰς δέν Ιχ
μτρτιωτισσα
18
«ΕΘΝΙΚΟΣ ΚΗΡΥΞ».- ΚΥΡΙΑΚΗ, 26 ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ 1928.
ΑΓΤΟ ΤΈΙ3ΝΓ ΖΩΙ3Ι3ΝΓ
ΟΠΟΙΟΣ ΧΑΝΕΙ ΣΤΑ ΧΑΡΤΙΑ
♦ ♦♦
Ζύγωνε ή —ρωτοχρονιά. Ό κό-
σμος όλος ζύγωνε δεςΊά" καί άιρ'.-
στ&ρα, ντϋτχένος άλλος σέ δαρΰ καΐ
όλοκαίνουργο χαλτό χι' άλλος χάλι
χ&υκκοολιατμένος μέσ' τί χαλτρ καί
•οριμμένο άχ' τα χρόνια χαλτό τού,
ζητώντας χάτι νά ψωνίση, άλλο;
δώρα, άλλος τρόφιμα, άλλος διά-
φορα μιαροχράγματα, «.αί ολοι όλί
γο καΐ χαλΰ, κάτι νά ψωνίσουνε γιά
τό καλό τοϋ χρόνου.
Τα μαγαζιά ήτανε γεμ-άτα άτ»
χόσμο καί μ' δλο τό τσουχτερό έ-
κ,είνο κρΰο τοΰ Δεκέμβρη οί ύχαί-
θρειοι χωληταί χαλοόσανε τον κό-
σμο, βιαλαλώντας τα ντΐυμχιά, τής
χ.οΰκλες, τής ροκάνες καί τότα άλ-
<λα μιτΛροχράγματα χού ό Άγιοδα- σίλης θά τάφερνε άπό την Καισΐζ- ρεία. Κοοχχοαλωμένος χι' «γώ μίσ' στό μαχρΰ χαλτό μχ*>, δγτικα ττο
δρόμο χωρίς κανένα σχοχό, χωρίς
ν' άχω χοοθενά νά χάγω. Βγήαα
άχό τό σχίτι, χαί σηχώνοντας τόν
γ ι οκά, έτΛρβ τό 'δήμά μου στήν χεν
τρίκή χλατεία. Ό κόσμ.:ς έκεί ήτί
χολΰς, γ/αί τα ϋ>ρα καΐ ο·! φωνέ;
ψίρτ/ε τό 6τμά μοο ίσια χρος το
μεγάλο διρόμο, χοΰτανε τα μαγαζιά,
χοΰ έκείνη την έΐ&3ομά?α χον αν ε
χρυσές δονλκς. Οί 'διτρίνες ήταν
γεμάτες χαιγνέδια, χοΰκλες, σιδη-
ρσϊρομάκια, ■αότσκινητάπα κίί λο-
γής-λογής χαχνίδια, χοΰ σάν αα
ννήτιες τραΐδούσανβ κοντά τους τα
χαιδάκια, τής ~γ?·ηώλϊς χαί τον
φτωχάχοσμο, ·πού δέν τολμοΰσε νά
δρααΛελίστ) την χόρτα, νά διαλέτη
ν.αί νά φύγη. Άλλοίμονο!... τέτοι*
είναι ή ζωή· δλοι δέν μχαροΰμε νά
την χαροΰαε.
Π ρ&χώρησα λίγο χειό πίρα, χαί
την ώρα άχριΰώς χο«
ΐτερνοΰσα την χό ρ τ* ενός
ρ,αγαζιοΰ, ενας οιαστι-κός κύριος
Το έν Γκ^ηνγουντ
Λαίηκ, Ν. Υ", ξε¬
νοδοχείον Στέολιγκ
Φόρεστ, τού Δρος
Τζών Ρότς Στρα¬
τόν, δπου λέγεταΐ
ότι έπωλήθησαν ά-
ιτηγορευμενα ποτά.
»«ιΤνβ. Δοό( ν—α γχκπχ ^
2μεσως,_και στο μβρμίρ,νο τρ**--.
Όν χοΰ δέν σηκώθηχε ν« φύγη "τί
αανε-.ς, αύτοΰ, μοΰ λέγ£(· έγώ' "*-ν
έξ ά ά ^
ή χόρτα α-
έ
6γα!νοντας,
ώ ύ
γνώμην, κόριε, μοϋ λιέγει, ένώ συγ¬
χρόνως γυρνωντας μιά φωνή ;- !
ΐτλήξεως, τίγήγε ίκι' άχ"'
μας τα χείλη. θανάση!....
Κι' άμέσο>ς σταματήση τό
και <— λίγο νοιξε. Μιά νοστιμοόλα ήλθε /.αί τής δώσαμε τα λίγα να χράγματα. Άν·α<8αίΌντ·ας, ιιοΰ λέγει ό φίλος μου: Τόν άκοϋς δλς»ν αυτόν τόν θόρυβον; είναι, ξεώρε'.ς. ή χαριεα...εμείς χι' εμείς, δ—ως σοϋ είχα χοΰ θά λάδημ*έρος τό χαίχνίδ:. Άνεβήκαμε, κα< μετά τούς τ-οπ- χούς χαιρετκμοΰς κθΓΪ σοττάσεις,έ- 7;άθ:σα χι' έγώ μαζύ μέ τού; άλ- λοος, στό μικιρο σαλονάκι. Αί, Κώστα, τάφερες τα χαρτίά, ξεΰρεις, καϋμένς, χάσο σέ χεριαέ- ναμε; Ά, άχόψε θά σέ άφήσω χω- ρΐς χεντάρα. Αύτά κι' αλλα πχ- μου. Συγ- υήμοια 6!ηαε&φ$τ)0"αν στό λίγο δίά- στημα, γιατί εχειτ' άπω λίγο ή ;- ®*-| τη·;έτρια εΒοχοίησε δλο έκεϊνο τό... δοό " " "" χ,ι' άκουαντώντιας τα κάμ-χοσα κοο- τιά χού κρατοδσε στο χέρι, μοΰ ρώ- τητε: τί χαμχάρια; χώς 6ρ·έθηΆα έδώ, τοί» ημΛϋνα τόσα χρόνια τ.αι ίς-ΐϊοό άλλες 4ρ«>ττ>τίΐς, τού
ά '&γαίνανε άτ' το
τα>. Τόν ρώττ/τα κι' έγώγιά
τόσα χράγματα καΐ χαίρνον-
τας τώρα τα -Λουτιά, χροχωιρήσαμς
μαζύ <ττο 3ρόμο, σϋζ,ητώντας διάφο- ρα. Π ροχο>ρώντιας, ^ίαα^ στή
γωνία τοϋ βράχοο, δταν ίνα "Α!...
γ ρ, α Α!...
τοΰ φίλου μοο, μάς ■κόλλ'ησε κα:
τούς δίΛ στό μέρ·ος άχείνο. Βρέ, νά
χαρή ή εύχή, μοΰ λβγει, ξείιρεις τί
εχα&α; Δέν χρόφθασα καλά-καλά '>α
τον ρωτήσω, όταν έχΐίνος έςα«-
λο^Οώντας μοΰ λέγει: Τρβχα, χάμς.
πρίν νά κλείσοΌΜε... 6οέ, νά χαρή
ύ> εύχή, ξέγοκτα νά χάρω χαρτιά.
Ξειίρεις, μοΰ λέγει, αύτές οί αέρες
τό καλοϋν μίά %αλή τ.αρία εμείς
βι,ι' εμείς. Ή οίκογένεια χού κάθε-
ται στό μεσαΐο χάτωμα τοΰ σχιτιΐϋ
μας, ή Μαρία καΐ Φρόσω καΐ κάτι
αλλες φιλενάδες τής άέελιφ-τίς μοο,
^άρθουν «,ι' αύτές, κι' ετ~ γύρω
στό μεγάλο τραχέ'ζί της τραχεζα-
ρίας μας ®& χεράτουμε μερικές
ρίας μας,
χεράτουμε μερικές
ύ '
μ, ρμ μρς
ώρες, δοκιμάζοντας χψ τύχην μας'
Τί λές; ερχεσατί,· ελα %αϋμένε, 9ά
γελάσωμε κι' όλας... Νά ί-3ης την
Φρόσω χώς χάνει, δταν χάντ)....χά'
■γάΐ είναι γιά νά γελας... ά λ λ ά
ρ
κλείσουν.
μή τοχον κα:
Σ)κ«φΊ>τ}κα λίγο. Ή καλή των
ρέα χού γιά τόσον χαΐρι τώρα
την είχα χάσει, ή χερ'.έργειά μ»
ν« 3ώ όλο έκβίνο —) έμάς καΐ 'μείς,
>αΐ... —»ιός ξεύρβι, εΐχα μΐσα μοΰ,
κι' ή τύχη τί μχορεί νά φέρη, κ:'
ετσι χωρίς δισταγμό ειχ2 στόν φίλο
μαν τό ναί. Τ6 κατάλαία, μοΰ εΐχί
πώς τ)άργ^ότοννα. Σέ ξεύρ-ω χώς χο-
τέ ίέν χαλάς χατηρια. ΨωνίσαΐΛϊ
έχΐ τέλους τα χαρττά ικαΐ δοηθων-
τας τώρα τον φίλο μο·ο, μοι,ράσαμε
τα χράγματα ικ,αί τραδττξαμε γ·.ά
τό τχίτι τού.
-* Καθότανε σέ μιά ώμ,ορ^η γειτ(Η
ν:ά α!1 είχτ^ε ενα ώμορφο «τχιτάκΐ
εμείς ν,ι' εμείς, δτι ή ρρ
ήτο ετοίμη γτά τδ χαιγνδι. Πη-
ενα άρκετά μεγάλο τραχόζί
όί
μέ άσχρο μουσαμά, δοό-τρία: στζ-
χτσϊοχεία, οί μάρικες καΐ τα χαρ-
-ιά καΐ γύρω-γύρω χα.:·έκλες, δί-ί
6αλέ. Μ'
ε κι' οί
ίλ-
6αλέ. Μ 2ΐ7θλοοθήσανε κι οί ίλ
λοι κι' άλλάξατΐΐ φύλλα. Π όσα 'ίε-
λετε; μοΰ λ^γει χειραχτικά ή
Φρόσω. "Ενα μό"/ο τής είχα, τυχ:
?ά τόν δαλέ. ΜνΐΆωσζ Ινα
(ρύλλο. Τί χοφά τί χτί,κΧθχάρΒ!
τανε όβσοτος, κι' ετσ'. τώρα είχα ι
•/.ι' ένΛ ρήγα. ΈΒαλα άκό;χα δι>6-
τρείς μάρΐΑες αέσα στό ΡΟΤ /.α:
τειίίμενα νά ί3ώ κι' οί άλλοι τι θά
■/.άνουν. Σέ λίγο δλοι 6ι*λανε, γιστΐ
/.ι' έχείνοι χιάτανε χαρτί. Ήλθς
γαΐ ή σειρά ττις Φρόσως. Με 76τ-
ταζε χαλά στά μάτια, καΐ γελόν-
τας χάντα, ιιοΰ λ»έγει. Τής τρείς
σας ιχι' άλλες χίντε. Τώρα ή Μ<γ- ρία είναι χάσβΌ, καθώς κι' ή άιδελ- ςή τού 'Κώστ-α, χού χα^όταν δίχλα μοι>, χαί τό ίδιο έΐκοτι^ καΐ ό τζ-
Κώ
αί τό ίδιο έΐκοτι^
τοϋ Κώστα. Τότε
καΐ ό
τερζς τοϋ Κώστα. Τότε κύττχϊξα
αι' έγώ την Φρόσω ι/αλά στά υΛ-
τια ζ-ητώντας νά ψυχολογήσω, σάν
τί αρά γε χαρτί νά εί-χε.. Πάς νά
ς,
νάνε στήν 6;Αθρ.φη έαείνη τραχεζο.-
ρία μιά μβχιρή εεχόνα ενός άλλοο
Μόντε Κάρλο. Κα&ησαμε γΰοω, κι'
άμέσ*>ς ό χατέρας τοΰ Κώστα—ί¬
να γερόντιο χαλόκαρδο ν.ι' ειιγενιχό,
τ:οΰ δλο γελοΰσε—άρχισε νά μάς
μοιράζτ) τής μάρικες. Π-τ,ρα χ'.' έ¬
γώ μέ την σειρά μοο, -/.αί σέ λίγο
5ρχισε τό χαιγνίδι. Τό ΡΟΤ ήταν
μικρά, χι' ετσι όλοι χ&ρναιαε μ&ρος
<τέ χάθε δόλτα τού χοΕίχνιδοΰ. Ή ώρα χερνοόσβ ώραία μέ χα- ρές, χάχανα καί χειράγματα. "Εω-ς έκείνη την ώρα ουτε. μιά φορά δέν είχα κι' έγώ χβρδίσβι. "Ολοι, χοιός ολίγο, χοιός χολο, χάτι τι έχέρνανε. κι' έγώ μόνο διαρχώς εχοτ^α Καί νά ήταν τό χάσιμο μό·«, θά ή~τχν καλά, θά ήτο θαυμάισια. Άλλά, σάν νά μή εφθανε αότό, είγα καί τα χάχανα καί τα χειράγΐ/ατα, χάθε ρύξει όλως
διόλου τόν χόλεμο. Κάθε φορά χαί
ν.αινούργια γέλοια, χάτι γέλοια,
χού μέ νεοριάζανβ ιχοριολεκτν.ώς.
Τώρριχνα
ο* εγω στο αστείο,
____*>. . »__ν . »ι
ρρχ μ γ
γελοϋσα κι' έγώ μαζύ μέ τοΰς άλ-
λους, δέν μχοροΰσα άλ)<*>ς τε νά
κάμω καϊ διαιφορετηιά, έτσι κι' άλ-
λοιώς. Τής μάρχες μοο δλες τχε-
ό ή ί ά έΆ άό ί
χ
2όν τής είχα χάσει, έχ,Άς άχό λί-
"Αν ί άλ ό ί
γ«ς. "Αφχισε ικαί ·χαλι τό χαιχνίδι,
Α,ΰτή τή φορά μοίραίζε χαρτ:ά ή
Φρόσω, τό κορίτστ αότό χού εξαι-
ρετικώς μοϋ χείρο^ζε. Πάρτε τα
/άρτια σας, μοΰ λέγει τ.αί μή ττε-
νοχ&>ρεΐσ6ε, «χείνος χού χάνε', ττά
κε·ρ8ίζει στήν
δ
Σάς
χρ ρ ή ηο ς
£δωσα δμως ιχαλό χαρτ:. χ» τόάζω
ί ώ ά ί
χώς τώιρα
ρ
θά
Κι' άλήθεια! Σάν νά τί ήξευρε ή...
'/.ακ«6ργα, [χοΰ 6&ωσε ν.αλό γαοτί.
Μοίρασε σ' δλοος, άλλά τ,ανεΐς ϊέν
τούς άρινεν άρκετδ είσί'Βημα. ι είχεν άνοιγ{ΐα. ΤΗλ»θ€ £(ΐως καί ή
Τέλειο, μ' δλα τα κομφόρ, φάνταζε | ιτειρά ή δική μοο. "Ανοις'α έγώ. Ε?-
τί άρά γε χοφ
0*770 κβίνες χοΰ σοχνά ιχά.
στο διάστηυ.α τοΰ χά:
χι, μοΰ λέγει. "Ενα μϊν,ρ-ό οουλάκ:
τίς ντάμας, είναι κ,αλό; 'Όχ·., τθ3
λέγω. Κι' άμέ·3^ς άχλώνω στό τρα-
τέζι τοΰ; 4 άο"θ>ς. Τό τί έγ'.νε δ;ν
μχορώ νά σάς τό χώ' /.έ«ρ6·.σα έχί
. μιά φαρά κι' έγώ 'Αλλ' αυ¬
τή ήτο άρχή. "ΐΒχΐΐτα δέν χέρατΐ
Γαιχνίδι «ου νά μην κερδίσω. Χρώ-
ματα, %χρρί, φούλ, μχλόφες, στρέιτ
3έν μ' άφήσανε ουτε λεχτό. Τα χά-
σανε όλοι. Τοΰς μάζεψα δλα τα λΐ
χτά, καί μόνον τής Φρόσως μείν^νε,
άκόμη λίγες μάρΐλ£ς. Ό Κώστα; |
ξαναγόρασε μάρν.ες, δχως χαί ή }-
δελφή τού. Σέ λίγο άγόρασε χαλ> ί
τ-ατερας τού. Μά δέν χ=;ασε χο/.λο
έχα-.ςα, γιά νά
«, γιά νά χεράστ) ή ω?3. ινι·—Γ^ς,
?λ)«ως τε, δέν σοΰ εί-α, δτ·... «δ-
-οΐος χάνει στά χαρτ-.ά, η«.ρδί^ι
στήν^ άγάπη:>>... Μέ^ χότταςε 'τώ:ΐ
ν.αλά στά μάτια, χαί χωρίς νά μοϋ
ϊώση Χβιρό, λέγει* χίιε, έχει «λ··
περάσει ή ώρ.α.^ Σηκώδηκε ν.αί νη-
τώντας γιά λίγο στό
τη; μιικρής της το·άντας; „
-;;!" χάμε. Είχαμε χειά τώρα
•ρκορισθη. Στό δρόμο ;.;
χάλι γιά το ιοα<χνίδ!, χώ είχε χώς '/αί χάλι θά ξαναχάη, μ' έρώτττί αν θά ξαναχήγα-να κι' έγώ, γ.α —ι μάτησε γιά λίγο, ν' ΟΆθύτη τί Οά τής ελεγα. Της είχα τό να(, κ>' ή
γαρα ζ^ραίίστηικεν άμέσως στο
γλοκό χρόσωαόν της. Μούχε ζώς
Οά ξανζχήγαινε τή·; άλλη υ,έρα %ύ
μ έ χαρεικάλϊσί νά μή ξεχάσω την
Ιχόσχεσί μοο.
Τή>; καληνχ»τησα, κ'' άλλοιώτ1-
νος τώρα, μέ μιά άλλθ'ώτικη είι
α'.σΐθησία χήγα στό σχίτι μοί), τ,ί*
-ολών δλα τα δσα συνεδρίαν τό
άρα, κι' ή
έί
χί,ςασε
ξαργι>ρ<. ψλά ϋ .>σε κι'
ή ρ ξαργι>ρ<>
ιχλττι λ,ίγα ψίλά χοϋ είχεν
η στήν τσάντα τος. Μή <γ:σ- νοχωρείσθε ττις είχια %Γ «γώ μέ την σειρά μοί». «"Οποίος χάνει στά */α?- τια, -Λερο«,6ΐ στήν άγαχττ», χλι την κύτταςακαλά, μά ·χείό ν,αλά τώρα είς τα μάτια. Ή λιητη ν,αί ή στε- ώ τοΰ χαμοΰ ήτιτν' ζωγραφ:- στό χροσωχάχι ττ<ζ, μ' δ/.ον 6ψί Έώ Λ- «·—-·, άλλά... τί διά&ολεί ετσι <53οξα θά χηγαιναν οί τέσ-ταρί; μου α—οί; Είχα άκέμη 6 μάρν.ες, ·/.'.' ετσι θά μοϋ χβρίτσΐ,υε χλι μιά Μάς άαολο&}ϊ)ΐε χαί ό Κώστας, κι' ς ά>ΐε ί ό Κώστας, κι
ετσι σχ—ΛατίσθϊΓΑε Ινα μεγάλοΡΟΤ.
Τί έ'χεις; τής λέγω, ένώ δλοι Ά
ΛΑοι μέ άγωνία κυττά^ανε, χο:ό?
"7 - ντ' -:------Τ" Τ·" Τ■
-IV1
στο χ^οσωχοεχι τίις μ' όλον
χνιδιου. Μα ελα χου ειχε νηη πού ^τουσε ^ ^ νρ6<Η,Ένώ, εκεινο το_63β9ο. Φοδηθ?κ3, μηχως ^ εΙχε ^ ^ χαί£Γ»3ά ήθε- πνε γΡω(χα. αλλα... τι διασοε!ΐ).α ^ως? μ^ &1^ ^ χά ^ λεχτά, τής λίγες αύτές μάρχες. νά τής χαίξετε σείς γιά μενά, 6έχεσ9ε: Δέν ήθέλησα νά τής άιρνηϊθώ αυτήν την μικροόλα χαρ!. Κύτταξα δμως Άαι τοος άλλίυς, ετσι, σάν νά τοΰς ρωτοϋσ-α μέτό δλέμμα, καί —£ χ^ λ χίνημα τής χεφαλης των ... . .ε καΐ τάλι τό χαιχνίδ:. Δώ- σαμε όμως διορία εως -,ή μιά μετά τα μεσαν>χτα. Είχαμε άχέμη α:ά
αρα νηνρν. "Εχαιξα «φοδα, γ-.ατί
η τσεχη μου είχε γεμίσει" λβχτά, καί
μια_χου η τοχη %τι?ζ δρόμο, δέν έν-
νοοικτβ να σταματήση. Κι' ε'τσι, σέ
λιγο, τοος χήραι/ιαί τής τελε·>τα?ε;
-;. 'Ο χατερας τοΰ Κώστα ε;-
____ μέ άγωνία χι>ττά^ανε, χο:ός
είχε το μεγαλήτερο χαρτι'· εχει;
χρώμα; τής είχα. Μοϋ λέγει τέσ-
σερα βεχάρια. Είναι καλά: Έσύ
Κώστα τί εχεις; εχειςχρώμα; "Ό-
άνάμεσα στά
άλλα.
το γι τ?ίίς
Ινα οτττα %ι'
----— --ν--------... ----.------ρ ^ α . Γ _
τον, έκ Φιλαδελφείας, ή όχοία ίνί
νησεν είς τοΰς 'Ολιομχιακοΰς άγώ
νά κάμει μέ την τύχ^ μοο, ί οέ
Κώστας μοίίλιεγε νά χάγ<·.' στό Μό.- τε Κάρλο. Ή άδελφή τού ·θά έχασε εως 500 δραχμές κκζί μ' ενα χρό- ■>ειοο λογαριασμό δρισκοντονσα'/ είς
--— -οο εως
[ζ -χεράϊ
μητέρΛ τοΰ φίλ<Λ< μι>*
θέλησε νά μάς ικάαιη λίγο ΐκο»φ£, άλ¬
λά ή Φρόσω σηκώθηίκε νά φύγΤ>· "Η¬
τανε άλήθεια χερασμένη ή ώρα χά:
μιά χοΰ θά εφει/γα χι' έγώ, [ά πα¬
ρεκάλεσε ό Κώστας νά σονοδε'όσΜ
την Φρόσω είς τό σχίτι της. Τοΰς
καλονυχτήσαμε μέ χολλά εύχαριστϋ
χαί μέ την χ,ρόσΐκλησι νά ξαναχάμ.5·
χάλι νά χαίξωμε.
Καί τώρα... στον Αρόμο, ^ώ χϊ!
ή Φρόσω. Είχαμε χοκιΧΛϋλωθη κα¬
λά, χαί μέ σηκωμένους τοΰς γ'.α-
χάίες, χερ·πιατούσα;Αε γρήγορα στΐν
μεγάλο βρόμο, χού τώρα δέν ε-χε
γ.α τόσο χολΰ κόσμο. Προχωρήία-
με διαστικά, όταν, δια·δαίνα;τας ϊι-
χρός άχό ενα άνοιχτό γαλαχτοιτω-
λείο, θυμήιθττχ'α χώς δέν τής είχα
ι ίώτει τα λεχτά χού μοΰ είχε δώσ:
Ή Δνίς Μχέττυ Μχέχερ Πίνξ- καθώς (καΐ τα χέρι3η_«ύ Ιδγαλ
Την άλλη μερά, την ?Βα όραι,
στό ίδιο σχίτι, άρχίσαμΐ χάλι την
"?!·α δοολειά. Ή διαρρά ήτο μ5
νσ;, δτι τώρα ή Φρ·άσω καθότ·ΐν:
ϊίχλα μοο. Π αίξαμε καί χάλι μ»
τέ ϊδιο %ίζ'. χαί μέ τα ί?!α χε:ρά-[·-
;·.ατα. Ό Κώστας είχε ■δάλίΐ χεί-
σμα νά μοΰ χαρή όλα τα χθετ'.νά
λεχτά, χαί ατψ άρχή φα'.νότανί
χώς θά το κα·τώριθωνε. Μά χάλι
τό χαιχνίδ'. 'ίύρ^ε, καί κατά τί·;
ίώδεκα τούς &ίχα άφήσει χολΐ όλί-
γες μάρΤΛ,ες. Τήνάλλη μ·έρα, ό τλ·
τεραι; τοΰ Κώστα, τό καλό γερον-
τάχι, είχε χάχοια σχον^ία δνολεά
η χρωί, χ·αί ετσι ^χμ γρτΐγο-
ρώτε,ρα άχό την -χροηγοιίμενη ^*
δοά. Ό Κώστας χαί χάλιν μέ τα
ρεκάλεσε νά συνοδεόσω την Φρόσω·
Φ>ν-αμε, τούς καλονοχτησβμε, ένω
ϊΐτγχριόνως έγώ τούς ζητοϋσα γθ.·.:;
εορές σνγγνώμην γιά τόν κόχο^»·
τοΰς δώσαμε, ζητώντας μ' αύτο ν»
τοΰς άχοίϊείςω, το χόσον $ΜΚ<νιΦ γιά τα λεχτά χού τοΰς εχαιρνα μ5 την βοηθεία της τύχηις·, Καί φύγ-Λμε. Δέν χεροισαμ ομο; τώρα οότε άχό τό γαλαχτοΐΓωλίΐν' οΰτε άχο τον μεγάλο «ρβ«>.>Ίω?»
ζ;ητήσαμε τόν ικιό άχόμερο, τον «ό
σχοτείνο κιαί τόν χειό μαΛ?υΝ»3 «Ρ^',0
Γ-.ατί; Αΰτό χειά, μόνον (η κ<κ>« ϊ.
μας τό ξεόρανε. Περάσαμε αχ^ς
χειό μααρυσμενουςβρόμθΰς, αχο τη,
ικιό μαχρυνές σι>νθ9«'ες, *» Τλ,·~
νώντας λ-έγαμε γιά τόσα μικροχρ^Τ-
ματα, εως ότου ζυγώνοντας ««
στή γειτονιά της, στα-,-ατησ^ »
ίνα στενό, σκοτεινό δρο;ια·/.ι: Μ *
ρώτησε τί ώρα ήτο χαί μ*> «««''
άν θά ύχάγω καί χάλ(ν στ» «·'
τοΰ Κώστα. Τη; είχα ή °Χι; 1-
λοιχόν, μοϋ λέγει· ναρ«ΐ? ν«
ε'ξω, -χού ε'χω %άτι νά σοί «ω·,
κάτι τι μεγάλΛ, γλαω ^ι Ί
«έν κατιαλαδαίνειςν... ^,1
χειά νά μοϋ είπη άλλο, κι
την κρ'θτοΰσα στό χ&?ι, την
κοντά μοο, κι' βκεί μ»» «τ° <* δρομά&οι, χοΰ ψ*ιη δέν μα< άλλάξαμε τό χρώτο τή; μας φιλί. ΠΕΙΡΑΙΕΓΣ, ΑΘΑΝ. Α. ;-|άχό την ώρα «κείνη. Τί έχιλήσυων γώ-Ι~ού είμαι! τής λέγοι καί σχεδόν την Τη^*»>Ρ~ μ.^ (ττο γαλακτοχωλε^ν
ΗΕίΕΝ ΚΑ33ΑΡΙ
ΜΑΙΑ
Αιπλωματοΰχος τοθ
Ηθ3ρί(
Δέκα πέντβ έτών πείρα-
Άμοιβή συγκαταβατιχη. ^
156 Ε851 34111 51.. . ^*
Τηλ. Οβΐβίΐοηιβ
αγικόν θεραΛίη
Α. ΑΙΝΑΡΔΟΥ
όδό; Σω^αάτους αριθ. 31 * δ;.
θεραπίύονται άβφαλωί *αι " ά χα,
νος «αβολογιχά, γυναοίθλογικ»
δεριιατικά Λ«οήματα. ,
Μέθοθο; νεωτάτη· —'
«ΕΘΝΙΚΟΣ ΚΗΡΥΞ».- ΚΥΡΙΑΚΗ, 26 ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ 1928.
ΑΓΤΟ ΤΈΙ3ΝΓ ΖΩΙ3Ι3ΝΓ
ΟΠΟΙΟΣ ΧΑΝΕΙ ΣΤΑ ΧΑΡΤΙΑ
♦ ♦♦
Ζύγωνε ή —ρωτοχρονιά. Ό κό-
σμος όλος ζύγωνε δεςΊά" καί άιρ'.-
στ&ρα, ντϋτχένος άλλος σέ δαρΰ καΐ
όλοκαίνουργο χαλτό χι' άλλος χάλι
χ&υκκοολιατμένος μέσ' τί χαλτρ καί
•οριμμένο άχ' τα χρόνια χαλτό τού,
ζητώντας χάτι νά ψωνίση, άλλο;
δώρα, άλλος τρόφιμα, άλλος διά-
φορα μιαροχράγματα, «.αί ολοι όλί
γο καΐ χαλΰ, κάτι νά ψωνίσουνε γιά
τό καλό τοϋ χρόνου.
Τα μαγαζιά ήτανε γεμ-άτα άτ»
χόσμο καί μ' δλο τό τσουχτερό έ-
κ,είνο κρΰο τοΰ Δεκέμβρη οί ύχαί-
θρειοι χωληταί χαλοόσανε τον κό-
σμο, βιαλαλώντας τα ντΐυμχιά, τής
χ.οΰκλες, τής ροκάνες καί τότα άλ-
<λα μιτΛροχράγματα χού ό Άγιοδα- σίλης θά τάφερνε άπό την Καισΐζ- ρεία. Κοοχχοαλωμένος χι' «γώ μίσ' στό μαχρΰ χαλτό μχ*>, δγτικα ττο
δρόμο χωρίς κανένα σχοχό, χωρίς
ν' άχω χοοθενά νά χάγω. Βγήαα
άχό τό σχίτι, χαί σηχώνοντας τόν
γ ι οκά, έτΛρβ τό 'δήμά μου στήν χεν
τρίκή χλατεία. Ό κόσμ.:ς έκεί ήτί
χολΰς, γ/αί τα ϋ>ρα καΐ ο·! φωνέ;
ψίρτ/ε τό 6τμά μοο ίσια χρος το
μεγάλο διρόμο, χοΰτανε τα μαγαζιά,
χοΰ έκείνη την έΐ&3ομά?α χον αν ε
χρυσές δονλκς. Οί 'διτρίνες ήταν
γεμάτες χαιγνέδια, χοΰκλες, σιδη-
ρσϊρομάκια, ■αότσκινητάπα κίί λο-
γής-λογής χαχνίδια, χοΰ σάν αα
ννήτιες τραΐδούσανβ κοντά τους τα
χαιδάκια, τής ~γ?·ηώλϊς χαί τον
φτωχάχοσμο, ·πού δέν τολμοΰσε νά
δρααΛελίστ) την χόρτα, νά διαλέτη
ν.αί νά φύγη. Άλλοίμονο!... τέτοι*
είναι ή ζωή· δλοι δέν μχαροΰμε νά
την χαροΰαε.
Π ρ&χώρησα λίγο χειό πίρα, χαί
την ώρα άχριΰώς χο«
ΐτερνοΰσα την χό ρ τ* ενός
ρ,αγαζιοΰ, ενας οιαστι-κός κύριος
Το έν Γκ^ηνγουντ
Λαίηκ, Ν. Υ", ξε¬
νοδοχείον Στέολιγκ
Φόρεστ, τού Δρος
Τζών Ρότς Στρα¬
τόν, δπου λέγεταΐ
ότι έπωλήθησαν ά-
ιτηγορευμενα ποτά.
»«ιΤνβ. Δοό( ν—α γχκπχ ^
2μεσως,_και στο μβρμίρ,νο τρ**--.
Όν χοΰ δέν σηκώθηχε ν« φύγη "τί
αανε-.ς, αύτοΰ, μοΰ λέγ£(· έγώ' "*-ν
έξ ά ά ^
ή χόρτα α-
έ
6γα!νοντας,
ώ ύ
γνώμην, κόριε, μοϋ λιέγει, ένώ συγ¬
χρόνως γυρνωντας μιά φωνή ;- !
ΐτλήξεως, τίγήγε ίκι' άχ"'
μας τα χείλη. θανάση!....
Κι' άμέσο>ς σταματήση τό
και <— λίγο νοιξε. Μιά νοστιμοόλα ήλθε /.αί τής δώσαμε τα λίγα να χράγματα. Άν·α<8αίΌντ·ας, ιιοΰ λέγει ό φίλος μου: Τόν άκοϋς δλς»ν αυτόν τόν θόρυβον; είναι, ξεώρε'.ς. ή χαριεα...εμείς χι' εμείς, δ—ως σοϋ είχα χοΰ θά λάδημ*έρος τό χαίχνίδ:. Άνεβήκαμε, κα< μετά τούς τ-οπ- χούς χαιρετκμοΰς κθΓΪ σοττάσεις,έ- 7;άθ:σα χι' έγώ μαζύ μέ τού; άλ- λοος, στό μικιρο σαλονάκι. Αί, Κώστα, τάφερες τα χαρτίά, ξεΰρεις, καϋμένς, χάσο σέ χεριαέ- ναμε; Ά, άχόψε θά σέ άφήσω χω- ρΐς χεντάρα. Αύτά κι' αλλα πχ- μου. Συγ- υήμοια 6!ηαε&φ$τ)0"αν στό λίγο δίά- στημα, γιατί εχειτ' άπω λίγο ή ;- ®*-| τη·;έτρια εΒοχοίησε δλο έκεϊνο τό... δοό " " "" χ,ι' άκουαντώντιας τα κάμ-χοσα κοο- τιά χού κρατοδσε στο χέρι, μοΰ ρώ- τητε: τί χαμχάρια; χώς 6ρ·έθηΆα έδώ, τοί» ημΛϋνα τόσα χρόνια τ.αι ίς-ΐϊοό άλλες 4ρ«>ττ>τίΐς, τού
ά '&γαίνανε άτ' το
τα>. Τόν ρώττ/τα κι' έγώγιά
τόσα χράγματα καΐ χαίρνον-
τας τώρα τα -Λουτιά, χροχωιρήσαμς
μαζύ <ττο 3ρόμο, σϋζ,ητώντας διάφο- ρα. Π ροχο>ρώντιας, ^ίαα^ στή
γωνία τοϋ βράχοο, δταν ίνα "Α!...
γ ρ, α Α!...
τοΰ φίλου μοο, μάς ■κόλλ'ησε κα:
τούς δίΛ στό μέρ·ος άχείνο. Βρέ, νά
χαρή ή εύχή, μοΰ λβγει, ξείιρεις τί
εχα&α; Δέν χρόφθασα καλά-καλά '>α
τον ρωτήσω, όταν έχΐίνος έςα«-
λο^Οώντας μοΰ λέγει: Τρβχα, χάμς.
πρίν νά κλείσοΌΜε... 6οέ, νά χαρή
ύ> εύχή, ξέγοκτα νά χάρω χαρτιά.
Ξειίρεις, μοΰ λέγει, αύτές οί αέρες
τό καλοϋν μίά %αλή τ.αρία εμείς
βι,ι' εμείς. Ή οίκογένεια χού κάθε-
ται στό μεσαΐο χάτωμα τοΰ σχιτιΐϋ
μας, ή Μαρία καΐ Φρόσω καΐ κάτι
αλλες φιλενάδες τής άέελιφ-τίς μοο,
^άρθουν «,ι' αύτές, κι' ετ~ γύρω
στό μεγάλο τραχέ'ζί της τραχεζα-
ρίας μας ®& χεράτουμε μερικές
ρίας μας,
χεράτουμε μερικές
ύ '
μ, ρμ μρς
ώρες, δοκιμάζοντας χψ τύχην μας'
Τί λές; ερχεσατί,· ελα %αϋμένε, 9ά
γελάσωμε κι' όλας... Νά ί-3ης την
Φρόσω χώς χάνει, δταν χάντ)....χά'
■γάΐ είναι γιά νά γελας... ά λ λ ά
ρ
κλείσουν.
μή τοχον κα:
Σ)κ«φΊ>τ}κα λίγο. Ή καλή των
ρέα χού γιά τόσον χαΐρι τώρα
την είχα χάσει, ή χερ'.έργειά μ»
ν« 3ώ όλο έκβίνο —) έμάς καΐ 'μείς,
>αΐ... —»ιός ξεύρβι, εΐχα μΐσα μοΰ,
κι' ή τύχη τί μχορεί νά φέρη, κ:'
ετσι χωρίς δισταγμό ειχ2 στόν φίλο
μαν τό ναί. Τ6 κατάλαία, μοΰ εΐχί
πώς τ)άργ^ότοννα. Σέ ξεύρ-ω χώς χο-
τέ ίέν χαλάς χατηρια. ΨωνίσαΐΛϊ
έχΐ τέλους τα χαρττά ικαΐ δοηθων-
τας τώρα τον φίλο μο·ο, μοι,ράσαμε
τα χράγματα ικ,αί τραδττξαμε γ·.ά
τό τχίτι τού.
-* Καθότανε σέ μιά ώμ,ορ^η γειτ(Η
ν:ά α!1 είχτ^ε ενα ώμορφο «τχιτάκΐ
εμείς ν,ι' εμείς, δτι ή ρρ
ήτο ετοίμη γτά τδ χαιγνδι. Πη-
ενα άρκετά μεγάλο τραχόζί
όί
μέ άσχρο μουσαμά, δοό-τρία: στζ-
χτσϊοχεία, οί μάρικες καΐ τα χαρ-
-ιά καΐ γύρω-γύρω χα.:·έκλες, δί-ί
6αλέ. Μ'
ε κι' οί
ίλ-
6αλέ. Μ 2ΐ7θλοοθήσανε κι οί ίλ
λοι κι' άλλάξατΐΐ φύλλα. Π όσα 'ίε-
λετε; μοΰ λ^γει χειραχτικά ή
Φρόσω. "Ενα μό"/ο τής είχα, τυχ:
?ά τόν δαλέ. ΜνΐΆωσζ Ινα
(ρύλλο. Τί χοφά τί χτί,κΧθχάρΒ!
τανε όβσοτος, κι' ετσ'. τώρα είχα ι
•/.ι' ένΛ ρήγα. ΈΒαλα άκό;χα δι>6-
τρείς μάρΐΑες αέσα στό ΡΟΤ /.α:
τειίίμενα νά ί3ώ κι' οί άλλοι τι θά
■/.άνουν. Σέ λίγο δλοι 6ι*λανε, γιστΐ
/.ι' έχείνοι χιάτανε χαρτί. Ήλθς
γαΐ ή σειρά ττις Φρόσως. Με 76τ-
ταζε χαλά στά μάτια, καΐ γελόν-
τας χάντα, ιιοΰ λ»έγει. Τής τρείς
σας ιχι' άλλες χίντε. Τώρα ή Μ<γ- ρία είναι χάσβΌ, καθώς κι' ή άιδελ- ςή τού 'Κώστ-α, χού χα^όταν δίχλα μοι>, χαί τό ίδιο έΐκοτι^ καΐ ό τζ-
Κώ
αί τό ίδιο έΐκοτι^
τοϋ Κώστα. Τότε
καΐ ό
τερζς τοϋ Κώστα. Τότε κύττχϊξα
αι' έγώ την Φρόσω ι/αλά στά υΛ-
τια ζ-ητώντας νά ψυχολογήσω, σάν
τί αρά γε χαρτί νά εί-χε.. Πάς νά
ς,
νάνε στήν 6;Αθρ.φη έαείνη τραχεζο.-
ρία μιά μβχιρή εεχόνα ενός άλλοο
Μόντε Κάρλο. Κα&ησαμε γΰοω, κι'
άμέσ*>ς ό χατέρας τοΰ Κώστα—ί¬
να γερόντιο χαλόκαρδο ν.ι' ειιγενιχό,
τ:οΰ δλο γελοΰσε—άρχισε νά μάς
μοιράζτ) τής μάρικες. Π-τ,ρα χ'.' έ¬
γώ μέ την σειρά μοο, -/.αί σέ λίγο
5ρχισε τό χαιγνίδι. Τό ΡΟΤ ήταν
μικρά, χι' ετσι όλοι χ&ρναιαε μ&ρος
<τέ χάθε δόλτα τού χοΕίχνιδοΰ. Ή ώρα χερνοόσβ ώραία μέ χα- ρές, χάχανα καί χειράγματα. "Εω-ς έκείνη την ώρα ουτε. μιά φορά δέν είχα κι' έγώ χβρδίσβι. "Ολοι, χοιός ολίγο, χοιός χολο, χάτι τι έχέρνανε. κι' έγώ μόνο διαρχώς εχοτ^α Καί νά ήταν τό χάσιμο μό·«, θά ή~τχν καλά, θά ήτο θαυμάισια. Άλλά, σάν νά μή εφθανε αότό, είγα καί τα χάχανα καί τα χειράγΐ/ατα, χάθε ρύξει όλως
διόλου τόν χόλεμο. Κάθε φορά χαί
ν.αινούργια γέλοια, χάτι γέλοια,
χού μέ νεοριάζανβ ιχοριολεκτν.ώς.
Τώρριχνα
ο* εγω στο αστείο,
____*>. . »__ν . »ι
ρρχ μ γ
γελοϋσα κι' έγώ μαζύ μέ τοΰς άλ-
λους, δέν μχοροΰσα άλ)<*>ς τε νά
κάμω καϊ διαιφορετηιά, έτσι κι' άλ-
λοιώς. Τής μάρχες μοο δλες τχε-
ό ή ί ά έΆ άό ί
χ
2όν τής είχα χάσει, έχ,Άς άχό λί-
"Αν ί άλ ό ί
γ«ς. "Αφχισε ικαί ·χαλι τό χαιχνίδι,
Α,ΰτή τή φορά μοίραίζε χαρτ:ά ή
Φρόσω, τό κορίτστ αότό χού εξαι-
ρετικώς μοϋ χείρο^ζε. Πάρτε τα
/άρτια σας, μοΰ λέγει τ.αί μή ττε-
νοχ&>ρεΐσ6ε, «χείνος χού χάνε', ττά
κε·ρ8ίζει στήν
δ
Σάς
χρ ρ ή ηο ς
£δωσα δμως ιχαλό χαρτ:. χ» τόάζω
ί ώ ά ί
χώς τώιρα
ρ
θά
Κι' άλήθεια! Σάν νά τί ήξευρε ή...
'/.ακ«6ργα, [χοΰ 6&ωσε ν.αλό γαοτί.
Μοίρασε σ' δλοος, άλλά τ,ανεΐς ϊέν
τούς άρινεν άρκετδ είσί'Βημα. ι είχεν άνοιγ{ΐα. ΤΗλ»θ€ £(ΐως καί ή
Τέλειο, μ' δλα τα κομφόρ, φάνταζε | ιτειρά ή δική μοο. "Ανοις'α έγώ. Ε?-
τί άρά γε χοφ
0*770 κβίνες χοΰ σοχνά ιχά.
στο διάστηυ.α τοΰ χά:
χι, μοΰ λέγει. "Ενα μϊν,ρ-ό οουλάκ:
τίς ντάμας, είναι κ,αλό; 'Όχ·., τθ3
λέγω. Κι' άμέ·3^ς άχλώνω στό τρα-
τέζι τοΰ; 4 άο"θ>ς. Τό τί έγ'.νε δ;ν
μχορώ νά σάς τό χώ' /.έ«ρ6·.σα έχί
. μιά φαρά κι' έγώ 'Αλλ' αυ¬
τή ήτο άρχή. "ΐΒχΐΐτα δέν χέρατΐ
Γαιχνίδι «ου νά μην κερδίσω. Χρώ-
ματα, %χρρί, φούλ, μχλόφες, στρέιτ
3έν μ' άφήσανε ουτε λεχτό. Τα χά-
σανε όλοι. Τοΰς μάζεψα δλα τα λΐ
χτά, καί μόνον τής Φρόσως μείν^νε,
άκόμη λίγες μάρΐλ£ς. Ό Κώστα; |
ξαναγόρασε μάρν.ες, δχως χαί ή }-
δελφή τού. Σέ λίγο άγόρασε χαλ> ί
τ-ατερας τού. Μά δέν χ=;ασε χο/.λο
έχα-.ςα, γιά νά
«, γιά νά χεράστ) ή ω?3. ινι·—Γ^ς,
?λ)«ως τε, δέν σοΰ εί-α, δτ·... «δ-
-οΐος χάνει στά χαρτ-.ά, η«.ρδί^ι
στήν^ άγάπη:>>... Μέ^ χότταςε 'τώ:ΐ
ν.αλά στά μάτια, χαί χωρίς νά μοϋ
ϊώση Χβιρό, λέγει* χίιε, έχει «λ··
περάσει ή ώρ.α.^ Σηκώδηκε ν.αί νη-
τώντας γιά λίγο στό
τη; μιικρής της το·άντας; „
-;;!" χάμε. Είχαμε χειά τώρα
•ρκορισθη. Στό δρόμο ;.;
χάλι γιά το ιοα<χνίδ!, χώ είχε χώς '/αί χάλι θά ξαναχάη, μ' έρώτττί αν θά ξαναχήγα-να κι' έγώ, γ.α —ι μάτησε γιά λίγο, ν' ΟΆθύτη τί Οά τής ελεγα. Της είχα τό να(, κ>' ή
γαρα ζ^ραίίστηικεν άμέσως στο
γλοκό χρόσωαόν της. Μούχε ζώς
Οά ξανζχήγαινε τή·; άλλη υ,έρα %ύ
μ έ χαρεικάλϊσί νά μή ξεχάσω την
Ιχόσχεσί μοο.
Τή>; καληνχ»τησα, κ'' άλλοιώτ1-
νος τώρα, μέ μιά άλλθ'ώτικη είι
α'.σΐθησία χήγα στό σχίτι μοί), τ,ί*
-ολών δλα τα δσα συνεδρίαν τό
άρα, κι' ή
έί
χί,ςασε
ξαργι>ρ<. ψλά ϋ .>σε κι'
ή ρ ξαργι>ρ<>
ιχλττι λ,ίγα ψίλά χοϋ είχεν
η στήν τσάντα τος. Μή <γ:σ- νοχωρείσθε ττις είχια %Γ «γώ μέ την σειρά μοί». «"Οποίος χάνει στά */α?- τια, -Λερο«,6ΐ στήν άγαχττ», χλι την κύτταςακαλά, μά ·χείό ν,αλά τώρα είς τα μάτια. Ή λιητη ν,αί ή στε- ώ τοΰ χαμοΰ ήτιτν' ζωγραφ:- στό χροσωχάχι ττ<ζ, μ' δ/.ον 6ψί Έώ Λ- «·—-·, άλλά... τί διά&ολεί ετσι <53οξα θά χηγαιναν οί τέσ-ταρί; μου α—οί; Είχα άκέμη 6 μάρν.ες, ·/.'.' ετσι θά μοϋ χβρίτσΐ,υε χλι μιά Μάς άαολο&}ϊ)ΐε χαί ό Κώστας, κι' ς ά>ΐε ί ό Κώστας, κι
ετσι σχ—ΛατίσθϊΓΑε Ινα μεγάλοΡΟΤ.
Τί έ'χεις; τής λέγω, ένώ δλοι Ά
ΛΑοι μέ άγωνία κυττά^ανε, χο:ό?
"7 - ντ' -:------Τ" Τ·" Τ■
-IV1
στο χ^οσωχοεχι τίις μ' όλον
χνιδιου. Μα ελα χου ειχε νηη πού ^τουσε ^ ^ νρ6<Η,Ένώ, εκεινο το_63β9ο. Φοδηθ?κ3, μηχως ^ εΙχε ^ ^ χαί£Γ»3ά ήθε- πνε γΡω(χα. αλλα... τι διασοε!ΐ).α ^ως? μ^ &1^ ^ χά ^ λεχτά, τής λίγες αύτές μάρχες. νά τής χαίξετε σείς γιά μενά, 6έχεσ9ε: Δέν ήθέλησα νά τής άιρνηϊθώ αυτήν την μικροόλα χαρ!. Κύτταξα δμως Άαι τοος άλλίυς, ετσι, σάν νά τοΰς ρωτοϋσ-α μέτό δλέμμα, καί —£ χ^ λ χίνημα τής χεφαλης των ... . .ε καΐ τάλι τό χαιχνίδ:. Δώ- σαμε όμως διορία εως -,ή μιά μετά τα μεσαν>χτα. Είχαμε άχέμη α:ά
αρα νηνρν. "Εχαιξα «φοδα, γ-.ατί
η τσεχη μου είχε γεμίσει" λβχτά, καί
μια_χου η τοχη %τι?ζ δρόμο, δέν έν-
νοοικτβ να σταματήση. Κι' ε'τσι, σέ
λιγο, τοος χήραι/ιαί τής τελε·>τα?ε;
-;. 'Ο χατερας τοΰ Κώστα ε;-
____ μέ άγωνία χι>ττά^ανε, χο:ός
είχε το μεγαλήτερο χαρτι'· εχει;
χρώμα; τής είχα. Μοϋ λέγει τέσ-
σερα βεχάρια. Είναι καλά: Έσύ
Κώστα τί εχεις; εχειςχρώμα; "Ό-
άνάμεσα στά
άλλα.
το γι τ?ίίς
Ινα οτττα %ι'
----— --ν--------... ----.------ρ ^ α . Γ _
τον, έκ Φιλαδελφείας, ή όχοία ίνί
νησεν είς τοΰς 'Ολιομχιακοΰς άγώ
νά κάμει μέ την τύχ^ μοο, ί οέ
Κώστας μοίίλιεγε νά χάγ<·.' στό Μό.- τε Κάρλο. Ή άδελφή τού ·θά έχασε εως 500 δραχμές κκζί μ' ενα χρό- ■>ειοο λογαριασμό δρισκοντονσα'/ είς
--— -οο εως
[ζ -χεράϊ
μητέρΛ τοΰ φίλ<Λ< μι>*
θέλησε νά μάς ικάαιη λίγο ΐκο»φ£, άλ¬
λά ή Φρόσω σηκώθηίκε νά φύγΤ>· "Η¬
τανε άλήθεια χερασμένη ή ώρα χά:
μιά χοΰ θά εφει/γα χι' έγώ, [ά πα¬
ρεκάλεσε ό Κώστας νά σονοδε'όσΜ
την Φρόσω είς τό σχίτι της. Τοΰς
καλονυχτήσαμε μέ χολλά εύχαριστϋ
χαί μέ την χ,ρόσΐκλησι νά ξαναχάμ.5·
χάλι νά χαίξωμε.
Καί τώρα... στον Αρόμο, ^ώ χϊ!
ή Φρόσω. Είχαμε χοκιΧΛϋλωθη κα¬
λά, χαί μέ σηκωμένους τοΰς γ'.α-
χάίες, χερ·πιατούσα;Αε γρήγορα στΐν
μεγάλο βρόμο, χού τώρα δέν ε-χε
γ.α τόσο χολΰ κόσμο. Προχωρήία-
με διαστικά, όταν, δια·δαίνα;τας ϊι-
χρός άχό ενα άνοιχτό γαλαχτοιτω-
λείο, θυμήιθττχ'α χώς δέν τής είχα
ι ίώτει τα λεχτά χού μοΰ είχε δώσ:
Ή Δνίς Μχέττυ Μχέχερ Πίνξ- καθώς (καΐ τα χέρι3η_«ύ Ιδγαλ
Την άλλη μερά, την ?Βα όραι,
στό ίδιο σχίτι, άρχίσαμΐ χάλι την
"?!·α δοολειά. Ή διαρρά ήτο μ5
νσ;, δτι τώρα ή Φρ·άσω καθότ·ΐν:
ϊίχλα μοο. Π αίξαμε καί χάλι μ»
τέ ϊδιο %ίζ'. χαί μέ τα ί?!α χε:ρά-[·-
;·.ατα. Ό Κώστας είχε ■δάλίΐ χεί-
σμα νά μοΰ χαρή όλα τα χθετ'.νά
λεχτά, χαί ατψ άρχή φα'.νότανί
χώς θά το κα·τώριθωνε. Μά χάλι
τό χαιχνίδ'. 'ίύρ^ε, καί κατά τί·;
ίώδεκα τούς &ίχα άφήσει χολΐ όλί-
γες μάρΤΛ,ες. Τήνάλλη μ·έρα, ό τλ·
τεραι; τοΰ Κώστα, τό καλό γερον-
τάχι, είχε χάχοια σχον^ία δνολεά
η χρωί, χ·αί ετσι ^χμ γρτΐγο-
ρώτε,ρα άχό την -χροηγοιίμενη ^*
δοά. Ό Κώστας χαί χάλιν μέ τα
ρεκάλεσε νά συνοδεόσω την Φρόσω·
Φ>ν-αμε, τούς καλονοχτησβμε, ένω
ϊΐτγχριόνως έγώ τούς ζητοϋσα γθ.·.:;
εορές σνγγνώμην γιά τόν κόχο^»·
τοΰς δώσαμε, ζητώντας μ' αύτο ν»
τοΰς άχοίϊείςω, το χόσον $ΜΚ<νιΦ γιά τα λεχτά χού τοΰς εχαιρνα μ5 την βοηθεία της τύχηις·, Καί φύγ-Λμε. Δέν χεροισαμ ομο; τώρα οότε άχό τό γαλαχτοΐΓωλίΐν' οΰτε άχο τον μεγάλο «ρβ«>.>Ίω?»
ζ;ητήσαμε τόν ικιό άχόμερο, τον «ό
σχοτείνο κιαί τόν χειό μαΛ?υΝ»3 «Ρ^',0
Γ-.ατί; Αΰτό χειά, μόνον (η κ<κ>« ϊ.
μας τό ξεόρανε. Περάσαμε αχ^ς
χειό μααρυσμενουςβρόμθΰς, αχο τη,
ικιό μαχρυνές σι>νθ9«'ες, *» Τλ,·~
νώντας λ-έγαμε γιά τόσα μικροχρ^Τ-
ματα, εως ότου ζυγώνοντας ««
στή γειτονιά της, στα-,-ατησ^ »
ίνα στενό, σκοτεινό δρο;ια·/.ι: Μ *
ρώτησε τί ώρα ήτο χαί μ*> «««''
άν θά ύχάγω καί χάλ(ν στ» «·'
τοΰ Κώστα. Τη; είχα ή °Χι; 1-
λοιχόν, μοϋ λέγει· ναρ«ΐ? ν«
ε'ξω, -χού ε'χω %άτι νά σοί «ω·,
κάτι τι μεγάλΛ, γλαω ^ι Ί
«έν κατιαλαδαίνειςν... ^,1
χειά νά μοϋ είπη άλλο, κι
την κρ'θτοΰσα στό χ&?ι, την
κοντά μοο, κι' βκεί μ»» «τ° <* δρομά&οι, χοΰ ψ*ιη δέν μα< άλλάξαμε τό χρώτο τή; μας φιλί. ΠΕΙΡΑΙΕΓΣ, ΑΘΑΝ. Α. ;-|άχό την ώρα «κείνη. Τί έχιλήσυων γώ-Ι~ού είμαι! τής λέγοι καί σχεδόν την Τη^*»>Ρ~ μ.^ (ττο γαλακτοχωλε^ν
ΗΕίΕΝ ΚΑ33ΑΡΙ
ΜΑΙΑ
Αιπλωματοΰχος τοθ
Ηθ3ρί(
Δέκα πέντβ έτών πείρα-
Άμοιβή συγκαταβατιχη. ^
156 Ε851 34111 51.. . ^*
Τηλ. Οβΐβίΐοηιβ
αγικόν θεραΛίη
Α. ΑΙΝΑΡΔΟΥ
όδό; Σω^αάτους αριθ. 31 * δ;.
θεραπίύονται άβφαλωί *αι " ά χα,
νος «αβολογιχά, γυναοίθλογικ»
δεριιατικά Λ«οήματα. ,
Μέθοθο; νεωτάτη· —'
«ΕΘΝΙΚΟΣ ΚΗΡΥΞ».— ΚΥΡΙΑΚΗ, 26 ΑΥΓΟΥΣΊΌΥ, 1928.
ΞΕΝΑ ΑΡΙΣΤΟΥΡΓΗΜΑΤΑ
Ο ΛΕΠΡΟΣ
Τό χίάνη ααϊ ή Ούελλα είχον ί-ο-
^ρεώσει τό σενορ Άλόνθο ντε Τορ-
ν.οι>εντίλλα νά στανΛτηττ, <ττή νότ'.ο *λαγ«ά της δουνοσειράς τής Σιερ- ^α Νε*ά8« καί νά ζητήση άσυλο <ττόν χΰρ-γο τοΰ Β-αλν-μτπράγν.α .τ' Ινα «V τούς χαληούς αύτούς χά?· γους, ότου καταφεύγαίν οί ευγενώς οί όχοίοι κ^ϊτεστράφησαν ιχαί θελοον νά κρύψουν τή φτώχεια τους μακρά βχ' τ^ε (ΛΟτ'.α τοϋ κόσμον. Στόν €ρΐφ.ηοο «κεΐνο τύργο τον ό- τεδίχ^τ,σαν μέ την ά>*ρα εύγενε:α
«« έείχνοον χάντοτε οί Ίι—'ανθί
στο-ύς ·φιλοξενθ!>μένα>ς των... Πα¬
ρεχώρησεν γιά τό άλαγ'ό τού τό
γ.αλλί'τερο χαχνί στόν χαληό έτο:-
μό«ροχο σταΰλο. "Οσο γ ιά •λείνον,
νς·ώ τοΰ σερ'δίρισαν &να £είχνο λι-
τό, μά άφθονο κ,αΊ κ.ζλ/ομ.αγερευ^νο,
',όν θβΰλαν νά χλαγίάβΎ] σ' ενα ίιο-
μάτιο στο σποίο άλλοτε, την έ·~χη
ά%όμα Ίποΰ ή οϊκογένεια τοΰ Βαλ-
τομχράγ*α ήτανε στής δόξες της
θά ήταν ασφαλώς χολοτελάττατα
έ
Το δωμάτίθ αύτό ητανε άτέραν-
το, τόσο μ&γάλο ώστε, μ·παίνοντο·ς
μέσα, δΰο^ολεΐίόσια/ν νά 6ης χοΰ τε-
λείωνε. 'ΐΕνα χαράθυρο ψηλό, μά
σν-επατμενο "Λατά τα τρία τεταρτα
άχό χΜ/,νά γκρίζα χαρα^ετάσματα.
βφΐνε χολί» λίγο <ρώς νά μιυαίντ; τ" δωμΛτιο, κι' δταν άκόμη ητανε αε- σημέ-ρΐ. Ό Άλόνθο είχε την βντύ- Γ<οση χώς τί» δωμάτιο αύτ6 θά ε'.γε χρόνια νά τ)35τοιχη^ -οτκί) αν&ρω- "Οταν ό ίον Φειρνάνβος ντέ Βαλ- ντβμιτραγιχ,α καληνΰχτισε το οίλο- ξενούμενο ~ο, 8εν τού είχε δείξε: ά έξαιρΐτ'.κτ] <7υυ.ζάΊ>εια· τον
απλώς μ' Ινα ιορόσχαρο
χγ ττά γείλη. Ό σενορ Ά-
λόνθο ά)/ΛΟ!χχη<τε τότε στό τραχεζ: το σ«μ.ιντάνι τού, ξεντόΌηκβ σιγα- σιγά κιϊί ΰίτερ^ άρχισε νά έάζ οεξιά 7Λί άριστερά ό οεξιά 7Λί άριστερά τό «ομάτιο, |Α£ το τ,ρ-εμ,άμενο φώς τοΰ -χιε·ριοΰ. Με- γάλη χχατοητοηία βοκτίλεοε έκεΓ μέ- οα. Κάτι ιραληές χολυθρόνες άχί τής ό—οίες έλειπε κατά ικανά/α τό ενα πόδι, Ιί/.Λναν θλιίε,ρή ιταρΐ^ μέ ξεχ«ρδ«λωΐΛένα άλλα Ιιηιτλα........ ι<χν.<χΰ£ΐχ ιτου ητΌνε κριεμοτσν,ενϊ ο^ώ? τοίν<κ>ς ητανε τόσο λερωμένα
ναι ο-κ,Όνισνιένα, ώστε. βέν μχοροΰσες
να ίί·33χρίνη- τί χαρ-ίστανανί... Οί
«ράχνες εΐχ— ά->Λ>σε! άνόλ
ρχς εΐχ ά>Λ>σε! άν6.νό
*«ς τούς «—ούς των <ττ6 τα^άνι «της γωνίες. ^ (Άφο5 ό 'Αλόνθο έχί6εώί>ησε κ-α-
λα τΐο ^ ίωμάτιο, εκρινε χώς ητανί
περιτό να ιχχτντ) ττ>; ψ«χή τού νά
-χλ ό ά την
έ
μγ/χλη χε,ρι«τότερο ά την
τ&ση ίοστοχι'α-κου ητανε άχλωμένη
7»?ω τού. Καί έχειίή το ,ρολόϊ τού
"«■"αρεκκλγ—ίοΰ τοΰ χύργοο χτϋττ»·3τε
>·«ινη τή στΐγμή έννιά, εχεσδ νά -/.&:-
η
Κατά τα μΛσάνοχτο: δμως, τόν
ιτ-ις τ)όραδος. Τοΰ φ-άνη-
νά χετίύσθΓ^ χοαλϊά μβτα στό
μ όχου ι/Λΐμόταν.
■—θά είνε καμμ«ά
Μά καθως άνοιξε τα μάτια τμ,
μολονότι «έν είχε ανάφε'ι τό «βίί,
εί«ε ωστοτο όλν/Μχρν μες στο
«κοταίι εν« λε^κο %αϊ άνάερο ϊ
%αϊ άνάερο <τ/ϊΓ , χοο χττγιαινοερχότανε καλτά στο εοίατι τοο. Τέ «-ήμα «Μ δέν . Τέ «ήμα «Μ δέν πάτωμα. Φαινότανβ μχη. , Δεν ύχηρχε καμμ,ία βμ ωςητβν, φοΚεραομα Αΰτ 5.μ *ν 'Αλόνβο Μολονότι δ έ ν ί>ταν
άΐως
>εινο
καί νεορηβ χε:>
λώ νά ^έ
6άτι τοο καί -ως $ά οννέχτζε άνε-
νόγλτΐτατονΪΗννον τού διαλύθηκε
(τιγά-σιγά, «άν σύννβφο κι' έξοβρα^η-
στηκε...
Ό β«ν 'Α)Λν6ο χαμογελασε τότε.
—Ό ίιάδολος αύτός είνε, 6λέ-
-ω, χολί> καλός, είτε «τό ικσα
τοο. Μέ χερι-^ιή^γρςιε σάν -ατέύας.
ιΚαί, γυρνώντας ά—' τ' άλλο το
χλβαρό, ά-Λ«χμτ)6ηχε στή
Την άλλη
π$&ψ£ άχ' τό δωμάτιο τού ...
να^αχοχαιρετηση τόν Οΐκοδεσχότη,
'ίρψΛ. τό δόν Φ&ρνάνίον στην α5θου
σαν ύχοδοχης.
—'Κθ'.μηΟήΊκατε χαλά ά*όψε;
τα/ ηρώτησεν ό εύγενης Ίι—ανός.
—Θαυμασία, ΐΜθέροχα! Είχα μά-
λιστα την ευτυχία νά δεν^Κό μίαν
I-
— Ποίος ηνοακ χοΰ ετόλμησε
νά.—
—"Ένα γοητευτικο φάντασμΛ,
•άγαχητέ μου, φίλε, το οποίον ηταν
ντυμενο' σάν άβελφη τοΰ 'Ελέονς.
Μολ«ς είχε αύτά τα λόγια, ό 5όν
Φερνάνδος Ικανε άμεσως &*χ πτΓ
6ημ.α χρός τα χίσω. Φζινότανε σνν
;χε
μοΰ έκανε χακό,
δέ μέ χείραξε ϊυζθόλοο. Ά-ενο«τί-
ας μάλίστα μέ έφίλησε στοργοω-
τατα....
Μά ό δόν Φερνάνθος είχε ηδη έ-
ξθίφανισθη. Τοΰ Ιχάκοο ό Άλόνθο
γυρνοΰσε ώρες όλόκληρες άχό δβ-
μάτιο σέ δωαάτιο νά 6ρή κανένα νά
τοΰ μιληση.
Ψυχή ζωντανήβέν φαινότανε στόν
~>ργο: οϋτε ΰχηρέτης, οίτε
κό. Τοΰ κάκου ό Άλόννο
μέ όση ίύναμι είχον τα στηΙ&η
"^τςρεχε λθίχόν άφοΰ ηρθαν έτσι τχ
τράγματα νά φύγη χ-ωρίς νά άχο-
τήν οόχογένειαν Βαλ-
ντομχράγΐκα. Μόλις Ιλα<β αύτη άχόφαση, τρά&ηξε κατά τό σταϋλο. Μά τό αλογο τθϋ 6εν ήτίτ/ε •κια έκεί. Γι>ρισε τότε οτδ οχίττ. Δι» ον-
Ορωχοι, ντυμένοι μέ μοτΑριές μαί-
ρβς ρίμχες %αί μέ τό κεφάλι ο%ε-
χαογΐένο μέ ν/κίκκούίλα, τίνχερίμεναν
στην όξώτϊορτα. Καί, μόλις τόν ε'-
δανε, χωρίς νά τοΰ δώσοον χαμμ.:ά
εξηγήση, τόν παρεκάλεσαΝ νά άνέ-
στ' άμ.άξι —χό χερίμενε τόν τα-
στό δρόμο.
Κ) ΑΛοννο ητανε —βο ζ)αλισ;;.ε-
νος ώστε οϋ'τε κάν χέροκ— άχ' τέ
μοαλό τού ή σκέψις νά 6ιαμαρτ«ϊ>
θη ή νά ζητήση νά ύχεροτσχίση τόν
έαοτον τοο. Κί' άνβίτψΛ σ*τ>ο άαά-
'Ωστόσο, ι5στε^' άχό λίγη ώρ-οβ
6λειοοντας χώς τ' ομάς·. ίτ?ζγν>
οάν άστρορχή μέ τα τβσιΐερα άλογά
τοι» καί ότι είχον χ£ιράσει άχό Ινα
σωρδ χωρία χι·>ρίς νά σταματήπ..-
νε χοι>θενά, άρχκτε νά άνηονχη στα
σσβθίρά «λι άχ&φάσισε ν ά ρωτηση
τούς μυστηριώδεις όδηγούς τού χη-
γαίναν.
Οί δύο μαΐυ^οφορεμ,ένοι
δέν τοΰ δδωσαιν Ιχαξχμίαν
στην άρχτι. 'Ε)χ«Γνος έιτέαενε: Τούς
■ίιηγηθηχε όλη τη>; ίστορία τού: τί
λόγοι τίτ/ άναγκαχταν νά ■καταφύγη
στόν χύργο τοΰ δόν Φε.ρνάν'δ>» καί
την 'έχίσκεψη τοΰ
—Δέν μ,χορώ τώρα νά %αηαλά-
&ω, είχε τέλος, γιατι μέ ά
εται καί χοΰ μέ χ*τε.
Τότε ένας τού άχτίχ^ίθηΐκε άργΐ
-ρε-- ο
_η «χιχ^εψη κάο«. ύχείφι«.-
όντος, άπ' ^ν άλλον κόομο.
Δεν τρόμαοίε λοιχον κα·θόλθϋ. Έ-
ν(Ζ
ΰ εί
« Ϋβνταβμβ τοΰ είχε φε?τ)εί μέ πΐν
.υ ε7ενε"α· ΤΗταν ώραίο, ναί εΓ-
*ε -Λαχοια λεχτή ώμορφιά άχάνω
™ νη αί κΐνιίσεις τα> ηταν άρν«ς
^'^ενες. Πλησίασε τ-ον Ά-
«, τον φίλτ,σε τρ·>φ«ρά στό μέ-
ο, τόνΐδαλ^νά χλαγιάση καλλί¬
τερα καί τοΰ εφτ:ο:ξε το πάπλ(Μ7
~; της άκ,ριες. Θά μποροΰσε %3-
^ει? νά ■—(ί χώς το φάνταομα ·αύτο
ητανε μιά χροσεκ.τΓΛη νοσθΛΟμ^'·
Καί όταν έδεΰαιώθτικε χώς ό σενόρ
ηταν ανετα §αχλωυ-ένος στό χρε5
— Τ-. —ν.-- ι·#ς - ^ , ,-
Μαρίας τοΰ Έλεους έχισχβχτεται
κβίνονς χού έχουνε λέ~ρα!
Καί τ'αμάξι σταμάτησε στη Γρε-
νά3η, μ-ρός στο Λεχροκομείο, δ-
χου ό 3όν 'Αλόνθο ντέ Τορκοοεν
τίλλα χέθανε οστερ' όϊ» τρομερά
ίασανιστήρια.
Ι'ΑΤΕΚδθΝ, Ν. ί.
Ό «ΕΘΝΙΚΟΣ ΚΗΡΥ8> καί «λαι
βΐ έκδόσεις τού πωλοθνται πα«ά; τοϊ
αντιπρόσωπον μας κ. Π. Σιμοπονλου,
234 ΜαΓΐΐβΙ δι., ϊνθα νίνονται δεκταί
καταχωνίσ»? μικρών άγγελιών, >~
Ιώ: χαί έγγραααί δώ
ίθδ ΑΝΟΕΙΛ55, ΟΑ_- Ό <Έ ίνικά; Κήρυξι πωλεϊται εις τί. 6ι6λι- ο.τωλεϊον ό «Όμηρος>. 135 Ε. 41ΰ
ΞΕΝΑ ΑΡΙΣΤΟΥΡΓΗΜΑΤΑ
Ο ΛΕΠΡΟΣ
Τό χίάνη ααϊ ή Ούελλα είχον ί-ο-
^ρεώσει τό σενορ Άλόνθο ντε Τορ-
ν.οι>εντίλλα νά στανΛτηττ, <ττή νότ'.ο *λαγ«ά της δουνοσειράς τής Σιερ- ^α Νε*ά8« καί νά ζητήση άσυλο <ττόν χΰρ-γο τοΰ Β-αλν-μτπράγν.α .τ' Ινα «V τούς χαληούς αύτούς χά?· γους, ότου καταφεύγαίν οί ευγενώς οί όχοίοι κ^ϊτεστράφησαν ιχαί θελοον νά κρύψουν τή φτώχεια τους μακρά βχ' τ^ε (ΛΟτ'.α τοϋ κόσμον. Στόν €ρΐφ.ηοο «κεΐνο τύργο τον ό- τεδίχ^τ,σαν μέ την ά>*ρα εύγενε:α
«« έείχνοον χάντοτε οί Ίι—'ανθί
στο-ύς ·φιλοξενθ!>μένα>ς των... Πα¬
ρεχώρησεν γιά τό άλαγ'ό τού τό
γ.αλλί'τερο χαχνί στόν χαληό έτο:-
μό«ροχο σταΰλο. "Οσο γ ιά •λείνον,
νς·ώ τοΰ σερ'δίρισαν &να £είχνο λι-
τό, μά άφθονο κ,αΊ κ.ζλ/ομ.αγερευ^νο,
',όν θβΰλαν νά χλαγίάβΎ] σ' ενα ίιο-
μάτιο στο σποίο άλλοτε, την έ·~χη
ά%όμα Ίποΰ ή οϊκογένεια τοΰ Βαλ-
τομχράγ*α ήτανε στής δόξες της
θά ήταν ασφαλώς χολοτελάττατα
έ
Το δωμάτίθ αύτό ητανε άτέραν-
το, τόσο μ&γάλο ώστε, μ·παίνοντο·ς
μέσα, δΰο^ολεΐίόσια/ν νά 6ης χοΰ τε-
λείωνε. 'ΐΕνα χαράθυρο ψηλό, μά
σν-επατμενο "Λατά τα τρία τεταρτα
άχό χΜ/,νά γκρίζα χαρα^ετάσματα.
βφΐνε χολί» λίγο <ρώς νά μιυαίντ; τ" δωμΛτιο, κι' δταν άκόμη ητανε αε- σημέ-ρΐ. Ό Άλόνθο είχε την βντύ- Γ<οση χώς τί» δωμάτιο αύτ6 θά ε'.γε χρόνια νά τ)35τοιχη^ -οτκί) αν&ρω- "Οταν ό ίον Φειρνάνβος ντέ Βαλ- ντβμιτραγιχ,α καληνΰχτισε το οίλο- ξενούμενο ~ο, 8εν τού είχε δείξε: ά έξαιρΐτ'.κτ] <7υυ.ζάΊ>εια· τον
απλώς μ' Ινα ιορόσχαρο
χγ ττά γείλη. Ό σενορ Ά-
λόνθο ά)/ΛΟ!χχη<τε τότε στό τραχεζ: το σ«μ.ιντάνι τού, ξεντόΌηκβ σιγα- σιγά κιϊί ΰίτερ^ άρχισε νά έάζ οεξιά 7Λί άριστερά ό οεξιά 7Λί άριστερά τό «ομάτιο, |Α£ το τ,ρ-εμ,άμενο φώς τοΰ -χιε·ριοΰ. Με- γάλη χχατοητοηία βοκτίλεοε έκεΓ μέ- οα. Κάτι ιραληές χολυθρόνες άχί τής ό—οίες έλειπε κατά ικανά/α τό ενα πόδι, Ιί/.Λναν θλιίε,ρή ιταρΐ^ μέ ξεχ«ρδ«λωΐΛένα άλλα Ιιηιτλα........ ι<χν.<χΰ£ΐχ ιτου ητΌνε κριεμοτσν,ενϊ ο^ώ? τοίν<κ>ς ητανε τόσο λερωμένα
ναι ο-κ,Όνισνιένα, ώστε. βέν μχοροΰσες
να ίί·33χρίνη- τί χαρ-ίστανανί... Οί
«ράχνες εΐχ— ά->Λ>σε! άνόλ
ρχς εΐχ ά>Λ>σε! άν6.νό
*«ς τούς «—ούς των <ττ6 τα^άνι «της γωνίες. ^ (Άφο5 ό 'Αλόνθο έχί6εώί>ησε κ-α-
λα τΐο ^ ίωμάτιο, εκρινε χώς ητανί
περιτό να ιχχτντ) ττ>; ψ«χή τού νά
-χλ ό ά την
έ
μγ/χλη χε,ρι«τότερο ά την
τ&ση ίοστοχι'α-κου ητανε άχλωμένη
7»?ω τού. Καί έχειίή το ,ρολόϊ τού
"«■"αρεκκλγ—ίοΰ τοΰ χύργοο χτϋττ»·3τε
>·«ινη τή στΐγμή έννιά, εχεσδ νά -/.&:-
η
Κατά τα μΛσάνοχτο: δμως, τόν
ιτ-ις τ)όραδος. Τοΰ φ-άνη-
νά χετίύσθΓ^ χοαλϊά μβτα στό
μ όχου ι/Λΐμόταν.
■—θά είνε καμμ«ά
Μά καθως άνοιξε τα μάτια τμ,
μολονότι «έν είχε ανάφε'ι τό «βίί,
εί«ε ωστοτο όλν/Μχρν μες στο
«κοταίι εν« λε^κο %αϊ άνάερο ϊ
%αϊ άνάερο <τ/ϊΓ , χοο χττγιαινοερχότανε καλτά στο εοίατι τοο. Τέ «-ήμα «Μ δέν . Τέ «ήμα «Μ δέν πάτωμα. Φαινότανβ μχη. , Δεν ύχηρχε καμμ,ία βμ ωςητβν, φοΚεραομα Αΰτ 5.μ *ν 'Αλόνβο Μολονότι δ έ ν ί>ταν
άΐως
>εινο
καί νεορηβ χε:>
λώ νά ^έ
6άτι τοο καί -ως $ά οννέχτζε άνε-
νόγλτΐτατονΪΗννον τού διαλύθηκε
(τιγά-σιγά, «άν σύννβφο κι' έξοβρα^η-
στηκε...
Ό β«ν 'Α)Λν6ο χαμογελασε τότε.
—Ό ίιάδολος αύτός είνε, 6λέ-
-ω, χολί> καλός, είτε «τό ικσα
τοο. Μέ χερι-^ιή^γρςιε σάν -ατέύας.
ιΚαί, γυρνώντας ά—' τ' άλλο το
χλβαρό, ά-Λ«χμτ)6ηχε στή
Την άλλη
π$&ψ£ άχ' τό δωμάτιο τού ...
να^αχοχαιρετηση τόν Οΐκοδεσχότη,
'ίρψΛ. τό δόν Φ&ρνάνίον στην α5θου
σαν ύχοδοχης.
—'Κθ'.μηΟήΊκατε χαλά ά*όψε;
τα/ ηρώτησεν ό εύγενης Ίι—ανός.
—Θαυμασία, ΐΜθέροχα! Είχα μά-
λιστα την ευτυχία νά δεν^Κό μίαν
I-
— Ποίος ηνοακ χοΰ ετόλμησε
νά.—
—"Ένα γοητευτικο φάντασμΛ,
•άγαχητέ μου, φίλε, το οποίον ηταν
ντυμενο' σάν άβελφη τοΰ 'Ελέονς.
Μολ«ς είχε αύτά τα λόγια, ό 5όν
Φερνάνδος Ικανε άμεσως &*χ πτΓ
6ημ.α χρός τα χίσω. Φζινότανε σνν
;χε
μοΰ έκανε χακό,
δέ μέ χείραξε ϊυζθόλοο. Ά-ενο«τί-
ας μάλίστα μέ έφίλησε στοργοω-
τατα....
Μά ό δόν Φερνάνθος είχε ηδη έ-
ξθίφανισθη. Τοΰ Ιχάκοο ό Άλόνθο
γυρνοΰσε ώρες όλόκληρες άχό δβ-
μάτιο σέ δωαάτιο νά 6ρή κανένα νά
τοΰ μιληση.
Ψυχή ζωντανήβέν φαινότανε στόν
~>ργο: οϋτε ΰχηρέτης, οίτε
κό. Τοΰ κάκου ό Άλόννο
μέ όση ίύναμι είχον τα στηΙ&η
"^τςρεχε λθίχόν άφοΰ ηρθαν έτσι τχ
τράγματα νά φύγη χ-ωρίς νά άχο-
τήν οόχογένειαν Βαλ-
ντομχράγΐκα. Μόλις Ιλα<β αύτη άχόφαση, τρά&ηξε κατά τό σταϋλο. Μά τό αλογο τθϋ 6εν ήτίτ/ε •κια έκεί. Γι>ρισε τότε οτδ οχίττ. Δι» ον-
Ορωχοι, ντυμένοι μέ μοτΑριές μαί-
ρβς ρίμχες %αί μέ τό κεφάλι ο%ε-
χαογΐένο μέ ν/κίκκούίλα, τίνχερίμεναν
στην όξώτϊορτα. Καί, μόλις τόν ε'-
δανε, χωρίς νά τοΰ δώσοον χαμμ.:ά
εξηγήση, τόν παρεκάλεσαΝ νά άνέ-
στ' άμ.άξι —χό χερίμενε τόν τα-
στό δρόμο.
Κ) ΑΛοννο ητανε —βο ζ)αλισ;;.ε-
νος ώστε οϋ'τε κάν χέροκ— άχ' τέ
μοαλό τού ή σκέψις νά 6ιαμαρτ«ϊ>
θη ή νά ζητήση νά ύχεροτσχίση τόν
έαοτον τοο. Κί' άνβίτψΛ σ*τ>ο άαά-
'Ωστόσο, ι5στε^' άχό λίγη ώρ-οβ
6λειοοντας χώς τ' ομάς·. ίτ?ζγν>
οάν άστρορχή μέ τα τβσιΐερα άλογά
τοι» καί ότι είχον χ£ιράσει άχό Ινα
σωρδ χωρία χι·>ρίς νά σταματήπ..-
νε χοι>θενά, άρχκτε νά άνηονχη στα
σσβθίρά «λι άχ&φάσισε ν ά ρωτηση
τούς μυστηριώδεις όδηγούς τού χη-
γαίναν.
Οί δύο μαΐυ^οφορεμ,ένοι
δέν τοΰ δδωσαιν Ιχαξχμίαν
στην άρχτι. 'Ε)χ«Γνος έιτέαενε: Τούς
■ίιηγηθηχε όλη τη>; ίστορία τού: τί
λόγοι τίτ/ άναγκαχταν νά ■καταφύγη
στόν χύργο τοΰ δόν Φε.ρνάν'δ>» καί
την 'έχίσκεψη τοΰ
—Δέν μ,χορώ τώρα νά %αηαλά-
&ω, είχε τέλος, γιατι μέ ά
εται καί χοΰ μέ χ*τε.
Τότε ένας τού άχτίχ^ίθηΐκε άργΐ
-ρε-- ο
_η «χιχ^εψη κάο«. ύχείφι«.-
όντος, άπ' ^ν άλλον κόομο.
Δεν τρόμαοίε λοιχον κα·θόλθϋ. Έ-
ν(Ζ
ΰ εί
« Ϋβνταβμβ τοΰ είχε φε?τ)εί μέ πΐν
.υ ε7ενε"α· ΤΗταν ώραίο, ναί εΓ-
*ε -Λαχοια λεχτή ώμορφιά άχάνω
™ νη αί κΐνιίσεις τα> ηταν άρν«ς
^'^ενες. Πλησίασε τ-ον Ά-
«, τον φίλτ,σε τρ·>φ«ρά στό μέ-
ο, τόνΐδαλ^νά χλαγιάση καλλί¬
τερα καί τοΰ εφτ:ο:ξε το πάπλ(Μ7
~; της άκ,ριες. Θά μποροΰσε %3-
^ει? νά ■—(ί χώς το φάνταομα ·αύτο
ητανε μιά χροσεκ.τΓΛη νοσθΛΟμ^'·
Καί όταν έδεΰαιώθτικε χώς ό σενόρ
ηταν ανετα §αχλωυ-ένος στό χρε5
— Τ-. —ν.-- ι·#ς - ^ , ,-
Μαρίας τοΰ Έλεους έχισχβχτεται
κβίνονς χού έχουνε λέ~ρα!
Καί τ'αμάξι σταμάτησε στη Γρε-
νά3η, μ-ρός στο Λεχροκομείο, δ-
χου ό 3όν 'Αλόνθο ντέ Τορκοοεν
τίλλα χέθανε οστερ' όϊ» τρομερά
ίασανιστήρια.
Ι'ΑΤΕΚδθΝ, Ν. ί.
Ό «ΕΘΝΙΚΟΣ ΚΗΡΥ8> καί «λαι
βΐ έκδόσεις τού πωλοθνται πα«ά; τοϊ
αντιπρόσωπον μας κ. Π. Σιμοπονλου,
234 ΜαΓΐΐβΙ δι., ϊνθα νίνονται δεκταί
καταχωνίσ»? μικρών άγγελιών, >~
Ιώ: χαί έγγραααί δώ
ίθδ ΑΝΟΕΙΛ55, ΟΑ_- Ό <Έ ίνικά; Κήρυξι πωλεϊται εις τί. 6ι6λι- ο.τωλεϊον ό «Όμηρος>. 135 Ε. 41ΰ
20
«ΕΘΝΓΚΟΣ ΚΗΡΥΞ».- ΚΥΡΙΑΚΗ. 26 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ, 1928.
Ο "ΚΥΡΙΑΚΑΤΊΚΟΣ" ΑΝΑ
ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΑΠΟ Τ0 ΑΡΓΟΣ
Αί άναακαφαί άν "Αργει
Ό άκαταπόνητο; κοτθ-ηγητής
*τοΰ έν Οχ'τορχτ») τής Όλλοβνόίας
Πανεπιστημίου κ. ΎΓ. ΥΟΙ.-
ΟΙΙΑΚ όστι; πολλάκις μέχρι τοϋύε
ενήργησε ανασκαφάς έν "Αργει
ήρχισε νέα; ανασκαφάς εις τήνκο-
ρυφΐίν τη; άκροπόλεω; τοΰ "Αρ-
γον; «Λάρισσα» καί έντός τοΰ πε¬
ριβόλου τοΰ τείχου; πρός ανεύρε¬
σιν των -υπο τοΰ περιηγητοΰ Παν-
σανίου άνακρερομένων ναίΤτν τη
Αθήνας καί τοϋ Λαρισσαίου Δι¬
ός τοϋ «Τριόπα».
Έκ των μέχρι τσΰδε άνασκα-
φών ευρέθη μία Ιπιγραψη τοϋ 6
, Λ. Χ αιώνος άν ήκουσα είς τό Ιε¬
ρόν τής Αθηνά; έντειχισμένη έν-
τό; τοϋ τείχους τής άκροπάλεως
γεγραμμένη βουστροφηΰόν μέ με-
νάλα καί ε&κρινή γράμμαΐτα, είναι
δέ μεγίστη; αρχαιολογικήν; άξίας
διότι κατά τόν σοφόν καθηγητήν
είναι ή άργαιοτέρα επιγραςρή τή;
Ελλάδος. Τό {ή|·ο; τιΊτή; ν.αί ή ώ-
ρ-αιότη; δεικνύει τόν πλούτον καί
την πρόοδον τή; πόλεως.________
ρη έπίο*πς πλάξ μεγίστη
κατ' όγκον ή όποία εχρησίμευεν ό>ς
κατώφλιον ϊσιος τοϋ ναοϋ, ώ; καί
άλλη πλάξ καλονμένη ΒΚΕαΐΑΕ
έντει/,ισμένη ήτις έχρϊΐσΐιιεΐΛεν ώς
νπίρ-θυρον. Τα θεμέλια τοΰ ναού
Τη; Αθήνας ανευρέθησαν «'ος καί
πλϊ'Τστα1 άφΐερώματα. Ανευρέθη¬
σαν σφραγίς είκονίζουσα σκορπιόν
μετ" άνθρωπον αρίστη; τέχνης, ά-
νάγλυφον παρτοτάνον πανωνι το
οποίον συοχτίίγγιη δφις, όίριστα
διατηρούμενον, πλήν Ρωααϊκής έ-
ϊΓοχής, καί υχ.αισιματα ιιαρμάοων
γεγλυμμένων καί ανηκόντων εΊς
Χριστιανικόν.; ναού; ά'τινα διά
τοτς Βνΐατινολόγονς είναι μεγί-
ρτη; άξίας.
'Επίση; έκ,κτ. 9·αρΓζει τάς; τά-
^φροα'ς τα; οποίας είχεν ανοίξη έν
τη αρχαί α άγορα κατά τό ϋΊ2.
Θά προσπαθήση ν' άνεύρη τό έ'|θ)-
τεριν.όν τεΤχος τής πόλεως διότι
πλησίον αϋτοΰ θά κείται καί τό
νεκροταφείον έλπίζων νά εύρη τά-
φου; άσυλήτου; ών τα εΐρήματα
θά είναι μεγίιστη; αρχαιολογικήν
άξίας.
•Μέγα ποσύν διά τα; άνοχΓκακρά;
προσεφερεν ή Α. Μ. ή Βασίλισσα
τής Όλλανδίας, έπίση; ή Άν.αδη-
μία "Αμστερνταμ, ή Όλλανδική
Κνοέ'ρνησι;, ή χήρατοϋ ματ/.αρίτου
Γιουκόκ, ήτις συνέχκτε τηνν ιιεγα-
λοδοορίαν τοΰ θανόντος σύζυγον
της καί αλλοι.
ΈθνικοΙ οδοί Άργους
Διά διατάτγιυατο; ϋΛΌΐιάισ&ηοιαν
πλείσται οδοί ώς έθνικαί. Μεταξύ.
αί'τών ώνοαάσ·θί)σαν ώς τοιαίκχι
αί εξής οδοί τοΰ "Αργον:: 1) Ά-
πό τό Νανπλιον διά τοϋ Άρ·νους,
«Ή «ιτυχία τού Αιώνος».
ΕΧΕΤΕ
Π ίΤ'ορίίβ, φα-
γθϋροτν *} τρι-
χοφάγον β τ ο
χβφάλι, τ) άλ¬
λην έ-ιϊερμί-
χήν πάθησιν;
—Είσθ« λ
ΤΟΤΕ ΖΗΤΗΣΑΤΕ ΤΟ
ΦΥΟΤΡΙΧΟΝ
Ττβάβ Μοί*
όπερ είναι τό μόνον φάρμακον, το
οποίον ίέν άποτυγχανει άχδ το3
νά θεραπεύΐβ πάσας τάς άνω πα-
θήσεις. Δέν περιένει οΐνόπνεϋμα.
Πλείστοι έθεραπεοθησαν. Πλεί¬
στοι άπέκτηο-αν την κόμην των.
Διατί άχι καί σίίς; Γράψατέ μοι>
ή επισκεφθήτε με. Τιμή φιάλης
16 οόγγ. ?4. 8 ούγγ- $2..
Ν. Ό. ΚΑΗΑΟΟδ
Έφευρετης καί κατασκεααστής
230 ν. 28ίη 3ί., Νβν ΥοΓΐί
Ρηοηβ: ίαοΙί&τνηΌηα 5525
ΕΝ ΣΙΚΑΓΩ, ΙΛΛΙΝΟΨΣ,
—ολείτβι καϊ παρά τω μεγάλω
Μ:ΐΡίΐη;ιΠ Γϊβΐο! ηπιΐ ΓοΓ
Φυχτίων, Κοοίνθου, Μεγάοων εις
Αθήνας. 2) 'Ααΐό τό χωρίον Κου-
τσοπόδι είς Πάτρας δι' Άλέας,
Σν.οτεινής, Κανδί'λας, Μ-τεζενί,κου,
Κσίλα&ούτων. 3) Άπό "Αργους είς
Τρίπολΐν διά Μι'λιον, Άχλαδοκά-
μπου, Άγιοίργιτί'/.ων καί Στενσΰ.
4) Άπό Μύλων 1'Άργον;) εί;
"Αστρος διά Κΐΐβεοίοτι. 5 ι Άπϋ
Ήραίον δι' ακροπόλει:, Μνκηνών
καί Χαοβατίου εί; συνάντησιν της
όδοϋ Αθηνών.
Πολΰ ολίγαι οδοί εκ τή; Επαρ¬
χίας μας ώνομάσθησαν έθνικαΐ δι¬
ότι οί Αήμοι Λυρκείθί;, Π ροση-
ιιναίων ιιετά τίον οποίων ή σνγκοι-
νωνία γίνεται δι' άρχεγόνο>ν πέσων
έμειναν έκτ>ς τού Διατάγματο;.
ης ργ
υ» καί «"Ατλαντος».
Ϋ]ν 15 Ιουλίου έλαβε χώοαν
ΐτΐν πτοοσκλή^σδίος τοϋ έν "Αρ¬
γει άθλητικθΓ Σχ·Ηύγσυ, τοδοσφαι
ρική οννάλτησΐς μετά τοϋ έν Τρι¬
πόλει τοιούτου. Πρό τή; όρισθεί-
ση; ώρας πλήθος κόσμον είνε συρ-
οεΐΌτι είς τό Γυμναστήριον δποος
παρια!κο?.οχ-'9ήση τό μάτς. Ή φι-
ί.αρμονική μας εοτό.λισε διά τής
παιοοΐ'σίσς της, ,η-ακρούουσα διά-
φορΌ1 μ<ίρ·ς. Εις τάς 6 α. μ. ήρχισε ό αγών μέ έναρκτήοιον λά/.τισμα των Άογείων. Ή πάλη τυτηοξε πεισματώδη; των όμά'δίον (ίγωνι- ζομέηιΛ' να έπιη'χουν τέρμα κατά τή; άντ; [)ετου. Έ%αι·μά<Γτ>η ή όρ-
μητικότη; των Άογείων ν.αί ή σν-
νοχή καί τό ώραΐο ποίΞιμο των
Τριπολιτών. Ή αμιλλα εφ-&ο·σε ιιέ-
χρι τοιούτου σΓ,ιιείου οιστε τό ποω-
το ήμιχρόνιο /.ήγει ('άΐυ ουδενός
τέρίΐατος. Το δειτερον ήμιχο-όνιον
ύπ·ήρξε πλέον πεισιιατώδε;. όί.ιγα
δμοος λεπτά πρίν λήΞη τουτο γίνε-
ται τε Οί ι α ί·πό τοΰ "Α,τλαιντος εΐΐς
βάρο; τοϋ Παναρ·γειακοΰ. 'Γό πεΐ-
σιια τοϋ «ΠαναργειαΛοΰ» %ορτ.·ιροΰ
ται καί έκσπα εις τέοιια τούτον κα¬
τά τοϋ "Ατλαντος. Οντ(ο;αί όμάδε;
εξήλθον ίσόπσλοι. Ση·«?ιο>τέθΛ' τό¬
σον -πεΐσμα εΐχε καταλώβρ τού;
Άργΐίοι,'ς ωστε τό τέριια τό έ-τραγ
ματοποίησαν μέ «κεφαλιά». Εί; δέ
τταίκτης ε!πιπΐε λιπ('θτ.·μος λοο τοϋ
τέρματος τοΰ 'Άτλαντό^ κττπήσας
έν τή μανία τού τού; έοκοίχ; τοΐ:
τέρματος άναί τής σφαίρΐας πλη-
ρώσα; ακριβά την άπροσεξίαν τον.·.
Αί λουτροπόλεες μας
Ή Νε'α Κϊος κατήντηχτεν ή Κυ-
ανή Άκτή τοΰ "Αργους σνγκίν-
τροοσασα εφέτο; ύπέρ' τα; 00 οικο¬
γενείας προ; πΐα'θα·ι>ερισμόν. Εϊνΐαι
πρά-'/υατι ώραία ή τοπο&ε-σία λόγα:
τή; θεσεώ; της, τοΰ άφθονον ί«δα-
τος καί κειμένη είς τάς έκ·6ο?^ς
τοΰ Έρασίνου καί τή; ευκόλου
συγκοινωνία; μετά τοΰ "Αργον;
έξ ου άγορ«ζοι»ν τα πρό; τοϋ ζήν.
Αί οικογένειαι οιαιιένουν υπο
σν.ηνάς πλησίον τής χαλικοστρώ-
του άκροθαλασσιάς. Είναι πολλαί
τόν αριθμόν. Μεγάλην κίνησιν
προσέδωσαν οί έξ Άμερικής Άρ-
γεΐοι οΐτινες ί-,τό την καλνβην ε-
•/ουν τόν άπαραίτΐΊταν φωνάγραιρον
προερχόμιενον άπό την πατρίδα τοΰ
"Εδισον. "Ολοι εχουν κάμει γειτο-
νΐκάς ■κιαΑί'βας ν.αί κάθε τοοάδϋ σμί-
γοι-ν ·καί γλεντοϋν ώς ποΰ νά πάρκ-ι
ή χαραυ-ΐ'ή. Θαυμασία ζωή, μακρν-
ά άπό τογ έκνει»ριστικό £>όρυ6ο.
Παραθερίζ<η»ν αί οικογένειαι των αδελσ.ών Π. καϊ Ε. Κακοι-οιοοτη, Άθ.^Αίπισαξη, Γεωρ. Λαδα κλπ. Οί ΜίΛοι δέν π·αροι>σιο?ζουν ζω¬
ηράν κίνησιν. Όλίγαι μόνον οικο¬
γένειαι εξ "Αργους καί έκ Τριπό¬
λεως παραθεοίζουν.
τού κ. Ο. Κ,ολια-
Ή ναιχΐρχΊς τοΰ πλωτάρχου Μττΰρδ «Σίτυ όφ Νιοΰ Γιόρκ>, είς την αποβά¬
θραν τοΰ Χααπόκε-ν, έ-ΗΗμαζοιμένη διά τό τεοξίίιδνόν ϊίς τσν Νότ«»ν Πόλον.
Ή βιβλιοθήκη τής
νότητος.
Δερίι-—ιάνη, Β. Ήχϊίρο-ο, 1928,
Πρ'ό όκταετίας καί πλέον, -η
ενεργεια καί άν.ο>ράστω φροντίόι
-.ών Άμιεριν.τ, <ρ:λο:Αθ6ςΓθ>ν Δε;6ιτσ'-
ανιτών, συνεστήθη τί) -ρώτι·; έν-«-
6α ό —>ΟΤ7> ττ>ς Κοΐ'ΛΤ'.ν.τ,ς μας Βι·
λ άλΰ
λάχιστα «γα, "ά όχοία έχ των εν¬
όντων τότε ■τχοοάΰ&ηΊΤΐ. ίΕινα; τ:ο·
φανης ό μέγας οΆθ-ος τον ό—ίον
μία το'.χότη Β'.'δλκΟηάν; έχιίιώ7.ε·,
οστε Οεωρώ ΐίϊρίττιον νά ΙνΒχτρίψω
επί ■—ιλΰ.
Τουτο ι»ΛΓ^ον τονίζω, ότι ή Βι6λι-
οθήκη είναι ό ^ωτοίόλος έΐΆεΐνος
φαρός όστι; συμπληιρώ^ι τό έργον
τού σχολείον κατά ττολΰ χ,αι ζωο-
γονΐί %αΐ ά?>χτ:τερώνε; τάς ξη:ά;
^ώσεις τοΰ σχολείου. Διά τμτο,
ίέν άτχ^ιίάλλςμεν, δτ·., ό έν ΡΙΆ-
ΒΟΟΥ, ΜΑ88., Συ>3ί5μος Δ-,?-
δ'.τϊΐωτών «Άλληλεγγΰη», έν τϋ
άξ'.εται'νω αύτοϋ σταϊιοΐρίμία δί-
λει πραίτ) ευχαρίστως ν.αί εί; —ην
^μχλτ)οωσ!ν της·πεν.χρά"ς ταύ-.τ,ς
ΒιδλκΛτ>.τ}ς έν τη φιλ-άττ) γενε-
τείρα οτατρίοι, "ν*α ·έντός όλί'ί'υ δει-
ξη'τοί»ς άνλαοΰς καρχοΰς__ττ;ς ?ι-
λοτίμοο χροσχαδείας /λ· δή τάς
νεαρους αυτής βλαστούς χρψΖπτι-
ΝΕΑ ΑΠΟ ΤΑ ΙΩΑΝΝΙΝΑ
ΙΩΑίΝΝΙΝΑ, Ίνίλιος. 1923 —-
Ή έφετϊ-νή θερ'.νή τςερίοϊος έ-
?τ)ο.είωσε τοιαύτη*; άνομίρίαν, ώστε
ή -έτοΐϊΐία των ζηαητριακών 'ϊέ1·1 τγϊο-
βλέττετα! ΐκανο·πΧ/ΐηιτι-Λτί.Κα! είχομεν
•■•έν πΐι'Λ τα τέλη τοΰ πα.ρελ'Θόντος
μηνός Ίουλίοο ολίγας βροχάς, άλλ'
αυταί ήταν τυ,ηαατίκαί ωφελτ/σαται
μόνον έλαχίττας όρεινά·; ""ΐρί,ϊερεί·
α:, των σχοίων ή έοτ&Βεία οΰ5εμ·'τ'
ττμασίτ) εχει διά την οώςτ,σιν τ)
ίλάττωσ-.ν τής τιμης νζ,Ζ άραίοτί-
του -τού (ςλάννα» τούτοο τής ύ~αί-
χώρας, ιδία της Ήπείρ-ον. Τα
μΐχώρ'.α άτΑ τα όποία ίτεί·;*:-
>ε! ή άγορά της πόλεώς μ,ας δν,-
υ.ητρια/.ά καί όσ~ρ'.α, ίψίτος εϋρί-
σζ,ονται είς άτίόγνω<τιν, ν.αθώτον τα πλείστα μέν των ΐϊρα>^.'<ύν οέν ιτή- γαν ·Ααλά, άρΐχΐΓΡΐί δέ έ'3·αιφικαί έκ- τά>τε!ς προοοιζόμεναι δι' όψ'ΐια έ-
νν.'/οη άν.αλλίέργηιτοι η έσχάρηίΤ/
δι' άραδοτίτΐ« είς τα «ξηρά» μέ
την άπραγματοτΓθίητσν ελχδία τής
σμου •έ'πηοςηιθη και αί
ά
Ό ύπο-ψηφιο; 6οι·λει·τής "Αρ-
γοτς κ. Θ. Κολιαλέξης εκοιιε τα έ¬
ξη; εργα διά ιιίσου τή; Κυδερνή-
σ^ος Βενιζέ^Λυ. Έ.ταη"ΐδρ·ύει τό ά-
γροτικόν σηροτροφικόν όρφανοτρο
φείον δπτρ ύ.τήρχεν α/.λοτε καί συ-
νεχωνεύδη [ΐέ τό τή; Δε-χ.ελείας
Έπαναφϊρει τό διδ(τιιε~αν εις τόν
Σύλλογον Άογείων ό «Λαναός»
κονδύλιον των 50.000 δραχμων ό-
Ι^
Καί έχε'.δή ό λόγος περΐ άραδο-
, τό ε^'ος τούτο Ά χρησιμοττίΐ-
ούμενον είς εύτνχεϊς έιτοχάς καί χώ¬
ρας ώς τρο?ή των χοίρων, %ατά
τό τρέχον έ'τος έ3ημιοόργη?ΐεν είς
την πατρίδα μας όλότλληρον σιειράν
τραγωβίας.
Ούτως, «νω ή τιαή τού ήρχισεν
άι« τοΰ παρελΌόντος φθινοχώΐθϋ ·α'ο-
μαινομένη περΐ τάς 5 ίΐαχμάς, τή'-
όίνο'.ξ'.ν ύκερέιβη τάς όν.τώ, άνελ-
κα; είς τάς 10 διά τάς όρει-
μ στερουμτ^ας <πτρ«>ινω-
νίας επαρχίας.
'Εκ των διαφόρων πχρατχτΗύη κ?.ΐ
ιών των δοτ/.ιμαζοαένων
χρ συνεκινήθη τό Κράτος.
λαί διά της 'ΕΘνΐ7..ής Τραπέζης έ
-ρο(χή^ε!>τε τουτο «οσοστά τίνα ώς
ν.αί είς προηγουμένην ά-^τα—όκρΐτίν
μθϋ Θγρ-αψ^· Δι,στυχύς δαω·ς ή
[(.εταφορά, ή διανομή χ<χ ν ν.οΛο σμ·ός της τιμης έγινε κατά το'.οϋτ τρόττον, ώστε ή δνλΐμασία τοΰ κό- πούλου εΐχε κοατή. 'Εη'ΐσχύει τό ν- δ·ο·ο:ι·λικί;ν τατ,ιεΐον όπερ σνχ>πεΐ τόν
καθαιοισϋον της 'Αργολιν.ης πεδιά¬
δος άπο τα διόχρορα ελη άΤινα οχι
μόνον κολνπτο*ν μεγάλας έκτάσεις
μενούσας άκαλίαεργήτους, Χ
προκαλοΰν τον; έλώδεις σι>ριετούς.
Συνέδεσε διά τηλέφωνον [ΐετά τοΰ
Μ'ποίγα, Τονρνί'κι, Τάτσι. "Αγ.
Νικόλαος. "Ιδρνσε διά Λιατάγμα-
το; σχολεϊα εί; Κουοτάκι, Λά/.ον-
κα, 'Αγίαν Σοκήραν (Καρνας)
καί Χσΰνι. Κατόπιν τόον έργων του-
| των είναι ό πλέον άγατιιΐ'.ένος νπΰ
! των ι[·τ}φθ·(Γ·όρων χ·ποή
Π
η
Κοίθ' έ-ΑΟσττ,ιν περ-ΐεαόκλωνον το
ενταύθα ν~>κατάτττ,·μια! τής 'Εθνι-
χ.ής Τραπέζης σαήνη όλΟΛληοαχω-
Ρ'.·λο>·λ άνατχένκ>ντα άα>ό δοΐθείας -ρω-
ΐας νά άνοίςη ή μ,εγάλη χόρτα, χε-
ρί την 9—10 ητν ώ·ρ<τ; καί νά άν.ο^- σουν ιτολλάκίς, ότι θά χάρουν τό ά- όγει·ομα άν" έκλθη σήμε^α·. Ένω το έμ—όρισ·; είχε σταθερο- χοιήτει την τιμηιν τού άρα&οσίτν.) είς Ί,οΟ—7,60 ήρ/*μ. κατ' όκ.άν, λόγω στοναγωνισμοΰ, ό^σχόμενον, ότι άμοί τη ελαττώσει τοΰ δόσμου 6ά ιχα!τε.5ί·&^ε ταύτηιν είς 5,80, ή Τρο—:εζα ώρισε διαφόρους τιμάς έ- αλλασσομένας χςιιθ' εκάστην ά-ό 0,30 είς 7,20, οπ£ 6,80 ®ίς 7.06, προφατιζομενη άλλοτε ε'ςοδ-α, άλλο¬ τε ζημίας ν,αί τα χαρόχοια. Κοττό- πν 4-τπατ/ειλημμένωΜ ένεργεών τοΰ ενταύθα 'Βχιμελητηρίίχ}, λέγετα:, ότι μετά την κατανάλοχτιν τής χρο- μηθεοθείτης ότο- της έν λόγω Τρα¬ πέζης ποοντηιτος, Όά έ*ιτρα-η κα: είς τό «μπόρίον-—ίιότι είχεν άχα- γορευθή^—νά φέρη άραβόκΓΐτον μέ ά- ναλόγοι>ς εύτΑθλίας.
* * *
'Ενω τοτ<αΰτα σχαβζία ζηττήμπ- τα αφορώντα την "Ητκίρσνί,άσφά· λ',α, σογ-ΑΟΐνωνία, άρα.οόσιτος) έ- άς^ σοζητοΰ·/ται ιχ, α ι αένοον αΧννζ,άτη ετοος τκ.^ίχι&υ ή χρ αάτη μένει άνευ Γενικοϋ Δ:- θ'κητοϋ τού όχοίου ή στΐ'βαρά χε'ιρ Οά^ διηύθυνε τα ττάντα, 7Λτ)ώς μάς έίόθη νά έλχίζωμεν έκ τής δραστη¬ ριότητος τοϋ τελευταίου γενι.κοΰ Δ;- οικητοΰμας, %, Μοκ>ρ·θίΐμάτη, τοΰ
όχοίου ή 8·ρασες 6ά μείνη άλ'ησμν-
νητος. Καί είχο-; μέν άναγγελθν,
κατά διο5φ·όρα>ς έχοχάς πλεΐστοι ύ'
ικψηκριοι, ούϊείς ιόμως
ν ά γνωρίση την ά
επαρχίαν μας.
ά^ την τελευταίαν ι»λ·.τικτ;ν
μεταβολήν έχληιροφορήΟη»χ«ν ευχα¬
ρίστως, ότι ή νέ* Κυβέρνησις ϊ-ώ-
ί θέ Γ Δ
ς, ή έ* Κυβέρνησις ϊώ
Ρείς την θέσιν Γεν. Διο-.κηίοΐ
Ήχείροο, τον μέχρ τοΰδε τοιούτον
ΜατΑειδονίας καί άλλοτε Ήχείρου.
κ. Καλεύραν, όστις άναμενεται κατ'
ρ<θκχα α-ίσθιτματι των έν Άμ.ερ·.ν;τ} Δερβ-.τσιωτών, ε'- με&ζ δίδα'ιοι', ότι, άν ν.αί μα*?3>
ΐύρισνοόμενοί, Οελουν ΛΆθυσε'. ~ψ 'Μ'
ταΰτη^ καί άσβενή ψωνΥ,ν τα ν
τώνετα; καί ζωντ-^ενει μαζύ με τί
•ν.ΙμΛτα τοΰ Άτλαντικοΰ χαϊ εοχε-.}·.
γλ'^κά-γλ'Λί,ά είς τα οζ^τη της χ-
νχής τω-/ τα όχοία σ-Λΐρτοϋν αχο συγ-
•λίνησιν είς το άνχ'^σμα της οωντ,;
της ιδιαιτέρας των χατρίϊος.
ΘΩΜΑΣ ΧΡ. ΛΙΛΛΙΓΣ
ΕΚ
Τα έτ.ιτελεοθέντα έ'ι
ύ«ό τοΰ Συμδουλίου
Κ,οινότητος.
ΝΕΑΤΑ, Λακωνίας, 1 Αι
στου, 1928.— Όλίγος /ρονο
χζ διέλθη άφ' δτοι> άν<>'·η(>ί 1
εδοος τής Κοινότητος μ«: «
των» ό χ. Γ. Λ. Ντόβολο:.
τα μεγάλα αντοϋ ^α^-?2
ιύχα&τ, παντοΰ, ν.αί ή ην"'
Νιάτα ν.τυπό οτον κα·ι>εν
σά ιιιά καιιπΐαΛ'α καί <: αάζουν, διότι ττδη προ θαμμένο σέ μιά «ιί(?°·-- ■ αίατνης εχ·ρέθη δ καταλληλο, θρυλτος ό οποίος θά μεγαλωοτ τό καί θά αφήσυ. αίώνιο το εί; την καρδιά των συμπϋ τον. Καί Ιδού, λαε, χατυκοι της αεΎά?.α, κοινωψίλη ^Υα^ 'στηρίου ήιιθν πρόεδρον. Κ« τον είναι το νερο, γιά το οποίον έ όλο ί Ρ10 ^ρεΓάλλονδρααλ.ν χει φθάση είς βάθος ααχετο αί ολίγον χρονικόν διαστη-^ π(ος είς την επιφάνειαν οτο^ς θά άρχίσουν μι^.ρα των φιλέργων ^πατριωτ ^ Φίλτατοι σι·ιιπΐαΓΓριωται, !<- , σται Άμερικίίς, αίτό ^"^ γον τοΰ άγαπητου «α, χαιφιλτάτουνο"οτ·χο« Ο ΓΥΙΟΣ ΤΟΥ ΗΑΙΟΥ "Υπό Τζάκ Λόντου. "Εργον πλή- οεςγοητείας καί περιπετειών. Ζων- τανή ζωγοαφιά τής ζωής των Θα- ί.ασσών. Τιμάται δεδεμένον^$1.00. "ΝΑΊΊΟΝΑΙ. ΗΕΠΑίϋ" 14Ο Μ/. 26ΤΗ 8Τ., ΝΕνν ΥΟΚΚ χαιφιλτάτουν.ο"οτ ? % ου αποτελούμενον εκ γ,^^ά. Μιχ. Μποντσαλϊ», ,ί1ε^'άν Γ. κη" Πετ. Χ. Πέτρου Ι««ν Λ-ου. "Οσο γιά τα ετέρα εργ* ζοαεν δτι δέν €Ιναι **£*< ·)νΟΙ ρεΐτε νά τα φαντα^-ϊ1"- ^ σας. . θΐ ό ολίγον *>ι?3",
ΕίχΛ.
έχ ΜΓννεος
λιτϊΐών αρκετόν ΧβΓ.
συν ^ τίνων σνιιπατ
ριοτοΐ'ντε; απείρως ^/·,
ιαμηθοΰν αυτού; ν.αι οί
πατριώται διά δι«Τΰ
«ΕΘΝΓΚΟΣ ΚΗΡΥΞ».- ΚΥΡΙΑΚΗ. 26 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ, 1928.
Ο "ΚΥΡΙΑΚΑΤΊΚΟΣ" ΑΝΑ
ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΑΠΟ Τ0 ΑΡΓΟΣ
Αί άναακαφαί άν "Αργει
Ό άκαταπόνητο; κοτθ-ηγητής
*τοΰ έν Οχ'τορχτ») τής Όλλοβνόίας
Πανεπιστημίου κ. ΎΓ. ΥΟΙ.-
ΟΙΙΑΚ όστι; πολλάκις μέχρι τοϋύε
ενήργησε ανασκαφάς έν "Αργει
ήρχισε νέα; ανασκαφάς εις τήνκο-
ρυφΐίν τη; άκροπόλεω; τοΰ "Αρ-
γον; «Λάρισσα» καί έντός τοΰ πε¬
ριβόλου τοΰ τείχου; πρός ανεύρε¬
σιν των -υπο τοΰ περιηγητοΰ Παν-
σανίου άνακρερομένων ναίΤτν τη
Αθήνας καί τοϋ Λαρισσαίου Δι¬
ός τοϋ «Τριόπα».
Έκ των μέχρι τσΰδε άνασκα-
φών ευρέθη μία Ιπιγραψη τοϋ 6
, Λ. Χ αιώνος άν ήκουσα είς τό Ιε¬
ρόν τής Αθηνά; έντειχισμένη έν-
τό; τοϋ τείχους τής άκροπάλεως
γεγραμμένη βουστροφηΰόν μέ με-
νάλα καί ε&κρινή γράμμαΐτα, είναι
δέ μεγίστη; αρχαιολογικήν; άξίας
διότι κατά τόν σοφόν καθηγητήν
είναι ή άργαιοτέρα επιγραςρή τή;
Ελλάδος. Τό {ή|·ο; τιΊτή; ν.αί ή ώ-
ρ-αιότη; δεικνύει τόν πλούτον καί
την πρόοδον τή; πόλεως.________
ρη έπίο*πς πλάξ μεγίστη
κατ' όγκον ή όποία εχρησίμευεν ό>ς
κατώφλιον ϊσιος τοϋ ναοϋ, ώ; καί
άλλη πλάξ καλονμένη ΒΚΕαΐΑΕ
έντει/,ισμένη ήτις έχρϊΐσΐιιεΐΛεν ώς
νπίρ-θυρον. Τα θεμέλια τοΰ ναού
Τη; Αθήνας ανευρέθησαν «'ος καί
πλϊ'Τστα1 άφΐερώματα. Ανευρέθη¬
σαν σφραγίς είκονίζουσα σκορπιόν
μετ" άνθρωπον αρίστη; τέχνης, ά-
νάγλυφον παρτοτάνον πανωνι το
οποίον συοχτίίγγιη δφις, όίριστα
διατηρούμενον, πλήν Ρωααϊκής έ-
ϊΓοχής, καί υχ.αισιματα ιιαρμάοων
γεγλυμμένων καί ανηκόντων εΊς
Χριστιανικόν.; ναού; ά'τινα διά
τοτς Βνΐατινολόγονς είναι μεγί-
ρτη; άξίας.
'Επίση; έκ,κτ. 9·αρΓζει τάς; τά-
^φροα'ς τα; οποίας είχεν ανοίξη έν
τη αρχαί α άγορα κατά τό ϋΊ2.
Θά προσπαθήση ν' άνεύρη τό έ'|θ)-
τεριν.όν τεΤχος τής πόλεως διότι
πλησίον αϋτοΰ θά κείται καί τό
νεκροταφείον έλπίζων νά εύρη τά-
φου; άσυλήτου; ών τα εΐρήματα
θά είναι μεγίιστη; αρχαιολογικήν
άξίας.
•Μέγα ποσύν διά τα; άνοχΓκακρά;
προσεφερεν ή Α. Μ. ή Βασίλισσα
τής Όλλανδίας, έπίση; ή Άν.αδη-
μία "Αμστερνταμ, ή Όλλανδική
Κνοέ'ρνησι;, ή χήρατοϋ ματ/.αρίτου
Γιουκόκ, ήτις συνέχκτε τηνν ιιεγα-
λοδοορίαν τοΰ θανόντος σύζυγον
της καί αλλοι.
ΈθνικοΙ οδοί Άργους
Διά διατάτγιυατο; ϋΛΌΐιάισ&ηοιαν
πλείσται οδοί ώς έθνικαί. Μεταξύ.
αί'τών ώνοαάσ·θί)σαν ώς τοιαίκχι
αί εξής οδοί τοΰ "Αργον:: 1) Ά-
πό τό Νανπλιον διά τοϋ Άρ·νους,
«Ή «ιτυχία τού Αιώνος».
ΕΧΕΤΕ
Π ίΤ'ορίίβ, φα-
γθϋροτν *} τρι-
χοφάγον β τ ο
χβφάλι, τ) άλ¬
λην έ-ιϊερμί-
χήν πάθησιν;
—Είσθ« λ
ΤΟΤΕ ΖΗΤΗΣΑΤΕ ΤΟ
ΦΥΟΤΡΙΧΟΝ
Ττβάβ Μοί*
όπερ είναι τό μόνον φάρμακον, το
οποίον ίέν άποτυγχανει άχδ το3
νά θεραπεύΐβ πάσας τάς άνω πα-
θήσεις. Δέν περιένει οΐνόπνεϋμα.
Πλείστοι έθεραπεοθησαν. Πλεί¬
στοι άπέκτηο-αν την κόμην των.
Διατί άχι καί σίίς; Γράψατέ μοι>
ή επισκεφθήτε με. Τιμή φιάλης
16 οόγγ. ?4. 8 ούγγ- $2..
Ν. Ό. ΚΑΗΑΟΟδ
Έφευρετης καί κατασκεααστής
230 ν. 28ίη 3ί., Νβν ΥοΓΐί
Ρηοηβ: ίαοΙί&τνηΌηα 5525
ΕΝ ΣΙΚΑΓΩ, ΙΛΛΙΝΟΨΣ,
—ολείτβι καϊ παρά τω μεγάλω
Μ:ΐΡίΐη;ιΠ Γϊβΐο! ηπιΐ ΓοΓ
Φυχτίων, Κοοίνθου, Μεγάοων εις
Αθήνας. 2) 'Ααΐό τό χωρίον Κου-
τσοπόδι είς Πάτρας δι' Άλέας,
Σν.οτεινής, Κανδί'λας, Μ-τεζενί,κου,
Κσίλα&ούτων. 3) Άπό "Αργους είς
Τρίπολΐν διά Μι'λιον, Άχλαδοκά-
μπου, Άγιοίργιτί'/.ων καί Στενσΰ.
4) Άπό Μύλων 1'Άργον;) εί;
"Αστρος διά Κΐΐβεοίοτι. 5 ι Άπϋ
Ήραίον δι' ακροπόλει:, Μνκηνών
καί Χαοβατίου εί; συνάντησιν της
όδοϋ Αθηνών.
Πολΰ ολίγαι οδοί εκ τή; Επαρ¬
χίας μας ώνομάσθησαν έθνικαΐ δι¬
ότι οί Αήμοι Λυρκείθί;, Π ροση-
ιιναίων ιιετά τίον οποίων ή σνγκοι-
νωνία γίνεται δι' άρχεγόνο>ν πέσων
έμειναν έκτ>ς τού Διατάγματο;.
ης ργ
υ» καί «"Ατλαντος».
Ϋ]ν 15 Ιουλίου έλαβε χώοαν
ΐτΐν πτοοσκλή^σδίος τοϋ έν "Αρ¬
γει άθλητικθΓ Σχ·Ηύγσυ, τοδοσφαι
ρική οννάλτησΐς μετά τοϋ έν Τρι¬
πόλει τοιούτου. Πρό τή; όρισθεί-
ση; ώρας πλήθος κόσμον είνε συρ-
οεΐΌτι είς τό Γυμναστήριον δποος
παρια!κο?.οχ-'9ήση τό μάτς. Ή φι-
ί.αρμονική μας εοτό.λισε διά τής
παιοοΐ'σίσς της, ,η-ακρούουσα διά-
φορΌ1 μ<ίρ·ς. Εις τάς 6 α. μ. ήρχισε ό αγών μέ έναρκτήοιον λά/.τισμα των Άογείων. Ή πάλη τυτηοξε πεισματώδη; των όμά'δίον (ίγωνι- ζομέηιΛ' να έπιη'χουν τέρμα κατά τή; άντ; [)ετου. Έ%αι·μά<Γτ>η ή όρ-
μητικότη; των Άογείων ν.αί ή σν-
νοχή καί τό ώραΐο ποίΞιμο των
Τριπολιτών. Ή αμιλλα εφ-&ο·σε ιιέ-
χρι τοιούτου σΓ,ιιείου οιστε τό ποω-
το ήμιχρόνιο /.ήγει ('άΐυ ουδενός
τέρίΐατος. Το δειτερον ήμιχο-όνιον
ύπ·ήρξε πλέον πεισιιατώδε;. όί.ιγα
δμοος λεπτά πρίν λήΞη τουτο γίνε-
ται τε Οί ι α ί·πό τοΰ "Α,τλαιντος εΐΐς
βάρο; τοϋ Παναρ·γειακοΰ. 'Γό πεΐ-
σιια τοϋ «ΠαναργειαΛοΰ» %ορτ.·ιροΰ
ται καί έκσπα εις τέοιια τούτον κα¬
τά τοϋ "Ατλαντος. Οντ(ο;αί όμάδε;
εξήλθον ίσόπσλοι. Ση·«?ιο>τέθΛ' τό¬
σον -πεΐσμα εΐχε καταλώβρ τού;
Άργΐίοι,'ς ωστε τό τέριια τό έ-τραγ
ματοποίησαν μέ «κεφαλιά». Εί; δέ
τταίκτης ε!πιπΐε λιπ('θτ.·μος λοο τοϋ
τέρματος τοΰ 'Άτλαντό^ κττπήσας
έν τή μανία τού τού; έοκοίχ; τοΐ:
τέρματος άναί τής σφαίρΐας πλη-
ρώσα; ακριβά την άπροσεξίαν τον.·.
Αί λουτροπόλεες μας
Ή Νε'α Κϊος κατήντηχτεν ή Κυ-
ανή Άκτή τοΰ "Αργους σνγκίν-
τροοσασα εφέτο; ύπέρ' τα; 00 οικο¬
γενείας προ; πΐα'θα·ι>ερισμόν. Εϊνΐαι
πρά-'/υατι ώραία ή τοπο&ε-σία λόγα:
τή; θεσεώ; της, τοΰ άφθονον ί«δα-
τος καί κειμένη είς τάς έκ·6ο?^ς
τοΰ Έρασίνου καί τή; ευκόλου
συγκοινωνία; μετά τοΰ "Αργον;
έξ ου άγορ«ζοι»ν τα πρό; τοϋ ζήν.
Αί οικογένειαι οιαιιένουν υπο
σν.ηνάς πλησίον τής χαλικοστρώ-
του άκροθαλασσιάς. Είναι πολλαί
τόν αριθμόν. Μεγάλην κίνησιν
προσέδωσαν οί έξ Άμερικής Άρ-
γεΐοι οΐτινες ί-,τό την καλνβην ε-
•/ουν τόν άπαραίτΐΊταν φωνάγραιρον
προερχόμιενον άπό την πατρίδα τοΰ
"Εδισον. "Ολοι εχουν κάμει γειτο-
νΐκάς ■κιαΑί'βας ν.αί κάθε τοοάδϋ σμί-
γοι-ν ·καί γλεντοϋν ώς ποΰ νά πάρκ-ι
ή χαραυ-ΐ'ή. Θαυμασία ζωή, μακρν-
ά άπό τογ έκνει»ριστικό £>όρυ6ο.
Παραθερίζ<η»ν αί οικογένειαι των αδελσ.ών Π. καϊ Ε. Κακοι-οιοοτη, Άθ.^Αίπισαξη, Γεωρ. Λαδα κλπ. Οί ΜίΛοι δέν π·αροι>σιο?ζουν ζω¬
ηράν κίνησιν. Όλίγαι μόνον οικο¬
γένειαι εξ "Αργους καί έκ Τριπό¬
λεως παραθεοίζουν.
τού κ. Ο. Κ,ολια-
Ή ναιχΐρχΊς τοΰ πλωτάρχου Μττΰρδ «Σίτυ όφ Νιοΰ Γιόρκ>, είς την αποβά¬
θραν τοΰ Χααπόκε-ν, έ-ΗΗμαζοιμένη διά τό τεοξίίιδνόν ϊίς τσν Νότ«»ν Πόλον.
Ή βιβλιοθήκη τής
νότητος.
Δερίι-—ιάνη, Β. Ήχϊίρο-ο, 1928,
Πρ'ό όκταετίας καί πλέον, -η
ενεργεια καί άν.ο>ράστω φροντίόι
-.ών Άμιεριν.τ, <ρ:λο:Αθ6ςΓθ>ν Δε;6ιτσ'-
ανιτών, συνεστήθη τί) -ρώτι·; έν-«-
6α ό —>ΟΤ7> ττ>ς Κοΐ'ΛΤ'.ν.τ,ς μας Βι·
λ άλΰ
λάχιστα «γα, "ά όχοία έχ των εν¬
όντων τότε ■τχοοάΰ&ηΊΤΐ. ίΕινα; τ:ο·
φανης ό μέγας οΆθ-ος τον ό—ίον
μία το'.χότη Β'.'δλκΟηάν; έχιίιώ7.ε·,
οστε Οεωρώ ΐίϊρίττιον νά ΙνΒχτρίψω
επί ■—ιλΰ.
Τουτο ι»ΛΓ^ον τονίζω, ότι ή Βι6λι-
οθήκη είναι ό ^ωτοίόλος έΐΆεΐνος
φαρός όστι; συμπληιρώ^ι τό έργον
τού σχολείον κατά ττολΰ χ,αι ζωο-
γονΐί %αΐ ά?>χτ:τερώνε; τάς ξη:ά;
^ώσεις τοΰ σχολείου. Διά τμτο,
ίέν άτχ^ιίάλλςμεν, δτ·., ό έν ΡΙΆ-
ΒΟΟΥ, ΜΑ88., Συ>3ί5μος Δ-,?-
δ'.τϊΐωτών «Άλληλεγγΰη», έν τϋ
άξ'.εται'νω αύτοϋ σταϊιοΐρίμία δί-
λει πραίτ) ευχαρίστως ν.αί εί; —ην
^μχλτ)οωσ!ν της·πεν.χρά"ς ταύ-.τ,ς
ΒιδλκΛτ>.τ}ς έν τη φιλ-άττ) γενε-
τείρα οτατρίοι, "ν*α ·έντός όλί'ί'υ δει-
ξη'τοί»ς άνλαοΰς καρχοΰς__ττ;ς ?ι-
λοτίμοο χροσχαδείας /λ· δή τάς
νεαρους αυτής βλαστούς χρψΖπτι-
ΝΕΑ ΑΠΟ ΤΑ ΙΩΑΝΝΙΝΑ
ΙΩΑίΝΝΙΝΑ, Ίνίλιος. 1923 —-
Ή έφετϊ-νή θερ'.νή τςερίοϊος έ-
?τ)ο.είωσε τοιαύτη*; άνομίρίαν, ώστε
ή -έτοΐϊΐία των ζηαητριακών 'ϊέ1·1 τγϊο-
βλέττετα! ΐκανο·πΧ/ΐηιτι-Λτί.Κα! είχομεν
•■•έν πΐι'Λ τα τέλη τοΰ πα.ρελ'Θόντος
μηνός Ίουλίοο ολίγας βροχάς, άλλ'
αυταί ήταν τυ,ηαατίκαί ωφελτ/σαται
μόνον έλαχίττας όρεινά·; ""ΐρί,ϊερεί·
α:, των σχοίων ή έοτ&Βεία οΰ5εμ·'τ'
ττμασίτ) εχει διά την οώςτ,σιν τ)
ίλάττωσ-.ν τής τιμης νζ,Ζ άραίοτί-
του -τού (ςλάννα» τούτοο τής ύ~αί-
χώρας, ιδία της Ήπείρ-ον. Τα
μΐχώρ'.α άτΑ τα όποία ίτεί·;*:-
>ε! ή άγορά της πόλεώς μ,ας δν,-
υ.ητρια/.ά καί όσ~ρ'.α, ίψίτος εϋρί-
σζ,ονται είς άτίόγνω<τιν, ν.αθώτον τα πλείστα μέν των ΐϊρα>^.'<ύν οέν ιτή- γαν ·Ααλά, άρΐχΐΓΡΐί δέ έ'3·αιφικαί έκ- τά>τε!ς προοοιζόμεναι δι' όψ'ΐια έ-
νν.'/οη άν.αλλίέργηιτοι η έσχάρηίΤ/
δι' άραδοτίτΐ« είς τα «ξηρά» μέ
την άπραγματοτΓθίητσν ελχδία τής
σμου •έ'πηοςηιθη και αί
ά
Ό ύπο-ψηφιο; 6οι·λει·τής "Αρ-
γοτς κ. Θ. Κολιαλέξης εκοιιε τα έ¬
ξη; εργα διά ιιίσου τή; Κυδερνή-
σ^ος Βενιζέ^Λυ. Έ.ταη"ΐδρ·ύει τό ά-
γροτικόν σηροτροφικόν όρφανοτρο
φείον δπτρ ύ.τήρχεν α/.λοτε καί συ-
νεχωνεύδη [ΐέ τό τή; Δε-χ.ελείας
Έπαναφϊρει τό διδ(τιιε~αν εις τόν
Σύλλογον Άογείων ό «Λαναός»
κονδύλιον των 50.000 δραχμων ό-
Ι^
Καί έχε'.δή ό λόγος περΐ άραδο-
, τό ε^'ος τούτο Ά χρησιμοττίΐ-
ούμενον είς εύτνχεϊς έιτοχάς καί χώ¬
ρας ώς τρο?ή των χοίρων, %ατά
τό τρέχον έ'τος έ3ημιοόργη?ΐεν είς
την πατρίδα μας όλότλληρον σιειράν
τραγωβίας.
Ούτως, «νω ή τιαή τού ήρχισεν
άι« τοΰ παρελΌόντος φθινοχώΐθϋ ·α'ο-
μαινομένη περΐ τάς 5 ίΐαχμάς, τή'-
όίνο'.ξ'.ν ύκερέιβη τάς όν.τώ, άνελ-
κα; είς τάς 10 διά τάς όρει-
μ στερουμτ^ας <πτρ«>ινω-
νίας επαρχίας.
'Εκ των διαφόρων πχρατχτΗύη κ?.ΐ
ιών των δοτ/.ιμαζοαένων
χρ συνεκινήθη τό Κράτος.
λαί διά της 'ΕΘνΐ7..ής Τραπέζης έ
-ρο(χή^ε!>τε τουτο «οσοστά τίνα ώς
ν.αί είς προηγουμένην ά-^τα—όκρΐτίν
μθϋ Θγρ-αψ^· Δι,στυχύς δαω·ς ή
[(.εταφορά, ή διανομή χ<χ ν ν.οΛο σμ·ός της τιμης έγινε κατά το'.οϋτ τρόττον, ώστε ή δνλΐμασία τοΰ κό- πούλου εΐχε κοατή. 'Εη'ΐσχύει τό ν- δ·ο·ο:ι·λικί;ν τατ,ιεΐον όπερ σνχ>πεΐ τόν
καθαιοισϋον της 'Αργολιν.ης πεδιά¬
δος άπο τα διόχρορα ελη άΤινα οχι
μόνον κολνπτο*ν μεγάλας έκτάσεις
μενούσας άκαλίαεργήτους, Χ
προκαλοΰν τον; έλώδεις σι>ριετούς.
Συνέδεσε διά τηλέφωνον [ΐετά τοΰ
Μ'ποίγα, Τονρνί'κι, Τάτσι. "Αγ.
Νικόλαος. "Ιδρνσε διά Λιατάγμα-
το; σχολεϊα εί; Κουοτάκι, Λά/.ον-
κα, 'Αγίαν Σοκήραν (Καρνας)
καί Χσΰνι. Κατόπιν τόον έργων του-
| των είναι ό πλέον άγατιιΐ'.ένος νπΰ
! των ι[·τ}φθ·(Γ·όρων χ·ποή
Π
η
Κοίθ' έ-ΑΟσττ,ιν περ-ΐεαόκλωνον το
ενταύθα ν~>κατάτττ,·μια! τής 'Εθνι-
χ.ής Τραπέζης σαήνη όλΟΛληοαχω-
Ρ'.·λο>·λ άνατχένκ>ντα άα>ό δοΐθείας -ρω-
ΐας νά άνοίςη ή μ,εγάλη χόρτα, χε-
ρί την 9—10 ητν ώ·ρ<τ; καί νά άν.ο^- σουν ιτολλάκίς, ότι θά χάρουν τό ά- όγει·ομα άν" έκλθη σήμε^α·. Ένω το έμ—όρισ·; είχε σταθερο- χοιήτει την τιμηιν τού άρα&οσίτν.) είς Ί,οΟ—7,60 ήρ/*μ. κατ' όκ.άν, λόγω στοναγωνισμοΰ, ό^σχόμενον, ότι άμοί τη ελαττώσει τοΰ δόσμου 6ά ιχα!τε.5ί·&^ε ταύτηιν είς 5,80, ή Τρο—:εζα ώρισε διαφόρους τιμάς έ- αλλασσομένας χςιιθ' εκάστην ά-ό 0,30 είς 7,20, οπ£ 6,80 ®ίς 7.06, προφατιζομενη άλλοτε ε'ςοδ-α, άλλο¬ τε ζημίας ν,αί τα χαρόχοια. Κοττό- πν 4-τπατ/ειλημμένωΜ ένεργεών τοΰ ενταύθα 'Βχιμελητηρίίχ}, λέγετα:, ότι μετά την κατανάλοχτιν τής χρο- μηθεοθείτης ότο- της έν λόγω Τρα¬ πέζης ποοντηιτος, Όά έ*ιτρα-η κα: είς τό «μπόρίον-—ίιότι είχεν άχα- γορευθή^—νά φέρη άραβόκΓΐτον μέ ά- ναλόγοι>ς εύτΑθλίας.
* * *
'Ενω τοτ<αΰτα σχαβζία ζηττήμπ- τα αφορώντα την "Ητκίρσνί,άσφά· λ',α, σογ-ΑΟΐνωνία, άρα.οόσιτος) έ- άς^ σοζητοΰ·/ται ιχ, α ι αένοον αΧννζ,άτη ετοος τκ.^ίχι&υ ή χρ αάτη μένει άνευ Γενικοϋ Δ:- θ'κητοϋ τού όχοίου ή στΐ'βαρά χε'ιρ Οά^ διηύθυνε τα ττάντα, 7Λτ)ώς μάς έίόθη νά έλχίζωμεν έκ τής δραστη¬ ριότητος τοϋ τελευταίου γενι.κοΰ Δ;- οικητοΰμας, %, Μοκ>ρ·θίΐμάτη, τοΰ
όχοίου ή 8·ρασες 6ά μείνη άλ'ησμν-
νητος. Καί είχο-; μέν άναγγελθν,
κατά διο5φ·όρα>ς έχοχάς πλεΐστοι ύ'
ικψηκριοι, ούϊείς ιόμως
ν ά γνωρίση την ά
επαρχίαν μας.
ά^ την τελευταίαν ι»λ·.τικτ;ν
μεταβολήν έχληιροφορήΟη»χ«ν ευχα¬
ρίστως, ότι ή νέ* Κυβέρνησις ϊ-ώ-
ί θέ Γ Δ
ς, ή έ* Κυβέρνησις ϊώ
Ρείς την θέσιν Γεν. Διο-.κηίοΐ
Ήχείροο, τον μέχρ τοΰδε τοιούτον
ΜατΑειδονίας καί άλλοτε Ήχείρου.
κ. Καλεύραν, όστις άναμενεται κατ'
ρ<θκχα α-ίσθιτματι των έν Άμ.ερ·.ν;τ} Δερβ-.τσιωτών, ε'- με&ζ δίδα'ιοι', ότι, άν ν.αί μα*?3>
ΐύρισνοόμενοί, Οελουν ΛΆθυσε'. ~ψ 'Μ'
ταΰτη^ καί άσβενή ψωνΥ,ν τα ν
τώνετα; καί ζωντ-^ενει μαζύ με τί
•ν.ΙμΛτα τοΰ Άτλαντικοΰ χαϊ εοχε-.}·.
γλ'^κά-γλ'Λί,ά είς τα οζ^τη της χ-
νχής τω-/ τα όχοία σ-Λΐρτοϋν αχο συγ-
•λίνησιν είς το άνχ'^σμα της οωντ,;
της ιδιαιτέρας των χατρίϊος.
ΘΩΜΑΣ ΧΡ. ΛΙΛΛΙΓΣ
ΕΚ
Τα έτ.ιτελεοθέντα έ'ι
ύ«ό τοΰ Συμδουλίου
Κ,οινότητος.
ΝΕΑΤΑ, Λακωνίας, 1 Αι
στου, 1928.— Όλίγος /ρονο
χζ διέλθη άφ' δτοι> άν<>'·η(>ί 1
εδοος τής Κοινότητος μ«: «
των» ό χ. Γ. Λ. Ντόβολο:.
τα μεγάλα αντοϋ ^α^-?2
ιύχα&τ, παντοΰ, ν.αί ή ην"'
Νιάτα ν.τυπό οτον κα·ι>εν
σά ιιιά καιιπΐαΛ'α καί <: αάζουν, διότι ττδη προ θαμμένο σέ μιά «ιί(?°·-- ■ αίατνης εχ·ρέθη δ καταλληλο, θρυλτος ό οποίος θά μεγαλωοτ τό καί θά αφήσυ. αίώνιο το εί; την καρδιά των συμπϋ τον. Καί Ιδού, λαε, χατυκοι της αεΎά?.α, κοινωψίλη ^Υα^ 'στηρίου ήιιθν πρόεδρον. Κ« τον είναι το νερο, γιά το οποίον έ όλο ί Ρ10 ^ρεΓάλλονδρααλ.ν χει φθάση είς βάθος ααχετο αί ολίγον χρονικόν διαστη-^ π(ος είς την επιφάνειαν οτο^ς θά άρχίσουν μι^.ρα των φιλέργων ^πατριωτ ^ Φίλτατοι σι·ιιπΐαΓΓριωται, !<- , σται Άμερικίίς, αίτό ^"^ γον τοΰ άγαπητου «α, χαιφιλτάτουνο"οτ·χο« Ο ΓΥΙΟΣ ΤΟΥ ΗΑΙΟΥ "Υπό Τζάκ Λόντου. "Εργον πλή- οεςγοητείας καί περιπετειών. Ζων- τανή ζωγοαφιά τής ζωής των Θα- ί.ασσών. Τιμάται δεδεμένον^$1.00. "ΝΑΊΊΟΝΑΙ. ΗΕΠΑίϋ" 14Ο Μ/. 26ΤΗ 8Τ., ΝΕνν ΥΟΚΚ χαιφιλτάτουν.ο"οτ ? % ου αποτελούμενον εκ γ,^^ά. Μιχ. Μποντσαλϊ», ,ί1ε^'άν Γ. κη" Πετ. Χ. Πέτρου Ι««ν Λ-ου. "Οσο γιά τα ετέρα εργ* ζοαεν δτι δέν €Ιναι **£*< ·)νΟΙ ρεΐτε νά τα φαντα^-ϊ1"- ^ σας. . θΐ ό ολίγον *>ι?3",
ΕίχΛ.
έχ ΜΓννεος
λιτϊΐών αρκετόν ΧβΓ.
συν ^ τίνων σνιιπατ
ριοτοΐ'ντε; απείρως ^/·,
ιαμηθοΰν αυτού; ν.αι οί
πατριώται διά δι«Τΰ
«ϋΘΚΙΚΟΣ ΚΗΡΥΞ-».— ΚΥί ΙΚίι, „·., ΛΥΓΟΥΖΤΟΥ. 1928.
21
ΤΑΣ ΕΛΛΗΝΙΚΑΣ ΕΠΑΡΧΙΑΣ
ΜΥΤΙΛΗΝΕΤΚΑ
Κεγάλη άνακούφιση ησθάνθη δ-
λης ό 'κόσμος τοΰ νησιοϋ μέ την ά-
να·:άλυψη καί σύλληψη των λη-
οτ,ϋν χον διέπραξαν τελευταίως ε-
να ν.ομδολόγι ληστίΐών στήν περι-
φέοεια Π ολυχνίτου καί Παναγής.
Ά'ίίζει τα πειό θεριιά συγχαρητή-
ρια'τό σώμαΐτή·; Χωροφυλακής γιά
την συστηΜατική καταδίωςη καί
τίιν έπιτνχΧα τού στήν άνακάλυψη
χΐυν κακούργυϊν.
— Σ'όλα τα χοΧΗα τοϋ νησιοΰ
κράτει άπελπισία γιά την φετεινή
ϊλαττοχΐϋΒτική εσοδείια Έκεϊνα τα
μεγάλα κρΰα τού Μάρτη έΐφεοαν
|ΐτ/άλες καταστροφέ; στά γεννή-
ματα καί τα οσπρια. Άλλά καί τα
χαπνά είναι πολΰ ολίγα εφέτος "/αί
οί ν.ακόμοιροι οί παραγωγοί, ί'στε-
ρα άπό τόσα νπέρογκα· έ'ξοδα καί
τοσέ; θνσίες δ?ν θά έσοοειάκουν
τίποτε. Π ου ή περυσινή έ-
σοοευα.
— Ό μαΌητικός κόσμος στής
χαρές τού. Άφοϋ περί τα τέλη Μα-
ΐου σ' ό'λα τα σχολειό διεξήχ-θησαν
αί γυμναστικαί έπιδ-είξεις, στής 17
Ιούνιον διεξήχθησαν καί αί σχολι
«ιί έορταί επι τη ?>.ήξει των μαθη-
μάτων. Ή «νγενής προσπαθεία
των διμοΰιδασκάλων γιά την ώραία
μναστική ανεδείχθη εφέτος εϊπΕρ
. ποτέ. Αί έφημερίδες παρηκο¬
λούθησαν μέ πολύ ενδιαφέρον την
γνανΌθΐΓΐκήν κίνησιν τοϋ μαθηττ-
κοϋ κόσμον. Είναι δέ άληθές ότι
χτρίως στήν πρωτεύουσα εγινε κά-
τι ώραϊο, κάτι τέλειο. Άλλά καί τα
άπόμερα χωρία έπεμελήθη-/αν νά
καταρΐτίσουν τα παιδάκια όσον τό
δυνατόν τελειότερα στήν γυμναστι-
κή. Άν αί«τή ή εύγενής προοϊτά-
■3;πα των δώασκά).ιων εξακολουθή¬
ση μέ την ιδία οΐαιί πιερισσότερη εν-
ταση σέ λίνα χρόνια, οχι μόνο θά
βελτιωθή ή ΰγεία σώματος καί
πνίΰματος της φνλής μας, άλλά θά
σΐ'ντομευθτ) καί ή στρατΐίΰτηκή προ
Λαίδευστ; των κληρωτών μας είς
τό ελάχιστον καί είς τον καθαρώς
πολεμικόν κύκλον τής προτταιδεύ-
σεως. Άλλά καί στόν άθλησμό .ιρο-
χο)ροϋμε μέ άσςταλή βήματα. Οί
Σΰλλογοι Φυσικής Άγοτνης στάς
πρωτϊυούσα; έπίϊκτΐίνυυν την εύ-
εργετική τους έπίδραση καί στάς
επαρχίας. Τί ο>ραϊο πράγιια' Θυ-
μοΰιιαι τώρα τί εντύπωσιν μοΰ ε-
χαμναν, δταν τ]μην μικρός μαθη-
της υπό την άλήοτου μνήμης 6έρ-
Υα τοϋ διδασκάλου μόν καί υπό την
άβάσταγη τρομοκρατίαν των ϊίς της
πης, άρχης, ιιέτρης, πώλης, ώνης
>3αί των άτιελειώτων έξαιρέσιων
τής^γ' κλίσεως, οί συχνές ά-θλητι-
κές έπι&ίξεις τής Ροΰερτείου Σχο-
λ% της Κων) πόλεως καί τα ώραϊα
κορμακια των άλκίμων εκείνον μα-
θητών τοΰ Λυκείου, ποΰ άπηλλαγ-
μενοι από την πτοχιαΐνη τής γραμ-
ματικής τής Άττικής διαλέκτου,
ιέοναν μαζύ μέ την δροσιά τοϋ Βο-
σπόρο-υ *ΐαί τήν δροσια τής ύγείας
ιιέτόν άθλητισμό. Καί έκήνοι μίν
γιά τί]ν γερή τους μόρφωσι τήν
πνί>ιιατική καί σωματική Λαλαί-
?«ν στόν άγώνα τ% Ιωής; καί πη-
δήξαν όλα τα έιυτόαια καί άποκα-
τεστάθηκαν δπα>; πρέπει, οί δέ ά-
"όφοιτοι των 'Ε?1ηνικίόν Γυανακτί-
"Λ μέ την κλίσιν τής Εύκτΐ-κης ί-
ειην, ίείης, Ιείη (τό σποντον τής
ευαρεσκείας των κοτθηγητών μας)
ζοΰμε ^ τα ψίχουλα τής τρακείης
των. βυμοϋμαι άκόμη ενα είπεισό-
°ι° τής ζωης μ(Λ, είς 6άρ0ς τής
*«ΐσσικής μ<η, μοαφώοΐεα)ς "Οταν Με το πτυχίον στό χέρι καί παοα- φοι·σκωμένα τα μυαλά άπό την « ευκλεια πηγά νά ζητή- •σω ·θεσι σέ ενα τραπεζιτικό γρα- φεϊο καί μοϋ ευωκαν γιά διαγωνι- σιιό ε'ισαγωγή; μου στό γραφεϊο μιά έμπορική έπιστολή, νά κάμω την σχετική τη; απάντησιν, σινε- κέντρίοσα τότε ολη τήν άΐτοκαρω- μίνη μου πολυμάθεια άπό τούς Πιν^άρον«ς, Αιο7.ίνους, Εΰριπί- δας καί τα γερούνΰια καί σονπ:ϊν«, πηρα τήν πέννα καί έ'γραψα, ε- γραψα, εγραψα. Ό οιεν&υντής τα είδε καί τόσον μέ εθαύμασε, ώ- στε μέ τόν άβρότερο τρόπο μοϋ Είτε: Ό να'ριος δέν χωρεϊ έδώ στό στενό μα; περι6άλ}.ον. ΤΗταν ρνας πολύ ΟΗΙΟ τρόπος άπο.τομχη; δ'- χι έμοΰ, άλί,ά τοϋ επί μτμ'βράνης πτυχίον μου. Νομίζετε πώς καί σήμερα μ?- τεόλήθησαν το πράγματα; Έχσι·- με κοντ άστά Γυιινάσια καί Πρα- κτικά Λιν.εια. Δέν διαφ?ρουν όιιως καίϊόλον άπό τήν οΰσιαιστική μΐ|δί- νι-κοτητα των Γυμνασίων μας. Για- τί καί άπ' αύτά λείπϊΐ ή πρακτική μόρνροίσΐς γιά τό έμπόοιο, γιά τήν έπιχειρηματικότητα, λίίςτει τό κοι- νό πρατζτικό πρόγοαμμα ποΰ διέπϊΐ τα όμοια σχολίΤα τής Γερμανία; καί της Αγγλίας. Κσύτσουρα! 6γτχί νούν άπό τα Ι·μνάσια, τοΰβλα καί άπ' τα Λνζεια. Γιατί καί σ' αύτσ διδάσκεται μέν ή "Λί.γρΰρα, ή Τρι- γοηΌμετρία, ή Προοπτική κιαί ή Ι έφηρμοσμενη Γεωμ·-.τρία, άλλά δέν διδάοτ.ονται τα εμπορικά, ή Λογι- στική, ή καταστιχογραιφία καί ή Τραττεζιτική Λογιστική καί ή έμπο¬ ρική άλληλογραιςρία. Τα οΰσΊίθδε- στατα αΐτά διδάγματα γιά ενα νεο ποΰ θά βγπ στόν άγώνα τής ζωής. — Εύρισκόμρθτα στά πρόΌυρα τοΰ νεου σχολικοΰ ετονς. Τό καλό μας Σω)ΐατεϊο Βατονσαίων Άμρ- ρικής «η Πρόοδος» ανέλαβε τήν συντήρησιν τον Ήμιγυμνασίου μας. 'Από ώρα σέ ώρα περιιιενουμε νά τεθοΰν αί όάσΐις τής λειτουρ- γίας τού γιά νά εξευρεθή ό κατάί.- ληλος κάθηγητής. Τό Κοινοτικό Σι?ιι6οιίαο εγρατ(ιε όπου Λρέπει γιά την εξεί'ρεσιν τοϋ καθηγητού καί έλπίζονμε νά αρχίση άπό τόν Σεπτέμβριον ή λατοιιργία τού. Έ- τσι θά περιμαζευθοϋν κάμποσα πΐπ&ιά ποϋ τελρίο'κΐαν τό Δημοτικό σχολειό καί ζητοϋνε περαιτέρω γράιιματα. Άναμένουμε τήν ϊξα- σφάλισιν των άποδοιχών τοΰ καθη- γητοϋ μόνον. — Προ 15 ημερών έγιναν καί αί εκλογαί μεί.ών Ταμείον 'Εν.παι- δευτικής Προνοίας. Τό Σωματείο αύτό άποτϊλ'εϊ νομικό πρόσωπο μέ ευρύτερη δικαιοδοσία άπό τήΛ' Σχολική Έπατροπή καί θόΗιαι ν.οι- νό γιά τα Δημοτικά Σχολεΐα Β«- τονσης καί Ρεχιιατος, σ' αύτό δέ θιά ανατεθή καί ή ανοικοδόμησις τοΰ Π«ρθεναγωγείου, τοΰ οποίον τα σχέιδια είναι ετοιμα, καί ή με¬ ταρρύθμισις τοΰ Άροεναγονγείον επί ττο παιδαΐγωγικώτΐεροΛ'. Τό σχε¬ διον διαρρνθμίσεως πΰθβλέόπίΐ ϊξ παρά'ίΚ'οα, άντί των τεσσάρων στήν μεγάλη αίθουσα, ιιΕταβολή των δτ"© φεγγιτών σέ πκρό'θνρα τρί α πρός Ανατολάς, Ίσόπέδοοσις τής στεγης των δΰο πτερύγοϊν καί προ<Ττ)τίκη δργαΐνο^ι'ρίης, μβτακίνη- σις δέ της μεσαίας θ·ρας είς τόν βόρειο τοϊχο. Αΐτά θά γίνοΐ'ν 6λα μαΐΰ μέ τό Π αρθεναγωγείο, όταν πάρουμε τό κληροί)ότ7|μα Σαραν- τί'δου. Έν τω μεταξύ άνΜΐΐίνονται έξ Άμερικής τα σχολικά οσγανα ποϋ εψήφισε τήν αγοράν τους τό Σοίματεΐο. ΒΑΤΟΥΣΑ, 27) 6) 928. Κ. ΑΔΑΜΑΝΤΙΔΗΣ ΟΝΕΙΡΟΚΡΙΤΗΕ Γ. ΠΑΖΙΝΗ ΕΚΔΟΣΙΣ ΙίΕΑ ΣΥΜΠΛΗΡΩΘΕΙΣΑ ΚΑΙ ΕΠΑΥΞΗΘΕ1ΣΑ ΤΙΜΑΤΑΙ ΧΡΥΣΟΔΕΤΟΣ ·2.00 Γράψατε: ΗΕΗΑίΌ, 140 νΥββΙ Ϊ6θι 51τββΙ, Νβν ΥογΙ, Ν. Υ. Ή Χτόλορες ντέλ Ρίο, περ«ρϊ)μος κινηματογραφικός άστήρ, άποχαυρβτώσα ραδΛοφωνικώς το κ.οινΟΎ, προ τής αναχωρήσεως της δι' Εύρώΐπϊν. Μαζύ της φαί-νε-ται ό δνενθυντής της "Ειδουιν Καίριθ'υ. ΑΠΟ ΤΗΝ ΒΟΡΕΙΟΝ ΗΠΕΙΡΟΝ Ύπάρχει Σύνδεβμος Δερβιταιάνης, ή δχι; ΔΕΡΒΙΤΣΙΑΝΗ, Ίοιλιος 1Ρ28. —- Τό έρώτημα αϋτό εχει ριζωθή είς τούς κατοίκοι>ς Αεριβιτσιάνης
άπό τινος χρόνον, οίτινες ευρίσκον¬
ται είς αμφιβολίαν καί τοϋ νά πι-
στεΰουν άκόαη, ΐάν νπάρχτι Σύν-
οτό χΐοριό τοον. Έχει σν-
ί ί Γ
ς χρ χ
σταθΰ προ 4ετία; περίπου «Γε-
ωργικός Πιοτωτικός Σύνδεσμος»
τοϋ όποιίου τα ?ρ"/α κατ' αρχήν ή¬
σαν άναλογα ώς Λ(·ός τα δ
κώμενα άποτρλόσματα, ά/Λη
όί.ίγίυν έτών ό
ά ί
μετά
σμος οΰτο; ήρχισε νά φθίνη καί νά
νπόκειται εί; νάρκηνκαί ιιαιρασιιύν,
είς τοιαύτην δέ κατάστασιν περιήλ¬
θεν, ό5στε οί χωρικοί άγνοοΰν εάν
υπάρχη η δχι. Τό τοιούτον βεβαί¬
ως όφείλετται είς τί|ν άπ3ρο6λεΛ[;ίιαν
των ϊίοίίον μελων, αναθι;σάντων τΐ|ν
διοίκτκην καί ϊίπσπτείιαν είς ατομα
των οποίων τα συιιιφίροντα βλά-
πτονται, όταν αί εργασίαι τοΰ Συ>
δέοΐιου προοδεΰουν καί έπιτυγχά-
νωνται τα προσδοκώμενα άποτελέ-
σματα- καί τοιαϋτα ΛρόοχΐΛΐα είναι
οί παντοπώλαι, κεφαί.αιοΰχοι κλπ.
Πώς λοιπαν δύνατται νά προο-
δεί*στ] εν«; Σννδεσμος. άφοΰ οί δι¬
ευθύνοντες: αυτόν, εάν συνετέλουν
εί; την ρπίτίυξιν τής ΰγιοΰ; των
άποστοί.ής, θά εβί.επον
ής, φς
τήν κιατάρνυκιν τοΰ έπαγγέλματός
οϊν; Οί νκ,Εν, οί άν καί προί'βαλον
τό «άσφσΛοος τα ζώα μό>νον θά μέ-
νουΛΐ νά καλλιεργούν τα χωράφια
μας» δέν συνετέλεσαν ομως καί είς
τήν επίτευξιν τής ίεράς νχη θείας
αποστόλη;, διότι δέν ανε&εσαν τήν
διοίκησιν καί εποπτείαν είς ατομα
εμπλεα ένθουσιαοτιοϋ καί άφοσιώ-
οτΐί)-);, είς ατομα τα όποΐα θά ήμ-
πορονσαν νά πολεμήσοχ'ν έναν δυ-
νατό άτομικισμό, έναν κακόν έγωϊ-
σόν καί τα όποΐα ΰά ήδύνΌτντο νά
εξυτ|)αοσΌνν τάς τ|ιτχάς των χωρια-
νων, νά πνίξουν τό άτοιιικόν συμ¬
φέρον καί νά τό ύπαγαγουν είς γε¬
νικόν. Τα δέ ατομα ταυτα πρέπει
νά εΐναι μακράν κάθε προσωεπκής
φιλοδοξίας καί ενα μόνον σκοπόν
πρέπϊΐ νά εχονν, νά άφΐίροοσονν
είς τό γενικόν καλόν διά νά κάμουν
τού; χωριανοΰς των είτη7εστέρονς
καί καλλιτέρους. Τα άταιικά ταη1
δέ συμφέροντα δέν πρέπρι νά βλά-
πτωνται άπό τάς προόδους τοΰ Συν
δέσμου, οΐ'δέ κάν ποέπει νά έπηοΐ-
άζατνται έκ τά>ν εργασιών αυτού.
'Βπομένως τό έ'πάγ-'/ΐλμά τού πρέ-
πει νά είναι αλλο καί δχι ν' άντιτί-
θεται είς τάς ένειργείας τοϋ Συνδέ-
ομου.
Τοιαύται αρχαί είναι ούσιώδει;
γ.άχ ποεπει πάντοτε νά τό εχουν ΰπ
όψιν των, όσοι δέν θιέλουν νά έ'-
χονν άπογοητ?·ύσει; είς τα πρώτά
το>ν 6τμ.ιατα, αί δ? ένώχκις αΐτινες
δέν 6«δ!ζουν επί τοιούτων βάσεων
άργά ή γρήγορα θά ΐΐκπνεικτουν
ν.αί θά μαραθοϋν. Θά όμολογήσωοι
δέ τότε οί κΰοιοι Ιθύνοντες τήν
τρανήν καί στυγνί|ν αλήθειαν καί
— θέν άμφιβάλλιω — θύ αΐσθαν-
θωσιν τί·ι[,·εις άληθεϊς διά τάς πρά¬
ξει; τ(ον, ώ; πράττει πά; τίμιος αν
θροχΐο; άνακαλύτττοον έστω καί τό
άκούσιον σφάλμα τού, ιδία δέ όταν
δ ανθρωπος α-ι'τός είναι δτάκονος
εΐ«γενο>ν ίδεών. Κατακρίνονται δέ
δικαίω; ώς άθΕτήσαντε; μυρίας
ύποσχέσεις, είο'αγω^'ή'; μηχανών
καί έργα?.είοχν, οπάρων καί λιπα-
σιιάτων καί πολλ.ών αλ)·.ων. "Ωστε
α{>τοδι,καίω; ένταϋίθΐα δυνάμεΐθα νά
άναφονήσίομεν τό «ουδέ πώποτε,
οΰτε φεΰγα>ν άλού;, οΰτε διώκων
ήττηθΐί; έδίκασιρν ώς άδικον; έδικά-
σθη τα κρ<θεντα». Διάφορα νέα — Αφίχθησαν έξ Άμερικής οί άπό ετχον έγκατεστημένοι έκείσε πατρκοται κ. κ. ΕίάγγΕλος Γκοϋ- τζος, Περικλή; Μήλιος καί Γεώρ. γιος Ζράβο;. — Αναμένονται έπίση; έξ Άμε ρικης οί κ. κ. Μιχαήλ Οί-^νόμίδης καί ,Α'θανάστος Καόατζιας. •— Ό κ. Μιχαήλ Μπόμ.τολης, έ- γένεττο πατήρ εύστραφεστάτσΐ' ά- γορίου. Τοΰ ευχόμεθα νά τοΰ ζτ>ση.
ΘΩΜΑΣ Χ. ΛΙΛΛΗΣ '
γ, ΜΑ88.
—Ό «Έθνικός Κηρυξ» πωλεΐτ.ΐι
υπό τοΰ άντιπροσώπου μας Π.
Τσέτσα, 14 ΜβΓΠΠΐαοΙί 81.
Μ ΤΙ ΧίΟΝ
Ή τελετή των
«τηρίων της άναθηματι-
■κής ατήλης υπέρ των πε-
σόνίων εν Βέαβη. (
Μέ αφάνταστον ενθουσιασμόν
καί ζωηροτάτας 8κίνη>Λ)σεις τιμής
καί λατοίίας πο(ΐγ[ΐατικης ύπεοέ-'
χ&ησαν τήν παρτΑυΌϋσαν Κυρια¬
κήν αί Αρχαί καί ό Λαύς άτταξά»
παντα; τή; προοδευτική; καί έν-
θουσιώδου; κοαΌΐτητο; Βέσσης,
μηδ' αυτών των γερό-των έΕαιρου.
μένων επί τή τελετρ των άποτ/αλυ·
πτηρίι·>ν τΓ] άξιεπαίνω φροντίδι καί
δοιπάντι τής Κοινότητος ταύτης
στηθ'ίίση; μ^'γο^ιθτΐρεποϋ; άναί)η«
ή Σήλ ή
αυτόν
ηη; μγρ; η
ματικής Στήλης το,ν ήρ(ι)ϊκώς πε¬
σόντων κατά τού; ενδόξου; ήιιωτ
ποίνέμου; στρατιοκΰ>ν έν. Βέσσης,
τόν λσοφιλή ημών Νομάρχην νΐ,
Γ. Γεννάβην καί τήν έρ·ίτιμον αΐ<« τοϋ Κυρίαν. Σηιιειωτέον δέ ότι δια προοτην φοράν ό Λαός τή; Βέσσης ύπεδέχετο Έλληνα Νομάρχην είς τό χοοοίον το!. Αί Κεντρικαί όδο τοΰ χωρίου έκαλι'—τοντο ίιπό μυρ·· σινών, άνθέ(ΐ>ν καί Σημαίαν, επί
πο/ΐήν δέ ώραν οί κώδωνες ήχουν
χαρμοσννως.
Μετά τίεν Θ. Λειτουργίαν έτε-·
λέοΐθτ; έν τω Κα-θεδρικφ Ναώ τοΰ
Άγίου Δτ,'μητρίου πάνδημος Δοξο
λογία, καί άκοί'.ούθως έψάλη έπι-
μνημόσυνο; δέησις υπέρ τϋίν πε¬
σόντων μεθ' ήν επικολούθησεν ή
τελετή των άποκαλχ—:τηαίίϋν τής
άνϊμ%ηστική; στήλης καθ' ην ώμί-
λ μετά τή; χαρακτηριΐζοΰοης
ουνάμτως λόγον ό Νομάρ-
χη; αας κ. Γεννάρης έ-ξάρας τό»
μεγάϊ.ον ήρω'ι|αόν καί την πρός
τήν Πατρίδα άφοσίοχτιν των πϊσόν
των καί έπισπάσα; διά των λόγων
τού άκράτι,ιτον τόν ένθιαυσιοχΐμόν
καί τάς ζητωκραυγάς τοϋ παριστα-
μένον πλήθονς. Μετά τόν κ". Νο¬
μάρχην ώί-ΐίλησεν κοααλλήί.οος καί
ό έκ, των προκρίτων Βέοτσης πιαλαί-
μαχος κο:»Τ|γητής κ. Άντ. Βαλιά¬
δης. 'Γήΐν τελετήν έτίμησαν διά τής
παρουσίαν των πλήν τοΰ κ. Νομάρ¬
χου, οί Π ρόεδροι καΐ π.ολλ.οί έκ των
καταίκων των πέριξ Κοινοτήτων
καί ι&ί τής πόλεως οί κ. κ. Άντ. Κω
στάλας, Μηχανικός, ό κ. Νομομη-
χανυκος, ό κ. Ρούσσος, Λοχαγός, ό
κ. Βακτϋΐΐο; Θωμαΐδη;, ό ίατρός·
κ. Μιχ. Νι'-χα;, ό ίατρός κ. Άαύ-
γδαλος κιαί αλλοι. Τήν μεσημβρίαν
παρετέθ-η πρό; τιμήν τοΰ κ. Νο¬
μάρχου καί τή; έριτίμου κυρίας"
τού έν τίί αίθονση τοϋ Σχολείου
υπό ταιν Κοινοτικώ.ν άρχων π?.ου-
σιώτατον γεϋμα καθ' δ ήγερθηοΐαν
προπόσει; υπό τοϋ κ. Νομάρχου
καί τοΰ Μηχανικοΰ κ. Άντ. Κ<οστό λα. Μετά μεσημβρίαν δι έγεΛΌντο λαϊχαι έορταί. ^ Ή τΐε?.ετή αυτή θά μείνη ίστορι- κη διά τόν φιλόπατριν λαόν τής· Βέσσηςι καί πάντας; τού; παυαστάν τα; «ι; αυτήν. Είς ερώτησιν μας πρό; τόν κ. Νομάρχην διά τα; έντυπώσεις τού εκ της τελετή; μάς απήντησεν ότι δι' αύτη; τοΰ εδόθη μία άκόμη εύ- καιρία νά επαναλάβη ότι ό Χιακος Λαο; είναι ό κατ' εξοχήν εύγενι- κός καί πολιτκηιένο; 'Έλλην. Λαός καί ότι δ-ιατηρεΐεν έαυτφ άσβεστον τό πνρ τής φιλοπατρίας. ΑΓΓΛΙΚΗ ΣΧΟΛΗ ΤΗΙΟΗΑ ΙΔΡΥΘΕΙΣΑ ΤΩ 1914 Μόνον $5.00 μηνιαίως. Διδασκαλία άτομική, Άγγλιστί—'Ελληνα- στί, παρ' Άμερικανίδος, κατόχου τής Έλληνικής. Άνοικτή άπό 10 η. μ. 2ως 10 μ. μ. 564 - 7ΤΗ ΑΥΕ. (Μεταξύ 40—41ης Όδοϋ) ΝΕνν ΥΟΚΚ Η ΜΕΓΑΛΗ ΔΙΕΘΝΗΣ ΤΟΥ «ΕΘΝΙΚΟΥ ΚΗΡΥΚΟΣ)) ΤΙΜΑΤΑΙ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝ1ΚΩΣ ΔΕΔΕΜΕΝΗ $2.50 ΝΑΤΙΟΝΑΙ. Γράψατε: 140 "ννΌδΙ 2611α 5ιι·6βΙ, Νε-νν ΥογΙι, Ν. Υ.
21
ΤΑΣ ΕΛΛΗΝΙΚΑΣ ΕΠΑΡΧΙΑΣ
ΜΥΤΙΛΗΝΕΤΚΑ
Κεγάλη άνακούφιση ησθάνθη δ-
λης ό 'κόσμος τοΰ νησιοϋ μέ την ά-
να·:άλυψη καί σύλληψη των λη-
οτ,ϋν χον διέπραξαν τελευταίως ε-
να ν.ομδολόγι ληστίΐών στήν περι-
φέοεια Π ολυχνίτου καί Παναγής.
Ά'ίίζει τα πειό θεριιά συγχαρητή-
ρια'τό σώμαΐτή·; Χωροφυλακής γιά
την συστηΜατική καταδίωςη καί
τίιν έπιτνχΧα τού στήν άνακάλυψη
χΐυν κακούργυϊν.
— Σ'όλα τα χοΧΗα τοϋ νησιοΰ
κράτει άπελπισία γιά την φετεινή
ϊλαττοχΐϋΒτική εσοδείια Έκεϊνα τα
μεγάλα κρΰα τού Μάρτη έΐφεοαν
|ΐτ/άλες καταστροφέ; στά γεννή-
ματα καί τα οσπρια. Άλλά καί τα
χαπνά είναι πολΰ ολίγα εφέτος "/αί
οί ν.ακόμοιροι οί παραγωγοί, ί'στε-
ρα άπό τόσα νπέρογκα· έ'ξοδα καί
τοσέ; θνσίες δ?ν θά έσοοειάκουν
τίποτε. Π ου ή περυσινή έ-
σοοευα.
— Ό μαΌητικός κόσμος στής
χαρές τού. Άφοϋ περί τα τέλη Μα-
ΐου σ' ό'λα τα σχολειό διεξήχ-θησαν
αί γυμναστικαί έπιδ-είξεις, στής 17
Ιούνιον διεξήχθησαν καί αί σχολι
«ιί έορταί επι τη ?>.ήξει των μαθη-
μάτων. Ή «νγενής προσπαθεία
των διμοΰιδασκάλων γιά την ώραία
μναστική ανεδείχθη εφέτος εϊπΕρ
. ποτέ. Αί έφημερίδες παρηκο¬
λούθησαν μέ πολύ ενδιαφέρον την
γνανΌθΐΓΐκήν κίνησιν τοϋ μαθηττ-
κοϋ κόσμον. Είναι δέ άληθές ότι
χτρίως στήν πρωτεύουσα εγινε κά-
τι ώραϊο, κάτι τέλειο. Άλλά καί τα
άπόμερα χωρία έπεμελήθη-/αν νά
καταρΐτίσουν τα παιδάκια όσον τό
δυνατόν τελειότερα στήν γυμναστι-
κή. Άν αί«τή ή εύγενής προοϊτά-
■3;πα των δώασκά).ιων εξακολουθή¬
ση μέ την ιδία οΐαιί πιερισσότερη εν-
ταση σέ λίνα χρόνια, οχι μόνο θά
βελτιωθή ή ΰγεία σώματος καί
πνίΰματος της φνλής μας, άλλά θά
σΐ'ντομευθτ) καί ή στρατΐίΰτηκή προ
Λαίδευστ; των κληρωτών μας είς
τό ελάχιστον καί είς τον καθαρώς
πολεμικόν κύκλον τής προτταιδεύ-
σεως. Άλλά καί στόν άθλησμό .ιρο-
χο)ροϋμε μέ άσςταλή βήματα. Οί
Σΰλλογοι Φυσικής Άγοτνης στάς
πρωτϊυούσα; έπίϊκτΐίνυυν την εύ-
εργετική τους έπίδραση καί στάς
επαρχίας. Τί ο>ραϊο πράγιια' Θυ-
μοΰιιαι τώρα τί εντύπωσιν μοΰ ε-
χαμναν, δταν τ]μην μικρός μαθη-
της υπό την άλήοτου μνήμης 6έρ-
Υα τοϋ διδασκάλου μόν καί υπό την
άβάσταγη τρομοκρατίαν των ϊίς της
πης, άρχης, ιιέτρης, πώλης, ώνης
>3αί των άτιελειώτων έξαιρέσιων
τής^γ' κλίσεως, οί συχνές ά-θλητι-
κές έπι&ίξεις τής Ροΰερτείου Σχο-
λ% της Κων) πόλεως καί τα ώραϊα
κορμακια των άλκίμων εκείνον μα-
θητών τοΰ Λυκείου, ποΰ άπηλλαγ-
μενοι από την πτοχιαΐνη τής γραμ-
ματικής τής Άττικής διαλέκτου,
ιέοναν μαζύ μέ την δροσιά τοϋ Βο-
σπόρο-υ *ΐαί τήν δροσια τής ύγείας
ιιέτόν άθλητισμό. Καί έκήνοι μίν
γιά τί]ν γερή τους μόρφωσι τήν
πνί>ιιατική καί σωματική Λαλαί-
?«ν στόν άγώνα τ% Ιωής; καί πη-
δήξαν όλα τα έιυτόαια καί άποκα-
τεστάθηκαν δπα>; πρέπει, οί δέ ά-
"όφοιτοι των 'Ε?1ηνικίόν Γυανακτί-
"Λ μέ την κλίσιν τής Εύκτΐ-κης ί-
ειην, ίείης, Ιείη (τό σποντον τής
ευαρεσκείας των κοτθηγητών μας)
ζοΰμε ^ τα ψίχουλα τής τρακείης
των. βυμοϋμαι άκόμη ενα είπεισό-
°ι° τής ζωης μ(Λ, είς 6άρ0ς τής
*«ΐσσικής μ<η, μοαφώοΐεα)ς "Οταν Με το πτυχίον στό χέρι καί παοα- φοι·σκωμένα τα μυαλά άπό την « ευκλεια πηγά νά ζητή- •σω ·θεσι σέ ενα τραπεζιτικό γρα- φεϊο καί μοϋ ευωκαν γιά διαγωνι- σιιό ε'ισαγωγή; μου στό γραφεϊο μιά έμπορική έπιστολή, νά κάμω την σχετική τη; απάντησιν, σινε- κέντρίοσα τότε ολη τήν άΐτοκαρω- μίνη μου πολυμάθεια άπό τούς Πιν^άρον«ς, Αιο7.ίνους, Εΰριπί- δας καί τα γερούνΰια καί σονπ:ϊν«, πηρα τήν πέννα καί έ'γραψα, ε- γραψα, εγραψα. Ό οιεν&υντής τα είδε καί τόσον μέ εθαύμασε, ώ- στε μέ τόν άβρότερο τρόπο μοϋ Είτε: Ό να'ριος δέν χωρεϊ έδώ στό στενό μα; περι6άλ}.ον. ΤΗταν ρνας πολύ ΟΗΙΟ τρόπος άπο.τομχη; δ'- χι έμοΰ, άλί,ά τοϋ επί μτμ'βράνης πτυχίον μου. Νομίζετε πώς καί σήμερα μ?- τεόλήθησαν το πράγματα; Έχσι·- με κοντ άστά Γυιινάσια καί Πρα- κτικά Λιν.εια. Δέν διαφ?ρουν όιιως καίϊόλον άπό τήν οΰσιαιστική μΐ|δί- νι-κοτητα των Γυμνασίων μας. Για- τί καί άπ' αύτά λείπϊΐ ή πρακτική μόρνροίσΐς γιά τό έμπόοιο, γιά τήν έπιχειρηματικότητα, λίίςτει τό κοι- νό πρατζτικό πρόγοαμμα ποΰ διέπϊΐ τα όμοια σχολίΤα τής Γερμανία; καί της Αγγλίας. Κσύτσουρα! 6γτχί νούν άπό τα Ι·μνάσια, τοΰβλα καί άπ' τα Λνζεια. Γιατί καί σ' αύτσ διδάσκεται μέν ή "Λί.γρΰρα, ή Τρι- γοηΌμετρία, ή Προοπτική κιαί ή Ι έφηρμοσμενη Γεωμ·-.τρία, άλλά δέν διδάοτ.ονται τα εμπορικά, ή Λογι- στική, ή καταστιχογραιφία καί ή Τραττεζιτική Λογιστική καί ή έμπο¬ ρική άλληλογραιςρία. Τα οΰσΊίθδε- στατα αΐτά διδάγματα γιά ενα νεο ποΰ θά βγπ στόν άγώνα τής ζωής. — Εύρισκόμρθτα στά πρόΌυρα τοΰ νεου σχολικοΰ ετονς. Τό καλό μας Σω)ΐατεϊο Βατονσαίων Άμρ- ρικής «η Πρόοδος» ανέλαβε τήν συντήρησιν τον Ήμιγυμνασίου μας. 'Από ώρα σέ ώρα περιιιενουμε νά τεθοΰν αί όάσΐις τής λειτουρ- γίας τού γιά νά εξευρεθή ό κατάί.- ληλος κάθηγητής. Τό Κοινοτικό Σι?ιι6οιίαο εγρατ(ιε όπου Λρέπει γιά την εξεί'ρεσιν τοϋ καθηγητού καί έλπίζονμε νά αρχίση άπό τόν Σεπτέμβριον ή λατοιιργία τού. Έ- τσι θά περιμαζευθοϋν κάμποσα πΐπ&ιά ποϋ τελρίο'κΐαν τό Δημοτικό σχολειό καί ζητοϋνε περαιτέρω γράιιματα. Άναμένουμε τήν ϊξα- σφάλισιν των άποδοιχών τοΰ καθη- γητοϋ μόνον. — Προ 15 ημερών έγιναν καί αί εκλογαί μεί.ών Ταμείον 'Εν.παι- δευτικής Προνοίας. Τό Σωματείο αύτό άποτϊλ'εϊ νομικό πρόσωπο μέ ευρύτερη δικαιοδοσία άπό τήΛ' Σχολική Έπατροπή καί θόΗιαι ν.οι- νό γιά τα Δημοτικά Σχολεΐα Β«- τονσης καί Ρεχιιατος, σ' αύτό δέ θιά ανατεθή καί ή ανοικοδόμησις τοΰ Π«ρθεναγωγείου, τοΰ οποίον τα σχέιδια είναι ετοιμα, καί ή με¬ ταρρύθμισις τοΰ Άροεναγονγείον επί ττο παιδαΐγωγικώτΐεροΛ'. Τό σχε¬ διον διαρρνθμίσεως πΰθβλέόπίΐ ϊξ παρά'ίΚ'οα, άντί των τεσσάρων στήν μεγάλη αίθουσα, ιιΕταβολή των δτ"© φεγγιτών σέ πκρό'θνρα τρί α πρός Ανατολάς, Ίσόπέδοοσις τής στεγης των δΰο πτερύγοϊν καί προ<Ττ)τίκη δργαΐνο^ι'ρίης, μβτακίνη- σις δέ της μεσαίας θ·ρας είς τόν βόρειο τοϊχο. Αΐτά θά γίνοΐ'ν 6λα μαΐΰ μέ τό Π αρθεναγωγείο, όταν πάρουμε τό κληροί)ότ7|μα Σαραν- τί'δου. Έν τω μεταξύ άνΜΐΐίνονται έξ Άμερικής τα σχολικά οσγανα ποϋ εψήφισε τήν αγοράν τους τό Σοίματεΐο. ΒΑΤΟΥΣΑ, 27) 6) 928. Κ. ΑΔΑΜΑΝΤΙΔΗΣ ΟΝΕΙΡΟΚΡΙΤΗΕ Γ. ΠΑΖΙΝΗ ΕΚΔΟΣΙΣ ΙίΕΑ ΣΥΜΠΛΗΡΩΘΕΙΣΑ ΚΑΙ ΕΠΑΥΞΗΘΕ1ΣΑ ΤΙΜΑΤΑΙ ΧΡΥΣΟΔΕΤΟΣ ·2.00 Γράψατε: ΗΕΗΑίΌ, 140 νΥββΙ Ϊ6θι 51τββΙ, Νβν ΥογΙ, Ν. Υ. Ή Χτόλορες ντέλ Ρίο, περ«ρϊ)μος κινηματογραφικός άστήρ, άποχαυρβτώσα ραδΛοφωνικώς το κ.οινΟΎ, προ τής αναχωρήσεως της δι' Εύρώΐπϊν. Μαζύ της φαί-νε-ται ό δνενθυντής της "Ειδουιν Καίριθ'υ. ΑΠΟ ΤΗΝ ΒΟΡΕΙΟΝ ΗΠΕΙΡΟΝ Ύπάρχει Σύνδεβμος Δερβιταιάνης, ή δχι; ΔΕΡΒΙΤΣΙΑΝΗ, Ίοιλιος 1Ρ28. —- Τό έρώτημα αϋτό εχει ριζωθή είς τούς κατοίκοι>ς Αεριβιτσιάνης
άπό τινος χρόνον, οίτινες ευρίσκον¬
ται είς αμφιβολίαν καί τοϋ νά πι-
στεΰουν άκόαη, ΐάν νπάρχτι Σύν-
οτό χΐοριό τοον. Έχει σν-
ί ί Γ
ς χρ χ
σταθΰ προ 4ετία; περίπου «Γε-
ωργικός Πιοτωτικός Σύνδεσμος»
τοϋ όποιίου τα ?ρ"/α κατ' αρχήν ή¬
σαν άναλογα ώς Λ(·ός τα δ
κώμενα άποτρλόσματα, ά/Λη
όί.ίγίυν έτών ό
ά ί
μετά
σμος οΰτο; ήρχισε νά φθίνη καί νά
νπόκειται εί; νάρκηνκαί ιιαιρασιιύν,
είς τοιαύτην δέ κατάστασιν περιήλ¬
θεν, ό5στε οί χωρικοί άγνοοΰν εάν
υπάρχη η δχι. Τό τοιούτον βεβαί¬
ως όφείλετται είς τί|ν άπ3ρο6λεΛ[;ίιαν
των ϊίοίίον μελων, αναθι;σάντων τΐ|ν
διοίκτκην καί ϊίπσπτείιαν είς ατομα
των οποίων τα συιιιφίροντα βλά-
πτονται, όταν αί εργασίαι τοΰ Συ>
δέοΐιου προοδεΰουν καί έπιτυγχά-
νωνται τα προσδοκώμενα άποτελέ-
σματα- καί τοιαϋτα ΛρόοχΐΛΐα είναι
οί παντοπώλαι, κεφαί.αιοΰχοι κλπ.
Πώς λοιπαν δύνατται νά προο-
δεί*στ] εν«; Σννδεσμος. άφοΰ οί δι¬
ευθύνοντες: αυτόν, εάν συνετέλουν
εί; την ρπίτίυξιν τής ΰγιοΰ; των
άποστοί.ής, θά εβί.επον
ής, φς
τήν κιατάρνυκιν τοΰ έπαγγέλματός
οϊν; Οί νκ,Εν, οί άν καί προί'βαλον
τό «άσφσΛοος τα ζώα μό>νον θά μέ-
νουΛΐ νά καλλιεργούν τα χωράφια
μας» δέν συνετέλεσαν ομως καί είς
τήν επίτευξιν τής ίεράς νχη θείας
αποστόλη;, διότι δέν ανε&εσαν τήν
διοίκησιν καί εποπτείαν είς ατομα
εμπλεα ένθουσιαοτιοϋ καί άφοσιώ-
οτΐί)-);, είς ατομα τα όποΐα θά ήμ-
πορονσαν νά πολεμήσοχ'ν έναν δυ-
νατό άτομικισμό, έναν κακόν έγωϊ-
σόν καί τα όποΐα ΰά ήδύνΌτντο νά
εξυτ|)αοσΌνν τάς τ|ιτχάς των χωρια-
νων, νά πνίξουν τό άτοιιικόν συμ¬
φέρον καί νά τό ύπαγαγουν είς γε¬
νικόν. Τα δέ ατομα ταυτα πρέπει
νά εΐναι μακράν κάθε προσωεπκής
φιλοδοξίας καί ενα μόνον σκοπόν
πρέπϊΐ νά εχονν, νά άφΐίροοσονν
είς τό γενικόν καλόν διά νά κάμουν
τού; χωριανοΰς των είτη7εστέρονς
καί καλλιτέρους. Τα άταιικά ταη1
δέ συμφέροντα δέν πρέπρι νά βλά-
πτωνται άπό τάς προόδους τοΰ Συν
δέσμου, οΐ'δέ κάν ποέπει νά έπηοΐ-
άζατνται έκ τά>ν εργασιών αυτού.
'Βπομένως τό έ'πάγ-'/ΐλμά τού πρέ-
πει νά είναι αλλο καί δχι ν' άντιτί-
θεται είς τάς ένειργείας τοϋ Συνδέ-
ομου.
Τοιαύται αρχαί είναι ούσιώδει;
γ.άχ ποεπει πάντοτε νά τό εχουν ΰπ
όψιν των, όσοι δέν θιέλουν νά έ'-
χονν άπογοητ?·ύσει; είς τα πρώτά
το>ν 6τμ.ιατα, αί δ? ένώχκις αΐτινες
δέν 6«δ!ζουν επί τοιούτων βάσεων
άργά ή γρήγορα θά ΐΐκπνεικτουν
ν.αί θά μαραθοϋν. Θά όμολογήσωοι
δέ τότε οί κΰοιοι Ιθύνοντες τήν
τρανήν καί στυγνί|ν αλήθειαν καί
— θέν άμφιβάλλιω — θύ αΐσθαν-
θωσιν τί·ι[,·εις άληθεϊς διά τάς πρά¬
ξει; τ(ον, ώ; πράττει πά; τίμιος αν
θροχΐο; άνακαλύτττοον έστω καί τό
άκούσιον σφάλμα τού, ιδία δέ όταν
δ ανθρωπος α-ι'τός είναι δτάκονος
εΐ«γενο>ν ίδεών. Κατακρίνονται δέ
δικαίω; ώς άθΕτήσαντε; μυρίας
ύποσχέσεις, είο'αγω^'ή'; μηχανών
καί έργα?.είοχν, οπάρων καί λιπα-
σιιάτων καί πολλ.ών αλ)·.ων. "Ωστε
α{>τοδι,καίω; ένταϋίθΐα δυνάμεΐθα νά
άναφονήσίομεν τό «ουδέ πώποτε,
οΰτε φεΰγα>ν άλού;, οΰτε διώκων
ήττηθΐί; έδίκασιρν ώς άδικον; έδικά-
σθη τα κρ<θεντα». Διάφορα νέα — Αφίχθησαν έξ Άμερικής οί άπό ετχον έγκατεστημένοι έκείσε πατρκοται κ. κ. ΕίάγγΕλος Γκοϋ- τζος, Περικλή; Μήλιος καί Γεώρ. γιος Ζράβο;. — Αναμένονται έπίση; έξ Άμε ρικης οί κ. κ. Μιχαήλ Οί-^νόμίδης καί ,Α'θανάστος Καόατζιας. •— Ό κ. Μιχαήλ Μπόμ.τολης, έ- γένεττο πατήρ εύστραφεστάτσΐ' ά- γορίου. Τοΰ ευχόμεθα νά τοΰ ζτ>ση.
ΘΩΜΑΣ Χ. ΛΙΛΛΗΣ '
γ, ΜΑ88.
—Ό «Έθνικός Κηρυξ» πωλεΐτ.ΐι
υπό τοΰ άντιπροσώπου μας Π.
Τσέτσα, 14 ΜβΓΠΠΐαοΙί 81.
Μ ΤΙ ΧίΟΝ
Ή τελετή των
«τηρίων της άναθηματι-
■κής ατήλης υπέρ των πε-
σόνίων εν Βέαβη. (
Μέ αφάνταστον ενθουσιασμόν
καί ζωηροτάτας 8κίνη>Λ)σεις τιμής
καί λατοίίας πο(ΐγ[ΐατικης ύπεοέ-'
χ&ησαν τήν παρτΑυΌϋσαν Κυρια¬
κήν αί Αρχαί καί ό Λαύς άτταξά»
παντα; τή; προοδευτική; καί έν-
θουσιώδου; κοαΌΐτητο; Βέσσης,
μηδ' αυτών των γερό-των έΕαιρου.
μένων επί τή τελετρ των άποτ/αλυ·
πτηρίι·>ν τΓ] άξιεπαίνω φροντίδι καί
δοιπάντι τής Κοινότητος ταύτης
στηθ'ίίση; μ^'γο^ιθτΐρεποϋ; άναί)η«
ή Σήλ ή
αυτόν
ηη; μγρ; η
ματικής Στήλης το,ν ήρ(ι)ϊκώς πε¬
σόντων κατά τού; ενδόξου; ήιιωτ
ποίνέμου; στρατιοκΰ>ν έν. Βέσσης,
τόν λσοφιλή ημών Νομάρχην νΐ,
Γ. Γεννάβην καί τήν έρ·ίτιμον αΐ<« τοϋ Κυρίαν. Σηιιειωτέον δέ ότι δια προοτην φοράν ό Λαός τή; Βέσσης ύπεδέχετο Έλληνα Νομάρχην είς τό χοοοίον το!. Αί Κεντρικαί όδο τοΰ χωρίου έκαλι'—τοντο ίιπό μυρ·· σινών, άνθέ(ΐ>ν καί Σημαίαν, επί
πο/ΐήν δέ ώραν οί κώδωνες ήχουν
χαρμοσννως.
Μετά τίεν Θ. Λειτουργίαν έτε-·
λέοΐθτ; έν τω Κα-θεδρικφ Ναώ τοΰ
Άγίου Δτ,'μητρίου πάνδημος Δοξο
λογία, καί άκοί'.ούθως έψάλη έπι-
μνημόσυνο; δέησις υπέρ τϋίν πε¬
σόντων μεθ' ήν επικολούθησεν ή
τελετή των άποκαλχ—:τηαίίϋν τής
άνϊμ%ηστική; στήλης καθ' ην ώμί-
λ μετά τή; χαρακτηριΐζοΰοης
ουνάμτως λόγον ό Νομάρ-
χη; αας κ. Γεννάρης έ-ξάρας τό»
μεγάϊ.ον ήρω'ι|αόν καί την πρός
τήν Πατρίδα άφοσίοχτιν των πϊσόν
των καί έπισπάσα; διά των λόγων
τού άκράτι,ιτον τόν ένθιαυσιοχΐμόν
καί τάς ζητωκραυγάς τοϋ παριστα-
μένον πλήθονς. Μετά τόν κ". Νο¬
μάρχην ώί-ΐίλησεν κοααλλήί.οος καί
ό έκ, των προκρίτων Βέοτσης πιαλαί-
μαχος κο:»Τ|γητής κ. Άντ. Βαλιά¬
δης. 'Γήΐν τελετήν έτίμησαν διά τής
παρουσίαν των πλήν τοΰ κ. Νομάρ¬
χου, οί Π ρόεδροι καΐ π.ολλ.οί έκ των
καταίκων των πέριξ Κοινοτήτων
καί ι&ί τής πόλεως οί κ. κ. Άντ. Κω
στάλας, Μηχανικός, ό κ. Νομομη-
χανυκος, ό κ. Ρούσσος, Λοχαγός, ό
κ. Βακτϋΐΐο; Θωμαΐδη;, ό ίατρός·
κ. Μιχ. Νι'-χα;, ό ίατρός κ. Άαύ-
γδαλος κιαί αλλοι. Τήν μεσημβρίαν
παρετέθ-η πρό; τιμήν τοΰ κ. Νο¬
μάρχου καί τή; έριτίμου κυρίας"
τού έν τίί αίθονση τοϋ Σχολείου
υπό ταιν Κοινοτικώ.ν άρχων π?.ου-
σιώτατον γεϋμα καθ' δ ήγερθηοΐαν
προπόσει; υπό τοϋ κ. Νομάρχου
καί τοΰ Μηχανικοΰ κ. Άντ. Κ<οστό λα. Μετά μεσημβρίαν δι έγεΛΌντο λαϊχαι έορταί. ^ Ή τΐε?.ετή αυτή θά μείνη ίστορι- κη διά τόν φιλόπατριν λαόν τής· Βέσσηςι καί πάντας; τού; παυαστάν τα; «ι; αυτήν. Είς ερώτησιν μας πρό; τόν κ. Νομάρχην διά τα; έντυπώσεις τού εκ της τελετή; μάς απήντησεν ότι δι' αύτη; τοΰ εδόθη μία άκόμη εύ- καιρία νά επαναλάβη ότι ό Χιακος Λαο; είναι ό κατ' εξοχήν εύγενι- κός καί πολιτκηιένο; 'Έλλην. Λαός καί ότι δ-ιατηρεΐεν έαυτφ άσβεστον τό πνρ τής φιλοπατρίας. ΑΓΓΛΙΚΗ ΣΧΟΛΗ ΤΗΙΟΗΑ ΙΔΡΥΘΕΙΣΑ ΤΩ 1914 Μόνον $5.00 μηνιαίως. Διδασκαλία άτομική, Άγγλιστί—'Ελληνα- στί, παρ' Άμερικανίδος, κατόχου τής Έλληνικής. Άνοικτή άπό 10 η. μ. 2ως 10 μ. μ. 564 - 7ΤΗ ΑΥΕ. (Μεταξύ 40—41ης Όδοϋ) ΝΕνν ΥΟΚΚ Η ΜΕΓΑΛΗ ΔΙΕΘΝΗΣ ΤΟΥ «ΕΘΝΙΚΟΥ ΚΗΡΥΚΟΣ)) ΤΙΜΑΤΑΙ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝ1ΚΩΣ ΔΕΔΕΜΕΝΗ $2.50 ΝΑΤΙΟΝΑΙ. Γράψατε: 140 "ννΌδΙ 2611α 5ιι·6βΙ, Νε-νν ΥογΙι, Ν. Υ.
«ΕΘΝΙΚΟΣ ΚΗΡΥΞ».— ΚΥΡΙΑΚΗ, 26 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ, 1928.
ΤΡΑΠΕΖΑ ΑΘΗΝΩΝ
' ΙΔΡΥΘΕΙΣΑ ΤΩ 1893 ΕΔΡΑ ΕΝ ΑΘΗΝΑΙΣ
ΓΕΝΙΚΟΣ ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ
ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΜΕΤΟΧΙΚΟΝ
ΚΑΙ ΑΠΟΘΕΜΑΤΙΚΟΝ
ΔΡ. 117.000,000
νπθΚ~Τ~ΣΤΜΐν17-
ΕΝ ΕΛΛΑΔΙ:
ΑΘΗΝΑΙ
ΑΘΗΝΑΙ (Παγκράτι)
ΑΓΙΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ
(Κρήτης)
ΑΓΡΙΝΙΟΝ
ΑΙΓΙΟΝ
ΑΛΕΞΑΝΔΡ0ΥΠ0ΛΙ2
ΑΛΙΒΕΡΙΟΝ
ΑΜΑΛΙΑΣ
ΑΜΦΙΣΣΑ
ΑΡΓΟΣ
ΑΡΓΟΣΤΟΛΙΟΝ
ΑΡΤΑ
ΑΣΤΑΚΟΣ
ΒΕΡΡΟΙΑ
ΒΟΛΟΣ
ΒΥΤΙΝΑ
ΚΑΒΑΛΛΑ
ΓΑΡΓΑΛΙΑΝΟΙ
ΚΑΛΑΒΡΥΤΑ
ΓΡΕΒΕΝΑ
ΚΑΛΑΜΑΙ
ΓΥΘΕΙΟΝ
ΚΑΡΛΟΒΑΣΙ
ΔΑΔΙΟΝ
ΚΑΡΠΕΝΗΣΙΟΝ
ΔΕΡΒΕΝΙΟΝ
ΚΑΡΥΣΤΟΣ
ΔΗΜΗΤΣΑΝΑ
ΚΑΣΤΟΡΙΑ
ΔΙΔΥΜΟΤΕΙΧΟΝ
ΚΑΣΤΡΙ (Κυνουβίας)
ΔΡΑΜΑ
ΚΑΣΤΡΟΝ (Λήμνου)
ΖΑΚΥΝΘΟΣ
ΚΕΡΚΥΡΑ
ΗΡΑΚΛΕΙΟΝ
ΚΙΑΤΟΝ
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ
ΚΟΖΑΝΗ
ΘΗΒΑΙ
ΚΟΜΟΤΙΝΗ
ΙΘΑΚΗ
ΚΟΡΙΝΘΟΣ
ΙΣΤΙΑΙΑ (Ξηοοχώοι)
ΚΥΜΗ
ΙΩΑΝΝΙΝΑ
ΚΥΠΑΡΙΣΣΙΑ
ΛΑΜΪΑ
ΛΑΡΙΣΣΑ
ΛΕΒΑΔΕΙΑ
ΛΕΥΚΑΣ
ΛΕΩΝΙΔΙΟΝ
ΛΙΜΝΗ (Εύόοίας)
ΜΑΖΕ-Ι-ΚΑ
ΜΕΓΑΛΟ ΠΟΛΙΣ
ΜΕΣΟΛΟΓΓΙΟΝ
ΜΟΛΑΟΙ
ΜΥΤΙΛΗΛΉ
ΝΆΥΠΑΚΤΟΣ
ΝΕΜΕΑ
ΝΙΓΡΙΤΑ
ΒΑΝΘΗ
3ΥΛΟΚΑΣΤΡΟΝ
ΠΑΤΡΑΙ
ΟΛΙΚΑΙ ΚΑΤΑΘΕΣΕΙΣ
ΔΡΑΧΜΑ1
1,600,000,000
ΐνι
ΠΕΙΡΑΙΕΥΣ
ΧΑΛΚΓΣ
ΠΟΤΑΜΟΣ (Κυθήρων)
ΧΑΤίΝΙΑ
Π ΡΕΟΕΖΑ
ΧΙΟΣ
ΠΥΛΟΣ
ΠΥΡΓΟΣ
ΕΝ ΑΓΓΛΙΑ:
ΡΕΘΥΜΝΟΣ
ΛΟΝΔΙΝΟΝ
ΣΑΜΟΣ (ΒαΦύ)
ΣΕΡΡΑΙ
ΕΝ ΑΙΓΥΠΤΩ
ΣΟΡΟΒΙΤΣ
ΑΛΕΕΑΝΔΡΕΙΑ
ΣΟΥΦΛΙΟΝ
ΚΑ·Ι·ΡΟΝ
ΣΠΑΡΤΉ
ΠΟΡΤ ΣΑ-Ι-Δ
ΣΥΡΟΣ
ΤΡΙΚΚΑΛΑ
ΕΝ ΚΥΠΡΩ:
ΤΡΙ ΠΟΛΙΣ
ΛΕΜΕΣΣΟΣ
ΤΣΟΤΥΛΙΟΝ
ΛΕΥΚΩΣΙΑ
ΥΔΡΑ
ΦΛΩΡΙΝΑ
II
ΑΝΤΑΠΟΚΡΙΤΑΙ ΕΙΣ ΟΛΑ ΤΑ ΜΕΡΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ, ΔΩΔΕΚΑΝΗΣΑ ΚΑΙ ΒΟΡΕΙΟΝ ΗΠΕΙΡΟΝ
ΚΑΤΑΘΕΣΕΙΣ ΕΙΣ ΔΡΑΧΜΑΣ
-454%
Έν δψει, ϊ,τοι είς πρώτην ζήτηβιν 3^%. , Επί
ΑΙέ δεκαπενθήμερον προειδοποίηοιν
Επί προθεσμία β μηνών .·>....-.,...
> » 1 «το«ς ......-.-,.-Λ. Α*% , Ι» ι
Αί καταθέβεις είναι έλεύθεραι φόροο καΐ το χαρτόβημον ζ\
Α
ιο
Τραπέζης.
Η ΤΡΑΠΕΖΑ ΑΘΗΝΩΝ
δέχεταβ ωσαύτως καταθέαεις 4ν δψββ *αΛ 4«1 προθεβμίαι εΙς Δολλάρια, Αίρας *ΑγγΧ£βις, Φράγκα Γαλλικα. «αί *Ι"·
·ικ*ς Αιρέττας, άποδοτέας είς το Ιδιον νόμισμα είς τ6 όποΐ όν έγινεν ή κατάθεβις.
ΑΝΤΑΠΟΚΡΙΤΑΙ
ΑΤΗΕΝδ ΒΑΝΚΕΚδ' ΟΟΚΡΟΚΑΤΙΟΝ
19 ΚΝΕΕΙ.ΑΝΟ 5ΤΚΕΕΤ. Β08Τ0Ν, Κ1Α88.
Τεΐβρΐιοπε: Ηαηοοοΐι 0575 »ηά 057(
ΤΡΑΠΕΖΑ ΑΘΗΝΩΝ ΤΡυδΤ ΟΟΜΡΑΝΥ
ΙΔΡΥΘΕΙΣΑ ΥΠΟ ΤΗΣ ΤΡΑΠΕΖΗΣ ΑΘΗΝΩΝ ΚΑΙ ΛΕΙΤΟΥΡΓΟΥΣΑ ΣΥΜΦΩΝΩΣ ΜΕ ΤΟΥΣ ΝΟΜΟΥΣ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΕΙΑΣ
. ΝΕΑΣ ΥΟΡΚΗΣ
ΚΑΤΓΑΟΕ—ΕΙ_5 είς Αολλάρια, /Δραχμάς καΐ δλλα ξένα νομίσματα.
ΚΑΤΛΘΕ-ΕΙΧ ΙηΙ άνατοκιβμφ.
,ΤΡΕΧθνΐΙΛΕΐνθΙ ΑΟΓΑΡΙΑΪΜΟΙ (ΟΗΕΟΠΚΙΐν Ο ΑΟΟΟυΤβ).
ΕΠΙΤΛΓΑΙ ΤΑΧΙΡΑΙ^ΟίΙΙΙΙεΙΑΙ καΐ ΤΗΛΕΓΡΑΦ ΙΚΑΙ έντολαΐ είς Δραχμάς καΐ Λολλάρια.
ΧΠΕ-ΙΑΑ ΤΣ1ΕΚ.Σ είς Δολλάρια ελευθέρας άγοράς Μ αί είς Δραχμάς.
ΕΠΙΤΑΓΑΙ καΐ ΕΛϊΤΟΛΑΙ είς Δολλάρια, πληρωτεα: έν "Ελλάδι είς αύτούβιον "Αμερικανικόν νόμιβμ*·
ΝΕΟΝ ΕΛΛΗΝΙΚΟΝ ΧΑΡΤΟΝΟΜΙΣΜΑ - ΠΩΛΗΣΙΣ ΔΡΑΧΜίΙΝ ΕΠΙ ΠΡΟΘΕΣΜΙΑ
ΕΛΛΗΝ ΙΚΑ ΧΡΞΩΓΡΑΦΑ.
ΒΑΝΚ ΟΡ ΑΤΗΕΝδ ΤΒΙΙ5Τ 00.
205 ννεδτ 33"° 5ΤΚΕΕΤ
ΤΗΛΕΦΩΝΑ: 0ΗΙ0ΚΕΒΙΝ0 6271 - β
ΝΕΛ/ ΥΟΚΚ. Ν. Υ.
ΤΡΑΠΕΖΑ ΑΘΗΝΩΝ
' ΙΔΡΥΘΕΙΣΑ ΤΩ 1893 ΕΔΡΑ ΕΝ ΑΘΗΝΑΙΣ
ΓΕΝΙΚΟΣ ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ
ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΜΕΤΟΧΙΚΟΝ
ΚΑΙ ΑΠΟΘΕΜΑΤΙΚΟΝ
ΔΡ. 117.000,000
νπθΚ~Τ~ΣΤΜΐν17-
ΕΝ ΕΛΛΑΔΙ:
ΑΘΗΝΑΙ
ΑΘΗΝΑΙ (Παγκράτι)
ΑΓΙΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ
(Κρήτης)
ΑΓΡΙΝΙΟΝ
ΑΙΓΙΟΝ
ΑΛΕΞΑΝΔΡ0ΥΠ0ΛΙ2
ΑΛΙΒΕΡΙΟΝ
ΑΜΑΛΙΑΣ
ΑΜΦΙΣΣΑ
ΑΡΓΟΣ
ΑΡΓΟΣΤΟΛΙΟΝ
ΑΡΤΑ
ΑΣΤΑΚΟΣ
ΒΕΡΡΟΙΑ
ΒΟΛΟΣ
ΒΥΤΙΝΑ
ΚΑΒΑΛΛΑ
ΓΑΡΓΑΛΙΑΝΟΙ
ΚΑΛΑΒΡΥΤΑ
ΓΡΕΒΕΝΑ
ΚΑΛΑΜΑΙ
ΓΥΘΕΙΟΝ
ΚΑΡΛΟΒΑΣΙ
ΔΑΔΙΟΝ
ΚΑΡΠΕΝΗΣΙΟΝ
ΔΕΡΒΕΝΙΟΝ
ΚΑΡΥΣΤΟΣ
ΔΗΜΗΤΣΑΝΑ
ΚΑΣΤΟΡΙΑ
ΔΙΔΥΜΟΤΕΙΧΟΝ
ΚΑΣΤΡΙ (Κυνουβίας)
ΔΡΑΜΑ
ΚΑΣΤΡΟΝ (Λήμνου)
ΖΑΚΥΝΘΟΣ
ΚΕΡΚΥΡΑ
ΗΡΑΚΛΕΙΟΝ
ΚΙΑΤΟΝ
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ
ΚΟΖΑΝΗ
ΘΗΒΑΙ
ΚΟΜΟΤΙΝΗ
ΙΘΑΚΗ
ΚΟΡΙΝΘΟΣ
ΙΣΤΙΑΙΑ (Ξηοοχώοι)
ΚΥΜΗ
ΙΩΑΝΝΙΝΑ
ΚΥΠΑΡΙΣΣΙΑ
ΛΑΜΪΑ
ΛΑΡΙΣΣΑ
ΛΕΒΑΔΕΙΑ
ΛΕΥΚΑΣ
ΛΕΩΝΙΔΙΟΝ
ΛΙΜΝΗ (Εύόοίας)
ΜΑΖΕ-Ι-ΚΑ
ΜΕΓΑΛΟ ΠΟΛΙΣ
ΜΕΣΟΛΟΓΓΙΟΝ
ΜΟΛΑΟΙ
ΜΥΤΙΛΗΛΉ
ΝΆΥΠΑΚΤΟΣ
ΝΕΜΕΑ
ΝΙΓΡΙΤΑ
ΒΑΝΘΗ
3ΥΛΟΚΑΣΤΡΟΝ
ΠΑΤΡΑΙ
ΟΛΙΚΑΙ ΚΑΤΑΘΕΣΕΙΣ
ΔΡΑΧΜΑ1
1,600,000,000
ΐνι
ΠΕΙΡΑΙΕΥΣ
ΧΑΛΚΓΣ
ΠΟΤΑΜΟΣ (Κυθήρων)
ΧΑΤίΝΙΑ
Π ΡΕΟΕΖΑ
ΧΙΟΣ
ΠΥΛΟΣ
ΠΥΡΓΟΣ
ΕΝ ΑΓΓΛΙΑ:
ΡΕΘΥΜΝΟΣ
ΛΟΝΔΙΝΟΝ
ΣΑΜΟΣ (ΒαΦύ)
ΣΕΡΡΑΙ
ΕΝ ΑΙΓΥΠΤΩ
ΣΟΡΟΒΙΤΣ
ΑΛΕΕΑΝΔΡΕΙΑ
ΣΟΥΦΛΙΟΝ
ΚΑ·Ι·ΡΟΝ
ΣΠΑΡΤΉ
ΠΟΡΤ ΣΑ-Ι-Δ
ΣΥΡΟΣ
ΤΡΙΚΚΑΛΑ
ΕΝ ΚΥΠΡΩ:
ΤΡΙ ΠΟΛΙΣ
ΛΕΜΕΣΣΟΣ
ΤΣΟΤΥΛΙΟΝ
ΛΕΥΚΩΣΙΑ
ΥΔΡΑ
ΦΛΩΡΙΝΑ
II
ΑΝΤΑΠΟΚΡΙΤΑΙ ΕΙΣ ΟΛΑ ΤΑ ΜΕΡΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ, ΔΩΔΕΚΑΝΗΣΑ ΚΑΙ ΒΟΡΕΙΟΝ ΗΠΕΙΡΟΝ
ΚΑΤΑΘΕΣΕΙΣ ΕΙΣ ΔΡΑΧΜΑΣ
-454%
Έν δψει, ϊ,τοι είς πρώτην ζήτηβιν 3^%. , Επί
ΑΙέ δεκαπενθήμερον προειδοποίηοιν
Επί προθεσμία β μηνών .·>....-.,...
> » 1 «το«ς ......-.-,.-Λ. Α*% , Ι» ι
Αί καταθέβεις είναι έλεύθεραι φόροο καΐ το χαρτόβημον ζ\
Α
ιο
Τραπέζης.
Η ΤΡΑΠΕΖΑ ΑΘΗΝΩΝ
δέχεταβ ωσαύτως καταθέαεις 4ν δψββ *αΛ 4«1 προθεβμίαι εΙς Δολλάρια, Αίρας *ΑγγΧ£βις, Φράγκα Γαλλικα. «αί *Ι"·
·ικ*ς Αιρέττας, άποδοτέας είς το Ιδιον νόμισμα είς τ6 όποΐ όν έγινεν ή κατάθεβις.
ΑΝΤΑΠΟΚΡΙΤΑΙ
ΑΤΗΕΝδ ΒΑΝΚΕΚδ' ΟΟΚΡΟΚΑΤΙΟΝ
19 ΚΝΕΕΙ.ΑΝΟ 5ΤΚΕΕΤ. Β08Τ0Ν, Κ1Α88.
Τεΐβρΐιοπε: Ηαηοοοΐι 0575 »ηά 057(
ΤΡΑΠΕΖΑ ΑΘΗΝΩΝ ΤΡυδΤ ΟΟΜΡΑΝΥ
ΙΔΡΥΘΕΙΣΑ ΥΠΟ ΤΗΣ ΤΡΑΠΕΖΗΣ ΑΘΗΝΩΝ ΚΑΙ ΛΕΙΤΟΥΡΓΟΥΣΑ ΣΥΜΦΩΝΩΣ ΜΕ ΤΟΥΣ ΝΟΜΟΥΣ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΕΙΑΣ
. ΝΕΑΣ ΥΟΡΚΗΣ
ΚΑΤΓΑΟΕ—ΕΙ_5 είς Αολλάρια, /Δραχμάς καΐ δλλα ξένα νομίσματα.
ΚΑΤΛΘΕ-ΕΙΧ ΙηΙ άνατοκιβμφ.
,ΤΡΕΧθνΐΙΛΕΐνθΙ ΑΟΓΑΡΙΑΪΜΟΙ (ΟΗΕΟΠΚΙΐν Ο ΑΟΟΟυΤβ).
ΕΠΙΤΛΓΑΙ ΤΑΧΙΡΑΙ^ΟίΙΙΙΙεΙΑΙ καΐ ΤΗΛΕΓΡΑΦ ΙΚΑΙ έντολαΐ είς Δραχμάς καΐ Λολλάρια.
ΧΠΕ-ΙΑΑ ΤΣ1ΕΚ.Σ είς Δολλάρια ελευθέρας άγοράς Μ αί είς Δραχμάς.
ΕΠΙΤΑΓΑΙ καΐ ΕΛϊΤΟΛΑΙ είς Δολλάρια, πληρωτεα: έν "Ελλάδι είς αύτούβιον "Αμερικανικόν νόμιβμ*·
ΝΕΟΝ ΕΛΛΗΝΙΚΟΝ ΧΑΡΤΟΝΟΜΙΣΜΑ - ΠΩΛΗΣΙΣ ΔΡΑΧΜίΙΝ ΕΠΙ ΠΡΟΘΕΣΜΙΑ
ΕΛΛΗΝ ΙΚΑ ΧΡΞΩΓΡΑΦΑ.
ΒΑΝΚ ΟΡ ΑΤΗΕΝδ ΤΒΙΙ5Τ 00.
205 ννεδτ 33"° 5ΤΚΕΕΤ
ΤΗΛΕΦΩΝΑ: 0ΗΙ0ΚΕΒΙΝ0 6271 - β
ΝΕΛ/ ΥΟΚΚ. Ν. Υ.
«ΕΘΝ1Κ0Σ ΚΗΡΥΞ».— ΚΥΡΙΑΚΗ. 26 ΑΥΓΌΥΏΌΥ,
1928.
23
ΟΙ
ΑΙΤρ_ ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΗΣ ΣΚΛΑΒΙΑΓ
τον
ΤΟΥΡΚΟΙ ΚΑΙ ΕΛΑΗΝΕΣ ΓΡΑΜΜΑΊΊΚΟΙ ΤΟΥ ΤΥΡΑΝΝ0Υ.--0 ΗΑΙΟΙΟΣ ΝΤΙΒΑΝ ΕΦΕΝ-
ΤΗΣ, Ο ΑΣΤΡΟΛΟΓΟΣ- Ο ΜΑΝΟΟΣ ΟΙΚΟΝΟΒΙΟΥ ΚΑΙ Ο ΤΡΑΓΙΚΟΣ ΟΑΝΑΤΟΣ
ΤΟΥ- Ο ΣΠΥΡΟΣ ΚΟΛΟΒΟΣ- ΜΙΑ ΔΡΑΜΑΤΙΚΗ ΣΥΜΠΤΏΣΙΣ ΚΑΤ5Ι ΑΠΟ ΕΝΑ
ΑΕΝΤΡΟ— ΑΠΟ ΧΤΙΣΤΗΣ.... ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΟΣ!- "ΜΑΥΡΟ ΦΕΙΔΙ ΠΟΥ ΟΑ
ΣΕ ΦΑΗ!" ΒΟΥΡΒΙΑΝΙΤΗΣ ΧΙΣΤΙΑΝΟΜΑΧΟΣ ΚΛΠ. ΚΛΠ.
ΚθΛ/ους υπαΛΛΐ|Λυι«5 "."υ ι», ι«.;~-|« λι^ ιηαι-υυ;» φανερωνεΐ ΟΤ' Τ]
λοτρεπέστερες Μονσουλμανι/.ές 'ςρρονιμαδα τού ήταν γνωστη σέ
αίνές, γνοπί ό Τνραννος παρ' δλη όλη την "Ηπειρο. Ό Άλής τοί
__^ ίηιλπηντοία. άναποϋοΐϊ την ?ΐγε υενάλη ρ-κτίιιπ,-η ν«ι τη-Γ, Γπ.
τού τή φιλαργνρια, αγαπουοΐε την
έπίδειξι /.αί την καλοπέρασι. (
Ή άλήθεια ϊΐνί ότι αΐ-τός μονο
διηνθϋνε τίς ύπσθίσϊΐς τοϋ Κοά-
τους τον, τίς οποίες ηξερε καΑα,
νιατί εΐχε τεράστιο μνημονικό. /αι
σέ κιανένα δέν έπέτρεπε ν' άναν.α-
τενθή στίς δονλειέ; τού. Γιά την
ά?ληλογραφία τού αέ τίιν Ύψηλή
Πύλ ί Ντιβάν άφέντη
άφέντη
λ
ά?ληγρφ
Πύλη, ίίχε ενα Ντιβάν άφέ
(άοχιγραμμαιτέα). Ό "Αγγλος
ριηγητής Ονγκες, τΟΛ· καιοο ποΰ
πέοασε άπό τα Γιαννενα. ειδε ιον
άρ/ιγραοματέα αυτόν τοΰ 'ΑλΓι κα'ι
νά .τώ; τόν περιγράφει:
«Όνομάζεααι Μεχιιέτ έφέντης,
και είνε ενα; ξ?μωραμένος γίρος,
ποΰ καταγίνεται στήν Άστρολογΐα
«αί στίς άπόκρυφες επιστήμας, ν.α»
νοιιίζει τόν έοτυτό τού σοφό, άν
χαί δέν Ηέρει ότι ή γ-ή -/ινεϊται γΰ-
ρω άπό τόν ηλιο ...» "Ενας κιατήτΛ
(γραφείς,) Κων<παντιναπ«λίτης. οοηι&οϋσε τό Μεχμέτ στή σύνταςι τή; άλλνλογραφίας, ή όποία γ ά Τΰ Γ φοτανε παντα Τοΰρ/ικα. Γισ καθ» άλλη αλληλογραφία, ό Άλής ^Ιχε τονς γραμματικούς τού, οί όποϊοι ήταν πάντοτε 'Ί&ληνες. γιατί ή Ε7ληνικη ήταν ί| έπίσηαος γλώσ· οχι στό Κράτο; τού, όπως /χά στό σπίτι τού, στήν αι'/.η τού, σε όλα τα ΙλάννεΛ'αι Ο Ά/νίί; κα,'θισιιένο; σταυροςτό' δι, νπανόρευε στον; νρα^ιματείς τοι·, τού; Ό0(»ιιανον; ήτου; "Ελ- '/ηνε;. Μ^οικοί ίσχυρίσθι^σαν ότι ύ Ά?ής ήξερε νά ύπογράιττ| ν.αΐ ότι ε'χε μάθει λίγα γράμματα. Αύ- τό δέν εϊ·? άιλή-θίΐα. Πσϋθενά δέν έσίόθτραΕ νπογραττή τού. Ό επ» 32 ετη ήγεμο)νής ΉπΕίρου ίηαν παελώ; άγράΑΐιιατο;. Ό ',ί*-^"-1 ιη- Αοιδωρίκης γράφει ότι: «Κι; την ανλήν τοΰ Άλί, {ιπήρχε Ρνα είδος 'πουρνείου άποτε?Λύι«£- ™'λ τό Μάνθο Οικονόμον, τό ■οβο καί τόν Κώστα Γραμ- ματικο άπό την Κό'ΐτσα, οί όποΐ'οι Ειργάζοντο άπό τό προ/ εως τό 6ρ«δν χοΐρίς μισθόν," τ,τώνοντες 7«κΐ; παρονσιάζοντο οί έν· κενοι, έλάιμδανΌν π!αρ' αύ- Υον 5νρηαατι·κάς τινος ποσότητας, ως επί τό πλείστον μικράς, —'- οτπουδαιοτιεοος άτκ< τοϋς ρμικούς ήταν ό Μάνι>ος Οί-
κονομου, «αταγόιιενος άπό τό χο>·
ϊΤτε μενάλη εκτίμησι καί τοϋ ζη-
τοΰσε Τη γντόμη τού στ'κ: σοΰαρώ-
τερΐς ν,τοθίοτΐς την. Τόν -κιαιρο
πον οί "Αγγλοι έπούί.ησαν την
Πάργα στόν ,Αλη, ό λΐάνθος ε-
-χανε τίς σχετικέ; διατραγμαιεν-
δ Ο δ
-χανε τί
;. Ό
ργμ
γνωστικδς αντΟΓ ανδκο-
' ί
^ γς
πος έπρόσφερε σωτι'ιριε; ρσ
ες στοΐ>ς όμοευΗ-εΐς τού, ηταν ένα
άπό τα δραοτηροώτερα οργονα τής
Φίλικής Έταιρείας στί|ν Ήπϊΐρο,
?λύ άό ό
ρ
και εσωσε ,το?λούς άπό τα νόχια
τοϊ· 'Αλί·. Καί είνΐ βέοαιο ότι χά¬
ρις σ' αυτόν έγλΰτωσε κι' από ιιαρ-
τι>οι·κό θάναττο κι' ό μέ-,χΐς διδά-
οτ/αλος; τού" Γένου; Οκονϊίμος ύ έξ
Οϊν.ονόαων.
Ό Μάνθος Οίκονόμου πέθανε
ικ τρατνικόν τρόπο. "Οίαν τα
Σουλτανικά στροτεύματο, ποι έρ-
χόνταν λ"ά καταλΰσουν τό πα(Χ»νομο
Κράτος τοϋ Άλή, έπλησίασαν οτό
Γιαννενα, ό Μάνθο; ίχάοηκε για¬
τί ·&α γλΰτοονε ή "ΙΓπ ιρος ιϊτγο τίι
φεθερό Τΰραννο στόν οποίον ήταν
άνανκαοιιένο; κι' αύτός νά 6γ>ι>
λεΰη. ΈρΛΊίζεται λοιπάν μ? δρα-
στηριότΐ)τα, συνεΛΤοείται κρυφό
μέ τόν άρχαϊο φίλο καί οννεργάτ»·
τού Ίσμαΐ]λ
II
ασόιιπεη, καί κοτα-
φέθΛ«ι τοχ·; όΐπίνα'ρχττ/ον»; τοί Άλή,
.τον φροτροΰσοΛ' τή μενάλη τάίΤ'ρο
τής π'ϊλεονς, νά £γκαταλείι|κ)υν τίς
θέοεις τοις -/αί μέ 3.000 άνδρες
νά παριο^οθοΰν στά Σου/.τανικώ
οτρατΐ^ατα. Μαζί μέ τούς αύτο-
μολτ}τανταις ήταν καί ό "Ελλητν
άξιοοιιιατιν.ός τοΰ Άλή Άλέκος
Νοϋτσος....
Ύστερ' ά?τό τό κατόρθοχιά τοτ
διηγούιιενος την πρώτη Ιοπ'ρικ'η
τού έπίισκε[»ι στόν 'Αλτί—γράφει
ότι μόλις τόν εϊδε ό Τύροννος ιοτ)
ΐ
' —^Μή φοβι^θης ποΰ ετνιε μττρο-
στά ό διεριιηνεΰ; μου Κολοβός.
Μίλησϊ ελευθέρα, γιατί αύτός €Ϊ-
νε ό πιό παλαιό; /.αί π: ό πιστός
άπό τοΰς άν0>οώ3ΐσι·ί μόν, καί ΐΕέ-
ρ«ι όλη την περαοιιένη μοί» ζωή.
Καί παροτκάτω ό Χό?λαντ ποοσ-
θέτει:
«Τί κρΐιια τέαχος αν&ρωπος νά
ύπηρεττ| ενα τέτοιο τέρα;!»
"Αλλο; πίριη-ριτής, ό "Αγγλος
Ρίσα&ντ μας δίνει έπίίρης είκιόνα
τή; Γ^ραμματρίαις τοΰ Άλή Πασ¬
σά:
«Θά έταιράΕοντο—γρά*ρει—τα
λε—τα νεΰρα τοΰ "Αγνλου γραΐφέ-
ως ■ύπσΐ'ρ-'είου, άν ίβλεπε τόν άρ-
χιγραμμαιέα τον Α'λή 7Πθϋ κα-
τιο, επάνω σ' ?να πρόστι·χο σοφά,
τιο, επάνω σ' ε"α τιροοτιχο σοφά,
'ή ό
έχοντος γνρω τσι»
ά
σωρό
έγ-
γ ρ γ
γραφα πού άνίονιζότανε νά το 6α-
Ατ> σέ τάξι.,.Δέν ετολε-ιτε κανΐίς έκεί
ούτε κομψό γραφεΐο η πολυτελή
πολΐίθρόνα, <η·ΤΈ ασιιμίνιο. νχιλα- μάρια, οΓτε νπχίλληλο. Τα ΐν^/ρα· φα πααν ατακτα πεταγιιένα έδ<Τ> καί
κεΐ. Τρ«πέζι δέν ύπήρχε πονΟ·;νά,
ό δέ Σϊνιόρ Κολο6ό;, άχοι,Ίΐπίόν-
τας τό χαρτί στ»ιν άριστερή παλά-
μη ή στό γόνατό τού, καί βουτών-
τος τί|ν πενα σέ μικρό καλαμόχΗ
στό ζοι»νάρι τού, εγραφε τα εγγρα-
φά τού».....
Και τοΰ Σπ. Κολοοοίί ό θάνπτος
νπήρξε τραγικόζ: "Οταν ό Ά-
λης ε«α9ε ότι ό Σουλτανίχός στρα-
τός έβάδιζε εναντίον τού, φέρνον-
τας τό φιρμάνι τοϋ άποκειρα?νΐσ-αοΰ
■πη', τον επιααε τρομος' θέΐησε
να ζητήση σωτηρία από τοίκ; "Ι^λ-
ληνας. νά οτηριχί)η σ' αΐΐτοΰς και
αντό, ό Μάνθος δέ μπορούσε νο
αντ[καν σε μια μυστικη έταιρεία.
•/έρια τού Μαχποΰτ Δράααιλη, ό
οποίος διεταξε·κ«ί τσιίκαιραν τό ·/£-
άλ ί Αύί 829
ς ξ ρ
στίς 22 Αύγοί'θΤΌυ 1829.
Ό δεΰτεοος γραμματικός τοΐ
Άλή, ό Σπΰρος Κο/>ο(χ»ς, τ^τον ε¬
νας άατό τοΰς πιό μορφωμένους
Γιαννιώτες της έποχτίς τον. Είχε
ζήσ·&ι ποΠά χρόνια στήν Ει»ρώπ.η
έμποηίΐΗΐμενος '/αί ηζερε τελεία
την Ίταλική, τή Ι'αλλική ν-«ί τί'
ΓνρμαΛακή. Γιά τουτο καί ό Ά-
?νής τόν ?χρΓκΐιμοπχ)ίηοΈ ώς διερμη-
νέα. ΤΗταν νλυκύς τοΐις τρόπους,
ζωηρός, ΙξυπΛ'ος. Οί ξέναι όμώοίίν
γΊα τόν Κολοβό μέ έκτίμησι. Ένας
ΕτΊρωπαΤος γιατρος ό Χόλλαντ-· ·
Μέ δά)κρχ«α κροκοδείλου 6
Τνραννος τοΐ»; επεισε νά τοΰ φ^νε
ρώσουν τό σκοπό τής 'ϊκΡ.ικής 'Ε-
ταιρειας καί τα μεσ« πις να: ά
καλλονβί τής μσυσι*ής έπιθίω ρήοε«>ς «Σκάνδαλχ»,
τό πολεμικόν Χοΰκλιγο*.
έ««<«ι«β|«ναι ταιρει,ας καί τα μεσ« ί ό έ ν.α: ά- μ ς, ς τό χέρι τ<η> τθΕ»ιουλια-
στό στό Κοράνι, (Όρτ.ίσ8·ηκε. αν
σωθή νά νίντ) καί πύτύς μελος
ττ|ς Έταιρεία; χαί μάί'.κττα Λ«α θυ-
σιάση δλοιις τού τού; θησαιρούς:
—«Έγώ εΐμαι Άρδανίτης, εΙπΕ,
καί οί Έλληνες είνε άδίρφια μου.
Μπέσα γιά μπεσα'..^ Καί άνέι'εσε
στό Σπΰρο Κολοβό. νά πάη άιιέ-
σως στήν Κέρβα'ρα καί νά συν¬
εννοήθη μέ τα μέλη τήο Φιλικής
ποί: ήσθν στό νησί αυτό. Τοϋ έ-
δωσε έπίσης καί άρκετά χρήματα.
Ό Κολοβός εΐςετέλεοιε τί]ν παραγ-
/ί άλλ' δ ύ' άό η
γε/ία, άλλ' δταν έγύρι'ζε άπό την
Κερκύρα, τόν επισίσί ό Τουρκικος
στόλος χ,αί τόν παρέδχοκε στό οτό-
λαοχο ώς κατΟΌν.οπο τοϋ Αί.ή. Ό
Στόλαρχο; τόν παρέδοοσε σέ μερι-
κοΰς στρατιιΰτϊς γιά νά τόν φέ-
ρουν στήν Κωνσταντινοΰπολι. Στβ
δρόιιο δ δτ·στι·χής Κοίνθβός άρρώ-
στχσε άπό τής ταλαιπωρίες καί ή
συνοδεία τον άναγκάοΤτεκε νά λο-
ξοδρομήση καί νά τονε φέρη στας
Αθήνας γιά θεραπεία. Άλλά την
άλλη μερά ό Κολοβός πεθιανί κα-
ταμεσής στό δρόμο καί οί στρατι¬
ώται τόν ε9αι|Μν. 'Ύσττρα δμοος
άπό λίνες μίρες ί!πα μεταξν
τονς.; «Καί άν μάς ν.οτττ»γορήισουν
ότι ο αίχιιάλωτος αΐτός μάς έδωρο-
δόκησε καί τόν άΓρήσαμε νά φύγη;»
Γυρίζουνε λουτόν πίσω, ξη'ιά6ουν
τό πτώμα, πέρνονν τό δέρμα της
κεφαλής τού καί τό πηγαινσνν στήν
Κ(ονστ«ντινούπολι, γιά όπόδίΐξι
τοΰ θανατον του'
Κυττότχτε τώοα μιά παοάίοξη
(τύμπτωσι πού φανερώνει τή δΰνα-
μι τής Μοίρας: "Υστερη άπό 60
χρόνια ενας εγγονος τοϋ Κολοβοϋ,
χρ γγς ,
Σπνρος Κο?»οβός καί αντός, μάρ-
Ή Λέλα Μοάη, ή όποία ελαιβε μέχινί)ρο>-
πινή ικισολάβησι τοΰ Άαερικσνοΰ
Π ρέσδεω;. Λοιπόν δ εγγονος Κο¬
λοβός. γυρίζοντας στά Γιάν'λ'ενα,
ν/τώθτικε στό δρόμο έαΓθηοτε
νυ/τώθτικε στό δρόμο. ,
καί π£·θανε κάτω άπό τό ΐοιο ακρι¬
βώς δένδρο δπου ξει|»ύχησϊ πρός
60 έτών καί ό τταπ-οϋς τού!.....
Ή Ιιοπορία μνημονεύπ 5ΰο ά-
κό»»η Ιδιαιτέρους γραϋματικούς
τοΰ Τυράννου. Τόν άπαίσιο εν.ι;νυ
Θανάση Βάγια ίπού ενσινρ καί
χρεη δηιιίον») καί ?να αλλο -λΑ-
■ίΐαρμα, τόν Κςάστα Βουραπτανίτη.
Ότρόόπος μέ τόν οποίον ό τελευ-
ταϊος αιτός έμπηκε σττ>ν ύπΐ]οε-
σία τοΰ Άλή Πασσά είνε άρκε-
τά πτρίρργος:
Μιά μερά ό Άλής έπέβ«λΕ αΐτο-
προστίχπΐοος μια έργασία π·ού νη·ό-
τανε σ' ?να έξοχικό κονάικι, στίς
δχθες τ% λίμνης ποϋ το-χτΐ-ε γιά
τή θιερινη δάΐμονη της λατο€ντής
τού Κυρα-Βασιλικής. Κάπνιζε το
τσιμποΟ/Ί τον ναΐ κντταζε τονς
χτίοτϊς ποΐ· δουλεύανε σκυλλίσια.
"Εξαφνα ψθάνει χαβάλλα ενας
ταχνδρόμος κοά τοϋ λέει: «Πολυ-
χρονεμένε μου Βΐ'Ούρη, ερχοιΐΛΐ
άπό την Άλβανία, δπον ό 'Αρχά,ν
Μπέης άρνεΐται νά πί.ηρώση τονς
φάρονς. Σοΰ τό γράφει άπό τό θυ-
μό τον ό Άλής καί θελησε νά δώ¬
ση άιΐίσως τίς σχετικές διαταγές.
Άλλά όντε να διοίδάση ρ£ερ€,
ά ί
η ρ
ουτε νά γρά·ψτ|. Στρκρογυρίϊοιντιας
τό γράιιαα νευρικά στά χερια τού
άπϊΐ'&ύνεται στους χτίστες ποΰ ή¬
σαν δλοι Έλληνες, καί λέει:
— Ώρέ! Είναι %ανένας άπό σάχ>
ποϋ νά ξέρη γράμματα;
τι»ς της ΈθνΕχης
ν Ι- "Ενας άπό τους πιό
ί ε
μέιση:
— Έγώ ξέρω λέει τοΰ Άλή μέ
θάρρος καί μέ τόλμη.
—^Ροχιαίϊκα γράμματα, ώρέ;
—Ρωααίΐκα. Ταμαθα στό σχο¬
λειό τοΰ Ψαλίδα,
— Χάϊντε, δκίβαισέ το τοϋαο!
Διαοάζει ό Βσιρμπιανίτης τό
νράμμα κι' άκονει ό Άλής. Τα
γραφόμενα ήταν τέτοια πού ί'καναν
τόν Τύραννο ν' άφρίση άπό τό κα-
χ.ό τού.
—Γράι[»ε τώρα! "Οπως ΰά σοϋ
τα λέο>, ώρέ!.....
Καί ύπαγορενπ στό νέο χτίατη
?να γράιιμα άποΛειστικό γιά τόν
Άρχάν Μπέη. "Αμα τε/.είο>σε τό
γράμμα, ό Άλής διατάζει τό Βουρ.
μϊτιθΓνίτη νά τοΰ τό διαβάση. Στό
τελος. ό αίαοσχέδιος γραμματικός
εΐχε προσθέσει μιά φράσι πού δέν
τοΰ τί[ν είχε ύπ«γορενσει ό Άλής.
Τή φράσι ανΐή: «...καίμή κάαης
διαφορ^τϋκά, γιατί ιιαΰρο φεώι
πσύ θά σέ φατ[!* "Αμα τ' άκουσε
6 Άίνής, άγρίειΙ,*:
—^Γιατί τώγρσι|ιες ολτο. ώρέ;
φώναξε. Σοϋ τώπα γώ;!
Μέ θάρρος πρωτοφανές ό Βουρ-
μπιανίτης όπήντηκϊε:
—Άμ, δέν θά τόν φάη μαϋρο
φεΐδι, Πασσά μου, αν δέν κά·νχ}
τό θέλτΕΐά σον;
Ό 'Αλής έγοητεύθηκε άπό την
άπάντησι καί τοΰ είπε:
—"Αηχριμ' ώρέ! Άπό σήμερα
σέ ΛαίρΛ'ω καί σενα γραιιματικό
στό Κονάν.ι!
Καί ετσι δ χτίΛΤης εγεινε μέλος"
της Άλή-Πασσαδι/ής Γρα^ιμα-
τείας καί μνστιν.οσι»α6ουλος τοϋ
τνρράνου γιά κάθε βδίλνρΐ) πρά-
ξι. Τό δνουα τοϋ Κ. Βουρυπιανί-
τη άναφερεται μ?σα οτίς ά
μεινε πολλά 3τρόνια φυλα^οιιένος Κ. Βουρμπιανίτης πετάγετοΛ στη'τοΰ Ήπειρωιηκοϋ λαοϋ.
1928.
23
ΟΙ
ΑΙΤρ_ ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΗΣ ΣΚΛΑΒΙΑΓ
τον
ΤΟΥΡΚΟΙ ΚΑΙ ΕΛΑΗΝΕΣ ΓΡΑΜΜΑΊΊΚΟΙ ΤΟΥ ΤΥΡΑΝΝ0Υ.--0 ΗΑΙΟΙΟΣ ΝΤΙΒΑΝ ΕΦΕΝ-
ΤΗΣ, Ο ΑΣΤΡΟΛΟΓΟΣ- Ο ΜΑΝΟΟΣ ΟΙΚΟΝΟΒΙΟΥ ΚΑΙ Ο ΤΡΑΓΙΚΟΣ ΟΑΝΑΤΟΣ
ΤΟΥ- Ο ΣΠΥΡΟΣ ΚΟΛΟΒΟΣ- ΜΙΑ ΔΡΑΜΑΤΙΚΗ ΣΥΜΠΤΏΣΙΣ ΚΑΤ5Ι ΑΠΟ ΕΝΑ
ΑΕΝΤΡΟ— ΑΠΟ ΧΤΙΣΤΗΣ.... ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΟΣ!- "ΜΑΥΡΟ ΦΕΙΔΙ ΠΟΥ ΟΑ
ΣΕ ΦΑΗ!" ΒΟΥΡΒΙΑΝΙΤΗΣ ΧΙΣΤΙΑΝΟΜΑΧΟΣ ΚΛΠ. ΚΛΠ.
ΚθΛ/ους υπαΛΛΐ|Λυι«5 "."υ ι», ι«.;~-|« λι^ ιηαι-υυ;» φανερωνεΐ ΟΤ' Τ]
λοτρεπέστερες Μονσουλμανι/.ές 'ςρρονιμαδα τού ήταν γνωστη σέ
αίνές, γνοπί ό Τνραννος παρ' δλη όλη την "Ηπειρο. Ό Άλής τοί
__^ ίηιλπηντοία. άναποϋοΐϊ την ?ΐγε υενάλη ρ-κτίιιπ,-η ν«ι τη-Γ, Γπ.
τού τή φιλαργνρια, αγαπουοΐε την
έπίδειξι /.αί την καλοπέρασι. (
Ή άλήθεια ϊΐνί ότι αΐ-τός μονο
διηνθϋνε τίς ύπσθίσϊΐς τοϋ Κοά-
τους τον, τίς οποίες ηξερε καΑα,
νιατί εΐχε τεράστιο μνημονικό. /αι
σέ κιανένα δέν έπέτρεπε ν' άναν.α-
τενθή στίς δονλειέ; τού. Γιά την
ά?ληλογραφία τού αέ τίιν Ύψηλή
Πύλ ί Ντιβάν άφέντη
άφέντη
λ
ά?ληγρφ
Πύλη, ίίχε ενα Ντιβάν άφέ
(άοχιγραμμαιτέα). Ό "Αγγλος
ριηγητής Ονγκες, τΟΛ· καιοο ποΰ
πέοασε άπό τα Γιαννενα. ειδε ιον
άρ/ιγραοματέα αυτόν τοΰ 'ΑλΓι κα'ι
νά .τώ; τόν περιγράφει:
«Όνομάζεααι Μεχιιέτ έφέντης,
και είνε ενα; ξ?μωραμένος γίρος,
ποΰ καταγίνεται στήν Άστρολογΐα
«αί στίς άπόκρυφες επιστήμας, ν.α»
νοιιίζει τόν έοτυτό τού σοφό, άν
χαί δέν Ηέρει ότι ή γ-ή -/ινεϊται γΰ-
ρω άπό τόν ηλιο ...» "Ενας κιατήτΛ
(γραφείς,) Κων<παντιναπ«λίτης. οοηι&οϋσε τό Μεχμέτ στή σύνταςι τή; άλλνλογραφίας, ή όποία γ ά Τΰ Γ φοτανε παντα Τοΰρ/ικα. Γισ καθ» άλλη αλληλογραφία, ό Άλής ^Ιχε τονς γραμματικούς τού, οί όποϊοι ήταν πάντοτε 'Ί&ληνες. γιατί ή Ε7ληνικη ήταν ί| έπίσηαος γλώσ· οχι στό Κράτο; τού, όπως /χά στό σπίτι τού, στήν αι'/.η τού, σε όλα τα ΙλάννεΛ'αι Ο Ά/νίί; κα,'θισιιένο; σταυροςτό' δι, νπανόρευε στον; νρα^ιματείς τοι·, τού; Ό0(»ιιανον; ήτου; "Ελ- '/ηνε;. Μ^οικοί ίσχυρίσθι^σαν ότι ύ Ά?ής ήξερε νά ύπογράιττ| ν.αΐ ότι ε'χε μάθει λίγα γράμματα. Αύ- τό δέν εϊ·? άιλή-θίΐα. Πσϋθενά δέν έσίόθτραΕ νπογραττή τού. Ό επ» 32 ετη ήγεμο)νής ΉπΕίρου ίηαν παελώ; άγράΑΐιιατο;. Ό ',ί*-^"-1 ιη- Αοιδωρίκης γράφει ότι: «Κι; την ανλήν τοΰ Άλί, {ιπήρχε Ρνα είδος 'πουρνείου άποτε?Λύι«£- ™'λ τό Μάνθο Οικονόμον, τό ■οβο καί τόν Κώστα Γραμ- ματικο άπό την Κό'ΐτσα, οί όποΐ'οι Ειργάζοντο άπό τό προ/ εως τό 6ρ«δν χοΐρίς μισθόν," τ,τώνοντες 7«κΐ; παρονσιάζοντο οί έν· κενοι, έλάιμδανΌν π!αρ' αύ- Υον 5νρηαατι·κάς τινος ποσότητας, ως επί τό πλείστον μικράς, —'- οτπουδαιοτιεοος άτκ< τοϋς ρμικούς ήταν ό Μάνι>ος Οί-
κονομου, «αταγόιιενος άπό τό χο>·
ϊΤτε μενάλη εκτίμησι καί τοϋ ζη-
τοΰσε Τη γντόμη τού στ'κ: σοΰαρώ-
τερΐς ν,τοθίοτΐς την. Τόν -κιαιρο
πον οί "Αγγλοι έπούί.ησαν την
Πάργα στόν ,Αλη, ό λΐάνθος ε-
-χανε τίς σχετικέ; διατραγμαιεν-
δ Ο δ
-χανε τί
;. Ό
ργμ
γνωστικδς αντΟΓ ανδκο-
' ί
^ γς
πος έπρόσφερε σωτι'ιριε; ρσ
ες στοΐ>ς όμοευΗ-εΐς τού, ηταν ένα
άπό τα δραοτηροώτερα οργονα τής
Φίλικής Έταιρείας στί|ν Ήπϊΐρο,
?λύ άό ό
ρ
και εσωσε ,το?λούς άπό τα νόχια
τοϊ· 'Αλί·. Καί είνΐ βέοαιο ότι χά¬
ρις σ' αυτόν έγλΰτωσε κι' από ιιαρ-
τι>οι·κό θάναττο κι' ό μέ-,χΐς διδά-
οτ/αλος; τού" Γένου; Οκονϊίμος ύ έξ
Οϊν.ονόαων.
Ό Μάνθος Οίκονόμου πέθανε
ικ τρατνικόν τρόπο. "Οίαν τα
Σουλτανικά στροτεύματο, ποι έρ-
χόνταν λ"ά καταλΰσουν τό πα(Χ»νομο
Κράτος τοϋ Άλή, έπλησίασαν οτό
Γιαννενα, ό Μάνθο; ίχάοηκε για¬
τί ·&α γλΰτοονε ή "ΙΓπ ιρος ιϊτγο τίι
φεθερό Τΰραννο στόν οποίον ήταν
άνανκαοιιένο; κι' αύτός νά 6γ>ι>
λεΰη. ΈρΛΊίζεται λοιπάν μ? δρα-
στηριότΐ)τα, συνεΛΤοείται κρυφό
μέ τόν άρχαϊο φίλο καί οννεργάτ»·
τού Ίσμαΐ]λ
II
ασόιιπεη, καί κοτα-
φέθΛ«ι τοχ·; όΐπίνα'ρχττ/ον»; τοί Άλή,
.τον φροτροΰσοΛ' τή μενάλη τάίΤ'ρο
τής π'ϊλεονς, νά £γκαταλείι|κ)υν τίς
θέοεις τοις -/αί μέ 3.000 άνδρες
νά παριο^οθοΰν στά Σου/.τανικώ
οτρατΐ^ατα. Μαζί μέ τούς αύτο-
μολτ}τανταις ήταν καί ό "Ελλητν
άξιοοιιιατιν.ός τοΰ Άλή Άλέκος
Νοϋτσος....
Ύστερ' ά?τό τό κατόρθοχιά τοτ
διηγούιιενος την πρώτη Ιοπ'ρικ'η
τού έπίισκε[»ι στόν 'Αλτί—γράφει
ότι μόλις τόν εϊδε ό Τύροννος ιοτ)
ΐ
' —^Μή φοβι^θης ποΰ ετνιε μττρο-
στά ό διεριιηνεΰ; μου Κολοβός.
Μίλησϊ ελευθέρα, γιατί αύτός €Ϊ-
νε ό πιό παλαιό; /.αί π: ό πιστός
άπό τοΰς άν0>οώ3ΐσι·ί μόν, καί ΐΕέ-
ρ«ι όλη την περαοιιένη μοί» ζωή.
Καί παροτκάτω ό Χό?λαντ ποοσ-
θέτει:
«Τί κρΐιια τέαχος αν&ρωπος νά
ύπηρεττ| ενα τέτοιο τέρα;!»
"Αλλο; πίριη-ριτής, ό "Αγγλος
Ρίσα&ντ μας δίνει έπίίρης είκιόνα
τή; Γ^ραμματρίαις τοΰ Άλή Πασ¬
σά:
«Θά έταιράΕοντο—γρά*ρει—τα
λε—τα νεΰρα τοΰ "Αγνλου γραΐφέ-
ως ■ύπσΐ'ρ-'είου, άν ίβλεπε τόν άρ-
χιγραμμαιέα τον Α'λή 7Πθϋ κα-
τιο, επάνω σ' ?να πρόστι·χο σοφά,
τιο, επάνω σ' ε"α τιροοτιχο σοφά,
'ή ό
έχοντος γνρω τσι»
ά
σωρό
έγ-
γ ρ γ
γραφα πού άνίονιζότανε νά το 6α-
Ατ> σέ τάξι.,.Δέν ετολε-ιτε κανΐίς έκεί
ούτε κομψό γραφεΐο η πολυτελή
πολΐίθρόνα, <η·ΤΈ ασιιμίνιο. νχιλα- μάρια, οΓτε νπχίλληλο. Τα ΐν^/ρα· φα πααν ατακτα πεταγιιένα έδ<Τ> καί
κεΐ. Τρ«πέζι δέν ύπήρχε πονΟ·;νά,
ό δέ Σϊνιόρ Κολο6ό;, άχοι,Ίΐπίόν-
τας τό χαρτί στ»ιν άριστερή παλά-
μη ή στό γόνατό τού, καί βουτών-
τος τί|ν πενα σέ μικρό καλαμόχΗ
στό ζοι»νάρι τού, εγραφε τα εγγρα-
φά τού».....
Και τοΰ Σπ. Κολοοοίί ό θάνπτος
νπήρξε τραγικόζ: "Οταν ό Ά-
λης ε«α9ε ότι ό Σουλτανίχός στρα-
τός έβάδιζε εναντίον τού, φέρνον-
τας τό φιρμάνι τοϋ άποκειρα?νΐσ-αοΰ
■πη', τον επιααε τρομος' θέΐησε
να ζητήση σωτηρία από τοίκ; "Ι^λ-
ληνας. νά οτηριχί)η σ' αΐΐτοΰς και
αντό, ό Μάνθος δέ μπορούσε νο
αντ[καν σε μια μυστικη έταιρεία.
•/έρια τού Μαχποΰτ Δράααιλη, ό
οποίος διεταξε·κ«ί τσιίκαιραν τό ·/£-
άλ ί Αύί 829
ς ξ ρ
στίς 22 Αύγοί'θΤΌυ 1829.
Ό δεΰτεοος γραμματικός τοΐ
Άλή, ό Σπΰρος Κο/>ο(χ»ς, τ^τον ε¬
νας άατό τοΰς πιό μορφωμένους
Γιαννιώτες της έποχτίς τον. Είχε
ζήσ·&ι ποΠά χρόνια στήν Ει»ρώπ.η
έμποηίΐΗΐμενος '/αί ηζερε τελεία
την Ίταλική, τή Ι'αλλική ν-«ί τί'
ΓνρμαΛακή. Γιά τουτο καί ό Ά-
?νής τόν ?χρΓκΐιμοπχ)ίηοΈ ώς διερμη-
νέα. ΤΗταν νλυκύς τοΐις τρόπους,
ζωηρός, ΙξυπΛ'ος. Οί ξέναι όμώοίίν
γΊα τόν Κολοβό μέ έκτίμησι. Ένας
ΕτΊρωπαΤος γιατρος ό Χόλλαντ-· ·
Μέ δά)κρχ«α κροκοδείλου 6
Τνραννος τοΐ»; επεισε νά τοΰ φ^νε
ρώσουν τό σκοπό τής 'ϊκΡ.ικής 'Ε-
ταιρειας καί τα μεσ« πις να: ά
καλλονβί τής μσυσι*ής έπιθίω ρήοε«>ς «Σκάνδαλχ»,
τό πολεμικόν Χοΰκλιγο*.
έ««<«ι«β|«ναι ταιρει,ας καί τα μεσ« ί ό έ ν.α: ά- μ ς, ς τό χέρι τ<η> τθΕ»ιουλια-
στό στό Κοράνι, (Όρτ.ίσ8·ηκε. αν
σωθή νά νίντ) καί πύτύς μελος
ττ|ς Έταιρεία; χαί μάί'.κττα Λ«α θυ-
σιάση δλοιις τού τού; θησαιρούς:
—«Έγώ εΐμαι Άρδανίτης, εΙπΕ,
καί οί Έλληνες είνε άδίρφια μου.
Μπέσα γιά μπεσα'..^ Καί άνέι'εσε
στό Σπΰρο Κολοβό. νά πάη άιιέ-
σως στήν Κέρβα'ρα καί νά συν¬
εννοήθη μέ τα μέλη τήο Φιλικής
ποί: ήσθν στό νησί αυτό. Τοϋ έ-
δωσε έπίσης καί άρκετά χρήματα.
Ό Κολοβός εΐςετέλεοιε τί]ν παραγ-
/ί άλλ' δ ύ' άό η
γε/ία, άλλ' δταν έγύρι'ζε άπό την
Κερκύρα, τόν επισίσί ό Τουρκικος
στόλος χ,αί τόν παρέδχοκε στό οτό-
λαοχο ώς κατΟΌν.οπο τοϋ Αί.ή. Ό
Στόλαρχο; τόν παρέδοοσε σέ μερι-
κοΰς στρατιιΰτϊς γιά νά τόν φέ-
ρουν στήν Κωνσταντινοΰπολι. Στβ
δρόιιο δ δτ·στι·χής Κοίνθβός άρρώ-
στχσε άπό τής ταλαιπωρίες καί ή
συνοδεία τον άναγκάοΤτεκε νά λο-
ξοδρομήση καί νά τονε φέρη στας
Αθήνας γιά θεραπεία. Άλλά την
άλλη μερά ό Κολοβός πεθιανί κα-
ταμεσής στό δρόμο καί οί στρατι¬
ώται τόν ε9αι|Μν. 'Ύσττρα δμοος
άπό λίνες μίρες ί!πα μεταξν
τονς.; «Καί άν μάς ν.οτττ»γορήισουν
ότι ο αίχιιάλωτος αΐτός μάς έδωρο-
δόκησε καί τόν άΓρήσαμε νά φύγη;»
Γυρίζουνε λουτόν πίσω, ξη'ιά6ουν
τό πτώμα, πέρνονν τό δέρμα της
κεφαλής τού καί τό πηγαινσνν στήν
Κ(ονστ«ντινούπολι, γιά όπόδίΐξι
τοΰ θανατον του'
Κυττότχτε τώοα μιά παοάίοξη
(τύμπτωσι πού φανερώνει τή δΰνα-
μι τής Μοίρας: "Υστερη άπό 60
χρόνια ενας εγγονος τοϋ Κολοβοϋ,
χρ γγς ,
Σπνρος Κο?»οβός καί αντός, μάρ-
Ή Λέλα Μοάη, ή όποία ελαιβε μέχινί)ρο>-
πινή ικισολάβησι τοΰ Άαερικσνοΰ
Π ρέσδεω;. Λοιπόν δ εγγονος Κο¬
λοβός. γυρίζοντας στά Γιάν'λ'ενα,
ν/τώθτικε στό δρόμο έαΓθηοτε
νυ/τώθτικε στό δρόμο. ,
καί π£·θανε κάτω άπό τό ΐοιο ακρι¬
βώς δένδρο δπου ξει|»ύχησϊ πρός
60 έτών καί ό τταπ-οϋς τού!.....
Ή Ιιοπορία μνημονεύπ 5ΰο ά-
κό»»η Ιδιαιτέρους γραϋματικούς
τοΰ Τυράννου. Τόν άπαίσιο εν.ι;νυ
Θανάση Βάγια ίπού ενσινρ καί
χρεη δηιιίον») καί ?να αλλο -λΑ-
■ίΐαρμα, τόν Κςάστα Βουραπτανίτη.
Ότρόόπος μέ τόν οποίον ό τελευ-
ταϊος αιτός έμπηκε σττ>ν ύπΐ]οε-
σία τοΰ Άλή Πασσά είνε άρκε-
τά πτρίρργος:
Μιά μερά ό Άλής έπέβ«λΕ αΐτο-
προστίχπΐοος μια έργασία π·ού νη·ό-
τανε σ' ?να έξοχικό κονάικι, στίς
δχθες τ% λίμνης ποϋ το-χτΐ-ε γιά
τή θιερινη δάΐμονη της λατο€ντής
τού Κυρα-Βασιλικής. Κάπνιζε το
τσιμποΟ/Ί τον ναΐ κντταζε τονς
χτίοτϊς ποΐ· δουλεύανε σκυλλίσια.
"Εξαφνα ψθάνει χαβάλλα ενας
ταχνδρόμος κοά τοϋ λέει: «Πολυ-
χρονεμένε μου Βΐ'Ούρη, ερχοιΐΛΐ
άπό την Άλβανία, δπον ό 'Αρχά,ν
Μπέης άρνεΐται νά πί.ηρώση τονς
φάρονς. Σοΰ τό γράφει άπό τό θυ-
μό τον ό Άλής καί θελησε νά δώ¬
ση άιΐίσως τίς σχετικές διαταγές.
Άλλά όντε να διοίδάση ρ£ερ€,
ά ί
η ρ
ουτε νά γρά·ψτ|. Στρκρογυρίϊοιντιας
τό γράιιαα νευρικά στά χερια τού
άπϊΐ'&ύνεται στους χτίστες ποΰ ή¬
σαν δλοι Έλληνες, καί λέει:
— Ώρέ! Είναι %ανένας άπό σάχ>
ποϋ νά ξέρη γράμματα;
τι»ς της ΈθνΕχης
ν Ι- "Ενας άπό τους πιό
ί ε
μέιση:
— Έγώ ξέρω λέει τοΰ Άλή μέ
θάρρος καί μέ τόλμη.
—^Ροχιαίϊκα γράμματα, ώρέ;
—Ρωααίΐκα. Ταμαθα στό σχο¬
λειό τοΰ Ψαλίδα,
— Χάϊντε, δκίβαισέ το τοϋαο!
Διαοάζει ό Βσιρμπιανίτης τό
νράμμα κι' άκονει ό Άλής. Τα
γραφόμενα ήταν τέτοια πού ί'καναν
τόν Τύραννο ν' άφρίση άπό τό κα-
χ.ό τού.
—Γράι[»ε τώρα! "Οπως ΰά σοϋ
τα λέο>, ώρέ!.....
Καί ύπαγορενπ στό νέο χτίατη
?να γράιιμα άποΛειστικό γιά τόν
Άρχάν Μπέη. "Αμα τε/.είο>σε τό
γράμμα, ό Άλής διατάζει τό Βουρ.
μϊτιθΓνίτη νά τοΰ τό διαβάση. Στό
τελος. ό αίαοσχέδιος γραμματικός
εΐχε προσθέσει μιά φράσι πού δέν
τοΰ τί[ν είχε ύπ«γορενσει ό Άλής.
Τή φράσι ανΐή: «...καίμή κάαης
διαφορ^τϋκά, γιατί ιιαΰρο φεώι
πσύ θά σέ φατ[!* "Αμα τ' άκουσε
6 Άίνής, άγρίειΙ,*:
—^Γιατί τώγρσι|ιες ολτο. ώρέ;
φώναξε. Σοϋ τώπα γώ;!
Μέ θάρρος πρωτοφανές ό Βουρ-
μπιανίτης όπήντηκϊε:
—Άμ, δέν θά τόν φάη μαϋρο
φεΐδι, Πασσά μου, αν δέν κά·νχ}
τό θέλτΕΐά σον;
Ό 'Αλής έγοητεύθηκε άπό την
άπάντησι καί τοΰ είπε:
—"Αηχριμ' ώρέ! Άπό σήμερα
σέ ΛαίρΛ'ω καί σενα γραιιματικό
στό Κονάν.ι!
Καί ετσι δ χτίΛΤης εγεινε μέλος"
της Άλή-Πασσαδι/ής Γρα^ιμα-
τείας καί μνστιν.οσι»α6ουλος τοϋ
τνρράνου γιά κάθε βδίλνρΐ) πρά-
ξι. Τό δνουα τοϋ Κ. Βουρυπιανί-
τη άναφερεται μ?σα οτίς ά
μεινε πολλά 3τρόνια φυλα^οιιένος Κ. Βουρμπιανίτης πετάγετοΛ στη'τοΰ Ήπειρωιηκοϋ λαοϋ.
«ΕΘΝΙΚΟΣ ΚΗΡΥΞ».- ΚΥΡΙΑΚΗ, 26 ΑΥΙΌΥΣΤΟΥ, 1928.
ΟΙ ΠΕΙΡΑΤΑΙ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΘΑΛΑΕΣΩΝ
ΛΙΒΕΡΙΟΣ ΓΕΡΑΚΑΡΗΣ, Ο ΤΡΟΜΕΡΟΣ ΚΟΤΡΣΑΡθχΐ
Τό 6ά—τιβμ» τού —υρός.— Λϊία Έλληνις αίχμάλω
τος επι τού «λοίου το> Κ.αρα Χασάν. — Αί δ
$τρατ.γμ<χτευβεις και ή «υιμφωνία. —Παρά τής αίχμ:χλώτου.— Λϊί» δραατι-κή ναυμα χία. με δραματικίχ άτϊοτελεσμαται.— Τό μυστήριον τής ωραίας αιχμαλώτου. Ή σύγιχιρονσις "μεταξύ των δύα πειρατίκών πλ'οίων υπήρξε δραματί- κή. Διά τόν Γεριακάρην, ό οποίος ε¬ λάμβανε τό πρώτον επίσημον 6ά—τ:- σμα των χειρατικών άγώνων, ή ν.α- τατρόπωσις τοϋ έ-χβροΰ ήτο ζήτημα φιλοτιμίας. Άπό τοΰ ΰψοος ενός πρωραίον έξαρτήματος είς τό οποίον είχεν άναδή, ένεθάρι>·.ινε διά σ'ονε-
χών έπικλήσεων τό πλήρωμα.
Μετ' ολίγον τα δύο . πειρατ'.χά
ιςλοία ει-χαν πλησιάσει. Ή ΰ
ή ί Ό Γ
σις ήτο μθ'.ραία. Ό Γΐερακάρης ϊιε-
ταξε την Αποστολήν των ιστίων ν.αί
στροφήν πρός τα δεξιά, ώστε νά ά-
χοτραπή ι-Ατύπημα τής πιρώρας τοϋ
εχθρικόν είς τα πλάγι·α τοΰ πλειό.»
τού, -πράγμα τό οποίον θά επέφερε
ρηγμα καί ναυάγιον.
Τό πλήρωμα τοϋ τονρκι-Αθϋ δέν
έχρόφθασε νά λά£η τα ένδείκ.νυόμε-
να μέτρα διά μίαν άπθ'τελεσματική;
άμυναν. Είς τό κατάστρωμα ύπήρ-
χε μεγάλη σύγχυσις. Οί
πειραταί ετρεχαν ίεξιά -Ααί άριστε-
ρά μέ ·Ααταφ-ανη ταραχήν, ό δέ Γερα-
κάρης δέν ηργησε νά αντιληφθή ό¬
τι ή άνησυχια των χρ-σηρχετο έ.:-..
τοϋ φόδον μήπως άπολεσθοϋν τα πο-
λντιμα λάφυρα, τα όποία ευρίσκον¬
το έ-πι τοϋ . καταστρώματος τοϋ
—λοίου τοΰ Καρά Χασάν.
Π ράγματι οί Τούρ^θί πειραττΐ,
άντί νά παραταχθοϋν ε-ί; θέσιν αμύ¬
νης ένδιαφ-έροντο διά την μεταφο¬
ράν διαφόρων κιδωτίων έκ τοϋ χι·-
ταστρωματος είς τάς αποθήκας.
Αΰτό έδωσεν ευκαιρίαν είς τόν Γε-
ρ-τ/Λρτρ νά πλευρίςτΥ) εΰ-Αθλώταιτ!
-αρά τό ταφ-ΑΓΑΟν πειρατιν.όν. Ή
στιγμή ήτο κρίσιμος. Ό
διέταξεν είσοδον.
τοΰς
Οί έχτά χεΐραταί τού έη
χλο5ο·ο έχύκνωσαν τοΰς χαρ-ο&ολι-
σαούς των. Ό ΐδ-.ος ό ΓερχΛάρτ,ς έ-
στέχετο χαρά τό μ.ιχρίσν.οχΐ7.όν —>-
ρο&όλον, τό όχοίον βύιρίσκετο είς τό
άρ«ττερόν μίρος τίς πρώρας, ετο:-
μ^ς νά βάλη <ρωτιά μάλ'.ς Οά έβλε- ττε κατάλληλο ντήν στιγμήν διά την καταιδϋΐθ^ιν τοϋ το;>ρ-/.ικο5. Σγ/,ο-
«»6ς τοϋ Γερακάρη ηντο νά
στ) χρώτον τό έχ'&ρ'.κό
νά τό καταδ-^Οίστ] κατόπιν μέ ολό¬
κληρον τό χληρωίΐά τού.
Οί "Ελλττνες πε'.ραταί ήρχισαν
?η νά άναρρι^ώνται είς τό τουρκι¬
κόν πλοϊον, άπδ τό κατάστρωμα
το5 όχοί·οι» έφθαναν κρα'^αί άχελτ:!-
σ!2ς ■λα: άλαλα-^ΐ,θ! αγωνίας. Άλ-
λά ενα ά~ριοα*3όικ^τΜ γεγ^ός άνε-
χαίτκρε τό μένος των έχιτιτ>εμένων.
Άχό την άχοθτϊκτ,ν τοΰ . τοικ'ν.ικοϋ
άνήρ·χΐτο την στιγμήν έκι&ίνης ενας
χελώριος Αΐγύπτιος χε:·ρ«τής, μέ
φρ'.ιχ.ώ5τ) όψιν, ό οποίος κρατοϋσε είς
τα χέρια τοο μίαν ώρα'.οτάτην
νέαν, έλληνίδα χροφιανώς, αΐ^χαλοι-
τιο^είσαν υπό τοΰ Καρά Χοκτάν είς
μίαν άχό τας απείρους έχιδρομ,άς
τού κατά τοϋ έλλην',κοϋ χλτ)&υισμ5ΰ
των νήσων τοΰ Αίγαίοο Λ/αί των π
ραλία-Λών πόλεων της Π ελοχοννή-
σθο. Διότι χρέττεί νά ημη
ό Καρά Χασάν ήτο ενας άχό τους
αγριώτερον; Τούρκοος ·πειρατάς
τού 17ου αιώνος.
Ή αίχμ,άλωτος ήτο σφιν.τοδε-μέ
νη μέ μαΰρα σχοινιά, χ,αί αί αγων.
ώΒεις φωναί της κατεπνίγοντο μέ
σα είς τούς άλαλα-^χοΰς των πε:-
ρατών ν.α: τόν ·Οό?ι>£ον των αλλε¬
παλλήλων πυροεολίσμών -/.αί κτ·>-
πημάτων. Σκοπός των Τούρκων ή¬
το νά δοσχεράνουν .την θέσιν των
σοντρόφων τοΰ Γερακάρη ν.αί νά
τονς έξαναγι-ΛΟσουν νά σταματήσθ;;·
την επίθεσιν.
Πράγματι .οί "Ελληνες πειρα-
ταΐ ένΒιαφ-ειρόμ,ενοι χερισσότερον β'.ά
την απελευθέρωσιν της αΐχμαλώτω,
παρά διά την εξόντωσιν των Τούρ¬
κων, περιώρίσαν την έπί'&εσίν των.
είς μίαν κατηγορτ,ματιν.ήν .ϊιατΐί-
γή<ν τοΰ Γερακάρη. Έσταμάτησθί.» ί ά έ ί ά ί ϋί γ ρρη μη είς τάς Θέσεις, είς τάς οποίας εϋρί- έν άναμονή των όρι-ττικώ^ άποφάσεων τοΰ άρχτ>γοΰ.
Μικρόκοει«>; της Νέας Υόρκης λουάαενας είς τα νερά τοϋ Άνατολικοΰ Ποταμοΰ.
:ρος το , νοτιον μερος, ωστε να μή
ύναται νά προσβάλγ) τό ελληνικόν.
Ό Τοΰρκος πειρατής, άντιλαμιδα-
ό ό
Διά
Τα λάφυρ<α νά μή ομως καιρός εί; λ ά νρ·Α·ονς νά σομπληρώσουν τάς των, ενας άπό τονς μειονϊ·/.τ'.7.ότητα τής Έντός τής ό- ν-όμενος την θέσεώς τθ4>,
ρ:·3*0«ίσης; πρσθεσμίας εύλρίσ-Α«το ε¬
πι τοΰ έλληνικοΰ πλοίου, άπένχ^τ:
τοϋ Γερακάρη.
Οί άλλοι χε'.ρατιαι, Λατά τα εθι-
-,.,.- ,., -, .(μα τής επο^ή,ς ·έ>-είνης, έγκατέλει-
ναυτας άνή<λ&ε κΛτ' εντολήν τοΰ Γε- ψαν τα όπλα των .·Λαί παρηα.ολού- γεν τοΰ τονρκικοΰ στόλςο). Τοΰ »ί- —Π ότε την άπηγαγες; —Είνε δεκατέσσερε; μέρες. "Ε- μαθα ότι ό Π ασάς βρ·.σκόταν στά νερά τής Κρήτης, χά! ©ά —ητν-αινα πρός τα έν.εΐ. —"Αλλαεςι αίχμαλώταος βχε'.ς έ στό χαράδι σου; -'Οχι. —Λάφορα; —Άρκετά. Ό λοχαιγός Μίνττσαφφ, ό καλίλί'τ*ρος ί-οΐεύς το Βουλ.γαρικσϋ στοα,τοΰ, έκτελών Γνα τεράστιον πήδημα μέ τόν ιιπον τού Π α&άλ. ρακάρη έχί τοϋ Τουρι7-ι·Λθΰ καί διέτα- ξ» τόν Καρά Χασάν νά παρουσια¬ σθή" διά νά συζητήση ι>ε τόν Γεραν.ά-
ρην. Τοϋ έ'3ωσε προθεσμίαν χέντΐ
λεπτών, άχειλτρας ότι έν έναντι χ
περιπτώσει θά κατεβνθίζετο το
τοορ%'.κον πλοΐθ'ν μέ ολόκληρον τ3
πλήρωμά τού.
Π ράγμΛτι ή τ)όσ·ις τοϋ έλλην.-
Υιθϋ χειριατικοΰ ήτο πολΰ /ιαλλιτέ-
ρα τοΰ τονρκικοΰ, τοϋ οτλι'οο τό χο-
ναοΐι-ΛΟν ποροδόλον εύιρίσκΐτο είς
την π>ρύμ.νην καί ήτο έστραμμ>ενον
τάς δίαπραγματενσεις μεταξΰ
των δύο αρχηγόν μέ στανρωμένας
τάς χείρας. >
— Π ου αΐχμαλώτισες την νε-ι
πού έχε-.ς στό κατάστρωμα σου; η¬
ρώτησε -πρώτας ό Γερά-Αης.
Στήν 'Μήλο, απήντησεν ό
•άρχιπειρατής.
— Ποία είνβ;
—Δέν ξεύόρω.
—Καί ποΰ λογάργ'.αζιες νά την
;
—Στόν Καχοι>τάν Πασά
Ή «Πένκι,ι», πεντβετής άστννομιχος σκύλλος, μέ τα δεκατρία «τχυλλάκια ττκ.
όλ'.γόλει:τος σι-
ωτή. Ό Γε.ρα/.άρης &Γ/.έχτετο χοί-
αν λύσιν νά δώση είς τό ζήτημα. Έν
τω μεταξΰ «Αω; ό Τοϋρ/,ος χειρα-
τής ήρχ·.σε νά χιερνγ; θάρρος καί εϊ-
πε.
—Χάνουμε άδιν,α τόν καιρό αίς
"Αφησέ με νά φνγω. "Αν χτυχηθοϋ-
με θά σ·ΑοτωΘοϋμε /.αϊ μείς καί σ-ίίς
ν^αί τό ν.ορίτσ·..
^ 'Ο Γερορκάρης 2μως άντελήβθη
τό τέχνασμα τοΰ πονηροϋ . Τούρκου
■/.αί απήντησε:
—Θά μάς παραδώσας την αίχμά-
λωτο καί θά μάς άφήσγ;ς νά κάνουμε
μια έ?ζ·Μ3 έχάνω στό χλοΐο σον. Κα¬
τόπιν θά πάρςυμε μ·αζν μας ΐναν άττό
τούς ναύτας σ&ν γιά όμηρο »αί 9ά
φύγουμΛ. 'Βχεις και,ρό πέντε λεπτά
νά άποφ-ασίσης!
Ή φωνή τού Γεραη«ίρη ήτο άπο-
φασ:στιν.ή. Οί Έλληνες πε'.ρατα5.
μόλις ήκαΛΓαν την τελε-^αίαν φρά¬
σιν τοΰ άρχηγοΰ των καί έτοιμάσθη-
καν, ξαναχήρ.αν τα δπλα των καί
I-
τθ'.μάσθηκ^ γιά την έχίθεσι. Ό Γε-
ρ-αιχάρης έξ άλλον έχάϊδενε τό πυρο-
δολον, ωσά·^ ν ά ελεγε είς τόν Τούί-
κ,ον πειρατήν ότι τό πλοϊον τοι» μετ'
ολίγον Θά μετεβάλλετο είς τνντρίμ-
ματα.
Ό έπίλογος
Π ρό τοΰ κίνδυνον τής πλήρους
καταστροφάς ό Καρά Χασάν εδέχθη
τήρ^ πρότασιν τοΰ Γεραγ.άρη, 'Εδή-
λίοσεν, ότι θά συμμορφωθή πρός τα
τό πλοίον τοο.
Έν τώ μεταξΰ οί Τοϋρκοι ναΰται
διετάχθησαν νά εγκατάλειψιν τα:
οπλα των -/.αί νά σνγ^ντρωθΌϋν είς
ενα ωρισμένον σημείον, προχε^ιένω
νά γίντ) ή Ιρευνα %<ζ νά μεθ ή ίά ή αίχμάλωτος επί τοϋ ίλ Κατόπιν δΰο "Ελληνες πει:ατ7;. άνερριχτ,ι9·η~αν επι τοΰ πλοίοα χά Καρά Χασάν καί μετέφερον την αίχμάλωτον,τήν ό-ποία'^ έτόιτοΟέττΓ σαν είς την μι-Αροσν,οπι/.ήν χααπίναν τοΰ Γερααάρη. Έν σ/ίΐχεία εγ:νε ή ερε-ννα, άλλά δέν άπέδωσε σποϋϊϊϊϊ άποτελέσα^τα. Τα λάφχα των ΐν>ρ·Αων δέν ήσα1^ ση(Λαντιχ.ά, έτιτό;
ενός κ'.δωτίου τό οποίον ?τεριείχε*/ί>
σά κ-αί ά,ργν^ά έκκλησ:αο·τΓΑά ■/.'.·-
μήλ'.α, κατασχ·ϊ·θέντα άμέσως ν.τά
διαταγήν τοΰ Γερατ,άρη ό όπ«ος έ-
Γα-Αθλουθαίσε νά νιρατή ετοψΛν το
πνροδόλον δία πάν 'ένδεχομενον.
Μόλ'.ς ετελείωσεν ή
έ'ίόθη ή^δΊαταγή τής άπάρτεως.
Τό τ< . στία τοο, άλλά μόλις άπευ είς απόστασιν 150 περίπον τ-ρων, έ-Αθαε μίαν απότομον στρ μέ την πρώραν πρός τό πλοιον τ» Γ·ϊιρ·α·κάρη. Δέν υπήρχε ν-αμίθί «μ?:- ίολία, ότι επρόκειτο περί α! στί-Λή; αποπείρας. Τό σχέδιον τοΰ Καρά Χασάν ήτο νά πυροβολήση οί?- νΐ'ϊ: όστι κώς κατά τοϋ πεΐρατ'.κοΰ. Άλλά δέν . . Διότι ό ΓερτΑά.ρης ^τίληφ'θεί: ν;· ■χ,αίρως το τέχνασμα, έθεσε ιγ5* "' τό πυροδόλ&ν τον καί είς ϊϊάσ ενός δευτερόλεπτον τό ν.ατάστ; τοϋ του>ρκ'.·Αθΰ μότεδάλλετο εις
τιρίμματα. Έν σννεχεία οί "Βλληνες
χείραταί ήρχισαν νά χνροβολοΰν. Οί
Τοΰρκοί δέν είχαν τόν καΐίόν «/-
μυ'/θοΰν. 'Ο Καρά Χασάν τραψ«'!
σθεϊς την στιγμήν κατά την όποια
χροσπαθοΰσε νά δ·άιλτ] φωτία είς '
πυροίόλον άνετρ«χη -*·*'· έπεσεν εί
την θάλασσαν. Οί^άλλθί Γήψχ
άντιλαμ'δανέμενθ! ότι επλησίασε τ°
τβλος των, έπεσαν είς την $<*λατ- σοτ; μέ την ελτ&χ νά σωθοΰν. 1? τουρκικόν .-ειρατϋχόν έν τωμετ*^ ήρχισε νά κάντ) νερά. ά νΕ*λινε ρχ τα δεςιά. Ό ΓερΛ»άρ*>ς
^όΤ
τόπλοΓόντονχ^ςτόΤ^ρ^-^
την πρόθεσιν νά άφαιρέστ) τα &
τοϋ εί*«σκ4~να λάφορα. Οί ^
φοϊ τού έξακολούθοον να «Ρ·°βλ^
·λαί νά έκσφ^νδονίζονν «ετρβί *
σιδηρά άντικείμενα κατα των ι* ,
σι
κων
•«όν
τ
βώ
Μετάμισηώ^
σ-Αθχός είχεν έ-πιτενχθτ]· ί^
ό πεΐίατίκόν ιστιοφόρον εί·/» ^
«δληθή Ιείς ^Ρ^ίΐ*^
χαρεσύροντο
ύ οΰ
τον
&ωσε
ιατα τοΰ Αιγα«». ;^1* -
ιςΤούρκονς^-.ρ^αςδεν*
σε νά διαφύγη την «?!Α^ν &
(.άρη ό οποίος πτίητ^ ,,,.->
χρώτη·^ τού θρ'.^μ^^'·*^^,,;
* έδώρισεν είς το"?, '.^ί-
5λα τα λάφυρα ^ ™™* α< ' ■ Θησαν άπό τό ~~^ την νίαν ίου 'Εκλεκτά βιβλία ?% Λλιοπωλείον τοβ «Έθνϋ.οτί
ΟΙ ΠΕΙΡΑΤΑΙ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΘΑΛΑΕΣΩΝ
ΛΙΒΕΡΙΟΣ ΓΕΡΑΚΑΡΗΣ, Ο ΤΡΟΜΕΡΟΣ ΚΟΤΡΣΑΡθχΐ
Τό 6ά—τιβμ» τού —υρός.— Λϊία Έλληνις αίχμάλω
τος επι τού «λοίου το> Κ.αρα Χασάν. — Αί δ
$τρατ.γμ<χτευβεις και ή «υιμφωνία. —Παρά τής αίχμ:χλώτου.— Λϊί» δραατι-κή ναυμα χία. με δραματικίχ άτϊοτελεσμαται.— Τό μυστήριον τής ωραίας αιχμαλώτου. Ή σύγιχιρονσις "μεταξύ των δύα πειρατίκών πλ'οίων υπήρξε δραματί- κή. Διά τόν Γεριακάρην, ό οποίος ε¬ λάμβανε τό πρώτον επίσημον 6ά—τ:- σμα των χειρατικών άγώνων, ή ν.α- τατρόπωσις τοϋ έ-χβροΰ ήτο ζήτημα φιλοτιμίας. Άπό τοΰ ΰψοος ενός πρωραίον έξαρτήματος είς τό οποίον είχεν άναδή, ένεθάρι>·.ινε διά σ'ονε-
χών έπικλήσεων τό πλήρωμα.
Μετ' ολίγον τα δύο . πειρατ'.χά
ιςλοία ει-χαν πλησιάσει. Ή ΰ
ή ί Ό Γ
σις ήτο μθ'.ραία. Ό Γΐερακάρης ϊιε-
ταξε την Αποστολήν των ιστίων ν.αί
στροφήν πρός τα δεξιά, ώστε νά ά-
χοτραπή ι-Ατύπημα τής πιρώρας τοϋ
εχθρικόν είς τα πλάγι·α τοΰ πλειό.»
τού, -πράγμα τό οποίον θά επέφερε
ρηγμα καί ναυάγιον.
Τό πλήρωμα τοϋ τονρκι-Αθϋ δέν
έχρόφθασε νά λά£η τα ένδείκ.νυόμε-
να μέτρα διά μίαν άπθ'τελεσματική;
άμυναν. Είς τό κατάστρωμα ύπήρ-
χε μεγάλη σύγχυσις. Οί
πειραταί ετρεχαν ίεξιά -Ααί άριστε-
ρά μέ ·Ααταφ-ανη ταραχήν, ό δέ Γερα-
κάρης δέν ηργησε νά αντιληφθή ό¬
τι ή άνησυχια των χρ-σηρχετο έ.:-..
τοϋ φόδον μήπως άπολεσθοϋν τα πο-
λντιμα λάφυρα, τα όποία ευρίσκον¬
το έ-πι τοϋ . καταστρώματος τοϋ
—λοίου τοΰ Καρά Χασάν.
Π ράγματι οί Τούρ^θί πειραττΐ,
άντί νά παραταχθοϋν ε-ί; θέσιν αμύ¬
νης ένδιαφ-έροντο διά την μεταφο¬
ράν διαφόρων κιδωτίων έκ τοϋ χι·-
ταστρωματος είς τάς αποθήκας.
Αΰτό έδωσεν ευκαιρίαν είς τόν Γε-
ρ-τ/Λρτρ νά πλευρίςτΥ) εΰ-Αθλώταιτ!
-αρά τό ταφ-ΑΓΑΟν πειρατιν.όν. Ή
στιγμή ήτο κρίσιμος. Ό
διέταξεν είσοδον.
τοΰς
Οί έχτά χεΐραταί τού έη
χλο5ο·ο έχύκνωσαν τοΰς χαρ-ο&ολι-
σαούς των. Ό ΐδ-.ος ό ΓερχΛάρτ,ς έ-
στέχετο χαρά τό μ.ιχρίσν.οχΐ7.όν —>-
ρο&όλον, τό όχοίον βύιρίσκετο είς τό
άρ«ττερόν μίρος τίς πρώρας, ετο:-
μ^ς νά βάλη <ρωτιά μάλ'.ς Οά έβλε- ττε κατάλληλο ντήν στιγμήν διά την καταιδϋΐθ^ιν τοϋ το;>ρ-/.ικο5. Σγ/,ο-
«»6ς τοϋ Γερακάρη ηντο νά
στ) χρώτον τό έχ'&ρ'.κό
νά τό καταδ-^Οίστ] κατόπιν μέ ολό¬
κληρον τό χληρωίΐά τού.
Οί "Ελλττνες πε'.ραταί ήρχισαν
?η νά άναρρι^ώνται είς τό τουρκι¬
κόν πλοϊον, άπδ τό κατάστρωμα
το5 όχοί·οι» έφθαναν κρα'^αί άχελτ:!-
σ!2ς ■λα: άλαλα-^ΐ,θ! αγωνίας. Άλ-
λά ενα ά~ριοα*3όικ^τΜ γεγ^ός άνε-
χαίτκρε τό μένος των έχιτιτ>εμένων.
Άχό την άχοθτϊκτ,ν τοΰ . τοικ'ν.ικοϋ
άνήρ·χΐτο την στιγμήν έκι&ίνης ενας
χελώριος Αΐγύπτιος χε:·ρ«τής, μέ
φρ'.ιχ.ώ5τ) όψιν, ό οποίος κρατοϋσε είς
τα χέρια τοο μίαν ώρα'.οτάτην
νέαν, έλληνίδα χροφιανώς, αΐ^χαλοι-
τιο^είσαν υπό τοΰ Καρά Χοκτάν είς
μίαν άχό τας απείρους έχιδρομ,άς
τού κατά τοϋ έλλην',κοϋ χλτ)&υισμ5ΰ
των νήσων τοΰ Αίγαίοο Λ/αί των π
ραλία-Λών πόλεων της Π ελοχοννή-
σθο. Διότι χρέττεί νά ημη
ό Καρά Χασάν ήτο ενας άχό τους
αγριώτερον; Τούρκοος ·πειρατάς
τού 17ου αιώνος.
Ή αίχμ,άλωτος ήτο σφιν.τοδε-μέ
νη μέ μαΰρα σχοινιά, χ,αί αί αγων.
ώΒεις φωναί της κατεπνίγοντο μέ
σα είς τούς άλαλα-^χοΰς των πε:-
ρατών ν.α: τόν ·Οό?ι>£ον των αλλε¬
παλλήλων πυροεολίσμών -/.αί κτ·>-
πημάτων. Σκοπός των Τούρκων ή¬
το νά δοσχεράνουν .την θέσιν των
σοντρόφων τοΰ Γερακάρη ν.αί νά
τονς έξαναγι-ΛΟσουν νά σταματήσθ;;·
την επίθεσιν.
Πράγματι .οί "Ελληνες πειρα-
ταΐ ένΒιαφ-ειρόμ,ενοι χερισσότερον β'.ά
την απελευθέρωσιν της αΐχμαλώτω,
παρά διά την εξόντωσιν των Τούρ¬
κων, περιώρίσαν την έπί'&εσίν των.
είς μίαν κατηγορτ,ματιν.ήν .ϊιατΐί-
γή<ν τοΰ Γερακάρη. Έσταμάτησθί.» ί ά έ ί ά ί ϋί γ ρρη μη είς τάς Θέσεις, είς τάς οποίας εϋρί- έν άναμονή των όρι-ττικώ^ άποφάσεων τοΰ άρχτ>γοΰ.
Μικρόκοει«>; της Νέας Υόρκης λουάαενας είς τα νερά τοϋ Άνατολικοΰ Ποταμοΰ.
:ρος το , νοτιον μερος, ωστε να μή
ύναται νά προσβάλγ) τό ελληνικόν.
Ό Τοΰρκος πειρατής, άντιλαμιδα-
ό ό
Διά
Τα λάφυρ<α νά μή ομως καιρός εί; λ ά νρ·Α·ονς νά σομπληρώσουν τάς των, ενας άπό τονς μειονϊ·/.τ'.7.ότητα τής Έντός τής ό- ν-όμενος την θέσεώς τθ4>,
ρ:·3*0«ίσης; πρσθεσμίας εύλρίσ-Α«το ε¬
πι τοΰ έλληνικοΰ πλοίου, άπένχ^τ:
τοϋ Γερακάρη.
Οί άλλοι χε'.ρατιαι, Λατά τα εθι-
-,.,.- ,., -, .(μα τής επο^ή,ς ·έ>-είνης, έγκατέλει-
ναυτας άνή<λ&ε κΛτ' εντολήν τοΰ Γε- ψαν τα όπλα των .·Λαί παρηα.ολού- γεν τοΰ τονρκικοΰ στόλςο). Τοΰ »ί- —Π ότε την άπηγαγες; —Είνε δεκατέσσερε; μέρες. "Ε- μαθα ότι ό Π ασάς βρ·.σκόταν στά νερά τής Κρήτης, χά! ©ά —ητν-αινα πρός τα έν.εΐ. —"Αλλαεςι αίχμαλώταος βχε'.ς έ στό χαράδι σου; -'Οχι. —Λάφορα; —Άρκετά. Ό λοχαιγός Μίνττσαφφ, ό καλίλί'τ*ρος ί-οΐεύς το Βουλ.γαρικσϋ στοα,τοΰ, έκτελών Γνα τεράστιον πήδημα μέ τόν ιιπον τού Π α&άλ. ρακάρη έχί τοϋ Τουρι7-ι·Λθΰ καί διέτα- ξ» τόν Καρά Χασάν νά παρουσια¬ σθή" διά νά συζητήση ι>ε τόν Γεραν.ά-
ρην. Τοϋ έ'3ωσε προθεσμίαν χέντΐ
λεπτών, άχειλτρας ότι έν έναντι χ
περιπτώσει θά κατεβνθίζετο το
τοορ%'.κον πλοΐθ'ν μέ ολόκληρον τ3
πλήρωμά τού.
Π ράγμΛτι ή τ)όσ·ις τοϋ έλλην.-
Υιθϋ χειριατικοΰ ήτο πολΰ /ιαλλιτέ-
ρα τοΰ τονρκικοΰ, τοϋ οτλι'οο τό χο-
ναοΐι-ΛΟν ποροδόλον εύιρίσκΐτο είς
την π>ρύμ.νην καί ήτο έστραμμ>ενον
τάς δίαπραγματενσεις μεταξΰ
των δύο αρχηγόν μέ στανρωμένας
τάς χείρας. >
— Π ου αΐχμαλώτισες την νε-ι
πού έχε-.ς στό κατάστρωμα σου; η¬
ρώτησε -πρώτας ό Γερά-Αης.
Στήν 'Μήλο, απήντησεν ό
•άρχιπειρατής.
— Ποία είνβ;
—Δέν ξεύόρω.
—Καί ποΰ λογάργ'.αζιες νά την
;
—Στόν Καχοι>τάν Πασά
Ή «Πένκι,ι», πεντβετής άστννομιχος σκύλλος, μέ τα δεκατρία «τχυλλάκια ττκ.
όλ'.γόλει:τος σι-
ωτή. Ό Γε.ρα/.άρης &Γ/.έχτετο χοί-
αν λύσιν νά δώση είς τό ζήτημα. Έν
τω μεταξΰ «Αω; ό Τοϋρ/,ος χειρα-
τής ήρχ·.σε νά χιερνγ; θάρρος καί εϊ-
πε.
—Χάνουμε άδιν,α τόν καιρό αίς
"Αφησέ με νά φνγω. "Αν χτυχηθοϋ-
με θά σ·ΑοτωΘοϋμε /.αϊ μείς καί σ-ίίς
ν^αί τό ν.ορίτσ·..
^ 'Ο Γερορκάρης 2μως άντελήβθη
τό τέχνασμα τοΰ πονηροϋ . Τούρκου
■/.αί απήντησε:
—Θά μάς παραδώσας την αίχμά-
λωτο καί θά μάς άφήσγ;ς νά κάνουμε
μια έ?ζ·Μ3 έχάνω στό χλοΐο σον. Κα¬
τόπιν θά πάρςυμε μ·αζν μας ΐναν άττό
τούς ναύτας σ&ν γιά όμηρο »αί 9ά
φύγουμΛ. 'Βχεις και,ρό πέντε λεπτά
νά άποφ-ασίσης!
Ή φωνή τού Γεραη«ίρη ήτο άπο-
φασ:στιν.ή. Οί Έλληνες πε'.ρατα5.
μόλις ήκαΛΓαν την τελε-^αίαν φρά¬
σιν τοΰ άρχηγοΰ των καί έτοιμάσθη-
καν, ξαναχήρ.αν τα δπλα των καί
I-
τθ'.μάσθηκ^ γιά την έχίθεσι. Ό Γε-
ρ-αιχάρης έξ άλλον έχάϊδενε τό πυρο-
δολον, ωσά·^ ν ά ελεγε είς τόν Τούί-
κ,ον πειρατήν ότι τό πλοϊον τοι» μετ'
ολίγον Θά μετεβάλλετο είς τνντρίμ-
ματα.
Ό έπίλογος
Π ρό τοΰ κίνδυνον τής πλήρους
καταστροφάς ό Καρά Χασάν εδέχθη
τήρ^ πρότασιν τοΰ Γεραγ.άρη, 'Εδή-
λίοσεν, ότι θά συμμορφωθή πρός τα
τό πλοίον τοο.
Έν τώ μεταξΰ οί Τοϋρκοι ναΰται
διετάχθησαν νά εγκατάλειψιν τα:
οπλα των -/.αί νά σνγ^ντρωθΌϋν είς
ενα ωρισμένον σημείον, προχε^ιένω
νά γίντ) ή Ιρευνα %<ζ νά μεθ ή ίά ή αίχμάλωτος επί τοϋ ίλ Κατόπιν δΰο "Ελληνες πει:ατ7;. άνερριχτ,ι9·η~αν επι τοΰ πλοίοα χά Καρά Χασάν καί μετέφερον την αίχμάλωτον,τήν ό-ποία'^ έτόιτοΟέττΓ σαν είς την μι-Αροσν,οπι/.ήν χααπίναν τοΰ Γερααάρη. Έν σ/ίΐχεία εγ:νε ή ερε-ννα, άλλά δέν άπέδωσε σποϋϊϊϊϊ άποτελέσα^τα. Τα λάφχα των ΐν>ρ·Αων δέν ήσα1^ ση(Λαντιχ.ά, έτιτό;
ενός κ'.δωτίου τό οποίον ?τεριείχε*/ί>
σά κ-αί ά,ργν^ά έκκλησ:αο·τΓΑά ■/.'.·-
μήλ'.α, κατασχ·ϊ·θέντα άμέσως ν.τά
διαταγήν τοΰ Γερατ,άρη ό όπ«ος έ-
Γα-Αθλουθαίσε νά νιρατή ετοψΛν το
πνροδόλον δία πάν 'ένδεχομενον.
Μόλ'.ς ετελείωσεν ή
έ'ίόθη ή^δΊαταγή τής άπάρτεως.
Τό τ< . στία τοο, άλλά μόλις άπευ είς απόστασιν 150 περίπον τ-ρων, έ-Αθαε μίαν απότομον στρ μέ την πρώραν πρός τό πλοιον τ» Γ·ϊιρ·α·κάρη. Δέν υπήρχε ν-αμίθί «μ?:- ίολία, ότι επρόκειτο περί α! στί-Λή; αποπείρας. Τό σχέδιον τοΰ Καρά Χασάν ήτο νά πυροβολήση οί?- νΐ'ϊ: όστι κώς κατά τοϋ πεΐρατ'.κοΰ. Άλλά δέν . . Διότι ό ΓερτΑά.ρης ^τίληφ'θεί: ν;· ■χ,αίρως το τέχνασμα, έθεσε ιγ5* "' τό πυροδόλ&ν τον καί είς ϊϊάσ ενός δευτερόλεπτον τό ν.ατάστ; τοϋ του>ρκ'.·Αθΰ μότεδάλλετο εις
τιρίμματα. Έν σννεχεία οί "Βλληνες
χείραταί ήρχισαν νά χνροβολοΰν. Οί
Τοΰρκοί δέν είχαν τόν καΐίόν «/-
μυ'/θοΰν. 'Ο Καρά Χασάν τραψ«'!
σθεϊς την στιγμήν κατά την όποια
χροσπαθοΰσε νά δ·άιλτ] φωτία είς '
πυροίόλον άνετρ«χη -*·*'· έπεσεν εί
την θάλασσαν. Οί^άλλθί Γήψχ
άντιλαμ'δανέμενθ! ότι επλησίασε τ°
τβλος των, έπεσαν είς την $<*λατ- σοτ; μέ την ελτ&χ νά σωθοΰν. 1? τουρκικόν .-ειρατϋχόν έν τωμετ*^ ήρχισε νά κάντ) νερά. ά νΕ*λινε ρχ τα δεςιά. Ό ΓερΛ»άρ*>ς
^όΤ
τόπλοΓόντονχ^ςτόΤ^ρ^-^
την πρόθεσιν νά άφαιρέστ) τα &
τοϋ εί*«σκ4~να λάφορα. Οί ^
φοϊ τού έξακολούθοον να «Ρ·°βλ^
·λαί νά έκσφ^νδονίζονν «ετρβί *
σιδηρά άντικείμενα κατα των ι* ,
σι
κων
•«όν
τ
βώ
Μετάμισηώ^
σ-Αθχός είχεν έ-πιτενχθτ]· ί^
ό πεΐίατίκόν ιστιοφόρον εί·/» ^
«δληθή Ιείς ^Ρ^ίΐ*^
χαρεσύροντο
ύ οΰ
τον
&ωσε
ιατα τοΰ Αιγα«». ;^1* -
ιςΤούρκονς^-.ρ^αςδεν*
σε νά διαφύγη την «?!Α^ν &
(.άρη ό οποίος πτίητ^ ,,,.->
χρώτη·^ τού θρ'.^μ^^'·*^^,,;
* έδώρισεν είς το"?, '.^ί-
5λα τα λάφυρα ^ ™™* α< ' ■ Θησαν άπό τό ~~^ την νίαν ίου 'Εκλεκτά βιβλία ?% Λλιοπωλείον τοβ «Έθνϋ.οτί
Ι. -.-,-;·-·· -λ* —.
«ΕΘΝΙΚΟΣ ΚΗΡΥΞ».— ΚΥΡΙΑΚΗ, 2« ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ, 1928
9>ί
ΑΙ ΤΡΑΠΕΖΑΙ ΤΗΣ ΒΙΕΝΝΗΣ
ΕΓΙΝΑΝ_ΚΑΦΦΕΝΕΙΑ
Τό πρώτον καφενειον είς την
Βιέννην χρονολογεϊται άπό τής ε-
.ποχήί τής βραχυτάτηης κατοχής
ίπό των Τούρκων. Μετά την ήτ-
τάν των οί Τοΰρκοι άφηκαν τό
ναφενεΤόν των είς καλήν κατάστα¬
σιν. Έκτοτε ή Βιέννη ή όποία ή¬
το άλλοτε φαιδρά καί ζωηρά πό¬
λις μετεβλήθη είς πόλιν των κα-
φενείων. Κατά την εποχήν τήςοί-
νονομικής κρίσεως μετά τόν πόλε¬
μον είχον ιδρύθη είς την Βιέννην
,-τολλαί Τράπεζαι, αΐτινες ή μία με¬
τά την άλλην 'έκλεισαν καί τα μέ-
->αρα όπου είχον έγκατασταθιί με¬
τεβλήθησαν είς καφενεΤα. Σήμερον
το ώοαιότερον καφενειον τής Βιέν¬
νης είνε έκεϊ, όπου πρό τίνων έτών
ήτο ή Ούνιόν Μπάνκ. 'Εκτός αύ-
τοϋ δύνανται νά εύρουν ανέτως θέ-
οιν χίλια περίπου ατομα. Τό καςρε-
ντϊον αύτό εχει είς τοΰς τρείς ό-ι
ρόφους τού δώδεκα εύρυτάτας αί-ι
{ΐούσας, εν εστιατόριον, εν ζαχα¬
ροπλαστείον, εν «λαϊκόν καφενει¬
ον», αίαν βιβλιοθήκην κλπ.
Γ
Ή σουηδική Κυβέρνησις εύρε
νέον πόρον χρημάτων πρός ενίσχυ¬
σιν τού" ταμείον, τό οποίον ΐδρυσε
διά την καταπολέμησιν τοΰ άλκοο-
?ισμοϋ καί τής φθίσεως. Άπό τοϋ
προσεχούς μηνός υ*ά φορολογοϋν-
ται μέ συμπληρωματικήν φορολο¬
γίαν, έλαφράν αλλος τε, τα «τη¬
λεγραφήματα πολυτελείας». Τα τη¬
λεγραφήματα αύτά είνε τα άπο-
στελλόμενα πρός έορτάζοντας φί¬
λον; ή πρός έκφρασιν σνγχαρητη-
ρίων διά διάφορα ευτυχή γεγονό-
τα. Είς την Σουηδίαν τα τηλεγρα-
φήματα σνγχαρητηρίων θεωροϋν-
ται άπό πολλοΰ ώς τηλεγραφήματα
πολυτελείας, καί ώς τοιαϋτα.πλη-
ρρΛΌΐιν τηλεγραφικά τέλη ιιεγα-
λήτερα. "Ηδη ύπσβάλλονται καί είς
το <αέλος τής φιλανθρωπίας», τό οποίον ευθύς άποστέλλεται είς τό ειδικόν ταμείον. II ίΓΐΟΙΡΕηθϊΝ ΕΙΣ «ΟΡΙΟΝ Μίαν Ιδέαν τής προοδον των γυ- ναικών έν Αγγλία δίδει δ άρι-δμός των γυναικων, αΐτινες είνε μέλη τοϋ Εμπορικον 'Επιμελητηρίου. Πρό τριών έτών άκόμη ούο γυ-; ναΐκες μόνον ήσαν μέλη τοϋ Έπι- }ΐελητηρίου αύτοϋ. Σήμερον άνέρ- χοται εις 200, πολλαί των οποίων διειτθύνουν τεραστίας εμπορικάς έ- πιχειρήσεις η καταστιίματα. Ή ΰ- ποκόμησσα Ρόντα έκ?.ηρονόμησεν «πό τόν πατέρα της την διεύθυν¬ σιν τριάντα τριών έττιχριρήσεων, σήμερον δέ διευθύνει πραγματι¬ κώς ε'ικοσιοκτώ καί εχει την επί¬ βλεψιν επί αλλων δώδεκα. Ή μί; Μπένετ ή όποία ήρχισε ώς δακτυ- λογράφος είς μίαν εταιρείαν άεριό- φωτος, διευθιόνει σήμερον την ε¬ ταιρείαν αύτην. Ε. ΤΚ ΕΙΣΠΡλΞΕΙΣ ΤΒ» Μία Τραπέζα τοΰ Βερολίνου, ^ «λΐπάγκ Κασερ<5ερέϊν», προέβη είς μίαν πρωτοτυΐπαν, ή όποία ε- °χε μεγάλην επιτυχίαν. Ή Τραπέ¬ ζα άνοίγει τάς θυρίδας των κατα- θεσεων της την εσπέραν άπό τής 6ης μέχρι τής 8ης, δεχομένη κα- τσθέσεις άπό 1000 μάρκων καί α- *ω· Οί εμποροι σπεύδουν νά κατα- ΰέσουν τάς είσπράξεις τής ημέρας εις την Τράπεζαν, άντί νά τάς ά- φινουν είς τό κατάστημά των, όπου διατρέχουν τόν κίνδυνον νά πέ- Ρονν είς^ τάς χείρας των κλεπτών. ι ελενταίως τα κρούσματα διαρρή- ξεως καταστημ,άτων έπολλαπλασι- νισαν^^ τ;, Βερολίνον, καί ιδία τουτο οί εμποροι, διά νά κοιμοΰν- ται ήσυχοι, γράφη μία Υεομανική εφημερίς, Απεδέχθησαν με ενθουσιασμόν τό μέτρον αύτό της «Μπάγκ Κασερβερέϊν». 50% ΕΚΠΤΩΣΙΣ 50% ΕΚΤΑΚΤΟΣ ΕΥΚΑΙΡΙΑ δ-ποας μέ την σπανίαν αυτήν προσφοράν αποκτήση κάθε Έλληνικό σπίτι είς τό ΗΜΙΣΥ ΤΗΣ ΑΞΙΑΣ ΤΩΝ, τάς Τ ΞΡ ΚΑΜΙΤΕΙΚΟΣ ΛΙΜΕΝΑ! ΜΗΙ (ΔΙΑ ΠΙΑΝΟ ΚΑΙ ΑΣ Μ Α), ΑΙ ΟΠΟΙΑΙ ΠΕΡΙΛΑΜΒΑΝΟΥΝ ΕΥΤΕΡΠΗ ΥΜΝΟΣ ΤΗΣ ΕΛΛ. ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ Καπνός στόν άνεμο, στάχτη τα μίση ΚΜΒΛΤΗΡΙΟΝ * Στίχοι ί Πολέμη-Μο«ηχή Λ. Αονοίγχ* * · · ΑΡΕΣΕΙ ΣΤΟΝ ΑΝΔΡΑ ΤΗΣ δεκίνησ' άπ' την Ίλλυρία τή μαχρνντι ΡΟΧ ΤΠΟΤ—5ΗΙΜΜΥ "Υπό Θ. Σοκελλοβίοο» • · · Μ0ΝΤΕΡΝΑ ΚΑΜΑΡΙΕΡΑ •Ένα βάλς εΐν' ή ζωή μας κι' δς άρ- (ί (χτι ο χρς ΟΠΕΡΕ1ΤΑ Ύπ4 Ν. Χοτζηαποστά).ο« # · ε- ΑΠΑΧΗΔΕΣ ΤΩΝ ΑΘΗΝΠΝ <ΠΟΧΟ Ζ' ΕΧΚ ΐΥΜΠ*8ΗΪΗ>
Λίγια, πουλί μου, μην άκοϋς; τοΰ
κόσμου, πάντα σ* άγαπώ,
ΟΠΕΡΕΤΤΑ Υιώ Ν. Χατζηα,ιοβχολο»
ΑΧ! ΕΛΑ
<Μ0ΝΩΑΙ* "Αχ! ελα πέτα δώ στή μονα|.ιά μου, • · · ΤΗΣ ΚΟΛΟΜΠΙΝΑΣ ΤΟ ΦΙΛΙ Έδοκίμασα τα χείλη μιάς τσαχπίνας (καστανής ΤΑΝΟΟ Μοι>λχ?ι χ«1 Στ(χ<Η Α. Βώττΐ) ^ εΗΕΗΟΗΕ ΑΡΗΕδ ΤΙΤΙΝΕ Γαλλιστί καί Έλληνιστι ΡΟΧΤΚΟΤ— 5ΗΙΗΜΥ Η ΚΟΡΗ Τ8Ν ΚΥΜΑΤ8Ν Κόρη πάνω άπδ τδ δράχο σάν πουλί (μοναχδ ΒΟΜΑΝ0Ε Ι Μοι·σιχή θ. Ι. Σαχ(λλαοΙ4ι>»
ΜΗ ΑΗΣΜΟΝΗΣ
Μή λησμονήσηο, άν μακρυά μου εΐσίτι
Ποίτ,σις Δ. Βιτώη—ϊΐοιχπχή Ε. αι Ορυι
ΞΕΝΥΧΤΙΔΕΣ
Π**; θές νά κλείσω μάτι πειά.
Μονοιχή Εί. Πίγγι) ~*
ΕΛΑ—ΕΛΑ
(Ι.Α 6ΡΑΜΙ0Ι-Α)
^«ίέσ' στή θερμή σου άγκάλη
Σιίχοι Κ. ΒλνοσίίθΜ
ΠΑΤΙ
Γιβτί λυπτιτερό τραγοΰδι λέν τα που-
(λιά πρωί-πρωί
.' Μονβιχί) Τ. Εανβοπβύλον .
ΓΙΟΖΕΦ. ΑΧ Γ.ΙΟΖΕΟ
ίΟΠΙΡΕΤΤΛ ΜΑΟΑΜε ΡΟΜΡΑΟΟϋΚ)
Νοιώ&ω τή λαχτάρα άλήθεια
~ ς ί« τοϋ ΠομανιχοΟ
...
ΜΗ Σ' ΕΜΑΛΒΣ' Η ΜΑΜΑ ΣΟΥΙ
II
ές μ" άγάπη μου τί εχεις
ς Γ. ΛομπβνΜ'ίθΜ—Μοιχηχή υ* Οο
Πίίηβνς Γ
• · ·
ΤΟ ΚΟΡΙΤΣΙ ΤΗΣ ΓΕΙΤΟΝΙΑΣ
(ΓΑΕΗΤΙ ΤΡΕΑΛΟ)
Μέ γλένπ καί μέ <ρλέρτι τή ζωή περνώ ί.ΗΙΜΜΥ — ΡΟΧ ΤΚΟΤ ΤΙΜΑΤΑΙ $2.00 ΕΡΑΤΩ Ο ΚΛΕΦΤΗΣ Μαύρ' εΐν* ή νίχτα στά οουνα, ΕΜΕΑΤΗΡΐα ... ) ΕΓΙΑ ΜΟΛΑ "Έγια μόλα, εγια λέσα, ' ςρΰσηξε βοοηά, οίηοι; Η. Χτα,ιαΐϊλου—Μαι'ουή ΜΗΜ' ΕΡΩΤΑΣ μή μ' έραΐτφς· γιατί θρηνω Μή μ' έρωτ^ς γιατί .το-νώ Ποίησι; Γ. Λομπριηιΐου—Μονβ^χτ) Ν. Μπάλίι| ΟΙ ΑΠΑΧΗΔΕΣ ΤΩΝ ΑΘΗΝΩΝ «ΧΑΝ ΟΝΕΙΡΟ) "Οταν σ' έπρωταντίκρυσα, δταν σβ (πρωτοεΐδα Μέσ' στήν ψυχη μου ένοιωσα κάποια - (κουφή έλπίδα "" ΟΠΕΡΕΤΤΑ 'Υλ4 Ν. Χζα Π! ΚΑΤΕΡΙΝΑ Ά.τό μικοο παώί εΐχα μιά μελαγχολία οτί)ν καοδιά όδυνηρή, τί φοδερή! (τί τρομεοήΐ " ΟΝΕ 5ΤΕΡ ΤΙΤΙΝΑ Άλήθεια είμαι σαστισμένος κι' άίτ' δλους σας παρντον ζητώ Γιατ* εχω χάση ό καυμένος 'ΕκείνΌ πουχα λατρευτό. ΡΟΧ ΤΚΟΤ - 5ΗΙΜΜΥ • · · Η ΤΠΓΚΑΝΑ Τδν χόσμο γνρα τόν φέρνω καί γν· (ρίζω ν χαΐ καθενδς διαβάζω 'γώ τή μοίρα Χιίχ<κ Τ. Μωροΐχΐνη—Μουσιχή Ι. Οίώνομάχο» ΟΙ ΜΕΘΥΣΜΕΝΟΙ Έγώ τό πίνω καί τό λέω, , γίνουμαι στουπΐ ΜονοιχΊ Ε. Πίγγη ~" * · · Η ΜΠΟΥΡΝΟΒΑΛΙΑ Μιά μυστικιά έλπίδα, φώς μου, ίχίβ έδώ μέσα στήν καρδιά ΣΕΡΕΝΑΔΑ Τώοα ποΰ τό σκοτάδι άπλώΐτηκε στή (γή ;' τΗλ9α νά τραγουδήσω ώς νά ποοδάλ' (ή ανη'τ) Μου<π*ή Σ. Σά ΤΑ ΔΙΧΤΥΑ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ Σέ δίχτυα άγάπης σάν δρεθοϋν με'σ' της ζωής τό κϋμα θίΐΚΡΕΤΤΑ 'Υ.-ΐο Ν. ΧατζηβΛοβτίλ·» α Ραΐοΐτια ΤΙΜΑΤΑΙ $2.00 ΠΟΛΥΜΝΙΑ Ο ΙΈΡΟ ΔΗΜΟΣ Έγέρασα, μωρέ παιδία, πενηντα χρό- (νους κλέφτης Πβΐηαις Βαλααοίτον—Μοιχηχή Π. Κί ΑΣΕ ΝΑ ΓΥΡΩ "Ασε νά γύρω μεθ' τή θερμη τίνν άγ- (καλιά σου καί την καρδιά σου ελα ν" άνοίξης (μυστικά ... Η ΚΥΡΙΕΣ ΤΟΥ ΠΑΞΙΙ* (^ΥΠΔΙΑ ΤΡΑΠεΖΙΟΥ) "Οσφ γυρίζ' ή σφαϊρα χαί στής ταδέρνες φρίσκεται κρασΐ ... Ι." ΟΒΙΕΝΤΑίΕ Οπβηΐβΐβ Ο ΜΟΡΤΗΣ ^ Για σένα, ρέ σκληρόκαρδη καί πλά- (σμα άρειμάνιο, Λίγο μυα?Λ μού εμεινε κι' αύτό είναι (διδάνιο ΜουβιχιΊ Α. Μοοτροήνη • * . Η ΞΕΑΟΠΑΣΤΡΑ *Αχ! ξελογιάστρα, μ' άπονιά ό δόλιος τί σοΰ φταίω Μουσιχη Ν. Χατζηαποστόλον • ιασχενή Λ. Κ ο Ι Ι ο 6 (· 6Ι00Ι.ΕΤΤΕ "Έδιωξε πειά τώρα ή νυχ-τιά ίσα εΐχε ή 'μέρα 6άρη ΓΟΧ ΤΚΟΤ • · · ΕΡΩΤΙΚΑ ΓΥΜΝΑΣΙΑ <Τ0 ΤΡΑΓΟΥ4Ι ΤΗΧ ΛΑΤΕΡΝΑΟ Μόνο μέσ' ση]ν ταδέρνα μού ςρεύγει (τό μεράκι, • · · ΕΞΟΚΙΟΑΟΓΗΣΙΣ Π ο-ιά, μιά κόρ' άγάπησα καί μ' άγα- (ποϋσε σάν τρελλή Ποίηοι; Ι. Πβλέμη—Μοιιηχή Σ. Σαμάρα ΕΝΘΥΜΗΣΟΥ ΣΚΛΗΡΑ Ένθυμήσου σκ.ληρ,ά τήνοδραίαβραδυά • · · « ΜΑΝΝΑ ΚΑΙ ΓΥΙΟΣ ΠαντρεμένΌς πρΐν πάω στά |ένα νυφιι άκόμα ξανθούλα μικρή Ποίησις Γ. Δοοσίνη—Μουσική Σ. Σαμάοα ΤΟ ΔΙΑΒΟΛΟΠΑΙΔΟ <ΟΕΛβ ΧΑΝ ΠΡΠΤΑ) θέλω σάγ πρώτα στί]ν άγκάλη σου (νά γέρνω ' ... ΟΙ ΕΡΩΤΕΥΜΕΝΟΙ <«ΓΑΠΗΧ ΑΟΓΙΑ) Τούς πόνους, τί)ς πίκρες,^ καϋμου; λησμονώ καί γελώ τ* ώραϊό σου στόιισ γλυκά σδν λ ΟΠΕΡΠΤΑ ΤΙΜΑΤΑΙ $2.00 ΠΡΟΜΗΘΕΥΘΗΤΕ ΟΛΟΙ ΤΑΣ ΑΝΩΤΕΡΩ ΤΡΕΙΣ ΜΟΥΣΙΚΑΣ ΣΥΛΛΟΓΑΣ ΑΙ ΟΠΟΙΑΙ ΠΕΡΙΛΑΜΒΑΝΟΥΝ 40 ΑΥΤΟΤΕΛΗ ΑΣΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΑ ΩΡΑΙΟΤΕΡΑ. ΑΙ ΤΡΕΙΣ ΣΥΛΛΟΓΑΙ ΟΜΟΥ ΤΙΜΩΝΤΑΙ ΔΟΛΛ. 3.00 50% 50% Συμπληρουντες τί» πα¬ ραπλεύρως δελτίον, άπο- κό—«τε καί μάς τό ταχυ- δρομειτε, ημείς δέ άνα- λαμβάνομεν την αποστο¬ λήν διά λογαριασμόν βας, δι' οιονδήποτε μέρος τού κόομου. ΔΕΛΤΙΟΝ ΜΟΥΣΙΚΗΣ ΝΑΤΙΟΝΑΧ, ΗΕΚΑΙ,ϋ (Βοοΐί 81θΓβ) 140 Τντβδ1 26111 81., Νβνν ΥογΙι Οϋγ. Έσωκλείστως ευρίσκετε δολλ, 8.00, μέ την παράκλησιν δπως μοί άποστείλητε τάς τρείς Μουσικάς Συλλογάς. • · · · · ι "Ονομα..........., Διεύθυνσις .............·«··■«........ Π όλις..................... Π ολιτεία • · · · · · <
«ΕΘΝΙΚΟΣ ΚΗΡΥΞ».— ΚΥΡΙΑΚΗ, 2« ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ, 1928
9>ί
ΑΙ ΤΡΑΠΕΖΑΙ ΤΗΣ ΒΙΕΝΝΗΣ
ΕΓΙΝΑΝ_ΚΑΦΦΕΝΕΙΑ
Τό πρώτον καφενειον είς την
Βιέννην χρονολογεϊται άπό τής ε-
.ποχήί τής βραχυτάτηης κατοχής
ίπό των Τούρκων. Μετά την ήτ-
τάν των οί Τοΰρκοι άφηκαν τό
ναφενεΤόν των είς καλήν κατάστα¬
σιν. Έκτοτε ή Βιέννη ή όποία ή¬
το άλλοτε φαιδρά καί ζωηρά πό¬
λις μετεβλήθη είς πόλιν των κα-
φενείων. Κατά την εποχήν τήςοί-
νονομικής κρίσεως μετά τόν πόλε¬
μον είχον ιδρύθη είς την Βιέννην
,-τολλαί Τράπεζαι, αΐτινες ή μία με¬
τά την άλλην 'έκλεισαν καί τα μέ-
->αρα όπου είχον έγκατασταθιί με¬
τεβλήθησαν είς καφενεΤα. Σήμερον
το ώοαιότερον καφενειον τής Βιέν¬
νης είνε έκεϊ, όπου πρό τίνων έτών
ήτο ή Ούνιόν Μπάνκ. 'Εκτός αύ-
τοϋ δύνανται νά εύρουν ανέτως θέ-
οιν χίλια περίπου ατομα. Τό καςρε-
ντϊον αύτό εχει είς τοΰς τρείς ό-ι
ρόφους τού δώδεκα εύρυτάτας αί-ι
{ΐούσας, εν εστιατόριον, εν ζαχα¬
ροπλαστείον, εν «λαϊκόν καφενει¬
ον», αίαν βιβλιοθήκην κλπ.
Γ
Ή σουηδική Κυβέρνησις εύρε
νέον πόρον χρημάτων πρός ενίσχυ¬
σιν τού" ταμείον, τό οποίον ΐδρυσε
διά την καταπολέμησιν τοΰ άλκοο-
?ισμοϋ καί τής φθίσεως. Άπό τοϋ
προσεχούς μηνός υ*ά φορολογοϋν-
ται μέ συμπληρωματικήν φορολο¬
γίαν, έλαφράν αλλος τε, τα «τη¬
λεγραφήματα πολυτελείας». Τα τη¬
λεγραφήματα αύτά είνε τα άπο-
στελλόμενα πρός έορτάζοντας φί¬
λον; ή πρός έκφρασιν σνγχαρητη-
ρίων διά διάφορα ευτυχή γεγονό-
τα. Είς την Σουηδίαν τα τηλεγρα-
φήματα σνγχαρητηρίων θεωροϋν-
ται άπό πολλοΰ ώς τηλεγραφήματα
πολυτελείας, καί ώς τοιαϋτα.πλη-
ρρΛΌΐιν τηλεγραφικά τέλη ιιεγα-
λήτερα. "Ηδη ύπσβάλλονται καί είς
το <αέλος τής φιλανθρωπίας», τό οποίον ευθύς άποστέλλεται είς τό ειδικόν ταμείον. II ίΓΐΟΙΡΕηθϊΝ ΕΙΣ «ΟΡΙΟΝ Μίαν Ιδέαν τής προοδον των γυ- ναικών έν Αγγλία δίδει δ άρι-δμός των γυναικων, αΐτινες είνε μέλη τοϋ Εμπορικον 'Επιμελητηρίου. Πρό τριών έτών άκόμη ούο γυ-; ναΐκες μόνον ήσαν μέλη τοϋ Έπι- }ΐελητηρίου αύτοϋ. Σήμερον άνέρ- χοται εις 200, πολλαί των οποίων διειτθύνουν τεραστίας εμπορικάς έ- πιχειρήσεις η καταστιίματα. Ή ΰ- ποκόμησσα Ρόντα έκ?.ηρονόμησεν «πό τόν πατέρα της την διεύθυν¬ σιν τριάντα τριών έττιχριρήσεων, σήμερον δέ διευθύνει πραγματι¬ κώς ε'ικοσιοκτώ καί εχει την επί¬ βλεψιν επί αλλων δώδεκα. Ή μί; Μπένετ ή όποία ήρχισε ώς δακτυ- λογράφος είς μίαν εταιρείαν άεριό- φωτος, διευθιόνει σήμερον την ε¬ ταιρείαν αύτην. Ε. ΤΚ ΕΙΣΠΡλΞΕΙΣ ΤΒ» Μία Τραπέζα τοΰ Βερολίνου, ^ «λΐπάγκ Κασερ<5ερέϊν», προέβη είς μίαν πρωτοτυΐπαν, ή όποία ε- °χε μεγάλην επιτυχίαν. Ή Τραπέ¬ ζα άνοίγει τάς θυρίδας των κατα- θεσεων της την εσπέραν άπό τής 6ης μέχρι τής 8ης, δεχομένη κα- τσθέσεις άπό 1000 μάρκων καί α- *ω· Οί εμποροι σπεύδουν νά κατα- ΰέσουν τάς είσπράξεις τής ημέρας εις την Τράπεζαν, άντί νά τάς ά- φινουν είς τό κατάστημά των, όπου διατρέχουν τόν κίνδυνον νά πέ- Ρονν είς^ τάς χείρας των κλεπτών. ι ελενταίως τα κρούσματα διαρρή- ξεως καταστημ,άτων έπολλαπλασι- νισαν^^ τ;, Βερολίνον, καί ιδία τουτο οί εμποροι, διά νά κοιμοΰν- ται ήσυχοι, γράφη μία Υεομανική εφημερίς, Απεδέχθησαν με ενθουσιασμόν τό μέτρον αύτό της «Μπάγκ Κασερβερέϊν». 50% ΕΚΠΤΩΣΙΣ 50% ΕΚΤΑΚΤΟΣ ΕΥΚΑΙΡΙΑ δ-ποας μέ την σπανίαν αυτήν προσφοράν αποκτήση κάθε Έλληνικό σπίτι είς τό ΗΜΙΣΥ ΤΗΣ ΑΞΙΑΣ ΤΩΝ, τάς Τ ΞΡ ΚΑΜΙΤΕΙΚΟΣ ΛΙΜΕΝΑ! ΜΗΙ (ΔΙΑ ΠΙΑΝΟ ΚΑΙ ΑΣ Μ Α), ΑΙ ΟΠΟΙΑΙ ΠΕΡΙΛΑΜΒΑΝΟΥΝ ΕΥΤΕΡΠΗ ΥΜΝΟΣ ΤΗΣ ΕΛΛ. ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ Καπνός στόν άνεμο, στάχτη τα μίση ΚΜΒΛΤΗΡΙΟΝ * Στίχοι ί Πολέμη-Μο«ηχή Λ. Αονοίγχ* * · · ΑΡΕΣΕΙ ΣΤΟΝ ΑΝΔΡΑ ΤΗΣ δεκίνησ' άπ' την Ίλλυρία τή μαχρνντι ΡΟΧ ΤΠΟΤ—5ΗΙΜΜΥ "Υπό Θ. Σοκελλοβίοο» • · · Μ0ΝΤΕΡΝΑ ΚΑΜΑΡΙΕΡΑ •Ένα βάλς εΐν' ή ζωή μας κι' δς άρ- (ί (χτι ο χρς ΟΠΕΡΕ1ΤΑ Ύπ4 Ν. Χοτζηαποστά).ο« # · ε- ΑΠΑΧΗΔΕΣ ΤΩΝ ΑΘΗΝΠΝ <ΠΟΧΟ Ζ' ΕΧΚ ΐΥΜΠ*8ΗΪΗ>
Λίγια, πουλί μου, μην άκοϋς; τοΰ
κόσμου, πάντα σ* άγαπώ,
ΟΠΕΡΕΤΤΑ Υιώ Ν. Χατζηα,ιοβχολο»
ΑΧ! ΕΛΑ
<Μ0ΝΩΑΙ* "Αχ! ελα πέτα δώ στή μονα|.ιά μου, • · · ΤΗΣ ΚΟΛΟΜΠΙΝΑΣ ΤΟ ΦΙΛΙ Έδοκίμασα τα χείλη μιάς τσαχπίνας (καστανής ΤΑΝΟΟ Μοι>λχ?ι χ«1 Στ(χ<Η Α. Βώττΐ) ^ εΗΕΗΟΗΕ ΑΡΗΕδ ΤΙΤΙΝΕ Γαλλιστί καί Έλληνιστι ΡΟΧΤΚΟΤ— 5ΗΙΗΜΥ Η ΚΟΡΗ Τ8Ν ΚΥΜΑΤ8Ν Κόρη πάνω άπδ τδ δράχο σάν πουλί (μοναχδ ΒΟΜΑΝ0Ε Ι Μοι·σιχή θ. Ι. Σαχ(λλαοΙ4ι>»
ΜΗ ΑΗΣΜΟΝΗΣ
Μή λησμονήσηο, άν μακρυά μου εΐσίτι
Ποίτ,σις Δ. Βιτώη—ϊΐοιχπχή Ε. αι Ορυι
ΞΕΝΥΧΤΙΔΕΣ
Π**; θές νά κλείσω μάτι πειά.
Μονοιχή Εί. Πίγγι) ~*
ΕΛΑ—ΕΛΑ
(Ι.Α 6ΡΑΜΙ0Ι-Α)
^«ίέσ' στή θερμή σου άγκάλη
Σιίχοι Κ. ΒλνοσίίθΜ
ΠΑΤΙ
Γιβτί λυπτιτερό τραγοΰδι λέν τα που-
(λιά πρωί-πρωί
.' Μονβιχί) Τ. Εανβοπβύλον .
ΓΙΟΖΕΦ. ΑΧ Γ.ΙΟΖΕΟ
ίΟΠΙΡΕΤΤΛ ΜΑΟΑΜε ΡΟΜΡΑΟΟϋΚ)
Νοιώ&ω τή λαχτάρα άλήθεια
~ ς ί« τοϋ ΠομανιχοΟ
...
ΜΗ Σ' ΕΜΑΛΒΣ' Η ΜΑΜΑ ΣΟΥΙ
II
ές μ" άγάπη μου τί εχεις
ς Γ. ΛομπβνΜ'ίθΜ—Μοιχηχή υ* Οο
Πίίηβνς Γ
• · ·
ΤΟ ΚΟΡΙΤΣΙ ΤΗΣ ΓΕΙΤΟΝΙΑΣ
(ΓΑΕΗΤΙ ΤΡΕΑΛΟ)
Μέ γλένπ καί μέ <ρλέρτι τή ζωή περνώ ί.ΗΙΜΜΥ — ΡΟΧ ΤΚΟΤ ΤΙΜΑΤΑΙ $2.00 ΕΡΑΤΩ Ο ΚΛΕΦΤΗΣ Μαύρ' εΐν* ή νίχτα στά οουνα, ΕΜΕΑΤΗΡΐα ... ) ΕΓΙΑ ΜΟΛΑ "Έγια μόλα, εγια λέσα, ' ςρΰσηξε βοοηά, οίηοι; Η. Χτα,ιαΐϊλου—Μαι'ουή ΜΗΜ' ΕΡΩΤΑΣ μή μ' έραΐτφς· γιατί θρηνω Μή μ' έρωτ^ς γιατί .το-νώ Ποίησι; Γ. Λομπριηιΐου—Μονβ^χτ) Ν. Μπάλίι| ΟΙ ΑΠΑΧΗΔΕΣ ΤΩΝ ΑΘΗΝΩΝ «ΧΑΝ ΟΝΕΙΡΟ) "Οταν σ' έπρωταντίκρυσα, δταν σβ (πρωτοεΐδα Μέσ' στήν ψυχη μου ένοιωσα κάποια - (κουφή έλπίδα "" ΟΠΕΡΕΤΤΑ 'Υλ4 Ν. Χζα Π! ΚΑΤΕΡΙΝΑ Ά.τό μικοο παώί εΐχα μιά μελαγχολία οτί)ν καοδιά όδυνηρή, τί φοδερή! (τί τρομεοήΐ " ΟΝΕ 5ΤΕΡ ΤΙΤΙΝΑ Άλήθεια είμαι σαστισμένος κι' άίτ' δλους σας παρντον ζητώ Γιατ* εχω χάση ό καυμένος 'ΕκείνΌ πουχα λατρευτό. ΡΟΧ ΤΚΟΤ - 5ΗΙΜΜΥ • · · Η ΤΠΓΚΑΝΑ Τδν χόσμο γνρα τόν φέρνω καί γν· (ρίζω ν χαΐ καθενδς διαβάζω 'γώ τή μοίρα Χιίχ<κ Τ. Μωροΐχΐνη—Μουσιχή Ι. Οίώνομάχο» ΟΙ ΜΕΘΥΣΜΕΝΟΙ Έγώ τό πίνω καί τό λέω, , γίνουμαι στουπΐ ΜονοιχΊ Ε. Πίγγη ~" * · · Η ΜΠΟΥΡΝΟΒΑΛΙΑ Μιά μυστικιά έλπίδα, φώς μου, ίχίβ έδώ μέσα στήν καρδιά ΣΕΡΕΝΑΔΑ Τώοα ποΰ τό σκοτάδι άπλώΐτηκε στή (γή ;' τΗλ9α νά τραγουδήσω ώς νά ποοδάλ' (ή ανη'τ) Μου<π*ή Σ. Σά ΤΑ ΔΙΧΤΥΑ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ Σέ δίχτυα άγάπης σάν δρεθοϋν με'σ' της ζωής τό κϋμα θίΐΚΡΕΤΤΑ 'Υ.-ΐο Ν. ΧατζηβΛοβτίλ·» α Ραΐοΐτια ΤΙΜΑΤΑΙ $2.00 ΠΟΛΥΜΝΙΑ Ο ΙΈΡΟ ΔΗΜΟΣ Έγέρασα, μωρέ παιδία, πενηντα χρό- (νους κλέφτης Πβΐηαις Βαλααοίτον—Μοιχηχή Π. Κί ΑΣΕ ΝΑ ΓΥΡΩ "Ασε νά γύρω μεθ' τή θερμη τίνν άγ- (καλιά σου καί την καρδιά σου ελα ν" άνοίξης (μυστικά ... Η ΚΥΡΙΕΣ ΤΟΥ ΠΑΞΙΙ* (^ΥΠΔΙΑ ΤΡΑΠεΖΙΟΥ) "Οσφ γυρίζ' ή σφαϊρα χαί στής ταδέρνες φρίσκεται κρασΐ ... Ι." ΟΒΙΕΝΤΑίΕ Οπβηΐβΐβ Ο ΜΟΡΤΗΣ ^ Για σένα, ρέ σκληρόκαρδη καί πλά- (σμα άρειμάνιο, Λίγο μυα?Λ μού εμεινε κι' αύτό είναι (διδάνιο ΜουβιχιΊ Α. Μοοτροήνη • * . Η ΞΕΑΟΠΑΣΤΡΑ *Αχ! ξελογιάστρα, μ' άπονιά ό δόλιος τί σοΰ φταίω Μουσιχη Ν. Χατζηαποστόλον • ιασχενή Λ. Κ ο Ι Ι ο 6 (· 6Ι00Ι.ΕΤΤΕ "Έδιωξε πειά τώρα ή νυχ-τιά ίσα εΐχε ή 'μέρα 6άρη ΓΟΧ ΤΚΟΤ • · · ΕΡΩΤΙΚΑ ΓΥΜΝΑΣΙΑ <Τ0 ΤΡΑΓΟΥ4Ι ΤΗΧ ΛΑΤΕΡΝΑΟ Μόνο μέσ' ση]ν ταδέρνα μού ςρεύγει (τό μεράκι, • · · ΕΞΟΚΙΟΑΟΓΗΣΙΣ Π ο-ιά, μιά κόρ' άγάπησα καί μ' άγα- (ποϋσε σάν τρελλή Ποίηοι; Ι. Πβλέμη—Μοιιηχή Σ. Σαμάρα ΕΝΘΥΜΗΣΟΥ ΣΚΛΗΡΑ Ένθυμήσου σκ.ληρ,ά τήνοδραίαβραδυά • · · « ΜΑΝΝΑ ΚΑΙ ΓΥΙΟΣ ΠαντρεμένΌς πρΐν πάω στά |ένα νυφιι άκόμα ξανθούλα μικρή Ποίησις Γ. Δοοσίνη—Μουσική Σ. Σαμάοα ΤΟ ΔΙΑΒΟΛΟΠΑΙΔΟ <ΟΕΛβ ΧΑΝ ΠΡΠΤΑ) θέλω σάγ πρώτα στί]ν άγκάλη σου (νά γέρνω ' ... ΟΙ ΕΡΩΤΕΥΜΕΝΟΙ <«ΓΑΠΗΧ ΑΟΓΙΑ) Τούς πόνους, τί)ς πίκρες,^ καϋμου; λησμονώ καί γελώ τ* ώραϊό σου στόιισ γλυκά σδν λ ΟΠΕΡΠΤΑ ΤΙΜΑΤΑΙ $2.00 ΠΡΟΜΗΘΕΥΘΗΤΕ ΟΛΟΙ ΤΑΣ ΑΝΩΤΕΡΩ ΤΡΕΙΣ ΜΟΥΣΙΚΑΣ ΣΥΛΛΟΓΑΣ ΑΙ ΟΠΟΙΑΙ ΠΕΡΙΛΑΜΒΑΝΟΥΝ 40 ΑΥΤΟΤΕΛΗ ΑΣΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΑ ΩΡΑΙΟΤΕΡΑ. ΑΙ ΤΡΕΙΣ ΣΥΛΛΟΓΑΙ ΟΜΟΥ ΤΙΜΩΝΤΑΙ ΔΟΛΛ. 3.00 50% 50% Συμπληρουντες τί» πα¬ ραπλεύρως δελτίον, άπο- κό—«τε καί μάς τό ταχυ- δρομειτε, ημείς δέ άνα- λαμβάνομεν την αποστο¬ λήν διά λογαριασμόν βας, δι' οιονδήποτε μέρος τού κόομου. ΔΕΛΤΙΟΝ ΜΟΥΣΙΚΗΣ ΝΑΤΙΟΝΑΧ, ΗΕΚΑΙ,ϋ (Βοοΐί 81θΓβ) 140 Τντβδ1 26111 81., Νβνν ΥογΙι Οϋγ. Έσωκλείστως ευρίσκετε δολλ, 8.00, μέ την παράκλησιν δπως μοί άποστείλητε τάς τρείς Μουσικάς Συλλογάς. • · · · · ι "Ονομα..........., Διεύθυνσις .............·«··■«........ Π όλις..................... Π ολιτεία • · · · · · <
<«ΕΘΝΤΚΟΣ ΚΗΡΥΕ>.— ΚΥΡΙΑΚΗ, 26 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ, 1988.
ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΝ
ΚΥΡΙΑΚΗ, 26 Αύγούστου.— Ά-
ΰ κ«ά Ναταλίας μαρτύρων.
ΔΕΥΤΕΡΑ, 27 Αϋγούστου.— Πον-
ί
τού όσίου.
ΧΡΗΜΑΤΙΣΤΙΚΑ
•ΕΜ Ελλάδος 1.30 1)2ο ή δραχμή.
"Επί Λονδίνοΐ) $4.87 7)8 ή λίρα.
•Επί Παρισίων 3.93 5)8ο τό φράγκον.
Επι Γερμανίας 23.98 1)2ο τί» μάρκον.
Επί Ιταλίας 5.26 3)4ο ή λιρέτο.
•Επί Σίρβίας 1.76 1)4ο τό δηνάριοτ.
'Επί Ρουμανία; 0.62ο τό λέϊ.
'Επί Τσεχοσλοβακίας 2.9615ο ή χοο
ΔΕΛΤΙΟΝ ΜΑΠΜΤ-
ΤΡΑΠΕΖΗΣ ΛΒΙΝίΝ
205 ·%¥Ε8Τ 33ΒΟ 5ΤΒΕΕΤ
Α£ρ*'-
Γαλλ
ρχμ
τέραν τιμήν.
Τλφωνή
μάς:
Τηλέφωνα:
κα»»λ.ι·
δια. τι·
6271—6.
ΜΑ0Ι50Ν ΪΤΙΤ 8ΑΝΚ
100 ΡΛΙΑΚ Κθν
ΝΕΝΥ ΥΟΒΚ 01ΤΥ
(Πλησίον τής Όδοΰ ΜίΐάΊδοη)
Έκδίδομεν έπιταγάς είς Δραχμάς
ίπί δλων των πόλεων της Ελλάδος,
είς τάς καλλιτέρας τιμάς τής ημέρας.
Τηλέφ. ΛνοΗΙι 2945, 6, 7.
ΜΙΚΡΑΙ ΑΓΓΕΛΙΑΙ
ΖΗΤΟΥΝΤΑΙ γουναρικά πρός αγο¬
ράν νίοιιι& ρΐβίβδ, ΐ>ϊ60θβ & 1>α11ϊ3,
τοίς ιιετρητοΐς.— 'ΑΛθτσθήτε: Ι.
ΟβθΓδθ, 26ό ν. 27111 5τ., Ν. Υ. ϋΐΐγ.
(17614—26—1)
* ΕΞΑΡΊΉΜΑΤΑ
Διά Οίίββ ΡοΙη, ρβϋο8Γθ88βη8,
^αη^η Κοοπΐ8, κλπ., μέ μβγάλας ευ¬
κολίας πρός Λληρωμήν· 'Βπκτης οηβτι
ίθΓ8, ΓΘΪΓΪίίΟΓίΐίθΓδ Χθΐ 8ϋθ_8
Μιιεβ, νέα καί μ£ταχειρκ»μένα·
ΆΛοτασητε: 5(:ογθ Βαπΐρτηβηί Ο>γ-
ροι·3Γΐοη, 314 ν". 42ηά 51., (πλτκΐίον
9ϋι Ανε.), Ν. Υ. Οϊΐν.— ΤτνΙτφωνον
Ρ1ϊ 1927.
(15609—26—-525)
ΖΗΤΟΥΝΤΑϊ πρός αγοράν τηαΓ-
ΐηοΐ ρΐαίθβ & 1)ΐ8θΚ οροβββιη. Άπο-
ταθ-ήτε: Αηηεηοδΐου, 110 ν. 2Γ7Λ
ίάΐ,, Ν. Υ. ΟίΤ. (17607—25—31)
ΖΗΤΕΠΆΙ πρώτης τάξεως ζαχα-
νθΛλάστττς, «ς όλους τούς κλάθου^
τής ζαχαραπλοίστβίης, γνα>ρίζα»ν και
την κατασκευήν παγωτών. 'Εργασία
τα5αι·κή κοά μιΛ&ός κβλός.— Άπο-
ταθητί: Τΐιβ Αΐρ&α Ο&ηάγ 0ο., 111
νν. διιρθτκΗ· δΐΓθβί:, ϋιιΐιιϋι, Μίηη.
(17605—25—30)
ΖΗΤΟΥΝΤΑΙ πρός αγοράν 1>»1>7
8Θ&18 καίπιαπηοη ηιϊηΐί 8β£3. ΆΛοτα-
θήτε: ϊΛΒβ<* Ιη«·. 2€2 ΥΥ. 38Οι 51., Ν. Υ. αΐν. (17592—24—-25) ΖΗΤΟΥΝΤΑΙ 1>8ΐ>γ βββΐ ρ
Πληοώνομεν τάς χολλιτειρας τιμάς.
'ΑΛοτο.&ήτε: Βντοπ Β&Γααχ, 107 Υν
2€11ι 51., Ν. Υ. Οίΐν.
(17593—24—30)
ΠΑΡΑΔΙΔΩ μαθήματα ' Ελληνικάς
κατ' οίκον, άπά 4—6 μ. μ. Δίδακτρα
λογικά. Άποταθήτε: Καν Ειρήνην
Κοκκίνου, 472 ΥΥ. 1471η 51., Ν. Υ.
(17497—15—29)
ΕΛΛΗΝΕΣ ΠΡΟΣΟΧΗ
ΕΙΜΕΘΑ ΤΟ ΜΟΝΟΝ ΕΛΛΗΝΙΚΟΝ
ΣΧΟΛΕΙΟΝ ΕΝ ΝΕΑ ΥΟΡΚΗ ΔΙΑ
ΚΑ Λ1ΑΘΕΤΕ ΚΑΛΩΣ ΤΗΝ ΤΕΧ¬
ΝΗΝ ΤΟΥ Κ Ο Υ Ρ Ε Ω Σ.
ΔΙΔΑΚΤΡΑ ΛΟΓΙΚΑ — ΕΚ31Α-
ΘΗΣΙΣ ΤΕΛΕΙΑ.
ΝΕνΥ 5Υ5ΤΕΜ ΒΑΚΒΕΚ 50ΗΟθί
859 811ι Ανε. (ΓΩΝΙΑ 28ης ΟΔΟΥ),
ΝΕΥΥ ΥΟΚΚ ΟΙΤΥ.
(17447—8—58)
ΔΙΑ ΚΟΥΡΕΙΑ
ΕΛΛΗΝΕΣ
Κατάλληλον εύκαιρία όπως μάθιτι
μίαν κατάλληλον τέχνην έντός τχσσά-
οων έδδομάδιον, ή όποία είναι χρήσι-
(ΐος καί διά τττν πατρίδα σας. -Δίδακτρα
μόνον $25.00.
ϋθίϋΜΒΙΑ ΒΑΚΒΕΠ Οθί! ΕΟΕ
150 Εΐζΐιΐΐι Ατβ. Νβ*τ Υογι
ΜεταΕύ 27ης χαΐ 28ηζ οδόν.
ΕΥΜΕΘΟΛΟΣ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ
ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ
ΚΑΙ ΑΓΓΛΙΚΗΣ ΓΛΩΣΣΗΣ
Οί θέλοντες νά διδαχθώσι κατ' οί¬
κον 'Ελληνιχά ί) Άγγλικά εύμ*θό&ως
ι καί πρακτικώς, άς άπ»ταθώσι δι' έπι-
στολής πρός τόν άρ«ΐτονχον καί πολΰ-
πε«ρον δνδόκτκαλον Κωνστ. Χ. βεοδο-
σίου. Τα δίδο«τρά τού είναι λογικά.
Διεύθυνσις:
275— 6ίΙι Ανρ., ο)ο Καάϊο 5ΐιορ
Νβνν, ΥθΓΐί α
ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ
ΕΥΧΕΤΗΡΓΟΝ
Ή χ. Μαρία Δημητρίαυ Καμηρινοϋ
(τό γένος Δουρου), ετεχεν είς τό έν
Βΐ-σηχ ΥθΙ>1> δαηίΐΛΓΪϋΐη, οάοίως θτ>·
λυ. Μήττ«ο καί ν£ογνον έχουσιν δρ*-
οτα. Είς τούς ίύτνχείς γονείς ενχομαι
τοίς ζήση.
Ό άδελκρός.
Π. ΚΑιΜΑΡΙΝΟΣ
Νβντ ΥοΛ. (17540—26)
.
Τόν προσφιλή ημών υϊόν μοί αδελ¬
φόν
ΓΕΩΡΓΙΟΝ ΣΤΑΜ. ΓΙΩΡΤΆ
έκ χωρίου Άγγελόναν Δήμον Άσωποϋ,
θανόντα σήμερθΎ, κη&ετίθίΐεΎ την ιχοο-
σεχή Δεντέρ«ν, 27 Αύγουστον, έκ τής
οικίας1, ύπ' αριθμόν 53 5αηά8 5ίτθ€ΐ,
Ή νεχρώοιμος άκολουθία θά ·ψαλτϊ
έν τώ ίϊ-ρώ χαψ τής Άγίας Βαρδάαας,
27 Γογ8^[ιι· δΐτββΐ, Ν. Υ. Οΐν, είς
τάς 2 μ. μ,
Π αρΐΐκαλοθντβ». όθεν οί <τνγ«γνΣΐς κκΐί ο;ί>.οι, οί τιμώνηε-ς την μ··ημττν τοΰ
ς, όπως παραχολουθήσωσι
ττ[ν έοοςροράν.
Οί τεθλι,χιιιενοι γονεΐς,
Οίκσγ. ΣΤΑΜΑΠΟΥ ΓΙΩΡΓΑ
(.0 ά)δελφός ΙΩΑΝΝΗΣ
, Ν. Υ. (17610—25—26)
ΖΗΤΕΙΤΑ1 ΕΡΓΑΣ1Α
ΔΗΜΟΔΙΔΑΣΚΑΛΟΣ ο«ώ ρΐ
της καλίΙ<ρο»νος ζητεί Θέσιν. Γράψα- τε: Π. Μ., 62 Ε. 116ί1ι 5γ., Ν. Υ. Οί (17698—25—27) ΔΗΜΟΔΙΔΑΣΚΑΛΟΣ πτνχιονχος κ»ά ■ψάλτης ζητεί Θέσιν. Άπβταθήτε: Πασχάλης Κουράκος, 336 ν. 261x1 5ί., Ν. Υ. αΐν. (17544—20—24) Άγοράζετε τα 6ι6λία σας άπό τβ Βιβ>αοπωλ«ϊον τού <Έθν. Κή ΔΙΕΥΘΥΝΣΕΙΣ ΠΑΡΑΚΑΛΕΓΓΑΙ ό ννωρίζων την διεύθυνσιν τοϋ Μίγκου Χολερα, όοτις ίνίοτε φέρΐΐ τό δνομα Μίγχος Γ. Βούττης, έκ Κρασσόόον, Μαοίίΐδονίας, νά την αποστείλη ε4ς τόν συμπαταριώ- ηγν τού Κώσχαν Ά-νάίτρα, 3738 Μ&οΐΐ Ανβ., ΌβΙτοΐΙ:, Μϊοΐι. (17602—25—26) ΠΑΡΑΚΑΛΕΠΆΙ ό γνωρ^ωΎ τττν δι<εΰ<βννβιν τοϋ έκ Πα?χαμά, τής Θβσ- σαλίοτς, Δημ.τττρίου Παποντχτη, νά την άποστεύλτι είς τόν Γεώργιον Ρέπβπαν, 368 ΗαΓΓίβοα 51-, Οαχτ, Ιηά. (17603—25—27) ΠΑΡΑΚΑΛΕΙΤΑΙ ό γνα>ρΐζων την
διεύθυνσιν τοΰ 'ΕΙμμΗΛίθνίιλ Ζ. Τζανα-
-ΛΟχχ), καί τοθ 'Εμμ<τνουηλ Γ. Γεροντά- χη, έκ τοΰ χωρίου Λουσοηαωτν, Κρή- της, νά ΐΜχιανΝ&νήιΤβ μ«τά τοϋ έξα- δέλςρου των Στεφάνου Μ. Τζανακάκη» 1754 Οογϊκι 5η-, ϋεπνβΓ, Οοΐο. (17604—215—31) ΠΑΡΑΚΑΛΕΙΤΑΙ ό γν<βτθ€θτνωνήσχι μέ τόν
Νϊ<.1ιοΐ38 Κντοβ, 529 5. Καηάοΐρΐι 51-, ΡΜΐαάβΙρΙΐ—, Ρβ. (17549—81—27) (" ΖΗΤΟΥΝΤΑΙ ΥΠΑΛΛΗΛΟΙ^ ΕΛΛΗΝΙΔΕΣ ΔΙΑ ΔΙΑΦΟΡΟΥΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ ΖΗΤΟΥΝΤΑΙ κεντήττριαι 6ιλ ι*ετα- ξαηά φοοέιια.α. 'Επίσης διά £α8θΐβΓ8 χοά δπιοϊίΡΓ^. Δίδεται έργβσία κατ' ο&οσν.— ΆποταθτΥτε: υ. 5. Επι1>γοϊ-
αβΐτ 0ο., 745 ν/οβΐιϊηβΐθϊΐ 51., Βλ-
Βίοη, Μ088. (17536—26
ΥΠΑΛΛΗΛΟΙ ΔΙΑ ΔΙΑΦΟΡΟΥΣ
ΕΡΓΑΣΙΑΣ
ΖΗΤΕΠΆΙ ουδα^ΓΛΪλϊσσα π«ρ' "Ε31-
οϊκογενεί^ΐ. Ή έχουσα τάς άπ-
οτστάθδΐς κβί προοόντα,
ν Ματ7 ίΛδ^βν, Βπ>»»τίβ-
νϊΗθ, Ρα. (17601—25—31)
ΖΗΤΟΥΝΤΑΙ μηχαννκοί διά γου-
ναιθθίά, γυνβϊκΐς η άνδρες. Άποτα-
θητε: 260 ΥΥ. 2711ι 51., Ν. Υ. ΟΪΙΥ.
(17591—24—2·5)
ΖΗΤΕΙΤΑΙ νέος όπως έ?γαισθτ, είς
ζαχαροπλΛστεϊον κ-αί λοντσεονέτ. "Ε¬
άν τοΰ άρέσουννβ έργοκώα πφοσλαμ-
βάνετο» χαϊ «τυνΈ-ταιρος μέ όλί-γα χρη-
ματα. 'ΑΛοταιθτΥτε: Ατι^αβί Οβΐβηββ,
9055 ΟοΓοηα Ανο., Ε1τπ1ιτΐΓ8ΐ,
V..
Ι.
(17583—24—25)
ΖΗΤΕΙΤΑΙ δκδόσκβλος. δσπς νά
είναι καΐ καλλίιφωνος ψάλτης. Άιπο-
ταθητε εγγράφως, άνοχρέοοντΕς προ-
οόντα καί άπαιτήσ*ις: (τΓθβΙ: Οοτπ-
πιιιη1Ι;7, Οογπθγ Ρατ&βτ & ΙΛακδΙεβ
5(8., Βοβίοη, Μαδβ.
(17598—»4—26)
ΖΗΤΕΙΤΑΙ διθάοχοολος άποθΐ*ειγ-
μεΛ·ης μορφώσεως κβί ΟβδβκΐϊΛ«ισίμένης
πβρας, κε5ίττιμένος προσόντα»ν ίερα-
ψάλτου. Άπβϋθνντέον ΟΓβθΙί Οτΐΐιο-
<1οχ ΟιυΓο·1ι, 206 ν. ϋιιίίν 5:., 5α- ναηπαΐι. Ο&. (17581—23—29) ΖΗΤΟΥΝΤΑΙ πτΐ'χιοθχοι δτιμοδΐιδά- σκαλοι διά τό 'Βλ-λττννκόν Σχβλεθον τής Κοινότητος ΜαηοΐΐΘβΐθΓ, Ν. Η. ΟΙ έ¬ χοντες τα προσόντα γρά·ψθΒΓί: 5(Λοο1 ΟοτηηιΪΕτβθ, 243 Οΐθβΐηαΐ; 51-, Μαη- Λββτβτ, Ν. Η. (17574—22—25) ΖΗΤΕΙΤΑΙ ΐαλοκαθαρκΐτής. Δέον νά γνωρίζη, ιαά άπόγιηχιιχεϊα καπέλλα. Μι<ττ>ός $1^0 μττνιαίως. Μόνον ό χα-
τάλληλος νχά ό Ιχων οιά'θεσιν διαρ-
κοθς έργβσίβς. Άποταθήτε: 1 Α 5ο.
Μβϊη 51., θΓθβηνϊΙΙβ, 5. Ο.
(17562—22—25)
ΕΡΓΟΛΑΒΟΙ ΚΗΔΕΙΑΝ
ΒΑΟΙΟΑίυΡΟ, ΙΝΟ.
Άνιγνββιβμ·ν·<; ««α τβ___,__Β 'Ον*»6ό;ν 'ΕκχληοΙα Η ΑΠΑ ΤΡΙΑΧ , Ύ»χ·ταστήματα Ι Κΐντο. ΓοαφΐΙβ» 1 ζοε-10 δρΓΐηβ 81 Ι II ΗυΙΙνβ— 5ί. Ι Τηλ. Οβπβΐ 9816, 9817. Οδβί. | ΟΕΕνΕΕΑΝϋ, ΟΗΙΟ.— Ό «ΈΒνι- κός Κηρυξ» πωλεΐτα ιαρά τού άντι- ίτροσώ.του 'μας Π. Άντωνέλλου. 704 Βοΐϊνβτ Η«ΐ3(1. ΠΡΟΣ ΠΩΛΗΣΙΝ ΕΥΚΑΙΡΙΑ ΣΠΑΝΊΩΤΑΤΗ Πωλίϊται Κββΐ3πηιιι(; &. 5«ι Ροοά πρώτης τάξεως, Ης άχμάζιΐΛκκιν πό¬ λιν τού Ι^οαίζ Ιβΐίΐηά, είς άπόσταοιν 5ο Γεγ© έκ Νέας 'Υόρχης, βνς λο»ι- πράν -τοποθεοίαν, πλησίον ο—α)9|.ιοΰι 1^. Ι. Κ. Ιί. Μαί<ροχρόνιον ένοίκιαστήρι- ον. Έ-νούαον ενβηνόν. ΟΙ γνωρίζοντας μόνον την εργασίαν καλώς 6ΰνανται νά τό άγοράσοιτν μέ πολύ ολίγα μί- τρητά, κοά μέ άΐΜΓΐπηθηΙ έπιπλωμέναν άνωθεν. 7 5οαι1ι 22η<1 51., ΠαβΙιϊηΒ, ^. Ι. Ττ^εφ.: Πιΐδΐιίηε 2090 _________(175ββ—24—26) ΠΩΛΕΓΤΑΙ βηβΓΐιποηι 4 δωιμο-ί- ων μέ 3 δωμάτια τελίίοις έ—Λλωμένα. 'ΕΛΌίκιον $28 *αϊ ζίστό νεοό, μόνον βντί $110. Τό ενοίκιον είναι πληρω- μένον μεχρι τοΰ Σεπτεμόρίου. Είναι, κοπαλληλότατον διά τρείς Ιιβοΐΐβΐο—. 'ΑΛοτ«θήτ€ καθ* εκάστην μέχρι 3 μ. μ. Μθ3ι1, 103 Ν'. 6011ι 51-, Ν. Υ. 0Ϊ- 17. (17587—24—85) ΠΩΛΕΓΤΑΙ ΟνβΙβτ ΒαΓ μέ Ρϊπβ- αρρΐβ βίβπιΐ, βίς κεντρϋ«ΐ»τάτηιν τοηο- θ«σίαΎ. ΆΛαιτοϋνται ολίγα, μβτοητα. Άποταθήτε: Ο. Ο8ρ3ΐ», 1457 Βτοβιΐ- ναν. (Κοοπι 704), Ν. Υ. Οίιν. (1Τ586—24) ΠΩΛΕΓΤΑΙ σαάντζα έναντι ίρνο- στασίων, μέ καΐτνά φροντα, γλ».>κά,
.ταγωτά, φρ«ν»φοι»ρτερς καΐ 80(1» είς
συγκαταβατικήν τιμήν. Άποταθήτε:
931— 3Γύ Ανθ., (γωνία 3ΰ11ι 51.),
Β, Ν. Υ. (17579—24—30)
ΠΩΛΕΙΤΑΙ γ<*ν«ΐϊον κατόχϊττιμα είς δκΗΓταύοωονν κόρων, μέ φροϋτα, γλυκά, ίαηΚίυττοΓδ, οπιη^β (ΐΓΪηΙν καί καπνά, εϋζ πολύ σΐΛΐφέρουσαν τιμήν. Άτΐοταθητε: 4β6 Β37 ΚΐίΐΒβ Ανθ., (γ·ωνία 511ι Ανβ.), ΒΓθθΙΐΙνη, Ν. Υ. (17575—23—2·5) ΠΩΛΕΓΤΑΙ Κθβίβυ—γΛ μέ και- νονργη ΡηβίτΙαίΓτί ΡοπηΙαϊη, ηΐ35&- ζΐπ<3β, οαη<ΐ7 & οί^ίΐΓΒ, άπτναν-ΐι σι- δηοοδροεΜκοΰ σταιθμοθ καί Ρθγγ7, συ- στημ«νον πρό έτών κβί κάμνον λαμ¬ πράς έργαισίας, ή ζητεϊταΑ ονντταιρος γνωρίζων την ίρ·/ασίαν ΚβδΐϊΐιΐΓβηΐ. Διά πΕρυσσβτέ^ας πληιροςρορίιας γθά- ψατε: ^α^Iιε8 ΑΙοχηικΙβγ, ο)ο Αάηιϊ- Γβΐ ϋαίβ 104 Ηίκΐι 51,, ΡογτβπιοιιιΙϊ1 Υα. (17572—22—28) ΠΩΛΕΓΤΑΙ ίιιηοΐι Κοοπι & Οοη- ίθθΙϊοποΓ}1 5ίθΓβ, τοΰ «δΜΧίτηΐτιου άνα- χωροΰγτος διά την πατρίόα τον. Ενοί¬ κιον εύθττνόν, τοπθθοσία. έκλεκτη είς πόλιν 10,000 καπτχΐκωγ. Άποτβιθήτε: Οβο. ΒΓθνντ», Μ&αοΙι Οιαηΐε, Ρα. (17561—22—25) ΩΡΑΙΑ ΕΚ ΓΟΥΝΑΣ ΕΠΑΝΩ¬ ΦΟΡΙΑ ΠΡΟΣ $45.00. ΓΝΗΣΙΑΙ ΑΛΕΠΟΥΔΕΣ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΧΡΩΜΑΤΩΝ ΠΡΟΣ $10.00. ΙΎΝΑΙΚΕΙΑ ΦΟΡΕΜΑΤΑ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΕΙΔΩΝ ΤΗ ΣΤΕΛΕΥΤΑΙΑΣ ΜΟΔΑΣ. 35 ν. 481Κ 5ΤΚΕΕΤ ΝΕνν υοκκ ΒΗΚΕνΈΡΟΚΤ, ^Α.— Ό <Έθνικός Κήρυξ> πωλεΐται 3ίς
την Οογιοπ Νενν3 Α^βπον.
ΠΑΡΑΚΑΛΕΠΆΙ ό γνωρίξΐΛν την ]
διεύθυνσιν τοΰ Γεω<τγίου θ. ΧατζηΑη- μογιάννη, έκ Βουρλών, Μικράς 'Ασί- ας, νά την αποστείλη είς την άθελκρτ'Γν τού Πανανιώταν Μαυριοόγλου, ςρρον- τίδι Γεώργιον Φλάσκα, είς Κρεμυόα- ροΰ, Πειραια, 0Γ6€ΰβ. (Δ. 18—25) ΠΑΡΑΚΛΛΕΠΆΙ ό γνωρΐζων την δΐϊΐ'·θΐ'νσιν (ή δ,τι βηΛθτε σχετικόν) τοΰ ΡρίβΓ ίοοοβ. διαίμένοντος άλλο¬ τε έν ΦΪΜϊδελφεία^ καΐ κατιαγομένοι· έκ Σμύρνης, νά γρά·ψπ είς την άιδελ- φήν τσυ Μγ3. ΚοΙΙΐθΓΪηθ 5. ΗΙ Μ ϋ Τ Ε1'ία (17521—-18—£1) ΕΚΑΕΚΤΑ ΕΡΓΑ ΞΕΝΗΣ ΑΟΓΟΤΕΧΝΙΑΣ Η ΣΑΛΑΐνΐΠΩ" Ύ«6 Γ. ΦΛΩΜΠΕΡ την περιγραφήν τού αρχαίον Μεσογειακου χόσμου, με τ άμί^ητβ πλούτη καί τάς τρομακτικάς αθλιότητος τού, τάς μεγάλας άοετΛς καί τάς ς>ο6ϊράς χακίας τσυ, τάς πίοτεις, τα μυστήριά τού, τα προ-
λήψεις, τας ήοονάς, τάς κραιπάλας, τάς ταλαιπωρίας τού. Ενδιαφέ¬
ρον, συγκίνησις, ρϊγος ζωής κυριευουν τόν άναγνώστην τής «Σαλαμ-
ηώ», ένφ ή πλοκή καί ή άγωνία τοθ τέλους συγκρατονν αμείωτον την
περιέργειαν. ΚανεΙς δλλος, δσον ό Φλωμπέρ μέ την Σαλαμπώ, οΝ
ήΛυνήθη νά δώση τόσον λεπτομερή καί ίξηκριβωμένην, σννάαα βέ
τόσον ζωντανήν καί σνναρπαστικήν εΐκόνα των άρχαίων, κανείς δεν
κατώρθωσε νά δώ— είς τοβς προχριστΜΐνικονς αΐώνας τόσον Λρα-
μβτικήν εμφάνισιν, ώστε ό άναγνώστης νά τοίς ζή ό ίβιος, κανϊίς
δέν υπήρξεν ^εΐς τόσον δύσκολον θέμα, τόσον άριστοτέχνης πλοκή;,
άφηγήοεως, υφους. Κατι βιβλικόν καΐ συνάμα κατι έπικόν καΐ καιι
άρχαΐκώς λυρικόν χαρακτηρίζουν τό μέγα τουτο ?ργον τοϋ Φλω(ΐπέί>.
Ή μετάφρασις, γενομένη με δλην την δυνατήν έπιμέλειαν καΐ ακρί¬
βειαν, εξόχως λογοτεχνική, αποτελεί καΐ άπό γλωσσικής άπόψειος
πλουσίαν συμβολην είς την φιλολογίαν.
Δύο τό|ΜΗ χρυσόδεττΗ................................ $1.50.
(Ι
140 %ΥΕ8Τ 26ΤΗ 9ΤΒΕΙΓΤ ΝΕνν ΥΟΗΚ. Ν. Υ.
ΠΡΟΣ ΕΝΟΙΚΙΑΣΙΝ
ΕΝΟΙΚΙΑΖΕΤΑΙ
στό ■
ποταθήτε:
ν. υ. α υ.
ΕΝΟΙΚΙΑΖΕΤΑΙ μ^
φοιννους, κ«τα?.ληλο δι'
ιργοβιβς. Ίθίτοθϊοίβ κ«ντοικη.
-ϊτοίιΚιτε: 165 ΚΓαηΙίΙίη 8ε.
Μ888·_______αηηχί
ΕΝΟυίΙΑΖΕΤΑΙ μ^
•Ελλην,κδ, οίχογβνεία,Τϊμα
ζβστο νερο, ·ηλεοοτροιόν φώς χαί
τ-ρον. 'ΑποτίΓθιτκ: 557 ΥΥβδΙ
51., (Αι*. 52) Ν. Υ. α^
ΕΝΟΙΚΙΑΖΕΤΑΙ ^Γ
«σν μ* 8ο<1α ΓοιΐηΙβιη κ» χρίΐιοδη. ΆΛευθννΐΐον: 681 νναν, (γωνία 3Γά 5(.,) Ν. Υ. 0ΐι7 ________________(17573—22-24) · ΕΝΟΙΚΙΑΖΕΤΑΙ δ^άτιονΐΓΌ,ΙΓ^ βΙβνηίθΓ ηρβτΐΐηΜΐΙ, παρ' ήσΰχφ ^. κογενεία, καλώς έπΐπλωμίνον. Οίχί« ΚΐνοΓδίαο. Ένοόαον $5 έ6δομαδιβί. ως. Άποτα*τ>τί: 600 ν. 133γτ1 <ίί (βρι, 61) Ν. Υ. ΟΚυ. (1Γ568—22—26) ΕΝΟΙΚΙΑΖΟΝΤΑΙ δύο δωμάη« καινουργΓι, ϊϋήλια, κα&αρά, ήσιηρι, εϋ- ρύχωρβ διά δύο η δι' εν άτομον, άς ενθηινήν τιμήν. 611 Υ. 136ίΓι $[. (ΑρΙ. 51), Ν. Υ. Οίν. (175&5—22—24) ΕΝΟΙΚΙΑΖΟΝΤΑΙ δω,ιάτΛα ,μχοο καί μεγάλο^ είς τα κϊντοον τής Νέας 'Υοηοτης, μέ ζεστό κ«ά κρύο νερό. Τι- μή ονγκαταβο—βα) άπό $4.50 καί όνω έύδομοβδιαίως. ΆΛοταθίίτί: 415 ν, 57111 51., -. Υ. ςϊΐν. (17554—21—27) ΕΝΟΓΚΊΑΖΟΝΤΑΙ πέντε εύβ^α «αί ίύήλ*α δταμάτνα ιιέ λουτρόν ■χαχ ή- λ£3ΤΓρικον φώς πρός $50 μηνιαίως. Ά- ποτοαΗ)τε: Ι. Α. Οιήδβοτηαΐίβ 200 νν. 40τΛ 5ί-, Ν. Υ. 0Ογ. Τηλίφ.: Οΐυτηοαβ 10247 (17590—24—26) ΑΙΧΕΝΤθν/Ν, ΡΑ. Ο «ΕΘΝΙΚΟΣ ΚΗΡΥ8» .τωλείτα» παρά τού αντιπρόσωπον μας κ. Δ. Κα- λονδη, 335 ΗαΐηΐΙΙοη 5ί., ένθα γίγον- ται δεκταί εγγραφαί σννδοομτιτών «οί ώήνς άγνελιων. ΜΕΓΑΑΗ ΔΙΕΘΝΗΣ ΜΑΓΕΙΡΙΚΗ •Ήτοι όβηγος τής Άμερικβνν· κΛς »αΙ Εύρωπαΐκής Μαγειριχήί. Ή τελειοτέρα των μέχ(Η τουθ! έχ- βοθεισ&ν μαγειοικών. ΠεριίΙΒ σχίδια Λιά μπίλ όφ φαίρ, οδηγΐα; στολιβμβθ -άτβν καΐ 2,699 ονν- ταγάς. Βιβλίον απαραίτητον βιο τάς οίκοκνοάς, τους μβΥ*^» των διαφόρων ίστιατορΙβ>ν· Ά «·
ιβ—ημονιχή παρασκενΐ| ενός <Γβ- γητοθ, ^ι μόνον σνντελίΐ Λ σπουδαίον οΐκονομίαν, άλλά »οΙ προλαμβάνβι την άποτυχίαν Λ»Α· λών μή έν σνχνί χρήοει φατπ· τ&ν. Χρυσόοβτον.......... *>·60
"ΝΑΤΙΟΝΑΙ. ΗΕΒΑίΒ"
14Ο %¥. 8βΤΜ ·Τ-
ΑΓΓΛΟΕΛΛΗΝΙΚΗ
ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΗ
Ή
χ
είν« 4ϊί
κα« αΐτλοόβτεο.
|*νν
λΙγ«»ν μονον ίΐμ'
%ή .ΚΛ,κτοδ
—, Χ9α κ«λλιτεχν.
140 %».
ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΝ
ΚΥΡΙΑΚΗ, 26 Αύγούστου.— Ά-
ΰ κ«ά Ναταλίας μαρτύρων.
ΔΕΥΤΕΡΑ, 27 Αϋγούστου.— Πον-
ί
τού όσίου.
ΧΡΗΜΑΤΙΣΤΙΚΑ
•ΕΜ Ελλάδος 1.30 1)2ο ή δραχμή.
"Επί Λονδίνοΐ) $4.87 7)8 ή λίρα.
•Επί Παρισίων 3.93 5)8ο τό φράγκον.
Επι Γερμανίας 23.98 1)2ο τί» μάρκον.
Επί Ιταλίας 5.26 3)4ο ή λιρέτο.
•Επί Σίρβίας 1.76 1)4ο τό δηνάριοτ.
'Επί Ρουμανία; 0.62ο τό λέϊ.
'Επί Τσεχοσλοβακίας 2.9615ο ή χοο
ΔΕΛΤΙΟΝ ΜΑΠΜΤ-
ΤΡΑΠΕΖΗΣ ΛΒΙΝίΝ
205 ·%¥Ε8Τ 33ΒΟ 5ΤΒΕΕΤ
Α£ρ*'-
Γαλλ
ρχμ
τέραν τιμήν.
Τλφωνή
μάς:
Τηλέφωνα:
κα»»λ.ι·
δια. τι·
6271—6.
ΜΑ0Ι50Ν ΪΤΙΤ 8ΑΝΚ
100 ΡΛΙΑΚ Κθν
ΝΕΝΥ ΥΟΒΚ 01ΤΥ
(Πλησίον τής Όδοΰ ΜίΐάΊδοη)
Έκδίδομεν έπιταγάς είς Δραχμάς
ίπί δλων των πόλεων της Ελλάδος,
είς τάς καλλιτέρας τιμάς τής ημέρας.
Τηλέφ. ΛνοΗΙι 2945, 6, 7.
ΜΙΚΡΑΙ ΑΓΓΕΛΙΑΙ
ΖΗΤΟΥΝΤΑΙ γουναρικά πρός αγο¬
ράν νίοιιι& ρΐβίβδ, ΐ>ϊ60θβ & 1>α11ϊ3,
τοίς ιιετρητοΐς.— 'ΑΛθτσθήτε: Ι.
ΟβθΓδθ, 26ό ν. 27111 5τ., Ν. Υ. ϋΐΐγ.
(17614—26—1)
* ΕΞΑΡΊΉΜΑΤΑ
Διά Οίίββ ΡοΙη, ρβϋο8Γθ88βη8,
^αη^η Κοοπΐ8, κλπ., μέ μβγάλας ευ¬
κολίας πρός Λληρωμήν· 'Βπκτης οηβτι
ίθΓ8, ΓΘΪΓΪίίΟΓίΐίθΓδ Χθΐ 8ϋθ_8
Μιιεβ, νέα καί μ£ταχειρκ»μένα·
ΆΛοτασητε: 5(:ογθ Βαπΐρτηβηί Ο>γ-
ροι·3Γΐοη, 314 ν". 42ηά 51., (πλτκΐίον
9ϋι Ανε.), Ν. Υ. Οϊΐν.— ΤτνΙτφωνον
Ρ1ϊ 1927.
(15609—26—-525)
ΖΗΤΟΥΝΤΑϊ πρός αγοράν τηαΓ-
ΐηοΐ ρΐαίθβ & 1)ΐ8θΚ οροβββιη. Άπο-
ταθ-ήτε: Αηηεηοδΐου, 110 ν. 2Γ7Λ
ίάΐ,, Ν. Υ. ΟίΤ. (17607—25—31)
ΖΗΤΕΠΆΙ πρώτης τάξεως ζαχα-
νθΛλάστττς, «ς όλους τούς κλάθου^
τής ζαχαραπλοίστβίης, γνα>ρίζα»ν και
την κατασκευήν παγωτών. 'Εργασία
τα5αι·κή κοά μιΛ&ός κβλός.— Άπο-
ταθητί: Τΐιβ Αΐρ&α Ο&ηάγ 0ο., 111
νν. διιρθτκΗ· δΐΓθβί:, ϋιιΐιιϋι, Μίηη.
(17605—25—30)
ΖΗΤΟΥΝΤΑΙ πρός αγοράν 1>»1>7
8Θ&18 καίπιαπηοη ηιϊηΐί 8β£3. ΆΛοτα-
θήτε: ϊΛΒβ<* Ιη«·. 2€2 ΥΥ. 38Οι 51., Ν. Υ. αΐν. (17592—24—-25) ΖΗΤΟΥΝΤΑΙ 1>8ΐ>γ βββΐ ρ
Πληοώνομεν τάς χολλιτειρας τιμάς.
'ΑΛοτο.&ήτε: Βντοπ Β&Γααχ, 107 Υν
2€11ι 51., Ν. Υ. Οίΐν.
(17593—24—30)
ΠΑΡΑΔΙΔΩ μαθήματα ' Ελληνικάς
κατ' οίκον, άπά 4—6 μ. μ. Δίδακτρα
λογικά. Άποταθήτε: Καν Ειρήνην
Κοκκίνου, 472 ΥΥ. 1471η 51., Ν. Υ.
(17497—15—29)
ΕΛΛΗΝΕΣ ΠΡΟΣΟΧΗ
ΕΙΜΕΘΑ ΤΟ ΜΟΝΟΝ ΕΛΛΗΝΙΚΟΝ
ΣΧΟΛΕΙΟΝ ΕΝ ΝΕΑ ΥΟΡΚΗ ΔΙΑ
ΚΑ Λ1ΑΘΕΤΕ ΚΑΛΩΣ ΤΗΝ ΤΕΧ¬
ΝΗΝ ΤΟΥ Κ Ο Υ Ρ Ε Ω Σ.
ΔΙΔΑΚΤΡΑ ΛΟΓΙΚΑ — ΕΚ31Α-
ΘΗΣΙΣ ΤΕΛΕΙΑ.
ΝΕνΥ 5Υ5ΤΕΜ ΒΑΚΒΕΚ 50ΗΟθί
859 811ι Ανε. (ΓΩΝΙΑ 28ης ΟΔΟΥ),
ΝΕΥΥ ΥΟΚΚ ΟΙΤΥ.
(17447—8—58)
ΔΙΑ ΚΟΥΡΕΙΑ
ΕΛΛΗΝΕΣ
Κατάλληλον εύκαιρία όπως μάθιτι
μίαν κατάλληλον τέχνην έντός τχσσά-
οων έδδομάδιον, ή όποία είναι χρήσι-
(ΐος καί διά τττν πατρίδα σας. -Δίδακτρα
μόνον $25.00.
ϋθίϋΜΒΙΑ ΒΑΚΒΕΠ Οθί! ΕΟΕ
150 Εΐζΐιΐΐι Ατβ. Νβ*τ Υογι
ΜεταΕύ 27ης χαΐ 28ηζ οδόν.
ΕΥΜΕΘΟΛΟΣ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ
ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ
ΚΑΙ ΑΓΓΛΙΚΗΣ ΓΛΩΣΣΗΣ
Οί θέλοντες νά διδαχθώσι κατ' οί¬
κον 'Ελληνιχά ί) Άγγλικά εύμ*θό&ως
ι καί πρακτικώς, άς άπ»ταθώσι δι' έπι-
στολής πρός τόν άρ«ΐτονχον καί πολΰ-
πε«ρον δνδόκτκαλον Κωνστ. Χ. βεοδο-
σίου. Τα δίδο«τρά τού είναι λογικά.
Διεύθυνσις:
275— 6ίΙι Ανρ., ο)ο Καάϊο 5ΐιορ
Νβνν, ΥθΓΐί α
ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ
ΕΥΧΕΤΗΡΓΟΝ
Ή χ. Μαρία Δημητρίαυ Καμηρινοϋ
(τό γένος Δουρου), ετεχεν είς τό έν
Βΐ-σηχ ΥθΙ>1> δαηίΐΛΓΪϋΐη, οάοίως θτ>·
λυ. Μήττ«ο καί ν£ογνον έχουσιν δρ*-
οτα. Είς τούς ίύτνχείς γονείς ενχομαι
τοίς ζήση.
Ό άδελκρός.
Π. ΚΑιΜΑΡΙΝΟΣ
Νβντ ΥοΛ. (17540—26)
.
Τόν προσφιλή ημών υϊόν μοί αδελ¬
φόν
ΓΕΩΡΓΙΟΝ ΣΤΑΜ. ΓΙΩΡΤΆ
έκ χωρίου Άγγελόναν Δήμον Άσωποϋ,
θανόντα σήμερθΎ, κη&ετίθίΐεΎ την ιχοο-
σεχή Δεντέρ«ν, 27 Αύγουστον, έκ τής
οικίας1, ύπ' αριθμόν 53 5αηά8 5ίτθ€ΐ,
Ή νεχρώοιμος άκολουθία θά ·ψαλτϊ
έν τώ ίϊ-ρώ χαψ τής Άγίας Βαρδάαας,
27 Γογ8^[ιι· δΐτββΐ, Ν. Υ. Οΐν, είς
τάς 2 μ. μ,
Π αρΐΐκαλοθντβ». όθεν οί <τνγ«γνΣΐς κκΐί ο;ί>.οι, οί τιμώνηε-ς την μ··ημττν τοΰ
ς, όπως παραχολουθήσωσι
ττ[ν έοοςροράν.
Οί τεθλι,χιιιενοι γονεΐς,
Οίκσγ. ΣΤΑΜΑΠΟΥ ΓΙΩΡΓΑ
(.0 ά)δελφός ΙΩΑΝΝΗΣ
, Ν. Υ. (17610—25—26)
ΖΗΤΕΙΤΑ1 ΕΡΓΑΣ1Α
ΔΗΜΟΔΙΔΑΣΚΑΛΟΣ ο«ώ ρΐ
της καλίΙ<ρο»νος ζητεί Θέσιν. Γράψα- τε: Π. Μ., 62 Ε. 116ί1ι 5γ., Ν. Υ. Οί (17698—25—27) ΔΗΜΟΔΙΔΑΣΚΑΛΟΣ πτνχιονχος κ»ά ■ψάλτης ζητεί Θέσιν. Άπβταθήτε: Πασχάλης Κουράκος, 336 ν. 261x1 5ί., Ν. Υ. αΐν. (17544—20—24) Άγοράζετε τα 6ι6λία σας άπό τβ Βιβ>αοπωλ«ϊον τού <Έθν. Κή ΔΙΕΥΘΥΝΣΕΙΣ ΠΑΡΑΚΑΛΕΓΓΑΙ ό ννωρίζων την διεύθυνσιν τοϋ Μίγκου Χολερα, όοτις ίνίοτε φέρΐΐ τό δνομα Μίγχος Γ. Βούττης, έκ Κρασσόόον, Μαοίίΐδονίας, νά την αποστείλη ε4ς τόν συμπαταριώ- ηγν τού Κώσχαν Ά-νάίτρα, 3738 Μ&οΐΐ Ανβ., ΌβΙτοΐΙ:, Μϊοΐι. (17602—25—26) ΠΑΡΑΚΑΛΕΠΆΙ ό γνωρ^ωΎ τττν δι<εΰ<βννβιν τοϋ έκ Πα?χαμά, τής Θβσ- σαλίοτς, Δημ.τττρίου Παποντχτη, νά την άποστεύλτι είς τόν Γεώργιον Ρέπβπαν, 368 ΗαΓΓίβοα 51-, Οαχτ, Ιηά. (17603—25—27) ΠΑΡΑΚΑΛΕΙΤΑΙ ό γνα>ρΐζων την
διεύθυνσιν τοΰ 'ΕΙμμΗΛίθνίιλ Ζ. Τζανα-
-ΛΟχχ), καί τοθ 'Εμμ<τνουηλ Γ. Γεροντά- χη, έκ τοΰ χωρίου Λουσοηαωτν, Κρή- της, νά ΐΜχιανΝ&νήιΤβ μ«τά τοϋ έξα- δέλςρου των Στεφάνου Μ. Τζανακάκη» 1754 Οογϊκι 5η-, ϋεπνβΓ, Οοΐο. (17604—215—31) ΠΑΡΑΚΑΛΕΙΤΑΙ ό γν<βτθ€θτνωνήσχι μέ τόν
Νϊ<.1ιοΐ38 Κντοβ, 529 5. Καηάοΐρΐι 51-, ΡΜΐαάβΙρΙΐ—, Ρβ. (17549—81—27) (" ΖΗΤΟΥΝΤΑΙ ΥΠΑΛΛΗΛΟΙ^ ΕΛΛΗΝΙΔΕΣ ΔΙΑ ΔΙΑΦΟΡΟΥΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ ΖΗΤΟΥΝΤΑΙ κεντήττριαι 6ιλ ι*ετα- ξαηά φοοέιια.α. 'Επίσης διά £α8θΐβΓ8 χοά δπιοϊίΡΓ^. Δίδεται έργβσία κατ' ο&οσν.— ΆποταθτΥτε: υ. 5. Επι1>γοϊ-
αβΐτ 0ο., 745 ν/οβΐιϊηβΐθϊΐ 51., Βλ-
Βίοη, Μ088. (17536—26
ΥΠΑΛΛΗΛΟΙ ΔΙΑ ΔΙΑΦΟΡΟΥΣ
ΕΡΓΑΣΙΑΣ
ΖΗΤΕΠΆΙ ουδα^ΓΛΪλϊσσα π«ρ' "Ε31-
οϊκογενεί^ΐ. Ή έχουσα τάς άπ-
οτστάθδΐς κβί προοόντα,
ν Ματ7 ίΛδ^βν, Βπ>»»τίβ-
νϊΗθ, Ρα. (17601—25—31)
ΖΗΤΟΥΝΤΑΙ μηχαννκοί διά γου-
ναιθθίά, γυνβϊκΐς η άνδρες. Άποτα-
θητε: 260 ΥΥ. 2711ι 51., Ν. Υ. ΟΪΙΥ.
(17591—24—2·5)
ΖΗΤΕΙΤΑΙ νέος όπως έ?γαισθτ, είς
ζαχαροπλΛστεϊον κ-αί λοντσεονέτ. "Ε¬
άν τοΰ άρέσουννβ έργοκώα πφοσλαμ-
βάνετο» χαϊ «τυνΈ-ταιρος μέ όλί-γα χρη-
ματα. 'ΑΛοταιθτΥτε: Ατι^αβί Οβΐβηββ,
9055 ΟοΓοηα Ανο., Ε1τπ1ιτΐΓ8ΐ,
V..
Ι.
(17583—24—25)
ΖΗΤΕΙΤΑΙ δκδόσκβλος. δσπς νά
είναι καΐ καλλίιφωνος ψάλτης. Άιπο-
ταθητε εγγράφως, άνοχρέοοντΕς προ-
οόντα καί άπαιτήσ*ις: (τΓθβΙ: Οοτπ-
πιιιη1Ι;7, Οογπθγ Ρατ&βτ & ΙΛακδΙεβ
5(8., Βοβίοη, Μαδβ.
(17598—»4—26)
ΖΗΤΕΙΤΑΙ διθάοχοολος άποθΐ*ειγ-
μεΛ·ης μορφώσεως κβί ΟβδβκΐϊΛ«ισίμένης
πβρας, κε5ίττιμένος προσόντα»ν ίερα-
ψάλτου. Άπβϋθνντέον ΟΓβθΙί Οτΐΐιο-
<1οχ ΟιυΓο·1ι, 206 ν. ϋιιίίν 5:., 5α- ναηπαΐι. Ο&. (17581—23—29) ΖΗΤΟΥΝΤΑΙ πτΐ'χιοθχοι δτιμοδΐιδά- σκαλοι διά τό 'Βλ-λττννκόν Σχβλεθον τής Κοινότητος ΜαηοΐΐΘβΐθΓ, Ν. Η. ΟΙ έ¬ χοντες τα προσόντα γρά·ψθΒΓί: 5(Λοο1 ΟοτηηιΪΕτβθ, 243 Οΐθβΐηαΐ; 51-, Μαη- Λββτβτ, Ν. Η. (17574—22—25) ΖΗΤΕΙΤΑΙ ΐαλοκαθαρκΐτής. Δέον νά γνωρίζη, ιαά άπόγιηχιιχεϊα καπέλλα. Μι<ττ>ός $1^0 μττνιαίως. Μόνον ό χα-
τάλληλος νχά ό Ιχων οιά'θεσιν διαρ-
κοθς έργβσίβς. Άποταθήτε: 1 Α 5ο.
Μβϊη 51., θΓθβηνϊΙΙβ, 5. Ο.
(17562—22—25)
ΕΡΓΟΛΑΒΟΙ ΚΗΔΕΙΑΝ
ΒΑΟΙΟΑίυΡΟ, ΙΝΟ.
Άνιγνββιβμ·ν·<; ««α τβ___,__Β 'Ον*»6ό;ν 'ΕκχληοΙα Η ΑΠΑ ΤΡΙΑΧ , Ύ»χ·ταστήματα Ι Κΐντο. ΓοαφΐΙβ» 1 ζοε-10 δρΓΐηβ 81 Ι II ΗυΙΙνβ— 5ί. Ι Τηλ. Οβπβΐ 9816, 9817. Οδβί. | ΟΕΕνΕΕΑΝϋ, ΟΗΙΟ.— Ό «ΈΒνι- κός Κηρυξ» πωλεΐτα ιαρά τού άντι- ίτροσώ.του 'μας Π. Άντωνέλλου. 704 Βοΐϊνβτ Η«ΐ3(1. ΠΡΟΣ ΠΩΛΗΣΙΝ ΕΥΚΑΙΡΙΑ ΣΠΑΝΊΩΤΑΤΗ Πωλίϊται Κββΐ3πηιιι(; &. 5«ι Ροοά πρώτης τάξεως, Ης άχμάζιΐΛκκιν πό¬ λιν τού Ι^οαίζ Ιβΐίΐηά, είς άπόσταοιν 5ο Γεγ© έκ Νέας 'Υόρχης, βνς λο»ι- πράν -τοποθεοίαν, πλησίον ο—α)9|.ιοΰι 1^. Ι. Κ. Ιί. Μαί<ροχρόνιον ένοίκιαστήρι- ον. Έ-νούαον ενβηνόν. ΟΙ γνωρίζοντας μόνον την εργασίαν καλώς 6ΰνανται νά τό άγοράσοιτν μέ πολύ ολίγα μί- τρητά, κοά μέ άΐΜΓΐπηθηΙ έπιπλωμέναν άνωθεν. 7 5οαι1ι 22η<1 51., ΠαβΙιϊηΒ, ^. Ι. Ττ^εφ.: Πιΐδΐιίηε 2090 _________(175ββ—24—26) ΠΩΛΕΓΤΑΙ βηβΓΐιποηι 4 δωιμο-ί- ων μέ 3 δωμάτια τελίίοις έ—Λλωμένα. 'ΕΛΌίκιον $28 *αϊ ζίστό νεοό, μόνον βντί $110. Τό ενοίκιον είναι πληρω- μένον μεχρι τοΰ Σεπτεμόρίου. Είναι, κοπαλληλότατον διά τρείς Ιιβοΐΐβΐο—. 'ΑΛοτ«θήτ€ καθ* εκάστην μέχρι 3 μ. μ. Μθ3ι1, 103 Ν'. 6011ι 51-, Ν. Υ. 0Ϊ- 17. (17587—24—85) ΠΩΛΕΓΤΑΙ ΟνβΙβτ ΒαΓ μέ Ρϊπβ- αρρΐβ βίβπιΐ, βίς κεντρϋ«ΐ»τάτηιν τοηο- θ«σίαΎ. ΆΛαιτοϋνται ολίγα, μβτοητα. Άποταθήτε: Ο. Ο8ρ3ΐ», 1457 Βτοβιΐ- ναν. (Κοοπι 704), Ν. Υ. Οίιν. (1Τ586—24) ΠΩΛΕΓΤΑΙ σαάντζα έναντι ίρνο- στασίων, μέ καΐτνά φροντα, γλ».>κά,
.ταγωτά, φρ«ν»φοι»ρτερς καΐ 80(1» είς
συγκαταβατικήν τιμήν. Άποταθήτε:
931— 3Γύ Ανθ., (γωνία 3ΰ11ι 51.),
Β, Ν. Υ. (17579—24—30)
ΠΩΛΕΙΤΑΙ γ<*ν«ΐϊον κατόχϊττιμα είς δκΗΓταύοωονν κόρων, μέ φροϋτα, γλυκά, ίαηΚίυττοΓδ, οπιη^β (ΐΓΪηΙν καί καπνά, εϋζ πολύ σΐΛΐφέρουσαν τιμήν. Άτΐοταθητε: 4β6 Β37 ΚΐίΐΒβ Ανθ., (γ·ωνία 511ι Ανβ.), ΒΓθθΙΐΙνη, Ν. Υ. (17575—23—2·5) ΠΩΛΕΓΤΑΙ Κθβίβυ—γΛ μέ και- νονργη ΡηβίτΙαίΓτί ΡοπηΙαϊη, ηΐ35&- ζΐπ<3β, οαη<ΐ7 & οί^ίΐΓΒ, άπτναν-ΐι σι- δηοοδροεΜκοΰ σταιθμοθ καί Ρθγγ7, συ- στημ«νον πρό έτών κβί κάμνον λαμ¬ πράς έργαισίας, ή ζητεϊταΑ ονντταιρος γνωρίζων την ίρ·/ασίαν ΚβδΐϊΐιΐΓβηΐ. Διά πΕρυσσβτέ^ας πληιροςρορίιας γθά- ψατε: ^α^Iιε8 ΑΙοχηικΙβγ, ο)ο Αάηιϊ- Γβΐ ϋαίβ 104 Ηίκΐι 51,, ΡογτβπιοιιιΙϊ1 Υα. (17572—22—28) ΠΩΛΕΓΤΑΙ ίιιηοΐι Κοοπι & Οοη- ίθθΙϊοποΓ}1 5ίθΓβ, τοΰ «δΜΧίτηΐτιου άνα- χωροΰγτος διά την πατρίόα τον. Ενοί¬ κιον εύθττνόν, τοπθθοσία. έκλεκτη είς πόλιν 10,000 καπτχΐκωγ. Άποτβιθήτε: Οβο. ΒΓθνντ», Μ&αοΙι Οιαηΐε, Ρα. (17561—22—25) ΩΡΑΙΑ ΕΚ ΓΟΥΝΑΣ ΕΠΑΝΩ¬ ΦΟΡΙΑ ΠΡΟΣ $45.00. ΓΝΗΣΙΑΙ ΑΛΕΠΟΥΔΕΣ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΧΡΩΜΑΤΩΝ ΠΡΟΣ $10.00. ΙΎΝΑΙΚΕΙΑ ΦΟΡΕΜΑΤΑ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΕΙΔΩΝ ΤΗ ΣΤΕΛΕΥΤΑΙΑΣ ΜΟΔΑΣ. 35 ν. 481Κ 5ΤΚΕΕΤ ΝΕνν υοκκ ΒΗΚΕνΈΡΟΚΤ, ^Α.— Ό <Έθνικός Κήρυξ> πωλεΐται 3ίς
την Οογιοπ Νενν3 Α^βπον.
ΠΑΡΑΚΑΛΕΠΆΙ ό γνωρίξΐΛν την ]
διεύθυνσιν τοΰ Γεω<τγίου θ. ΧατζηΑη- μογιάννη, έκ Βουρλών, Μικράς 'Ασί- ας, νά την αποστείλη είς την άθελκρτ'Γν τού Πανανιώταν Μαυριοόγλου, ςρρον- τίδι Γεώργιον Φλάσκα, είς Κρεμυόα- ροΰ, Πειραια, 0Γ6€ΰβ. (Δ. 18—25) ΠΑΡΑΚΛΛΕΠΆΙ ό γνωρΐζων την δΐϊΐ'·θΐ'νσιν (ή δ,τι βηΛθτε σχετικόν) τοΰ ΡρίβΓ ίοοοβ. διαίμένοντος άλλο¬ τε έν ΦΪΜϊδελφεία^ καΐ κατιαγομένοι· έκ Σμύρνης, νά γρά·ψπ είς την άιδελ- φήν τσυ Μγ3. ΚοΙΙΐθΓΪηθ 5. ΗΙ Μ ϋ Τ Ε1'ία (17521—-18—£1) ΕΚΑΕΚΤΑ ΕΡΓΑ ΞΕΝΗΣ ΑΟΓΟΤΕΧΝΙΑΣ Η ΣΑΛΑΐνΐΠΩ" Ύ«6 Γ. ΦΛΩΜΠΕΡ την περιγραφήν τού αρχαίον Μεσογειακου χόσμου, με τ άμί^ητβ πλούτη καί τάς τρομακτικάς αθλιότητος τού, τάς μεγάλας άοετΛς καί τάς ς>ο6ϊράς χακίας τσυ, τάς πίοτεις, τα μυστήριά τού, τα προ-
λήψεις, τας ήοονάς, τάς κραιπάλας, τάς ταλαιπωρίας τού. Ενδιαφέ¬
ρον, συγκίνησις, ρϊγος ζωής κυριευουν τόν άναγνώστην τής «Σαλαμ-
ηώ», ένφ ή πλοκή καί ή άγωνία τοθ τέλους συγκρατονν αμείωτον την
περιέργειαν. ΚανεΙς δλλος, δσον ό Φλωμπέρ μέ την Σαλαμπώ, οΝ
ήΛυνήθη νά δώση τόσον λεπτομερή καί ίξηκριβωμένην, σννάαα βέ
τόσον ζωντανήν καί σνναρπαστικήν εΐκόνα των άρχαίων, κανείς δεν
κατώρθωσε νά δώ— είς τοβς προχριστΜΐνικονς αΐώνας τόσον Λρα-
μβτικήν εμφάνισιν, ώστε ό άναγνώστης νά τοίς ζή ό ίβιος, κανϊίς
δέν υπήρξεν ^εΐς τόσον δύσκολον θέμα, τόσον άριστοτέχνης πλοκή;,
άφηγήοεως, υφους. Κατι βιβλικόν καΐ συνάμα κατι έπικόν καΐ καιι
άρχαΐκώς λυρικόν χαρακτηρίζουν τό μέγα τουτο ?ργον τοϋ Φλω(ΐπέί>.
Ή μετάφρασις, γενομένη με δλην την δυνατήν έπιμέλειαν καΐ ακρί¬
βειαν, εξόχως λογοτεχνική, αποτελεί καΐ άπό γλωσσικής άπόψειος
πλουσίαν συμβολην είς την φιλολογίαν.
Δύο τό|ΜΗ χρυσόδεττΗ................................ $1.50.
(Ι
140 %ΥΕ8Τ 26ΤΗ 9ΤΒΕΙΓΤ ΝΕνν ΥΟΗΚ. Ν. Υ.
ΠΡΟΣ ΕΝΟΙΚΙΑΣΙΝ
ΕΝΟΙΚΙΑΖΕΤΑΙ
στό ■
ποταθήτε:
ν. υ. α υ.
ΕΝΟΙΚΙΑΖΕΤΑΙ μ^
φοιννους, κ«τα?.ληλο δι'
ιργοβιβς. Ίθίτοθϊοίβ κ«ντοικη.
-ϊτοίιΚιτε: 165 ΚΓαηΙίΙίη 8ε.
Μ888·_______αηηχί
ΕΝΟυίΙΑΖΕΤΑΙ μ^
•Ελλην,κδ, οίχογβνεία,Τϊμα
ζβστο νερο, ·ηλεοοτροιόν φώς χαί
τ-ρον. 'ΑποτίΓθιτκ: 557 ΥΥβδΙ
51., (Αι*. 52) Ν. Υ. α^
ΕΝΟΙΚΙΑΖΕΤΑΙ ^Γ
«σν μ* 8ο<1α ΓοιΐηΙβιη κ» χρίΐιοδη. ΆΛευθννΐΐον: 681 νναν, (γωνία 3Γά 5(.,) Ν. Υ. 0ΐι7 ________________(17573—22-24) · ΕΝΟΙΚΙΑΖΕΤΑΙ δ^άτιονΐΓΌ,ΙΓ^ βΙβνηίθΓ ηρβτΐΐηΜΐΙ, παρ' ήσΰχφ ^. κογενεία, καλώς έπΐπλωμίνον. Οίχί« ΚΐνοΓδίαο. Ένοόαον $5 έ6δομαδιβί. ως. Άποτα*τ>τί: 600 ν. 133γτ1 <ίί (βρι, 61) Ν. Υ. ΟΚυ. (1Γ568—22—26) ΕΝΟΙΚΙΑΖΟΝΤΑΙ δύο δωμάη« καινουργΓι, ϊϋήλια, κα&αρά, ήσιηρι, εϋ- ρύχωρβ διά δύο η δι' εν άτομον, άς ενθηινήν τιμήν. 611 Υ. 136ίΓι $[. (ΑρΙ. 51), Ν. Υ. Οίν. (175&5—22—24) ΕΝΟΙΚΙΑΖΟΝΤΑΙ δω,ιάτΛα ,μχοο καί μεγάλο^ είς τα κϊντοον τής Νέας 'Υοηοτης, μέ ζεστό κ«ά κρύο νερό. Τι- μή ονγκαταβο—βα) άπό $4.50 καί όνω έύδομοβδιαίως. ΆΛοταθίίτί: 415 ν, 57111 51., -. Υ. ςϊΐν. (17554—21—27) ΕΝΟΓΚΊΑΖΟΝΤΑΙ πέντε εύβ^α «αί ίύήλ*α δταμάτνα ιιέ λουτρόν ■χαχ ή- λ£3ΤΓρικον φώς πρός $50 μηνιαίως. Ά- ποτοαΗ)τε: Ι. Α. Οιήδβοτηαΐίβ 200 νν. 40τΛ 5ί-, Ν. Υ. 0Ογ. Τηλίφ.: Οΐυτηοαβ 10247 (17590—24—26) ΑΙΧΕΝΤθν/Ν, ΡΑ. Ο «ΕΘΝΙΚΟΣ ΚΗΡΥ8» .τωλείτα» παρά τού αντιπρόσωπον μας κ. Δ. Κα- λονδη, 335 ΗαΐηΐΙΙοη 5ί., ένθα γίγον- ται δεκταί εγγραφαί σννδοομτιτών «οί ώήνς άγνελιων. ΜΕΓΑΑΗ ΔΙΕΘΝΗΣ ΜΑΓΕΙΡΙΚΗ •Ήτοι όβηγος τής Άμερικβνν· κΛς »αΙ Εύρωπαΐκής Μαγειριχήί. Ή τελειοτέρα των μέχ(Η τουθ! έχ- βοθεισ&ν μαγειοικών. ΠεριίΙΒ σχίδια Λιά μπίλ όφ φαίρ, οδηγΐα; στολιβμβθ -άτβν καΐ 2,699 ονν- ταγάς. Βιβλίον απαραίτητον βιο τάς οίκοκνοάς, τους μβΥ*^» των διαφόρων ίστιατορΙβ>ν· Ά «·
ιβ—ημονιχή παρασκενΐ| ενός <Γβ- γητοθ, ^ι μόνον σνντελίΐ Λ σπουδαίον οΐκονομίαν, άλλά »οΙ προλαμβάνβι την άποτυχίαν Λ»Α· λών μή έν σνχνί χρήοει φατπ· τ&ν. Χρυσόοβτον.......... *>·60
"ΝΑΤΙΟΝΑΙ. ΗΕΒΑίΒ"
14Ο %¥. 8βΤΜ ·Τ-
ΑΓΓΛΟΕΛΛΗΝΙΚΗ
ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΗ
Ή
χ
είν« 4ϊί
κα« αΐτλοόβτεο.
|*νν
λΙγ«»ν μονον ίΐμ'
%ή .ΚΛ,κτοδ
—, Χ9α κ«λλιτεχν.
140 %».
ι
«τβΝΤΚΟΣ ΚΗΡΥΞ;».— ΚΥΡΙΑΚΗ, 2β ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ, 1928.
27
^ΠΡΟΣΦΥΠΚΗ ΣΤΗΛΗ
■ΕΜ ΕΑ5Τ ΗΕΙΙΕγ
ΟΜΟΓΕΚΕΙΣ ΕΧΟΝΤΕΣ ΣΥΤΤΕ·
^ΕΙΣ ΠΡΟΣΦΥΓΑΣ ΕΝ ΕΛΛΑΔΙ
ΔΕΟΝ Ν Α ΑΝΑΓΝΩΣΟΥΝ ΠΡΟ
ΓΕΚΤΙΚΑ ΤΟΝ ΚΑΤΩΘΙ ΚΑΤΑ¬
ΛΟΓΟΝ. ΑΦΟΡΑ ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙ-
Δ ΚΩΣΑΥΤΟΥΣ.
Παοακαλοΰνται οί Ιδιοι, τ) χατ ο!
νγωρίζοντές τι περΐ βύτό&ν νά έχΐΜθν
νανησωσι (»Γτά τής ΝββΓ Εβ3ΐ Πθ-
Ιίβί, διά νά λάβωσι σνμπληρωματιχά;
πληροφορίαι:, διευθύνοντες τάς έπιστο.
Ιίζ των"Α: εξής:
ΕΑ3Τ ΗΕίΙΕΡ
151 Ρίίίΐι Ανθ.. Νβ
Ατίβηίίοη ΡθγβοπηΙ 5β—Ιοβ
ϋίνΐ'ϊΐοη. ΡοΓθΙκη ϋβρΐ.
•Ο χ. Ιωάννης Τζόνοδιτς ξ
της, ήλικίας ~ρί.<του 80 έτών, έργα- σβείς -τρό έτών εί; δρνχεϊα τή; Π—· συλβανίας, ζητεϊται υπό τοΰΐν Βα- τοϋα όδελφοΰ τού κ. Αντώνιον Τζό- τοβιτ; ' ".ίξώνη. Ή Κα Άναστασΐα Άστράνη προ κόπρου διαυ^νυοσα έν Υουπρτδίοντη, Ο., υπό τήο έν Αθήναις συγγενοΰ; τη- Κάς Πέρρη. Ό κ. Απόστολος Μπ«νίκα? έξ Άϊβαλή της Μ. Άσίας, υπό τής έ θεσσαλονίκη θείας τού Κάς Κυριακού- κ Μπανίκα, Ό κ. Παΰλος Βάνης. έξ Άΐδαλή1 της Μ. Άσίας. Ό κ. Νϊκος Χάλιχας. ποώην δίαι¬ ταν έν Νβ^ ίοπάοπ, Οοώό., υπό τί}ς ίν Χίω μητρός τον, κ. Τεοψιχόρη; Χάλικα. Ό έκ Σμύρνης κ. Ιωάννης Ιωαν. νίδης. πρό καιοοΰ διαΐιένων ί-ν Νβ~οττ. Ν«?~8, ν«., υπό τής έ>
θεσσαλονίκτι θείας τού, κ. Κυριακού-
).α: Μπανίχα.
Ό κ. Κων. Κητσικίδης, εκ ΤκραοεΙ-
~ τής(ΚαλλΐΛΟλεως. θράχης, υπό τοβ
έν Λυών τής Γαλλία;; αδόλφου τον χ
Γεώργιον Κατσικίδον.
Ό κ. Δημ. Π αναγιωτίδη;. πρό χον-
ροδ διαμένων έν ΟΐΙτβΓ 5τ... της Νέ.
άς Υόρκης, υπό τοϋ Αν Κανδι'οι, Κρή¬
της πατρός τού κ. ^ Πα-ναγιωτίδον.
Ό κ. Ανδρέας 'ίαΑιανός. πρό χαι-
ροΰ διαμένων έν Νβ~ ΒγΙΙβΙβ, Οοηπ.
«αί καταγόμενον έκ Πέργαμον τής Μ
Άσίας, δπως παραλάβη επιστολήν
ΛθθΕρχομένην έκ τής μητρός αυτού χ.
Βάγιας Ταλιάνον.
ΟΙ έκ Π. ΦωκέΌί;, Συύρνης, κ. κ.
Κωνσταντίνος, Νικόλαος καί Άναστα-
σία ΤσοΛΰάρη, υπό τή; έξαδέλφης αυ¬
τών Κάς Αφροδίτης Μιχάρη, εκ Ραν-
τοσίβια τής θεσσαλίας καί# συζνγοβ
τοϋ ν.. Λημητρίοιι Γσλανο.τουλου.
Ό έκ Σμύρνης κ. Γεώργιος Πατα-
λίδης πρό καιροΰ ίιαμένων έν Άγί<» ίραγκίσκω, Καλ. υπό των έν Αθή¬ ναις άδελφών τού Εϋαγγελίας κα'ι Δέ¬ σποινα Π αταλίδου. Ό χ. Π. Βατάλης, πρώην διαμέ- ν»ν έν θύασιγχτώνι, υπό τής έν Ά ΟτΥνα»; αδελφής τοι>.
ΑΥΘΗΜΕΡΟΝ
Αί πρός τό βιβλιοπω¬
λείον τού «Έθν. Κήρυ-
κος» παραγγελίαι έκτε-
λουνται μέ. απόλυτον α¬
κρίβειαν καί προσοχήν,
καλώς συσκευασμέναιε,
καί ΑΥΘΗΜΕΡΟΝ. "Ολοι
τάς παραγγελίας βας
είς τό βιβλιοπωλείον
τοΰ «Έθνικου Κήρυ-
κος», είς τό οποίον Θα
εΰρητε πρόθυμον καί
ευσυνείδητον υπηρεσί¬
αν.
ΓΑΛΛ1ΚΗ ΓΛΠΣΣΑ
ΓΑΛΛΙΚΗ ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΗ. Υ¬
πό Ι. Λαγκάδη. Πλήρης, σνντε-
ταγμένη επί τΗ βάσει των νεωτά-
των γραμματικών τής Γαλλικής
γλώσσης. Τιμάται ........ $0.40
ΓΑΛΛΙΚΟΝ ΑΝΑΓΝαΣΜΑΤΑ-
ΡΙΟΙΙ. -Υπό Δ. Ηανταζή. Έγκρι-
βέν υπό τού 'ΥΛουργείου τής Παι-
δείας. Τιμάται .......... $0.40
ΠΛΗΡΗΣ ΓΑΛΛΙΚΗ ΓΡΑΜ-
ΜΑΤΙΚΗ. Υπό Σ. Σαρι6<χξε6άνη. Πθός χρήσιν των μαθητών πάσης οιαβαθμίσεως σχολείων. Δεδεμέ- νον τιμάται .............. $1.30 ΜΕΘΟδΟΣ ΤΗΧ ΓΑΛΛΙΚΗΣ ΓΛ&ΣΣΗΣ. «Υπό Σ. Σαριδαξεδά- νη. 'Επί τή βάσει τού επισήμου -τρογράμματος των Έμπορικών Σχολών. "Εκδοσις πολυτελεστάτη, μετά 950 εΐκόνων. Τιμάτσι $2.00 ΤΑ ΓΑΛΛΙΚΑ ΡΗΜΑΤΑ ΕΜ ΛΕΠΤΟΜΕΡΕΙΑ "Υπό Σ. Σαρι- 6αξε6άνη. (Συμπλήρωμα τής έγ- κεκριμένης Γραμματικής). Τιμά¬ ται δεδεμένον ............ $1.00 ΓΑΛΛΙΚΗ ΜΕβΟΔΟΣ. Υπό Α. Συρίγου. Ή τελειοτάτη των ιιέ- χρι τούδε έκ&οθεισών, πρός έπο.ττι- κην καί πρακτικήν διδασκαλίαν τ»ις Γαλλικής γλώσσης. Τιμάΐοα $1.50 "ΝΑΤΙΟΝΑί ΗΕΒΛΙ.Ο" 140 ν/. 26ΤΗ 6Τ., ΜΕ·ν ΥΟΙΙΚ ΠΡΟΣ ΠΩΛΗΣΙΝ ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΑΙ ΕΥΚΑΙΡΙΑΙ. ΠΑΡΕΧΟΜΕΝ ΑΠΕΡΙΟΡΙ- ΣΤΟΝ ΔΟΚΙΜΗΝ. ΕΠΙΣΚΕ ΦΘΗΤΕ 1*1 ΑΣ ΠΡΟΤΟΥ ΚΑ¬ ΜΕΤΕ ΟΙΑΝΔΗΠΟΤΕ ΑΓΟ¬ ΡΑΝ ΟΟΡΡΕΕ ΡΟΤ, βνκολοδονλβυ. τον. Τέλενον καθ* δΐβ. 'Εκλεκτή τοποθΐΐσία καί έπικίρθής. ΙΟετές έ- νοικιαστήριβν. 'Ενοίκνον $200. Είσ- τράξεις $1000—1100 έβδομαδιαί- ως. Τιμή $10,000. μέ $4,000 μβ- τρητά, ΗΕδΤΑϋΚΑΝΤ. Τό μόνον είς ιτρονοΐίΐοΰχθΎ τοοτοθεσίαν. Τέλειβν καθ1 δλα. ΕΙσπράξετς $1600 έ6δο- μαδιαίως. Παο' εΙδΐΜοϋ ευκόλως δύναται νά εισπράξη $2500 έβδο- ιιαδιαίως. Ένοοαα<τττκΜον 13 έτών. ΈνΌΪκιον μετά 12 οωοατίων $375. Γιμή $27,000, μέ $10,000 μετρτττά. ΠΕ5ΤΑϋΚΑΝΤ, τέλβιον καθ" δλα. Είσπρσξεις $2,500 έ6δομ«οι- α.'ως. 15ετές ένοιχιαστήρίον. Ενοί¬ κιον $200 μιγνΐαίως. Τι+ιή $38,000, μέ $15,000 ιΐί-τρητά. αθΡΡΕΕ ΡΟΤ. ΚσποάΙεις $550 —600 έβδομοΛιαίως. Τιμή $2,000, ΐιέ ίΐ,θθθ μετρητά. ΟΙΟΡ Ηθϋ5Ε. Εϊβπράΐεις I- δδοιιαδιαΐαι $1100. 7ετές ένουαα- <ηήν<ον, Ενοίκιον $360 μττνναί»ς. Τιμή $8,500, μέ $4,000 μετρητά, ΡΕδΤΛυΚΑΝΤ, έν Νβντ ίβτ- «β^. Είσπράξεις $700 καί δνω, εά- κόλως αύξάνουστα. Ενοίκιον $225. Τιμή $7,000, μέ $3,000 μετρητά. ΕΙΙΝΟΗ, Είσπράξει; $750—800 έ6δοιιαδ»αία>ς. Ενοίκιον $95. Τιμή
$6.000, μέ $3,000 μετρηπά1 ε
1 ΟΟΡΡΕΕ ΡΟΤ ΗσΛράξε*;
I-
*δοααβ<αϊαι $1,300—1,400. Τι»ϊη, ^.$12,000, μέ $6.000 μττρητά. , ΟΑΡΕΤΕΚΙΑ. Είσπραξις $150* —1600 έύδαμοώιαίως. Τιμή $15» 000, μέ $6,000 μϊτρητά, ΟΚΟΟΕΚΥ— ΡΚϋΓΤ. ΕΙσπρά- ξεΐς $1,200—1,100 ίίδομαδιακΛς. Τιμή $15,000, μέ $8,000 μβτρητά. ίϋΝΟΙΕθΝΕΤΤΕ Εϊάξ«ις ίϋΝΟΙΕθΝΕΤΤΕ. Εϊ<τπράξ«ς $1,600—1,700 έ6δομ«διαίως/ Τιμή $18,000, μέ $8,000 ΐΜτρητά. αοΝΡΕοη ον εη υ—ρπυΐτ. ΕΧοπράξεις $800 έδδομαδιαίως. Τι¬ μή $9,000. μέ $4,000 μετριτΐά. ΟΟΝΡΕ€ΤΙΟΝΕΚΥ. ΕΙσπρότ |«ις $400—500 έδδονια-θΜΐίως. Τι¬ μή $5,500, μέ $2,000 μΐτρτιτα. (Χ>ΝΡΕ(7ΠΟΝΕΚΥ. Είσπρά-
ξεις $1,100 έδδομαδιοως. Τψ,ή
$25,000, μέ $7,000 μετρητά.
5ΤΟΚΕ5 ΡΟΚ ΚΕΝΤ. Σά;
I-
ξασςραλίζομεν μακρά έ«κια<τττκκβ κατοΜπΐϊαάτων είς έκίνεκτάς -τηΐτο- θεσίας, πί.ησίον στα<Ηιών, θϊόττρων κτλ. διά οΙανδήποτε εργασίαν. ΗθϋδΕδ ΡΟΚ δΡΕθυίΑΤΙθΝ. "Εχομεν πάντστβ μοναδικάς εύχαι· ρίαε πρός αγοράν οΙκιό»ν μέ έξη- σφαλισμένα κένδη 16 0)0, Ης ίκ- λόίτάς τοποθεσίας μέ λαμπρόν μέλ- ΐΙθΝΟ ίΕΑ5Ε5. Μέ δλ£γα κ«- φάλαια βάς έξασφαλίξομεν γ»νι- €άα κτίρία μέ μακοά έΎοικια—ηρια καί έπικίρδή ένοίκια. 21—43 καί 63ετή ίνοίκιαβτηρια μέ άνθησιν των κερδών σας. Είναι Ιδικόν σας συμφέρον νά μάς ίπκτκβφθήτϊ χοο- ίτοϋ κάμετε βγοοον τί - ίνοιχίαβιν. * *Ελθπε, γράψατε. τ τηλε<ρο>νήσα-
'δΗθΕ δΙΠΝΕ, ΚβρβΐΓΐπε βιια
Η«1 Οθθηίπβ. Κεντρικωτάτη ■«>-
ποθε<τία. 5ετές ένοικιοκΓΓηρ*>ν. Εύ-
θηνόν ενοίκιον. ΕΤσΛράξεις $1,100
μηνιαίως. Άξίας $5,000, θυσάζβ-
ΐαι άντ'ι $3,200, μέ μετρητά $1,200.
ίυΝΟΗ ΚΟΟΜ, έΗλεχτή το—-
θεσία τοϋ Βγοπχ. δετές ένοικιαβττν
ριον, ένοίκιογ δέν πληρώνει καϊ εώ-
πράττει χ<η 125 μηνιαίως έξ &τ~- οικιάσεων. Τιμή $6,000, μέ μετ—- Γά $3,000. ΟΗΒΙ5ΤΟ& ^ νΠΕΤΤΟ.% 1482 ΒΓοαιΙνϊβν (Κοοτη 609) (Ββί. 42(1 απά 43*1 δΐΓββΙί) (ΤίπΐΡδ δ(ηΐ3ΓΡ) Ν. Υ. ΟΙΐτ. ΤοΙ. ΒΓναπϊ 8641 Β 6481. ΔΙΕΥΘΥΝΣΕΙΣ ΙΕΡΕΩΝ ΚΟΙΝΟΤΗΣ ΑδΤΟΚΙΑ, ,. Ι. «ΑΓΙΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ» ΙθΓπβΓ Εΐπι δι. Άηά 2ηά Ανεηχιε Τη?^φωνα: Ημέρας ΑδΙθΓΪα 3939. Νυκτός: ΗανεπιαγεΓ 0614. εΗΐθΑαο, ιιλ.. Τοϋ αΐδεσ. Κοίκηα Χ'' Δημτττρύου Διδασκάλου τοϋ Οικουμενικού θρόνου, ή μέν διεσύθυνσις είναι: 7539 Κΐίΐδβ Βΐνά., τό δέ τηλέφωνον: Κο§βΓ8 0051. ΠΩΛΟΥΜΕΝ καί άγορά- ζομεν Ιπιπλα στιλβωτηρί· ών καί ύποδηματοΐτοιείων, είς πολύ λογικάς τιμάς. Μία επίσκεψις θά σάς πει- ~. Γοάψατε ή τηλεφωνή- βατεΓ ΕΜΡΙΚΕ ΒΟΟΤ ΒΙ.ΑΟΚ δϋΡΡ^Υ. 428 —3γ<1 Ανε., Ν. Υ. Οι»Υ· Τη).έφ.: ίβχΐπετοη 8239 ΕΛΛΗΝΕΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑ·ΜΑ1 "Εχομβν τάς καλλιτέρας εΰκσιρνβς πρό; πώλησιν καί ενοικίασιν κβταχττη- μάπων 'ΑΛΓαλαμΛάνομεν υπευΟτΛτα); νό. σάί {1αοχραλίβ<β»ιεΛΤ οΐβνδηποτί. έ- Ίΐχείρησν*, διά την όποιαν είσθε εΐβι- χό;. Ιδιαιτέρως προβέχομίν είς τα ένοικιαστήοια χαι τάς τοποθίβίας. Σά- άσφαΛίζομ*^ ά>ό δυστυχηματα.
·>ν<ΐλαιι6άνου.Γν νά σάς πω1τ)βα>ίΐ«ν
τό μέροςσος ίντός ολίγων ήμβοων.
Αί συιι6ο«λαί μας δίδονται παντοτ»
δωρίάν. , , ,^
Μία Ιπίσκεψις θά σβς πίΐβη δια ττρτ
εΐδικότητα καϊ ειλικρίνειάν μας.
'Επισκίφθήτέ μας, Ρ, γραυκΐτε
ϋΟΗΝ
ΕδΤΑΤΕ ΑΝϋ ΟΕΝΕΒΑί
ΝεΕ
ΝΕν ΥΟΚΚ, Ν. Υ.
ΕΚΚΛΗΣΙΑ «ΑΓΙΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ»
Διεύθυνσις: 451 ν. 391η δΐΓβεΙ.
'Εφημέριος:
Άρχιμ. ΚΥΡΙΛ. ΒΑΦΕΙΑΔΑΚΗΣ
Τηλέφωνον: Ρεηηβγΐναηϊα 6444.
ΕΚΚΛΗΣΙΛ «Ο ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟΣ
ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ»
308—312 \7β8ΐ 5411ι 51., Ν. Υ. Οϊίν
Ιερεύς: Αίδ. Νικόλαος Λάζαρης,
Διδάκτωρ τής θεολογίας.
Τηλέφ. 'Εκκλησίας 0θ1υπΐ1)υ5 8560.
Τηλ. έξοχής: ϋοβαη ΗϊΠδ 1034.
ΑδΤΟΚΙΑ, Ι.. Ι.
ΕΚΚΛΗΣΙΑ
«ΑΓΙΟΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ»
(' ΑρχΐίπτσκοπΓις)
273 ΕΙγπ 51., ΑχίοΓΪα
Έφημέριος: Γ. Μενεξόπουλος
Τηλέφωνον: ΑδΙθΓία 1653.
Κατοικίας: ΗβνετηανεΓ 2870.
ΔΙΕΥΘΥΝΣΙΣ ΜΕΤΟΧΙΟΥ
Π ΑΝ ΑΠΟΥ ΤΑΦΟΥ
«Ο ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ
Ο ΒΑΠΤΙΣΤΗΣ»
282 ΡΪΓδΐ Ανθ., μ«.τα|ύ 15 κιαί 17 δίβ.
ΝεΛν ΥογΙ: ΟϊΙν/.
Τηλέφωνον: δΐυννεκαηΐ 7386.
ΕΛΛ. ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΚΟΙΝΟΤΗΣ
«ΑΓΙΟΣ ΝΙΚΩΝ»
ΕΝ ΝΕΑ ΥΟΡΚΗ
Διεύθυνσις Ίερέως Άρχ. Δαυίδ
Λεονταοίοου καί 'Εκκλησίας:
303 Ε. 341η 51., Νεν.· ΥθΓΐί Οΐιν
Τηλέφωνον: Ι,εχίηβτοπ 6793.
Μ) ΠΟΛΓΠΣΜΟΣ ΤΩΝ ΝΕΩΤΕΡΩΝ ΕΛΛΗΝΩΙΙ
—ΑΓΩΙιΕΣ ΤΩΝ 300 ΤΕΛΕΥΤΑΙΩΝ ΕΤΩΝ
—Η ΑΙΩΝΙΟΤΗΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ
--ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ
ΟΙ 1ΥΝΑΤ0ΙΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚ01
ΧΑΡΑΚΤΗΡΕΣ
ΟΙ "Ελληνες μβτανάβται των τριών τελευταίων
νων, ώς έχ-ολιτισταί των ξίνων χωρών καΐ τής
Ελλάδος. "
ΥΠΟ Δ. ΚΑΛΛΙΜΑΧΟΥ ·
Είς τάς 400 «λίδας τοΰ νέοο αυτού συγγράμματος, τοΰ ΆρχιτυντΑ·
«τού τοΰ «'Εθνι*οΰ Κήρυκος», έχετε ώς έν κινημβτογραφική ταινία ο¬
λόκληρον έποποιίαν άγώνων των έν τω Π αλαιω χαί Νέω Κόσμω Έλ-
λτ/νων, ώς θβυμασίων σκαιτανέων τού πολιτιομοΰ- 'Εκτίθεται ή ζωή κβΐ
ή δράσις μεγάλων άνδρών μας «νά την Ευρώπην καί την Αμερικήν. ΟΙ
ίυνατοί αύτοι χαρακτήρες καί έν πολέμφ κ«ί έν βΐρήνη, ώς ήρωες κ—
μάρτυρες, ώς έμποροι καί επιχειρηματίαι, ώς λόγιοι καί έπιστήμονες,
ώς συγγρΛψεΐς καί ώς διδά<τκαλοι κβί άνοψιορφωταΐ τοΰ εθνους, άντΗ προσωπεύουν δλας τάς χώρας τοΰ Έλληνισμοΰ. Εξήλθον άπο χΜ Π ελοπόννησον καί την Στερεάν, την Θεσσαλίαν, την "Ηπειρον καί τή» Μακεδονίαν, την Κρήτην καί τάς άλλας νήσοιις. Είς τούς Δυνατούς Νεοελληνικούς' Χαρακτήρας των άνδρών, ποβ έδόξασαν καί τάς θβτάς των πατρίδας καί τό "ΕΘνος, ευρίσκομεν βλοι ΝΕνΑΗΚ, Ν. Ι. Έκκλησία ΑΓΙΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ 555 Ηΐ§η 5ΐΓεβΐ. Ι Τηλέφ. 'Εκκλησίας: Μιι11)εΓΓν 6211. Ι Κατοικία ίεςέως: | 53 ΙΛηάδΙεν Ανεηαε. ! Τηλέφ. Ίερέως: Εδχεχ 2637. ΟΚίΑΗθΜΑ ΟΙΤΥ, Διεύθυνσις προϊσταμενου έφημερίου τής Κοινότητος Οΐίΐβηοΐηα Οίίγ θΐΐ, είναι: 102 Ν. ΒΓθβά 51. Τηλέφωνον: Μαρΐε 3105. ΝΕν ΥΟΚΚ εΐΤΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑ Η ΚΟΙΜΗΣΙΣ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ «ΑΓΙΑ ΛΑΥΡΑ» 360 νε$1 Ι25ίη δίΓεει ΑΙδεσ. Νικ. Άνδρεόπουλος. Τηλέφωνον 'Εκκλησίας: Μοηιιπιεηί 9845. Κατοικία Ιερέως: 501 Λ\ 1351η δι. Τηλέφ. νυκτός: ΒΓ3<11ϊηΓ81 8636. ΕΛΛ. ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΚΟΙΝΟΤΗΣ «Η ΖΩΟΔΟΧΟΣ ΠΗΓΗ» 'Εφημέριος "Ιερεύς: Κωνσταντίνος Γαρουφάλης. 1275 Ηοε Ανε., Βγοπχ, Ν. Υ. Τηλέφ. ΙπΙεΓναΙε 2171. ΠΡΟΣ ΠΩΛΗΣΙΝ ψ ■ύ 196 ΒβΓβοη Αν«·. .ίβηκτ ΟΙ—, Κ ; θηβ 1>1οεκ οίί ^οα^η^1 &φΐ-
■Γβ δΐΐΐ
Τηλ«<ΐ>α»νον:
Έκλεκτά 6ι6λ£α ίχει μόνον τό Βι¬
βλιοπωλείον τοϋ «'Εθνικβΰ Κηρυκος».
ΟΛΑ ΤΑ ΕΙΔΗ
ΛΊΑ
ΣΤΙΑΒ0ΤΗΡΙΑ
ΠρΙν η Λποφασί-
οετε νά άγοράσε-
τε, έπιοκεφθήτι
τό μεγαλείτερον
κατάστημα τοβ
χάσιιου είς τα «ί¬
δη έπίπλων οί ό
3τιλ6ωτήρια, »-
ι οκαβαρισ τ ή ρι α
.________________καί ΐΐοΐ βΙβαΐΒ
ϋοϊΙεΓ*. Δέν πωλοΰμεν επί πιβτώση.
Μονον τοίς κετρητοίς.
"Εχομίν κάμει έγκαταστάσίΐς κα»
προσφερομεν τα εΐβη μας είς τα κά>
τωθι χαταοτήματα:
Ν. Υ. ΡΓθιΙιιοε Εχοΐιβηββ. Ν. Υ.
Ρεηηβνΐναηΐα Βά&., Ν. Υ.
Ποιεί Ι.ίποοΐη, Ν. Υ.
ΡβΓΐι ΟεηΐΓαΙ Ηοΐβΐ, Ν. Υ.
Ηοιεΐ ΑΙΙιεΓΐ, Ρβΐΐη ΒεαοΙι, Πβ.
χαί εί ςπλεϊστα δ).λα κατοστήματα.
υΝΙΤΕΟΒ00ΤΒίΑ0Κ8υΡΡίΥΟ0.
ΟΡΡ1ΟΕ ΑΝΟ 'ίΗθλΥ ΚΟΟΜ5
{015 ΤΑΐπΙ Ανβ., Ν. Υ. αΐτ.
ΤεΙ. Εβηΐβη 4181.
ΡΑΟΤΟΗΥ 214 ΕΑ5Τ 11411» δΤ.,
ΝΕΥ ΥΟΗΚ. Ν. Υ.
ί 2933
ρς ς, ρμ
ΰιτοίείγματα, διά νά άντλήσωμίν νέον βάρρος καί νέαν εμιτνεο.
«ν είς τόν άγώνα ττϊς «χιτυχίας χαί τής προοδον. Πάμχτωχοι καί ά-
(τημοι μετανάσται, έγιναν μέ την βιλβργίαν των καί την τιμιότητά των
διάσημοι καί άνβίείχθησαν κλι οί μέγιστοι των εύϊργετών τής Έλλάδο·,
Είς το βιβλίον αύτο θά εδρετε πώς ενας "Ελλην, κατά τό 1700, άν*
χωρησας άνυιτ-όδητος άπο την ΰπόδουλον τατρίδα τθ'ί, έγινεν ό Ζα·
χάρ&>φ τής έχοχής τού, δαρώνος τής Αύστριακής Αΰλής, καί όμοτρά-
πεζος τοΰ Αύτοκράτορος καί διετήρησε τον Έλληνιομ6ν τού καί αύτοι
καί τα τέκνα τού καί τα έγγονια τού.. "Αλλος ττωχος Έλλην εγΐΛ
*ρό εκατόν έτών συνέταιρος καί συνεργάτης τοΰ Άντιδασιλέως τής
ΑΙγΰιττο". Άλλος βιοπαλαιστής, ιτεζοιτορήο-ας άνυχόδητος άπο την 'Ο-
•ητσόν εως την Πετρούχολιν, έξετιμήθη άπο την Αύτοκράτειραν Αι¬
κατερίνην την Β' καί έγινεν ήγεμών των χωρών τής Κασπίας θαλάσ¬
σης. Τού άνϊβος αυτού έχοίΜν τώρα τον άνδριάντα «ίς Αθήνας. "Αλ-
λβς βαυμάσιος μετανάστης εγινβ ιτρωθι—ουργος είς την Ρουμοτνίαν καί
ίμ&ινεν "Ελλην την ψυχήν, εύβργετήσας την Έλλάδα. Παρελαύνοον
χολλοί άλλοι θα*ομάσιοι τύχοι μεταναστών. "Εχετε έμχρός σας περι-
γραφομένοος μέ ζωηρά χρώματα τούς τρωτεργάτας τής Φιλικής Έ-
ταιρβίβς, τοΰς μεγάλοος νεοέλληνας πολιτικούς καί στρατιωτικοίις καΐ
κληρτκούς καί οίκονομολόγοος καί συγγρα'φδίς καί άναμ.ορφωτάς. Έ-
χε« καί μορφάς Έλληνίδων, σχανίων έν τή ίστορία τοΰ κόσμοο. Καί
ίχετε άκ6μη τάς ηθικάς φικτιογνωμίβς κοραφαίων φιλΐλλήνων χαί δή
'Αμερικανών, ίπως είναι ή χαρβκτηριστική μορφή τοϋ Σαμουήλ Γκρίν-
τλυ Χάου, τοΰ ϋπάτου των «ν τω κόσμω φιλελληνων, ενός άληθώς Ά-
μβρικανοΰ Λαψαγιέτ τής Έλληνικής έπανΛστάσεως.
Μελετώντες τούς Δυνατοΰς Νεοελληνικούς Χαρακτήρας, μανβάνομίν
λεπτομερώς την ιστορίαν τοΰ νεοελληνικοΰ χολιτκτμοΰ καί των μ«γάλον
τού 'Ελληνιβ[·β6 «υβργετών καί κατ' ούτον τον τρόπον θά ήμιτοροΰμεν
νά έΐΓΐδεικνυωαίν καί «ΐς τοΰς Άμβρικανοϋς, ότι δέν εχομεν μόνον προ-
γονοος ένδόξθΰς τής παλαιάς έποχής, τής περιόδου τοΰ Περικλέους,
«ού τούς γνωρίζουν οί ξένοι πολί» καλά άπο τα βχολείά των, άλλ' εχο¬
μεν χλ ημείς οί νεώτ«ροι Έλληνες νά παρουσιάσωμεν μεγάλους χαρακτή
ρ*ς καί γενναϊα έ*ργα τοΰ πολιτισμοΰ άντάξια των άλλων πολιτιαμένων
ονγχρότ«ον έτ)νών. Όλα αιττά τα θίυμάσια ά§·ψ.αχα «αραμένουν άγνω-
ντα είς τοΰς ξένοος καί είς πολλβΰς «κόμη άπό ημάς το«ς "Ελληνας.
Το βιβλίον αντο έκ 400 «λίίων, δεμένον καί καλλιτεχν;κώς τυπω-
μιένον, μέ άναριθμήτους «ίκόνας, μάς διδάσκει νά είμεθα όπερήφανοι μέ
«V
ιστορίαν μας των 300 τελευταίον «των. Μορφώνει καί φρονηματίζει
καί άνϊ>ψώνει. Πάρετέ το διά τον εαυτόν <τας, διά τάς οικογενείας σας, διά τα παιδία «·ας, διά τούς δδικούς «άς ε-ίς την πατρίδα, διά τα Έλ- ληνόπουλα των Σχολείων μας. Πρέπει νά γίνιο τό εθνικόν %α κοινωνν» «όν έγκόλπιον κάθ« Έλληνος. Είναι «ΐηριγμα τής ζωής μας, των έ*(- τνχιών μας, των προόδων μας. Φώς Ελληνικόν καί ΰπκρηφάνειβ Έλληνική. Ή μελέτη των «νδόξων νεοελληνικών χαροοιτήρων τονών« 8λοι>ς μας. Διαίάβατε τό έργον καί διηγηθήτβ είς τα παιδία σας τό τί
γράφει, διά νά τα κάμετβ καί αΰτά ύπερήφανα, ?τι εγεννήθησαν Έλλΐ)·
νόπουλα.
ΝΑΤΙΟΝΑί ΗΕΚΑυ)
140 ννΈδΤ 26ΤΗ δΤ. ' ΝΕν ΥΟΚΚ, Ν. Υ.
Ταχνδρομήσατ* τό νέον σνγγραμμα: €*Ελληνι«ός Πολιτιομος: ΔΥΤ<Α. ΤΟΙ ΝΕΟΒΛΛΗΝΙΚΟΙ ΧΑΡΑΚΤΗΡΕΕ» Αενϊνον. 'Ε<τωί<λείι» την άξία» τού Δολ. 2.75. "Η στβίλετέ το Ο.ΟΧ». 'Ονομα ..... Δκύθννθις Πόλις ΤΟ ΣΥΜΑΡΠΑΖΟΝ ΚΑΙ ΣΥΓΚΙΝΟΥΝ ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑ Ν. Υ. Έκλεκτά 6ι6λία ίχει μόνον τό Βΐί· βλιοπωλεΐον τοΰ «Έθνικοΰ Κήρυκος». Η ΨΥΧΟΑΟΠΑ ΤΟΥ ΠΑΙΔΟΣ Γ. ΣΑΚΕΛΛΑΡΙΟΥ.— Τό θαυμάσιον χαΐ πρωτοφανές είς την γλώσσαν μας Ιργον της άναπλάσεως καί έκπαιδεύσεως τοϋ "Εθνους μας μετά των σπουδαιότερον προβλημάτων τής δλης 'Εθνικής Άνα- γεννησεως. Τό υπό Άμερικανών καΐ 'Ελλήνων έπΜΓτημόνων τοσού¬ τον έπαινεθέν ϊργον. Τιμάται χρυσόδετον ................. $2.00. ΤΗ- "ΝΑΤΙΟΝΑί ΗΕΗΑίΟ" 140 νΥΕβΤ 26ΤΗ 8ΤΒΕΕΤ ΝΕνΥ ΥΟΒΚ, Ν, Υ.
«τβΝΤΚΟΣ ΚΗΡΥΞ;».— ΚΥΡΙΑΚΗ, 2β ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ, 1928.
27
^ΠΡΟΣΦΥΠΚΗ ΣΤΗΛΗ
■ΕΜ ΕΑ5Τ ΗΕΙΙΕγ
ΟΜΟΓΕΚΕΙΣ ΕΧΟΝΤΕΣ ΣΥΤΤΕ·
^ΕΙΣ ΠΡΟΣΦΥΓΑΣ ΕΝ ΕΛΛΑΔΙ
ΔΕΟΝ Ν Α ΑΝΑΓΝΩΣΟΥΝ ΠΡΟ
ΓΕΚΤΙΚΑ ΤΟΝ ΚΑΤΩΘΙ ΚΑΤΑ¬
ΛΟΓΟΝ. ΑΦΟΡΑ ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙ-
Δ ΚΩΣΑΥΤΟΥΣ.
Παοακαλοΰνται οί Ιδιοι, τ) χατ ο!
νγωρίζοντές τι περΐ βύτό&ν νά έχΐΜθν
νανησωσι (»Γτά τής ΝββΓ Εβ3ΐ Πθ-
Ιίβί, διά νά λάβωσι σνμπληρωματιχά;
πληροφορίαι:, διευθύνοντες τάς έπιστο.
Ιίζ των"Α: εξής:
ΕΑ3Τ ΗΕίΙΕΡ
151 Ρίίίΐι Ανθ.. Νβ
Ατίβηίίοη ΡθγβοπηΙ 5β—Ιοβ
ϋίνΐ'ϊΐοη. ΡοΓθΙκη ϋβρΐ.
•Ο χ. Ιωάννης Τζόνοδιτς ξ
της, ήλικίας ~ρί.<του 80 έτών, έργα- σβείς -τρό έτών εί; δρνχεϊα τή; Π—· συλβανίας, ζητεϊται υπό τοΰΐν Βα- τοϋα όδελφοΰ τού κ. Αντώνιον Τζό- τοβιτ; ' ".ίξώνη. Ή Κα Άναστασΐα Άστράνη προ κόπρου διαυ^νυοσα έν Υουπρτδίοντη, Ο., υπό τήο έν Αθήναις συγγενοΰ; τη- Κάς Πέρρη. Ό κ. Απόστολος Μπ«νίκα? έξ Άϊβαλή της Μ. Άσίας, υπό τής έ θεσσαλονίκη θείας τού Κάς Κυριακού- κ Μπανίκα, Ό κ. Παΰλος Βάνης. έξ Άΐδαλή1 της Μ. Άσίας. Ό κ. Νϊκος Χάλιχας. ποώην δίαι¬ ταν έν Νβ^ ίοπάοπ, Οοώό., υπό τί}ς ίν Χίω μητρός τον, κ. Τεοψιχόρη; Χάλικα. Ό έκ Σμύρνης κ. Ιωάννης Ιωαν. νίδης. πρό καιοοΰ διαΐιένων ί-ν Νβ~οττ. Ν«?~8, ν«., υπό τής έ>
θεσσαλονίκτι θείας τού, κ. Κυριακού-
).α: Μπανίχα.
Ό κ. Κων. Κητσικίδης, εκ ΤκραοεΙ-
~ τής(ΚαλλΐΛΟλεως. θράχης, υπό τοβ
έν Λυών τής Γαλλία;; αδόλφου τον χ
Γεώργιον Κατσικίδον.
Ό κ. Δημ. Π αναγιωτίδη;. πρό χον-
ροδ διαμένων έν ΟΐΙτβΓ 5τ... της Νέ.
άς Υόρκης, υπό τοϋ Αν Κανδι'οι, Κρή¬
της πατρός τού κ. ^ Πα-ναγιωτίδον.
Ό κ. Ανδρέας 'ίαΑιανός. πρό χαι-
ροΰ διαμένων έν Νβ~ ΒγΙΙβΙβ, Οοηπ.
«αί καταγόμενον έκ Πέργαμον τής Μ
Άσίας, δπως παραλάβη επιστολήν
ΛθθΕρχομένην έκ τής μητρός αυτού χ.
Βάγιας Ταλιάνον.
ΟΙ έκ Π. ΦωκέΌί;, Συύρνης, κ. κ.
Κωνσταντίνος, Νικόλαος καί Άναστα-
σία ΤσοΛΰάρη, υπό τή; έξαδέλφης αυ¬
τών Κάς Αφροδίτης Μιχάρη, εκ Ραν-
τοσίβια τής θεσσαλίας καί# συζνγοβ
τοϋ ν.. Λημητρίοιι Γσλανο.τουλου.
Ό έκ Σμύρνης κ. Γεώργιος Πατα-
λίδης πρό καιροΰ ίιαμένων έν Άγί<» ίραγκίσκω, Καλ. υπό των έν Αθή¬ ναις άδελφών τού Εϋαγγελίας κα'ι Δέ¬ σποινα Π αταλίδου. Ό χ. Π. Βατάλης, πρώην διαμέ- ν»ν έν θύασιγχτώνι, υπό τής έν Ά ΟτΥνα»; αδελφής τοι>.
ΑΥΘΗΜΕΡΟΝ
Αί πρός τό βιβλιοπω¬
λείον τού «Έθν. Κήρυ-
κος» παραγγελίαι έκτε-
λουνται μέ. απόλυτον α¬
κρίβειαν καί προσοχήν,
καλώς συσκευασμέναιε,
καί ΑΥΘΗΜΕΡΟΝ. "Ολοι
τάς παραγγελίας βας
είς τό βιβλιοπωλείον
τοΰ «Έθνικου Κήρυ-
κος», είς τό οποίον Θα
εΰρητε πρόθυμον καί
ευσυνείδητον υπηρεσί¬
αν.
ΓΑΛΛ1ΚΗ ΓΛΠΣΣΑ
ΓΑΛΛΙΚΗ ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΗ. Υ¬
πό Ι. Λαγκάδη. Πλήρης, σνντε-
ταγμένη επί τΗ βάσει των νεωτά-
των γραμματικών τής Γαλλικής
γλώσσης. Τιμάται ........ $0.40
ΓΑΛΛΙΚΟΝ ΑΝΑΓΝαΣΜΑΤΑ-
ΡΙΟΙΙ. -Υπό Δ. Ηανταζή. Έγκρι-
βέν υπό τού 'ΥΛουργείου τής Παι-
δείας. Τιμάται .......... $0.40
ΠΛΗΡΗΣ ΓΑΛΛΙΚΗ ΓΡΑΜ-
ΜΑΤΙΚΗ. Υπό Σ. Σαρι6<χξε6άνη. Πθός χρήσιν των μαθητών πάσης οιαβαθμίσεως σχολείων. Δεδεμέ- νον τιμάται .............. $1.30 ΜΕΘΟδΟΣ ΤΗΧ ΓΑΛΛΙΚΗΣ ΓΛ&ΣΣΗΣ. «Υπό Σ. Σαριδαξεδά- νη. 'Επί τή βάσει τού επισήμου -τρογράμματος των Έμπορικών Σχολών. "Εκδοσις πολυτελεστάτη, μετά 950 εΐκόνων. Τιμάτσι $2.00 ΤΑ ΓΑΛΛΙΚΑ ΡΗΜΑΤΑ ΕΜ ΛΕΠΤΟΜΕΡΕΙΑ "Υπό Σ. Σαρι- 6αξε6άνη. (Συμπλήρωμα τής έγ- κεκριμένης Γραμματικής). Τιμά¬ ται δεδεμένον ............ $1.00 ΓΑΛΛΙΚΗ ΜΕβΟΔΟΣ. Υπό Α. Συρίγου. Ή τελειοτάτη των ιιέ- χρι τούδε έκ&οθεισών, πρός έπο.ττι- κην καί πρακτικήν διδασκαλίαν τ»ις Γαλλικής γλώσσης. Τιμάΐοα $1.50 "ΝΑΤΙΟΝΑί ΗΕΒΛΙ.Ο" 140 ν/. 26ΤΗ 6Τ., ΜΕ·ν ΥΟΙΙΚ ΠΡΟΣ ΠΩΛΗΣΙΝ ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΑΙ ΕΥΚΑΙΡΙΑΙ. ΠΑΡΕΧΟΜΕΝ ΑΠΕΡΙΟΡΙ- ΣΤΟΝ ΔΟΚΙΜΗΝ. ΕΠΙΣΚΕ ΦΘΗΤΕ 1*1 ΑΣ ΠΡΟΤΟΥ ΚΑ¬ ΜΕΤΕ ΟΙΑΝΔΗΠΟΤΕ ΑΓΟ¬ ΡΑΝ ΟΟΡΡΕΕ ΡΟΤ, βνκολοδονλβυ. τον. Τέλενον καθ* δΐβ. 'Εκλεκτή τοποθΐΐσία καί έπικίρθής. ΙΟετές έ- νοικιαστήριβν. 'Ενοίκνον $200. Είσ- τράξεις $1000—1100 έβδομαδιαί- ως. Τιμή $10,000. μέ $4,000 μβ- τρητά, ΗΕδΤΑϋΚΑΝΤ. Τό μόνον είς ιτρονοΐίΐοΰχθΎ τοοτοθεσίαν. Τέλειβν καθ1 δλα. ΕΙσπράξετς $1600 έ6δο- μαδιαίως. Παο' εΙδΐΜοϋ ευκόλως δύναται νά εισπράξη $2500 έβδο- ιιαδιαίως. Ένοοαα<τττκΜον 13 έτών. ΈνΌΪκιον μετά 12 οωοατίων $375. Γιμή $27,000, μέ $10,000 μετρτττά. ΠΕ5ΤΑϋΚΑΝΤ, τέλβιον καθ" δλα. Είσπρσξεις $2,500 έ6δομ«οι- α.'ως. 15ετές ένοιχιαστήρίον. Ενοί¬ κιον $200 μιγνΐαίως. Τι+ιή $38,000, μέ $15,000 ιΐί-τρητά. αθΡΡΕΕ ΡΟΤ. ΚσποάΙεις $550 —600 έβδομοΛιαίως. Τιμή $2,000, ΐιέ ίΐ,θθθ μετρητά. ΟΙΟΡ Ηθϋ5Ε. Εϊβπράΐεις I- δδοιιαδιαΐαι $1100. 7ετές ένουαα- <ηήν<ον, Ενοίκιον $360 μττνναί»ς. Τιμή $8,500, μέ $4,000 μετρητά, ΡΕδΤΛυΚΑΝΤ, έν Νβντ ίβτ- «β^. Είσπράξεις $700 καί δνω, εά- κόλως αύξάνουστα. Ενοίκιον $225. Τιμή $7,000, μέ $3,000 μετρητά. ΕΙΙΝΟΗ, Είσπράξει; $750—800 έ6δοιιαδ»αία>ς. Ενοίκιον $95. Τιμή
$6.000, μέ $3,000 μετρηπά1 ε
1 ΟΟΡΡΕΕ ΡΟΤ ΗσΛράξε*;
I-
*δοααβ<αϊαι $1,300—1,400. Τι»ϊη, ^.$12,000, μέ $6.000 μττρητά. , ΟΑΡΕΤΕΚΙΑ. Είσπραξις $150* —1600 έύδαμοώιαίως. Τιμή $15» 000, μέ $6,000 μϊτρητά, ΟΚΟΟΕΚΥ— ΡΚϋΓΤ. ΕΙσπρά- ξεΐς $1,200—1,100 ίίδομαδιακΛς. Τιμή $15,000, μέ $8,000 μβτρητά. ίϋΝΟΙΕθΝΕΤΤΕ Εϊάξ«ις ίϋΝΟΙΕθΝΕΤΤΕ. Εϊ<τπράξ«ς $1,600—1,700 έ6δομ«διαίως/ Τιμή $18,000, μέ $8,000 ΐΜτρητά. αοΝΡΕοη ον εη υ—ρπυΐτ. ΕΧοπράξεις $800 έδδομαδιαίως. Τι¬ μή $9,000. μέ $4,000 μετριτΐά. ΟΟΝΡΕ€ΤΙΟΝΕΚΥ. ΕΙσπρότ |«ις $400—500 έδδονια-θΜΐίως. Τι¬ μή $5,500, μέ $2,000 μΐτρτιτα. (Χ>ΝΡΕ(7ΠΟΝΕΚΥ. Είσπρά-
ξεις $1,100 έδδομαδιοως. Τψ,ή
$25,000, μέ $7,000 μετρητά.
5ΤΟΚΕ5 ΡΟΚ ΚΕΝΤ. Σά;
I-
ξασςραλίζομεν μακρά έ«κια<τττκκβ κατοΜπΐϊαάτων είς έκίνεκτάς -τηΐτο- θεσίας, πί.ησίον στα<Ηιών, θϊόττρων κτλ. διά οΙανδήποτε εργασίαν. ΗθϋδΕδ ΡΟΚ δΡΕθυίΑΤΙθΝ. "Εχομεν πάντστβ μοναδικάς εύχαι· ρίαε πρός αγοράν οΙκιό»ν μέ έξη- σφαλισμένα κένδη 16 0)0, Ης ίκ- λόίτάς τοποθεσίας μέ λαμπρόν μέλ- ΐΙθΝΟ ίΕΑ5Ε5. Μέ δλ£γα κ«- φάλαια βάς έξασφαλίξομεν γ»νι- €άα κτίρία μέ μακοά έΎοικια—ηρια καί έπικίρδή ένοίκια. 21—43 καί 63ετή ίνοίκιαβτηρια μέ άνθησιν των κερδών σας. Είναι Ιδικόν σας συμφέρον νά μάς ίπκτκβφθήτϊ χοο- ίτοϋ κάμετε βγοοον τί - ίνοιχίαβιν. * *Ελθπε, γράψατε. τ τηλε<ρο>νήσα-
'δΗθΕ δΙΠΝΕ, ΚβρβΐΓΐπε βιια
Η«1 Οθθηίπβ. Κεντρικωτάτη ■«>-
ποθε<τία. 5ετές ένοικιοκΓΓηρ*>ν. Εύ-
θηνόν ενοίκιον. ΕΤσΛράξεις $1,100
μηνιαίως. Άξίας $5,000, θυσάζβ-
ΐαι άντ'ι $3,200, μέ μετρητά $1,200.
ίυΝΟΗ ΚΟΟΜ, έΗλεχτή το—-
θεσία τοϋ Βγοπχ. δετές ένοικιαβττν
ριον, ένοίκιογ δέν πληρώνει καϊ εώ-
πράττει χ<η 125 μηνιαίως έξ &τ~- οικιάσεων. Τιμή $6,000, μέ μετ—- Γά $3,000. ΟΗΒΙ5ΤΟ& ^ νΠΕΤΤΟ.% 1482 ΒΓοαιΙνϊβν (Κοοτη 609) (Ββί. 42(1 απά 43*1 δΐΓββΙί) (ΤίπΐΡδ δ(ηΐ3ΓΡ) Ν. Υ. ΟΙΐτ. ΤοΙ. ΒΓναπϊ 8641 Β 6481. ΔΙΕΥΘΥΝΣΕΙΣ ΙΕΡΕΩΝ ΚΟΙΝΟΤΗΣ ΑδΤΟΚΙΑ, ,. Ι. «ΑΓΙΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ» ΙθΓπβΓ Εΐπι δι. Άηά 2ηά Ανεηχιε Τη?^φωνα: Ημέρας ΑδΙθΓΪα 3939. Νυκτός: ΗανεπιαγεΓ 0614. εΗΐθΑαο, ιιλ.. Τοϋ αΐδεσ. Κοίκηα Χ'' Δημτττρύου Διδασκάλου τοϋ Οικουμενικού θρόνου, ή μέν διεσύθυνσις είναι: 7539 Κΐίΐδβ Βΐνά., τό δέ τηλέφωνον: Κο§βΓ8 0051. ΠΩΛΟΥΜΕΝ καί άγορά- ζομεν Ιπιπλα στιλβωτηρί· ών καί ύποδηματοΐτοιείων, είς πολύ λογικάς τιμάς. Μία επίσκεψις θά σάς πει- ~. Γοάψατε ή τηλεφωνή- βατεΓ ΕΜΡΙΚΕ ΒΟΟΤ ΒΙ.ΑΟΚ δϋΡΡ^Υ. 428 —3γ<1 Ανε., Ν. Υ. Οι»Υ· Τη).έφ.: ίβχΐπετοη 8239 ΕΛΛΗΝΕΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑ·ΜΑ1 "Εχομβν τάς καλλιτέρας εΰκσιρνβς πρό; πώλησιν καί ενοικίασιν κβταχττη- μάπων 'ΑΛΓαλαμΛάνομεν υπευΟτΛτα); νό. σάί {1αοχραλίβ<β»ιεΛΤ οΐβνδηποτί. έ- Ίΐχείρησν*, διά την όποιαν είσθε εΐβι- χό;. Ιδιαιτέρως προβέχομίν είς τα ένοικιαστήοια χαι τάς τοποθίβίας. Σά- άσφαΛίζομ*^ ά>ό δυστυχηματα.
·>ν<ΐλαιι6άνου.Γν νά σάς πω1τ)βα>ίΐ«ν
τό μέροςσος ίντός ολίγων ήμβοων.
Αί συιι6ο«λαί μας δίδονται παντοτ»
δωρίάν. , , ,^
Μία Ιπίσκεψις θά σβς πίΐβη δια ττρτ
εΐδικότητα καϊ ειλικρίνειάν μας.
'Επισκίφθήτέ μας, Ρ, γραυκΐτε
ϋΟΗΝ
ΕδΤΑΤΕ ΑΝϋ ΟΕΝΕΒΑί
ΝεΕ
ΝΕν ΥΟΚΚ, Ν. Υ.
ΕΚΚΛΗΣΙΑ «ΑΓΙΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ»
Διεύθυνσις: 451 ν. 391η δΐΓβεΙ.
'Εφημέριος:
Άρχιμ. ΚΥΡΙΛ. ΒΑΦΕΙΑΔΑΚΗΣ
Τηλέφωνον: Ρεηηβγΐναηϊα 6444.
ΕΚΚΛΗΣΙΛ «Ο ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟΣ
ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ»
308—312 \7β8ΐ 5411ι 51., Ν. Υ. Οϊίν
Ιερεύς: Αίδ. Νικόλαος Λάζαρης,
Διδάκτωρ τής θεολογίας.
Τηλέφ. 'Εκκλησίας 0θ1υπΐ1)υ5 8560.
Τηλ. έξοχής: ϋοβαη ΗϊΠδ 1034.
ΑδΤΟΚΙΑ, Ι.. Ι.
ΕΚΚΛΗΣΙΑ
«ΑΓΙΟΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ»
(' ΑρχΐίπτσκοπΓις)
273 ΕΙγπ 51., ΑχίοΓΪα
Έφημέριος: Γ. Μενεξόπουλος
Τηλέφωνον: ΑδΙθΓία 1653.
Κατοικίας: ΗβνετηανεΓ 2870.
ΔΙΕΥΘΥΝΣΙΣ ΜΕΤΟΧΙΟΥ
Π ΑΝ ΑΠΟΥ ΤΑΦΟΥ
«Ο ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ
Ο ΒΑΠΤΙΣΤΗΣ»
282 ΡΪΓδΐ Ανθ., μ«.τα|ύ 15 κιαί 17 δίβ.
ΝεΛν ΥογΙ: ΟϊΙν/.
Τηλέφωνον: δΐυννεκαηΐ 7386.
ΕΛΛ. ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΚΟΙΝΟΤΗΣ
«ΑΓΙΟΣ ΝΙΚΩΝ»
ΕΝ ΝΕΑ ΥΟΡΚΗ
Διεύθυνσις Ίερέως Άρχ. Δαυίδ
Λεονταοίοου καί 'Εκκλησίας:
303 Ε. 341η 51., Νεν.· ΥθΓΐί Οΐιν
Τηλέφωνον: Ι,εχίηβτοπ 6793.
Μ) ΠΟΛΓΠΣΜΟΣ ΤΩΝ ΝΕΩΤΕΡΩΝ ΕΛΛΗΝΩΙΙ
—ΑΓΩΙιΕΣ ΤΩΝ 300 ΤΕΛΕΥΤΑΙΩΝ ΕΤΩΝ
—Η ΑΙΩΝΙΟΤΗΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ
--ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ
ΟΙ 1ΥΝΑΤ0ΙΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚ01
ΧΑΡΑΚΤΗΡΕΣ
ΟΙ "Ελληνες μβτανάβται των τριών τελευταίων
νων, ώς έχ-ολιτισταί των ξίνων χωρών καΐ τής
Ελλάδος. "
ΥΠΟ Δ. ΚΑΛΛΙΜΑΧΟΥ ·
Είς τάς 400 «λίδας τοΰ νέοο αυτού συγγράμματος, τοΰ ΆρχιτυντΑ·
«τού τοΰ «'Εθνι*οΰ Κήρυκος», έχετε ώς έν κινημβτογραφική ταινία ο¬
λόκληρον έποποιίαν άγώνων των έν τω Π αλαιω χαί Νέω Κόσμω Έλ-
λτ/νων, ώς θβυμασίων σκαιτανέων τού πολιτιομοΰ- 'Εκτίθεται ή ζωή κβΐ
ή δράσις μεγάλων άνδρών μας «νά την Ευρώπην καί την Αμερικήν. ΟΙ
ίυνατοί αύτοι χαρακτήρες καί έν πολέμφ κ«ί έν βΐρήνη, ώς ήρωες κ—
μάρτυρες, ώς έμποροι καί επιχειρηματίαι, ώς λόγιοι καί έπιστήμονες,
ώς συγγρΛψεΐς καί ώς διδά<τκαλοι κβί άνοψιορφωταΐ τοΰ εθνους, άντΗ προσωπεύουν δλας τάς χώρας τοΰ Έλληνισμοΰ. Εξήλθον άπο χΜ Π ελοπόννησον καί την Στερεάν, την Θεσσαλίαν, την "Ηπειρον καί τή» Μακεδονίαν, την Κρήτην καί τάς άλλας νήσοιις. Είς τούς Δυνατούς Νεοελληνικούς' Χαρακτήρας των άνδρών, ποβ έδόξασαν καί τάς θβτάς των πατρίδας καί τό "ΕΘνος, ευρίσκομεν βλοι ΝΕνΑΗΚ, Ν. Ι. Έκκλησία ΑΓΙΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ 555 Ηΐ§η 5ΐΓεβΐ. Ι Τηλέφ. 'Εκκλησίας: Μιι11)εΓΓν 6211. Ι Κατοικία ίεςέως: | 53 ΙΛηάδΙεν Ανεηαε. ! Τηλέφ. Ίερέως: Εδχεχ 2637. ΟΚίΑΗθΜΑ ΟΙΤΥ, Διεύθυνσις προϊσταμενου έφημερίου τής Κοινότητος Οΐίΐβηοΐηα Οίίγ θΐΐ, είναι: 102 Ν. ΒΓθβά 51. Τηλέφωνον: Μαρΐε 3105. ΝΕν ΥΟΚΚ εΐΤΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑ Η ΚΟΙΜΗΣΙΣ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ «ΑΓΙΑ ΛΑΥΡΑ» 360 νε$1 Ι25ίη δίΓεει ΑΙδεσ. Νικ. Άνδρεόπουλος. Τηλέφωνον 'Εκκλησίας: Μοηιιπιεηί 9845. Κατοικία Ιερέως: 501 Λ\ 1351η δι. Τηλέφ. νυκτός: ΒΓ3<11ϊηΓ81 8636. ΕΛΛ. ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΚΟΙΝΟΤΗΣ «Η ΖΩΟΔΟΧΟΣ ΠΗΓΗ» 'Εφημέριος "Ιερεύς: Κωνσταντίνος Γαρουφάλης. 1275 Ηοε Ανε., Βγοπχ, Ν. Υ. Τηλέφ. ΙπΙεΓναΙε 2171. ΠΡΟΣ ΠΩΛΗΣΙΝ ψ ■ύ 196 ΒβΓβοη Αν«·. .ίβηκτ ΟΙ—, Κ ; θηβ 1>1οεκ οίί ^οα^η^1 &φΐ-
■Γβ δΐΐΐ
Τηλ«<ΐ>α»νον:
Έκλεκτά 6ι6λ£α ίχει μόνον τό Βι¬
βλιοπωλείον τοϋ «'Εθνικβΰ Κηρυκος».
ΟΛΑ ΤΑ ΕΙΔΗ
ΛΊΑ
ΣΤΙΑΒ0ΤΗΡΙΑ
ΠρΙν η Λποφασί-
οετε νά άγοράσε-
τε, έπιοκεφθήτι
τό μεγαλείτερον
κατάστημα τοβ
χάσιιου είς τα «ί¬
δη έπίπλων οί ό
3τιλ6ωτήρια, »-
ι οκαβαρισ τ ή ρι α
.________________καί ΐΐοΐ βΙβαΐΒ
ϋοϊΙεΓ*. Δέν πωλοΰμεν επί πιβτώση.
Μονον τοίς κετρητοίς.
"Εχομίν κάμει έγκαταστάσίΐς κα»
προσφερομεν τα εΐβη μας είς τα κά>
τωθι χαταοτήματα:
Ν. Υ. ΡΓθιΙιιοε Εχοΐιβηββ. Ν. Υ.
Ρεηηβνΐναηΐα Βά&., Ν. Υ.
Ποιεί Ι.ίποοΐη, Ν. Υ.
ΡβΓΐι ΟεηΐΓαΙ Ηοΐβΐ, Ν. Υ.
Ηοιεΐ ΑΙΙιεΓΐ, Ρβΐΐη ΒεαοΙι, Πβ.
χαί εί ςπλεϊστα δ).λα κατοστήματα.
υΝΙΤΕΟΒ00ΤΒίΑ0Κ8υΡΡίΥΟ0.
ΟΡΡ1ΟΕ ΑΝΟ 'ίΗθλΥ ΚΟΟΜ5
{015 ΤΑΐπΙ Ανβ., Ν. Υ. αΐτ.
ΤεΙ. Εβηΐβη 4181.
ΡΑΟΤΟΗΥ 214 ΕΑ5Τ 11411» δΤ.,
ΝΕΥ ΥΟΗΚ. Ν. Υ.
ί 2933
ρς ς, ρμ
ΰιτοίείγματα, διά νά άντλήσωμίν νέον βάρρος καί νέαν εμιτνεο.
«ν είς τόν άγώνα ττϊς «χιτυχίας χαί τής προοδον. Πάμχτωχοι καί ά-
(τημοι μετανάσται, έγιναν μέ την βιλβργίαν των καί την τιμιότητά των
διάσημοι καί άνβίείχθησαν κλι οί μέγιστοι των εύϊργετών τής Έλλάδο·,
Είς το βιβλίον αύτο θά εδρετε πώς ενας "Ελλην, κατά τό 1700, άν*
χωρησας άνυιτ-όδητος άπο την ΰπόδουλον τατρίδα τθ'ί, έγινεν ό Ζα·
χάρ&>φ τής έχοχής τού, δαρώνος τής Αύστριακής Αΰλής, καί όμοτρά-
πεζος τοΰ Αύτοκράτορος καί διετήρησε τον Έλληνιομ6ν τού καί αύτοι
καί τα τέκνα τού καί τα έγγονια τού.. "Αλλος ττωχος Έλλην εγΐΛ
*ρό εκατόν έτών συνέταιρος καί συνεργάτης τοΰ Άντιδασιλέως τής
ΑΙγΰιττο". Άλλος βιοπαλαιστής, ιτεζοιτορήο-ας άνυχόδητος άπο την 'Ο-
•ητσόν εως την Πετρούχολιν, έξετιμήθη άπο την Αύτοκράτειραν Αι¬
κατερίνην την Β' καί έγινεν ήγεμών των χωρών τής Κασπίας θαλάσ¬
σης. Τού άνϊβος αυτού έχοίΜν τώρα τον άνδριάντα «ίς Αθήνας. "Αλ-
λβς βαυμάσιος μετανάστης εγινβ ιτρωθι—ουργος είς την Ρουμοτνίαν καί
ίμ&ινεν "Ελλην την ψυχήν, εύβργετήσας την Έλλάδα. Παρελαύνοον
χολλοί άλλοι θα*ομάσιοι τύχοι μεταναστών. "Εχετε έμχρός σας περι-
γραφομένοος μέ ζωηρά χρώματα τούς τρωτεργάτας τής Φιλικής Έ-
ταιρβίβς, τοΰς μεγάλοος νεοέλληνας πολιτικούς καί στρατιωτικοίις καΐ
κληρτκούς καί οίκονομολόγοος καί συγγρα'φδίς καί άναμ.ορφωτάς. Έ-
χε« καί μορφάς Έλληνίδων, σχανίων έν τή ίστορία τοΰ κόσμοο. Καί
ίχετε άκ6μη τάς ηθικάς φικτιογνωμίβς κοραφαίων φιλΐλλήνων χαί δή
'Αμερικανών, ίπως είναι ή χαρβκτηριστική μορφή τοϋ Σαμουήλ Γκρίν-
τλυ Χάου, τοΰ ϋπάτου των «ν τω κόσμω φιλελληνων, ενός άληθώς Ά-
μβρικανοΰ Λαψαγιέτ τής Έλληνικής έπανΛστάσεως.
Μελετώντες τούς Δυνατοΰς Νεοελληνικούς Χαρακτήρας, μανβάνομίν
λεπτομερώς την ιστορίαν τοΰ νεοελληνικοΰ χολιτκτμοΰ καί των μ«γάλον
τού 'Ελληνιβ[·β6 «υβργετών καί κατ' ούτον τον τρόπον θά ήμιτοροΰμεν
νά έΐΓΐδεικνυωαίν καί «ΐς τοΰς Άμβρικανοϋς, ότι δέν εχομεν μόνον προ-
γονοος ένδόξθΰς τής παλαιάς έποχής, τής περιόδου τοΰ Περικλέους,
«ού τούς γνωρίζουν οί ξένοι πολί» καλά άπο τα βχολείά των, άλλ' εχο¬
μεν χλ ημείς οί νεώτ«ροι Έλληνες νά παρουσιάσωμεν μεγάλους χαρακτή
ρ*ς καί γενναϊα έ*ργα τοΰ πολιτισμοΰ άντάξια των άλλων πολιτιαμένων
ονγχρότ«ον έτ)νών. Όλα αιττά τα θίυμάσια ά§·ψ.αχα «αραμένουν άγνω-
ντα είς τοΰς ξένοος καί είς πολλβΰς «κόμη άπό ημάς το«ς "Ελληνας.
Το βιβλίον αντο έκ 400 «λίίων, δεμένον καί καλλιτεχν;κώς τυπω-
μιένον, μέ άναριθμήτους «ίκόνας, μάς διδάσκει νά είμεθα όπερήφανοι μέ
«V
ιστορίαν μας των 300 τελευταίον «των. Μορφώνει καί φρονηματίζει
καί άνϊ>ψώνει. Πάρετέ το διά τον εαυτόν <τας, διά τάς οικογενείας σας, διά τα παιδία «·ας, διά τούς δδικούς «άς ε-ίς την πατρίδα, διά τα Έλ- ληνόπουλα των Σχολείων μας. Πρέπει νά γίνιο τό εθνικόν %α κοινωνν» «όν έγκόλπιον κάθ« Έλληνος. Είναι «ΐηριγμα τής ζωής μας, των έ*(- τνχιών μας, των προόδων μας. Φώς Ελληνικόν καί ΰπκρηφάνειβ Έλληνική. Ή μελέτη των «νδόξων νεοελληνικών χαροοιτήρων τονών« 8λοι>ς μας. Διαίάβατε τό έργον καί διηγηθήτβ είς τα παιδία σας τό τί
γράφει, διά νά τα κάμετβ καί αΰτά ύπερήφανα, ?τι εγεννήθησαν Έλλΐ)·
νόπουλα.
ΝΑΤΙΟΝΑί ΗΕΚΑυ)
140 ννΈδΤ 26ΤΗ δΤ. ' ΝΕν ΥΟΚΚ, Ν. Υ.
Ταχνδρομήσατ* τό νέον σνγγραμμα: €*Ελληνι«ός Πολιτιομος: ΔΥΤ<Α. ΤΟΙ ΝΕΟΒΛΛΗΝΙΚΟΙ ΧΑΡΑΚΤΗΡΕΕ» Αενϊνον. 'Ε<τωί<λείι» την άξία» τού Δολ. 2.75. "Η στβίλετέ το Ο.ΟΧ». 'Ονομα ..... Δκύθννθις Πόλις ΤΟ ΣΥΜΑΡΠΑΖΟΝ ΚΑΙ ΣΥΓΚΙΝΟΥΝ ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑ Ν. Υ. Έκλεκτά 6ι6λία ίχει μόνον τό Βΐί· βλιοπωλεΐον τοΰ «Έθνικοΰ Κήρυκος». Η ΨΥΧΟΑΟΠΑ ΤΟΥ ΠΑΙΔΟΣ Γ. ΣΑΚΕΛΛΑΡΙΟΥ.— Τό θαυμάσιον χαΐ πρωτοφανές είς την γλώσσαν μας Ιργον της άναπλάσεως καί έκπαιδεύσεως τοϋ "Εθνους μας μετά των σπουδαιότερον προβλημάτων τής δλης 'Εθνικής Άνα- γεννησεως. Τό υπό Άμερικανών καΐ 'Ελλήνων έπΜΓτημόνων τοσού¬ τον έπαινεθέν ϊργον. Τιμάται χρυσόδετον ................. $2.00. ΤΗ- "ΝΑΤΙΟΝΑί ΗΕΗΑίΟ" 140 νΥΕβΤ 26ΤΗ 8ΤΒΕΕΤ ΝΕνΥ ΥΟΒΚ, Ν, Υ.
ΕΘΝΙΚΟΣΓ ΚΗΡΥΞ».— ~~ΤΑΚΗ. 26
19*8.
ΜΑ0Ι30Ν 8ΤΑΤΕ ΒΑΝΚ
2494
Τηλέφ.
2497
ΑΝΕΓΝΟΡΙΣΜΕΝΗ
ΠΟΛΙΤΕΙΑΚΗ
•ΤΡΑΠΕΖΑ
Τηλεγραφ. Διεύθυνσις
«ΟΙΪΑΚΙΝΙΟΟ»
ΝΕν ΥΟΗΚ
ΕΝΕΡΓΗΤΙΚΟΝ
ΑΝΩ ΤΩΝ
$3,250,000.01
100 ΡΑΚΚ
Α Π ΕΝΑΝΤΙ ΤΟΥ ΜυΝΙ£ΙΡΑΙ, ΒυΐΧϋΙΝΟ
Λειτουργουβα. κατά τούς νόμους καί ν>πό τόν £λεγ·
χον της Πολιτείας Νέας Υόρκης.
ΑΙ ΚΥΡΙΩΤΕΡΑΙ ΕΡΓΑΣΙΑΙ ΤΗΣ ΤΡΑΠΕΖΗΣ ΜΑΣ:
Ανοίγει ΤΡΕΧΟΥΜΕΝΌΥΣ ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟΥΣ—Οηοοΐίΐηκ Αοοοιιηίϊ
—καί πληρώνει τόκον 2 0)0 διά τα ύπόλοιπα.
Δέχεται ΚΑΤΑΘΕΣΕΙΣ είς Δραχμάς καί Δολλάρια επί άνατοκισ(ΐω πρός
4% ετησίως—κρβαΐαΐ ϊπΙθΓθδΙ ΑοοουπΙβ—είς προ')την ζήτησιν.
'Εκδίδει ΕΠΠΆΓΑΣ είς Δραχμάς μέ την καλλιτέραν τιμήν. Πληοώ-
νονται άμέσως άπό τού; έν "Ελλάδι άντιπροσώπους μας, την
ΕΘΝΙΚΗΝ ΤΡΑΠΕΖΑΝ ΤΗ2 ΕΛΛΑΔΟΣ, χωρ'ις καμμίαν
προμήθειαν ή άλλην επιβάρυνσιν.
'Εκδίδει ΕΠΙΤΑΓΑΣ είς Δολλάρια μέ ελαχίστην προμήθειαν.
Άνοίγει ΠΙΣΤΩΣΕΙΣ—ΟοάΉχ—παρ' Άμερικανικαϊς καί ξέναις Τρα-
πεζαις κα'ι δίδει προκαταδολάς χρημάτων επί έμπορευμάτων
Άγοράζει ΧΡΕΟΓΡΑΦΑ—Ριιθΐϊε ϋΐίΐϊΐίρβ Βοητΐδ—καί τοποΐβετεϊ
χρήματα ασφαλώς είς άκίνητα επί πρώτγι ή δευτέρα ύποθηκχ)—
ΚΪΓδΙ ΟΓ δεοθΐκΐ ΜθΓΐ^πβε—διά λογαριασμόν πελατών της.
'Ενοικιάζει ΧΡΗΜΑΤΟΚΙΒΩΤΙΑ—53ΓεΙγ Βοχοχ—άντΐ Δολλ. 5.00,
7.50, 10.00, 15.00 καί 20.00 ετησίως, μέ κάθε ευκολίαν καΐ ασφά¬
λειαν.
ΤΑΧΥΤΗΣ - ΤΑΞΙΣ -- ΑΣΦΑΑΕΙΑ
ΕΙΜΕΘΑ ΕΙΔΙΚΟΙ ΕΙΣ ΟΛΑ ΤΑ ΣΥΝΑΛΛΑγΜΑΤΑ
ΖΗΤΗΣΑΤΕ ΜΑΣ ΤΙΜΑΣ
ΔΙ' ΟΙΑΝΔΗΠΟΤΕ ΤΡΑΠΕΖΙΤΙΚΗΝ ΣΑΣ ΠΡΑΞΙΝ ΑΠΟΤΑ-
ΘΗΤΕ ΕΙΣ ΤΗΝ ΤΡΑΠΕΖΑΝ ΜΑΣ ΕΛΛΗΝΙΣΤΙ
ΕΠΙ ΟΛΟΚΛΗΡΟΝ ΤΡΙΑΚΟΝΤΑΕΤΙΑΝ ΥΠΗΡΕΤΟΥΜΕΝ
ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗΝ ΠΕΛΑΤΕΙΑΝ ΜΑΣ ΜΕ ΤΟΥΣ
ΚΑΛΛΙΤΕΡΟΥΣ ΟΡΟΥΣ
8ΐ_ίβ
ΙΟΟ ΡΑΒΚ Πθνν, ΝΕνΥ ΥΟΗΚ, Ν. Υ.
ΕΝΤΥΠΩΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΟ ΑΡΓΟΣΤΟΛΙ
Ε
ΤΡΑΠΕΖΑ
ΜίΕ
ΑΝΟΝΥΜΟΣ ΕίΑΙΡΕΙΑ
ΕΑΡΑ ΕΝ ΑΘΗΝΑΙΣ
ΕΝ ΠΕΙΡΑΙΕΙ, ΑΡΓΕΙ, ΠΥΡΓΩ, ΠΑ¬
ΤΡΑΙΣ, ΚΕΡΚΥΡΑ, ΚΕΦΑΛΛΗΝΙΑ,
ΝΑΥΠΛΙΩ, ΑΙΓΙΩ, ΚΑΛΑΜΑΙΣ, ΣΥ-
, ΡΩ, ΧΙΩ, ΗΡΑΚΛΕΙΩ, ΒΟΛΩ, ΘΕΣ¬
Ι ΣΑΛΟΝΙΚΗ, ΛΑΡΙΣΗ, ΤΡΙΚΚΑΛΟΙΣ,
ΜΥΤΙΛΗΝΗ, ΧΑΝΙΟΙΣ, ΖΑΚΥΝΘΩ,
ΤΡΙΠΟΛΕΙ, ΠΛΩΜΑΡΙΩ, ΡΕΘΥΜΝΩ,
ΚΑΡΔΙΤΣΗ, ΚΑΒΑΛΛΑ ΚΑΙ ΠΡΕ-
ΒΕΖΗ.
είς τάς κυριωτέρας πόλεις
ΕΛΛΑΔΟΣ καί ΕΞΩΤΕΡΙ-
ΚΟΥ.
Ένεργοΰντα& πάβαι αί τραιτ-εζιτνκαΐ εργα¬
σίαι, χάρις δέ είς τό εύρύ δίκτυον των οποκατα-
βτημάτων και άντα—οκριτών αυτής, ή Τραπέζα
εξυπηρετει λίαν έ-πιτυχώς την πελατείαν της
ΑΝΤΑΠΟΚΡΙΤΑΙ:
ΕΝ ΛΟΝΔΙΝΩ
ΤΗΕ ΟΟΜΜΕΗΟΙΑί ΒΑΝΚ ΟΡ ΝΕΑΗ ΕΛδΤ Ι™
4 ίΟΝϋΟΝ Λ/Α_1- Βυΐ-ϋΙΝΟδ,Ε.α 2
ΜΕΘ' ΥΠ)ΤΟΧ ΕΝ ΚίΙΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΑΕΙ
ΚΑΤΑΟΕΣΕΙΣ ΕΙΣ ΔΡΑΧΜΑΣ ΚΑΙ ΞΕΝΟΝ ΣΥΝΑΛ-
ΛΑΓΜΑ ΥΠΟ ΟΡΟΥΣ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΑΣ
Οί λαμβάνοντες ΧΙΉΜΑΤΙΚΑ ΕΜΒΑΣΜΑΤΑ
ΕΞ ΑΜΕΡΙΚΗΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΕΞΩΤΕΡΙΚΟΥ εχουν
συμφέρον νά προκαλώσι την αποστολήν των μέσω τής
ΕΜΠΟΡΙΚΗΝ ΤΡΑΠΕΖΗΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ,
καθότι, χάρις είς την ειδικήν αυτής διά τόν κλάδον τού¬
τον οργάνωσιν, έξυπηρετοΰνται ΤΑΧΕΩΣ καί ΠΡΟ¬
ΘΥΜΩΣ δι' αυτής.
Σχετικαί πληροφορίαι παρέχονται καί δι' άλληλο-
γραφίας.
Η
Στί{ν άκρη μιάς κοιλάδος, εΰρι-
σκομένης στονς αρόϊτοδας μιά; ά¬
πω τί; απειρε; διακλαδώσεις τής
έλατοψύτσυ 'βο'υνοσειράς τοΰ Αί-
νον κ,οοί είς απόστασιν δώδεκβτ χι-
λιομέτρων άπό τοΰ Άργοστολίον,
είννίοΐκιεται τό μοναστήρι τοϋ πολι-
οιόχου τής νήσου Άγιον.
Δηλαδή μοναστηρι δέν είνε ή
κνριολεξία. Τύ τέμενος τοϋ Άγί¬
ου Ιλιρασίμου είνε κάτι τί μεταξύ
απέραντον άγροι/ίας, άνιδιοτελοΰς
ξενωνος καί κολυμ6ή)βρας τοΰ Σι-
λ/οάμ των άπ,ανταχοΰ τής 'Ελλά-
δο; ψυχοπΰί&ών....
Τό αυτοκίνητον διατρί'χει εί; δ-
| λίγα καί μόνον λεατά τόν έλικοει-
δή καί ολόλευκον άν»}([·ορΐ7ίόν δρό¬
μον, ποΰ συνδέει την πόλιν μέ τό
τέαρνος, καί σταιιατά εί; απόστα¬
σιν δύο ολόκληρον χΐλιομέτρων ά¬
πό τής μονής. Άπό τό σημείον αύ-
τό άοχθζει ό ίδιαίτ;οο; δρόμος, ποΰ
διοοσχίζρι ολόκληρον την κοιλάδα
καί φθάνει μρχρι τή; έκκλησίας.
Οί οηηααξπδιώτες μοϋ ποοτεί-
νονν νά διατοέΕοχιεν πεζή τόν
θαυμάσιον εκείνον δρόμον μέ τίς
τεράστιες καί α'ωνόβιες Ιέϋκες...
Γίν.τοπ δεκτόν καί ικοττεθαιίνονμε
άπό τ' αύτακίνητα.
Στό μέσον τοΰ δρόμον αυτοί
εΰριίσκΐται τό πηγάδι τού Άγιον
καϊ δίπλα τού ίνα; τεράστιο; πλά-
τανο;. Κάτω άπ' αυτόν τόν πλάτα-
νο μαζεΰονται κάθε άπόγενμίΐ οι
πιστοί καί οί πιστέ;, ξένοι καί ντά-.
•τ.101, καί περ!νοΰν εϋχάριοτες &-
οε;.
Μέχρι τή; στιγμή; παν έ«ρθάσ«-
με στό πηγάδι, είχα άπορροφιγ9Γ|
ολάκληρος άπό την ΰποβλη,τικήν
μν>στικοπάθιειαν των συνοδοιπόρων
Όταν δμως εΓρθτΐσα στό πηγάδι,
μοϋ φάνΓρ<£ πώ; /.οποίος: ποωτενον- σιάΐνακος αέρος φι'-ση^ε. Έγώ έ- ν«άυ.ιζα πώ; γελιοϋμαι, έκύτταξα δμως 'καίΛί.τερα καί εΐδα ότι γύ- ! ρω άπο τόν πίχίτανο κάι%νταν κρέπ-ντέ-σίν, τσάρλεστον ν.αί κο· ριτσίστικα κεφαλάκια μέ άλά-γκαρ- σον ιια/αά.... "Α! ιδέν ςταντά"ΐ£·.σθε πόσο χαρι- τωμενρ; είνε οί γυναΐκες οταν ευ¬ ρίσκωνται στό δρόμο τής μΐτανοί- ας καί τής προσευχής... Έπρότεινα νά καθήσονΐϋε Λ'ά ξε- κουρασΐί}οϋμε...μά ή πρότασις μου ■ι καί ό δρόμος Ό "Ογκϊδν Λ. Μίλλς, ύψϋ—οοργ&ς των Οϊκίνομ.ί'κών, μεταξί» των τ*· λάντων την κηδείαν τοϋ Τζώρτζ Κ. Μόρρις, Ρλ κανού Πολιτειχκοδ άρχηγοϋ ττίς Νέας Τ&ρκη. ά δέκα λείΧτά έφ3άσαμε. Μό- λις δμο>; μπήκσιΐε στήν εΐσοδο τοΰ
ι τ!-Ί(?οχ>τίου ποοαιλίου, στριγνϋς
Ι οροονές, οτ,'νίιχττον άπό ποΰ προερ¬
χόμενα*, εκαναν νά άνορθοΰθοϋν αί
τρί|χ<ες τής ώιαρτωλή; κρφαλής μας. ΤΗσαν οί άνίατοι παράΐΤ'ρονες· οί σινγγεΛ'εϊ; τιΤΐν οποίων άπηλΐϊί* σθ·ησαν άπό τον; ψι·χιάτρον; ταχν μεγά?Λτν ά,στικών κεντρίον καί τονς εσπέραν ε'ι; τίιν μονήν τοΰ Άγίου γιά νά γίνουν καλά. Βεβαία. Την 16 Αΰγσύσου κα» την 20 Όΐκτοοβρίου εκάστου ετου; π!ανηηι'τ.»ρ·ίζει ό πολιοϋχο; τή; νή¬ σου. Καί κατά τάς δύο α>'<τά; η¬ μέρας γίνονται έξαιρεπικώς1 με- γάλει λιτανεΐαι, εις τα; οποίας σνγ- κΕντρσΰνται χιλιάδας >^αοϋ άπό τί
πέρατα τής Ελλάδος. Τό λείψα-
νόν τοΰ Άγίου περιφέρεται έν κα-
τανυκττ/τί πομπή καί υπό την συ>·-
οδείαν όλων αυτών των χιλιάδων
των προσκυνιιτών μέχρι τοϋ πλα-
τάνον, ποί> €ΐδ«με στΐ]ν άρχή.
Καΐτά την διάρικειαν τη; διαδρο-
μή; αΐ'τή; οί (τνγγενεΤς των τρελ-
λών παίρνουν τούς άρΐρώστους
των καί τού; ξο^λώνουν επί τοΰ
είδόχρου; γιά νά περάση άπό πάνω
τον; τό λείι|'ανον τοΰ Άγίου "/ύαί
νά γίνουν καλά.
"ΑθΜ:τά σΐ7.νά, μας> άφηγοΰν-
ται, οί άσθενεΐς ιιένοι.'ν άναίσ-ιτυτοι
καί αυτό είναι σημείον άλάνιθαστον
ότι έ·&ε,(>οιπεΰθησα!ν. "Οταν σννέλ-
θουν, εΐνε ςτΛεον καί.ά. Στά μάτια
μόν βεβαία αΰτό τύ υαϋμα δέν τό
είδα, μοϋ τό ΐΰεβαίωσαν όμιω; πλεΐ-
I
στοι κατά πάντα άξιύπιστοι Κε-
| φαλλήνε;, καθώ; καί δνο ·8ίίραπε·υ-
ίίέντΐ; οί όποΐοι κάθε χρόνο ρπισκε-
πτονται τόν Άγιον είς ένδειξιν
ρύη'νοχιοσύνη;.
"Οταν ή ποιιπή φθάστ) μέχρι
τοΰ πί/χτάνον, τό λρ.ή|~νον τοΰ
' Άγίου, τοπο&ετι^ιενον έντό; άργυ-
οά; λάονσ//.ος, εναποτίθετατ επί
τοΰ σταιιίου τοΰ πηγαδιοΓ·.
Οί παλαιότεροι Κεφα)1ήνρ; εν-
Οανιοΰνται ότι συχνά τνατά τάς λι-
ταηιείας-τό ν:ιοο τοΰ πηγαδιοΰ, οταν
έναΛετίθετο τό λεήΐ>ανον~τ,σΰ Άγι¬
ον, άνήοχετο αποτόμως μέχρι των
χειλέων ·<αύ έξεχύνεττο εις τό μαρ- μάρινον προαύλιον. Ακολούθως τό λείψανον μετα- φέρεται ιιέ την αυτήν καταΛαϊκτι- ν.·ήν ποιιπήν κ;αί έναποτίθεται 0ΐς ιιίαν μικράν εκνΐησίαν,ή δποία άν»ι άκριβίΓνς Μ τον μερους δ- άν-ετ-'ρρθη τό λίίψχχνον τοΰ Ά- γίσυ. "Ήδη ευρισκόμεθα είς τό απέ¬ ραντον προαύλιον τή; μοΛΟ"];. Είς τό ενα μέηος ευρίσκεται ή μικρά έτ&λησία, πηΓΐαπίνεί'ρως μία μεγα- ?^ιτέ'οα καί ^ά'ρω-γνρω διο^ροφα σπΐτια, σΐ'νδεδ·:»ιένα μ^ταξύ τού; εί; σχηιια μεγάλου όρ.9ο^'ωνίου. Αίτά τα (τπίτια χρησιμενΌυν διά νά <ρι)^>ξενοϋν δπω;-δπως; ενα με-
ρος τιον έκτός τής Κειτ>α|λληνίας
προσνίυνητών..
Π ροχοο>ρονμεν εϊ; την ιιικράν
ένθκί.ησΐίαν, δπου φυλάσσεται τό
λΓίι^ανον τοΰ Άγιον έντός τοϋ χρυ-
σσποικθλτον τάφον τού.
Συνίχομεν καί την άναπνοήν
ιιας άκόμη. Τόσον αΐΌτηρΐο; νπο-
βλητικόν είνε τό περι'βιίλλον, όίστε
νομίζει ν.ανείς ότι κάποιο βάρο;
σάς συμπιέζρι την ι|πτ/τμ'.
<Γτό άμφίβολο ($(ϋς των κατντηλιών, οί μορφέ; των καί των ελαχίστων προσ-κννητών φαίνονται έξαϋλωμε- νες. Μία μικρή κναμπανίτσοο σΓ,ιιαί- Λ-ει δειλά - δειλά τόν Έσϊτερινόν καί ό διακριτικο; τη; ήτχΌ; μά; ΰ- πενί>υμίζ€ΐ πτο; νπάρχοιν στή ζωή
άηότερες οοΐσθητικές άπολαύο'ίΐς.
των όποίοον την ύπαρξιν οΰτε κάν
φανταίζόιιευνα....
Τα πίήτα ίκεΤ μρσα στή αικρ-η
έκ,κί.ηοάτσα είνε σεμνά, άπλδ, δια-
κριτικα, συγκινοϋν οε μέ την τα-
πίεινότρρονη έμφάνιοί τού; καί
την πλέον απιστον καί ον.επίακιστν
κήν ψυχήν....
Μά Ιτσι τόν κατολα6αίνει δ κα-
θένας τόν οίκον τοϋ Κυρίου...
"Ύστϊρα άπό όλιγόλεπΐτον π·αρα-
μονί|ν (ρενγυνμε αόπό 'χιεΐ καίπερι-
ερχόυΕ-θα έν τάχει τοΰς ξενά>να;
καί τό Μεγάλο, άλλά ανστηρ«; ά-
πλότητος οίκημα τη; {ττοδοχής και
προχοαρσΰαεν πρός την μεγάλην
ΓΛκλησίαν τοΰ 'Αγίου, ποΰ άνη·, έρ-
θη, τώοα.
Τι είπα: έΛΛησία· "Α! οχι. Αν·
τό είνε τεράστιον τετράγωνον καί
καταθλΐΛτικής έπιδο^ής οίκοδόμη-
ιια τχ·ποι·νπ£ρανστηροΰ 'Έσκοριαλ.
"Οταν έΐπλησίασα, μ" επια·σρ φό(3ος.
Στήν κρίσιμη έκείνη γιά μέ στιγ¬
μή ενα; άπό τον; συνοδούς μου
μοίπε πώ; έκόστισε τό μεγαθήριον
ϊ*κεΐνο δεκαπήτε χιλιάδας λίο<ρς1 Αυτό ένέτεινε τοΰ; φόβοιι; μόν χαί έδίσταζα τώοα νά ----------'~ ζ ρχρή Ετσι, &έν ξέροο καί έγιΐ) γιατί. μοί φαινόταν πώς. αν έπιχειροΰσϊ νά μπώ μίσα, ϊ>ά μέ σταταμοΰσε στήν
πόρτα ό ξιςτπασμίνο; νόπλοιτος
οίκοδεσπότη; καί θά μοιί^γϊ αα-
στηρά: «Τί θέλετε. κΰριε;» ν./.-
λως τε καί ή διατίμησίς τού σέ ).!·
οες καί οχι σέ φτωχέ; 6οαχαΐς
ίηεγαί.οχτε. τό <ρόβο αου. Όπίοσδήποτε, έποοχώοησα με· τα φόβον Θεόν καί πίιατεω;, ΐν πλήο'Λ να%οιο)ίξί«, καί μπηκα. Πλ'οντος! *" Πλοϋτο;! Πλοΐ·τος! Βάναυσα κοά άτώκτως πϊΤα|ΐεΌ;, χο>ρί; χάριν, χωρίς ■κομΐ|(ότητα
καί" χα>ρίς εύί.άΰριαν τοιλάχιστοί
πρό; τύ καλόν, αν οχι ποός τί)
εύσεθές....
Τό εσωτερικόν τοϋ τεραστίου
ναοϋ ίίταν έπι6?ητΐ3ών, δέν μΛΐν
μεϊ ικανεί; νά τό αονηθΓΓ ^''Ι ^
γώ τουλάχιστον οίίτε γιά μιά στιγ-
μή δ?ν ήσ9άν'ί3ην την ανάγκην να
γονατίσω ίκεΐ μέσχ^ καί νά ^οα-
,Όνατίσω ΐκεϊ μέσακαι να . ν
ευχη9ώ..Μοϋ φαινόταν Λΐο; χ^
ποιο; φοακοφοοεμέλΐ); -ινπη^ρετης
θά έρχόταν -/Α ϊ>ά μέ πίτοΰο·: φ
ώς ασχημονσΰνται.
Ή έπιβολή τοϋ Χατα9λΐίη»>«
έκείνου μεγαλείον μέ 7/>ατονσε αιχ·
μάί.ωτον, ένώ δμ(ι)ς εκανα διαο/.ωί
σκέψεις άσεθΗζ..... ,
Ή δλλη ή μικροΰλικη ε-κκλησυϊ
ιιέ τό Οαιυτό φώ;, τα έξωϋλωΐ'Π-α
πρόσοϊπϊι των πιστών τη: και το
αίκοοπαοαπονιάριχο *<»ι^ <*>*
της μοΰ^ρχότταν πολύ χσλλιτε?ο
στή ψυχικη μου διάθεσι...
Ή δλη σεαν,χ καί λιγαχι ^
»1?άοΐ5ίη εμφάνισις της ιιον; Τ
νόταν ςώςέν^ϊχεκάτιάπο τα δ«
■ιας τα αίώνια παραπονα τη- Μ
σ,ιονιά; καί της ^Ρ^'ΐΐ
επληροϋσε, νόαιζα, ν.αποιο ι|^
λονικά -Λνό ™ν ήτ/αν ι^σα *τη
ον.έιΐη ιιοχ'.
•Ενίί ή δλλη..Ή α
ά
Ξαν»ικά σιως τή «ιγμη
?»να οατέ; τίς Λ*·^
ιιεΚ—? σννεκλόνισεν εκ
τό τεράστιον οίχοδόμηιια,
αάοινα κ.ονόκρανα μου
? άύ τις
εγίνοντο
ένώ
νά
■ -Σηααίνει ή ^
τοΰ Άγιον. Μεγάλον
Μονπε ^βληττχά ο
' ·
ό "Ανιο; Γεράαμος εν
-ιά τόν ΙερΑη-λον #ο»
,'.ον διέτασσε {Κτομηηση'.
Σχί, βροντεριι φωνη
λη; νχχμπάναζ ** '
τονς καί οί ολ'·*5
καί τό άρ·μονικόν σί
ν.ε άκράτητα στ>Ίν
σφαιρα τοΰ
ποιήστ) τοΰ:
να
Τί κοϊμα νά μη
μεϊς τα τϊξίΐδιάριχα
ΑΝ.
^ _____
Άγοράζετε τα βιολία
Βιβλιοπωλείον τού ·*>**·
π.
■/.' ε-
19*8.
ΜΑ0Ι30Ν 8ΤΑΤΕ ΒΑΝΚ
2494
Τηλέφ.
2497
ΑΝΕΓΝΟΡΙΣΜΕΝΗ
ΠΟΛΙΤΕΙΑΚΗ
•ΤΡΑΠΕΖΑ
Τηλεγραφ. Διεύθυνσις
«ΟΙΪΑΚΙΝΙΟΟ»
ΝΕν ΥΟΗΚ
ΕΝΕΡΓΗΤΙΚΟΝ
ΑΝΩ ΤΩΝ
$3,250,000.01
100 ΡΑΚΚ
Α Π ΕΝΑΝΤΙ ΤΟΥ ΜυΝΙ£ΙΡΑΙ, ΒυΐΧϋΙΝΟ
Λειτουργουβα. κατά τούς νόμους καί ν>πό τόν £λεγ·
χον της Πολιτείας Νέας Υόρκης.
ΑΙ ΚΥΡΙΩΤΕΡΑΙ ΕΡΓΑΣΙΑΙ ΤΗΣ ΤΡΑΠΕΖΗΣ ΜΑΣ:
Ανοίγει ΤΡΕΧΟΥΜΕΝΌΥΣ ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟΥΣ—Οηοοΐίΐηκ Αοοοιιηίϊ
—καί πληρώνει τόκον 2 0)0 διά τα ύπόλοιπα.
Δέχεται ΚΑΤΑΘΕΣΕΙΣ είς Δραχμάς καί Δολλάρια επί άνατοκισ(ΐω πρός
4% ετησίως—κρβαΐαΐ ϊπΙθΓθδΙ ΑοοουπΙβ—είς προ')την ζήτησιν.
'Εκδίδει ΕΠΠΆΓΑΣ είς Δραχμάς μέ την καλλιτέραν τιμήν. Πληοώ-
νονται άμέσως άπό τού; έν "Ελλάδι άντιπροσώπους μας, την
ΕΘΝΙΚΗΝ ΤΡΑΠΕΖΑΝ ΤΗ2 ΕΛΛΑΔΟΣ, χωρ'ις καμμίαν
προμήθειαν ή άλλην επιβάρυνσιν.
'Εκδίδει ΕΠΙΤΑΓΑΣ είς Δολλάρια μέ ελαχίστην προμήθειαν.
Άνοίγει ΠΙΣΤΩΣΕΙΣ—ΟοάΉχ—παρ' Άμερικανικαϊς καί ξέναις Τρα-
πεζαις κα'ι δίδει προκαταδολάς χρημάτων επί έμπορευμάτων
Άγοράζει ΧΡΕΟΓΡΑΦΑ—Ριιθΐϊε ϋΐίΐϊΐίρβ Βοητΐδ—καί τοποΐβετεϊ
χρήματα ασφαλώς είς άκίνητα επί πρώτγι ή δευτέρα ύποθηκχ)—
ΚΪΓδΙ ΟΓ δεοθΐκΐ ΜθΓΐ^πβε—διά λογαριασμόν πελατών της.
'Ενοικιάζει ΧΡΗΜΑΤΟΚΙΒΩΤΙΑ—53ΓεΙγ Βοχοχ—άντΐ Δολλ. 5.00,
7.50, 10.00, 15.00 καί 20.00 ετησίως, μέ κάθε ευκολίαν καΐ ασφά¬
λειαν.
ΤΑΧΥΤΗΣ - ΤΑΞΙΣ -- ΑΣΦΑΑΕΙΑ
ΕΙΜΕΘΑ ΕΙΔΙΚΟΙ ΕΙΣ ΟΛΑ ΤΑ ΣΥΝΑΛΛΑγΜΑΤΑ
ΖΗΤΗΣΑΤΕ ΜΑΣ ΤΙΜΑΣ
ΔΙ' ΟΙΑΝΔΗΠΟΤΕ ΤΡΑΠΕΖΙΤΙΚΗΝ ΣΑΣ ΠΡΑΞΙΝ ΑΠΟΤΑ-
ΘΗΤΕ ΕΙΣ ΤΗΝ ΤΡΑΠΕΖΑΝ ΜΑΣ ΕΛΛΗΝΙΣΤΙ
ΕΠΙ ΟΛΟΚΛΗΡΟΝ ΤΡΙΑΚΟΝΤΑΕΤΙΑΝ ΥΠΗΡΕΤΟΥΜΕΝ
ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗΝ ΠΕΛΑΤΕΙΑΝ ΜΑΣ ΜΕ ΤΟΥΣ
ΚΑΛΛΙΤΕΡΟΥΣ ΟΡΟΥΣ
8ΐ_ίβ
ΙΟΟ ΡΑΒΚ Πθνν, ΝΕνΥ ΥΟΗΚ, Ν. Υ.
ΕΝΤΥΠΩΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΟ ΑΡΓΟΣΤΟΛΙ
Ε
ΤΡΑΠΕΖΑ
ΜίΕ
ΑΝΟΝΥΜΟΣ ΕίΑΙΡΕΙΑ
ΕΑΡΑ ΕΝ ΑΘΗΝΑΙΣ
ΕΝ ΠΕΙΡΑΙΕΙ, ΑΡΓΕΙ, ΠΥΡΓΩ, ΠΑ¬
ΤΡΑΙΣ, ΚΕΡΚΥΡΑ, ΚΕΦΑΛΛΗΝΙΑ,
ΝΑΥΠΛΙΩ, ΑΙΓΙΩ, ΚΑΛΑΜΑΙΣ, ΣΥ-
, ΡΩ, ΧΙΩ, ΗΡΑΚΛΕΙΩ, ΒΟΛΩ, ΘΕΣ¬
Ι ΣΑΛΟΝΙΚΗ, ΛΑΡΙΣΗ, ΤΡΙΚΚΑΛΟΙΣ,
ΜΥΤΙΛΗΝΗ, ΧΑΝΙΟΙΣ, ΖΑΚΥΝΘΩ,
ΤΡΙΠΟΛΕΙ, ΠΛΩΜΑΡΙΩ, ΡΕΘΥΜΝΩ,
ΚΑΡΔΙΤΣΗ, ΚΑΒΑΛΛΑ ΚΑΙ ΠΡΕ-
ΒΕΖΗ.
είς τάς κυριωτέρας πόλεις
ΕΛΛΑΔΟΣ καί ΕΞΩΤΕΡΙ-
ΚΟΥ.
Ένεργοΰντα& πάβαι αί τραιτ-εζιτνκαΐ εργα¬
σίαι, χάρις δέ είς τό εύρύ δίκτυον των οποκατα-
βτημάτων και άντα—οκριτών αυτής, ή Τραπέζα
εξυπηρετει λίαν έ-πιτυχώς την πελατείαν της
ΑΝΤΑΠΟΚΡΙΤΑΙ:
ΕΝ ΛΟΝΔΙΝΩ
ΤΗΕ ΟΟΜΜΕΗΟΙΑί ΒΑΝΚ ΟΡ ΝΕΑΗ ΕΛδΤ Ι™
4 ίΟΝϋΟΝ Λ/Α_1- Βυΐ-ϋΙΝΟδ,Ε.α 2
ΜΕΘ' ΥΠ)ΤΟΧ ΕΝ ΚίΙΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΑΕΙ
ΚΑΤΑΟΕΣΕΙΣ ΕΙΣ ΔΡΑΧΜΑΣ ΚΑΙ ΞΕΝΟΝ ΣΥΝΑΛ-
ΛΑΓΜΑ ΥΠΟ ΟΡΟΥΣ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΑΣ
Οί λαμβάνοντες ΧΙΉΜΑΤΙΚΑ ΕΜΒΑΣΜΑΤΑ
ΕΞ ΑΜΕΡΙΚΗΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΕΞΩΤΕΡΙΚΟΥ εχουν
συμφέρον νά προκαλώσι την αποστολήν των μέσω τής
ΕΜΠΟΡΙΚΗΝ ΤΡΑΠΕΖΗΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ,
καθότι, χάρις είς την ειδικήν αυτής διά τόν κλάδον τού¬
τον οργάνωσιν, έξυπηρετοΰνται ΤΑΧΕΩΣ καί ΠΡΟ¬
ΘΥΜΩΣ δι' αυτής.
Σχετικαί πληροφορίαι παρέχονται καί δι' άλληλο-
γραφίας.
Η
Στί{ν άκρη μιάς κοιλάδος, εΰρι-
σκομένης στονς αρόϊτοδας μιά; ά¬
πω τί; απειρε; διακλαδώσεις τής
έλατοψύτσυ 'βο'υνοσειράς τοΰ Αί-
νον κ,οοί είς απόστασιν δώδεκβτ χι-
λιομέτρων άπό τοΰ Άργοστολίον,
είννίοΐκιεται τό μοναστήρι τοϋ πολι-
οιόχου τής νήσου Άγιον.
Δηλαδή μοναστηρι δέν είνε ή
κνριολεξία. Τύ τέμενος τοϋ Άγί¬
ου Ιλιρασίμου είνε κάτι τί μεταξύ
απέραντον άγροι/ίας, άνιδιοτελοΰς
ξενωνος καί κολυμ6ή)βρας τοΰ Σι-
λ/οάμ των άπ,ανταχοΰ τής 'Ελλά-
δο; ψυχοπΰί&ών....
Τό αυτοκίνητον διατρί'χει εί; δ-
| λίγα καί μόνον λεατά τόν έλικοει-
δή καί ολόλευκον άν»}([·ορΐ7ίόν δρό¬
μον, ποΰ συνδέει την πόλιν μέ τό
τέαρνος, καί σταιιατά εί; απόστα¬
σιν δύο ολόκληρον χΐλιομέτρων ά¬
πό τής μονής. Άπό τό σημείον αύ-
τό άοχθζει ό ίδιαίτ;οο; δρόμος, ποΰ
διοοσχίζρι ολόκληρον την κοιλάδα
καί φθάνει μρχρι τή; έκκλησίας.
Οί οηηααξπδιώτες μοϋ ποοτεί-
νονν νά διατοέΕοχιεν πεζή τόν
θαυμάσιον εκείνον δρόμον μέ τίς
τεράστιες καί α'ωνόβιες Ιέϋκες...
Γίν.τοπ δεκτόν καί ικοττεθαιίνονμε
άπό τ' αύτακίνητα.
Στό μέσον τοΰ δρόμον αυτοί
εΰριίσκΐται τό πηγάδι τού Άγιον
καϊ δίπλα τού ίνα; τεράστιο; πλά-
τανο;. Κάτω άπ' αυτόν τόν πλάτα-
νο μαζεΰονται κάθε άπόγενμίΐ οι
πιστοί καί οί πιστέ;, ξένοι καί ντά-.
•τ.101, καί περ!νοΰν εϋχάριοτες &-
οε;.
Μέχρι τή; στιγμή; παν έ«ρθάσ«-
με στό πηγάδι, είχα άπορροφιγ9Γ|
ολάκληρος άπό την ΰποβλη,τικήν
μν>στικοπάθιειαν των συνοδοιπόρων
Όταν δμως εΓρθτΐσα στό πηγάδι,
μοϋ φάνΓρ<£ πώ; /.οποίος: ποωτενον- σιάΐνακος αέρος φι'-ση^ε. Έγώ έ- ν«άυ.ιζα πώ; γελιοϋμαι, έκύτταξα δμως 'καίΛί.τερα καί εΐδα ότι γύ- ! ρω άπο τόν πίχίτανο κάι%νταν κρέπ-ντέ-σίν, τσάρλεστον ν.αί κο· ριτσίστικα κεφαλάκια μέ άλά-γκαρ- σον ιια/αά.... "Α! ιδέν ςταντά"ΐ£·.σθε πόσο χαρι- τωμενρ; είνε οί γυναΐκες οταν ευ¬ ρίσκωνται στό δρόμο τής μΐτανοί- ας καί τής προσευχής... Έπρότεινα νά καθήσονΐϋε Λ'ά ξε- κουρασΐί}οϋμε...μά ή πρότασις μου ■ι καί ό δρόμος Ό "Ογκϊδν Λ. Μίλλς, ύψϋ—οοργ&ς των Οϊκίνομ.ί'κών, μεταξί» των τ*· λάντων την κηδείαν τοϋ Τζώρτζ Κ. Μόρρις, Ρλ κανού Πολιτειχκοδ άρχηγοϋ ττίς Νέας Τ&ρκη. ά δέκα λείΧτά έφ3άσαμε. Μό- λις δμο>; μπήκσιΐε στήν εΐσοδο τοΰ
ι τ!-Ί(?οχ>τίου ποοαιλίου, στριγνϋς
Ι οροονές, οτ,'νίιχττον άπό ποΰ προερ¬
χόμενα*, εκαναν νά άνορθοΰθοϋν αί
τρί|χ<ες τής ώιαρτωλή; κρφαλής μας. ΤΗσαν οί άνίατοι παράΐΤ'ρονες· οί σινγγεΛ'εϊ; τιΤΐν οποίων άπηλΐϊί* σθ·ησαν άπό τον; ψι·χιάτρον; ταχν μεγά?Λτν ά,στικών κεντρίον καί τονς εσπέραν ε'ι; τίιν μονήν τοΰ Άγίου γιά νά γίνουν καλά. Βεβαία. Την 16 Αΰγσύσου κα» την 20 Όΐκτοοβρίου εκάστου ετου; π!ανηηι'τ.»ρ·ίζει ό πολιοϋχο; τή; νή¬ σου. Καί κατά τάς δύο α>'<τά; η¬ μέρας γίνονται έξαιρεπικώς1 με- γάλει λιτανεΐαι, εις τα; οποίας σνγ- κΕντρσΰνται χιλιάδας >^αοϋ άπό τί
πέρατα τής Ελλάδος. Τό λείψα-
νόν τοΰ Άγίου περιφέρεται έν κα-
τανυκττ/τί πομπή καί υπό την συ>·-
οδείαν όλων αυτών των χιλιάδων
των προσκυνιιτών μέχρι τοϋ πλα-
τάνον, ποί> €ΐδ«με στΐ]ν άρχή.
Καΐτά την διάρικειαν τη; διαδρο-
μή; αΐ'τή; οί (τνγγενεΤς των τρελ-
λών παίρνουν τούς άρΐρώστους
των καί τού; ξο^λώνουν επί τοΰ
είδόχρου; γιά νά περάση άπό πάνω
τον; τό λείι|'ανον τοΰ Άγίου "/ύαί
νά γίνουν καλά.
"ΑθΜ:τά σΐ7.νά, μας> άφηγοΰν-
ται, οί άσθενεΐς ιιένοι.'ν άναίσ-ιτυτοι
καί αυτό είναι σημείον άλάνιθαστον
ότι έ·&ε,(>οιπεΰθησα!ν. "Οταν σννέλ-
θουν, εΐνε ςτΛεον καί.ά. Στά μάτια
μόν βεβαία αΰτό τύ υαϋμα δέν τό
είδα, μοϋ τό ΐΰεβαίωσαν όμιω; πλεΐ-
I
στοι κατά πάντα άξιύπιστοι Κε-
| φαλλήνε;, καθώ; καί δνο ·8ίίραπε·υ-
ίίέντΐ; οί όποΐοι κάθε χρόνο ρπισκε-
πτονται τόν Άγιον είς ένδειξιν
ρύη'νοχιοσύνη;.
"Οταν ή ποιιπή φθάστ) μέχρι
τοΰ πί/χτάνον, τό λρ.ή|~νον τοΰ
' Άγίου, τοπο&ετι^ιενον έντό; άργυ-
οά; λάονσ//.ος, εναποτίθετατ επί
τοΰ σταιιίου τοΰ πηγαδιοΓ·.
Οί παλαιότεροι Κεφα)1ήνρ; εν-
Οανιοΰνται ότι συχνά τνατά τάς λι-
ταηιείας-τό ν:ιοο τοΰ πηγαδιοΰ, οταν
έναΛετίθετο τό λεήΐ>ανον~τ,σΰ Άγι¬
ον, άνήοχετο αποτόμως μέχρι των
χειλέων ·<αύ έξεχύνεττο εις τό μαρ- μάρινον προαύλιον. Ακολούθως τό λείψανον μετα- φέρεται ιιέ την αυτήν καταΛαϊκτι- ν.·ήν ποιιπήν κ;αί έναποτίθεται 0ΐς ιιίαν μικράν εκνΐησίαν,ή δποία άν»ι άκριβίΓνς Μ τον μερους δ- άν-ετ-'ρρθη τό λίίψχχνον τοΰ Ά- γίσυ. "Ήδη ευρισκόμεθα είς τό απέ¬ ραντον προαύλιον τή; μοΛΟ"];. Είς τό ενα μέηος ευρίσκεται ή μικρά έτ&λησία, πηΓΐαπίνεί'ρως μία μεγα- ?^ιτέ'οα καί ^ά'ρω-γνρω διο^ροφα σπΐτια, σΐ'νδεδ·:»ιένα μ^ταξύ τού; εί; σχηιια μεγάλου όρ.9ο^'ωνίου. Αίτά τα (τπίτια χρησιμενΌυν διά νά <ρι)^>ξενοϋν δπω;-δπως; ενα με-
ρος τιον έκτός τής Κειτ>α|λληνίας
προσνίυνητών..
Π ροχοο>ρονμεν εϊ; την ιιικράν
ένθκί.ησΐίαν, δπου φυλάσσεται τό
λΓίι^ανον τοΰ Άγιον έντός τοϋ χρυ-
σσποικθλτον τάφον τού.
Συνίχομεν καί την άναπνοήν
ιιας άκόμη. Τόσον αΐΌτηρΐο; νπο-
βλητικόν είνε τό περι'βιίλλον, όίστε
νομίζει ν.ανείς ότι κάποιο βάρο;
σάς συμπιέζρι την ι|πτ/τμ'.
<Γτό άμφίβολο ($(ϋς των κατντηλιών, οί μορφέ; των καί των ελαχίστων προσ-κννητών φαίνονται έξαϋλωμε- νες. Μία μικρή κναμπανίτσοο σΓ,ιιαί- Λ-ει δειλά - δειλά τόν Έσϊτερινόν καί ό διακριτικο; τη; ήτχΌ; μά; ΰ- πενί>υμίζ€ΐ πτο; νπάρχοιν στή ζωή
άηότερες οοΐσθητικές άπολαύο'ίΐς.
των όποίοον την ύπαρξιν οΰτε κάν
φανταίζόιιευνα....
Τα πίήτα ίκεΤ μρσα στή αικρ-η
έκ,κί.ηοάτσα είνε σεμνά, άπλδ, δια-
κριτικα, συγκινοϋν οε μέ την τα-
πίεινότρρονη έμφάνιοί τού; καί
την πλέον απιστον καί ον.επίακιστν
κήν ψυχήν....
Μά Ιτσι τόν κατολα6αίνει δ κα-
θένας τόν οίκον τοϋ Κυρίου...
"Ύστϊρα άπό όλιγόλεπΐτον π·αρα-
μονί|ν (ρενγυνμε αόπό 'χιεΐ καίπερι-
ερχόυΕ-θα έν τάχει τοΰς ξενά>να;
καί τό Μεγάλο, άλλά ανστηρ«; ά-
πλότητος οίκημα τη; {ττοδοχής και
προχοαρσΰαεν πρός την μεγάλην
ΓΛκλησίαν τοΰ 'Αγίου, ποΰ άνη·, έρ-
θη, τώοα.
Τι είπα: έΛΛησία· "Α! οχι. Αν·
τό είνε τεράστιον τετράγωνον καί
καταθλΐΛτικής έπιδο^ής οίκοδόμη-
ιια τχ·ποι·νπ£ρανστηροΰ 'Έσκοριαλ.
"Οταν έΐπλησίασα, μ" επια·σρ φό(3ος.
Στήν κρίσιμη έκείνη γιά μέ στιγ¬
μή ενα; άπό τον; συνοδούς μου
μοίπε πώ; έκόστισε τό μεγαθήριον
ϊ*κεΐνο δεκαπήτε χιλιάδας λίο<ρς1 Αυτό ένέτεινε τοΰ; φόβοιι; μόν χαί έδίσταζα τώοα νά ----------'~ ζ ρχρή Ετσι, &έν ξέροο καί έγιΐ) γιατί. μοί φαινόταν πώς. αν έπιχειροΰσϊ νά μπώ μίσα, ϊ>ά μέ σταταμοΰσε στήν
πόρτα ό ξιςτπασμίνο; νόπλοιτος
οίκοδεσπότη; καί θά μοιί^γϊ αα-
στηρά: «Τί θέλετε. κΰριε;» ν./.-
λως τε καί ή διατίμησίς τού σέ ).!·
οες καί οχι σέ φτωχέ; 6οαχαΐς
ίηεγαί.οχτε. τό <ρόβο αου. Όπίοσδήποτε, έποοχώοησα με· τα φόβον Θεόν καί πίιατεω;, ΐν πλήο'Λ να%οιο)ίξί«, καί μπηκα. Πλ'οντος! *" Πλοϋτο;! Πλοΐ·τος! Βάναυσα κοά άτώκτως πϊΤα|ΐεΌ;, χο>ρί; χάριν, χωρίς ■κομΐ|(ότητα
καί" χα>ρίς εύί.άΰριαν τοιλάχιστοί
πρό; τύ καλόν, αν οχι ποός τί)
εύσεθές....
Τό εσωτερικόν τοϋ τεραστίου
ναοϋ ίίταν έπι6?ητΐ3ών, δέν μΛΐν
μεϊ ικανεί; νά τό αονηθΓΓ ^''Ι ^
γώ τουλάχιστον οίίτε γιά μιά στιγ-
μή δ?ν ήσ9άν'ί3ην την ανάγκην να
γονατίσω ίκεΐ μέσχ^ καί νά ^οα-
,Όνατίσω ΐκεϊ μέσακαι να . ν
ευχη9ώ..Μοϋ φαινόταν Λΐο; χ^
ποιο; φοακοφοοεμέλΐ); -ινπη^ρετης
θά έρχόταν -/Α ϊ>ά μέ πίτοΰο·: φ
ώς ασχημονσΰνται.
Ή έπιβολή τοϋ Χατα9λΐίη»>«
έκείνου μεγαλείον μέ 7/>ατονσε αιχ·
μάί.ωτον, ένώ δμ(ι)ς εκανα διαο/.ωί
σκέψεις άσεθΗζ..... ,
Ή δλλη ή μικροΰλικη ε-κκλησυϊ
ιιέ τό Οαιυτό φώ;, τα έξωϋλωΐ'Π-α
πρόσοϊπϊι των πιστών τη: και το
αίκοοπαοαπονιάριχο *<»ι^ <*>*
της μοΰ^ρχότταν πολύ χσλλιτε?ο
στή ψυχικη μου διάθεσι...
Ή δλη σεαν,χ καί λιγαχι ^
»1?άοΐ5ίη εμφάνισις της ιιον; Τ
νόταν ςώςέν^ϊχεκάτιάπο τα δ«
■ιας τα αίώνια παραπονα τη- Μ
σ,ιονιά; καί της ^Ρ^'ΐΐ
επληροϋσε, νόαιζα, ν.αποιο ι|^
λονικά -Λνό ™ν ήτ/αν ι^σα *τη
ον.έιΐη ιιοχ'.
•Ενίί ή δλλη..Ή α
ά
Ξαν»ικά σιως τή «ιγμη
?»να οατέ; τίς Λ*·^
ιιεΚ—? σννεκλόνισεν εκ
τό τεράστιον οίχοδόμηιια,
αάοινα κ.ονόκρανα μου
? άύ τις
εγίνοντο
ένώ
νά
■ -Σηααίνει ή ^
τοΰ Άγιον. Μεγάλον
Μονπε ^βληττχά ο
' ·
ό "Ανιο; Γεράαμος εν
-ιά τόν ΙερΑη-λον #ο»
,'.ον διέτασσε {Κτομηηση'.
Σχί, βροντεριι φωνη
λη; νχχμπάναζ ** '
τονς καί οί ολ'·*5
καί τό άρ·μονικόν σί
ν.ε άκράτητα στ>Ίν
σφαιρα τοΰ
ποιήστ) τοΰ:
να
Τί κοϊμα νά μη
μεϊς τα τϊξίΐδιάριχα
ΑΝ.
^ _____
Άγοράζετε τα βιολία
Βιβλιοπωλείον τού ·*>**·
π.
■/.' ε-
«ΕΘΝΙΚΟΣ ΚΗΡΥΞ».— ΚΫΡΐλ~ΚΗ,~2Κ ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ. 1Γ>2«.
ΙΣΠΑΝΙΚΗ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ
ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΤΟΥ ΔΟΛΟΦΟΝΟΥ
Το δωμάτιον τού δασκάλοι: ήτ¬
τον η^α0- σιο)πηλό -/αί αύστηρό.
Κανένα; θόοιβο; δέν ά/.οι,'γοταιν.
Δνο έλαφροί <κτι'ποι άκσύστηκαν —ήν Λόοτα: Ό δάον.αλος σηκο>
σε τό κάτασπρό τού χεφάλι.^
—Έμπρός' εΐΐτε μέ την ηρεμτ»
ν.αί γλυκειά φωνή των άνθρώ-τα>ν
ποϋ μιλοϋν συχνά μέ τα παιδία
καί μέ τα πουλιά.
Στό ιΐνοιναα της πόρτας ·φα>
νηκε μιά ήλικνωμένη ΰπηρέτρια),
ή μόνη σύντροφος τοΰ παιδαγω-
γοΰ. % ι
—Τι θ'ίλ'εις, Ροζαλια; τηνοω-
τησΐ ό οάσκαλος εξαΐ/.ολου9ώντ.ας
νά γράφη·
Ή Ροζαλία διστασε μιά στιγ-
μή καί κατόπιν εΐπε δειλά:
—Αέν θά βάλν; ό νοΰς ΰας ποίας
είναι ?ξω...
—Ποίος είνε; ρώτησε ανυπο-
μόνακ ό δάσκαλος.
—Ή. .. .Μπολιτσερα, τόλμη-
σε νά πή ή Ροζαλία.
Ό δάσκαλος, δ γλνκύς ϋκείνος
δνθρωπος, σιχώ&ψΕ άπότομα
να μία άστραπή θυμοϋ ίλαιιψε
στά μάτια1 τού. 'ίΕσφιξΐ νευρικά
τα χερια τού.
—Λέν θ?λω νά την δώ! Νά φύ¬
γη άμέσως!
—Τό ηξεοα... ι|ι{>ύριοτε ήΡοζα-
λία.
—Τότε γιατΐ τό εκαμες; είπεν
δ δάυκαλος ποΰ εΐχε ξση'ον.αθήσει.
—.Εττεμενε, εΐπε ή Ροζαλία,
ρ στά πόδια μου... Μόν
ότι Μ μπή εδά: μέσα νχη άν
άκόμη την διώξονν μέ τής κλω-
τσιές....
Τό πρόστιίττο τοΰ γέρω-παιδα-
γωγοϋ πήρε πά).ι την τίρειιη καί
γλυκειά εκφρ«σί τού. Καί είτε
καίρτερικά....
—"Αφησέ την νά μπ-Γ}.
Ή Ροζαλία ΰγήκε. Άκολσύθη-
σαν στιγμές σιωπής. Ό δάσκαλος
εΐχε ν.ρνιΐ/ει τό πρόαωπο μέσα στά
χΐρια τού καί ενα σωρό άναμνή-
σεις περνονσαν άπύ τό μυαλό τού.
Τάς σκέ|·εις τού διέκοψε ή εί-
σοδος της ΜπτΑιτσερας. Ήταν
μιά γννάί/.α ώς αα^ά^τα έτών,
κουρασμένη άπό τα βάσανα καί
τάς στεοήσεις. Στάί'ηκε στήν πάρ-
τα στρίβοντας μέ τα χέρια την α-
κρη τής πυδιας της·.
—Τί θήλεις; την ρώτησε δ δά¬
σκαλος;. Μέ τί πρόφασι έρχεκται δώ;
—Δόν Σαντιάγο, είτε φοβισμε-
νη, ή Μπολιτσέρα. εγώ ξέρω τι
ύποφέρατε έσεΐς γιά μάς...
—Καλά, καλά λέγε τί θίλεις;
διέν.οψε άννπάμονα ό δάσ/αλος.
—"Εχω ενα παιδι εφτά χοονώ-
νε... ποθ έ'χει άνάγκη νά μάθη
γράμματα... τί φταίει αΐτό τό κα-
κόμοιρο:
—'Ελεεινη' φώναΗε ό δάσκα¬
λος, τολμάς άκόμη νά -ητός νά
μάθω γράιιματα τοΰ παιδιοΐ σου,
τοΰ παώιον τοΰ δολοφύνου, τοί
άνθρώπου ποΰ σκότωσε τό μονα-
δικό ιιου παιδί; Φύγε! Καί νά μή
δώ μπροστά μου τό παιδί σου'
•—Κι'ριε... εΐπε ή Μπολιτσεραι
ποϋ είχε άρχίσα τα κλάμ;ιατα,
είνε άί.ήθΐΐα ότι ό άναρα; ιιον
σκότίύσε το παιδί σον καί γι' αύ-
τό σαπΡζει τώρα στή φνλσκή......
Τί φταίει δαως τό καϋ'ιιένο τό παιι-
δί μου; Εγώ €Ϊμ«ι ιιόνη στόν κό-
σμο καί ά,πΐροστάτευτη...
—Τολμά; να μοϋ ζητάς νά
σποι·βάσω τό παιδί σου; '1>ί·γε άπό
μπροστά μου!
ΛΓΓΛΟ-ΕΛΛΗΝΙΚΟΝ ϊ ΕΛΛΗΝΟ-ΑΓΓΛΙΚΟΜ
ΛΕΞΙΚΟΝ ΤΗΣ ΤΣΕΠΗΣ
Υπό τοϋ Καθηγητού της Έλληνικης έν τφ Κολ·
λεγίφ Νέας Υόρκης Κου Ο. Ν. ΒΓθννη.
Ο ΤΗΛΑΥΓΗΣ ΦΑΡΟΣ
Το Λεξικόν χυρίως είναι ό δξων πέριξ τοΰ δποίου στρΙ·
φεται πάσα μάθησις καί Λάσα έπιστήμη. Τό Λεξικλν εΐναί
τό αΐωνόδιον μνημεϊον καί τό άνέσπερον φώς, ό τηλαυγής
φαρός, όστις έφώτισε, φωτίζει καί θά φωτίζη την άνθρω·
ιιότητα, μέχρις δτου καί μία μόνη ζώσα ψυχή Θά ϋπάρχτ) επί
Τού πλανήτου μας.
ΟΙ ΛΕΞΙΚΟΓΡΑΦΟΙ
Οί μεγα).είτεροι λεξικογράφοι τοθ κόσμου, ό Ιθδβρη Ε.
νΙ ό δαΐπυεΐ Ιοηπδοπ, ό ννπι ϋ
Α Ν Υ
ρ
, , β νηϊί-
ίιβν, 6 ϋΓ ΜυΓΓβγ, Α Νοβη νΥε&δΙεΓ, ό ΡγοΓ. δΐενβη,ι
καί δλλοι κατηνάλωσαν τό πλείστον τής ζωής των διά την
τελειοποίησιν των Αγγλικών Λεξικων.
ΟΙ ΣΠΟΥΔΑΣΤΑΙ
Έξ αυτών δ <Έθν. Κήρυξν, μέσω των βιαπρεπεστέραιν «τθηγητών Άμεριχανών καί 'Ελλήνων, έσταχυολόγησε τέ Άγγλοελληντκον καί 'Ελληνοαγγλικον Λεξικόν, πρός χρήσιν τού "Έλληνος μετανάστου, τοΰ βιοπαλαιστοΰ, τοϋ έμπορον, τοϋ σπουδαστοΰ, τό οποίον περιλαμβάνει 60,000 περισσοτέ¬ ρας λέξεις άπό οΙονβήΛθτε δλλο Λεξικόν τοϋείδους τού. 'Ε- κάοτη λέξις συνοδεύεται καί μετά της γνησίας Άμερικανι- κής προφοράς δι' Έλληνικών χαρακτηρων καί τής σημασίας αυτής. ΑΙ λέξεις ?χουν καταταχθϋ κατ' άλφαβητικήν τάξιν καί ευκόλως δνναταί τις νά εύρη την ζητουμένην ανευ χρο- νοτρώής. 80,000 ΛΕΞΕΙΣ Διά πρώτττν φοράν είς τα έκδοηκά χρονικά παροι-σιάζετα» Ινα τόσον τέλειον καί πλούσιον Λεξικόν τής Τσέπης. Καίτοι «Ιναι σχήματος μικροθ, έν τούτοις περιλαμδάνει Λνω των 80,000 λέξεων, αΐτινες ?χουν κατανεμηθτί καί τα',ινομηθτ} μέ τέχνην απαράμιλλον, υπό τοϋ Καθηγητού κ. ΟηγγοΙΙ Ν. ΒΐΌννη. 100 Ο)Ο Έκατ&ν τοίς εκατόν είναι ανώτερον καί από πολλά με- γά?.α λεξικά, καί πολλάς λέξεις τάς οποίας δέν θά εΰρητε αναγεγραμμένος είς αντά, θά τάς άνακαλύψητε είς τό νέον μας Άγγλο—Ελληνικόν καί 'Ελληνο—Αγγλικόν Λεξικόν Τσέπης, μί την γνησίαν Άμερικαγικήν προφοράν των, άπβ- Οιδομένην δι' 'Ελληνικών χαρακτηρων. ΑΓΓΛΙΣΜΟΙ Τα ούστωδέ'στεοβ καί άνανκαιότερα στοιχεία, ώς φρασεο· λογία παραφράσεις, ΆγγλισμοΙ κλχ., σννελέγησαν άπό τα μεγαλείτερα Άγγλικά Λεξικά, άτινα συνέταξαν οί μεγα- Σείτεροι λεξικογράφοι τού κόσμου, καί έταξίνομήθησαν μέ μεγάλην προσοχήν καί μενοδικότητα είς τό νέον μας Λ*. |»κόν τής Τσέπης. ΑΔΥΝΑΤΟΝ "Άν— τοδ νέου μας Άγγλο—ΈλληνικοΟ καί 'Ελληνο— Άνγικοΰ Λεξικοϋ τής Τΐτέπης, είναι αδύνατον νά μεταφρα· —τε ίκ της Άγγλικής είς την •ΕλληνικτΓν καί τάνάπαλιν « τα σνντάξητε, χαθ' δσον τα παλαιά Άγγλο—'Ελληνικα καί —χχ—,ο—Άγγλιχά Λίξικά τοθ εΓδους τού είναι δλως διόλοβ έητεπαρκτ). Ο ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΣ ΧΑΡΤΗΣ Το Άγγλο__Ελληνικόν καί *Ελληνο—Αγγλικόν Λεξιπον ττΐε Τσέπης τσθ «'Εθνικοΰ Κήρυκος> είναι καλλιτεχνικως 8»·
ίβμίνον διά μαλακοΰ δέρματος, μέ βύο εΰοετήρια, καί τόν
«ιγκόσμιον χάρττΐν.
ΤΑΧΥΔΡΟΜΗΣΑΤΕ ΤΟ ΠΑΡΟΝ ΔΕΛΤΙΟΝ
Νβΐΐοηβΐ ΗβΓ3ΐά, 140 ν. 261η 51.. Ν. Υ. ΟίΙγ.
Σάς ίσωκλείω $ί μέ την παράκλησιν όπως μοΰ άπο·
—είλητε τό «Νέον Άγγλο—Ελληνικόν καί 'Ελληνο—
Αγγλικόν Λεξικόν Τσέπης>, τού Καθηγητού Κου
ΟβΓΓθΙΙ Ν. ΒΓον/η.
"Ονομα..............α··..·...........Α.......Ϊ.,
Διενθννσις ..«.........·.·_·..........·-·........·«>
Πόλις καί Πολιτειβ............................
Ό ■πλοίαρχος Ε. Μίττελλ, τοΰ άτ αοοτολοίΌυ Αμερικήν Μέρτταντ, μέ
τώς Μιχαήλ κοτ: Στη^εν Χάρρ-.ιτ όν, τούς όττοίους έφερεν έκ Λον3ιν<υ είς Νέαν 'Υόρν.τ/ν, χρό-ς <τον άντησιν των γονέων των. Ή Μπολιτσεοα Ιξοίχολονθησϊ νά κλαίη. —Δόν ΣαΛτιάγο. εαής μόνχ> σας
λετε ότι πρε.τει νά ύ.τοοττηρίζουμε
τα παιδία ποϋ ΰί'λουν ν*ά σ-τοιΛα-
σουν.
—Τέτοΐα παιδία μάλιοτα - ίίπε
ό παιδαγωγός &τιίχΛΌαας τό κά-
δ-ρο τοϋ σκοτΐο}ΐένου γιηοΰ τού είς
τόν τοϊνο. "Οχι δμως τα παιδία
των δολοφόνων!
Ό δάον.αλος ξεκρ?ιιαχτε τό κα-
δρο καί ά'ρχισε νά τό φιλί|.
Ή Μιτολιϊσιέρα άναστέναξε τό¬
τε, καί εφνγε γρήγορα...ΤΙΙταν
μητερα καί α-ΐτή καί γνώριζε τί
έσήμη'ΐνε έ·κιεΐνος δ πόνος.....
Άπέναντι στό σχολειό ηταν ε-
νας ώραϊος κήπος γίΐιατος δέν'δρα
καί ά'νθη: έ~/ϊεΓ ί'παιζαν τα παιδία
στά διαλείαματα, όταν ό καιρος ή-
ταν στή 6ρο-/ή. Έκΐΐ δ δόν Σαν¬
τιάγο §δινε καί τα ν.οιν(οινι>:ά ·ια-
θήματα στους μικρούς η τούς 'ε'λε-
γε Ιστορίες γιά νά τούς ς,εκονρά-
σπ άπό τό 5ιάι6ασιια. Σάν πΐατέρας
άγαποΰ'Λ ολα τα παιδία, τα συμ-
δούλευε, τα -/αττ^οΰσε, τα [ΐάθαι-
νε νά γίνωνται καλά καί ύπομονη-
τι^:ά.
Στόν ν.ήΐτ» δκίΐνο τής χαρας
)βαί. τής άγάπης παοουοτάστπκε
μιά μερά ενα παιδί ξνπύλυτο, ξιε-
σχισμένο, καν.ο^ιοιριασμένο, άλλά
μέ ιιεγάλα ζωηρά μάτια. γειιάτα
έζνπνάδα καί ■καλωσύνη: ηταν ό
Κομϊνο. δ γυιό; τοΰ δολοφόνΌυ.
Ό δόν Σαντιάγο ?καμε πώς δέ
τόν εΐδε καί τοΰ Γδειξε μεγάίλη ά-
διαφορία. Όσάκις κΰτταζ'ε έκεϊνο
τό παώί τόν έ'πιανεν αγανάκτησις.
—Τό παώί τοϋ δολοφόνου!
Οί α/.λοι μαθηταί δμως ήσαν
τρελλοί μέ τόν Κο[ΐΐνο καί κανείς
δέν βκΐΕΐπτόταν νά τόν πειράξη γιά
τα ξεσχισμένα ρονχα τον.
—Κομϊνο. ελα νά παίξουμε'
Καί δ γι-ιός τοΰ δολοφόνου ήτο
άγοπτητός σέ ολους μέσα στόν ΐταν-
δικόν εκείνον παράδεισο. Ό δόν
Σαντιάγο τόν εκάλεσε ϊνα πρω'ί
καί τόν κΰτταξε καλά γιά πρώηι
φορά καί τόν ρώτησε τί ήθελε
στόν κτ;πο μέ τα παιδία τοϋ σχο-
?^ίου
—Θελο) νά μάθω γράμιιατα,
δάσκαλε. είπεν δ Κομϊνο.,.Καί νά
λογαριά;ω....Καί νά ζύ>γραφίζα>
γαϊδουράκια.
—Πόσο χρονών εΐσε;
—Έπτά καί μισο.
—Ό δόν Σαντιάγο οταϋάττησΐ
μιά στιγμή.
—ιΚαί,ά, είπε. Άπό αυριον ήμ-
πορεϊς νά ερχεσαι στό σχολειό...
Πρόσεχε μόνο νά μή ορίσκεσαι
μπροστά μον...νά μή μέ βλεπης.
Καταλαθες;
Ό Κομϊνο ήταν εξυπνο πχχυδί
καί ϊΐχε 6έ6αια καταλάβει.....
Ό Κομϊνο εΐχε κατακτήση την
α,γάπη τοΰ σχολείον. Σ' ενα χράνο
εΐχε μάθει τόσα γράμματα πσϋ
αλλα παιδία δέν εϊχαν μάθει σέ
πεντε. Ό δόν Σαντιάγο ·3ΐλοντας
καί μή, ηκολούθησε τό γενικό
ρεΰμα καί άγάπησ; κι' αντός τόν
Κομϊνο, δχι χωρίς καποια τιη,Ί
συνειδήσεως γιά την άδιαφορία
ποΰ είχεν ώς τα τώρα δείξει.
—Τό παιδί αντό είνε τόσο κα-
λό δσο ό πατέρας τού ήταν κα> ός,
σκεπτόταν ό Σαντιά-νο.
Γιατί ό Κομϊνο ήταν τόσο πρό-
!Κ·).ιος ό'κττρ πολλές ς;ορές ε^καιαε
Οΐλήματα τοϋ. δασκάλου, τοΰ
σν.οήιιζε τ:: δωιιάτιο, τοΰ γι>άλ£ε
τα παποι'τσια κ.«ί τοΓ· καθάριζρ τα
ροΰχο:. Καί όλα αύτά τα εκανε μέ
καλή καρβιά, ιιέ προθι·μία καί μέ
γέλοιο. Μιά μερά ποΰ δ δάον.αλος
εΐχε άροωστήσει δ Κομϊνο εγινε
κομμάτια γιά νά τόν περιποιηθϊί.
Καί 6 δόν Σαντιάγο, χωρίς νά
τό θΥλη. εννοιοχϊε μία σι»μπάθει«
γιά τό δνστνχισμένο έκεΐνο άπ»-
κ?.ηρο τής μοίραν, ποΰ πλήρωνε
τόσο άκριβά τό σφάλμα τοΰ πατέ-
ρα·
Σιγά-σιγά ό μικρός αρχισε νά
τρώτι στό σπίτι τοϋ δαοΐκάλου.
Πώς εγινε αχτό; Οντε δ δόν Σαν
τιάγο δέν τό ή£ερε καλά καλά.
Ή συντροφιά δμως τοΰ αινροΰ
τοΰ γεννοϋσε μιά παραμένη είχα-
ρίστησι, καί μιά χαρά σκορ'πιζό-
ταν μέσα στό σπίτι τού άπό την
παρουσία τοΰ μικροΰ «κείνου δια-
<5ολά·κου. Ήταν τώρα1 δώδεκα χρόνων καΊ σέ λίγο θά επαΐ'ε άπό τό σχο¬ λειό. Ή μητερα τού ή Μπολιτσέ- ρα. εΐχε πιαστή καί δέν μποροϋσε νά δουλει|ττ|. "Βπρι.ιπε νά έργαισθη αΐτός γιά νά ζήση την μητερα τού. Ό πατέρας τού εΐχε πεόάνει στή φυ?.α·κή καί δέν περίμενε πιά ('ιπό κανέναν προστασία. Ό δόν Σαντιάγο τόν ροποθβε γιά την ΰγεία τής μητέρας τού, ποτέ τού ομα·ς; δέν εΐχε πϊράσει τό χατώορλι τοϋ σπιτιοΰ τοΰ δολο¬ φόνου. Ένα πρωΐ εμαίίε ότι ή Μπολτσιέρα είχίτν πεθάνει.... ^ —Τι 9ά γίνη; τώρα; ρώτησε τόν Κομϊνο.. —^Αέν ξερο)... μονρμούρισϊ δ αικοος ποϋ εκλαιγε άκατά7Ταυοτα. Θά δοι>λέι4·ο>... Θά πάω στήν Ά-
μερική...
Ήταν 6ρ«ίν Τνα }ΐε>.αγχο/Λ-
κό σκοτάιδι ειιπαινε μξ'οΐα στό δο>
ματιο τοΰ δόν Σαντιάγο, ενός· πό¬
νος τοϋ εο-φιγγε την καρδιά.=
^—Μή <ς:νντς παιδί μόν, είτε μέ βαρεία φωνή στόν Κομϊνο. Μή φ-ύγης.... Άναστέναξε καί επειτα εξακο¬ λουθή σε: —Ξε'ρεις, δ πατερας σου μοΰ πηοΕ τό παιδί μου...., τώρα μοΰ στελνει τό δικό τοΐ'. Ό Κομϊνο επεσε στήν άγκαλιά τοΰ δασκάλου τού, ποΰ εκλαιγε κι' αΰτός; σιγΐχλά ιιε'σα στό σ·κοτο>
διξεχνωΛΤας τόν δολοφόνο, ξε
χνωντας τόν πόνο τον, ξεχνό
τό χαμένο τού παιδί....
ΤΑΚΡΟΝ 5ΡΗΙΝΟ5· ΓΙ^ι._ Ό
ιΈθνικός Κηρυξ», ήμεργ|σιος Κυρια-
κάτικος, καθώς καί ό ε'ικονογι οψηιιε-
νος, πωλοννται παρά τον άντιπροσώ-
ιτου μπς, κ. Λονκά Παρασκευά, 20< Ν. δβίίθΓά Ανβ., όστις δέχεται αι- κράς^ καί μεγάλας άγγελίας, καθώς καί έγγραφάς σννδρομητών. ο σωσσιασ: Υπό Θ. Ντοστογιέφσκη. "Ερ¬ γον μεγαλόπνοον. Άρκεΐ ότι εξήλ¬ θεν άπό την σφραγΐδα τοΰ έξοχω- τάτου των Ρώσσων μνβιστοριο- γράφων, διά νά διαβασθή άπό δ- λους. Τιμάται δεδεμένον .. $1.00 "ΝΑΤΊΟΝΑΙ. ΗΕΒΑίΟ" 14Ο V*. 2βΤΗ 8Τ·, ΝΕτΥ ΥΟΒΚ
ΙΣΠΑΝΙΚΗ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ
ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΤΟΥ ΔΟΛΟΦΟΝΟΥ
Το δωμάτιον τού δασκάλοι: ήτ¬
τον η^α0- σιο)πηλό -/αί αύστηρό.
Κανένα; θόοιβο; δέν ά/.οι,'γοταιν.
Δνο έλαφροί <κτι'ποι άκσύστηκαν —ήν Λόοτα: Ό δάον.αλος σηκο>
σε τό κάτασπρό τού χεφάλι.^
—Έμπρός' εΐΐτε μέ την ηρεμτ»
ν.αί γλυκειά φωνή των άνθρώ-τα>ν
ποϋ μιλοϋν συχνά μέ τα παιδία
καί μέ τα πουλιά.
Στό ιΐνοιναα της πόρτας ·φα>
νηκε μιά ήλικνωμένη ΰπηρέτρια),
ή μόνη σύντροφος τοΰ παιδαγω-
γοΰ. % ι
—Τι θ'ίλ'εις, Ροζαλια; τηνοω-
τησΐ ό οάσκαλος εξαΐ/.ολου9ώντ.ας
νά γράφη·
Ή Ροζαλία διστασε μιά στιγ-
μή καί κατόπιν εΐπε δειλά:
—Αέν θά βάλν; ό νοΰς ΰας ποίας
είναι ?ξω...
—Ποίος είνε; ρώτησε ανυπο-
μόνακ ό δάσκαλος.
—Ή. .. .Μπολιτσερα, τόλμη-
σε νά πή ή Ροζαλία.
Ό δάσκαλος, δ γλνκύς ϋκείνος
δνθρωπος, σιχώ&ψΕ άπότομα
να μία άστραπή θυμοϋ ίλαιιψε
στά μάτια1 τού. 'ίΕσφιξΐ νευρικά
τα χερια τού.
—Λέν θ?λω νά την δώ! Νά φύ¬
γη άμέσως!
—Τό ηξεοα... ι|ι{>ύριοτε ήΡοζα-
λία.
—Τότε γιατΐ τό εκαμες; είπεν
δ δάυκαλος ποΰ εΐχε ξση'ον.αθήσει.
—.Εττεμενε, εΐπε ή Ροζαλία,
ρ στά πόδια μου... Μόν
ότι Μ μπή εδά: μέσα νχη άν
άκόμη την διώξονν μέ τής κλω-
τσιές....
Τό πρόστιίττο τοΰ γέρω-παιδα-
γωγοϋ πήρε πά).ι την τίρειιη καί
γλυκειά εκφρ«σί τού. Καί είτε
καίρτερικά....
—"Αφησέ την νά μπ-Γ}.
Ή Ροζαλία ΰγήκε. Άκολσύθη-
σαν στιγμές σιωπής. Ό δάσκαλος
εΐχε ν.ρνιΐ/ει τό πρόαωπο μέσα στά
χΐρια τού καί ενα σωρό άναμνή-
σεις περνονσαν άπύ τό μυαλό τού.
Τάς σκέ|·εις τού διέκοψε ή εί-
σοδος της ΜπτΑιτσερας. Ήταν
μιά γννάί/.α ώς αα^ά^τα έτών,
κουρασμένη άπό τα βάσανα καί
τάς στεοήσεις. Στάί'ηκε στήν πάρ-
τα στρίβοντας μέ τα χέρια την α-
κρη τής πυδιας της·.
—Τί θήλεις; την ρώτησε δ δά¬
σκαλος;. Μέ τί πρόφασι έρχεκται δώ;
—Δόν Σαντιάγο, είτε φοβισμε-
νη, ή Μπολιτσέρα. εγώ ξέρω τι
ύποφέρατε έσεΐς γιά μάς...
—Καλά, καλά λέγε τί θίλεις;
διέν.οψε άννπάμονα ό δάσ/αλος.
—"Εχω ενα παιδι εφτά χοονώ-
νε... ποθ έ'χει άνάγκη νά μάθη
γράμματα... τί φταίει αΐτό τό κα-
κόμοιρο:
—'Ελεεινη' φώναΗε ό δάσκα¬
λος, τολμάς άκόμη νά -ητός νά
μάθω γράιιματα τοΰ παιδιοΐ σου,
τοΰ παώιον τοΰ δολοφύνου, τοί
άνθρώπου ποΰ σκότωσε τό μονα-
δικό ιιου παιδί; Φύγε! Καί νά μή
δώ μπροστά μου τό παιδί σου'
•—Κι'ριε... εΐπε ή Μπολιτσεραι
ποϋ είχε άρχίσα τα κλάμ;ιατα,
είνε άί.ήθΐΐα ότι ό άναρα; ιιον
σκότίύσε το παιδί σον καί γι' αύ-
τό σαπΡζει τώρα στή φνλσκή......
Τί φταίει δαως τό καϋ'ιιένο τό παιι-
δί μου; Εγώ €Ϊμ«ι ιιόνη στόν κό-
σμο καί ά,πΐροστάτευτη...
—Τολμά; να μοϋ ζητάς νά
σποι·βάσω τό παιδί σου; '1>ί·γε άπό
μπροστά μου!
ΛΓΓΛΟ-ΕΛΛΗΝΙΚΟΝ ϊ ΕΛΛΗΝΟ-ΑΓΓΛΙΚΟΜ
ΛΕΞΙΚΟΝ ΤΗΣ ΤΣΕΠΗΣ
Υπό τοϋ Καθηγητού της Έλληνικης έν τφ Κολ·
λεγίφ Νέας Υόρκης Κου Ο. Ν. ΒΓθννη.
Ο ΤΗΛΑΥΓΗΣ ΦΑΡΟΣ
Το Λεξικόν χυρίως είναι ό δξων πέριξ τοΰ δποίου στρΙ·
φεται πάσα μάθησις καί Λάσα έπιστήμη. Τό Λεξικλν εΐναί
τό αΐωνόδιον μνημεϊον καί τό άνέσπερον φώς, ό τηλαυγής
φαρός, όστις έφώτισε, φωτίζει καί θά φωτίζη την άνθρω·
ιιότητα, μέχρις δτου καί μία μόνη ζώσα ψυχή Θά ϋπάρχτ) επί
Τού πλανήτου μας.
ΟΙ ΛΕΞΙΚΟΓΡΑΦΟΙ
Οί μεγα).είτεροι λεξικογράφοι τοθ κόσμου, ό Ιθδβρη Ε.
νΙ ό δαΐπυεΐ Ιοηπδοπ, ό ννπι ϋ
Α Ν Υ
ρ
, , β νηϊί-
ίιβν, 6 ϋΓ ΜυΓΓβγ, Α Νοβη νΥε&δΙεΓ, ό ΡγοΓ. δΐενβη,ι
καί δλλοι κατηνάλωσαν τό πλείστον τής ζωής των διά την
τελειοποίησιν των Αγγλικών Λεξικων.
ΟΙ ΣΠΟΥΔΑΣΤΑΙ
Έξ αυτών δ <Έθν. Κήρυξν, μέσω των βιαπρεπεστέραιν «τθηγητών Άμεριχανών καί 'Ελλήνων, έσταχυολόγησε τέ Άγγλοελληντκον καί 'Ελληνοαγγλικον Λεξικόν, πρός χρήσιν τού "Έλληνος μετανάστου, τοΰ βιοπαλαιστοΰ, τοϋ έμπορον, τοϋ σπουδαστοΰ, τό οποίον περιλαμβάνει 60,000 περισσοτέ¬ ρας λέξεις άπό οΙονβήΛθτε δλλο Λεξικόν τοϋείδους τού. 'Ε- κάοτη λέξις συνοδεύεται καί μετά της γνησίας Άμερικανι- κής προφοράς δι' Έλληνικών χαρακτηρων καί τής σημασίας αυτής. ΑΙ λέξεις ?χουν καταταχθϋ κατ' άλφαβητικήν τάξιν καί ευκόλως δνναταί τις νά εύρη την ζητουμένην ανευ χρο- νοτρώής. 80,000 ΛΕΞΕΙΣ Διά πρώτττν φοράν είς τα έκδοηκά χρονικά παροι-σιάζετα» Ινα τόσον τέλειον καί πλούσιον Λεξικόν τής Τσέπης. Καίτοι «Ιναι σχήματος μικροθ, έν τούτοις περιλαμδάνει Λνω των 80,000 λέξεων, αΐτινες ?χουν κατανεμηθτί καί τα',ινομηθτ} μέ τέχνην απαράμιλλον, υπό τοϋ Καθηγητού κ. ΟηγγοΙΙ Ν. ΒΐΌννη. 100 Ο)Ο Έκατ&ν τοίς εκατόν είναι ανώτερον καί από πολλά με- γά?.α λεξικά, καί πολλάς λέξεις τάς οποίας δέν θά εΰρητε αναγεγραμμένος είς αντά, θά τάς άνακαλύψητε είς τό νέον μας Άγγλο—Ελληνικόν καί 'Ελληνο—Αγγλικόν Λεξικόν Τσέπης, μί την γνησίαν Άμερικαγικήν προφοράν των, άπβ- Οιδομένην δι' 'Ελληνικών χαρακτηρων. ΑΓΓΛΙΣΜΟΙ Τα ούστωδέ'στεοβ καί άνανκαιότερα στοιχεία, ώς φρασεο· λογία παραφράσεις, ΆγγλισμοΙ κλχ., σννελέγησαν άπό τα μεγαλείτερα Άγγλικά Λεξικά, άτινα συνέταξαν οί μεγα- Σείτεροι λεξικογράφοι τού κόσμου, καί έταξίνομήθησαν μέ μεγάλην προσοχήν καί μενοδικότητα είς τό νέον μας Λ*. |»κόν τής Τσέπης. ΑΔΥΝΑΤΟΝ "Άν— τοδ νέου μας Άγγλο—ΈλληνικοΟ καί 'Ελληνο— Άνγικοΰ Λεξικοϋ τής Τΐτέπης, είναι αδύνατον νά μεταφρα· —τε ίκ της Άγγλικής είς την •ΕλληνικτΓν καί τάνάπαλιν « τα σνντάξητε, χαθ' δσον τα παλαιά Άγγλο—'Ελληνικα καί —χχ—,ο—Άγγλιχά Λίξικά τοθ εΓδους τού είναι δλως διόλοβ έητεπαρκτ). Ο ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΣ ΧΑΡΤΗΣ Το Άγγλο__Ελληνικόν καί *Ελληνο—Αγγλικόν Λεξιπον ττΐε Τσέπης τσθ «'Εθνικοΰ Κήρυκος> είναι καλλιτεχνικως 8»·
ίβμίνον διά μαλακοΰ δέρματος, μέ βύο εΰοετήρια, καί τόν
«ιγκόσμιον χάρττΐν.
ΤΑΧΥΔΡΟΜΗΣΑΤΕ ΤΟ ΠΑΡΟΝ ΔΕΛΤΙΟΝ
Νβΐΐοηβΐ ΗβΓ3ΐά, 140 ν. 261η 51.. Ν. Υ. ΟίΙγ.
Σάς ίσωκλείω $ί μέ την παράκλησιν όπως μοΰ άπο·
—είλητε τό «Νέον Άγγλο—Ελληνικόν καί 'Ελληνο—
Αγγλικόν Λεξικόν Τσέπης>, τού Καθηγητού Κου
ΟβΓΓθΙΙ Ν. ΒΓον/η.
"Ονομα..............α··..·...........Α.......Ϊ.,
Διενθννσις ..«.........·.·_·..........·-·........·«>
Πόλις καί Πολιτειβ............................
Ό ■πλοίαρχος Ε. Μίττελλ, τοΰ άτ αοοτολοίΌυ Αμερικήν Μέρτταντ, μέ
τώς Μιχαήλ κοτ: Στη^εν Χάρρ-.ιτ όν, τούς όττοίους έφερεν έκ Λον3ιν<υ είς Νέαν 'Υόρν.τ/ν, χρό-ς <τον άντησιν των γονέων των. Ή Μπολιτσεοα Ιξοίχολονθησϊ νά κλαίη. —Δόν ΣαΛτιάγο. εαής μόνχ> σας
λετε ότι πρε.τει νά ύ.τοοττηρίζουμε
τα παιδία ποϋ ΰί'λουν ν*ά σ-τοιΛα-
σουν.
—Τέτοΐα παιδία μάλιοτα - ίίπε
ό παιδαγωγός &τιίχΛΌαας τό κά-
δ-ρο τοϋ σκοτΐο}ΐένου γιηοΰ τού είς
τόν τοϊνο. "Οχι δμως τα παιδία
των δολοφόνων!
Ό δάον.αλος ξεκρ?ιιαχτε τό κα-
δρο καί ά'ρχισε νά τό φιλί|.
Ή Μιτολιϊσιέρα άναστέναξε τό¬
τε, καί εφνγε γρήγορα...ΤΙΙταν
μητερα καί α-ΐτή καί γνώριζε τί
έσήμη'ΐνε έ·κιεΐνος δ πόνος.....
Άπέναντι στό σχολειό ηταν ε-
νας ώραϊος κήπος γίΐιατος δέν'δρα
καί ά'νθη: έ~/ϊεΓ ί'παιζαν τα παιδία
στά διαλείαματα, όταν ό καιρος ή-
ταν στή 6ρο-/ή. Έκΐΐ δ δόν Σαν¬
τιάγο §δινε καί τα ν.οιν(οινι>:ά ·ια-
θήματα στους μικρούς η τούς 'ε'λε-
γε Ιστορίες γιά νά τούς ς,εκονρά-
σπ άπό τό 5ιάι6ασιια. Σάν πΐατέρας
άγαποΰ'Λ ολα τα παιδία, τα συμ-
δούλευε, τα -/αττ^οΰσε, τα [ΐάθαι-
νε νά γίνωνται καλά καί ύπομονη-
τι^:ά.
Στόν ν.ήΐτ» δκίΐνο τής χαρας
)βαί. τής άγάπης παοουοτάστπκε
μιά μερά ενα παιδί ξνπύλυτο, ξιε-
σχισμένο, καν.ο^ιοιριασμένο, άλλά
μέ ιιεγάλα ζωηρά μάτια. γειιάτα
έζνπνάδα καί ■καλωσύνη: ηταν ό
Κομϊνο. δ γυιό; τοΰ δολοφόνΌυ.
Ό δόν Σαντιάγο ?καμε πώς δέ
τόν εΐδε καί τοΰ Γδειξε μεγάίλη ά-
διαφορία. Όσάκις κΰτταζ'ε έκεϊνο
τό παώί τόν έ'πιανεν αγανάκτησις.
—Τό παώί τοϋ δολοφόνου!
Οί α/.λοι μαθηταί δμως ήσαν
τρελλοί μέ τόν Κο[ΐΐνο καί κανείς
δέν βκΐΕΐπτόταν νά τόν πειράξη γιά
τα ξεσχισμένα ρονχα τον.
—Κομϊνο. ελα νά παίξουμε'
Καί δ γι-ιός τοΰ δολοφόνου ήτο
άγοπτητός σέ ολους μέσα στόν ΐταν-
δικόν εκείνον παράδεισο. Ό δόν
Σαντιάγο τόν εκάλεσε ϊνα πρω'ί
καί τόν κΰτταξε καλά γιά πρώηι
φορά καί τόν ρώτησε τί ήθελε
στόν κτ;πο μέ τα παιδία τοϋ σχο-
?^ίου
—Θελο) νά μάθω γράμιιατα,
δάσκαλε. είπεν δ Κομϊνο.,.Καί νά
λογαριά;ω....Καί νά ζύ>γραφίζα>
γαϊδουράκια.
—Πόσο χρονών εΐσε;
—Έπτά καί μισο.
—Ό δόν Σαντιάγο οταϋάττησΐ
μιά στιγμή.
—ιΚαί,ά, είπε. Άπό αυριον ήμ-
πορεϊς νά ερχεσαι στό σχολειό...
Πρόσεχε μόνο νά μή ορίσκεσαι
μπροστά μον...νά μή μέ βλεπης.
Καταλαθες;
Ό Κομϊνο ήταν εξυπνο πχχυδί
καί ϊΐχε 6έ6αια καταλάβει.....
Ό Κομϊνο εΐχε κατακτήση την
α,γάπη τοΰ σχολείον. Σ' ενα χράνο
εΐχε μάθει τόσα γράμματα πσϋ
αλλα παιδία δέν εϊχαν μάθει σέ
πεντε. Ό δόν Σαντιάγο ·3ΐλοντας
καί μή, ηκολούθησε τό γενικό
ρεΰμα καί άγάπησ; κι' αντός τόν
Κομϊνο, δχι χωρίς καποια τιη,Ί
συνειδήσεως γιά την άδιαφορία
ποΰ είχεν ώς τα τώρα δείξει.
—Τό παιδί αντό είνε τόσο κα-
λό δσο ό πατέρας τού ήταν κα> ός,
σκεπτόταν ό Σαντιά-νο.
Γιατί ό Κομϊνο ήταν τόσο πρό-
!Κ·).ιος ό'κττρ πολλές ς;ορές ε^καιαε
Οΐλήματα τοϋ. δασκάλου, τοΰ
σν.οήιιζε τ:: δωιιάτιο, τοΰ γι>άλ£ε
τα παποι'τσια κ.«ί τοΓ· καθάριζρ τα
ροΰχο:. Καί όλα αύτά τα εκανε μέ
καλή καρβιά, ιιέ προθι·μία καί μέ
γέλοιο. Μιά μερά ποΰ δ δάον.αλος
εΐχε άροωστήσει δ Κομϊνο εγινε
κομμάτια γιά νά τόν περιποιηθϊί.
Καί 6 δόν Σαντιάγο, χωρίς νά
τό θΥλη. εννοιοχϊε μία σι»μπάθει«
γιά τό δνστνχισμένο έκεΐνο άπ»-
κ?.ηρο τής μοίραν, ποΰ πλήρωνε
τόσο άκριβά τό σφάλμα τοΰ πατέ-
ρα·
Σιγά-σιγά ό μικρός αρχισε νά
τρώτι στό σπίτι τοϋ δαοΐκάλου.
Πώς εγινε αχτό; Οντε δ δόν Σαν
τιάγο δέν τό ή£ερε καλά καλά.
Ή συντροφιά δμως τοΰ αινροΰ
τοΰ γεννοϋσε μιά παραμένη είχα-
ρίστησι, καί μιά χαρά σκορ'πιζό-
ταν μέσα στό σπίτι τού άπό την
παρουσία τοΰ μικροΰ «κείνου δια-
<5ολά·κου. Ήταν τώρα1 δώδεκα χρόνων καΊ σέ λίγο θά επαΐ'ε άπό τό σχο¬ λειό. Ή μητερα τού ή Μπολιτσέ- ρα. εΐχε πιαστή καί δέν μποροϋσε νά δουλει|ττ|. "Βπρι.ιπε νά έργαισθη αΐτός γιά νά ζήση την μητερα τού. Ό πατέρας τού εΐχε πεόάνει στή φυ?.α·κή καί δέν περίμενε πιά ('ιπό κανέναν προστασία. Ό δόν Σαντιάγο τόν ροποθβε γιά την ΰγεία τής μητέρας τού, ποτέ τού ομα·ς; δέν εΐχε πϊράσει τό χατώορλι τοϋ σπιτιοΰ τοΰ δολο¬ φόνου. Ένα πρωΐ εμαίίε ότι ή Μπολτσιέρα είχίτν πεθάνει.... ^ —Τι 9ά γίνη; τώρα; ρώτησε τόν Κομϊνο.. —^Αέν ξερο)... μονρμούρισϊ δ αικοος ποϋ εκλαιγε άκατά7Ταυοτα. Θά δοι>λέι4·ο>... Θά πάω στήν Ά-
μερική...
Ήταν 6ρ«ίν Τνα }ΐε>.αγχο/Λ-
κό σκοτάιδι ειιπαινε μξ'οΐα στό δο>
ματιο τοΰ δόν Σαντιάγο, ενός· πό¬
νος τοϋ εο-φιγγε την καρδιά.=
^—Μή <ς:νντς παιδί μόν, είτε μέ βαρεία φωνή στόν Κομϊνο. Μή φ-ύγης.... Άναστέναξε καί επειτα εξακο¬ λουθή σε: —Ξε'ρεις, δ πατερας σου μοΰ πηοΕ τό παιδί μου...., τώρα μοΰ στελνει τό δικό τοΐ'. Ό Κομϊνο επεσε στήν άγκαλιά τοΰ δασκάλου τού, ποΰ εκλαιγε κι' αΰτός; σιγΐχλά ιιε'σα στό σ·κοτο>
διξεχνωΛΤας τόν δολοφόνο, ξε
χνωντας τόν πόνο τον, ξεχνό
τό χαμένο τού παιδί....
ΤΑΚΡΟΝ 5ΡΗΙΝΟ5· ΓΙ^ι._ Ό
ιΈθνικός Κηρυξ», ήμεργ|σιος Κυρια-
κάτικος, καθώς καί ό ε'ικονογι οψηιιε-
νος, πωλοννται παρά τον άντιπροσώ-
ιτου μπς, κ. Λονκά Παρασκευά, 20< Ν. δβίίθΓά Ανβ., όστις δέχεται αι- κράς^ καί μεγάλας άγγελίας, καθώς καί έγγραφάς σννδρομητών. ο σωσσιασ: Υπό Θ. Ντοστογιέφσκη. "Ερ¬ γον μεγαλόπνοον. Άρκεΐ ότι εξήλ¬ θεν άπό την σφραγΐδα τοΰ έξοχω- τάτου των Ρώσσων μνβιστοριο- γράφων, διά νά διαβασθή άπό δ- λους. Τιμάται δεδεμένον .. $1.00 "ΝΑΤΊΟΝΑΙ. ΗΕΒΑίΟ" 14Ο V*. 2βΤΗ 8Τ·, ΝΕτΥ ΥΟΒΚ
«ΕβΝΙΚΟΣ ΚΗΡΥΞ»— ΚΥΡΙΑΚΗ, 26 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ, 1928.
ΓΕΝΙΚΗ ΕΒΔΟΜΑΔΙΑΙΑ
ΥΠΟ ΘΑΝΟΥ "ΜΑΥΡΟΝΕΡΗ", δΡΟΒΤΙΝβ ΕΟΙΤΟΗ
βΡΙΑΜΒΟΣ ΤΟΥ ΠΥΓΜΑΧΟΥ
•Ο "Ελλην άθλη-εης ένί-
κηβε δια ν<χκ <ϊουτ τόν αντίπαλον τού Κώρρυ. ΠερΙ τοϋ καλοϋ μας πυγμάχου των ελαφρών βαρων, Γεωργίου Νικηφοράκη, εΐχοιμεν καί άλλοτε άσχοληθή άπό των στηλών τής ά- θλητικής έπνθεωρήσεως τού «'Έ- ■Ονικοϋ Κή[·νκος> Διεολέπομεν είς
τόν πυγμάχον μας αυτόν πολλά
προτερήματα, τα άποία διά νά άνα-
πτυχθίόσι καί φέρα>σι άγλαούς καρ-
πούς είχον ανάγκην συστηματικήν
καί έπιμελοΰς προπονήσεως. Καί
είχομεν σημειώσει έπίσης ότι, εάν
6 Νικηφοράκης ηκολούθει τάς προ-
τροπάς μας δέν θά ήργει ή ήμέ-
ρα, κατά την οποίαν καί αύτός ό
ΐδιος θά έξεπλήσσετο διά τα άγα-
■θά άποτελέσματα. Ταυτα γράφον¬
τες άνεμένομεν την δικαίωσιν των
προβλέψεων μας. Καί ή εύκαιρία
αυτή παρουσιάσθη την εσπέραν
τής παρελθούσης Τετάρτης είς
την κονίστριαν τοϋ Μίτσελ Φήλντ,
Μινεόλα, Λ. Ι., ενώπιον δύο χιλιά¬
δων θεατών, προσρλθόντων νά πα-
ρακολουθήσονν την αποφασιστι¬
κήν συνάντησίν τού είς μίαν πνγ-
ΙΔΡΥΣΙΣ ΔΥΟ ΝΕΩΝ ΕΛΛΗΝΙΚΟΝ
ΑΘΛΗΤΙΚΩΝ ΣΥΛΛΟΓΟΝ
αβληταί βυν&πηξαν Σύλλογον έν 1%Γέ<α Ύόρκη, τ$) βυμ-πράξεί τού χρ&χοΰ 'Οιμίλου. «Έρμής».— ΆΟλητικός οργαβμός «ές Τβάρ- λ&βτον, Νοτ. Καρ.— Ιδρύθη καί ένεε 'Αθλητικός _ύλλογος άμεσον δράσιν. Π ααά τού γ/ Νέα 'Υόρικη ένθερ¬ μον φιλάθλοΐ) κ. Αλεξάνδρα., Χαρι- σιάίο.). ελάβομεν την κάτωθι ανα¬ κοίνωσιν : «Καστοριεϊς άθληταί, τη σι-μχρά- ξει τοϋ Όίλ ό «Έρμής» η μρ φρ Όμίλο; ό ίίρ>,<ταν άθληαιτ/ιόν σύλ¬ ί Η ρμής, ρ η λογον ύχο την έχωνυιμ.ίαν ΗβΓΐηβ» Α Ο Οί ί άθλ η μ Οΐιιΐ). Οί φ.ογ4ν·ίίς άιθλη- ί·. χχ φίλαθλσι μετά χαρας έ&έ- την ίδρυσιν τού σΛλόγου ί 6έ χη η ρ γ αύτοΰ, καί άπαντες 6χεσχ·έθησαν την ύχοστηρ ι^.'ν των, ύλτχήν τβ %αη η¬ θικήν. Ανετέθη, είς χροτωρινην τραμ.'ελή έχίτροχην, &χως ενεργήση εκλογάς την δευτέραν Κυριακήν τοϋ χροσε- χτϋς Σ<εχτεμδρία) πρός ανάι3'ε!·ξι·ν Δΰ Σ&λί μρ ρ Σκμι&ουλίου. Ό σ·χοχός τοϋ Σ^λλόγοα καθαρώς έρ·ατιτεχνίχός· οδτω χάς έπταγγελματίας άθλη—τ,ς θά άνο- κλείετα:. Θά καταρτισθούν όμάδες δι'όλαι τα αγων;*—.:—α. Κατηρτίσθη ή ή ά ή όί μαχίαν έκ δέκα γύρων μετόι τοϋ | λ Κ ^ γ η?η ή χοδ·&σφαιρ·ι·χή άντιπάλου τού, 6ιλλ, πυγιιαχου ομαλώς είς το ' Κ ή όχοία ανεγνωρισμένης έ ί άξίας καί ευρισκομένον είς την πρώτην σειράν των διεκδικητών τοΰ παγκοσμίου πρωταθλήματος των ελαφρών όαρών. Ό Νικηφοράκης εζύγιζε 1301 πάονντς, δ δέ άντίπαλός τον, Κώρ¬ ρυ, μόλις ύπελείπετο 2 παουντς τού βάρους τού. Άπό τής πρώτης στιγμής τής Οοΐ-ίΐαησ. ΡαΐΊί εκάστην άχό τής 4ης μέχρι της 7ης μ. μ. Σύλλο- ρ φρς γος «Άστηί» εφάνη χάντοτε ρ ιος όχως <τϋ<νερ'/ιασθη μ,ετά τοΰ «Έρ- μοδ». Άμ.·φότεραι «ι άμάίες έ λλά ί νοΰντο μαζύ χολλάκις καί κατηλ- θον ε·ίς εν φιλικόν μάτς κατά τοΰς Πανελληνίονς αγώνας. "Εφέτος δ- μ»α>ς χού όβΈρμής» σνν·<ίχωνει>θη είς
το ΗθΓΓπββ Α. 0., ελπίζομεν ότι
καί τα αέλη τοΰ «,Αστέρος» θά
σχίόσουν 6-ως ένωθοΰν καί οίτω
σχηαατ!<κον μίαν ρσχυ.ράν όμάδα, ή <τυναντήσεώς των, ό Νικηφοράκης εξεδήλωσε διά τής θυελλώδους ε¬ κθέσεως τού καί της μελετημένης στρατηγικότητός του^ την άμετά-1 '^{Λ Μ 3»χ3ηιτ— τα χρωτεΐα «ις τρεπτον απόφασιν, όπως εξεί.θΐ) -άς συναντησεις της μετά των ξε- τής κονίστρας στεφαν(ομένος διά νων όμάδων, αίτινες συναντησεις άρ- τοΰ κοτίνου τής νίκης «ναντΛον ε- χονται λίαν χροσεχώς. νός ίσχυροΰ, έπιδεξίου καί προσ€- ο; ένίιαφερόμυενοι ί(ά χ«.&ισκτοτέ- ?<τικοΰ άντιπάλου του^ Ιρας -λτ^οβορ'ί,ς 5ς άχοταθοΰν είς Κις τον δεύτερον γυρον ο Νικη¬ φοράκης κατέφερε ενα φοβερόν κτύπημα είς τό αριστεράν αύτί τοΰ Κώρρυ, τό οποίον έξήπλωσε τόν| άναίπαλόν τού ήμιαναίσθητον επί ] 'ΐ^ Τσάρλεστον, Νοτ. Καρολ., τοΰ δαπεδου της κοναστρας μεχρι μάς Ιχιστέλλοον τα εξής: τοϋ -Ηνάτου μετρήίιατο; καί, εάν ' αΐιαΓΐβκίοη, 8. 0., 16 Αντ ο κώδων τής μονολέπτου άναπαυ- στ&:>( 1928
οεως δέν ήρχετο είς βοήθειαν τού,
τόν ΑΙβχαηάβΓ ΗαΓΪ8ίαάβ3, 102
ν. 17ΐη 81., Ν. Γ. 0
ού-
ό Κώρρυ θά ήτο αδύνατον νά έ-
γερ-θη είς τό δέκατον μέτρημα καί
συνεχίστι τόν άγώνα.
Προ τοΰ τελικοΰ καί άποφασι- _
<ττικοϋ γρόνθου, δ οποίος £δωσε| ρων '^νεστήθτ; νΑ0λητι.κος"Σόλλο- τήν οριστικήν νίκην εις τον Νίκη-1 - - ν ,» > - π
τό
τέρω:
Εί
. Συντάκτα:-
ιΐαταχωρίσατβ είς
φύλλον σας τα κατω-
ρ
Είς την παοθΒκραν μας χρό ήμβ-
φοράκην, κατά τό διάστημα των
προηγηι>έντων πέντε γύρων, δίς
ό άντίπαλός τού έξηπλώθτι ζαλι-
σμένος είς τό δάπεδον κατόπιν φο-
βερων καί αποφασιστικήν «απειρ
κώτς» τοΰ άθλητοΰ μας. Τεσσαρά-
ιιοντα δευτερολεπτα μετά την έναρ¬
ξιν τοΰ έκτον γύρου, επήλθε τό
τελειωτικόν κτύπημα, Ό Κώρρυ
κατέκειτο άναίσθητος επί τής κο¬
νίστρας καί δ Νικηφοράκης άνε-
Βεικνΰετο θριοομ)3ΐντικώς νικητής
υπό τάς ενθουσιώδεις ζητωκραυ-
γάς καί Ιπευφημίας τοϋ παριστα-
μένον πλήόθοχ»ς.
Ή νίκη αντη τοΰ "Ελληνος ά-
θλτρτοΰ έχει μεγάλην σημασίαν
γος άχό την πρΊ>ϊ3ριίαν τού κ. Γεωρ.
Φαροτκλοΰ.
Την χαρίλθίκίσ-αν Κυριακην, 12
τρέχοντος, είς την Άκτήν Ρ
χτίρ.ετέτ)η ώράίον ^'
ώ ί ά
ρη ρ γζ, Ιλα-
δον χώραν καί άγώνες, χαρ ισταμέ¬
νων 7.α·ί χολλών Άμΐρικανών.
Π ρό τοΰ γ-εόα,ατος ωμίλησαν Άγ-
γλιστι οί κ. κ- Ευάγγελος Δρακό-
χοϋλος κΐί Σ—^ίίων Φραγκόχοο-
λος, έςάρχ^τες την χρόοδον της 'Α-
μ·&ρ'.κής βίς τον άθλητιομϋν καί σν-
σνηατπζς ^ίς τοΰς "Ελληνας ίνα
ϊιοργανούμενοι είς τό μέλλον φανοδν
άντάξιθϊ των Άρχχί<ύ^ Έλληνων. Είς τοΐ»ς λόγοος των άχηντησαν καταλλήλως οί φιλελληνες Άμ&ρι- %τκ κ. κ. .ίοηη Ηβηΐ^ καί Οβο. καί διά των ίδιον καί διά τόν Έλ-} ΜθΓΟ0Οι 8(-8θΟοντ*ι μεγάλων ληνικόν αθλητισμόν έν Άμερικτ} Ιδιαιτέρως. Διότι κατασνντρίψας κυριολεκτικώς ενα αντίπαλον τοΰ διαμετρήματος τοΰ Κώρρυ, έρχε¬ ται είς την σειράν των πρώτον οιεκδικητών τοϋ επίζηλον τίτλον τού παγκοσμίου πρωτοτθλήματος τα>ν ελαφρών 6αρών.
"Ας φροντίστ| ό άθλητής μας
αύτός νά εκμετοΛλευβτϊ κατα>^.ή-
ν προ*ρατον -θριαμβεντικήν
■Λ'.αν.ών Οίκων, συστησίντες βίς «ΰς
ώ άί
τοΰς
τριώτας των άγοίχην ρς
Έλληνας, καί μετά δίωρ&ν
νίκην τού καί προσέχων περισσό¬
τερον είς τα περαιτέρω βήματά
τού, άς βαδίση άποφασ'στικώς
πρός τα πρόσω, έχων ύπ' σψιν ότι
ή τνχη 6οηθεϊ τούς τολμηροΰς, άλ-
λά καί ή φρόνη,σις σώζει αϋτονς.
ήρχ:·σαν τα άγων«ματα.
Είς το ίλα είς ΰψος πρώτος ήλ¬
θεν ό, ν.. Χρηςττος Θίθδώρο>.
Είς την άρσιν 6αρών ό γίγ^ς τής
χαροικίΐς μας κ. Απόστολος Στε-
φανάτος.
Είς τον δρόμον α-ετ' έμχαϊίων ήλ-
·)►= τρώτος ό κ. Νικόλαος Γα:υ.—«75,
καταρ■/τ«»ς μ&τα φοράς
ήγωνίτθησαν μ«τά χείττχΛτος οί κ.
χ. Μιχαήλ Κα;θ>τάτος χαί Διονύ¬
σιος Στεφα>άτ·ο:;, %ρ-.ιθ«ίντες νπά τής
ΈλλανοδΟΜΚ) έχιτροχης, άχοτελθ'ο-
μβνης «χ των χ. γ.. Σατνρ. Μαγθν>)»5,
Γ·ε·ωρ. Π ινα, Σω·χράτο>ς Κ<λγριώ- του χ.» Π οττοτζ. Π αολάτου, κτόχα- λο-.. Κοττέχιν έρριψε τόν βίσχον ό <ρο- &ερος 2'.·τχ&6όλος χ. Χρήστος Θω¬ μάς, έα,τΓθΐήσας έντύχωοτιν είς χάν- τας οΊα τ6 άτ)λητιχόν τού σώαα. Κατά δοαστδτμ.'ατα ομάς καλλιφώ- νων, άχαρτιζομένη έκ των κ. χ. Μιλτιάδθυ Μτγΐολά", Ζησίμου Άν- ϊρεάτο>, Άντ. Μαγοί>λά, Παναγή
Π χ>λάτοο, Χαρ·αλ. Θω;χά Ν. Άθα-
·»—-^"" καί Εύθυμ. Σταματηλάτου,'
τα ωραΆΧ των
τΐν τοΰς
Μετά το χέρ-ας των άγώνων,
■/.ατήλ/θσν σό—ωμοι είς την πό¬
λιν τοϋ ΟΚαΓΐ&δΓοη, 8. 0., ό-ου
είς την ίϊιόχτητον οΐχίχ'^ τοΰ χ.
Γεωργίοΐ) Κασ-ελάτου ή Περάτη,
χαρ-ετέθη Ίτλούσ'.ον δείπνον.
Μ«τά τό δ-εϊχνον τ>ί χ. χ. θ. Γαρ-
μχής, Δ. Φραγγάχουλος, Γερ. Μα-
γουλίς, ύχό τον δαρύτονον χ. Κω·..
Μχ'ρΌμχάτην, τη σννοϊεία χ-.θαρών
χαί μανϊολίνων ό—ό των χ. χ. Δ.
Δώριζα, Κ. Βΐλιανίταυ καί Γ«>ρ. 'Α-
λ:μχράντε, χατΐμάγεΐΛΓαν τούς -παρ¬
ευρεθέντας μέ τα τραγο65;α των.
• Κατόιτ·.ν ωμίλησαν χατρίωτι-χω·
τατα οί κ. κ. Σχορ. Σκιαδαρίας. Χρ.
Γαζής, χρσείρος %α! άντ'.χρόεδρος
τοϋ Άλληλο&οη^ητΓχοΰ Σολλόγοο
ο «Κέφαλος», «ύχτιθίντες χρόοδον
είς τον 'ΑΟλητι-χον Σύλλο-(Όν, χαί ή
ώραία έορτη εληξε.
θ. Κ.
Ό Τζόννυ Άντερσον, Άμερικανός δρομεύς, τερματίζων πρώτος είς Ινα
δρόμον μετ* έμποδίων κατά τούς αγώνας έν Στάμφοοντ Μπρίτζ, Λσνδίνου.
Η ΕΠΑΝΟΑΟΣ ΤΟΝ
ΛΜΕΡ^ΑΘΑΗΤΟΝ
Ό «τρατηγός Μακ Άρ·
θουρ ύ— έβοίλεν ΕκΌ<ε—-ν είς τόν ΙΙρόεδρον ζ Μέ τό ύπερωκεάνειον «Πρόε- δρος Ροΰζόελτ» έπανηλθον _χήν Γταρελθοϋσαν Τετάρτην άπόγευμα οί πλεΐστοι των είς Άμστερνταμ μετα6άντων Άμρρικανων «θλη- τών κατά την διεξαγωγήν των άγώνων τής Θ' Όλυμπιάδος. Τό ΰπερωκεάνειον, ση,μαιοστό- λιστον λόγφ τοΰ γεγονότος ότι με- τέφερε οπίσω είς την πατρίδα τοΰς άντιπροσωπεύσαντας την Διάστε- ρον είς την Όλλανσίαν, προϋπήν- τησεν εί-δική έπιτροπή έκ μέρσυς τοϋ Δήμαρχον τής Νέας "Υόρκης καί τής πόλεως, «πιβαίνσνσα τοΰ προωρισμένου δι' ύποδοχάς ατμο¬ πλοίου «Μάκομ», προτοΰ άκομη πλευρίση είς την άποβάϊτραν της 44ης όδοΰ. Τοΰς άθλητάς ύπεδέχ-θη είς την αποβάθραν καί ό ίδιος ό Δήμαρ- χος, μετοιβάς έκεϊ ολίγον μετά την α<τΛξιν τοϋ ΰπερωκεανείου, δπου καί προσεφώνησεν αϋτοΰς έκ μέ- ρους τής πόλεως, ευχΐγθείς αυτοίς τό «καλίός 6·ρισαν?. Έκ μέρους των άθλητών απήντησεν δ πρόε- δρος της ΐθνικής Άμερικανικής ά- θλητικής ομάδος, στρατηγός Μάκ "Αρθουρ, διά των καταλλήλων εύ- χαριστιών. Λόγω τής επικρατού¬ σης κατά την ημέραν εκείνην σνν- εχσϋς βροχής ανεβλήθη ή προετοι- Ι-ιαζομένη ειιπροσθεν τοΰ Δημαρ¬ χείον τής Νέας Υόρκης επίσημος καί λαϊκή ΰποδοχή, παρατεθΐντων μόνον την ιδίαν εσπέραν διαφό¬ ρων τιμητικήν δείπνον υπο των έν τη πόλει μας άθλητικων οργανώ¬ νων είς τούς άθλητάς. Ό ποόεδρος τής έθνικής Άιιε- ρικανικής ομάδος, στρατηγός Μάκ "Αρθουρ, υπέβαλε αμα τη αφίξει τού επίσημον καί λεπτομερή έκθε¬ σιν των πεπραγμένων κατά την 9ην Όλυμπιάδα υπό των Άμερι- κανών άθλητών είς τόν Πρόεδρον τής Συμπολιτείας, κ. Κούλιτζ, δι' ής έμφαίνεται, ότι τα εξοδα τής ίπερποντείου άθληχικής έπιδείξε- (ος της Άμερικανικής ρώμης άν- ήλθον είς 290 χιλιάδες δολλ., καί δτι άπομένουν υπόλοιπον 50 χιλ. δολλάρια πρός διάθεσιν διά την προσέχη χρήσιν. Τό "Ελληνικόν θηρίον, ό Λόντος, όσ¬ τις ανεχώρησε προχθίς δι' Ευρώπην, ίνα κυνηγήση καί έκεΐ τόν φυγομα- χοϋντα «στοαγγαλιστί(ν» Λιούης. Ο ΤΟΝ ΤΖΟΡγΤΓΜΠΕΡΓΚ Ή <1—οχαιρετιατήριος νί¬ κη τοΰ Τϊρωταθλητου μας Ό "Ελλην πρωτοπαλαιστής; των μεγάλων βαρών, ό οποίος ανεχώ¬ ρησε προχθές Παρασκευήν διά μίαν γενικήν άθλητικήν περιοδεί¬ αν άνά τάς πρωτευούσης τής Εϋ- ρώπης, κατήγαγε ενα άκό,αη θρί¬ αμβον επί τής παλαίστρας τελευ¬ ταίως, ότε άντεμετώπισε τόν ίσχν- ρόν άθλητήν, Τζών Φράϊμπεργχ. Ή πάλη διεξήχθη είς την ΰπαι- θριον κονίστραν της φιλαδελφειας, ενώπιον άρκετών χιλιάδων φιλα- θλων, οΐτινες παρέστησαν μάρτυ- ρες ενός πολύ ένδιαφέροντος καί θεαματικωτάτον αγώνος. Ό Φ?α- ϊμπεργκ, έπειδή εΐχε κερδίσει χα- ποτε μίαν νίκην άπέναντι τού Μ- ληνος είς πόϊντς, εΐχενέγειρει αρ¬ κετόν θόρυβον είς τόν Τύπον της Φιλαδελφείας, είς τάς στήλας τού οποίον είχομεν άναγνώσει απεΐλη- τικάς δηλώσεις τού, δτι την φοράν σντήν θά κατέρριπτε τόν Μτγνρον "Ελληνα. Τό μόνον αποτελεσιια ποΰ εΐχαν αί άπεΛαι τοϋ ΦραϊΙ*· περγκ, ήτο δτι Εσπευσαν νά παρα- στοϋν περισσότεροι φίλαθλοι %ατ<* την διεξαγωγήν τοΰ αγώνος. 0«α νά ίδουν δχι την εκπλήρωσιν των παθών καί των απειλών τον Σουη- δοϋ, άλλά την πλήρη καί οαΛ στικήν ήττον τον νπα τού π υλητοΰ μας. Ό "Ελλην γίγας, φοΰ υπέστη δεινάς λαβάς «αι λν έπιφόβους έπιθέσεις έκ με°£ τοΰ αντίπαλον τού, μετά αγωνα 40 λεπτών, εΰρε τόν πολεμικον ε¬ αυτόν τού %αί έφαρμόσας επ α τοϋ σιδηροΰν κεφαλσκλείδωμα; θΐα μιάς έναερίου περιστροφής, τον ' κάρφωσεν υπτιον επί τοϋ δαπ*>ου
τής παλαίστρας. , ^
Αυτή ήτο ή άποχαιρετιοτηρ^
νίκη τοϋ Λόντου μας, τον οίΙ.οι0'"
άπειροπληθεϊς φίλοι κ«ι *αν?«
σταί τού άναμένουν νά επιστρέψη
έξ Εύρώπης μέ νέας δαφν«ς «*
συνέχισιν αυτών ενταύθα 'Λ(^α,
προσέχη χε.μώνα, όπότε «αι ^-ιν
θά £·ύρίσ*:ται μαζύ μα?·, -,
Καίά την ιδίαν έ<κτεραν τη» πάλης Λόντον — Φράϊ^ργν" ^ ταλος ποωτοπαλαιο-ηις, Κάλψα, χατέρριψΕ «ν 0Λ? ί πρωτοπαλαισής, οποίος τελευταίως ήττον έκ μέροις τού κησε τόν «ντίπαλόν μιντ, ίτ^ωτοπαλαιστη άς·, είς δΓάσττ1!«« μόν <* ι
ΓΕΝΙΚΗ ΕΒΔΟΜΑΔΙΑΙΑ
ΥΠΟ ΘΑΝΟΥ "ΜΑΥΡΟΝΕΡΗ", δΡΟΒΤΙΝβ ΕΟΙΤΟΗ
βΡΙΑΜΒΟΣ ΤΟΥ ΠΥΓΜΑΧΟΥ
•Ο "Ελλην άθλη-εης ένί-
κηβε δια ν<χκ <ϊουτ τόν αντίπαλον τού Κώρρυ. ΠερΙ τοϋ καλοϋ μας πυγμάχου των ελαφρών βαρων, Γεωργίου Νικηφοράκη, εΐχοιμεν καί άλλοτε άσχοληθή άπό των στηλών τής ά- θλητικής έπνθεωρήσεως τού «'Έ- ■Ονικοϋ Κή[·νκος> Διεολέπομεν είς
τόν πυγμάχον μας αυτόν πολλά
προτερήματα, τα άποία διά νά άνα-
πτυχθίόσι καί φέρα>σι άγλαούς καρ-
πούς είχον ανάγκην συστηματικήν
καί έπιμελοΰς προπονήσεως. Καί
είχομεν σημειώσει έπίσης ότι, εάν
6 Νικηφοράκης ηκολούθει τάς προ-
τροπάς μας δέν θά ήργει ή ήμέ-
ρα, κατά την οποίαν καί αύτός ό
ΐδιος θά έξεπλήσσετο διά τα άγα-
■θά άποτελέσματα. Ταυτα γράφον¬
τες άνεμένομεν την δικαίωσιν των
προβλέψεων μας. Καί ή εύκαιρία
αυτή παρουσιάσθη την εσπέραν
τής παρελθούσης Τετάρτης είς
την κονίστριαν τοϋ Μίτσελ Φήλντ,
Μινεόλα, Λ. Ι., ενώπιον δύο χιλιά¬
δων θεατών, προσρλθόντων νά πα-
ρακολουθήσονν την αποφασιστι¬
κήν συνάντησίν τού είς μίαν πνγ-
ΙΔΡΥΣΙΣ ΔΥΟ ΝΕΩΝ ΕΛΛΗΝΙΚΟΝ
ΑΘΛΗΤΙΚΩΝ ΣΥΛΛΟΓΟΝ
αβληταί βυν&πηξαν Σύλλογον έν 1%Γέ<α Ύόρκη, τ$) βυμ-πράξεί τού χρ&χοΰ 'Οιμίλου. «Έρμής».— ΆΟλητικός οργαβμός «ές Τβάρ- λ&βτον, Νοτ. Καρ.— Ιδρύθη καί ένεε 'Αθλητικός _ύλλογος άμεσον δράσιν. Π ααά τού γ/ Νέα 'Υόρικη ένθερ¬ μον φιλάθλοΐ) κ. Αλεξάνδρα., Χαρι- σιάίο.). ελάβομεν την κάτωθι ανα¬ κοίνωσιν : «Καστοριεϊς άθληταί, τη σι-μχρά- ξει τοϋ Όίλ ό «Έρμής» η μρ φρ Όμίλο; ό ίίρ>,<ταν άθληαιτ/ιόν σύλ¬ ί Η ρμής, ρ η λογον ύχο την έχωνυιμ.ίαν ΗβΓΐηβ» Α Ο Οί ί άθλ η μ Οΐιιΐ). Οί φ.ογ4ν·ίίς άιθλη- ί·. χχ φίλαθλσι μετά χαρας έ&έ- την ίδρυσιν τού σΛλόγου ί 6έ χη η ρ γ αύτοΰ, καί άπαντες 6χεσχ·έθησαν την ύχοστηρ ι^.'ν των, ύλτχήν τβ %αη η¬ θικήν. Ανετέθη, είς χροτωρινην τραμ.'ελή έχίτροχην, &χως ενεργήση εκλογάς την δευτέραν Κυριακήν τοϋ χροσε- χτϋς Σ<εχτεμδρία) πρός ανάι3'ε!·ξι·ν Δΰ Σ&λί μρ ρ Σκμι&ουλίου. Ό σ·χοχός τοϋ Σ^λλόγοα καθαρώς έρ·ατιτεχνίχός· οδτω χάς έπταγγελματίας άθλη—τ,ς θά άνο- κλείετα:. Θά καταρτισθούν όμάδες δι'όλαι τα αγων;*—.:—α. Κατηρτίσθη ή ή ά ή όί μαχίαν έκ δέκα γύρων μετόι τοϋ | λ Κ ^ γ η?η ή χοδ·&σφαιρ·ι·χή άντιπάλου τού, 6ιλλ, πυγιιαχου ομαλώς είς το ' Κ ή όχοία ανεγνωρισμένης έ ί άξίας καί ευρισκομένον είς την πρώτην σειράν των διεκδικητών τοΰ παγκοσμίου πρωταθλήματος των ελαφρών όαρών. Ό Νικηφοράκης εζύγιζε 1301 πάονντς, δ δέ άντίπαλός τον, Κώρ¬ ρυ, μόλις ύπελείπετο 2 παουντς τού βάρους τού. Άπό τής πρώτης στιγμής τής Οοΐ-ίΐαησ. ΡαΐΊί εκάστην άχό τής 4ης μέχρι της 7ης μ. μ. Σύλλο- ρ φρς γος «Άστηί» εφάνη χάντοτε ρ ιος όχως <τϋ<νερ'/ιασθη μ,ετά τοΰ «Έρ- μοδ». Άμ.·φότεραι «ι άμάίες έ λλά ί νοΰντο μαζύ χολλάκις καί κατηλ- θον ε·ίς εν φιλικόν μάτς κατά τοΰς Πανελληνίονς αγώνας. "Εφέτος δ- μ»α>ς χού όβΈρμής» σνν·<ίχωνει>θη είς
το ΗθΓΓπββ Α. 0., ελπίζομεν ότι
καί τα αέλη τοΰ «,Αστέρος» θά
σχίόσουν 6-ως ένωθοΰν καί οίτω
σχηαατ!<κον μίαν ρσχυ.ράν όμάδα, ή <τυναντήσεώς των, ό Νικηφοράκης εξεδήλωσε διά τής θυελλώδους ε¬ κθέσεως τού καί της μελετημένης στρατηγικότητός του^ την άμετά-1 '^{Λ Μ 3»χ3ηιτ— τα χρωτεΐα «ις τρεπτον απόφασιν, όπως εξεί.θΐ) -άς συναντησεις της μετά των ξε- τής κονίστρας στεφαν(ομένος διά νων όμάδων, αίτινες συναντησεις άρ- τοΰ κοτίνου τής νίκης «ναντΛον ε- χονται λίαν χροσεχώς. νός ίσχυροΰ, έπιδεξίου καί προσ€- ο; ένίιαφερόμυενοι ί(ά χ«.&ισκτοτέ- ?<τικοΰ άντιπάλου του^ Ιρας -λτ^οβορ'ί,ς 5ς άχοταθοΰν είς Κις τον δεύτερον γυρον ο Νικη¬ φοράκης κατέφερε ενα φοβερόν κτύπημα είς τό αριστεράν αύτί τοΰ Κώρρυ, τό οποίον έξήπλωσε τόν| άναίπαλόν τού ήμιαναίσθητον επί ] 'ΐ^ Τσάρλεστον, Νοτ. Καρολ., τοΰ δαπεδου της κοναστρας μεχρι μάς Ιχιστέλλοον τα εξής: τοϋ -Ηνάτου μετρήίιατο; καί, εάν ' αΐιαΓΐβκίοη, 8. 0., 16 Αντ ο κώδων τής μονολέπτου άναπαυ- στ&:>( 1928
οεως δέν ήρχετο είς βοήθειαν τού,
τόν ΑΙβχαηάβΓ ΗαΓΪ8ίαάβ3, 102
ν. 17ΐη 81., Ν. Γ. 0
ού-
ό Κώρρυ θά ήτο αδύνατον νά έ-
γερ-θη είς τό δέκατον μέτρημα καί
συνεχίστι τόν άγώνα.
Προ τοΰ τελικοΰ καί άποφασι- _
<ττικοϋ γρόνθου, δ οποίος £δωσε| ρων '^νεστήθτ; νΑ0λητι.κος"Σόλλο- τήν οριστικήν νίκην εις τον Νίκη-1 - - ν ,» > - π
τό
τέρω:
Εί
. Συντάκτα:-
ιΐαταχωρίσατβ είς
φύλλον σας τα κατω-
ρ
Είς την παοθΒκραν μας χρό ήμβ-
φοράκην, κατά τό διάστημα των
προηγηι>έντων πέντε γύρων, δίς
ό άντίπαλός τού έξηπλώθτι ζαλι-
σμένος είς τό δάπεδον κατόπιν φο-
βερων καί αποφασιστικήν «απειρ
κώτς» τοΰ άθλητοΰ μας. Τεσσαρά-
ιιοντα δευτερολεπτα μετά την έναρ¬
ξιν τοΰ έκτον γύρου, επήλθε τό
τελειωτικόν κτύπημα, Ό Κώρρυ
κατέκειτο άναίσθητος επί τής κο¬
νίστρας καί δ Νικηφοράκης άνε-
Βεικνΰετο θριοομ)3ΐντικώς νικητής
υπό τάς ενθουσιώδεις ζητωκραυ-
γάς καί Ιπευφημίας τοϋ παριστα-
μένον πλήόθοχ»ς.
Ή νίκη αντη τοΰ "Ελληνος ά-
θλτρτοΰ έχει μεγάλην σημασίαν
γος άχό την πρΊ>ϊ3ριίαν τού κ. Γεωρ.
Φαροτκλοΰ.
Την χαρίλθίκίσ-αν Κυριακην, 12
τρέχοντος, είς την Άκτήν Ρ
χτίρ.ετέτ)η ώράίον ^'
ώ ί ά
ρη ρ γζ, Ιλα-
δον χώραν καί άγώνες, χαρ ισταμέ¬
νων 7.α·ί χολλών Άμΐρικανών.
Π ρό τοΰ γ-εόα,ατος ωμίλησαν Άγ-
γλιστι οί κ. κ- Ευάγγελος Δρακό-
χοϋλος κΐί Σ—^ίίων Φραγκόχοο-
λος, έςάρχ^τες την χρόοδον της 'Α-
μ·&ρ'.κής βίς τον άθλητιομϋν καί σν-
σνηατπζς ^ίς τοΰς "Ελληνας ίνα
ϊιοργανούμενοι είς τό μέλλον φανοδν
άντάξιθϊ των Άρχχί<ύ^ Έλληνων. Είς τοΐ»ς λόγοος των άχηντησαν καταλλήλως οί φιλελληνες Άμ&ρι- %τκ κ. κ. .ίοηη Ηβηΐ^ καί Οβο. καί διά των ίδιον καί διά τόν Έλ-} ΜθΓΟ0Οι 8(-8θΟοντ*ι μεγάλων ληνικόν αθλητισμόν έν Άμερικτ} Ιδιαιτέρως. Διότι κατασνντρίψας κυριολεκτικώς ενα αντίπαλον τοΰ διαμετρήματος τοΰ Κώρρυ, έρχε¬ ται είς την σειράν των πρώτον οιεκδικητών τοϋ επίζηλον τίτλον τού παγκοσμίου πρωτοτθλήματος τα>ν ελαφρών 6αρών.
"Ας φροντίστ| ό άθλητής μας
αύτός νά εκμετοΛλευβτϊ κατα>^.ή-
ν προ*ρατον -θριαμβεντικήν
■Λ'.αν.ών Οίκων, συστησίντες βίς «ΰς
ώ άί
τοΰς
τριώτας των άγοίχην ρς
Έλληνας, καί μετά δίωρ&ν
νίκην τού καί προσέχων περισσό¬
τερον είς τα περαιτέρω βήματά
τού, άς βαδίση άποφασ'στικώς
πρός τα πρόσω, έχων ύπ' σψιν ότι
ή τνχη 6οηθεϊ τούς τολμηροΰς, άλ-
λά καί ή φρόνη,σις σώζει αϋτονς.
ήρχ:·σαν τα άγων«ματα.
Είς το ίλα είς ΰψος πρώτος ήλ¬
θεν ό, ν.. Χρηςττος Θίθδώρο>.
Είς την άρσιν 6αρών ό γίγ^ς τής
χαροικίΐς μας κ. Απόστολος Στε-
φανάτος.
Είς τον δρόμον α-ετ' έμχαϊίων ήλ-
·)►= τρώτος ό κ. Νικόλαος Γα:υ.—«75,
καταρ■/τ«»ς μ&τα φοράς
ήγωνίτθησαν μ«τά χείττχΛτος οί κ.
χ. Μιχαήλ Κα;θ>τάτος χαί Διονύ¬
σιος Στεφα>άτ·ο:;, %ρ-.ιθ«ίντες νπά τής
ΈλλανοδΟΜΚ) έχιτροχης, άχοτελθ'ο-
μβνης «χ των χ. γ.. Σατνρ. Μαγθν>)»5,
Γ·ε·ωρ. Π ινα, Σω·χράτο>ς Κ<λγριώ- του χ.» Π οττοτζ. Π αολάτου, κτόχα- λο-.. Κοττέχιν έρριψε τόν βίσχον ό <ρο- &ερος 2'.·τχ&6όλος χ. Χρήστος Θω¬ μάς, έα,τΓθΐήσας έντύχωοτιν είς χάν- τας οΊα τ6 άτ)λητιχόν τού σώαα. Κατά δοαστδτμ.'ατα ομάς καλλιφώ- νων, άχαρτιζομένη έκ των κ. χ. Μιλτιάδθυ Μτγΐολά", Ζησίμου Άν- ϊρεάτο>, Άντ. Μαγοί>λά, Παναγή
Π χ>λάτοο, Χαρ·αλ. Θω;χά Ν. Άθα-
·»—-^"" καί Εύθυμ. Σταματηλάτου,'
τα ωραΆΧ των
τΐν τοΰς
Μετά το χέρ-ας των άγώνων,
■/.ατήλ/θσν σό—ωμοι είς την πό¬
λιν τοϋ ΟΚαΓΐ&δΓοη, 8. 0., ό-ου
είς την ίϊιόχτητον οΐχίχ'^ τοΰ χ.
Γεωργίοΐ) Κασ-ελάτου ή Περάτη,
χαρ-ετέθη Ίτλούσ'.ον δείπνον.
Μ«τά τό δ-εϊχνον τ>ί χ. χ. θ. Γαρ-
μχής, Δ. Φραγγάχουλος, Γερ. Μα-
γουλίς, ύχό τον δαρύτονον χ. Κω·..
Μχ'ρΌμχάτην, τη σννοϊεία χ-.θαρών
χαί μανϊολίνων ό—ό των χ. χ. Δ.
Δώριζα, Κ. Βΐλιανίταυ καί Γ«>ρ. 'Α-
λ:μχράντε, χατΐμάγεΐΛΓαν τούς -παρ¬
ευρεθέντας μέ τα τραγο65;α των.
• Κατόιτ·.ν ωμίλησαν χατρίωτι-χω·
τατα οί κ. κ. Σχορ. Σκιαδαρίας. Χρ.
Γαζής, χρσείρος %α! άντ'.χρόεδρος
τοϋ Άλληλο&οη^ητΓχοΰ Σολλόγοο
ο «Κέφαλος», «ύχτιθίντες χρόοδον
είς τον 'ΑΟλητι-χον Σύλλο-(Όν, χαί ή
ώραία έορτη εληξε.
θ. Κ.
Ό Τζόννυ Άντερσον, Άμερικανός δρομεύς, τερματίζων πρώτος είς Ινα
δρόμον μετ* έμποδίων κατά τούς αγώνας έν Στάμφοοντ Μπρίτζ, Λσνδίνου.
Η ΕΠΑΝΟΑΟΣ ΤΟΝ
ΛΜΕΡ^ΑΘΑΗΤΟΝ
Ό «τρατηγός Μακ Άρ·
θουρ ύ— έβοίλεν ΕκΌ<ε—-ν είς τόν ΙΙρόεδρον ζ Μέ τό ύπερωκεάνειον «Πρόε- δρος Ροΰζόελτ» έπανηλθον _χήν Γταρελθοϋσαν Τετάρτην άπόγευμα οί πλεΐστοι των είς Άμστερνταμ μετα6άντων Άμρρικανων «θλη- τών κατά την διεξαγωγήν των άγώνων τής Θ' Όλυμπιάδος. Τό ΰπερωκεάνειον, ση,μαιοστό- λιστον λόγφ τοΰ γεγονότος ότι με- τέφερε οπίσω είς την πατρίδα τοΰς άντιπροσωπεύσαντας την Διάστε- ρον είς την Όλλανσίαν, προϋπήν- τησεν εί-δική έπιτροπή έκ μέρσυς τοϋ Δήμαρχον τής Νέας "Υόρκης καί τής πόλεως, «πιβαίνσνσα τοΰ προωρισμένου δι' ύποδοχάς ατμο¬ πλοίου «Μάκομ», προτοΰ άκομη πλευρίση είς την άποβάϊτραν της 44ης όδοΰ. Τοΰς άθλητάς ύπεδέχ-θη είς την αποβάθραν καί ό ίδιος ό Δήμαρ- χος, μετοιβάς έκεϊ ολίγον μετά την α<τΛξιν τοϋ ΰπερωκεανείου, δπου καί προσεφώνησεν αϋτοΰς έκ μέ- ρους τής πόλεως, ευχΐγθείς αυτοίς τό «καλίός 6·ρισαν?. Έκ μέρους των άθλητών απήντησεν δ πρόε- δρος της ΐθνικής Άμερικανικής ά- θλητικής ομάδος, στρατηγός Μάκ "Αρθουρ, διά των καταλλήλων εύ- χαριστιών. Λόγω τής επικρατού¬ σης κατά την ημέραν εκείνην σνν- εχσϋς βροχής ανεβλήθη ή προετοι- Ι-ιαζομένη ειιπροσθεν τοΰ Δημαρ¬ χείον τής Νέας Υόρκης επίσημος καί λαϊκή ΰποδοχή, παρατεθΐντων μόνον την ιδίαν εσπέραν διαφό¬ ρων τιμητικήν δείπνον υπο των έν τη πόλει μας άθλητικων οργανώ¬ νων είς τούς άθλητάς. Ό ποόεδρος τής έθνικής Άιιε- ρικανικής ομάδος, στρατηγός Μάκ "Αρθουρ, υπέβαλε αμα τη αφίξει τού επίσημον καί λεπτομερή έκθε¬ σιν των πεπραγμένων κατά την 9ην Όλυμπιάδα υπό των Άμερι- κανών άθλητών είς τόν Πρόεδρον τής Συμπολιτείας, κ. Κούλιτζ, δι' ής έμφαίνεται, ότι τα εξοδα τής ίπερποντείου άθληχικής έπιδείξε- (ος της Άμερικανικής ρώμης άν- ήλθον είς 290 χιλιάδες δολλ., καί δτι άπομένουν υπόλοιπον 50 χιλ. δολλάρια πρός διάθεσιν διά την προσέχη χρήσιν. Τό "Ελληνικόν θηρίον, ό Λόντος, όσ¬ τις ανεχώρησε προχθίς δι' Ευρώπην, ίνα κυνηγήση καί έκεΐ τόν φυγομα- χοϋντα «στοαγγαλιστί(ν» Λιούης. Ο ΤΟΝ ΤΖΟΡγΤΓΜΠΕΡΓΚ Ή <1—οχαιρετιατήριος νί¬ κη τοΰ Τϊρωταθλητου μας Ό "Ελλην πρωτοπαλαιστής; των μεγάλων βαρών, ό οποίος ανεχώ¬ ρησε προχθές Παρασκευήν διά μίαν γενικήν άθλητικήν περιοδεί¬ αν άνά τάς πρωτευούσης τής Εϋ- ρώπης, κατήγαγε ενα άκό,αη θρί¬ αμβον επί τής παλαίστρας τελευ¬ ταίως, ότε άντεμετώπισε τόν ίσχν- ρόν άθλητήν, Τζών Φράϊμπεργχ. Ή πάλη διεξήχθη είς την ΰπαι- θριον κονίστραν της φιλαδελφειας, ενώπιον άρκετών χιλιάδων φιλα- θλων, οΐτινες παρέστησαν μάρτυ- ρες ενός πολύ ένδιαφέροντος καί θεαματικωτάτον αγώνος. Ό Φ?α- ϊμπεργκ, έπειδή εΐχε κερδίσει χα- ποτε μίαν νίκην άπέναντι τού Μ- ληνος είς πόϊντς, εΐχενέγειρει αρ¬ κετόν θόρυβον είς τόν Τύπον της Φιλαδελφείας, είς τάς στήλας τού οποίον είχομεν άναγνώσει απεΐλη- τικάς δηλώσεις τού, δτι την φοράν σντήν θά κατέρριπτε τόν Μτγνρον "Ελληνα. Τό μόνον αποτελεσιια ποΰ εΐχαν αί άπεΛαι τοϋ ΦραϊΙ*· περγκ, ήτο δτι Εσπευσαν νά παρα- στοϋν περισσότεροι φίλαθλοι %ατ<* την διεξαγωγήν τοΰ αγώνος. 0«α νά ίδουν δχι την εκπλήρωσιν των παθών καί των απειλών τον Σουη- δοϋ, άλλά την πλήρη καί οαΛ στικήν ήττον τον νπα τού π υλητοΰ μας. Ό "Ελλην γίγας, φοΰ υπέστη δεινάς λαβάς «αι λν έπιφόβους έπιθέσεις έκ με°£ τοΰ αντίπαλον τού, μετά αγωνα 40 λεπτών, εΰρε τόν πολεμικον ε¬ αυτόν τού %αί έφαρμόσας επ α τοϋ σιδηροΰν κεφαλσκλείδωμα; θΐα μιάς έναερίου περιστροφής, τον ' κάρφωσεν υπτιον επί τοϋ δαπ*>ου
τής παλαίστρας. , ^
Αυτή ήτο ή άποχαιρετιοτηρ^
νίκη τοϋ Λόντου μας, τον οίΙ.οι0'"
άπειροπληθεϊς φίλοι κ«ι *αν?«
σταί τού άναμένουν νά επιστρέψη
έξ Εύρώπης μέ νέας δαφν«ς «*
συνέχισιν αυτών ενταύθα 'Λ(^α,
προσέχη χε.μώνα, όπότε «αι ^-ιν
θά £·ύρίσ*:ται μαζύ μα?·, -,
Καίά την ιδίαν έ<κτεραν τη» πάλης Λόντον — Φράϊ^ργν" ^ ταλος ποωτοπαλαιο-ηις, Κάλψα, χατέρριψΕ «ν 0Λ? ί πρωτοπαλαισής, οποίος τελευταίως ήττον έκ μέροις τού κησε τόν «ντίπαλόν μιντ, ίτ^ωτοπαλαιστη άς·, είς δΓάσττ1!«« μόν <* ι
«ΕΘΝΙΚΟΣ ΚΗΡΥ3»— ΚΥΡΙΑΚΗ. 26 ΑΥΓΟΥΣΤΌΥ, ι^Τ
ΑΘΛΗΤΙΚΗ ΕΠΙΘΕΩΡΗΣΙΣ
3ΛΗΤΙΚΗ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ
Εί» Κ' ΕΚΕΙ ΜΕ ΤΟΥΣ ΗΑΙ ΑθΑΗΤΑΣ
άναχώρησις τοΰ Λόν-
του.
ΰΗΐτα άπό 18 χρόηα ζωή
Άμερική ανεχώρησε την πε-
ένη Π αραοκενή γιά την Εν-
! ό πρωταθλητής μας, Τζίμης
|τό μακροχρόνιο αντό διάχττημα
μνταϋϊϊα παραμονης τού ό Λόν-
πάλαισε πολύ σκληρά γιά νά
Ιορθώση σήμερα νά θεωρήται
(ίξέχουσα καί παγκόσμια άθλη-
φυσιογνωμία. ΤΗλθε μικρό
[ ασημο παιδί στήν χώρα μας
ιερα φεύγει άντρας δοξα-
πΐασίγνωστος, μέ χιλιάδας
Ιάδων θαυμαιστάς καί φίλους.
]τν άβλητική τού διάβα σκόρπι-
(τόσους καί τέτοιους θρύλονς,
κανένας σχεδόν των πολυα-
χν άθλητών ποϋ έπιδίδονται
|τό άγώναομα της πάλης. Καί
ΐΐ %άντα μαζύ τού την δόξα,
εύτρα τού καί ύποτακττκή τον.
Ιά μακρά χρόνια τής άτελείωτης
Ι σκληρής πάλης τού στήν ' Α¬
ρκή—εναντίον προσώπων καί
μάτων— δόξασε πάντα τό
ληνικό δνομα, δπον κι' άν πα-
οιάστηκε, καί είναι ή πλέον
«ο ι μένη 'Ελληννκή άϋλητχκή
δειξις ποϋ εχει νά παρουσιάση
[ώρα μας στί)ν νεωτέρα αύτη
Ιτίαα τοΰ τκιναθλητισμοΰ.
|Η 'Ελληνική καρδιά τού δέν ε-
νά κτνπα ποτέ γιά την μα-
μας πατρίδα καί τα αίσθή-
ά τού πάντοτε παρέμειναν ά-
Έλληνικά. Ή πατρύδα μας δ-
Ιίλει πολλές χάριτες στό τιμημέ-
| αιοτό παιδί της, πον της δοξά-
'· τό ονομα στήν άχανη αύτη χώ-
ΐ καί τοϋ όποίου ή Άπολλώνειος
ουσία κερδίζει την συμπάθεια
|ί την αγάπη γι' αυτήν.
[Τοϋ εύχόμε-θα—καί μαζύ μέ έ-
|1ς δί,ος ό έδ<Γ» 'Ελληνισμός—κα- ταξεΤδι καί καινούργιο οτεφά- "'·« μέ τής άμάραντες δάφνες νίκης έκεϊ πού πηγαίνει, ώς Κι νά γυρίση μέ καλό στήν Άμε- '*ή καί συνεχίση την ενδοξη στα- ιία τού. Μάκ Γκρώ —■υγματ.χεΐ [Την ερχομένην Παρασκευήν *> οράδυ, στό Στάδιο τοΰ Κόνυ
νιί.αντ, κάνει την πρώτη έμφάνν
του^ ίοστερα άπό την απροσδό-
ΐτο ήττά τού μέ τόν Μάκ Λάρ-
|ν, ό Φιλήμων Καραμάνος η Μάκ
ϊκρώ. Π ρογυμνασθείς καθ' όλον
Ρ διάστημα τής άπουσίας τον άπό
■ην κονύστραν, προκαλεϊ τώρα δ-
"νζ τούς πυγμάχους τής κλάσεως
»υ καί πρώτον—πρώτον τόν Μάκ
ι«ονιν, δστις τόν ένίκησε τελευ-
αϊα διά «τεχνικοϋ» νάκ δουτ. Ώς
Λτνροφορούμεδτα, ό Μάκ Λάρνιν
Γν εδέχθη την πρόκλησιν τοϋ ά-
Ρλητοΰ μας. Διατί; Μήπως δ Μάκ
ΙΛαρνιν εχει έννοήση δτι τό «τεχνι-
Κ»ν» νάκαοντ, δπερ εκήρυξε ό δι-
Ρΐτητής εναντίον τοϋ άθλητοϋ μας
Βί·ν ήτο δίκαιον καί δτΓό Μάκ
( ?ώ είναι οΐος τύν φαντάζονται
^ φίλοι τού καί σί θαυμασταί τού;
ιην Γ^ντησιν είς τό έρώτημα αύ-
|ο θά την δώση ή πυγμαχία τού
|ο βράδυ της προσεχοϋς Παρα-
Ρ^νης, στήν όποία είμεθα βεβαν-
Κ δτι ό Καραμάνος θά ξεπλύνη
"% τελ^~αίαν ίιττάν τού κ αί δεί-
■Τ|, τόσον στοί>ς φίλονς τον, δαον
*ι είς τούς έχθρούς τού, την ά-
;ΐα τού.
Ό Βλάχος
|^'Ο Στράτης^ Κ. Βλάχος, ό έκ
™ ; πνγμάχος μας, πρσγυμνα
άπό τόν διευθυντήν καί
/όν τον, κ. Γ. "Ελληνα, διά
πυγμαχίαν το> την έρχο-μένη
°£α«α στό "Εμπετς Φήλντ, μέ
' Εντυ Κάνα6ορ, παρουσιάζει
*Υ?*βς προόδους. Ευχόμεθα δπως
καλοΓ αυτος -κγμάχος μας 6άλτ]
τό Ήεφαλι τού νάτω και άοΐκΐήται
τακτικά, πράγμα ποϋ θά τοΰ επι¬
τρέψη νά προοδεύστι στό νέο τού
στάδιο.
Ό Π
Ό πνγμάχος μας, Π. Κουδά-
ρης, γιάτόν οποίον είχαμε γράψτι
πώς «έχάθη καί έζητεΐτο», επανήλ¬
θε στήν Νέα Ύόρκη καί παρου¬
σιάσθη στόν διευθυντήν τού, Γ.
"Ελληνα, ζητών νά πνγμαχήση.
νΑν ό πυγμάχος μας αύϋός έγυμνά-
ζετο τακτικώτερα καί συστηματι-
κώτερα θά εΐχε σημειώσει σήμερα
πολύ μεγά).ας προόδους. Έλπίζο-
μ£ν δτι είς τό μέλλον θά άκολουθη-
σγ> τάς προτροπάς μας.
« * *
'Επ' ανΐών ποϋ-γράφομεν πάρα
πάνω γιά την τακτική προπόντισι
τοϋ πνγμάχου μας, Π. Κουβάρη,
νομίζομεν πώς δέν θά ήτο άσκοπον
νά ποϋμε μερικά πράγματα, άπευ-
θττνόμενοι πρός δλους γενικώς τούς
"Ελληνας άθλητάς καί Ίδιαιτέοως
πρός τονς πυγμάχους μ^ Είναι λο.
ρατηρημένον, δυστυχώς, δτι ή 6-
λότης σχεδόν των άθλητών, έκτός
έ/Λχίστων έξαιρέσεων, άποσοεύγει
την συστηματικήν Ικγύμνασιν, πο¬
λύ δέ περισσότερον, δέν γυμνάζε-
ται σχεδόν καθόλου έπαφιε,μένη είς
τα φνχηκά χαρίσματα τής διαπλά-
σεως τοϋ σώματός της. Λησμονά-
νε δλοι σχεδόν, ή μάλλον δέν θέ-
λουν νά ξέρουν, δτι είναι αδύνατον
νά παρονσιάσουν κάτι τό αξιοση¬
μείωτον μιά ήαέρα, γιά καλό τους
και καλό τοϋ Έλληνικοϋ όνόματος,
άν δέν προπονηθοϋν σκληρά καί
υποβληθοΰν είς άπαραιτήτους θυ¬
σίας άπό τής άπολαύσεις της ζω-
ής, θυσίες ποϋ άπαιτοΰνται άπό
τόν καλώς έννοούμενο άθλητκψίσ.
Πόσοι των πυγμάχων μας άσκοΰν
καί ίσχνροποιοϋν τονς μΰς των πο¬
δών των διά τοΰ έπιβαλλομένο'υ κά-
θε πρωΐ δρόμου πεντε περίπου μι-
λί(ϋν; Πόσοι άποφεΰγουν, οχι μό¬
νον τα ο'ινοπνευιιατώδη ποτά, άλλά
κα ίδλα τα περιεχοντα όξέα, ήτοι
σόδας, πορτοκαλλάίδες, λεμοναδες
κλπ; Πόσοι ν.άνουν τίιν έπιβαλλο-
μένη δίαιτα καί έκλογή στά <ραγη- τά τους; Πόσοι άποφεύγουν τής παρέες, τα ξενΰχτια καί δλα τα σχετικά καταστρεπτικά τής άθλη- τικής των ρώμηζ; Δυστυχώς ολί¬ γοι, πολύ ολίγοι. Ό πραγματικάς άθλητισμός, τόσον ό έρασιτεχνΐκός όσον καί ό έξ έπαγγέλματος, απαι- τεΐ στερήσεις άπό πολλά πράγμα¬ τα, είς τα όποΐα Ιδιαιτέρως άρε- οκεται ή νεότης. Έκεϊνοι ποΰ ε- χουν νοιώσει την πραγματικήν ση¬ μασίαν τοΰ άθλητπΛΐμοϋ καί τάς έξ αύτοΰ άπορρεούσας ΰποχρεώσεις προοδεύουν καί άναδεικνύονται, οί αλλοι, ποϋ δέν καταλαβαίνουν η δέν θέλονν νά καταλάόουν 6λέ- πουν τάς ελπίδας των διαλυομένας έντός όλίγου καί άναγκάζονται νά άποσυρθονν είς αλου εΐδους έπαγ- γέλματα—εάν δέν είναι έρασιτέ- χναι—διά νά απολαύνουν δ, τι τοΰς άπαγορεΰει ό άληθΐ)ς άθλητι¬ σμός καί δπου §χουν μεγαλειτέ¬ ρας πιθανότητας επιτυχίας, παρα είς την έξ έπαγγέλματος πυγμαχι- αν. Ό Έλληνο»μερικ*νΐκός Στής 10 Σεπτεμβρίου ό άθλη- τικός μας Σύλλογος Ν, Υόρκης διενεργεΐ εκλογάς πρός άνάδειξιν Δ. Συμβουλίου. 'Επειδή έκ των έκ- λογών αυτών κρίνεται αύτη αυτ*ϊ ή μβλλουσα κατεύθυνσιν καί στα- διοδρομία τοϋ Συλλόγου μας, Ιπι- φυλαίίσόμεθα είς τό προσεχές να Ιπανέλθωμεν λεπτομερέστερον, α- νασκοποϋντες την όλην κατάστασιν των πραγμάτων, κρίνοντες αυτα άπό την αντικειμενικήν των άπο¬ ψιν καί ώς ακριβώς έχουσιν ΠΑΝ Ο ΑΘΛΗΤΙΚΟΣ Ό ίχανώιατος "Ελλην πυγμάχος των ελαφρών βαοων, Φιλ. Καραμάνος, ή Μάκ Γχρώ, όίττις θά πνγμαχήστι την ή Παρβσκενήν, είς τό Στάδι¬ ον τοΰ Κόνυ "Αιλαττ. ΟΙ &1ΕΘΝΕΙΣ ΑΓΐΤΝΕΣ Κατά τούς τελευταίως διεξα- χθέντας διεθνεϊς αγώνας έν Δον- 6λίνω τής Ίρλανδίας μεταξυ ά¬ θλητών μετασχόντων είς την 9ην Όλυμπιάδα, οί Άμερικανοί άθλη- ταί εκέρδισαν 4 άγωνίσματα, οί Καναδοί 2, οί Αύοτραλοί 1 καί οί Ίρλανδοί 1. Οί Άμερικανοί νι- κηταί ήσαν ό Λοϋδ Χάνν, είς τόν δρόμον των 1500 μέτρον, μέ χρό¬ νον 4' 3)5, δ Χάρολντ "Οσμπορν είς τό αλμα τριπλοϋν ανευ φοράς, μέ επίδοσιν 32 ποδών καί 6 ίντσών, ό Ιδιος είς τό αλμα υι|Όυς, μέ επί¬ δοσιν 5 ποδών καί 2 ίντσών καί ό Μπαίητς, όστις έση;ιιείωσεν επίδο¬ σιν 24 ποδών είς τώ αλμα μήκους μετά φοράς. Ό Όλυμπιονίκης Ίρλανδός, 'Ο' Κάλλαγκαν, ενίκη¬ σεν είς την σφυροβολίαν, σημειώ- σας επίδοσιν έξ 170 ποδών καί 1 ΐντσας, άπεναντι τοϋ ίδικοΰ χον Όλυμπιακοΰ ρεκόρ, έξ 168 ποδών καί 7 1)2 ίντα Οί Καναδοί ένί- κησαν είς τούς δρόμους των 200 καί 12,00 μετρων, είς δέ Αύστρα- λός άθλητής έκέρδισεν είς τό αλμα τριπλοϋν μετά φοράς. Η Π1ΕΙΜΤΖΕΑΕΙ Την παρελ-θοΰσαν Κυριακήν, ά- φοϋ εκηρύχθη επισήμως ή λήξις των Όλυμπιακων Άγώνων της "Αμστερντομ καί άπενεμήθησαν τα 'δρα^εΐα είς τάς άθλητικάς όμάδας των διαφόρων έθνακοτήτων ενώπι¬ ον τής Βασιλίσσης Βιλελμίνας, ανηγγέλθη υπό τοϋ Κάμητος Μπαίλλέτ Λατούρ, δτι ή Δεκάτη Όλυμπιάς θά γίνη είς Λός "Αντ- ζελες, της Καλιφορνίας, τφ 1932, «δπου καλείται καί πάλιν είς εύγενή διαγωνισμόν ή νεολαία ολοκλήρου τοϋ κόσμον». Τούς αγώνας τής Δεκάτης Ό- λυμπιάδος διεξεδίκησαν πόλεις πολλων εθνών, έν τέλει δμως έπρο- τιμήθη ή Λός "Αντζελες, τής ο¬ ποίας τό Εμπορικόν 'Βπιμελητήρι- ον διά νά επιτύχη την παρα,χώρη- σιν' έφθασε μέχρι τού σημείον νά αναλάβη άπεναντι τής Διεθνοΰς Όλΐ'μπνακής 'Επιτροπής την υπο¬ χρέωσιν νά περισυλλέξη καί μετα- φέρτι είς Λός "Αντζελες τούς μέλ¬ λοντας νά συμμετάσχουν των άγώ¬ νων άθλητάς, διά δύο·θαλαμηγών κολοσσών, εντελώς άνεξόδως. Ή γενναιόφρων αύτη πρότασις, έν- έχουσα την πάντοτε νικωσαν Ά- μερικανακήν έπιχειρηματικότητα, ενάινε την πλάστιγγα άμέσως καί ήρθησαν όλαι αί υφιστάμεναι άν- τιρρήσεις. ΓΕΝΙΚΗ ΑΘΛΗΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΙΣ ΑΠΟ ΠΑΝΤΟΥ —Ό πυγμάχος των ελαφρών βαρων, (133 λιτρών), Τζό Γκλίκ, καί έκ των διεκδικητών τοΰ παγ¬ κόσμιον έπάθλου της κλάσεως ταύ¬ της, κατήγαγε μίαν πρώτης τάξε¬ ως νίκην άπεναντι τοϋ Φιλιππίνου αντιπάλου τού, Λόπ Τενόριο, τόν οποίον κατέβαλε μετά μεγάλης ευ¬ κολίας είς μίαν πυγμαχίαν έκ 10 γύρων, διεξαχθεΐσαν είς την κονί- στρσν Κονηνσμ!πόρο τοϋ Μ'προϋ- κλυν. Τόν άγώνα παρηκολούθησαν 10.000 θεαταί, οΐτινίς έπϊΐ,φήμη- σαν ζωηρώς τί]ν νίκην τοϋ Γκλίκ. —Κατά την ιδίαν εσπέραν ό εξ "Ομαχα πυγμάχος των «λαφρών βα^ών, Τόιιμυ Γκρόγκαν, ένίκησε διά νάκ άουτ τόν αντίπαλον τού, Ροΰμπυ Στέϊν, έκ Μπροϋκλυν. —Ή εφημερίς «Ρωμαίος Πα- ρατηρητής», επίσημον όργανον τοΰ Βατικανόν, εδημοσίευσεν εσχάτως δριμύ αρθρον, διά τοΰ οποίον καυ- τηριάζει την συμμετοχήν των γυ- ναικων άθλητριών είς τούς Όλυμ- πιακούς άγαχνας, τούς όποίονς ά- ποκαλεΐ «φρ€νήρεις άγόΟΛ'ας». Ή εφημερίς παραιδέχεται την «γνναι- κείαν ασκησιν ·έντός λογικων καί σεμνών όρίων, ούχι δμως έντός πλαισίου διεθνών άγώνων, δπου σφυρηλατείται δ έγωϊσιώ'ς καί ή τΐΐυδσπατριωτική ύπερηφάνεια»!!! Αφεριμ! "Αφεριμ! —^Κατά τούς έν Στοκχόλμτι, τής Σουηδίας, διεξαχθέντας αγώ¬ νας μεταξύ Άμερικανών καί Σου- ηδων άθλητών τής Θ' Όλυμπιά- δος, οί Άμερικανοί εκέρδισαν δ¬ λα <τχεδόν τα άγωνίσματα, κατα- τροπώσαντες τούς Σουηδικούς ά'σ- σους τοΰ στί6ου. —Ό ίσχυρός Ίσπανός πυγμά¬ χος των μεγάλων ΰαρών, Παολί- νο Ούζκουντούμ, διεκδικτιτής τοϋ παγκοσμίου έπάθ,λου, μετά την α¬ ποχώρησιν τοΰ Τζήν Τούννυ, ανα¬ χωρεί την προσέχη Τετάρτην δι' Αμερικήν. Ό Παολίνο εδήλωσεν ότι είναι πανέτοιμος νά ·υν<τη έκ^ ποδών δλους τούς άντιπάλονς τού ν.αί νά κερδίση τόν παγκόσμιον τί¬ τλον, 6 οποίος είναι τό διαρκές 8- νειρόν τού....Ό καλός καί άγαθός Ίσπανός δέν πρέπει νά λησμονχ} δτι ό παγκόσμιος τίτλος τίιν στιγ¬ μήν αύτην είναι διαρκές όνειρον 75 έν όλω διεκδικητών, δπως εδή¬ λωσεν εσχάτως ό Τέξ Ρήκαρντ. —Ό έκ Νέας Υόρκης νεαρός κολυΐίβητής, Τζώρτζ Κότζακ καί Όλυμπιονίκης, ενίκησεν εσχάτως είς τούς διεθνεΐς κολυμβητικούς α¬ γώνας, τούς διεξαχθέντας έν Βου- οαπέσττι,, ύΐτερτερήσας δλους τούς άντιπάλονς τον είς τό ΰπτιον κολύμ 6ημα των 200 μετρων. Κατά τούς ίδίους αγώνας ό Σουηδικός ασσος1 "Ερν Μπόργκ, ύπεβίβασε κατά 4ί, δευτερόλεπτα τΦ Όλυμπιακόν ρε¬ κόρ είς τό κολύμοημα των 400 μέ- τρων. —^Κατά τούς έν Λεννέπ, τής Γερμανίας, διεξαχθέντας έσχάτοος) διεθνεΐς γυναικείους άθλητικους α¬ γώνας, ή Άγγλίς άθλητρια, κ, Χάττ, εστησε νέον παγκόσμιον ρε¬ κόρ, διανύσασα την απόστασιν 80 μετρων μετ" έμποδίων είς 12 δευ- τερόλεπτα καί 3 )5.. —Ό Άμερικανός άθλητής, "Ε- μερσον Σπένσερ, φοιτητής τοϋ Πανεπιστημίου Στάνφορντ, τής Καλιφαρνίας,. ένίκησε τόν μέγαν Γερ,μανόν δρομέα, Δρ. "Οττο Πέτζλερ, είς ενα άγώνα 300 με¬ τρων, διεξαχθέντα έν Στεττίν, τής Γερμανίας. —Ό Λήο Λόμσκυ, πνγμάχοςί των 175 λιτρών, ένίκησε διά νάκ άουτ είς τόν 4ον γύρον τόν αντί¬ παλον τον, Τζώρτζ Σμίθ, είς μίαν πυγμαχίαν διεξαχθεΐσαν έν Ντέ" ζερ Πάρκ τοΰ Μπρούκλυν. —Ό έπίδοξος διά τό παγκό¬ σμιον επαθλον πυγμάχος των με¬ γάλων βαρών, Τζάκ Σάρκυ, εκ Βοστώνης, υπέστη κάταγμα τοϋ γόνατος τοϋ άριστεροϋ τού ποδός, ένω έγυμνάζετο είς τό γυμναστήρι¬ ον Στίλλμαν, έν Νέα Ύάρκη. Τό άτύχηιια τουτο θά τόν κρατήση έν άργία επί 6 περίπου ε'όδομάοας, θά τ»ν στερτντη δυ τοϋ Λοσοΰ των 75 χιίαάδων δολλ. ποΰ θά Ιλάαβα- νεν άπό πνγμαχίας τού κατά τό δι¬ άστημα τουτο. —Ή. επί των άθλητικών Πολι- τειακή έπιτροπή τής Νέας Υόρ¬ κης, απηγόρευσε πάσαν μελλοντι¬ κήν εμφάνισιν έν τ»Ί κονίσΤ(»α (ιέ· χρι νεωτέρας αποφάσεως) τοϋ έκ Κλήβελαντ πυγμάχου των μεγα- λων βαρών, Τζόννυ Ρίσκο, έπειδή παρενόμησε τελευταίως είς την με¬ τά τοΰ Ίταλοΰ Ρομπέρτ Ρομπέρτι πυγμαχίαν τού. . Ό πρώην Όλυμπιονίκης, λοχαγός τής άστυνομίας Νέας Υόρκης, Πάτ Μάκ Γκράθ, άνυψών την 'Αμιερικανίδα άθλήτριαν, 'Ελίζαμπεθ ΡρμπινσοΛΓ, ήτις εκέρδισε τόν Όλυμπιακόν άγώνα δρόμον 100 μετρων, επί τχ) έπιστροφϋ της.
ΑΘΛΗΤΙΚΗ ΕΠΙΘΕΩΡΗΣΙΣ
3ΛΗΤΙΚΗ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ
Εί» Κ' ΕΚΕΙ ΜΕ ΤΟΥΣ ΗΑΙ ΑθΑΗΤΑΣ
άναχώρησις τοΰ Λόν-
του.
ΰΗΐτα άπό 18 χρόηα ζωή
Άμερική ανεχώρησε την πε-
ένη Π αραοκενή γιά την Εν-
! ό πρωταθλητής μας, Τζίμης
|τό μακροχρόνιο αντό διάχττημα
μνταϋϊϊα παραμονης τού ό Λόν-
πάλαισε πολύ σκληρά γιά νά
Ιορθώση σήμερα νά θεωρήται
(ίξέχουσα καί παγκόσμια άθλη-
φυσιογνωμία. ΤΗλθε μικρό
[ ασημο παιδί στήν χώρα μας
ιερα φεύγει άντρας δοξα-
πΐασίγνωστος, μέ χιλιάδας
Ιάδων θαυμαιστάς καί φίλους.
]τν άβλητική τού διάβα σκόρπι-
(τόσους καί τέτοιους θρύλονς,
κανένας σχεδόν των πολυα-
χν άθλητών ποϋ έπιδίδονται
|τό άγώναομα της πάλης. Καί
ΐΐ %άντα μαζύ τού την δόξα,
εύτρα τού καί ύποτακττκή τον.
Ιά μακρά χρόνια τής άτελείωτης
Ι σκληρής πάλης τού στήν ' Α¬
ρκή—εναντίον προσώπων καί
μάτων— δόξασε πάντα τό
ληνικό δνομα, δπον κι' άν πα-
οιάστηκε, καί είναι ή πλέον
«ο ι μένη 'Ελληννκή άϋλητχκή
δειξις ποϋ εχει νά παρουσιάση
[ώρα μας στί)ν νεωτέρα αύτη
Ιτίαα τοΰ τκιναθλητισμοΰ.
|Η 'Ελληνική καρδιά τού δέν ε-
νά κτνπα ποτέ γιά την μα-
μας πατρίδα καί τα αίσθή-
ά τού πάντοτε παρέμειναν ά-
Έλληνικά. Ή πατρύδα μας δ-
Ιίλει πολλές χάριτες στό τιμημέ-
| αιοτό παιδί της, πον της δοξά-
'· τό ονομα στήν άχανη αύτη χώ-
ΐ καί τοϋ όποίου ή Άπολλώνειος
ουσία κερδίζει την συμπάθεια
|ί την αγάπη γι' αυτήν.
[Τοϋ εύχόμε-θα—καί μαζύ μέ έ-
|1ς δί,ος ό έδ<Γ» 'Ελληνισμός—κα- ταξεΤδι καί καινούργιο οτεφά- "'·« μέ τής άμάραντες δάφνες νίκης έκεϊ πού πηγαίνει, ώς Κι νά γυρίση μέ καλό στήν Άμε- '*ή καί συνεχίση την ενδοξη στα- ιία τού. Μάκ Γκρώ —■υγματ.χεΐ [Την ερχομένην Παρασκευήν *> οράδυ, στό Στάδιο τοΰ Κόνυ
νιί.αντ, κάνει την πρώτη έμφάνν
του^ ίοστερα άπό την απροσδό-
ΐτο ήττά τού μέ τόν Μάκ Λάρ-
|ν, ό Φιλήμων Καραμάνος η Μάκ
ϊκρώ. Π ρογυμνασθείς καθ' όλον
Ρ διάστημα τής άπουσίας τον άπό
■ην κονύστραν, προκαλεϊ τώρα δ-
"νζ τούς πυγμάχους τής κλάσεως
»υ καί πρώτον—πρώτον τόν Μάκ
ι«ονιν, δστις τόν ένίκησε τελευ-
αϊα διά «τεχνικοϋ» νάκ δουτ. Ώς
Λτνροφορούμεδτα, ό Μάκ Λάρνιν
Γν εδέχθη την πρόκλησιν τοϋ ά-
Ρλητοΰ μας. Διατί; Μήπως δ Μάκ
ΙΛαρνιν εχει έννοήση δτι τό «τεχνι-
Κ»ν» νάκαοντ, δπερ εκήρυξε ό δι-
Ρΐτητής εναντίον τοϋ άθλητοϋ μας
Βί·ν ήτο δίκαιον καί δτΓό Μάκ
( ?ώ είναι οΐος τύν φαντάζονται
^ φίλοι τού καί σί θαυμασταί τού;
ιην Γ^ντησιν είς τό έρώτημα αύ-
|ο θά την δώση ή πυγμαχία τού
|ο βράδυ της προσεχοϋς Παρα-
Ρ^νης, στήν όποία είμεθα βεβαν-
Κ δτι ό Καραμάνος θά ξεπλύνη
"% τελ^~αίαν ίιττάν τού κ αί δεί-
■Τ|, τόσον στοί>ς φίλονς τον, δαον
*ι είς τούς έχθρούς τού, την ά-
;ΐα τού.
Ό Βλάχος
|^'Ο Στράτης^ Κ. Βλάχος, ό έκ
™ ; πνγμάχος μας, πρσγυμνα
άπό τόν διευθυντήν καί
/όν τον, κ. Γ. "Ελληνα, διά
πυγμαχίαν το> την έρχο-μένη
°£α«α στό "Εμπετς Φήλντ, μέ
' Εντυ Κάνα6ορ, παρουσιάζει
*Υ?*βς προόδους. Ευχόμεθα δπως
καλοΓ αυτος -κγμάχος μας 6άλτ]
τό Ήεφαλι τού νάτω και άοΐκΐήται
τακτικά, πράγμα ποϋ θά τοΰ επι¬
τρέψη νά προοδεύστι στό νέο τού
στάδιο.
Ό Π
Ό πνγμάχος μας, Π. Κουδά-
ρης, γιάτόν οποίον είχαμε γράψτι
πώς «έχάθη καί έζητεΐτο», επανήλ¬
θε στήν Νέα Ύόρκη καί παρου¬
σιάσθη στόν διευθυντήν τού, Γ.
"Ελληνα, ζητών νά πνγμαχήση.
νΑν ό πυγμάχος μας αύϋός έγυμνά-
ζετο τακτικώτερα καί συστηματι-
κώτερα θά εΐχε σημειώσει σήμερα
πολύ μεγά).ας προόδους. Έλπίζο-
μ£ν δτι είς τό μέλλον θά άκολουθη-
σγ> τάς προτροπάς μας.
« * *
'Επ' ανΐών ποϋ-γράφομεν πάρα
πάνω γιά την τακτική προπόντισι
τοϋ πνγμάχου μας, Π. Κουβάρη,
νομίζομεν πώς δέν θά ήτο άσκοπον
νά ποϋμε μερικά πράγματα, άπευ-
θττνόμενοι πρός δλους γενικώς τούς
"Ελληνας άθλητάς καί Ίδιαιτέοως
πρός τονς πυγμάχους μ^ Είναι λο.
ρατηρημένον, δυστυχώς, δτι ή 6-
λότης σχεδόν των άθλητών, έκτός
έ/Λχίστων έξαιρέσεων, άποσοεύγει
την συστηματικήν Ικγύμνασιν, πο¬
λύ δέ περισσότερον, δέν γυμνάζε-
ται σχεδόν καθόλου έπαφιε,μένη είς
τα φνχηκά χαρίσματα τής διαπλά-
σεως τοϋ σώματός της. Λησμονά-
νε δλοι σχεδόν, ή μάλλον δέν θέ-
λουν νά ξέρουν, δτι είναι αδύνατον
νά παρονσιάσουν κάτι τό αξιοση¬
μείωτον μιά ήαέρα, γιά καλό τους
και καλό τοϋ Έλληνικοϋ όνόματος,
άν δέν προπονηθοϋν σκληρά καί
υποβληθοΰν είς άπαραιτήτους θυ¬
σίας άπό τής άπολαύσεις της ζω-
ής, θυσίες ποϋ άπαιτοΰνται άπό
τόν καλώς έννοούμενο άθλητκψίσ.
Πόσοι των πυγμάχων μας άσκοΰν
καί ίσχνροποιοϋν τονς μΰς των πο¬
δών των διά τοΰ έπιβαλλομένο'υ κά-
θε πρωΐ δρόμου πεντε περίπου μι-
λί(ϋν; Πόσοι άποφεΰγουν, οχι μό¬
νον τα ο'ινοπνευιιατώδη ποτά, άλλά
κα ίδλα τα περιεχοντα όξέα, ήτοι
σόδας, πορτοκαλλάίδες, λεμοναδες
κλπ; Πόσοι ν.άνουν τίιν έπιβαλλο-
μένη δίαιτα καί έκλογή στά <ραγη- τά τους; Πόσοι άποφεύγουν τής παρέες, τα ξενΰχτια καί δλα τα σχετικά καταστρεπτικά τής άθλη- τικής των ρώμηζ; Δυστυχώς ολί¬ γοι, πολύ ολίγοι. Ό πραγματικάς άθλητισμός, τόσον ό έρασιτεχνΐκός όσον καί ό έξ έπαγγέλματος, απαι- τεΐ στερήσεις άπό πολλά πράγμα¬ τα, είς τα όποΐα Ιδιαιτέρως άρε- οκεται ή νεότης. Έκεϊνοι ποΰ ε- χουν νοιώσει την πραγματικήν ση¬ μασίαν τοΰ άθλητπΛΐμοϋ καί τάς έξ αύτοΰ άπορρεούσας ΰποχρεώσεις προοδεύουν καί άναδεικνύονται, οί αλλοι, ποϋ δέν καταλαβαίνουν η δέν θέλονν νά καταλάόουν 6λέ- πουν τάς ελπίδας των διαλυομένας έντός όλίγου καί άναγκάζονται νά άποσυρθονν είς αλου εΐδους έπαγ- γέλματα—εάν δέν είναι έρασιτέ- χναι—διά νά απολαύνουν δ, τι τοΰς άπαγορεΰει ό άληθΐ)ς άθλητι¬ σμός καί δπου §χουν μεγαλειτέ¬ ρας πιθανότητας επιτυχίας, παρα είς την έξ έπαγγέλματος πυγμαχι- αν. Ό Έλληνο»μερικ*νΐκός Στής 10 Σεπτεμβρίου ό άθλη- τικός μας Σύλλογος Ν, Υόρκης διενεργεΐ εκλογάς πρός άνάδειξιν Δ. Συμβουλίου. 'Επειδή έκ των έκ- λογών αυτών κρίνεται αύτη αυτ*ϊ ή μβλλουσα κατεύθυνσιν καί στα- διοδρομία τοϋ Συλλόγου μας, Ιπι- φυλαίίσόμεθα είς τό προσεχές να Ιπανέλθωμεν λεπτομερέστερον, α- νασκοποϋντες την όλην κατάστασιν των πραγμάτων, κρίνοντες αυτα άπό την αντικειμενικήν των άπο¬ ψιν καί ώς ακριβώς έχουσιν ΠΑΝ Ο ΑΘΛΗΤΙΚΟΣ Ό ίχανώιατος "Ελλην πυγμάχος των ελαφρών βαοων, Φιλ. Καραμάνος, ή Μάκ Γχρώ, όίττις θά πνγμαχήστι την ή Παρβσκενήν, είς τό Στάδι¬ ον τοΰ Κόνυ "Αιλαττ. ΟΙ &1ΕΘΝΕΙΣ ΑΓΐΤΝΕΣ Κατά τούς τελευταίως διεξα- χθέντας διεθνεϊς αγώνας έν Δον- 6λίνω τής Ίρλανδίας μεταξυ ά¬ θλητών μετασχόντων είς την 9ην Όλυμπιάδα, οί Άμερικανοί άθλη- ταί εκέρδισαν 4 άγωνίσματα, οί Καναδοί 2, οί Αύοτραλοί 1 καί οί Ίρλανδοί 1. Οί Άμερικανοί νι- κηταί ήσαν ό Λοϋδ Χάνν, είς τόν δρόμον των 1500 μέτρον, μέ χρό¬ νον 4' 3)5, δ Χάρολντ "Οσμπορν είς τό αλμα τριπλοϋν ανευ φοράς, μέ επίδοσιν 32 ποδών καί 6 ίντσών, ό Ιδιος είς τό αλμα υι|Όυς, μέ επί¬ δοσιν 5 ποδών καί 2 ίντσών καί ό Μπαίητς, όστις έση;ιιείωσεν επίδο¬ σιν 24 ποδών είς τώ αλμα μήκους μετά φοράς. Ό Όλυμπιονίκης Ίρλανδός, 'Ο' Κάλλαγκαν, ενίκη¬ σεν είς την σφυροβολίαν, σημειώ- σας επίδοσιν έξ 170 ποδών καί 1 ΐντσας, άπεναντι τοϋ ίδικοΰ χον Όλυμπιακοΰ ρεκόρ, έξ 168 ποδών καί 7 1)2 ίντα Οί Καναδοί ένί- κησαν είς τούς δρόμους των 200 καί 12,00 μετρων, είς δέ Αύστρα- λός άθλητής έκέρδισεν είς τό αλμα τριπλοϋν μετά φοράς. Η Π1ΕΙΜΤΖΕΑΕΙ Την παρελ-θοΰσαν Κυριακήν, ά- φοϋ εκηρύχθη επισήμως ή λήξις των Όλυμπιακων Άγώνων της "Αμστερντομ καί άπενεμήθησαν τα 'δρα^εΐα είς τάς άθλητικάς όμάδας των διαφόρων έθνακοτήτων ενώπι¬ ον τής Βασιλίσσης Βιλελμίνας, ανηγγέλθη υπό τοϋ Κάμητος Μπαίλλέτ Λατούρ, δτι ή Δεκάτη Όλυμπιάς θά γίνη είς Λός "Αντ- ζελες, της Καλιφορνίας, τφ 1932, «δπου καλείται καί πάλιν είς εύγενή διαγωνισμόν ή νεολαία ολοκλήρου τοϋ κόσμον». Τούς αγώνας τής Δεκάτης Ό- λυμπιάδος διεξεδίκησαν πόλεις πολλων εθνών, έν τέλει δμως έπρο- τιμήθη ή Λός "Αντζελες, τής ο¬ ποίας τό Εμπορικόν 'Βπιμελητήρι- ον διά νά επιτύχη την παρα,χώρη- σιν' έφθασε μέχρι τού σημείον νά αναλάβη άπεναντι τής Διεθνοΰς Όλΐ'μπνακής 'Επιτροπής την υπο¬ χρέωσιν νά περισυλλέξη καί μετα- φέρτι είς Λός "Αντζελες τούς μέλ¬ λοντας νά συμμετάσχουν των άγώ¬ νων άθλητάς, διά δύο·θαλαμηγών κολοσσών, εντελώς άνεξόδως. Ή γενναιόφρων αύτη πρότασις, έν- έχουσα την πάντοτε νικωσαν Ά- μερικανακήν έπιχειρηματικότητα, ενάινε την πλάστιγγα άμέσως καί ήρθησαν όλαι αί υφιστάμεναι άν- τιρρήσεις. ΓΕΝΙΚΗ ΑΘΛΗΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΙΣ ΑΠΟ ΠΑΝΤΟΥ —Ό πυγμάχος των ελαφρών βαρων, (133 λιτρών), Τζό Γκλίκ, καί έκ των διεκδικητών τοΰ παγ¬ κόσμιον έπάθλου της κλάσεως ταύ¬ της, κατήγαγε μίαν πρώτης τάξε¬ ως νίκην άπεναντι τοϋ Φιλιππίνου αντιπάλου τού, Λόπ Τενόριο, τόν οποίον κατέβαλε μετά μεγάλης ευ¬ κολίας είς μίαν πυγμαχίαν έκ 10 γύρων, διεξαχθεΐσαν είς την κονί- στρσν Κονηνσμ!πόρο τοϋ Μ'προϋ- κλυν. Τόν άγώνα παρηκολούθησαν 10.000 θεαταί, οΐτινίς έπϊΐ,φήμη- σαν ζωηρώς τί]ν νίκην τοϋ Γκλίκ. —Κατά την ιδίαν εσπέραν ό εξ "Ομαχα πυγμάχος των «λαφρών βα^ών, Τόιιμυ Γκρόγκαν, ένίκησε διά νάκ άουτ τόν αντίπαλον τού, Ροΰμπυ Στέϊν, έκ Μπροϋκλυν. —Ή εφημερίς «Ρωμαίος Πα- ρατηρητής», επίσημον όργανον τοΰ Βατικανόν, εδημοσίευσεν εσχάτως δριμύ αρθρον, διά τοΰ οποίον καυ- τηριάζει την συμμετοχήν των γυ- ναικων άθλητριών είς τούς Όλυμ- πιακούς άγαχνας, τούς όποίονς ά- ποκαλεΐ «φρ€νήρεις άγόΟΛ'ας». Ή εφημερίς παραιδέχεται την «γνναι- κείαν ασκησιν ·έντός λογικων καί σεμνών όρίων, ούχι δμως έντός πλαισίου διεθνών άγώνων, δπου σφυρηλατείται δ έγωϊσιώ'ς καί ή τΐΐυδσπατριωτική ύπερηφάνεια»!!! Αφεριμ! "Αφεριμ! —^Κατά τούς έν Στοκχόλμτι, τής Σουηδίας, διεξαχθέντας αγώ¬ νας μεταξύ Άμερικανών καί Σου- ηδων άθλητών τής Θ' Όλυμπιά- δος, οί Άμερικανοί εκέρδισαν δ¬ λα <τχεδόν τα άγωνίσματα, κατα- τροπώσαντες τούς Σουηδικούς ά'σ- σους τοΰ στί6ου. —Ό ίσχυρός Ίσπανός πυγμά¬ χος των μεγάλων ΰαρών, Παολί- νο Ούζκουντούμ, διεκδικτιτής τοϋ παγκοσμίου έπάθ,λου, μετά την α¬ ποχώρησιν τοΰ Τζήν Τούννυ, ανα¬ χωρεί την προσέχη Τετάρτην δι' Αμερικήν. Ό Παολίνο εδήλωσεν ότι είναι πανέτοιμος νά ·υν<τη έκ^ ποδών δλους τούς άντιπάλονς τού ν.αί νά κερδίση τόν παγκόσμιον τί¬ τλον, 6 οποίος είναι τό διαρκές 8- νειρόν τού....Ό καλός καί άγαθός Ίσπανός δέν πρέπει νά λησμονχ} δτι ό παγκόσμιος τίτλος τίιν στιγ¬ μήν αύτην είναι διαρκές όνειρον 75 έν όλω διεκδικητών, δπως εδή¬ λωσεν εσχάτως ό Τέξ Ρήκαρντ. —Ό έκ Νέας Υόρκης νεαρός κολυΐίβητής, Τζώρτζ Κότζακ καί Όλυμπιονίκης, ενίκησεν εσχάτως είς τούς διεθνεΐς κολυμβητικούς α¬ γώνας, τούς διεξαχθέντας έν Βου- οαπέσττι,, ύΐτερτερήσας δλους τούς άντιπάλονς τον είς τό ΰπτιον κολύμ 6ημα των 200 μετρων. Κατά τούς ίδίους αγώνας ό Σουηδικός ασσος1 "Ερν Μπόργκ, ύπεβίβασε κατά 4ί, δευτερόλεπτα τΦ Όλυμπιακόν ρε¬ κόρ είς τό κολύμοημα των 400 μέ- τρων. —^Κατά τούς έν Λεννέπ, τής Γερμανίας, διεξαχθέντας έσχάτοος) διεθνεΐς γυναικείους άθλητικους α¬ γώνας, ή Άγγλίς άθλητρια, κ, Χάττ, εστησε νέον παγκόσμιον ρε¬ κόρ, διανύσασα την απόστασιν 80 μετρων μετ" έμποδίων είς 12 δευ- τερόλεπτα καί 3 )5.. —Ό Άμερικανός άθλητής, "Ε- μερσον Σπένσερ, φοιτητής τοϋ Πανεπιστημίου Στάνφορντ, τής Καλιφαρνίας,. ένίκησε τόν μέγαν Γερ,μανόν δρομέα, Δρ. "Οττο Πέτζλερ, είς ενα άγώνα 300 με¬ τρων, διεξαχθέντα έν Στεττίν, τής Γερμανίας. —Ό Λήο Λόμσκυ, πνγμάχοςί των 175 λιτρών, ένίκησε διά νάκ άουτ είς τόν 4ον γύρον τόν αντί¬ παλον τον, Τζώρτζ Σμίθ, είς μίαν πυγμαχίαν διεξαχθεΐσαν έν Ντέ" ζερ Πάρκ τοΰ Μπρούκλυν. —Ό έπίδοξος διά τό παγκό¬ σμιον επαθλον πυγμάχος των με¬ γάλων βαρών, Τζάκ Σάρκυ, εκ Βοστώνης, υπέστη κάταγμα τοϋ γόνατος τοϋ άριστεροϋ τού ποδός, ένω έγυμνάζετο είς τό γυμναστήρι¬ ον Στίλλμαν, έν Νέα Ύάρκη. Τό άτύχηιια τουτο θά τόν κρατήση έν άργία επί 6 περίπου ε'όδομάοας, θά τ»ν στερτντη δυ τοϋ Λοσοΰ των 75 χιίαάδων δολλ. ποΰ θά Ιλάαβα- νεν άπό πνγμαχίας τού κατά τό δι¬ άστημα τουτο. —Ή. επί των άθλητικών Πολι- τειακή έπιτροπή τής Νέας Υόρ¬ κης, απηγόρευσε πάσαν μελλοντι¬ κήν εμφάνισιν έν τ»Ί κονίσΤ(»α (ιέ· χρι νεωτέρας αποφάσεως) τοϋ έκ Κλήβελαντ πυγμάχου των μεγα- λων βαρών, Τζόννυ Ρίσκο, έπειδή παρενόμησε τελευταίως είς την με¬ τά τοΰ Ίταλοΰ Ρομπέρτ Ρομπέρτι πυγμαχίαν τού. . Ό πρώην Όλυμπιονίκης, λοχαγός τής άστυνομίας Νέας Υόρκης, Πάτ Μάκ Γκράθ, άνυψών την 'Αμιερικανίδα άθλήτριαν, 'Ελίζαμπεθ ΡρμπινσοΛΓ, ήτις εκέρδισε τόν Όλυμπιακόν άγώνα δρόμον 100 μετρων, επί τχ) έπιστροφϋ της.
δϋΝϋΑΥ, ΑϋΟϋδΤ 26, 1928.— ΥΟΙ,.
XIV.
Νο. 4870
_______5Ε0ΤΙ0Ν 1
ΝΕΥ ΥΟΚΚ, ΚΥΡΙΑΚΗ, 2δ ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ, 1928." ΕΤΟΣ ΔΕΚΛΤΟΝ ΤΕΤΑΡΤΟΝ.—~^Γ
4κ
ΖΗΤΗΐνΤΑΤΑ ΤΗΣ —-*ΑΟ]νΐΑ£ΟΣ
Ή Δνίς "Εδνα
Μπέστ, πεοίφημος
Άγγλΐς ήθοποιός,
κατά την άφιξιν
της είς Αμερικήν.
Ναΰται τοϋ ατμοπλοίου
«Βοστώνη», άσκούμενοι
είς^ την κωΐτηλασίαν, διά
τούς ποοσεχείς διεθνΐϊς
κωπηλατικούς αγώνας, οί
τίνες Θα διεξαχθοΰν είς
τόν λιμένα τής Νέας Υ¬
όρκης.
Ή Τρίνι, ή διά»
ιιος Ίσπανίς χορ
τρια, έπιστρέ({0
σα είς Αμερικήν
πί τοϋ Λεβιάθαν
Ή Κα Φράνσις Κίρκγουντ, ή όποία έφόνευσε τόν σύζυγον της καί Θά δι¬
κασθή επί άνθρωποκτονία,, μέ την μητέρα της, άμέσως μόλις αΛελυν')
τής φυλακής επί χοηματικΐί έγγυησετ.
Η Χόπ Χάμπτον, ή γνωστή καλλονή τοΰ κινηματο
γράφον, έπιστρέφουσα έξ Εΰρώπης επί τοΰ Λεδιάθαν.
ατμόπλοιον τού Δήιιου τής Νέας 'Υυρτ.ης «Ματκομ», ϊξερχόμενον όπως ΰποδεχθϋ την νικηφόρον Όλυιυπ-
αχήν όμάδα, έπιστρέφουσαν έξ "Ολλανδίας έΐά τού ύπερωκεανείου «Πρόεδρος Ροΰζ6ελτ>.
Ό Πώλ Σάιπελ, ό Ιϋετής πρόσκοπυς, ό οποίος εξελέγη μεταξυ
δών προσκόπων όπως σννοδεύστι τόν πλωτάρχην Μπύρντ εις τον
Π όλον, χαιοετών τόν Μπΰαν
XIV.
Νο. 4870
_______5Ε0ΤΙ0Ν 1
ΝΕΥ ΥΟΚΚ, ΚΥΡΙΑΚΗ, 2δ ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ, 1928." ΕΤΟΣ ΔΕΚΛΤΟΝ ΤΕΤΑΡΤΟΝ.—~^Γ
4κ
ΖΗΤΗΐνΤΑΤΑ ΤΗΣ —-*ΑΟ]νΐΑ£ΟΣ
Ή Δνίς "Εδνα
Μπέστ, πεοίφημος
Άγγλΐς ήθοποιός,
κατά την άφιξιν
της είς Αμερικήν.
Ναΰται τοϋ ατμοπλοίου
«Βοστώνη», άσκούμενοι
είς^ την κωΐτηλασίαν, διά
τούς ποοσεχείς διεθνΐϊς
κωπηλατικούς αγώνας, οί
τίνες Θα διεξαχθοΰν είς
τόν λιμένα τής Νέας Υ¬
όρκης.
Ή Τρίνι, ή διά»
ιιος Ίσπανίς χορ
τρια, έπιστρέ({0
σα είς Αμερικήν
πί τοϋ Λεβιάθαν
Ή Κα Φράνσις Κίρκγουντ, ή όποία έφόνευσε τόν σύζυγον της καί Θά δι¬
κασθή επί άνθρωποκτονία,, μέ την μητέρα της, άμέσως μόλις αΛελυν')
τής φυλακής επί χοηματικΐί έγγυησετ.
Η Χόπ Χάμπτον, ή γνωστή καλλονή τοΰ κινηματο
γράφον, έπιστρέφουσα έξ Εΰρώπης επί τοΰ Λεδιάθαν.
ατμόπλοιον τού Δήιιου τής Νέας 'Υυρτ.ης «Ματκομ», ϊξερχόμενον όπως ΰποδεχθϋ την νικηφόρον Όλυιυπ-
αχήν όμάδα, έπιστρέφουσαν έξ "Ολλανδίας έΐά τού ύπερωκεανείου «Πρόεδρος Ροΰζ6ελτ>.
Ό Πώλ Σάιπελ, ό Ιϋετής πρόσκοπυς, ό οποίος εξελέγη μεταξυ
δών προσκόπων όπως σννοδεύστι τόν πλωτάρχην Μπύρντ εις τον
Π όλον, χαιοετών τόν Μπΰαν