161755
Αριθμός τεύχους
1754
Χρονική Περίοδος
ΕΤΟΣ ΚΑ
Ημερομηνία Έκδοσης
13/07/1859
Αριθμός Σελίδων
4
Πρωτότυπο Αρχείο
Οδηγίες
Κλικάρετε πάνω στην αριστερή εικόνα για να δείτε περισσότερες φωτογραφίες.
Κείμενο εφημερίδας
Δεν είναι διαθέσιμο το αρχείο pdf.
Κείμενο εφημερίδας
Σύνολο σελίδων:
ΑΡΙΘ
ΕΝ ΑΘΗΝΑΙΣ
Εκαστον φύλλον τιμχτχι λ:πτών 20
ΤΙΜΗ ΤΠΣ ΣΥΝΔΡΟΜΗΣ
Διά' ιοϋς έντός της Ελληνικάς Έπικρατειας
*Κ—σία........ΔΡ*χ· 50
Έξαμηνιαι'α.......Δραχ. 23
Τριμηνιαία.......^ΡβΧ· 4 4
ΜΜΜ»«Μ«»~«^Ρ»ε»~ε~—" ---------------------' -^-^™·"^»^ε»»ιΐΐπιειΐβειΐπβΐε»«επβιβιεβι
ΕΝ ΑΘΗΝΑΙ-, τή 13 Ιουλίου 1859 Δευτέρα.
ΠΕΡΙΛΗΨΙΣ.
Ή όμολογία— ΕΞΩΤΕΡΙϋΑ— "Αρθρον Έφημ. Πετρουτ.ό-
...^ί -«?! Γερμανίβς— Ό Έιυθινος Ταχυϊρόμος τ.ερΐ είρήνης
— Αυστρία— Κείμενον άνακωχης— ΔΙΑΦΟΡΑ —Γαλλική δια-
κοίνωϊΐς— 'Υπουργοίουλευτικά — Νομάρχαι — Δίκη Ηλίου—
Απόφασις 'Αρ;ίοι> Πάγου— Σχολείον Σουρμελη— Περί 'Ασω-
υ έκ Γε,ριιανί/,ή; Εφημερίδος—
Ι1ΑΓΑΦΥΛΑ1Σ—'Ιωίννίυ Δάρ*
II
όμολογία.
ό « Ελλην », απαντών μετ1 άγανακ,τησεωί πρός τινάς επί
ταίς βιαίαις προΐοολαϊς, άς άπέτεινον κατά τοϋ άδελφοϋ τού
κχί αύτοϋ τούτου, περιέπεσεν είς φράσεις, ά1; βεβαίως, εάν
έσκέπτιτο μάλλον, δέν ηθελε τολμησει νά εκφέρη. Αί φρά-
«εις αυται, καθδ γραφεΐσαι έν συντριβϊ) καρδίας, ϊσως δέ καί
έν δικαία «γανακτησει, διότι άληθώς ο; προσβαλόντες, μή
περιοριζόμενοι είς τδ τρωτόν μέρος, παρεξετράπησαν είς ά-
νο-.^.ίους προπηλακισμού;, αί φράσεις, λέγομεν, τοϋ «Ελλη¬
νος» -;ΐίί, καθ' ημάς, ίεραί, καί ώς τοιαύτας παραθέτομεν κα-
τά -ολλούς λόγους δλοκληρως καί κατ' έκτασιν.
« Εάν, λέγει δ Ελλην, έπείσθημεν νά πράξωμεν τα δη-
« μόσιχ εν κύκλω μικροτέρω' εάν έπείσθημεν νά άναλάβωαεν,
« δ μέν την έκδοσιν της παρούσης εφημερίδος, δ δέ την δΊεύ-
« θυνβτν τής Είσχγγελίας των έν Αθήναις Εφετών, έπράξαμεν
α τουτο επί τη έλπίδι, δτι έντδς τής πανταχόθεν καταρ'δεού-
« σης ταύτης κοινωνίας, είναι δυνατόν εισέτι νά είσακουσθή
« ή άμερόληπτος, ή επιστημονικαί αμα καί πρακτική των δη-
« μοσίων πραγμάτων συζήτησις, είναι δυνατόν εισέτι νά έκ-
« τελεσθή ακριβώς καί απαρεγκλίτως καί εΰσυνειδητως δ νό-
« μος. Αλλοίμονον εάν ήπατήθημεν! άλλ' εάν ήπατήθημεν
« τωόντι, μετά πάσης προθυμίας θέλομεν άποσυρθή καί άπδ
« τοϋ τελευταίου τούτου σταδίου τής δημοσίας ενεργείας, καί
α έπαναλάβει τδν θεωρητικδν εκείνον καί επιστημονικήν βίον,
« έντδς τοϋ δποίου καί άπεκτησαμεν καί, θεοΰ θέλοντος, δυ-
« νάμεθα άκόΉ.η ν' άποκτησωμεν τιμήν πολύ μείζονα έκείνης
« 2σην δύνανται νά —.ριπο'.ησωσιν είς ημάς άπαντα τα υπουρ-
« γεΐχ της Ελλάδος».
ίερεμιάς ωρχίχ, αληθής καί πραγματική, ώραία όσω καί
ί άληθειχ. Αλλ' δμως δέν δυνάμεθα άρά γε ν' άπευθύνωμεν,
ρέχουσιν ημίν καί την ευκαιρίαν καί τδ δικαίωμα έρωτήσεών
τίνων πρός αυτόν.
Πολλάκις δ « Ελλην » επετέθη καί καθ" ημών καί κατ'
άλλων ·—ιλλών, διότι, έπικρίνοντες την κυβέρνησιν, παρεστη-
ιταμεν. δτι διά τοΰ συστηματος, όπερ παρεδέξατο, όδηγεϊ
την πολιτείχν είς την απώλειαν, η μάλλον εαυτήν είς την
βεβαίαν καταστροφήν. Την τοιαύτην πραγματείχν δ συνάδελ¬
φον ημών έθεώρησεν έγκλημα καθοσιώσεως, καί ούδε στιγ-
μ,ής έδίστχσεν, δπω; τα φρικωδέστατχ κατ' αυτόν έπίθετα
βωρεύση καθ' ημών" άπεκάλεσεν ούτω άναρχικούς ημάς, ούχι
διότι την επανάστασιν η την ανατροπήν πάσης άρχής έπεδι-
ώκομεν, άλλ' απλώς διότι, έπικρίνοντες τδ παρδν, την συμ¬
πλήρωσιν των άτελώς εχόντων έπεζητοΰμεν, ε'ίτε έν τη έθνι-
κη αντιπροσωπείαι, είτε έν τή διοικήσει, είτε τέλος έν τή βα¬
σιλείω οίκονομία, διά τής τελειωτικής λύσεως τοϋ περί διαδό-
χου ζητη'ματος. Περί τής κοινωνίας ημείς λαλοΰντες, περί τοΰ
εθνους, τής βάσεως ταύτης πάσης άρχής καί πάσης τάξεως,
ής σεβαζομένης πχσχ άνχρχία άδύνατος, πάντοτε μετά πε¬
ποιθήσεως έξεφράσθημεν, καί την πρδς αύτην πίστιν ημών
ΤΙΜΗ ΤΙΙΙ' ΣΥΛ^
1ς της; 'Κπικβατειας
. . . . Δραχ. Γ>0
τούτου άνεπτύξαμεν, ώστε εί; το εθνος καί μόνον ένε-
θέσαμεν την περί βελτιώσεως των κακώς εχόντων καί κακώς
κείμενον έλπίδχ. Αλλ' δμως, εάν ημείς, διότι περί κυβερνή¬
σεως λχλοΰντες απλώς, εκρίναμεν τδ σύστημχ αυτής έλέθριον
καί έζητησαμεν την μεταλλαγήν τού, άπεκλήθημεν παρά τοϋ
« Ελληνος » άναρχικοί, ανατροπεύς, τί έπώνυμον οφείλομεν
ν' άποδώσωμεν είς αυτόν, ερχόμενον σημερον, μετά τόσην δει¬
νήν καί κοπιώδη υπέρ τοΰ έπικρατοΰντος συστη'μχτος πάλην,
νά παραστηση την Ελληνικήν κοινωνίαν « πανταχόθεν κα-
ταόρέουσαν ; » Κατανοεϊ δ συνάδελφος ημών πασάν την έν¬
νοιαν τής φράσεως ταύτης, καί τής λέξεως _ ·?,ν μετεχειρίσθη,
όπως συμπληρώση την είκόνα τού ; Ιίάν μίαν κοινωνίαν συνι-
στώσι διάφορα στοιχεΐχ, κα-ί λχδ;, κχί πεπχι&ευμένοι, καί βα-
σιλείχ, καί κυβέρνησις, καί υπάλληλοι καί στρατδς, πιστεύει,
δτι έχει δικαίωμα δ «πανταχόθε*» καταργούσαν » πα-
ριστών την κοινωνίαν ταύτην, νά είπη, δτι δέν θεωρω ταύτην
κχί άνωθεν κχί κάτωθεν, καί δεξιχ /.αί άριστερζ καταρ'ρ'έου-
σαν ; Οταν κχί έκ τή; κυβερνήσεως καί έκ τής διοικήσεως
καί πάντοθεν καταρ'ρέη η Ελληνική κοινωνία, δτχν έν άλλοις,
κατά τδν « Ελληνχ », ούδεμίχ ηθική άρνή διοική τα κατ' αύ¬
την μηδαμοϋ, είς ουδέν τμήμα αυτής, πρός τί επετέθη καθ'
ημών, απλώς περί τοϋ κυβερνητικόν συστηματο; γραψάντων,
ώς χωλχίνοντο; ; Απαταται δ «Ελλην», πιστεύων, ότι ζώ¬
μεν εν Αιγύπτω η εν Κίνα, δπου ή επί των πάντων άπόφαν-
σις άπέχειτο μόνοις τοίς ίερεϋσι τοϋ ναοΰ η τοίς μανδαρίνοις.
Εάν ούτος έχη δικαίωμα νά υβρίζη μίαν ολόκληρον κοινωνίαν
κχί πχριστκ ταύτην ώς υπό τής διαφθοράς κατακλυζομένην
καί θνησκουσαν, πώς άρνεϊται τό δικαίωμα καί δι' έπιθέτων
πικρών βαπτίζει εκείνους, οίτινες δέν υβρίζουσι την κοινωνίαν,
άλλ' άνχπτύσσουσι τδ κυβερνητικόν σύστημα, όπερ, ελεύθερον
μένον κχί επί πολύ παρατεινόμενον δύναται άληθώς νά μολύνη
καί χαλαρώση πάντα τα κοινωνικά στοιχεΐα, καί πάντας τοϋς
πολιτικούς δεσμ,ούς τής πολιτείας ; Λογικήν τοιαύτην, αξί¬
ωσιν τοιαύτην ουδόλως εννοούμεν. Αλλ' εστω' άφηνόμεθα
είς την κρίσιν των συμπολιτδν ημών, καί άπδ τούτων
προσδοκώμεν ν' άποφανθωσι, τίς δ ταραξίας τής τάξεως,
τίς δ ανατροπεύς τής κοινωνίας, δ υβρίζων ταύτην καί
διεφθαρμένην καί « πανταχόθεν καταρ'ίέουσαν » παριστών
αυτήν, η δ μόνον τδ κυβερνητικόν σύστηαχ ολέθριον κατα-
δεικνύων. Τοιαύτην υβριν, τοιαύτην βλασφημίαν δέν έδυνά-
μεθα νά παραιτησωμεν άνευ απαντήσεως. Ας επιτρέψη ημίν δ
«Ελλην» νά παρατηρήσωμεν αύτω καί τοίς περί αύτδν άπαξ
διά παντός, δτι η Ελληνική κοινωνία δέν κατα^ρεει παντα¬
χόθεν, άλλά καταρΊ$έει μόνον έκ τοΰ κυβερνητικοΰ συστή"-
ματος, τοΰ δεσπόζοντος ταύτης καί παραλ,ύοντος τάς έθνικάς
δυνάμεις. Τδ Ελληνικόν εθνος έχ'ει άρετάς, εχει ή*θικά κε-
φάλαια, εχει ηθικήν, καί δέν πρέπει νά κρίνη τις πε¬
ρί αύτοΰ εκ τής ποταπότητος, τής ταπεινώσεως, τής ελλεί¬
ψεως πάσης τόλμης καί πάσης ή'θικής άξίας, τής άνευρισκο-
μένης παρά τισι των μελών αύτοϋ. Τό Ελληνικόν εθνος καί
ή" κοινωνία αύτοϋ ήθελον εΐσθχι μυριάκ.ις κρείττονες σήμερον
καί πχσαι αί ηθικαι καί άνεΛτίμητοι άρεταί αυτών ήθελον ά-
νακύπτει πληρεις ζωής, προάγουσαι τούς ώραίους καρπούς
αυτών, εάν £ν κυβερνητικόν σύσττιμα απαίσιον μή πχρέλυε
πασάν την ζωήν ημών, εάν δ σάραξ ούτος δέν κατέτρωγε τα
σπλάγχνχ τής ζωής καί τή; τελεία; άνχπτύξεοις τή; Ελληνι-
κής κοινωνίας. ό «Ελλην» βλέπει την Ελληνικήν κοινωνίαν
καταργούσαν, διότι συνηθισε ν' άναβαίνη υψηλάς οικίας" ά¬
ληθώς, ίν.ζΧ έρευνών την Ελληνικήν κοινωνίαν, άνευρίσκει ταύ¬
την ορθώς ώς την προέγραψε, καταρ'ρέουσαν. Αν λάβη δμως
τδν κόπον καί καταβΐί είς την καλύβην η είς τδ εργοστάσιον,
θέλει 'ιδει άμεσως, δτι δ λαδς αύτδς, μολονότι άφεθεί; άνευ
φροντίδος πατρικής, άνευ Κλιίρου, άνευ έκπαιδεύσεως τοϋ
στηθους, μολονότι διδχσκόμενος τα φρικωδέστερα μαθηματα
τής άπάτης, τοΰ δόλου καί τής παρανομίας, δτι, λέγομεν, δ
........?Χ· 3
Διά τβΰς έν Λακι'α κατ' ϊτ}; . . Φλοιρία Όλλανδ. . Γ.
;Δ(ά τοΰς έν 'Ρωσσία κατ' ετος 'Ρουίλία άργυρά . * 5
'Εκ3ί'3«τα! Δευτέραν, Τετραδην, Πέμπτην, Σάββατον.
λαδς ούτος διετήρησε καί διατηρεΐ άκμαΐα έτι τα είγεν/Γ
έκεΐνχ αίσθηματα, άτινχ διέκριναν τοΰταν άνέκαθεν. Εάναλλοι'
ώσιν άπιστοι, όποκριταί καί διχοτομοϋντ'ες την σονείδτίσίν '
δ Ελληνικάς λαδς, νίτοι ή Ελληνική κοινωνία, φέρει τα
ζωοποιά προσόντα τής προσηλώσεοις είς την προγονικήν πίστιν,'
τής πεποιθήσεως είς την ελευθερίαν, τοϋ ι,ηλου ποδς την ί-
σ^νομίxν καί τή; έλπίδος είς τδ Ελληνικόν μάλλον. Η ]ίλλη-
νική κοινωνία δέν καταρρέει πανταχόθεν, άλλ' έξ ενός μόνον
μέρους. Η βάσις αυτής, -?ιν έσφαλμένο)ς δ «Ελλην» ζητεί έν"
τή κορυφή τής πυραμίδος, ή βάσις αυτής ύπάρχει έδραίακαί'
άσφαλη;. Επί τή; βάσεως ταύτης, βεβαίας υπαρχούσης, δύ¬
ναται νά άνεγερθή παν οίκοδόμημα. Εάν αί κορυφαί των πυ-
ραμίδοαν τής Αιγυπτου άπετμηθησαν, ούχ ήττον αί πυραμί-
σες μένουσι άκλόνητοι, περιφρονοϋσαι τού χρδνου τά^'έπι-
δρομάς.
Πρίν η άποχαιρετησωμεν τδν «Ελληνα», φέρομεν αύτω καΐ
έτέραν μικράν παρατήρησιν. Μετ' άγανακτησ:ω; γράφων κη-
ρύσσει, δτι « άπαντα τ ά υ π ο υ ρ γ ε ι α τ7,ς
V.
λ λ ά δ ο ς »
δέν δύνανται νά περιποιησωσιν αύτω τιμήν τόστ,ν, όσην δ Οε-
ωρητικδς καί έπιστ-.',μονικδς βίος. Εύγε τοϋ έφευρήματος ι
Αλλά τδν συντηρητικδν, τδν μοναρχικόν καί φίλον τής τάς:ω;
Ελληνα, τδν άποκαλοϋντα τούς άλλους άναρχικούς, δέν δυ¬
νάμεθα νά έρωτησ6)μϊν άράγε πώς συμβιβάζει τδ άςίωαα του¬
το πρδς τάς συντηρητικάς καί στενοσυνταγματιχάς αρχάς τού ;
Ο Βασιλεύς διορίζει τούς Τπουργούς" δταν δμως ό υπό τοϋ
Βασιλέως διορισμός είς την ύπουργικήν έδραν δέν περιποιή,
τιμήν είς τδν διοριζόμενον, όσην ή ιδιαιτέρα μελέτη, πώς &
« Ελλην, » τοιαΰτα αξιών, δύναται νά κηρύσση εαυτόν φί¬
λον τής Μοναρχίας; ημείς καίτοι μή έμπνεόμενοι υπό τόσω
άκροιν συντηρητικών άρχών, καίτοι μή συγχίζοντες την μο-
ναρχίαν πρδς τόν θεοκρατικόν άπολυτισμόν, άλλά θεωροϋντες
ταύτην ώς εν όργανον, δυνάμενον νά υπηρετηση την ελευθε¬
ρίαν, φρονούμεν άλλως. Ουχί δ διορισμός ενός προσώπου είς;
την ύπουργικήν έδραν φέρει αύτω άτιμίαν καί προσβολήν,
άλλά ή διαχείρισις τής άνατεΌείση; αύτω υπηρεσίας καί δ
τρόπος τοϋ υπουργικον βίου αύτοϋ. Εάν δ Τπουργδς ήναι δ
σύμβουλος τοϋ στέμματος, δ εύσυνείδητος καί τδ καθήκον
αυτοΰ έκπληρών ΐπουργδς, δύναται τιμήν μεγίστην νά περι-
ποιήση εαυτφ, δταν θαρραλέως γινώσκγι νά είπη την αλήθει¬
αν καί απροκαλύπτως νά παραστήση τα ίλέθρια άπο-'
τελέσματα Κυβερνητικοΰ τινος μέτρου. Τπό μίαν καί μόνην
έποψιν δύνατχι νά έχη δίκαιον δ « Ελλην" » καί βε¬
βαίως ταύτην είχεν υπ' όψιν,-δταν έγραφε, διότι άλλοις %-
δικαίωτος καί άνεξηγητος άποβαίνει ή φράσις αύτοϋ. Αλη¬
θώς μεγάλην τιμήν δέν δύναται νά περιποιήση είς τόν πο¬
λίτην ή άναβίβασις αύτοϋ είς την ύπουργικήν έδραν, δταν
πρόκηται νά υπηρετηση ούτος σύστημα, μή άνεχόμενον Ί'-
πουργούς, άλλά θέλων άπλοϋς γραφείς, δταν δ Τπουργός έρ-
χηται ούχι διά τής ελευθέρας μεταξύ Βασιλέως καί έθνικής-
άντιπροσωπείας συνεννοήσεως, άλλ' έπιβάλλεται έτέρωθεν, δ¬
ταν επί τέλους στερήται πάσης ευθυνής, ήτις μόνη δύναται ν'
αποδώση είς τόν πολιτικόν άνθροιπον την πρέπουσαν αύτω'
αξίαν. £άν τοιαύτην είχεν δ « Ελλην » την ιδέαν, έκφέρων
την περί Ελλνίνικών υπουργείων γνώμην, έδικαιοϋτο καί δ-
σων έγραψε πλειότερα νά ειπν). Αλλά τότε ποΰ άπομένουσιν'
οί υπέρ τοΰ έπικρατοΰντος συστηματος διθύραμβοι αύτοϋ;
Τότε πρός τι ν' άποκαλέση ημάς άναρχικούς, δταν ουδέν έτε¬
ρον έζητησαμεν, η την τοιαύτην μεταλλαγήν τοΰ έπικρατοΰν¬
τος συστηματος, δπως ή είς την υπουργείαν άνάβασις εκά¬
στου περιποιΫ) αύτω τιμήν; ό « Ελλην », δμιλών ττερί « ύ-
« πουργείου τής Ελλάοος » θεωρεϊ προσβάλλουσαν την 6πό-
ληψιν ενός πολίτου την ιδέαν, δτι εχει ούτος τυχόν αξιώσεις,·
δπως γίνη υπουργός. Καί υπό τδ κράτος τής γνώμης ταύτης;
ώς θεωρών έξυβριστικδν τό υπουργικόν ^άθλον έν Ελλάδι, άπο-'
κρούει μακράν αυτοϋ την τοιαύτην ιδέαν. Λέν θέλω νά γίνω·
ΠΑΡΑΦΥΛΛΙΣ
τοΰ ΑΙΟΧΟ- (Αριθ. 1753)
II
ΙΩΑΝΝΛ ΔΑΡΚ.
■ ·, - Τι
II
ΑΓΡΗΛΙΑΝΗ ΠΑΡΘΕΧ02
υπο Ι. ΜΙ2ΕΑΕ (Ι. ΜιοηβΙΰΙ) (μεθηρμηνεύεται
έκ τοΰ Γαλλικοΰ ).
Δ'.
(ΣΥΝΕΧΕΙΑ. "Ιβε αριθ. 1752).
II
ΔΙΚΙΙ. —
II
ΙΩΑΝΝΑ ΑΡΝΕΪΤΑΙ ΝΑ ΓΠΟΒΛΗΘΙΙ
ΕΙΣ ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑΝ.
Τοιβύτΐ) ητον ή ο*λίθρία βυν^θεια, άλλά τέλος (ο,τ: άν λε'γη
ϊΐς) συνήδδΐα τακτική καΐ -/ανονική των δικών τοϋ ίερίόΊκείου. Αί
έςαχθεΤσαι εκ των άπαντησεων -Εής Παρθένου προΐάσεις καί συν-
•'ϊχθϊϊσαι υπο γενικόν τύπον, εκαλύπτοντο διά ψευδοϊκ άμερο-
ληψίας. Πραγμα«κώς, αυται ήσαν μεταμφίεσις των άπα«αήσεων
*«ής. καΐ δέν ηδύναντο νά μή χβρακτηρισθώσιν υπο των διδβκτό-
ρων, οΰς συνεδουλεύοντο, συμφώνως πρός την εχθρικήν-/.β! αδι-
*β» διάθεσιν τοΰ συντάκτου αυτών. ΟίαόΊίποι'άνην ή σύνιαξίς αυ¬
τών, οϊος άν ήν 6 β&ρΰνας τοϋς διδάκτορας, ών ή συι».6ουλή ε-
ζΓ τρίμος, αί άπαντησεις αυτών ο&δόλως ηζα,Ί δμά^ωνοι
τ?ίς Λβτ<3γ9ρουυ.ίν(;ί. Μετ?.ςΰ ιδγ ϊΐδαγ.τίρων τούτων, εί άληθεΐς θεολόγοι, οί θεωροΰμενοι είλικρινεΐς οί τηρήσαντες την σταθεράν πίστιν τοϋ μεοαιώνος, οέν ηδύναντο να άπο^ρ'ψωσιν τόσω ευκόλως τάς έμφανίσεις, τάς οπταβιας. "Επρεπε τότε νά άμφιδάλλωσι περί πάντων των θαυμάτων τής ζωής των άγίων, ν' άμφισβητώσι τα βυναξάρια. Ό σεβάσμίος έπίβκΕπος δ' 'Αβράν- χης, δ» συνεβουλεύθηααν, απήντησεν ότι κατά τάς όΊδασκαλίας τοϋ 'Αγίίΐ» θωμά, ουδέν υπήρχεν αδύνατον είς όσ* έδεββίου ή νεόίνις, ουδέν όπερ ώφοΐλον ν' άπορριψωσιν ανεξετάστως. Ό έπί- σκοπΐς Λιζιέ δμολογών, ότι αί άποκαλύψεις τής Ίωάννας η¬ δύναντο νά ύπαγορεύωνται «υτη υπό τοϋ δαίμονος, προσέθηκε ταπεινώς, ότι ηδύναντο νά ώσιν άπλα ψευδη καί οτ:, άν δέν ύπεδάλλετο είς την Εκκλησίαν, έ'πρεπε νά ϊικβοΟϊ; αϋς-ηρώς ώς σχισματικήκαί οφόδρα υπο π τ ο ς τϊ) θρηΐκεία. Πολλοίνομομαθείς άπεκρίθησαν,ώί νορμανδοί, λέγοντες,δτιεΰρισκονβΰτήν λιανέ'νοχον, · έκτός εάν ίΐχε 3ιαταγήν ποράβεοΰ. Θεβλβγος τ»ς προΰχώρησε περαιτέρω· καί τοι καταδικάζων α&τήν, εζήτηίεν, έ¬ νεκα τής ασθενείας τοΰ ούλου αυτής, νάδιατάξυ>σιναυτήν
νά επαναλάβη τάς δώδε κ α προτάσεις (ύπέθετε
δικαίως ότι 21ν εκοινεποιησ«ν αυι5) «ύτάς) καΐ οκολοΰθως νά
ίυυθΰνωοιν αύτάς τω Πάπα. Τα τοιαϋτα ήσαν άτελεύτητα.
ΟΊ σύνεδροι, συνελθόντες είς τό έκκληοίδιον τής έπιοκοπίας
απεφάσισαν κατ' αυτής επί των προτάσεων. Ό εκκλησιαστι/.άς
ούλλογος τής 'Ροάν, ερωτηθείς ομοίως, οΰίίλως έ'σπευϊε ν' α¬
ποφασίση καί 2ώσν) την νί/.ην είς ιάν άνθρωπον 'άν άπίστρέφετο,
όν έ'τρϊμςν, έχων αύτ$ν ίρχ'.ϊπ'σχοτϊον, Ό Ιά£ ίλ
λογος ηθέλησε νά ιΐεριμεινη την άπόκρισιν τοϋ ϋανεκιστημίβι* των
Παρισίων, ούτινος ή γνώμη εζητήθη. Ή εκ ΙΙαρισΐίων ά-έχρισις
δέν ην άμφιδολος. Ή Γαλλικανή μερίς, ιτανδπιστημιακή κ»ι
σχολαστική, δέν ηδύνατο νά η εύ'νοιις τ») παρθένω. 'Ανήρ τής με¬
ρίδος ταύτης, δ έπισκοπος της Κουτάνσης, υπερέβη πάντας τεί/ς
άλλους διά τής τραχυτητος καί τοΰ άλλοκότου τής άπαντηοεως
αυτού. 'Έγραψεν είς τόν έτ.ίσνιοπον Βω6αί ϊΐι έθεώρϊ! αυτήν ·πα-
ραδεδομένην είς τόν διάβολον, «καθόσον δέν εΓχε τα υπό τοδ 'Λ-
» γιοι» Γρηγοριου άπαιτούμενα δύο προτερι^ματα. την αρετήν
» καί την φιλανθρωπίαν, » κα: 8τι αί γνωμαι αυτή; τοσοϋτον
ήσαν αίρετικαί, ώίτε, καί άν τβς άνεκάλεΐ, οδχ' ^ττβν ϊπρεπε
νά τηρηθί) υπό αυοτηράν έπιτήρησιν.
Μόνη παραμυθια αυτής είναι, ότι κατ' αρχάς έΊΐέτρίψαν αύτϊ)
ό αΐχ-
ςομολόγηοιν αυτής, καί έν τώ μετ*=ύ τούτω Λίκρυμμένοι μνήμο-
νες ηκούον καί έγραφον.'. .. . Διατείνονται ότι δ Λουαελερ ένε-
Οάρρυνεν αυτήν να έ-ιμείνη ίνα καταοτρίψτ; αύτην. "Οταν διεακ,ε-
φθησαν εάν έμελλε να ρι'φ«ή «ίς τα βασανιστήρια, ^ (τράγμα α-
νωφελές, καθόσον αίίτη οίίτε ήρ'ίίτο ούτε έκρυπτέ τι), ?6ο μό-
ΕΝ ΑΘΗΝΑΙΣ
Εκαστον φύλλον τιμχτχι λ:πτών 20
ΤΙΜΗ ΤΠΣ ΣΥΝΔΡΟΜΗΣ
Διά' ιοϋς έντός της Ελληνικάς Έπικρατειας
*Κ—σία........ΔΡ*χ· 50
Έξαμηνιαι'α.......Δραχ. 23
Τριμηνιαία.......^ΡβΧ· 4 4
ΜΜΜ»«Μ«»~«^Ρ»ε»~ε~—" ---------------------' -^-^™·"^»^ε»»ιΐΐπιειΐβειΐπβΐε»«επβιβιεβι
ΕΝ ΑΘΗΝΑΙ-, τή 13 Ιουλίου 1859 Δευτέρα.
ΠΕΡΙΛΗΨΙΣ.
Ή όμολογία— ΕΞΩΤΕΡΙϋΑ— "Αρθρον Έφημ. Πετρουτ.ό-
...^ί -«?! Γερμανίβς— Ό Έιυθινος Ταχυϊρόμος τ.ερΐ είρήνης
— Αυστρία— Κείμενον άνακωχης— ΔΙΑΦΟΡΑ —Γαλλική δια-
κοίνωϊΐς— 'Υπουργοίουλευτικά — Νομάρχαι — Δίκη Ηλίου—
Απόφασις 'Αρ;ίοι> Πάγου— Σχολείον Σουρμελη— Περί 'Ασω-
υ έκ Γε,ριιανί/,ή; Εφημερίδος—
Ι1ΑΓΑΦΥΛΑ1Σ—'Ιωίννίυ Δάρ*
II
όμολογία.
ό « Ελλην », απαντών μετ1 άγανακ,τησεωί πρός τινάς επί
ταίς βιαίαις προΐοολαϊς, άς άπέτεινον κατά τοϋ άδελφοϋ τού
κχί αύτοϋ τούτου, περιέπεσεν είς φράσεις, ά1; βεβαίως, εάν
έσκέπτιτο μάλλον, δέν ηθελε τολμησει νά εκφέρη. Αί φρά-
«εις αυται, καθδ γραφεΐσαι έν συντριβϊ) καρδίας, ϊσως δέ καί
έν δικαία «γανακτησει, διότι άληθώς ο; προσβαλόντες, μή
περιοριζόμενοι είς τδ τρωτόν μέρος, παρεξετράπησαν είς ά-
νο-.^.ίους προπηλακισμού;, αί φράσεις, λέγομεν, τοϋ «Ελλη¬
νος» -;ΐίί, καθ' ημάς, ίεραί, καί ώς τοιαύτας παραθέτομεν κα-
τά -ολλούς λόγους δλοκληρως καί κατ' έκτασιν.
« Εάν, λέγει δ Ελλην, έπείσθημεν νά πράξωμεν τα δη-
« μόσιχ εν κύκλω μικροτέρω' εάν έπείσθημεν νά άναλάβωαεν,
« δ μέν την έκδοσιν της παρούσης εφημερίδος, δ δέ την δΊεύ-
« θυνβτν τής Είσχγγελίας των έν Αθήναις Εφετών, έπράξαμεν
α τουτο επί τη έλπίδι, δτι έντδς τής πανταχόθεν καταρ'δεού-
« σης ταύτης κοινωνίας, είναι δυνατόν εισέτι νά είσακουσθή
« ή άμερόληπτος, ή επιστημονικαί αμα καί πρακτική των δη-
« μοσίων πραγμάτων συζήτησις, είναι δυνατόν εισέτι νά έκ-
« τελεσθή ακριβώς καί απαρεγκλίτως καί εΰσυνειδητως δ νό-
« μος. Αλλοίμονον εάν ήπατήθημεν! άλλ' εάν ήπατήθημεν
« τωόντι, μετά πάσης προθυμίας θέλομεν άποσυρθή καί άπδ
« τοϋ τελευταίου τούτου σταδίου τής δημοσίας ενεργείας, καί
α έπαναλάβει τδν θεωρητικδν εκείνον καί επιστημονικήν βίον,
« έντδς τοϋ δποίου καί άπεκτησαμεν καί, θεοΰ θέλοντος, δυ-
« νάμεθα άκόΉ.η ν' άποκτησωμεν τιμήν πολύ μείζονα έκείνης
« 2σην δύνανται νά —.ριπο'.ησωσιν είς ημάς άπαντα τα υπουρ-
« γεΐχ της Ελλάδος».
ίερεμιάς ωρχίχ, αληθής καί πραγματική, ώραία όσω καί
ί άληθειχ. Αλλ' δμως δέν δυνάμεθα άρά γε ν' άπευθύνωμεν,
ρέχουσιν ημίν καί την ευκαιρίαν καί τδ δικαίωμα έρωτήσεών
τίνων πρός αυτόν.
Πολλάκις δ « Ελλην » επετέθη καί καθ" ημών καί κατ'
άλλων ·—ιλλών, διότι, έπικρίνοντες την κυβέρνησιν, παρεστη-
ιταμεν. δτι διά τοΰ συστηματος, όπερ παρεδέξατο, όδηγεϊ
την πολιτείχν είς την απώλειαν, η μάλλον εαυτήν είς την
βεβαίαν καταστροφήν. Την τοιαύτην πραγματείχν δ συνάδελ¬
φον ημών έθεώρησεν έγκλημα καθοσιώσεως, καί ούδε στιγ-
μ,ής έδίστχσεν, δπω; τα φρικωδέστατχ κατ' αυτόν έπίθετα
βωρεύση καθ' ημών" άπεκάλεσεν ούτω άναρχικούς ημάς, ούχι
διότι την επανάστασιν η την ανατροπήν πάσης άρχής έπεδι-
ώκομεν, άλλ' απλώς διότι, έπικρίνοντες τδ παρδν, την συμ¬
πλήρωσιν των άτελώς εχόντων έπεζητοΰμεν, ε'ίτε έν τη έθνι-
κη αντιπροσωπείαι, είτε έν τή διοικήσει, είτε τέλος έν τή βα¬
σιλείω οίκονομία, διά τής τελειωτικής λύσεως τοϋ περί διαδό-
χου ζητη'ματος. Περί τής κοινωνίας ημείς λαλοΰντες, περί τοΰ
εθνους, τής βάσεως ταύτης πάσης άρχής καί πάσης τάξεως,
ής σεβαζομένης πχσχ άνχρχία άδύνατος, πάντοτε μετά πε¬
ποιθήσεως έξεφράσθημεν, καί την πρδς αύτην πίστιν ημών
ΤΙΜΗ ΤΙΙΙ' ΣΥΛ^
1ς της; 'Κπικβατειας
. . . . Δραχ. Γ>0
τούτου άνεπτύξαμεν, ώστε εί; το εθνος καί μόνον ένε-
θέσαμεν την περί βελτιώσεως των κακώς εχόντων καί κακώς
κείμενον έλπίδχ. Αλλ' δμως, εάν ημείς, διότι περί κυβερνή¬
σεως λχλοΰντες απλώς, εκρίναμεν τδ σύστημχ αυτής έλέθριον
καί έζητησαμεν την μεταλλαγήν τού, άπεκλήθημεν παρά τοϋ
« Ελληνος » άναρχικοί, ανατροπεύς, τί έπώνυμον οφείλομεν
ν' άποδώσωμεν είς αυτόν, ερχόμενον σημερον, μετά τόσην δει¬
νήν καί κοπιώδη υπέρ τοΰ έπικρατοΰντος συστη'μχτος πάλην,
νά παραστηση την Ελληνικήν κοινωνίαν « πανταχόθεν κα-
ταόρέουσαν ; » Κατανοεϊ δ συνάδελφος ημών πασάν την έν¬
νοιαν τής φράσεως ταύτης, καί τής λέξεως _ ·?,ν μετεχειρίσθη,
όπως συμπληρώση την είκόνα τού ; Ιίάν μίαν κοινωνίαν συνι-
στώσι διάφορα στοιχεΐχ, κα-ί λχδ;, κχί πεπχι&ευμένοι, καί βα-
σιλείχ, καί κυβέρνησις, καί υπάλληλοι καί στρατδς, πιστεύει,
δτι έχει δικαίωμα δ «πανταχόθε*» καταργούσαν » πα-
ριστών την κοινωνίαν ταύτην, νά είπη, δτι δέν θεωρω ταύτην
κχί άνωθεν κχί κάτωθεν, καί δεξιχ /.αί άριστερζ καταρ'ρ'έου-
σαν ; Οταν κχί έκ τή; κυβερνήσεως καί έκ τής διοικήσεως
καί πάντοθεν καταρ'ρέη η Ελληνική κοινωνία, δτχν έν άλλοις,
κατά τδν « Ελληνχ », ούδεμίχ ηθική άρνή διοική τα κατ' αύ¬
την μηδαμοϋ, είς ουδέν τμήμα αυτής, πρός τί επετέθη καθ'
ημών, απλώς περί τοϋ κυβερνητικόν συστηματο; γραψάντων,
ώς χωλχίνοντο; ; Απαταται δ «Ελλην», πιστεύων, ότι ζώ¬
μεν εν Αιγύπτω η εν Κίνα, δπου ή επί των πάντων άπόφαν-
σις άπέχειτο μόνοις τοίς ίερεϋσι τοϋ ναοΰ η τοίς μανδαρίνοις.
Εάν ούτος έχη δικαίωμα νά υβρίζη μίαν ολόκληρον κοινωνίαν
κχί πχριστκ ταύτην ώς υπό τής διαφθοράς κατακλυζομένην
καί θνησκουσαν, πώς άρνεϊται τό δικαίωμα καί δι' έπιθέτων
πικρών βαπτίζει εκείνους, οίτινες δέν υβρίζουσι την κοινωνίαν,
άλλ' άνχπτύσσουσι τδ κυβερνητικόν σύστημα, όπερ, ελεύθερον
μένον κχί επί πολύ παρατεινόμενον δύναται άληθώς νά μολύνη
καί χαλαρώση πάντα τα κοινωνικά στοιχεΐα, καί πάντας τοϋς
πολιτικούς δεσμ,ούς τής πολιτείας ; Λογικήν τοιαύτην, αξί¬
ωσιν τοιαύτην ουδόλως εννοούμεν. Αλλ' εστω' άφηνόμεθα
είς την κρίσιν των συμπολιτδν ημών, καί άπδ τούτων
προσδοκώμεν ν' άποφανθωσι, τίς δ ταραξίας τής τάξεως,
τίς δ ανατροπεύς τής κοινωνίας, δ υβρίζων ταύτην καί
διεφθαρμένην καί « πανταχόθεν καταρ'ίέουσαν » παριστών
αυτήν, η δ μόνον τδ κυβερνητικόν σύστηαχ ολέθριον κατα-
δεικνύων. Τοιαύτην υβριν, τοιαύτην βλασφημίαν δέν έδυνά-
μεθα νά παραιτησωμεν άνευ απαντήσεως. Ας επιτρέψη ημίν δ
«Ελλην» νά παρατηρήσωμεν αύτω καί τοίς περί αύτδν άπαξ
διά παντός, δτι η Ελληνική κοινωνία δέν κατα^ρεει παντα¬
χόθεν, άλλά καταρΊ$έει μόνον έκ τοΰ κυβερνητικοΰ συστή"-
ματος, τοΰ δεσπόζοντος ταύτης καί παραλ,ύοντος τάς έθνικάς
δυνάμεις. Τδ Ελληνικόν εθνος έχ'ει άρετάς, εχει ή*θικά κε-
φάλαια, εχει ηθικήν, καί δέν πρέπει νά κρίνη τις πε¬
ρί αύτοΰ εκ τής ποταπότητος, τής ταπεινώσεως, τής ελλεί¬
ψεως πάσης τόλμης καί πάσης ή'θικής άξίας, τής άνευρισκο-
μένης παρά τισι των μελών αύτοϋ. Τό Ελληνικόν εθνος καί
ή" κοινωνία αύτοϋ ήθελον εΐσθχι μυριάκ.ις κρείττονες σήμερον
καί πχσαι αί ηθικαι καί άνεΛτίμητοι άρεταί αυτών ήθελον ά-
νακύπτει πληρεις ζωής, προάγουσαι τούς ώραίους καρπούς
αυτών, εάν £ν κυβερνητικόν σύσττιμα απαίσιον μή πχρέλυε
πασάν την ζωήν ημών, εάν δ σάραξ ούτος δέν κατέτρωγε τα
σπλάγχνχ τής ζωής καί τή; τελεία; άνχπτύξεοις τή; Ελληνι-
κής κοινωνίας. ό «Ελλην» βλέπει την Ελληνικήν κοινωνίαν
καταργούσαν, διότι συνηθισε ν' άναβαίνη υψηλάς οικίας" ά¬
ληθώς, ίν.ζΧ έρευνών την Ελληνικήν κοινωνίαν, άνευρίσκει ταύ¬
την ορθώς ώς την προέγραψε, καταρ'ρέουσαν. Αν λάβη δμως
τδν κόπον καί καταβΐί είς την καλύβην η είς τδ εργοστάσιον,
θέλει 'ιδει άμεσως, δτι δ λαδς αύτδς, μολονότι άφεθεί; άνευ
φροντίδος πατρικής, άνευ Κλιίρου, άνευ έκπαιδεύσεως τοϋ
στηθους, μολονότι διδχσκόμενος τα φρικωδέστερα μαθηματα
τής άπάτης, τοΰ δόλου καί τής παρανομίας, δτι, λέγομεν, δ
........?Χ· 3
Διά τβΰς έν Λακι'α κατ' ϊτ}; . . Φλοιρία Όλλανδ. . Γ.
;Δ(ά τοΰς έν 'Ρωσσία κατ' ετος 'Ρουίλία άργυρά . * 5
'Εκ3ί'3«τα! Δευτέραν, Τετραδην, Πέμπτην, Σάββατον.
λαδς ούτος διετήρησε καί διατηρεΐ άκμαΐα έτι τα είγεν/Γ
έκεΐνχ αίσθηματα, άτινχ διέκριναν τοΰταν άνέκαθεν. Εάναλλοι'
ώσιν άπιστοι, όποκριταί καί διχοτομοϋντ'ες την σονείδτίσίν '
δ Ελληνικάς λαδς, νίτοι ή Ελληνική κοινωνία, φέρει τα
ζωοποιά προσόντα τής προσηλώσεοις είς την προγονικήν πίστιν,'
τής πεποιθήσεως είς την ελευθερίαν, τοϋ ι,ηλου ποδς την ί-
σ^νομίxν καί τή; έλπίδος είς τδ Ελληνικόν μάλλον. Η ]ίλλη-
νική κοινωνία δέν καταρρέει πανταχόθεν, άλλ' έξ ενός μόνον
μέρους. Η βάσις αυτής, -?ιν έσφαλμένο)ς δ «Ελλην» ζητεί έν"
τή κορυφή τής πυραμίδος, ή βάσις αυτής ύπάρχει έδραίακαί'
άσφαλη;. Επί τή; βάσεως ταύτης, βεβαίας υπαρχούσης, δύ¬
ναται νά άνεγερθή παν οίκοδόμημα. Εάν αί κορυφαί των πυ-
ραμίδοαν τής Αιγυπτου άπετμηθησαν, ούχ ήττον αί πυραμί-
σες μένουσι άκλόνητοι, περιφρονοϋσαι τού χρδνου τά^'έπι-
δρομάς.
Πρίν η άποχαιρετησωμεν τδν «Ελληνα», φέρομεν αύτω καΐ
έτέραν μικράν παρατήρησιν. Μετ' άγανακτησ:ω; γράφων κη-
ρύσσει, δτι « άπαντα τ ά υ π ο υ ρ γ ε ι α τ7,ς
V.
λ λ ά δ ο ς »
δέν δύνανται νά περιποιησωσιν αύτω τιμήν τόστ,ν, όσην δ Οε-
ωρητικδς καί έπιστ-.',μονικδς βίος. Εύγε τοϋ έφευρήματος ι
Αλλά τδν συντηρητικδν, τδν μοναρχικόν καί φίλον τής τάς:ω;
Ελληνα, τδν άποκαλοϋντα τούς άλλους άναρχικούς, δέν δυ¬
νάμεθα νά έρωτησ6)μϊν άράγε πώς συμβιβάζει τδ άςίωαα του¬
το πρδς τάς συντηρητικάς καί στενοσυνταγματιχάς αρχάς τού ;
Ο Βασιλεύς διορίζει τούς Τπουργούς" δταν δμως ό υπό τοϋ
Βασιλέως διορισμός είς την ύπουργικήν έδραν δέν περιποιή,
τιμήν είς τδν διοριζόμενον, όσην ή ιδιαιτέρα μελέτη, πώς &
« Ελλην, » τοιαΰτα αξιών, δύναται νά κηρύσση εαυτόν φί¬
λον τής Μοναρχίας; ημείς καίτοι μή έμπνεόμενοι υπό τόσω
άκροιν συντηρητικών άρχών, καίτοι μή συγχίζοντες την μο-
ναρχίαν πρδς τόν θεοκρατικόν άπολυτισμόν, άλλά θεωροϋντες
ταύτην ώς εν όργανον, δυνάμενον νά υπηρετηση την ελευθε¬
ρίαν, φρονούμεν άλλως. Ουχί δ διορισμός ενός προσώπου είς;
την ύπουργικήν έδραν φέρει αύτω άτιμίαν καί προσβολήν,
άλλά ή διαχείρισις τής άνατεΌείση; αύτω υπηρεσίας καί δ
τρόπος τοϋ υπουργικον βίου αύτοϋ. Εάν δ Τπουργδς ήναι δ
σύμβουλος τοϋ στέμματος, δ εύσυνείδητος καί τδ καθήκον
αυτοΰ έκπληρών ΐπουργδς, δύναται τιμήν μεγίστην νά περι-
ποιήση εαυτφ, δταν θαρραλέως γινώσκγι νά είπη την αλήθει¬
αν καί απροκαλύπτως νά παραστήση τα ίλέθρια άπο-'
τελέσματα Κυβερνητικοΰ τινος μέτρου. Τπό μίαν καί μόνην
έποψιν δύνατχι νά έχη δίκαιον δ « Ελλην" » καί βε¬
βαίως ταύτην είχεν υπ' όψιν,-δταν έγραφε, διότι άλλοις %-
δικαίωτος καί άνεξηγητος άποβαίνει ή φράσις αύτοϋ. Αλη¬
θώς μεγάλην τιμήν δέν δύναται νά περιποιήση είς τόν πο¬
λίτην ή άναβίβασις αύτοϋ είς την ύπουργικήν έδραν, δταν
πρόκηται νά υπηρετηση ούτος σύστημα, μή άνεχόμενον Ί'-
πουργούς, άλλά θέλων άπλοϋς γραφείς, δταν δ Τπουργός έρ-
χηται ούχι διά τής ελευθέρας μεταξύ Βασιλέως καί έθνικής-
άντιπροσωπείας συνεννοήσεως, άλλ' έπιβάλλεται έτέρωθεν, δ¬
ταν επί τέλους στερήται πάσης ευθυνής, ήτις μόνη δύναται ν'
αποδώση είς τόν πολιτικόν άνθροιπον την πρέπουσαν αύτω'
αξίαν. £άν τοιαύτην είχεν δ « Ελλην » την ιδέαν, έκφέρων
την περί Ελλνίνικών υπουργείων γνώμην, έδικαιοϋτο καί δ-
σων έγραψε πλειότερα νά ειπν). Αλλά τότε ποΰ άπομένουσιν'
οί υπέρ τοΰ έπικρατοΰντος συστηματος διθύραμβοι αύτοϋ;
Τότε πρός τι ν' άποκαλέση ημάς άναρχικούς, δταν ουδέν έτε¬
ρον έζητησαμεν, η την τοιαύτην μεταλλαγήν τοΰ έπικρατοΰν¬
τος συστηματος, δπως ή είς την υπουργείαν άνάβασις εκά¬
στου περιποιΫ) αύτω τιμήν; ό « Ελλην », δμιλών ττερί « ύ-
« πουργείου τής Ελλάοος » θεωρεϊ προσβάλλουσαν την 6πό-
ληψιν ενός πολίτου την ιδέαν, δτι εχει ούτος τυχόν αξιώσεις,·
δπως γίνη υπουργός. Καί υπό τδ κράτος τής γνώμης ταύτης;
ώς θεωρών έξυβριστικδν τό υπουργικόν ^άθλον έν Ελλάδι, άπο-'
κρούει μακράν αυτοϋ την τοιαύτην ιδέαν. Λέν θέλω νά γίνω·
ΠΑΡΑΦΥΛΛΙΣ
τοΰ ΑΙΟΧΟ- (Αριθ. 1753)
II
ΙΩΑΝΝΛ ΔΑΡΚ.
■ ·, - Τι
II
ΑΓΡΗΛΙΑΝΗ ΠΑΡΘΕΧ02
υπο Ι. ΜΙ2ΕΑΕ (Ι. ΜιοηβΙΰΙ) (μεθηρμηνεύεται
έκ τοΰ Γαλλικοΰ ).
Δ'.
(ΣΥΝΕΧΕΙΑ. "Ιβε αριθ. 1752).
II
ΔΙΚΙΙ. —
II
ΙΩΑΝΝΑ ΑΡΝΕΪΤΑΙ ΝΑ ΓΠΟΒΛΗΘΙΙ
ΕΙΣ ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑΝ.
Τοιβύτΐ) ητον ή ο*λίθρία βυν^θεια, άλλά τέλος (ο,τ: άν λε'γη
ϊΐς) συνήδδΐα τακτική καΐ -/ανονική των δικών τοϋ ίερίόΊκείου. Αί
έςαχθεΤσαι εκ των άπαντησεων -Εής Παρθένου προΐάσεις καί συν-
•'ϊχθϊϊσαι υπο γενικόν τύπον, εκαλύπτοντο διά ψευδοϊκ άμερο-
ληψίας. Πραγμα«κώς, αυται ήσαν μεταμφίεσις των άπα«αήσεων
*«ής. καΐ δέν ηδύναντο νά μή χβρακτηρισθώσιν υπο των διδβκτό-
ρων, οΰς συνεδουλεύοντο, συμφώνως πρός την εχθρικήν-/.β! αδι-
*β» διάθεσιν τοΰ συντάκτου αυτών. ΟίαόΊίποι'άνην ή σύνιαξίς αυ¬
τών, οϊος άν ήν 6 β&ρΰνας τοϋς διδάκτορας, ών ή συι».6ουλή ε-
ζΓ τρίμος, αί άπαντησεις αυτών ο&δόλως ηζα,Ί δμά^ωνοι
τ?ίς Λβτ<3γ9ρουυ.ίν(;ί. Μετ?.ςΰ ιδγ ϊΐδαγ.τίρων τούτων, εί άληθεΐς θεολόγοι, οί θεωροΰμενοι είλικρινεΐς οί τηρήσαντες την σταθεράν πίστιν τοϋ μεοαιώνος, οέν ηδύναντο να άπο^ρ'ψωσιν τόσω ευκόλως τάς έμφανίσεις, τάς οπταβιας. "Επρεπε τότε νά άμφιδάλλωσι περί πάντων των θαυμάτων τής ζωής των άγίων, ν' άμφισβητώσι τα βυναξάρια. Ό σεβάσμίος έπίβκΕπος δ' 'Αβράν- χης, δ» συνεβουλεύθηααν, απήντησεν ότι κατά τάς όΊδασκαλίας τοϋ 'Αγίίΐ» θωμά, ουδέν υπήρχεν αδύνατον είς όσ* έδεββίου ή νεόίνις, ουδέν όπερ ώφοΐλον ν' άπορριψωσιν ανεξετάστως. Ό έπί- σκοπΐς Λιζιέ δμολογών, ότι αί άποκαλύψεις τής Ίωάννας η¬ δύναντο νά ύπαγορεύωνται «υτη υπό τοϋ δαίμονος, προσέθηκε ταπεινώς, ότι ηδύναντο νά ώσιν άπλα ψευδη καί οτ:, άν δέν ύπεδάλλετο είς την Εκκλησίαν, έ'πρεπε νά ϊικβοΟϊ; αϋς-ηρώς ώς σχισματικήκαί οφόδρα υπο π τ ο ς τϊ) θρηΐκεία. Πολλοίνομομαθείς άπεκρίθησαν,ώί νορμανδοί, λέγοντες,δτιεΰρισκονβΰτήν λιανέ'νοχον, · έκτός εάν ίΐχε 3ιαταγήν ποράβεοΰ. Θεβλβγος τ»ς προΰχώρησε περαιτέρω· καί τοι καταδικάζων α&τήν, εζήτηίεν, έ¬ νεκα τής ασθενείας τοΰ ούλου αυτής, νάδιατάξυ>σιναυτήν
νά επαναλάβη τάς δώδε κ α προτάσεις (ύπέθετε
δικαίως ότι 21ν εκοινεποιησ«ν αυι5) «ύτάς) καΐ οκολοΰθως νά
ίυυθΰνωοιν αύτάς τω Πάπα. Τα τοιαϋτα ήσαν άτελεύτητα.
ΟΊ σύνεδροι, συνελθόντες είς τό έκκληοίδιον τής έπιοκοπίας
απεφάσισαν κατ' αυτής επί των προτάσεων. Ό εκκλησιαστι/.άς
ούλλογος τής 'Ροάν, ερωτηθείς ομοίως, οΰίίλως έ'σπευϊε ν' α¬
ποφασίση καί 2ώσν) την νί/.ην είς ιάν άνθρωπον 'άν άπίστρέφετο,
όν έ'τρϊμςν, έχων αύτ$ν ίρχ'.ϊπ'σχοτϊον, Ό Ιά£ ίλ
λογος ηθέλησε νά ιΐεριμεινη την άπόκρισιν τοϋ ϋανεκιστημίβι* των
Παρισίων, ούτινος ή γνώμη εζητήθη. Ή εκ ΙΙαρισΐίων ά-έχρισις
δέν ην άμφιδολος. Ή Γαλλικανή μερίς, ιτανδπιστημιακή κ»ι
σχολαστική, δέν ηδύνατο νά η εύ'νοιις τ») παρθένω. 'Ανήρ τής με¬
ρίδος ταύτης, δ έπισκοπος της Κουτάνσης, υπερέβη πάντας τεί/ς
άλλους διά τής τραχυτητος καί τοΰ άλλοκότου τής άπαντηοεως
αυτού. 'Έγραψεν είς τόν έτ.ίσνιοπον Βω6αί ϊΐι έθεώρϊ! αυτήν ·πα-
ραδεδομένην είς τόν διάβολον, «καθόσον δέν εΓχε τα υπό τοδ 'Λ-
» γιοι» Γρηγοριου άπαιτούμενα δύο προτερι^ματα. την αρετήν
» καί την φιλανθρωπίαν, » κα: 8τι αί γνωμαι αυτή; τοσοϋτον
ήσαν αίρετικαί, ώίτε, καί άν τβς άνεκάλεΐ, οδχ' ^ττβν ϊπρεπε
νά τηρηθί) υπό αυοτηράν έπιτήρησιν.
Μόνη παραμυθια αυτής είναι, ότι κατ' αρχάς έΊΐέτρίψαν αύτϊ)
ό αΐχ-
ςομολόγηοιν αυτής, καί έν τώ μετ*=ύ τούτω Λίκρυμμένοι μνήμο-
νες ηκούον καί έγραφον.'. .. . Διατείνονται ότι δ Λουαελερ ένε-
Οάρρυνεν αυτήν να έ-ιμείνη ίνα καταοτρίψτ; αύτην. "Οταν διεακ,ε-
φθησαν εάν έμελλε να ρι'φ«ή «ίς τα βασανιστήρια, ^ (τράγμα α-
νωφελές, καθόσον αίίτη οίίτε ήρ'ίίτο ούτε έκρυπτέ τι), ?6ο μό-
1
ΐπουργδς, λέγει, διότι δέν περιποιεΐ τιμήν είς εμέ τδ υπουρ¬
γείον, ου μόνον δέ τδ Υπουργείον, άλλά « άπαντα τα υπουρ¬
γείω τής Ελλάδος ». Καί δμως διατί τούτο ; Διατί έν τ^
Αγγλία ουδέ άτιμος, ουδέ προσβλητική θεωρεϊτοιι ή άςίωσι;
σμέναι καί έξησφαλ-.σμέναι, καθιδρύουσι την κοιν/ιν αδτών
σύμπραξι ' ' "
λουσιν
συντηρητικωτα
θεστώ; έπικρίνοντας /,ηρύσσοντες άναρνικούς, αύτοι λεγομεν
οί ώς μοναρχικώτατοι ιταριστάμενοι κηρύττουσι προσδαλ-
λον την προσωπικήν αξίαν ενός πολίτου το Υπουργικόν άξί-
ωμα ; Εις την απορίαν ταύτην άπαντώσιν αϋτά τα πράγμα-
τα, άπαντα) αύτδ; δ « Ελλην », όστι; έν τω περισσεύματι
τή; δδύνη; καί της άδημονίας αυτού ώμολόγησεν αληθειαν,
·?,ν ουδ' ήνέχθη κάν χαρ5 άλλων υπονοουμένην. Βλέπει σή¬
μερον δ « Ελλην » πόσον η άληθεια, καΐ ή δδηγδς ταύτης
λογική, εισίν έκδικήτριαι κατά παντός παρορώντος τα άξιώ-
μχτα αυτών η παραγνωρίζοντος την δύναμίν των. Εΐθε ταϋ-
τκ γίνωσι μαθηματα τώ α Ελληνι » καί τοίς πανταχόθεν
περΐ «ύτον καταρ'ρ'έουσι.
ΕΞίϊΤΕΡΙΚΑ.
Εις την Γαλλικήν « Εφημερίδα Πετρουπόλεω; » ευρίσκο¬
μεν τδ ακόλουθον άρθρον, φέρον όλως επίσημον χαρακτήρα.
Είναι απάντησις είς τδ" "έγγραφον, διώρ ένέπνευσε τω Κ. Βά-
0-στ τ) πρόσφατος έγκ,ύκλιος τοΰ· πρίγκιπος Γορτσακώφ. Η ά^
π'άντησις αυτή, διχαστική κ«1 μεάΐτρημένη συνάμα, άνασκευά-
ζει έν γλώσση πλήρει λογικής καί'ΐψους τα ολίγον επιπόλαΐα
έπιχειρηματα, άτινα δ Σάξων ϊπόώργδς μετεχειρίσθη υπέρ
τίς άξιώσεως αυτού.
«Εσημοσιεύσαμεν χθέ;, κατά την « Γενικήν Εφημερίδα
τής Αΰγούστη; », έγγραφον, όπερ δ Κάμης1 Βάΰστ, υπουρ-
γος των Εξωτερικών τίς Σαξωνίας, διηύθυνε πρδς τδν Βαρώ-
να Κένεριτζ, Πρέσβυν πκρά. τη Ρωσσικη Αϋλτ), επί της τελευ-
'Λ&Χζ έγκυκλίου τοϋ Πρίγ·/.'.πος Γκοτσακώφ. Είσελθόντος τού
έ'γ'γράψου τούτου είς την δημοσιότητα, νομίζομεν δτι είναι
ήμΧν επιτετραμμένον νά παρουσιάσωμεν παρατηρήσεις τινάς
έΛΐ τούτου. Ο Κ. ΐπουργδς των Εξωτερικών της1 Σαξωνία;
άναγνωρίζει τδν άμυντικδν χαρακτήρα, 8ν ή έγκύκλιος απο¬
δίδει, είς την Γερμανικήν όμοσπονδίαν, επί τη βάσει των
συνθηκων, αΐτινες εισήγαγον αύτην είς τδ δημόσιον Εΰρωπαι"·
κδν- δίκαιον. Αλλά δέν παρα,δέχεται, δτι δ χαρακτηρ ούτος
είνατ αποκλειστικόν Κατ' αύτδν, αί συνθήκαι, έφ' ών στηρί-
ζίται, άναγνωρίζουσιν υπέρ της όμοσπονδία; τδ δικαίωμα
τή; ειρήνη; καί τοΰ πολέμου καί, χωρίς μάλιστα νά εξέλθω¬
μεν τοϋ κειμένου των συνθηκών, τδ άρθρον 47 της έν Βιένγ)
τελειωτική; πράξεως πρ οέβλεψε τδ ενδεχόμενον, όπερ ήθελε
παρουσιασθή σήμερον ώς τετελεσμένον. Είναι σπουδαία ή ά-
νάγκη, ινα έξακριβώσωμεν την ιδέαν της έγκυκλίου τοϋ
Ρώσσικου μυσΐικοσυμβουλίου, άπαλλάσσοντες αυτήν των διερ-
μηνευσεων δί' ών εζήτησαν ν ά σχολιάσωσιν αύτην. Η Γερ-
μοίνι/.ή' όμοσπονδία είναι ένωσις Κρατών ανεξάρτητον καί
κυριάρχων, έξ ών τίνα, έκτδ; της ιδιότητος αυτών ώς όμο-
σπόνδων Κρατών, διαπρέπουσι μεταξύ των πρώτης τάξεως
Εύρωπχίκών Δυνάμεων, καί έχουσι σημαντικόν μέρος των
κτησεων αυτών έκτδ; τοϋ όμοσπθνδικοΰ έδάφους. Η λέξις
τοϋ πολιτικόν συνδυασμοΰ, ής την δρθότητα διαφιλονεικεϊ δ
Κομης Βάϋστ, φαίνετα'. ήμϋν έφαρμοζομένη είς την ένωσιν
ταύτην. Είναι μ,άλιστκ συνδυασμώ; λίαν περιπεπλεγμένος,
καθόσον 'έχϊ'. σκοπόν νά ένώση δια κοινοϋ έθνικοϋ όεσμοϋ
Κβάτΐΐ άνεςάρτνιτα, διαφόρου θέσίως καί δυνάμεως, κινού-
μενα υπο δςχφόρων συμφερόντων καί τάσεων. Ο,τι ή έγκύ-
κλιος1 τοϋ Πρίγκιπος Γκορτσακώιρ εζήτησε ν« καθιδρύση,
είναι δττ, έν τή Εδέα τής Γερμανίας, υ) άρχή, ήτις προεδρεύει
είς τδ-ι συνδυχσμδν τούτον, ίιτον ή άρχή τής αμύνης,
καί δτι υπο τοιούτον χαρακτήρα εισήλθεν είς τδ δημόσιον δί¬
καιον τής Ευρώπης. Παραδεχόμενοι την καθίδρυσιν τής τοι¬
αύτης ενώσεως των Κρατών, έν τώ κέντρω μάλιστα τής η¬
πείρου, επί σκοπώ έπιθετικω, αναγνωρίζομεν υπέρ αυτής χα-
ρχκ,τήρα ούχι πλέον όμοσπονδίχς, άλλ' άληθοϋς συμμαχίας,
έπ·.κ'.νόύνου τή Εύρωπαϊκή ίσο^οπία. ίΊς άνεξάρτητα καί κυ-
ρίαρχα Κράτη, εκάστη των Δυνάμεων τής Γερ·Λανίας Ιχει
αναμφισβητήτως τδ δικαίωμα τή; εϊρήνης καί τοϋ πολέμου.
Αλλ' άμα ώ; παρουσιασθώσιν ώς Ομόσπονδα Κράτη, αί βά-
σέις τοο δημοσίου δικκίου, αί παρά τής Εύρώπης άνεγνωρι-
ευρίσκομεν περιορισμούς, ών ή σπουδαιότης δέν ηδύνατο νά
παρ'αγνωρισθη. Κατά πρώτον βλέπομεν μίαν δ·.ά*ρισιν /.αθχ-
ρώς καθιερουμένην μεταξύ τίς περιστάσεως καθ' -^ν μία των
Ομοσπόνδων δυνάμεων έ π ι χ ε ι ρ εϊ πόλεμον ώς Εϋρωιϊαϊχή
δύναμις, χαΐ της περιστάσεως, καθ'?,ν αυτή ύποφέρει
προσβολήν τίνα είς τάς μή Ομοσπονδαά; κτησεις αυτής. Εν
τη πρώτη περιπτώσει (άρθρον 46) ή όμοσπονδία μένει απο¬
λύτως ξένη πρδς τοιούτον πόλεμον, μή παραβλάπτοντα τάς
σχέσεις η υποχρεώσεις αυτής. Εν τή δευτέρα (αρθ. 47) αυτή
έκτια^ έν δικρκ,εΐ συμβουλίω τδν κίνδυνον όστις όύνα-
ται νά γεννηθή διά την χώραν αυτής. Η ΐ-
δέα τής άποκλειστικής ύπερασπίσεως τής χώρας
τή; ομοσπονδίας φαίνεται ημίν έξερχομένη φανερώς έκ τοϋ
κειμένου των άρθρων τούτων. Αλλ' ανεξαρτήτως των περιο-
ρισμών, είς ούς καθυποβάλλεται ή έφαρμογή αυτής, ερωτώ¬
μεν, εάν έν τή πράξει ·ί|ναι δυνατδν νά. καταναγκασθή Εύρω-
παίκή Δύναμις είς πόλεμον, δυνάμει των συμφωνιών τούτων,
6πδ την καταπίεσιν άπλής πλειοψηφίας. Παρατηρούμεν προ¬
σέτι, δτι ή" Αυστρία άπέσπασε ρητώ; τάς μή Γερμα'Λκ-άς
κτήσεις αυτής άπδ τή$ πρ/ξεως τοϋ όμοσπονδικ,οϋ δεσμοϋ.
Πρόσφατος έτι είς την μνήμην εκάστου πρόκειται ή παρά τοΰ
πρίγκηπος Μετερνίχου γενομέντ; τότε διακήρυξις. ό Κόμη;
Βάϋστ εκηρύχθη άλληλέγγυος διά πάσαν επίθεσιν ου μόνον
κατά. των μή Γερμανικόν κτησεων τής Αυστρίας, άλλά καί
κατ'αυτών ετι των έν ταίς Παραδουναβίαις ήγεμονείας τοπο-
θετημένων τότε Αύστριακών δυνάμεων, δηλ. ού μόνον έκ,τδς
τοϋ δμοσπονδικοϋ έδάφους, άλλά έκ,τδς καί αύτοϋ τοϋ Α6-
στριακοΰ έδάφους. Εάν κατά την εποχήν ταύτην οΰδεμία ηγέρ¬
θη διαμαρτύρησις, αίτία τούτου είναι, ότι δεν ηδύνατο τις νά
περιμένη τοιαύτην άπδ των μαχομένων κατά τής Ρωσσία;
Δυνάμεων, αΐτινες προσεπάθουν νά συμπχρασύρωσι την Γερμα¬
νίαν είς τδν άγώνα αυτών, καί ώφελοϋντο έκ τοϋ υπέρ αυ¬
τών τίθ'.κοϋ τούτου άντιπερισπασμοϋ. Ώς πρδς την Ρωσσίαν,
ή σιωπή αυτής ήτον άναμφιβόλως άποτέλεσμα εξαιρετικήν πε-
ριστάσεων έποχής, ής την ανάμνησιν μετά λύπης άναΆαλοϋ-
μεν. Δέν έπιμένομεν ούχ ήττον νά βεβαιώσωμ,εν, δτι τότε ή
Γερμανική Δίαιτα υπερέβη τα δρια των δικαιωμάτων αυτής,
κ.αί των όμοσπονδικ,ών κκθηκόντων της, άτινα δέν ηδύναντο
νά περιλάβωσιν άπασαν την σφαίραν των μή όμοσπονδικ,ών
χωρών των δμοσπόνδων Κρατών, χωρίς νά άλλοιώσωσι βα-
θέω; τόν χαρακτήρχ τοΰ δμοσπονδικοϋ συμβόλου, καί χωρί;
νά συμπαρασύρωσι βιαίως την Γερμανίαν εί; πολυπληθεϊς πε-
ρ'.πλοκ,άς διά συμφέροντα έκφεύγοντα τής έζελέγξεως αυτής.
Ο Κ. ΐπουργδς των Εξωτερικών τή; Σαξωνίας, καί τοι έκτι-
μών τ/)ν μέριμναν *τοϋ Αύτοκρατορικοϋ άναχτοβουλίου πρδς
διατήρησιν εν γένει τή; Εύρωπαϊκής ίσορ'δοπίας, καί πρδς άκε-
ραιότητα τής Γερμανίας ιδία, προστίθησιν, δτι, εάν ή Ρωσ¬
σία υπέστη πρδς τδν σκοπδν τοΰτον θυσίας, όφείλει νά μή λυ-
πήται δι' αυτάς, άφοϋ έμπνέηται υπο των ίδίοιν αυτή; συμ¬
φερόντων. Εάν προΰκειτο ν' αναφέρωμεν ενταύθα την ιστορί¬
αν τοϋ παρελθόντος, ουδόλως, ^θέλομεν δυσκολευθή ν' αποδεί¬
ξωμεν, δτι τδ πρόγραμμα τουτο δέν υπήρξε πάντοτε τδ πρό-
γραμμα τοΰ Ρώσσικου μυστικοσυμβουλίου. Επιτραπείτω ημίν
ν' άναμνησωμεν την άξιομνν,μόνευτον εποχήν, καθ' -^ν ή" Γερ-
μανία ήγωνίζετο υπέρ τής άνεξαρτησίας αυτής, ότε Αλέζαν-
δρος δ Α'. απέκρουσε την εί; τδ Ρωσσικδν Ιδαφος εισβολήν,
ουδείς άρνηθησεται ότι δ ίγεμ.ών έκεϊνος ηδύνατο νά. στα¬
ματήση, άπαξ έκ,τελεσθέντος τοϋ Ιργου αυτοϋ. Ο ήσυχία ήτο
καί δικαίωμα καί άνάγκη [ΐετά τοσούτου; άγώνα;. Ού μόνον
ή Ρωσσία ηδύνατο ν' άποσυρθή, άλλ' ελαχίστη άμφιβολία υπάρ-
χει δτι ή" κηρυχθείσα ούδετερότη; αύτη; έξετιμήθη υπο τή;
Γαλλική; Κυβερνήσεως δι« παραχοιρήσεων σπουδαίων είς την
διεύθυνσιν των φιλοδόξων σκοπών οδς τοσοϋτον χαρίεντω; ά-
ποδίδουσιν αύτϊι σημερον. Δύναται τις, χωρί; νά θελήση να
προσβάλη τινά, νά ερωτήση τί ηθελε γενή ή άνεξαρτησία τή;
Γερμιχνία; ενώπιον των πεφοβισμένων ?ι βραδυνουσών συγκα-
ταθέσεοιν, καί μάλιστα δυσκολιών, άς άπηντα η υπόθεσι; των
συμμάχων ; Αί προτάσεις δ; η Αΰλή Βιένν/ι; διεβίβασεν είς
τδ στρατοπεδαρχίϊον τού Αυτοκράτορος των Γάλλων την τε¬
λευταίαν στιγμήν, άνηκουσιν εί; την ιστορίαν. Εν πάση περι¬
πτώσει, ούνκταίτις νά βεβαιώσνι, δτι δέν ήτο συμφέρον απο¬
κλειστικώς ρωσσικδν τδ παρορμησκν είς την ενεργητικόν συν-
^μ^^^^ ι Τ —ι '-■ ΤΓ \_ΛΛ-ί
δρομήν νϊν δ Αΰτοκράτωρ Αλέξανδρος Α'. παρέσχ; -ότς. ',ι,ις
συμμάχοις. — Νομίζομεν, δτι δέν είναι άξιοπρεπές εί; τχ
μεγάλα ϊθνη νά συζητησιν ούτω τού; λογαριασμούς των α¬
μοιβαίαν εκδουλεύσεων. Οί σεβαστοΐ ημών ήγεμόνες έθεώρη-
σ«ν υπο υψηλοτέραν 'έποψιν τα; μετά τής Γερμανίκς σχέσει;
ημών. Η Ρωσσία ενθυμείται, δτι όφείλει αυτή, καί νομίζο-
'μίν δτι ή άνάμνησις των εκδουλεύσεων άς εύρέβτ) είς θέσιν ν&
π"ροσφέρ·(ΐ αυτή δέν έξηλείφθη. Εάν σημερον τδ Αύτοκρατο-
ρικδν άνακτοβοΰλιον είσάγη τα έθνικά συμφέροντα τοϋ Κρά-
τους εν πρώτη τάξει είς τούς πολιτικού; αύτοΰ ύπολΌγιό-
ά ή ύ ίί ί άθώ ύδ ένχ
ρας άκοιβώ; άγορασθείσης, αποδίδει αύτω παράδος,ον τυφλω-
σιν. Αλλά μεμφομενος αύτδ διάντήν παρούσαν Θέαν ϊίύτθυ,
αποδίδει αύτω αυταπάρνησιν ής άπαν τδ παρελθόν φέρει τα*
τύπον. Τού παρελθόντο; τούτου τα; πα,ραδόσει; ή ίΌχΤΤίίί»,1
ήττον επιλήσμων, είναι μακράν τοϋ νά αρνηθή. Διατηρεΐ την
μνήμην αυτών παρά τή πείρα τοϋ ένεστώτος. Τδ έργον αυτής
είναι νά συνδιαλλάττη αύτάς έν τή μνημη αυτής, Ίνα", εάν
,ί μέν φωτίσωσιν αυτήν τοΰ λοιπού εί; την εκλογήν τΐδν έί*-
οιών αύτη;, αί άλλαι έξακ,ολουθ^σωσι χρησιμεύουσαι αύτη
ώ; δδηγδς εί; την δδδν τή; μετριότητος καί τής ίσότητος
ένθεν ό Αύτοκράτωρ άντλϊϊ τα κανονίζοντα την πολιτικην αυ-
νοϋ άςιώματα
ό Ε ω θ ι ν ο ς Ταχυδρόμο;, εφημερίς τοϋ Αγγλικ^Τ'
Τπουργείου, φέρει τάς άκολούθους σκέψεις περί τής ουνθήκης
Βιλλαφράγκας.
« Τδ κυριωδέϊτερον τή; συνθηκης, μεθ' οσα περι τούτου
έμάθομεν, είναι η ίταλική έθνότης έξασφαλιζομένη, υπο την*
μορφήν πασών των δυνατών ποικιλιών των τοπικων κυβερνη-
σεων, είς δμοσπονδίαν των ίταλικών Κρατών. ό Πάπα·; *σε-
ται ονόματι καί τιμητικδ; άρχηγδ; τής δμοσπονδία;. Θέλει,
αναγνωρισθή ένεκα τή; άναγκαίως προσαρτοιμένης είς τα κο;-
θήκοντα ταυτα άξίας είς χώραν έν ·ίι υπερέχει ή καθθλικη
θρησκεία, άλλά θέλει στερηθή τή; κοσμική; έκείνης υπεροχής1
•^ν εζήτησε μέχρι τούδε νά εξασκήση έν Ιταλία. Είς ταύτην
ευρίσκομεν τδ σπίέρμα δμοσπονδία; διαΐ6)νισθησομένης, άναγνώ-
ριζούση; έν τούτοις, ϊνεκα υποχωρήσεως πρδς την εθνικήν θρη¬
σκείαν τής ιταλίας, την άν/ικουσαν είς τδν άρχηγδν τή; λ.α-
θολικής έκκλησίας τιμήν, ό Πάπα; έν ένί λόγω στερεΐται τής*
θυσίας άλλά διατηρεΐ την σκιάν, ό Αύτοκράτωρ τής Αυστρία;
παραχωρεΐ διά παντός την Αομβαρδίαν, ούχι εί; τδν Βασιλέα
τή; Σαρδηνίας, άλλ' είς τδν Αύτοκράτορα των Γάλλων, δια-
βιβάζοντα αυτήν είς τδν Βασιλέα τής Σαρδηνίας. Η Λομβοίρ-
δία καΐ ή Σαρδηνία καθίστανται λοιπδν Ιν Κράτος. Φθάνομεν
ούτω είς έν των κυριωτέρων σημείων τής ίταλικής άναγων-
νησεως. ίνα εξασφαλισθή ή" όμοσπονδία διά τή; μορφώσεως
σπουδαίας μοναρχίας είς τδ βόρειον τής ιταλίας, έοημιουργή1-
θη έν μόνον Κράτο; μετά λαοϋ 8 έκατομμυρίων. Τδ Κράτος"
τουτο είναι τδ πρωτότυπον πάσης μελλούσης Κυβερνήσεως έν'
Ιταλία, ό Αΰτοκράτωρ τής Αύς·ρίας, παραχωρών τδ Βασίλειον
τής Λομβαρδίας, κράτει τδ τής Βενετίας, η μάλλον δέχεται
νέον Βασίλειον, μικρά; έκτάσεω;, άντί μεγάλου, διότι θέλει
κατέχει την Βενετίαν εν τίτλω δλως νέω. ό άρχαΐο; Αϋστρια-
κδς τίτλος κατεδαφίζεται, καί άντί τούτου δημιουργεϊ-
ται ίταλικδς τίτλος. ό Αΰτοκράτωρ τής Αυστρία; έσεται
Βασιλεύς τή; Βενετίας μόνον ώ; άποτελων μέλος τής ίταλικής
όμοσπονδίας' δέν θέλει εΐσθαι εφεξής Αΰστριακδ; ήγεμών έν
Ιταλία μάλλον η δσον ήσαν Αγγλοι ήγεμόνες τοΰ Αννοβερ δ
Γεώργιος
IV
ή δ Γουλιέλμου
IV.
θέλει υπάρχει άναμφιβόλως
διακεκριμένη διοίκησις, κώόιξ νόμων διακεκριμένος καί στρα-
τδς διακ,εκριμένο;. — ό Βασιλεύς τή; Βενετία;, καί τοι έχων
τδ στέμμα τή; Άυσρτίας, δέν θέλει λάβει τα δικ,αιώματα οώ-
τοΰ ειμή, ώς λέγεται έν Αγγλία, επί κοινοβουλευτικώ τίτλω'
θέλει εισθαι καί όφείλει νά ηναι ούσιωδώς Ιταλός. Θέλει κυ-
βερνα ολιγωτέρου; των 3 έκατομμυρίων Ιταλού;, καί θέλει
καταγραφή είς δμοσπονδίαν έξ 26 έκατομμυρίων.—Τέλοςοί
δύω Αΰτοκράτορες απεφάσισαν νά ζητήσωσιν παρά τού Πάπα
άναμορφώσεις. Προσθέτομεν δτι γενική άμνηβτία προεκηρύχθη.
Πιστεύομεν δτι δεν θέλει γίνει σύνοδος. Αί δευτερεΰουσαι λε¬
πτομέρειαι, αΐτινες μένουσιν νά κανονισθώσι, δέν άξίζουοι τδν
κόπον όπως συλλεγώσι. »
γ.Λ*.χ τή ν αγίαν έίίίμαί,α, δ«*κα τί|ς οτερήβεως τής Ορησκειη.-
κή; βοηθίΐος, την μίγβλην Πέμπτην δέν έκοινώνηοε. Κατά την
ήΐλέρ*ν ταύτην ο;β ο,Χρίστος ςενιζετβι παγκοσμιως, «ίίτη ε¬
φάνη λησμβνηθ εΐβα. Την Μεγάλην ϋαρισκευήν, ήμέ-
ρ»ν μεγ»λης οιωπής, 8τε πβθοντος παντός Οορΰδου, έκαστος
την έχυτοΰ μόνον άχούει καρδίαν, φαινεταΐ ότι ή χαρδια των δι-
καστων ωμίλησε, δτι αϊσθημα φιλβνθρωπίας ν.«ί Ορησκειας ή-
γέρβί) είς τας γεγηραχυιας έκεινας κλ! σχολαβτικας ψυχάς. "Ο,τι
είναι βέβαιον, είναι 2τι την Τετράδην συνεδρίαζον τρ·.άκοντα
πέντε, καΐ ότι την πέμπτην ηοαν μόνον έννέα· οί λοιποί εύ¬
ρον ϊαως ώς πρότασιν τα ΟεΤα καθη/.οντα.
Αδτη 5μως τουναντίον είχεν άναλάδεϊ βάρόος. Παρομοιάζοι,σα
τα παθήματα αυτής πρός τα τού Χριΐτοΰ, ύψοθτο. 'λπεκριθη έκ
νέου «3τι ηθελβ καβυιτοβληθή είς την στραΐεύουσαν εκκλησίαν,
έ φ' ο ο ο ν £έν επέβαλλον α ώ τ τ] ά£6νατβν τι
•α ρ α γ μ α. »
« Πιστεΰετελοιπον, δτι οΐϊόλως ΰπόκειοθε τί} έιΐιγείω 'Εκ-
χληιΐ·α, τφ άγιωτάτω πατρί ημών ΙΙάπα, τοίς καρδ'.ν,αλιοις, άρ-
χιεκιβΛδποις, έπισκόποις καί Ιεράρχαις ; — Ν·1, άναΐΛφιβόλως,
άφοϋ Οπηρετήσωτον Κύριον. — ΑΙ φωναί σας δέν
απαγορεύουσα υμίν νά κβθυποδληθήτε εί; την στρατεΰουσαν έκ-
5ί.ϊ.ηοιαν ; — Ουδόλως απαγορεΰουσι «ϋτο, ά λ λ' ά φ ο ΰ τ. $ ο-
ηνβυμένω; νΐϊηρετήσω τ 4 ν Κ'6ρ;ον ή μ δ -ν.»
Ε'.
Π ΔΟΚ1ΜΑΣΙΑ.
Ή σταθερότης οδτη διετηρήθη Ιτ: τα Σάδδατον. Άλλά την
έπιοϋσαν τί γίνετβι, την Κυριακήν, την μεγάλην εκείνην Κυρ(-
βκήν τού Πάσχα ; Τι συμδαινει είς την τεθλιμμένην καρδίαν
αυτής, ότε ή πιγκόβμιος έορτη Βιαδίδεται μετά πολλοϋ βορύ-
6ου κβδ' απαϋαν την πόλι·, οί δέ «ίντακόσιοι κώδωνες τής
'Ρουάν άντηχοϋσιν έναρμονίως είς τοίις άέρας, δτε άπας 6 Χρι-
στιονικός κόσμος άνιστΐται μετά τού Σωτήρος, κ»ί αυτή άνα-
μένει την στιγμήν τού θανάτου της ; Τι ήτο λθίπον κατά τον
χρόνον τούτον τοιαύτη σκληρά άπομόνωβις ; Τι ί^ο διά νεα¬
ρόν ψυχήν, ήί μόνη ή τιοτις ίϊνε νι/ήσει; . . . "Ητις μεταξΰ
τής ιδιαιτέρας της ζωής, των ίπτααιών καί των άποχαλυψεων,
υπήκουεν ούχ ήττον εΐϊειθώς είς τάς διατάξεις τής 'Εκκλησιας,
ήτις έ'ως τότβ εθεωρείτο άνυποκρίτως ώς κόρη ύχοτεταγμένη
τ^ Έκκληοία « άγαθή κόίη », ώς έλεγεν, ηδύνατο νά ίδη άνευ
τρόμου, ότι ή Έκκλησία αυτή ήΊ( εναντίον αυτής ; Μόνη, δτε
οί πάντες ήνοϋντο συν θεώ, μδνη άμέτοχος τής χαρά; τού
κόομου καί τής παγκοσμίου κοινωνιας, κβθ' ήν ημέραν ή ουρά¬
νιος πύλη άνοίγετατ είς τδ ανθρώπινον γένος, αυτή μόνη ήτον
άπο-Αεκλεισμένη ! . . . .
Καί ή άπόκλεισις α3:η ητον άδιν.ος ; . . . . ΊΙ Χρίστίβνι/.ή
ψυχή εΐνα'. λίαν ταπεινή, ϊ;α αξιοί ποτέ, δτι δικαιοϋται νά 2ε-
χθη τόν Θεόν της .... "Άλλως ι& ιίς ηχον βΰΐι;, ινα άν-
ν' ? ί 'ί ό ί ύ ^
Πως ετόλμα να έμιλ# παρουσια τόίων πεπαιδευμενων καί πο-
λυπειρων άνθρωπον. Είς την αντίστασιν ιής αμΐθοϋς, κατά
τοϋς λογιους, ·*α! άπλής κόρης, κατά τοίις άρχοντος, ϊέν ύτ·ήρ-
χεν ΰ-ϊεροψια καί άλαζωνεια κολάσιμος ; . . . ΟΙ φίβοι ςυτοι
τϊ) έπήλθον βεβαίως.
Άφ' ετέρου ή έπιμονή αυτή δέν είναι τ?,ς Ίωάνιβς, άλλά
πολλων άγιων καί άγγελον, ςΐτινίς ύπηνέρ{υσαν αυτή τάς ά-
παντήσεις της καί την υπεστήριξαν μέχρι τούδε . .' . Διατί,
ύ !^ ουχνότερον ούτοι ερχονται είς τόσον μεγάλην ανάγκην -
Διατί τα παρηγορητικά ταύτα πρέσω»:α των άγί,βν δέν έπιυ'αι-
νοντβι πλέον ■!) είς αμφίβολον καί καθ' έχάστην ο'ιχριοϋν βώς ■
Ή τοοάχις ΰτ.οσχεθείσα άπελευθέρωβις αΰττ) πώς δέν -ροιγμβ-1
«ποιείται ; . . . Ούδεμία άμφιβολια, δτι .ή αίχμόλωτος ουχνά-
κις άπέτεινεν είς έβυτήν τάς ερωτηθείς ταύτας, δτι έπέ-πλτξί*
ένδομύχως τους άγιους καί τοίις άγγέλους. Άλλ' άγγελοι,Ό'ϊ-'
τινδς ληβμονοϋν τάς ύποσχέοεις των, ε'νβί πλέον άγγίλοΐ φωτός;
.... Ελπίζομεν, δτι ή άποτρόπαιος αθτη ον,έψις δέν διήλ¬
θεν ποσώς τού πνεύμ,βτές της.
Είχεν έν τούτοις μέσον τ! υπεκφύγη;, δηλ. ν' αρνηθή ε«τη-
δες, νά μή συναινέβη τοϋ λοιπού νά λέγη « Μοί φαίνεταί ». ΟΙ
Νομομαβεΐς ευρίσκουν άΐλούατατον δτι βδτη ειπβ την μικράν
ταύτην λέξι;. Αλλά δι' αυτήν, ,ά εκφράση τοιοϋτον λίγϋν «μ-
Κα!
ΐπουργδς, λέγει, διότι δέν περιποιεΐ τιμήν είς εμέ τδ υπουρ¬
γείον, ου μόνον δέ τδ Υπουργείον, άλλά « άπαντα τα υπουρ¬
γείω τής Ελλάδος ». Καί δμως διατί τούτο ; Διατί έν τ^
Αγγλία ουδέ άτιμος, ουδέ προσβλητική θεωρεϊτοιι ή άςίωσι;
σμέναι καί έξησφαλ-.σμέναι, καθιδρύουσι την κοιν/ιν αδτών
σύμπραξι ' ' "
λουσιν
συντηρητικωτα
θεστώ; έπικρίνοντας /,ηρύσσοντες άναρνικούς, αύτοι λεγομεν
οί ώς μοναρχικώτατοι ιταριστάμενοι κηρύττουσι προσδαλ-
λον την προσωπικήν αξίαν ενός πολίτου το Υπουργικόν άξί-
ωμα ; Εις την απορίαν ταύτην άπαντώσιν αϋτά τα πράγμα-
τα, άπαντα) αύτδ; δ « Ελλην », όστι; έν τω περισσεύματι
τή; δδύνη; καί της άδημονίας αυτού ώμολόγησεν αληθειαν,
·?,ν ουδ' ήνέχθη κάν χαρ5 άλλων υπονοουμένην. Βλέπει σή¬
μερον δ « Ελλην » πόσον η άληθεια, καΐ ή δδηγδς ταύτης
λογική, εισίν έκδικήτριαι κατά παντός παρορώντος τα άξιώ-
μχτα αυτών η παραγνωρίζοντος την δύναμίν των. Εΐθε ταϋ-
τκ γίνωσι μαθηματα τώ α Ελληνι » καί τοίς πανταχόθεν
περΐ «ύτον καταρ'ρ'έουσι.
ΕΞίϊΤΕΡΙΚΑ.
Εις την Γαλλικήν « Εφημερίδα Πετρουπόλεω; » ευρίσκο¬
μεν τδ ακόλουθον άρθρον, φέρον όλως επίσημον χαρακτήρα.
Είναι απάντησις είς τδ" "έγγραφον, διώρ ένέπνευσε τω Κ. Βά-
0-στ τ) πρόσφατος έγκ,ύκλιος τοΰ· πρίγκιπος Γορτσακώφ. Η ά^
π'άντησις αυτή, διχαστική κ«1 μεάΐτρημένη συνάμα, άνασκευά-
ζει έν γλώσση πλήρει λογικής καί'ΐψους τα ολίγον επιπόλαΐα
έπιχειρηματα, άτινα δ Σάξων ϊπόώργδς μετεχειρίσθη υπέρ
τίς άξιώσεως αυτού.
«Εσημοσιεύσαμεν χθέ;, κατά την « Γενικήν Εφημερίδα
τής Αΰγούστη; », έγγραφον, όπερ δ Κάμης1 Βάΰστ, υπουρ-
γος των Εξωτερικών τίς Σαξωνίας, διηύθυνε πρδς τδν Βαρώ-
να Κένεριτζ, Πρέσβυν πκρά. τη Ρωσσικη Αϋλτ), επί της τελευ-
'Λ&Χζ έγκυκλίου τοϋ Πρίγ·/.'.πος Γκοτσακώφ. Είσελθόντος τού
έ'γ'γράψου τούτου είς την δημοσιότητα, νομίζομεν δτι είναι
ήμΧν επιτετραμμένον νά παρουσιάσωμεν παρατηρήσεις τινάς
έΛΐ τούτου. Ο Κ. ΐπουργδς των Εξωτερικών της1 Σαξωνία;
άναγνωρίζει τδν άμυντικδν χαρακτήρα, 8ν ή έγκύκλιος απο¬
δίδει, είς την Γερμανικήν όμοσπονδίαν, επί τη βάσει των
συνθηκων, αΐτινες εισήγαγον αύτην είς τδ δημόσιον Εΰρωπαι"·
κδν- δίκαιον. Αλλά δέν παρα,δέχεται, δτι δ χαρακτηρ ούτος
είνατ αποκλειστικόν Κατ' αύτδν, αί συνθήκαι, έφ' ών στηρί-
ζίται, άναγνωρίζουσιν υπέρ της όμοσπονδία; τδ δικαίωμα
τή; ειρήνη; καί τοΰ πολέμου καί, χωρίς μάλιστα νά εξέλθω¬
μεν τοϋ κειμένου των συνθηκών, τδ άρθρον 47 της έν Βιένγ)
τελειωτική; πράξεως πρ οέβλεψε τδ ενδεχόμενον, όπερ ήθελε
παρουσιασθή σήμερον ώς τετελεσμένον. Είναι σπουδαία ή ά-
νάγκη, ινα έξακριβώσωμεν την ιδέαν της έγκυκλίου τοϋ
Ρώσσικου μυσΐικοσυμβουλίου, άπαλλάσσοντες αυτήν των διερ-
μηνευσεων δί' ών εζήτησαν ν ά σχολιάσωσιν αύτην. Η Γερ-
μοίνι/.ή' όμοσπονδία είναι ένωσις Κρατών ανεξάρτητον καί
κυριάρχων, έξ ών τίνα, έκτδ; της ιδιότητος αυτών ώς όμο-
σπόνδων Κρατών, διαπρέπουσι μεταξύ των πρώτης τάξεως
Εύρωπχίκών Δυνάμεων, καί έχουσι σημαντικόν μέρος των
κτησεων αυτών έκτδ; τοϋ όμοσπθνδικοΰ έδάφους. Η λέξις
τοϋ πολιτικόν συνδυασμοΰ, ής την δρθότητα διαφιλονεικεϊ δ
Κομης Βάϋστ, φαίνετα'. ήμϋν έφαρμοζομένη είς την ένωσιν
ταύτην. Είναι μ,άλιστκ συνδυασμώ; λίαν περιπεπλεγμένος,
καθόσον 'έχϊ'. σκοπόν νά ένώση δια κοινοϋ έθνικοϋ όεσμοϋ
Κβάτΐΐ άνεςάρτνιτα, διαφόρου θέσίως καί δυνάμεως, κινού-
μενα υπο δςχφόρων συμφερόντων καί τάσεων. Ο,τι ή έγκύ-
κλιος1 τοϋ Πρίγκιπος Γκορτσακώιρ εζήτησε ν« καθιδρύση,
είναι δττ, έν τή Εδέα τής Γερμανίας, υ) άρχή, ήτις προεδρεύει
είς τδ-ι συνδυχσμδν τούτον, ίιτον ή άρχή τής αμύνης,
καί δτι υπο τοιούτον χαρακτήρα εισήλθεν είς τδ δημόσιον δί¬
καιον τής Ευρώπης. Παραδεχόμενοι την καθίδρυσιν τής τοι¬
αύτης ενώσεως των Κρατών, έν τώ κέντρω μάλιστα τής η¬
πείρου, επί σκοπώ έπιθετικω, αναγνωρίζομεν υπέρ αυτής χα-
ρχκ,τήρα ούχι πλέον όμοσπονδίχς, άλλ' άληθοϋς συμμαχίας,
έπ·.κ'.νόύνου τή Εύρωπαϊκή ίσο^οπία. ίΊς άνεξάρτητα καί κυ-
ρίαρχα Κράτη, εκάστη των Δυνάμεων τής Γερ·Λανίας Ιχει
αναμφισβητήτως τδ δικαίωμα τή; εϊρήνης καί τοϋ πολέμου.
Αλλ' άμα ώ; παρουσιασθώσιν ώς Ομόσπονδα Κράτη, αί βά-
σέις τοο δημοσίου δικκίου, αί παρά τής Εύρώπης άνεγνωρι-
ευρίσκομεν περιορισμούς, ών ή σπουδαιότης δέν ηδύνατο νά
παρ'αγνωρισθη. Κατά πρώτον βλέπομεν μίαν δ·.ά*ρισιν /.αθχ-
ρώς καθιερουμένην μεταξύ τίς περιστάσεως καθ' -^ν μία των
Ομοσπόνδων δυνάμεων έ π ι χ ε ι ρ εϊ πόλεμον ώς Εϋρωιϊαϊχή
δύναμις, χαΐ της περιστάσεως, καθ'?,ν αυτή ύποφέρει
προσβολήν τίνα είς τάς μή Ομοσπονδαά; κτησεις αυτής. Εν
τη πρώτη περιπτώσει (άρθρον 46) ή όμοσπονδία μένει απο¬
λύτως ξένη πρδς τοιούτον πόλεμον, μή παραβλάπτοντα τάς
σχέσεις η υποχρεώσεις αυτής. Εν τή δευτέρα (αρθ. 47) αυτή
έκτια^ έν δικρκ,εΐ συμβουλίω τδν κίνδυνον όστις όύνα-
ται νά γεννηθή διά την χώραν αυτής. Η ΐ-
δέα τής άποκλειστικής ύπερασπίσεως τής χώρας
τή; ομοσπονδίας φαίνεται ημίν έξερχομένη φανερώς έκ τοϋ
κειμένου των άρθρων τούτων. Αλλ' ανεξαρτήτως των περιο-
ρισμών, είς ούς καθυποβάλλεται ή έφαρμογή αυτής, ερωτώ¬
μεν, εάν έν τή πράξει ·ί|ναι δυνατδν νά. καταναγκασθή Εύρω-
παίκή Δύναμις είς πόλεμον, δυνάμει των συμφωνιών τούτων,
6πδ την καταπίεσιν άπλής πλειοψηφίας. Παρατηρούμεν προ¬
σέτι, δτι ή" Αυστρία άπέσπασε ρητώ; τάς μή Γερμα'Λκ-άς
κτήσεις αυτής άπδ τή$ πρ/ξεως τοϋ όμοσπονδικ,οϋ δεσμοϋ.
Πρόσφατος έτι είς την μνήμην εκάστου πρόκειται ή παρά τοΰ
πρίγκηπος Μετερνίχου γενομέντ; τότε διακήρυξις. ό Κόμη;
Βάϋστ εκηρύχθη άλληλέγγυος διά πάσαν επίθεσιν ου μόνον
κατά. των μή Γερμανικόν κτησεων τής Αυστρίας, άλλά καί
κατ'αυτών ετι των έν ταίς Παραδουναβίαις ήγεμονείας τοπο-
θετημένων τότε Αύστριακών δυνάμεων, δηλ. ού μόνον έκ,τδς
τοϋ δμοσπονδικοϋ έδάφους, άλλά έκ,τδς καί αύτοϋ τοϋ Α6-
στριακοΰ έδάφους. Εάν κατά την εποχήν ταύτην οΰδεμία ηγέρ¬
θη διαμαρτύρησις, αίτία τούτου είναι, ότι δεν ηδύνατο τις νά
περιμένη τοιαύτην άπδ των μαχομένων κατά τής Ρωσσία;
Δυνάμεων, αΐτινες προσεπάθουν νά συμπχρασύρωσι την Γερμα¬
νίαν είς τδν άγώνα αυτών, καί ώφελοϋντο έκ τοϋ υπέρ αυ¬
τών τίθ'.κοϋ τούτου άντιπερισπασμοϋ. Ώς πρδς την Ρωσσίαν,
ή σιωπή αυτής ήτον άναμφιβόλως άποτέλεσμα εξαιρετικήν πε-
ριστάσεων έποχής, ής την ανάμνησιν μετά λύπης άναΆαλοϋ-
μεν. Δέν έπιμένομεν ούχ ήττον νά βεβαιώσωμ,εν, δτι τότε ή
Γερμανική Δίαιτα υπερέβη τα δρια των δικαιωμάτων αυτής,
κ.αί των όμοσπονδικ,ών κκθηκόντων της, άτινα δέν ηδύναντο
νά περιλάβωσιν άπασαν την σφαίραν των μή όμοσπονδικ,ών
χωρών των δμοσπόνδων Κρατών, χωρίς νά άλλοιώσωσι βα-
θέω; τόν χαρακτήρχ τοΰ δμοσπονδικοϋ συμβόλου, καί χωρί;
νά συμπαρασύρωσι βιαίως την Γερμανίαν εί; πολυπληθεϊς πε-
ρ'.πλοκ,άς διά συμφέροντα έκφεύγοντα τής έζελέγξεως αυτής.
Ο Κ. ΐπουργδς των Εξωτερικών τή; Σαξωνίας, καί τοι έκτι-
μών τ/)ν μέριμναν *τοϋ Αύτοκρατορικοϋ άναχτοβουλίου πρδς
διατήρησιν εν γένει τή; Εύρωπαϊκής ίσορ'δοπίας, καί πρδς άκε-
ραιότητα τής Γερμανίας ιδία, προστίθησιν, δτι, εάν ή Ρωσ¬
σία υπέστη πρδς τδν σκοπδν τοΰτον θυσίας, όφείλει νά μή λυ-
πήται δι' αυτάς, άφοϋ έμπνέηται υπο των ίδίοιν αυτή; συμ¬
φερόντων. Εάν προΰκειτο ν' αναφέρωμεν ενταύθα την ιστορί¬
αν τοϋ παρελθόντος, ουδόλως, ^θέλομεν δυσκολευθή ν' αποδεί¬
ξωμεν, δτι τδ πρόγραμμα τουτο δέν υπήρξε πάντοτε τδ πρό-
γραμμα τοΰ Ρώσσικου μυστικοσυμβουλίου. Επιτραπείτω ημίν
ν' άναμνησωμεν την άξιομνν,μόνευτον εποχήν, καθ' -^ν ή" Γερ-
μανία ήγωνίζετο υπέρ τής άνεξαρτησίας αυτής, ότε Αλέζαν-
δρος δ Α'. απέκρουσε την εί; τδ Ρωσσικδν Ιδαφος εισβολήν,
ουδείς άρνηθησεται ότι δ ίγεμ.ών έκεϊνος ηδύνατο νά. στα¬
ματήση, άπαξ έκ,τελεσθέντος τοϋ Ιργου αυτοϋ. Ο ήσυχία ήτο
καί δικαίωμα καί άνάγκη [ΐετά τοσούτου; άγώνα;. Ού μόνον
ή Ρωσσία ηδύνατο ν' άποσυρθή, άλλ' ελαχίστη άμφιβολία υπάρ-
χει δτι ή" κηρυχθείσα ούδετερότη; αύτη; έξετιμήθη υπο τή;
Γαλλική; Κυβερνήσεως δι« παραχοιρήσεων σπουδαίων είς την
διεύθυνσιν των φιλοδόξων σκοπών οδς τοσοϋτον χαρίεντω; ά-
ποδίδουσιν αύτϊι σημερον. Δύναται τις, χωρί; νά θελήση να
προσβάλη τινά, νά ερωτήση τί ηθελε γενή ή άνεξαρτησία τή;
Γερμιχνία; ενώπιον των πεφοβισμένων ?ι βραδυνουσών συγκα-
ταθέσεοιν, καί μάλιστα δυσκολιών, άς άπηντα η υπόθεσι; των
συμμάχων ; Αί προτάσεις δ; η Αΰλή Βιένν/ι; διεβίβασεν είς
τδ στρατοπεδαρχίϊον τού Αυτοκράτορος των Γάλλων την τε¬
λευταίαν στιγμήν, άνηκουσιν εί; την ιστορίαν. Εν πάση περι¬
πτώσει, ούνκταίτις νά βεβαιώσνι, δτι δέν ήτο συμφέρον απο¬
κλειστικώς ρωσσικδν τδ παρορμησκν είς την ενεργητικόν συν-
^μ^^^^ ι Τ —ι '-■ ΤΓ \_ΛΛ-ί
δρομήν νϊν δ Αΰτοκράτωρ Αλέξανδρος Α'. παρέσχ; -ότς. ',ι,ις
συμμάχοις. — Νομίζομεν, δτι δέν είναι άξιοπρεπές εί; τχ
μεγάλα ϊθνη νά συζητησιν ούτω τού; λογαριασμούς των α¬
μοιβαίαν εκδουλεύσεων. Οί σεβαστοΐ ημών ήγεμόνες έθεώρη-
σ«ν υπο υψηλοτέραν 'έποψιν τα; μετά τής Γερμανίκς σχέσει;
ημών. Η Ρωσσία ενθυμείται, δτι όφείλει αυτή, καί νομίζο-
'μίν δτι ή άνάμνησις των εκδουλεύσεων άς εύρέβτ) είς θέσιν ν&
π"ροσφέρ·(ΐ αυτή δέν έξηλείφθη. Εάν σημερον τδ Αύτοκρατο-
ρικδν άνακτοβοΰλιον είσάγη τα έθνικά συμφέροντα τοϋ Κρά-
τους εν πρώτη τάξει είς τούς πολιτικού; αύτοΰ ύπολΌγιό-
ά ή ύ ίί ί άθώ ύδ ένχ
ρας άκοιβώ; άγορασθείσης, αποδίδει αύτω παράδος,ον τυφλω-
σιν. Αλλά μεμφομενος αύτδ διάντήν παρούσαν Θέαν ϊίύτθυ,
αποδίδει αύτω αυταπάρνησιν ής άπαν τδ παρελθόν φέρει τα*
τύπον. Τού παρελθόντο; τούτου τα; πα,ραδόσει; ή ίΌχΤΤίίί»,1
ήττον επιλήσμων, είναι μακράν τοϋ νά αρνηθή. Διατηρεΐ την
μνήμην αυτών παρά τή πείρα τοϋ ένεστώτος. Τδ έργον αυτής
είναι νά συνδιαλλάττη αύτάς έν τή μνημη αυτής, Ίνα", εάν
,ί μέν φωτίσωσιν αυτήν τοΰ λοιπού εί; την εκλογήν τΐδν έί*-
οιών αύτη;, αί άλλαι έξακ,ολουθ^σωσι χρησιμεύουσαι αύτη
ώ; δδηγδς εί; την δδδν τή; μετριότητος καί τής ίσότητος
ένθεν ό Αύτοκράτωρ άντλϊϊ τα κανονίζοντα την πολιτικην αυ-
νοϋ άςιώματα
ό Ε ω θ ι ν ο ς Ταχυδρόμο;, εφημερίς τοϋ Αγγλικ^Τ'
Τπουργείου, φέρει τάς άκολούθους σκέψεις περί τής ουνθήκης
Βιλλαφράγκας.
« Τδ κυριωδέϊτερον τή; συνθηκης, μεθ' οσα περι τούτου
έμάθομεν, είναι η ίταλική έθνότης έξασφαλιζομένη, υπο την*
μορφήν πασών των δυνατών ποικιλιών των τοπικων κυβερνη-
σεων, είς δμοσπονδίαν των ίταλικών Κρατών. ό Πάπα·; *σε-
ται ονόματι καί τιμητικδ; άρχηγδ; τής δμοσπονδία;. Θέλει,
αναγνωρισθή ένεκα τή; άναγκαίως προσαρτοιμένης είς τα κο;-
θήκοντα ταυτα άξίας είς χώραν έν ·ίι υπερέχει ή καθθλικη
θρησκεία, άλλά θέλει στερηθή τή; κοσμική; έκείνης υπεροχής1
•^ν εζήτησε μέχρι τούδε νά εξασκήση έν Ιταλία. Είς ταύτην
ευρίσκομεν τδ σπίέρμα δμοσπονδία; διαΐ6)νισθησομένης, άναγνώ-
ριζούση; έν τούτοις, ϊνεκα υποχωρήσεως πρδς την εθνικήν θρη¬
σκείαν τής ιταλίας, την άν/ικουσαν είς τδν άρχηγδν τή; λ.α-
θολικής έκκλησίας τιμήν, ό Πάπα; έν ένί λόγω στερεΐται τής*
θυσίας άλλά διατηρεΐ την σκιάν, ό Αύτοκράτωρ τής Αυστρία;
παραχωρεΐ διά παντός την Αομβαρδίαν, ούχι εί; τδν Βασιλέα
τή; Σαρδηνίας, άλλ' είς τδν Αύτοκράτορα των Γάλλων, δια-
βιβάζοντα αυτήν είς τδν Βασιλέα τής Σαρδηνίας. Η Λομβοίρ-
δία καΐ ή Σαρδηνία καθίστανται λοιπδν Ιν Κράτος. Φθάνομεν
ούτω είς έν των κυριωτέρων σημείων τής ίταλικής άναγων-
νησεως. ίνα εξασφαλισθή ή" όμοσπονδία διά τή; μορφώσεως
σπουδαίας μοναρχίας είς τδ βόρειον τής ιταλίας, έοημιουργή1-
θη έν μόνον Κράτο; μετά λαοϋ 8 έκατομμυρίων. Τδ Κράτος"
τουτο είναι τδ πρωτότυπον πάσης μελλούσης Κυβερνήσεως έν'
Ιταλία, ό Αΰτοκράτωρ τής Αύς·ρίας, παραχωρών τδ Βασίλειον
τής Λομβαρδίας, κράτει τδ τής Βενετίας, η μάλλον δέχεται
νέον Βασίλειον, μικρά; έκτάσεω;, άντί μεγάλου, διότι θέλει
κατέχει την Βενετίαν εν τίτλω δλως νέω. ό άρχαΐο; Αϋστρια-
κδς τίτλος κατεδαφίζεται, καί άντί τούτου δημιουργεϊ-
ται ίταλικδς τίτλος. ό Αΰτοκράτωρ τής Αυστρία; έσεται
Βασιλεύς τή; Βενετίας μόνον ώ; άποτελων μέλος τής ίταλικής
όμοσπονδίας' δέν θέλει εΐσθαι εφεξής Αΰστριακδ; ήγεμών έν
Ιταλία μάλλον η δσον ήσαν Αγγλοι ήγεμόνες τοΰ Αννοβερ δ
Γεώργιος
IV
ή δ Γουλιέλμου
IV.
θέλει υπάρχει άναμφιβόλως
διακεκριμένη διοίκησις, κώόιξ νόμων διακεκριμένος καί στρα-
τδς διακ,εκριμένο;. — ό Βασιλεύς τή; Βενετία;, καί τοι έχων
τδ στέμμα τή; Άυσρτίας, δέν θέλει λάβει τα δικ,αιώματα οώ-
τοΰ ειμή, ώς λέγεται έν Αγγλία, επί κοινοβουλευτικώ τίτλω'
θέλει εισθαι καί όφείλει νά ηναι ούσιωδώς Ιταλός. Θέλει κυ-
βερνα ολιγωτέρου; των 3 έκατομμυρίων Ιταλού;, καί θέλει
καταγραφή είς δμοσπονδίαν έξ 26 έκατομμυρίων.—Τέλοςοί
δύω Αΰτοκράτορες απεφάσισαν νά ζητήσωσιν παρά τού Πάπα
άναμορφώσεις. Προσθέτομεν δτι γενική άμνηβτία προεκηρύχθη.
Πιστεύομεν δτι δεν θέλει γίνει σύνοδος. Αί δευτερεΰουσαι λε¬
πτομέρειαι, αΐτινες μένουσιν νά κανονισθώσι, δέν άξίζουοι τδν
κόπον όπως συλλεγώσι. »
γ.Λ*.χ τή ν αγίαν έίίίμαί,α, δ«*κα τί|ς οτερήβεως τής Ορησκειη.-
κή; βοηθίΐος, την μίγβλην Πέμπτην δέν έκοινώνηοε. Κατά την
ήΐλέρ*ν ταύτην ο;β ο,Χρίστος ςενιζετβι παγκοσμιως, «ίίτη ε¬
φάνη λησμβνηθ εΐβα. Την Μεγάλην ϋαρισκευήν, ήμέ-
ρ»ν μεγ»λης οιωπής, 8τε πβθοντος παντός Οορΰδου, έκαστος
την έχυτοΰ μόνον άχούει καρδίαν, φαινεταΐ ότι ή χαρδια των δι-
καστων ωμίλησε, δτι αϊσθημα φιλβνθρωπίας ν.«ί Ορησκειας ή-
γέρβί) είς τας γεγηραχυιας έκεινας κλ! σχολαβτικας ψυχάς. "Ο,τι
είναι βέβαιον, είναι 2τι την Τετράδην συνεδρίαζον τρ·.άκοντα
πέντε, καΐ ότι την πέμπτην ηοαν μόνον έννέα· οί λοιποί εύ¬
ρον ϊαως ώς πρότασιν τα ΟεΤα καθη/.οντα.
Αδτη 5μως τουναντίον είχεν άναλάδεϊ βάρόος. Παρομοιάζοι,σα
τα παθήματα αυτής πρός τα τού Χριΐτοΰ, ύψοθτο. 'λπεκριθη έκ
νέου «3τι ηθελβ καβυιτοβληθή είς την στραΐεύουσαν εκκλησίαν,
έ φ' ο ο ο ν £έν επέβαλλον α ώ τ τ] ά£6νατβν τι
•α ρ α γ μ α. »
« Πιστεΰετελοιπον, δτι οΐϊόλως ΰπόκειοθε τί} έιΐιγείω 'Εκ-
χληιΐ·α, τφ άγιωτάτω πατρί ημών ΙΙάπα, τοίς καρδ'.ν,αλιοις, άρ-
χιεκιβΛδποις, έπισκόποις καί Ιεράρχαις ; — Ν·1, άναΐΛφιβόλως,
άφοϋ Οπηρετήσωτον Κύριον. — ΑΙ φωναί σας δέν
απαγορεύουσα υμίν νά κβθυποδληθήτε εί; την στρατεΰουσαν έκ-
5ί.ϊ.ηοιαν ; — Ουδόλως απαγορεΰουσι «ϋτο, ά λ λ' ά φ ο ΰ τ. $ ο-
ηνβυμένω; νΐϊηρετήσω τ 4 ν Κ'6ρ;ον ή μ δ -ν.»
Ε'.
Π ΔΟΚ1ΜΑΣΙΑ.
Ή σταθερότης οδτη διετηρήθη Ιτ: τα Σάδδατον. Άλλά την
έπιοϋσαν τί γίνετβι, την Κυριακήν, την μεγάλην εκείνην Κυρ(-
βκήν τού Πάσχα ; Τι συμδαινει είς την τεθλιμμένην καρδίαν
αυτής, ότε ή πιγκόβμιος έορτη Βιαδίδεται μετά πολλοϋ βορύ-
6ου κβδ' απαϋαν την πόλι·, οί δέ «ίντακόσιοι κώδωνες τής
'Ρουάν άντηχοϋσιν έναρμονίως είς τοίις άέρας, δτε άπας 6 Χρι-
στιονικός κόσμος άνιστΐται μετά τού Σωτήρος, κ»ί αυτή άνα-
μένει την στιγμήν τού θανάτου της ; Τι ήτο λθίπον κατά τον
χρόνον τούτον τοιαύτη σκληρά άπομόνωβις ; Τι ί^ο διά νεα¬
ρόν ψυχήν, ήί μόνη ή τιοτις ίϊνε νι/ήσει; . . . "Ητις μεταξΰ
τής ιδιαιτέρας της ζωής, των ίπτααιών καί των άποχαλυψεων,
υπήκουεν ούχ ήττον εΐϊειθώς είς τάς διατάξεις τής 'Εκκλησιας,
ήτις έ'ως τότβ εθεωρείτο άνυποκρίτως ώς κόρη ύχοτεταγμένη
τ^ Έκκληοία « άγαθή κόίη », ώς έλεγεν, ηδύνατο νά ίδη άνευ
τρόμου, ότι ή Έκκλησία αυτή ήΊ( εναντίον αυτής ; Μόνη, δτε
οί πάντες ήνοϋντο συν θεώ, μδνη άμέτοχος τής χαρά; τού
κόομου καί τής παγκοσμίου κοινωνιας, κβθ' ήν ημέραν ή ουρά¬
νιος πύλη άνοίγετατ είς τδ ανθρώπινον γένος, αυτή μόνη ήτον
άπο-Αεκλεισμένη ! . . . .
Καί ή άπόκλεισις α3:η ητον άδιν.ος ; . . . . ΊΙ Χρίστίβνι/.ή
ψυχή εΐνα'. λίαν ταπεινή, ϊ;α αξιοί ποτέ, δτι δικαιοϋται νά 2ε-
χθη τόν Θεόν της .... "Άλλως ι& ιίς ηχον βΰΐι;, ινα άν-
ν' ? ί 'ί ό ί ύ ^
Πως ετόλμα να έμιλ# παρουσια τόίων πεπαιδευμενων καί πο-
λυπειρων άνθρωπον. Είς την αντίστασιν ιής αμΐθοϋς, κατά
τοϋς λογιους, ·*α! άπλής κόρης, κατά τοίις άρχοντος, ϊέν ύτ·ήρ-
χεν ΰ-ϊεροψια καί άλαζωνεια κολάσιμος ; . . . ΟΙ φίβοι ςυτοι
τϊ) έπήλθον βεβαίως.
Άφ' ετέρου ή έπιμονή αυτή δέν είναι τ?,ς Ίωάνιβς, άλλά
πολλων άγιων καί άγγελον, ςΐτινίς ύπηνέρ{υσαν αυτή τάς ά-
παντήσεις της καί την υπεστήριξαν μέχρι τούδε . .' . Διατί,
ύ !^ ουχνότερον ούτοι ερχονται είς τόσον μεγάλην ανάγκην -
Διατί τα παρηγορητικά ταύτα πρέσω»:α των άγί,βν δέν έπιυ'αι-
νοντβι πλέον ■!) είς αμφίβολον καί καθ' έχάστην ο'ιχριοϋν βώς ■
Ή τοοάχις ΰτ.οσχεθείσα άπελευθέρωβις αΰττ) πώς δέν -ροιγμβ-1
«ποιείται ; . . . Ούδεμία άμφιβολια, δτι .ή αίχμόλωτος ουχνά-
κις άπέτεινεν είς έβυτήν τάς ερωτηθείς ταύτας, δτι έπέ-πλτξί*
ένδομύχως τους άγιους καί τοίις άγγέλους. Άλλ' άγγελοι,Ό'ϊ-'
τινδς ληβμονοϋν τάς ύποσχέοεις των, ε'νβί πλέον άγγίλοΐ φωτός;
.... Ελπίζομεν, δτι ή άποτρόπαιος αθτη ον,έψις δέν διήλ¬
θεν ποσώς τού πνεύμ,βτές της.
Είχεν έν τούτοις μέσον τ! υπεκφύγη;, δηλ. ν' αρνηθή ε«τη-
δες, νά μή συναινέβη τοϋ λοιπού νά λέγη « Μοί φαίνεταί ». ΟΙ
Νομομαβεΐς ευρίσκουν άΐλούατατον δτι βδτη ειπβ την μικράν
ταύτην λέξι;. Αλλά δι' αυτήν, ,ά εκφράση τοιοϋτον λίγϋν «μ-
Κα!
δ έ* Βιένης ανταποκριτάς τίς « ν£χς Εφημερίδος
Βρωσίίίκς » εξακολουθέΐ την επιθεώρησιν των Ιλαττωμάτων
8? δεγ£ίρει σημερον η έξωτεριχή κατάστασις, κχταπνίγεται
£νε"ίία τής άδυναμίχ; καί τοΰ άναπαφασίστου της εσωτερικήμ
τ-Χίτικϊις. Η τίερί ί« ό λόγο; άναρχία παράγετβα έξ άπολύ-
-Λυ ίλλείψεως αρχων, *αί δέν δύναται τις νά σκεφθή περί
τίίζ βερχπ'ε&ί τΐ? έΧεεινίΙς ταύτης των πραγμάτων κατας-ά-
«έως δια των ψηΛαφ^βεων τή"; άρχαίας γραφειοκρατείας. Το
ν* λαμβάνη τις σΐίαερον !ν μέτρον, καί αύριον £ν έτερον, νά
τ)έ3β) ν'ί ί'χΐίνοποιη τδν κόσμον πάντα *αί τάς μερίδας πάσας,
ν£ πρ«ττ/ι ούτω:, ίόστε αί άντιλογίχι καΐ οί φαινόμ,ενοι υπο-
■κριτζί, ν« ώσιν κχνών, ταυτα εισίν ώ; εάν Ϋίδελε τις ν' άφαι-
ϊ$$ ί#«ν,β«θίΐν τςρος καθι^σιν ύγιοϋς πολιτικάς. Η ελλεί¬
ψει «οτη των <£ρχ5ν τουτο ίχει κοίνον μετά των έπαναστά- οζων, ότι καταστρέοει χωρίς νά δημιουργή" εν τω κλάδω τής πολιτικάς οίκοναμίας καθιστα αδύνατον πασάν ανάπτυξιν τοΰ εθνικον πλούτου, καί έ*ν τώ κλάδω της πολιτικάς κωλύει διά παντός τδν σχηματισμόν τής δημοσίας γνώμης. Αί συνεπεία·, τής καταστάσεως ταύτης των πραγμάτων τοσούτον άφόρητοι κατέστησαν, ώστε απολύτως άπαιτεΐται μεταβολή, καί ταχέ¬ ως. Ολίγα τίνα μόνον θέλω στμειώσε'.. Από τοϋ ΐπουργείου των εξωτερικών — ριμένουσί τι, καί ονομάστι την πλήρη εκτέλεσιν τώ πράξεων τής ΓερΐΑανικής όμοσπονδίας' διότι οί -ολιτικοί ή'α'ί'άνδρες μέχρι τούδε μετα*χε·.ρίζονται μόνον την Γερμανίαν, χωρίς νά είσαγωσιν παρ' ημίν τό Γερμανικόν δί¬ καιον. Περιμένουσιν, όπως το επί των Εσωτερικήν Τπουρ- γίίον, έκτδς άλλων *ατέπε'.γουσών άναμορφώσεων, δώση συν- ■τα'γματικ,δν νόμον διά τάς επαρχίας, καί καλόν περί κοινό¬ τητος νόμον" διότι τί) τελευταίον γραφειοκ,ρατικδν φύραμα, ούτινος την πρώτην ιδέαν ηδύνατο τις άναμφιβόλως ν' απο¬ δώση είς άλλους, δέν ηϋχαρίστησε. (ΐς πρός το Υπουργείον τής Δ'.κ7.ιοσύν/ις πρέπει προ πάντων νά προσκολληθή είς αρ¬ χάς υγιεϊς, ίνα αποφασίση την άναδιοργάνωσιν τής νομοθε- τΐκής' καί τος δικαστική; διοικήσεως, ό Τύπος είναι παρα- δεδομένος είς την διά/.ρισιν τής Αστυνομ,ικ,ής ίσχύος, πράγ- ματι δέν υπάρχει νόμο; τ·. περί τύπου, καί πλανάται ό το¬ σούτον τι π',στεύων. Οΰδαμοϋ υπάρχει σώμά τι νομίμως συ- νεστημένον, ίνα γνωστοποιη είς τόν Αΰτοκράτορα τάς ευχάς καί ανάγκας τοϋ τόπον. Τουτο διαδηλοϋται είς το άναποφά- σιστον της Κυβερνήσεως, είς όλας αυτής τάς πράξεις, τουτο ισοπεδώνει την κοινήν γνώμην. Μετά τής μεγάλης δόσεως πατριωτισμοΰ, 8ν κ,ατέχει δ λαός, ή ελευθερία τοϋ τύπου, καί ή εγκαθίδρυσις επαρχιακήν άντιπροσωπεύσεων ουδένα η- θελε παρέχει κίνδυνον. Η άρχή των έθνοτήτων, ήτις υπο—ι- ρίζεται υπο τοΰ Ναπολέοντος, λαμβάνει έν Αυστρία χροιάν επί μάλλον καί μάλλον επαναστατικήν, έπειδή δέν υπάρχου¬ σι νό'θ.ιμχ <ιΐύ<%χ-ί€1χ 'ίνα παραστήσωσι την αρχήν ταύτην, καί έτϊειδ/] ό ίϊέχ ενώσεως καθαρώς άτομικής είναι λίαν άσθενής όπως δυνήθη νά διαφυλάξν) άπό τής έπαναστατικής τρικ,υ- μ.'.α;. Προστεθείτω είς τουτο η άπελπιστική κατάστασις των οικονομικήν ημών. 3,000 έκατομμύρια χρέη, καί άνάγκη δι¬ ατηρήσεως επί ποδος 7—800,000 στρατιωτών ! Είτα ή δι¬ ηνεκώς πάλη ·%ι υποστΥΐρίζουσιν έν Αυστρία κατά τοϋ Γερμ,α- νικοΰ στοιχείου. Ηδύνατο* τις ειπείν ότι εν τούτω σχεδον μό¬ νον υπά'ρχει σύστημτατική καί άλλόκοτος είρωνεία ! τί Αϋ^ρία αυτή, -ί^ν (Λέ(Λφονται ώς Γερμανίζουσαν οί πχραδοθέντες εί; την χη^εμονείαν αυτής |Αη Γερμανοι λαοί, οί Ρουθήνοι, οί Μορ- λάχ,αι, οί Σλοβάκχι κτλ., αυτή ή Αυστρία καταδιώκει συ^η- ματικώς άπ* αίών»ν την Γερμανικήν φύσιν το Γερμανικόν πνέυμ.31 Ι 6, τι προαπαιτεϊται είναι νά μάθη ή Κυβέρνησις καλώς τί θέλει^ καί νά κηρύξη αύτο ειλικρινώς. Η κ,ατάςα- σις τοΰ ά·ναποφασίστου, καί τί) σίστημα των ή"μιτελών (χ,έ- σο5ν^ άντιστοιχόΰσιν ώς ουδέν πρός ουδέν ». ιδού τί) κείμενον τής συνοα.ολογηθείσης την 8 Ιουλίου έν Βιλαφράγκα άνα^ωχής. « Αί'Θ.ΌΝ' 1. Μεταξύ των στρατών τή; Α. Μ. τοϋ Βασι¬ λέως τής ΧαροΊτνίχς καί τής Α. Μ. τοϋ Αύτοκράτορος των Γάλλων άφ' ενός, κχϊ των στρατών τοΰ Αυτοκράτορος τής ΑαΊτρ'.α; άφ' ετέρου, γίνεται άνακωνή δπλων. « ΑΡΘ. 2. Η άνακωχή αυτή θέλει όιαρκέσει άπδ σηιχερον (λέχρι τής 3115 Αΰγούστου, άνευ δηλοποιήσεως. Συνεπεία ταότου αί έχθροπραξία», εάν επέλθη άφορμ,η τοιούτων, θε- Α Ι Ώ Μ ■■■■■■■■■■■■ι λουσιν επαναρχτ,σει άνευ προηγουμένης γνωστοποιησεως την δεκάτην Ιχτην εν μεσ·/;μβρία « ΑΡΘ. 3. Ευθύς άμα οί ό'ροι τής άνακωχής ταύτης άπο- φασισθώσι καί υπογραφώσι, αί έχθρ^οπραξίαι θέλουσι παύσει καθ' όλην την έκτασιν τοϋ θεάτρου τοϋ πολέμου, *ατά τε γήν καί κατά θάλασσαν. « ΑΡΘ. ί. Α|/,φότεροι οί στρατολ θέλουσιν τηρη'σει αυστη¬ ρώς τάς άχ.ολούθους όροθετικάς γρα(Αμάξ, αΐτινες προσδιωρί- σθησαν δι' όλην τ/ιν διάρκειαν τής άνακ,ωχής. Τί) διάστ»);ζα, όπερ χωρίζει τάς δύο δροθετικάς γραμμάς, κηρύσσεται οϋδέ- τερον' οίίτω θέλει άπαγορευθεΐ είς τους στρατιώτας των δύο στρατών. θταν χωρίοντι διαπεραθη υπό τοϋ ορίου, τ6 σύν¬ ολον τοϋ χωρίου τούτου θέλει μένει είς τα κατέχοντα αΰτό στρατόπεδα. Τα σύνορα τής Τυρολίας, κατά μήκος τοϋ Στελ- βίου καί Τονάλου, σχηματίζουσι κοινήν βροθέτησιν είς τα Ιμπόλεμα μέρη. Η ίροθετικη γρα(Α(Λή των Γαλλοσάρδων άρ¬ χεται άπο των συνόρων τής Τυρολίας, διέρχεται διά τής Βα- γολίνόυ, Λαβενόνε καί ϊδρου, διαπερχ την χωρίζουσκν την κοιλάδα Δεγάνα 'άίίθ Την κοιλάδα Ροσκολάνου ράχιν, καί καταληγει είς Μαδέρνον, επί τής δυταής δχθης τής λίμ,νης Γάρδης. Τα Σαρδικά στρατίύματα "αθμεύοντα είς τάς τθΛθ- Οεσίας Ρόκχα δ' Ανφο θέλουσι διατηρή'σει τάς θέσεις ίς κα- τέχουσι νυν. Μεταξύ τής άνατολικής δχθης τής λίμ,νης Γάρ¬ δης καί τοϋ Αδίγου, θέλει υπάρχει όροθίτική γρα-μμή κεχα- ραγμένη πρός μεστ,μβρίαν τής Ααζίσης, άπο τής Βαλλόνας όιά τοΰ Σαλίνε μέχρι τοϋ Παστρέγγου' ή" γραμμή αυτή θέλει δεικνύει τα όρια των Γαλλοσαρδικών θέσεων. Απί) τοϋ Π«- στρέγγου θέλει άκολουθήσει ή γαλλοσαρδική γραμμή την είς Σαμμαχαμπάνια άγουσαν δδον, καί εκείθεν θέλει διαβή διά τού Ποζο-Μορέτου Αραβιαίου, Κουαδέρνε, καί Μχσιμπόνο γ.ί- χρι Γοϊτου. Η Αΰστριακή δροθετιχή γραμμή θέλει έκτείνε- σθαι άπο των συνόρων Τυρολίας παρά τί) Ποντεδελκαφφάρο μέχρι τής Ρό^κα δ' Ανφο, δπου τα στρατεύματα θέλουσι δι- ατηρησει τάς νυν κατεχομένας θέσεις, καί θέλει ά/.ολουθήσει την οδόν ήτις συγκοινωνεΐ ακολούθως έκ τοϋ βορειοανατολι- κοϋ σημείου τής λίμνης ϊδρου. Η Αύς-ριακή δροθετική γραμμή θέλει άκολουθησει τα σύνορα τής Τυρολία; καί τ6ν ρύακα τ6ν καλούμενον Τοσκολάνον, μέχρι τής όμωνύρ,ου θέσεως, τής κει- μένης επί των οχθών τής λίμνης Γάρδης. Η άπό Λαζίσης είς Πόντον άγουσα όδός χρησιμεύσει ώς δροθέτησις είς τα αΰστρι- ακά στρατεύματα, μεταξύ τής άνατολικής ό'χθης τής λίμνης Γάρδης καί τοϋ Αδίγου. Τα πλοΐα τοϋ εν τ·ή λίμνη Γάρδης αύστριακοϋ στολίσκου θέλουσι συγκοινωνησει έλευθέρως μεταξύ Ρίβας καί Πεσκιέρας. Αλλ' ομως κατά τό μεσημβρινύν μέρος τής λίμνης, υποκ,άτωθεν τοϋ Μαδέρνου καί τής Λάζησης μό¬ νον είς την Πεσκιέραν δύνανται νά πλησιάσωσιν, κ,αί είς τί) μέρος τουτο τής περιφορας θέλουσιν άποφεύγει τοϋ ν' άπο- μακρύν«νται τής άνατολικής πλευρας. Η Αύστριακή βρο- θετική γραμμή, στηριζομένη επί τοϋ Αδίγου είς τό Βου- σολέγγον, θέλει διευθυνθή ακολούθως πρός την Μάντουαν διά τοϋ Δοσσοβουόνου, ΐγολάτας, Νογαρόλα;, ΒανιοΑου, Κανεδόλου καί Δράσσου. Η ΒΛλαφράγκα καί άπαν τό πε¬ ριεχόμενον μ,εταξύ των δύω όροθετικ,ων γραμμών εδαφος κηρύσσεται ούδετέρα. Απί) τοϋ Γοίτου η Γαλλοσαρδική δροθε- τική γραμιχή, μ,ένουσα πάντοτε επί τής δεξιας ό'χθης τοΰ Μιγκίου, θέλει διέλθει διά τής Ριβάλτας, Καστελλουκίου, Γα- βριάνας, Κεσόλου, καί θέλει φθάσει τον Πάδον είς τό Σκορζα- οίλον. Η Αϋστριακή έροθετική γραμμή άπό τής Μαντούης διευθυνθήσεται πρός την Κουρτατόναν καί Μοντανάραν, καί ακολούθως κατά μήκος τής Βάλλης μέχρι Βοργοφόρτε. ό Πά- δος, καταβαίνων πρός τ6 Βοργοφόρτε, σχηματίζει γραμμήν φυσικής δροθετησεως μεταξύ των έμπολέμων μερών μέχρι τοϋ Φικαρόλου, καί εκείθεν μέχρ>. τής έκβολής αύτοϋ είς τό Πορ- ι
τοδιγάρο. Πέραν τοϋ Πάδου ή δροθετική γραμμή χαράσσεται Ι
φυσικώς υπό των έν τή Αδριατική Αώστριακών παραλίων,
συμπεριλαμβανομένων των ύπ' αυτής εξαρτώμενον νήσων καί
μέχρι τοΰ τελευταίου μ,εσημβρινοϋ σημείου τής Δαλματίας. |
« ΑΡΘΡ. 5. Οί σιδηροδρόμοι άπί> Βερόνης μέχρι Πεσκιέρας
καί Μαντούη; δύνανται, διαρκούσης τής άνακωχής, νά υπηρε-
τησωσιν είς την έφοδίασιν των φρουρίων Πεσκιέρας κοιΐ Μαν-
τούης, υπό τόν ^ητόν όρον ότι η έφοδίασις τής Πεσκιέρας θέ¬
λει τελειώσει είς δύο ημέρας.
« ΑΡΘΡ. 6. Τα έπιθετικά καί όπερασπιστικά έ'ργ* τής
Πεσκιέρας θέλουσι μ-είνει, διαρκούσης τής άνακωχής, είς ^ν
κατάστασιν ευρίσκονται νυν.
« ΑΡΘΡ. 7. Τ* έμπορ'.κά πλοϊα ανευ διακρίσεως σπμαίας
- " ' ---------■ ■ - — ^^^^^^ '■■"—ιι.-----------^^
δύνανται νά χυκλοφορώσιν έλευθέρως έν τή Αδριατικ/].
« Εγένετο καί απεφασίσθη, έκτος τής επικυρώσεως, μ,εταξύ
ημών των υπογεγραμμένος, εχόντων πληρεξουσκίτητ* «βφά
των ήγεμ,όνων ημών, τοϋ άντιστρατηγου Μότ^οι* δέλλα Ρόκ.^
κα, πρώτου υπασπιστοΰ τής Α. Μ, τοϋ Βασιλέως τής Σαρ«< δηνίας, άρχηγοΰ τοϋ Επΐτελείου τοΰ Σαρδικοϋ στρατόν, -η»3Ε στρατάρχου Βαλλιάν, στρατηγοϋ τοΰ Επιτελείου ταδ Γαλλι- κοΰ στρατοϋ, ^τοϋ στρατηγοϋ μοίρας Λ. δέ Μαρτιμπρέ"ύ ύ«*- σπιστοϋ τοϋ Επι,τελείου τοΰ αΰτοϋ στρατοϋ άφ' ενός, καί άφ' ετέρου, τοΰ στρατηγοϋ τοϋ πυροβολιχοΰ Βκρώτου ίς άρχ^ιγοθ τοΰ Αύστριακοΰ Επιτελείου, καί τοϋ Κόμητος Μενσδόρφ Ποιι-' ϊλυ, στρατηγοϋ μοίρας τοϋ Αυστριακοΰ στρατοϋ. Εν Βιλλαφράγκα, τή 8 Ιουλίου 859. ν (ΐπογ.) Στρατάρχης ΒΑΑΑΙΑΝ. Στρατηγός δέ ΜΑΡΤΙΜΠΡΕΓ:/ " Αντιστράτηγος ΔΑΛΑΑ ΚΙ Στρατηγός ΕΣ.' λ·^· Σ-ραττγδς ΜΕΝΣΔΟΡΦ. Καθ ά πληροφορούμεθα, είδησεις έκ Κωνσταντινουπόλεως φέρουσιν, δτι δ αύτόθι Πρέσβυς τής Γαλλίαζ επέδωκε διακοί¬ νωσιν είς την όθωμαν.κήν Πύλην, δι' ής έκφράζεί αΰτ$ τβν , έκπληξιν τής Γαλλικής Κυβερνήσεως επί τ% παρεμβαλλομένη βραδύτητι είς την εκτέλεσιν τοϋ Χάττι-Χονμαγΐούν, καί δι' ής άπαιτεΐ την άμεσον εφαρμογήν τούτου. Επί τής σπουδα/.ας καί σοβαράς ταύτης περιστάσεως έπιφυλασσόαεθα. νά Ιπϋΐνέλ- ' θωμεν, αμα αν λάβωμεν άκριβεστέρας πληροφορίας., ,1Γ νο-χΛ — Τα έκλογικά εξακολουθούσιν άπασ/ολοϋντα την Κυβέρ¬ νησιν. Εισέτι είς ουδεμίαν περιήλθεν απόφασιν ή" Κυβέρνασις. ής γινώσκ,ουσιν οί αναγνώσται ημών, πρόκειται τδ ζ·/)-ΠΝΛα, εάν δ νόμος πρέπη νά εφαρμοσθή η ου. Λέγεται δμως, δτι ή* πλειονοψηφία τοϋ Τπουργείου εδέχθη την αρχήν των υποψη- φιοτητων. ^ ^ ίτ · · —Τα Νομαρχιακώ συνεπληρώθησαν ώς ακολούθως : δ Ν$- μάρχης Μεσσηνίας Κ. Ρωσσέτος μετετέθη είς Ευβοιαν, είς Μεσ- σηνίαν δέ μετετέθη δ Αρκ,αδίας Κ. Γκούστης. — Χθές εγένοντο αί έξετάσεις το3 Αμαληΐου, παρευρεθεί- σης τής Α. Μ: τής Βασιλίσσης. Αί Ιξετάσεις έ'/Λαρτΰρη'ϊαν επίδοσιν αγαθήν καί περιεποιήσαντο Ιπαινον είς τί)ν έπιτηρή- σασαν επιτροπήν. Ελπίζομ,εν διά τοϋ έπομένου φύλλου νά εκ¬ θέσωμεν λεπτομερέστερον τα κατά τδ άγαθοεργδν τουτο κα- τάστημα. — Τό Σάββατον, καθ' ά προανηγγείλαμΐν, έδικάσθη ενώ¬ πιον τ4ν^ένόρκων δ Ηλ ι ο ς. ής έδύνατό τις νά προίδ», ο£ Δώδεκα Ενορκοι, πολίται Ελληνε; καί φίλοι τής ελευθερίας τοϋ λόγου ώς πρός την ευσχημον καί έκτός πάσ^ς προσωπι»<$- τ/;τος συζήτησιν των τής πολιτείας, εκήρυξαν παυ.ψηφεί άθώ- ον τδν υπεύθυνον συντάκτην τής είρημένης εφημερίδος. Δικη- γόροι τοϋ κατηγορουμένου ήσαν οί ΚΚ. Π. Καλληγας καί Ν. Παντολέων, οΐτινες άνέπτυξαν καθ' όλην την έκτασιν τό ζητχ- :, και άπέδειξαν, δπίσον δίκαιον είχεν η καταγγελλομένη εφημερίς, έκθέτουσα τάς παραβιάσεις τοϋ Συντάγματος. Οί ενορκοι διά τής συντόμου καί κυριάρχου ετυμηγορίας αυτών, ήτοι ή κοινωνία, απήντησαν κατανεύσαντες, ότι δέν θεωροϋ- σιν εγκλημα την επίκρισιν των κοινών καί τοϋ Ιπικρατοΰντος συστηματος. Αί δύω σηζηττίίσεις τ?,ς Παρασκευβς κ,αί τβϋ Σαββάτου ήθελον πείσει καί αύτην την ήττον εύαίσθητ,ον-Κντ- βέρνησιν, δτι φρονή'σεοκ έργον δέν είναι ή επί Αικαστηρίου ένόρκ,ων είσαγωγή δικών τοιούτων, καθ' άς, -/.ού εν περ'.πτώ- σει καταδίκ,ης ετι, η μάλλον ζημιουμένη είναι ή Κυβέρνησις, Είς τοιαϋτα δμως άποτελέσματα εμελλον νά καταντώσιν αί άπερισκεψίαι καί δ πολύς ζήλος. «Μή πολύν ζήλον» συνεβού- λευεν είς δεδοκιμασμένος πολιτικός. Την συμβουλήν ταύτην συνιστώμεν καί είς τούς παρ' ημίν, ίνα μ,ή δ πολύς ζήλος τοΰ οϋκου καταφάγη αΰτούς. Παραγνωρίζουσιν είς άκρον τα α.'- σθήματα, τάς ίδέας καί την παράδοσιν των Ελληνας, οί πι¬ στεύοντες, δτι, καί έν μεσοΰντι τω παρόντι αίώνι, δύναται δ άπολυτισμδς καί ή βία νά έπικρατήσωσι παρ' ημίν. _ ·.- ν ν , ίδού ή π«ρά τοϋ Λικαστηρίου τοϋ Αρείου Πάγου δημοσι- ευθεΐσ* άπόφβσι; περί τής έρΐΛνινείας τοϋ άρθρου Ο τοΰ Συντάγματος, ιοϋ άφορώντος τόν Τύπον, ήτοι τους 6πίυ9ύ- νους συντάκταί. «τυχής, περιφρονημένη υπό τής όρατής Έχκληίιος, εγκαταλε- λ;ιμ!νη υπο τη; άοράτου, υπο τοΰ κόσμου κχι αυτής τής καρ¬ δίας της, απεθνπκε φθε'ρομενη .... Καί το σώμα ηκολούθει τήν' έοβεσμΐνην ψυχήν της. "Βχριναν έρθώς, δτι την ημέραν ταύτην ίλαδε δηλητήριον, όπερ τη επεμψεν 6 άξιαγάπητος Έπίσκοπος Βωβαί, καί επι- στευθή δηλητηριασθεΐσα. Ό 'Επισκοπος εΐχβ πρός τούτο συμ¬ φέρον, 9|ότι ό θάναΐος τής Ί-ιαννας έδιδε πέρας είς την δυσ- ^ίρί) ταύτην δίκην, είς ?;ν διωρίσθη ούτος διχασχής. Άλλ' «3τως 8έν έφρόνουν οί "Αγγλοι. Ό Αόρδβς Βαρβ·κ έλεγε τε · θίρθδημέ'βς. « Ό Βασιλεύς αντ! βΰδενος έπιθυμεΐ, δπως βυ- ατςμή (Μΐοθανη θάνατβν φυσικόν, έ Βασιλίΰς τήνήγόριισε κα! τω «κοστιζει άιιριδά ! . . . . Πρέπει ν' αποθάνη ίια τής δικαιο- ουνης, νά καΐ) .... Παρασκευασθήτε ινα την θεραΐτεύσητί. » Καί ζραγμβτικώς Ιπελτίφθησαν τής θεραπειας άμέσως. Κβί Εα«ε38«ν νά την έπισκεφήώϊΐ καί την φλεδοτομήΌωσιν άλλ' ή άϊδενής ουδεμίαν έκαμε πρόοδον. Εί'τε διότι έφοβοϋντθ μή δια¬ φύγη ούτως καί δέν αποθάνη χωρίς νά ληβμονηση τιπβτε, είτε διό^ή έξαοθένηΐις ,,3— το5 σώματος έ'ϊ^εν έλπιδα ότι ή'θελεν άπ'οκτήοει πλειότερον πνεΰμβ, οί δικασταί άπετϊε<ραθησαν την 18 'λπριλιβυ νά μετβδωσιν είς τέ δωμάτιον της ένθα τη υπέ¬ δειξαν, 3τι διέτρεχιί μέγαν κίνδυνον ίαν δέν ουνεδοι/λεώεΐο χ,αΐ ρβγματοποΐει την παραγγελίαν της έκκλησις. « Μοί φυίνςται τω δντι, είπεν αύτοΤς, οτ:, γινώσκοιιβα την « είχεν ο3 ως γεννηθήτω ή βουλησις τοϋ Υψίστου έπιθυμω < νά έςομολσγηθώ, μεταλαδω των άχράντων μυστηριων καί « ένταφιασθώ ίίς ιερόν τόπον. — « "Εάν θέλης νά μεταλάβης των άχράντων μυστηριων, α πρέτ.ει νά κάμης ώς οί καλοί χαθολικοί καί ύποταχθ^ς τη 'Εκκ/.ησια. » Ουδέν απήντησεν. Όθεν δ δικαστής έπαναλαβών τοί»; αΰτβύς λόγους τη «ροσέθηκεν β Εάν τό θώμα άποθάιη είς την φυλακήν, έλΐίζ*» οτ*. θά « ένταφιασθη είς ιερόν τόπον εάν δέν τό κάμης διαμαρτυρομαι « ενώπιον τού Υψίστου. » Ήδη είς τάς άνβχρίσεις της εξέφρασε μίαν των τελευ- ταιων θελήσεών της. — — « Ερώτησις. Λέγετε, ότι φορεΐτε ενδυμα άνδρός β κατά διαταγήν τοϋ θεοδ, καί ομως διατί θέλετε νά ^έρητε γυ- « ναιχεΐβν ΰποκάμισον έν τη στιγμή τού θανάτοι» σας ; ν « Απάντησις « 'Αρκεΐ νά ηναι μακρό*. » Ή συγκινητική βΰτη άπάντηοις έδεικνυεν άρκετά, δτι, ίν τη εσχάτη ταύτη ώρα, έσκεπτετο μάλλον τΐίρί τιμιόΐητος ή περί τής ζωης της. Οί σοφοί κατήχου» επί πολί» την άσθβνη καί ό επιφορτισμέ- νος ειδικώς νά την προτρέτη, είς των Σχολαστικών των Παρι¬ σίων, ό διϊάσκαλος Νικόλαος Μϋΐν, έτελειωσε λέγων αύτη μετ" αδστηρότητος- » Εάν δΐν Οιτα/.'Οίητε τη Έν.·/.?·η«ί« θά «γ- λθί ώς ϊή ' — κ Είμ«ι κβλή Χρ'.στ'ανή, απήντησεν αύτη μετά πραοτη- « τος, έδοιπτισθην χαί θ' άποθάνω ώς καλή χριστιανή.» Ή βρβδυτης αΰνη έφερεν είς μεγίστην άνηβυχίον τούς "Αγ- γλβυς. Ό Βινχεστερ ήλπιζεν, δτι πρό τής εκστρατείας, ·ή'ο«- λε πβραιώσει την δίκην κα! λάδει δμολογίαν τής αίχμυλώ- τβυ, 3πως άτιμάση τόν Βασιλέα Κάρολον. Τούτου γενομένου, επανίκτα τόν Λοκόδεριν (δοαοϊβΓϊ) εδίίαΐί^το περί τής Νορ- μανδιας, περί ιής Σιένης χαί τ5ΐ6 ηδύνατο νά κατευθυνθή είς ΒβΙο, καί αρχίση τον άλλον πόλεμον, τον Οεβλογικόν πίλεμον, καί έδριύων έκεϊ ώς διοιχητής τής Χριστΐανο)ίύν/;ς, χεΐρρ,-, τονη καί καθοιρη τούς Πάπας. Καθ1 ήν στιγμήν έσκέπτετο περΐ τόσω σπουδαίων άντικειμένων, ώ«8ΐλε νά αναμένη ο,τί ή ν.ί- ρη αυτή ήθελεν είπεΓ Ό άδέξιος Κωασον εΤχε δικαίως π»ροζύνε! το Συνοδικον τοϋ 'Ροάν τοϋ έποιου προθκάλισεν άπόφ«αίν κατά τής Παρ-, θίνου. 'Αφέθη να χληθη έκ των προτέρων. « Σεββσμιώτατίς αρχιεπίσκοπος ! ο Ό Βΐνχεατερ απεφάσισεν ώστε, χιβρϊς νά αρκεσθή είς την βραδυτητα οΰτών των Νορμανδών, ν' άπευθιινθή αι:1 εύθειας είς το μέγα θίίλίγικον Δικαστίρ'.ον, είς α4 Πανεΐ5(βττ;μΐ5ν των Πβρ·53ίων. ι.»
Βρωσίίίκς » εξακολουθέΐ την επιθεώρησιν των Ιλαττωμάτων
8? δεγ£ίρει σημερον η έξωτεριχή κατάστασις, κχταπνίγεται
£νε"ίία τής άδυναμίχ; καί τοΰ άναπαφασίστου της εσωτερικήμ
τ-Χίτικϊις. Η τίερί ί« ό λόγο; άναρχία παράγετβα έξ άπολύ-
-Λυ ίλλείψεως αρχων, *αί δέν δύναται τις νά σκεφθή περί
τίίζ βερχπ'ε&ί τΐ? έΧεεινίΙς ταύτης των πραγμάτων κατας-ά-
«έως δια των ψηΛαφ^βεων τή"; άρχαίας γραφειοκρατείας. Το
ν* λαμβάνη τις σΐίαερον !ν μέτρον, καί αύριον £ν έτερον, νά
τ)έ3β) ν'ί ί'χΐίνοποιη τδν κόσμον πάντα *αί τάς μερίδας πάσας,
ν£ πρ«ττ/ι ούτω:, ίόστε αί άντιλογίχι καΐ οί φαινόμ,ενοι υπο-
■κριτζί, ν« ώσιν κχνών, ταυτα εισίν ώ; εάν Ϋίδελε τις ν' άφαι-
ϊ$$ ί#«ν,β«θίΐν τςρος καθι^σιν ύγιοϋς πολιτικάς. Η ελλεί¬
ψει «οτη των <£ρχ5ν τουτο ίχει κοίνον μετά των έπαναστά- οζων, ότι καταστρέοει χωρίς νά δημιουργή" εν τω κλάδω τής πολιτικάς οίκοναμίας καθιστα αδύνατον πασάν ανάπτυξιν τοΰ εθνικον πλούτου, καί έ*ν τώ κλάδω της πολιτικάς κωλύει διά παντός τδν σχηματισμόν τής δημοσίας γνώμης. Αί συνεπεία·, τής καταστάσεως ταύτης των πραγμάτων τοσούτον άφόρητοι κατέστησαν, ώστε απολύτως άπαιτεΐται μεταβολή, καί ταχέ¬ ως. Ολίγα τίνα μόνον θέλω στμειώσε'.. Από τοϋ ΐπουργείου των εξωτερικών — ριμένουσί τι, καί ονομάστι την πλήρη εκτέλεσιν τώ πράξεων τής ΓερΐΑανικής όμοσπονδίας' διότι οί -ολιτικοί ή'α'ί'άνδρες μέχρι τούδε μετα*χε·.ρίζονται μόνον την Γερμανίαν, χωρίς νά είσαγωσιν παρ' ημίν τό Γερμανικόν δί¬ καιον. Περιμένουσιν, όπως το επί των Εσωτερικήν Τπουρ- γίίον, έκτδς άλλων *ατέπε'.γουσών άναμορφώσεων, δώση συν- ■τα'γματικ,δν νόμον διά τάς επαρχίας, καί καλόν περί κοινό¬ τητος νόμον" διότι τί) τελευταίον γραφειοκ,ρατικδν φύραμα, ούτινος την πρώτην ιδέαν ηδύνατο τις άναμφιβόλως ν' απο¬ δώση είς άλλους, δέν ηϋχαρίστησε. (ΐς πρός το Υπουργείον τής Δ'.κ7.ιοσύν/ις πρέπει προ πάντων νά προσκολληθή είς αρ¬ χάς υγιεϊς, ίνα αποφασίση την άναδιοργάνωσιν τής νομοθε- τΐκής' καί τος δικαστική; διοικήσεως, ό Τύπος είναι παρα- δεδομένος είς την διά/.ρισιν τής Αστυνομ,ικ,ής ίσχύος, πράγ- ματι δέν υπάρχει νόμο; τ·. περί τύπου, καί πλανάται ό το¬ σούτον τι π',στεύων. Οΰδαμοϋ υπάρχει σώμά τι νομίμως συ- νεστημένον, ίνα γνωστοποιη είς τόν Αΰτοκράτορα τάς ευχάς καί ανάγκας τοϋ τόπον. Τουτο διαδηλοϋται είς το άναποφά- σιστον της Κυβερνήσεως, είς όλας αυτής τάς πράξεις, τουτο ισοπεδώνει την κοινήν γνώμην. Μετά τής μεγάλης δόσεως πατριωτισμοΰ, 8ν κ,ατέχει δ λαός, ή ελευθερία τοϋ τύπου, καί ή εγκαθίδρυσις επαρχιακήν άντιπροσωπεύσεων ουδένα η- θελε παρέχει κίνδυνον. Η άρχή των έθνοτήτων, ήτις υπο—ι- ρίζεται υπο τοΰ Ναπολέοντος, λαμβάνει έν Αυστρία χροιάν επί μάλλον καί μάλλον επαναστατικήν, έπειδή δέν υπάρχου¬ σι νό'θ.ιμχ <ιΐύ<%χ-ί€1χ 'ίνα παραστήσωσι την αρχήν ταύτην, καί έτϊειδ/] ό ίϊέχ ενώσεως καθαρώς άτομικής είναι λίαν άσθενής όπως δυνήθη νά διαφυλάξν) άπό τής έπαναστατικής τρικ,υ- μ.'.α;. Προστεθείτω είς τουτο η άπελπιστική κατάστασις των οικονομικήν ημών. 3,000 έκατομμύρια χρέη, καί άνάγκη δι¬ ατηρήσεως επί ποδος 7—800,000 στρατιωτών ! Είτα ή δι¬ ηνεκώς πάλη ·%ι υποστΥΐρίζουσιν έν Αυστρία κατά τοϋ Γερμ,α- νικοΰ στοιχείου. Ηδύνατο* τις ειπείν ότι εν τούτω σχεδον μό¬ νον υπά'ρχει σύστημτατική καί άλλόκοτος είρωνεία ! τί Αϋ^ρία αυτή, -ί^ν (Λέ(Λφονται ώς Γερμανίζουσαν οί πχραδοθέντες εί; την χη^εμονείαν αυτής |Αη Γερμανοι λαοί, οί Ρουθήνοι, οί Μορ- λάχ,αι, οί Σλοβάκχι κτλ., αυτή ή Αυστρία καταδιώκει συ^η- ματικώς άπ* αίών»ν την Γερμανικήν φύσιν το Γερμανικόν πνέυμ.31 Ι 6, τι προαπαιτεϊται είναι νά μάθη ή Κυβέρνησις καλώς τί θέλει^ καί νά κηρύξη αύτο ειλικρινώς. Η κ,ατάςα- σις τοΰ ά·ναποφασίστου, καί τί) σίστημα των ή"μιτελών (χ,έ- σο5ν^ άντιστοιχόΰσιν ώς ουδέν πρός ουδέν ». ιδού τί) κείμενον τής συνοα.ολογηθείσης την 8 Ιουλίου έν Βιλαφράγκα άνα^ωχής. « Αί'Θ.ΌΝ' 1. Μεταξύ των στρατών τή; Α. Μ. τοϋ Βασι¬ λέως τής ΧαροΊτνίχς καί τής Α. Μ. τοϋ Αύτοκράτορος των Γάλλων άφ' ενός, κχϊ των στρατών τοΰ Αυτοκράτορος τής ΑαΊτρ'.α; άφ' ετέρου, γίνεται άνακωνή δπλων. « ΑΡΘ. 2. Η άνακωχή αυτή θέλει όιαρκέσει άπδ σηιχερον (λέχρι τής 3115 Αΰγούστου, άνευ δηλοποιήσεως. Συνεπεία ταότου αί έχθροπραξία», εάν επέλθη άφορμ,η τοιούτων, θε- Α Ι Ώ Μ ■■■■■■■■■■■■ι λουσιν επαναρχτ,σει άνευ προηγουμένης γνωστοποιησεως την δεκάτην Ιχτην εν μεσ·/;μβρία « ΑΡΘ. 3. Ευθύς άμα οί ό'ροι τής άνακωχής ταύτης άπο- φασισθώσι καί υπογραφώσι, αί έχθρ^οπραξίαι θέλουσι παύσει καθ' όλην την έκτασιν τοϋ θεάτρου τοϋ πολέμου, *ατά τε γήν καί κατά θάλασσαν. « ΑΡΘ. ί. Α|/,φότεροι οί στρατολ θέλουσιν τηρη'σει αυστη¬ ρώς τάς άχ.ολούθους όροθετικάς γρα(Αμάξ, αΐτινες προσδιωρί- σθησαν δι' όλην τ/ιν διάρκειαν τής άνακ,ωχής. Τί) διάστ»);ζα, όπερ χωρίζει τάς δύο δροθετικάς γραμμάς, κηρύσσεται οϋδέ- τερον' οίίτω θέλει άπαγορευθεΐ είς τους στρατιώτας των δύο στρατών. θταν χωρίοντι διαπεραθη υπό τοϋ ορίου, τ6 σύν¬ ολον τοϋ χωρίου τούτου θέλει μένει είς τα κατέχοντα αΰτό στρατόπεδα. Τα σύνορα τής Τυρολίας, κατά μήκος τοϋ Στελ- βίου καί Τονάλου, σχηματίζουσι κοινήν βροθέτησιν είς τα Ιμπόλεμα μέρη. Η ίροθετικη γρα(Α(Λή των Γαλλοσάρδων άρ¬ χεται άπο των συνόρων τής Τυρολίας, διέρχεται διά τής Βα- γολίνόυ, Λαβενόνε καί ϊδρου, διαπερχ την χωρίζουσκν την κοιλάδα Δεγάνα 'άίίθ Την κοιλάδα Ροσκολάνου ράχιν, καί καταληγει είς Μαδέρνον, επί τής δυταής δχθης τής λίμ,νης Γάρδης. Τα Σαρδικά στρατίύματα "αθμεύοντα είς τάς τθΛθ- Οεσίας Ρόκχα δ' Ανφο θέλουσι διατηρή'σει τάς θέσεις ίς κα- τέχουσι νυν. Μεταξύ τής άνατολικής δχθης τής λίμ,νης Γάρ¬ δης καί τοϋ Αδίγου, θέλει υπάρχει όροθίτική γρα-μμή κεχα- ραγμένη πρός μεστ,μβρίαν τής Ααζίσης, άπο τής Βαλλόνας όιά τοΰ Σαλίνε μέχρι τοϋ Παστρέγγου' ή" γραμμή αυτή θέλει δεικνύει τα όρια των Γαλλοσαρδικών θέσεων. Απί) τοϋ Π«- στρέγγου θέλει άκολουθήσει ή γαλλοσαρδική γραμμή την είς Σαμμαχαμπάνια άγουσαν δδον, καί εκείθεν θέλει διαβή διά τού Ποζο-Μορέτου Αραβιαίου, Κουαδέρνε, καί Μχσιμπόνο γ.ί- χρι Γοϊτου. Η Αΰστριακή δροθετιχή γραμμή θέλει έκτείνε- σθαι άπο των συνόρων Τυρολίας παρά τί) Ποντεδελκαφφάρο μέχρι τής Ρό^κα δ' Ανφο, δπου τα στρατεύματα θέλουσι δι- ατηρησει τάς νυν κατεχομένας θέσεις, καί θέλει ά/.ολουθήσει την οδόν ήτις συγκοινωνεΐ ακολούθως έκ τοϋ βορειοανατολι- κοϋ σημείου τής λίμνης ϊδρου. Η Αύς-ριακή δροθετική γραμμή θέλει άκολουθησει τα σύνορα τής Τυρολία; καί τ6ν ρύακα τ6ν καλούμενον Τοσκολάνον, μέχρι τής όμωνύρ,ου θέσεως, τής κει- μένης επί των οχθών τής λίμνης Γάρδης. Η άπό Λαζίσης είς Πόντον άγουσα όδός χρησιμεύσει ώς δροθέτησις είς τα αΰστρι- ακά στρατεύματα, μεταξύ τής άνατολικής ό'χθης τής λίμνης Γάρδης καί τοϋ Αδίγου. Τα πλοΐα τοϋ εν τ·ή λίμνη Γάρδης αύστριακοϋ στολίσκου θέλουσι συγκοινωνησει έλευθέρως μεταξύ Ρίβας καί Πεσκιέρας. Αλλ' ομως κατά τό μεσημβρινύν μέρος τής λίμνης, υποκ,άτωθεν τοϋ Μαδέρνου καί τής Λάζησης μό¬ νον είς την Πεσκιέραν δύνανται νά πλησιάσωσιν, κ,αί είς τί) μέρος τουτο τής περιφορας θέλουσιν άποφεύγει τοϋ ν' άπο- μακρύν«νται τής άνατολικής πλευρας. Η Αύστριακή βρο- θετική γραμμή, στηριζομένη επί τοϋ Αδίγου είς τό Βου- σολέγγον, θέλει διευθυνθή ακολούθως πρός την Μάντουαν διά τοϋ Δοσσοβουόνου, ΐγολάτας, Νογαρόλα;, ΒανιοΑου, Κανεδόλου καί Δράσσου. Η ΒΛλαφράγκα καί άπαν τό πε¬ ριεχόμενον μ,εταξύ των δύω όροθετικ,ων γραμμών εδαφος κηρύσσεται ούδετέρα. Απί) τοϋ Γοίτου η Γαλλοσαρδική δροθε- τική γραμιχή, μ,ένουσα πάντοτε επί τής δεξιας ό'χθης τοΰ Μιγκίου, θέλει διέλθει διά τής Ριβάλτας, Καστελλουκίου, Γα- βριάνας, Κεσόλου, καί θέλει φθάσει τον Πάδον είς τό Σκορζα- οίλον. Η Αϋστριακή έροθετική γραμμή άπό τής Μαντούης διευθυνθήσεται πρός την Κουρτατόναν καί Μοντανάραν, καί ακολούθως κατά μήκος τής Βάλλης μέχρι Βοργοφόρτε. ό Πά- δος, καταβαίνων πρός τ6 Βοργοφόρτε, σχηματίζει γραμμήν φυσικής δροθετησεως μεταξύ των έμπολέμων μερών μέχρι τοϋ Φικαρόλου, καί εκείθεν μέχρ>. τής έκβολής αύτοϋ είς τό Πορ- ι
τοδιγάρο. Πέραν τοϋ Πάδου ή δροθετική γραμμή χαράσσεται Ι
φυσικώς υπό των έν τή Αδριατική Αώστριακών παραλίων,
συμπεριλαμβανομένων των ύπ' αυτής εξαρτώμενον νήσων καί
μέχρι τοΰ τελευταίου μ,εσημβρινοϋ σημείου τής Δαλματίας. |
« ΑΡΘΡ. 5. Οί σιδηροδρόμοι άπί> Βερόνης μέχρι Πεσκιέρας
καί Μαντούη; δύνανται, διαρκούσης τής άνακωχής, νά υπηρε-
τησωσιν είς την έφοδίασιν των φρουρίων Πεσκιέρας κοιΐ Μαν-
τούης, υπό τόν ^ητόν όρον ότι η έφοδίασις τής Πεσκιέρας θέ¬
λει τελειώσει είς δύο ημέρας.
« ΑΡΘΡ. 6. Τα έπιθετικά καί όπερασπιστικά έ'ργ* τής
Πεσκιέρας θέλουσι μ-είνει, διαρκούσης τής άνακωχής, είς ^ν
κατάστασιν ευρίσκονται νυν.
« ΑΡΘΡ. 7. Τ* έμπορ'.κά πλοϊα ανευ διακρίσεως σπμαίας
- " ' ---------■ ■ - — ^^^^^^ '■■"—ιι.-----------^^
δύνανται νά χυκλοφορώσιν έλευθέρως έν τή Αδριατικ/].
« Εγένετο καί απεφασίσθη, έκτος τής επικυρώσεως, μ,εταξύ
ημών των υπογεγραμμένος, εχόντων πληρεξουσκίτητ* «βφά
των ήγεμ,όνων ημών, τοϋ άντιστρατηγου Μότ^οι* δέλλα Ρόκ.^
κα, πρώτου υπασπιστοΰ τής Α. Μ, τοϋ Βασιλέως τής Σαρ«< δηνίας, άρχηγοΰ τοϋ Επΐτελείου τοΰ Σαρδικοϋ στρατόν, -η»3Ε στρατάρχου Βαλλιάν, στρατηγοϋ τοΰ Επιτελείου ταδ Γαλλι- κοΰ στρατοϋ, ^τοϋ στρατηγοϋ μοίρας Λ. δέ Μαρτιμπρέ"ύ ύ«*- σπιστοϋ τοϋ Επι,τελείου τοΰ αΰτοϋ στρατοϋ άφ' ενός, καί άφ' ετέρου, τοΰ στρατηγοϋ τοϋ πυροβολιχοΰ Βκρώτου ίς άρχ^ιγοθ τοΰ Αύστριακοΰ Επιτελείου, καί τοϋ Κόμητος Μενσδόρφ Ποιι-' ϊλυ, στρατηγοϋ μοίρας τοϋ Αυστριακοΰ στρατοϋ. Εν Βιλλαφράγκα, τή 8 Ιουλίου 859. ν (ΐπογ.) Στρατάρχης ΒΑΑΑΙΑΝ. Στρατηγός δέ ΜΑΡΤΙΜΠΡΕΓ:/ " Αντιστράτηγος ΔΑΛΑΑ ΚΙ Στρατηγός ΕΣ.' λ·^· Σ-ραττγδς ΜΕΝΣΔΟΡΦ. Καθ ά πληροφορούμεθα, είδησεις έκ Κωνσταντινουπόλεως φέρουσιν, δτι δ αύτόθι Πρέσβυς τής Γαλλίαζ επέδωκε διακοί¬ νωσιν είς την όθωμαν.κήν Πύλην, δι' ής έκφράζεί αΰτ$ τβν , έκπληξιν τής Γαλλικής Κυβερνήσεως επί τ% παρεμβαλλομένη βραδύτητι είς την εκτέλεσιν τοϋ Χάττι-Χονμαγΐούν, καί δι' ής άπαιτεΐ την άμεσον εφαρμογήν τούτου. Επί τής σπουδα/.ας καί σοβαράς ταύτης περιστάσεως έπιφυλασσόαεθα. νά Ιπϋΐνέλ- ' θωμεν, αμα αν λάβωμεν άκριβεστέρας πληροφορίας., ,1Γ νο-χΛ — Τα έκλογικά εξακολουθούσιν άπασ/ολοϋντα την Κυβέρ¬ νησιν. Εισέτι είς ουδεμίαν περιήλθεν απόφασιν ή" Κυβέρνασις. ής γινώσκ,ουσιν οί αναγνώσται ημών, πρόκειται τδ ζ·/)-ΠΝΛα, εάν δ νόμος πρέπη νά εφαρμοσθή η ου. Λέγεται δμως, δτι ή* πλειονοψηφία τοϋ Τπουργείου εδέχθη την αρχήν των υποψη- φιοτητων. ^ ^ ίτ · · —Τα Νομαρχιακώ συνεπληρώθησαν ώς ακολούθως : δ Ν$- μάρχης Μεσσηνίας Κ. Ρωσσέτος μετετέθη είς Ευβοιαν, είς Μεσ- σηνίαν δέ μετετέθη δ Αρκ,αδίας Κ. Γκούστης. — Χθές εγένοντο αί έξετάσεις το3 Αμαληΐου, παρευρεθεί- σης τής Α. Μ: τής Βασιλίσσης. Αί Ιξετάσεις έ'/Λαρτΰρη'ϊαν επίδοσιν αγαθήν καί περιεποιήσαντο Ιπαινον είς τί)ν έπιτηρή- σασαν επιτροπήν. Ελπίζομ,εν διά τοϋ έπομένου φύλλου νά εκ¬ θέσωμεν λεπτομερέστερον τα κατά τδ άγαθοεργδν τουτο κα- τάστημα. — Τό Σάββατον, καθ' ά προανηγγείλαμΐν, έδικάσθη ενώ¬ πιον τ4ν^ένόρκων δ Ηλ ι ο ς. ής έδύνατό τις νά προίδ», ο£ Δώδεκα Ενορκοι, πολίται Ελληνε; καί φίλοι τής ελευθερίας τοϋ λόγου ώς πρός την ευσχημον καί έκτός πάσ^ς προσωπι»<$- τ/;τος συζήτησιν των τής πολιτείας, εκήρυξαν παυ.ψηφεί άθώ- ον τδν υπεύθυνον συντάκτην τής είρημένης εφημερίδος. Δικη- γόροι τοϋ κατηγορουμένου ήσαν οί ΚΚ. Π. Καλληγας καί Ν. Παντολέων, οΐτινες άνέπτυξαν καθ' όλην την έκτασιν τό ζητχ- :, και άπέδειξαν, δπίσον δίκαιον είχεν η καταγγελλομένη εφημερίς, έκθέτουσα τάς παραβιάσεις τοϋ Συντάγματος. Οί ενορκοι διά τής συντόμου καί κυριάρχου ετυμηγορίας αυτών, ήτοι ή κοινωνία, απήντησαν κατανεύσαντες, ότι δέν θεωροϋ- σιν εγκλημα την επίκρισιν των κοινών καί τοϋ Ιπικρατοΰντος συστηματος. Αί δύω σηζηττίίσεις τ?,ς Παρασκευβς κ,αί τβϋ Σαββάτου ήθελον πείσει καί αύτην την ήττον εύαίσθητ,ον-Κντ- βέρνησιν, δτι φρονή'σεοκ έργον δέν είναι ή επί Αικαστηρίου ένόρκ,ων είσαγωγή δικών τοιούτων, καθ' άς, -/.ού εν περ'.πτώ- σει καταδίκ,ης ετι, η μάλλον ζημιουμένη είναι ή Κυβέρνησις, Είς τοιαϋτα δμως άποτελέσματα εμελλον νά καταντώσιν αί άπερισκεψίαι καί δ πολύς ζήλος. «Μή πολύν ζήλον» συνεβού- λευεν είς δεδοκιμασμένος πολιτικός. Την συμβουλήν ταύτην συνιστώμεν καί είς τούς παρ' ημίν, ίνα μ,ή δ πολύς ζήλος τοΰ οϋκου καταφάγη αΰτούς. Παραγνωρίζουσιν είς άκρον τα α.'- σθήματα, τάς ίδέας καί την παράδοσιν των Ελληνας, οί πι¬ στεύοντες, δτι, καί έν μεσοΰντι τω παρόντι αίώνι, δύναται δ άπολυτισμδς καί ή βία νά έπικρατήσωσι παρ' ημίν. _ ·.- ν ν , ίδού ή π«ρά τοϋ Λικαστηρίου τοϋ Αρείου Πάγου δημοσι- ευθεΐσ* άπόφβσι; περί τής έρΐΛνινείας τοϋ άρθρου Ο τοΰ Συντάγματος, ιοϋ άφορώντος τόν Τύπον, ήτοι τους 6πίυ9ύ- νους συντάκταί. «τυχής, περιφρονημένη υπό τής όρατής Έχκληίιος, εγκαταλε- λ;ιμ!νη υπο τη; άοράτου, υπο τοΰ κόσμου κχι αυτής τής καρ¬ δίας της, απεθνπκε φθε'ρομενη .... Καί το σώμα ηκολούθει τήν' έοβεσμΐνην ψυχήν της. "Βχριναν έρθώς, δτι την ημέραν ταύτην ίλαδε δηλητήριον, όπερ τη επεμψεν 6 άξιαγάπητος Έπίσκοπος Βωβαί, καί επι- στευθή δηλητηριασθεΐσα. Ό 'Επισκοπος εΐχβ πρός τούτο συμ¬ φέρον, 9|ότι ό θάναΐος τής Ί-ιαννας έδιδε πέρας είς την δυσ- ^ίρί) ταύτην δίκην, είς ?;ν διωρίσθη ούτος διχασχής. Άλλ' «3τως 8έν έφρόνουν οί "Αγγλοι. Ό Αόρδβς Βαρβ·κ έλεγε τε · θίρθδημέ'βς. « Ό Βασιλεύς αντ! βΰδενος έπιθυμεΐ, δπως βυ- ατςμή (Μΐοθανη θάνατβν φυσικόν, έ Βασιλίΰς τήνήγόριισε κα! τω «κοστιζει άιιριδά ! . . . . Πρέπει ν' αποθάνη ίια τής δικαιο- ουνης, νά καΐ) .... Παρασκευασθήτε ινα την θεραΐτεύσητί. » Καί ζραγμβτικώς Ιπελτίφθησαν τής θεραπειας άμέσως. Κβί Εα«ε38«ν νά την έπισκεφήώϊΐ καί την φλεδοτομήΌωσιν άλλ' ή άϊδενής ουδεμίαν έκαμε πρόοδον. Εί'τε διότι έφοβοϋντθ μή δια¬ φύγη ούτως καί δέν αποθάνη χωρίς νά ληβμονηση τιπβτε, είτε διό^ή έξαοθένηΐις ,,3— το5 σώματος έ'ϊ^εν έλπιδα ότι ή'θελεν άπ'οκτήοει πλειότερον πνεΰμβ, οί δικασταί άπετϊε<ραθησαν την 18 'λπριλιβυ νά μετβδωσιν είς τέ δωμάτιον της ένθα τη υπέ¬ δειξαν, 3τι διέτρεχιί μέγαν κίνδυνον ίαν δέν ουνεδοι/λεώεΐο χ,αΐ ρβγματοποΐει την παραγγελίαν της έκκλησις. « Μοί φυίνςται τω δντι, είπεν αύτοΤς, οτ:, γινώσκοιιβα την « είχεν ο3 ως γεννηθήτω ή βουλησις τοϋ Υψίστου έπιθυμω < νά έςομολσγηθώ, μεταλαδω των άχράντων μυστηριων καί « ένταφιασθώ ίίς ιερόν τόπον. — « "Εάν θέλης νά μεταλάβης των άχράντων μυστηριων, α πρέτ.ει νά κάμης ώς οί καλοί χαθολικοί καί ύποταχθ^ς τη 'Εκκ/.ησια. » Ουδέν απήντησεν. Όθεν δ δικαστής έπαναλαβών τοί»; αΰτβύς λόγους τη «ροσέθηκεν β Εάν τό θώμα άποθάιη είς την φυλακήν, έλΐίζ*» οτ*. θά « ένταφιασθη είς ιερόν τόπον εάν δέν τό κάμης διαμαρτυρομαι « ενώπιον τού Υψίστου. » Ήδη είς τάς άνβχρίσεις της εξέφρασε μίαν των τελευ- ταιων θελήσεών της. — — « Ερώτησις. Λέγετε, ότι φορεΐτε ενδυμα άνδρός β κατά διαταγήν τοϋ θεοδ, καί ομως διατί θέλετε νά ^έρητε γυ- « ναιχεΐβν ΰποκάμισον έν τη στιγμή τού θανάτοι» σας ; ν « Απάντησις « 'Αρκεΐ νά ηναι μακρό*. » Ή συγκινητική βΰτη άπάντηοις έδεικνυεν άρκετά, δτι, ίν τη εσχάτη ταύτη ώρα, έσκεπτετο μάλλον τΐίρί τιμιόΐητος ή περί τής ζωης της. Οί σοφοί κατήχου» επί πολί» την άσθβνη καί ό επιφορτισμέ- νος ειδικώς νά την προτρέτη, είς των Σχολαστικών των Παρι¬ σίων, ό διϊάσκαλος Νικόλαος Μϋΐν, έτελειωσε λέγων αύτη μετ" αδστηρότητος- » Εάν δΐν Οιτα/.'Οίητε τη Έν.·/.?·η«ί« θά «γ- λθί ώς ϊή ' — κ Είμ«ι κβλή Χρ'.στ'ανή, απήντησεν αύτη μετά πραοτη- « τος, έδοιπτισθην χαί θ' άποθάνω ώς καλή χριστιανή.» Ή βρβδυτης αΰνη έφερεν είς μεγίστην άνηβυχίον τούς "Αγ- γλβυς. Ό Βινχεστερ ήλπιζεν, δτι πρό τής εκστρατείας, ·ή'ο«- λε πβραιώσει την δίκην κα! λάδει δμολογίαν τής αίχμυλώ- τβυ, 3πως άτιμάση τόν Βασιλέα Κάρολον. Τούτου γενομένου, επανίκτα τόν Λοκόδεριν (δοαοϊβΓϊ) εδίίαΐί^το περί τής Νορ- μανδιας, περί ιής Σιένης χαί τ5ΐ6 ηδύνατο νά κατευθυνθή είς ΒβΙο, καί αρχίση τον άλλον πόλεμον, τον Οεβλογικόν πίλεμον, καί έδριύων έκεϊ ώς διοιχητής τής Χριστΐανο)ίύν/;ς, χεΐρρ,-, τονη καί καθοιρη τούς Πάπας. Καθ1 ήν στιγμήν έσκέπτετο περΐ τόσω σπουδαίων άντικειμένων, ώ«8ΐλε νά αναμένη ο,τί ή ν.ί- ρη αυτή ήθελεν είπεΓ Ό άδέξιος Κωασον εΤχε δικαίως π»ροζύνε! το Συνοδικον τοϋ 'Ροάν τοϋ έποιου προθκάλισεν άπόφ«αίν κατά τής Παρ-, θίνου. 'Αφέθη να χληθη έκ των προτέρων. « Σεββσμιώτατίς αρχιεπίσκοπος ! ο Ό Βΐνχεατερ απεφάσισεν ώστε, χιβρϊς νά αρκεσθή είς την βραδυτητα οΰτών των Νορμανδών, ν' άπευθιινθή αι:1 εύθειας είς το μέγα θίίλίγικον Δικαστίρ'.ον, είς α4 Πανεΐ5(βττ;μΐ5ν των Πβρ·53ίων. ι.»
Αριθ. 74. Ποινικοϋ.
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΝ ΤΟΤ ΑΡΕΙΟΐ ΠΑΓΟΤ.
Συγχείμενον έχ τοΰ άντιπροέδρου Α. Πολυζωίδου κβί των
δικαβτών Β. Κουρουσοπούλου, Π. Σπηλιάδου, Α. Βούλγαρη,
Β. Τ. Οικονομίδου. Δρ. Ν. Δρόσου καί Δ. Ι. Βάλβη, πχρόντων
τοΰ τε Εισαγγελέως Α. Παΐκου χαί τοΰ Γραμματέως Δ.
Σαρδέλτ.
α Συνεδρίασιν δημοσία έν τω άχροατηρίω την 15 Ιουνίου
4 859 ινα δικάση επί τή; έξη; υπέρ τοϋ νόμου αίτήβεω;
τοϋ π«ρά τώ Αρ:ίω Πάγω Εϊσαγγελέοις, πιΡ' άναιρέσεω;
τής Ολ' αριθ. 400 ?. ε. αποφάσεως τοϋ πταισματοδικείου
τή; βορείου πλευρδ; Αθηνών.
α Ακοϋσαν ά. ) Τδν Είσηγητήν δΊχαστήν Δ. Ι. Βάλβην έκ
θέσαντα δτι, τδ πταισματοδικεϊον τής βορείου πλευράς Αθη¬
νών, διά τή; ύπ' αριθ. 400 ε. ε. αποφάσεως τού, εκήρυξεν
αδν Ιω. Βαλέζην άθώον χαί παράνομον την κατ αύτοϋ κατη¬
γορίαν δτι άνευ αδείας τής αρμοδίας «ρχή; ϋπέγραψεν ώς
ύπεύθυνος συντάκτης φύλλα 5 τής Εφημερίδος «ό Φιλόλαος»
επί π*ραβιά«ει τοϋ άρθρου 56 τοϋ περί έξυβρίσεων καί
«ερΐ τύπου νόμου, επί λόγω δτι τοϋ Συντάγματο; καθιερώ-
σαντβ; διά τοϋ 4 Ο αρθρον την επί τοΰ προφορικοϋ καί γρα-
πτοΰ λόγου αληθή ελευθερίαν, δέν δύναται νά έχη πλέον ισχύν
ουδείς νόμος, άντιβαίνων πρδς το γράμμα χαί τδ πνεϋμα τοΰ
Οεμελιώδους τούτου θεσμοϋ, έκομένως τα άρθρα 54, 56
καί 57 τοΰ περί τύπου καί έξυβρίσεως νόμου_ θεωροϋνται
κατηργιιμένα'
« Οτι τής αποφάσεως ταύτης την αναίρεσιν ζητεί υπέρ
τοϋ νόμου δ παρά τω δικαστηρίω τούτω Εισαγγελεύς διά
τή; άπδ 6 Ιουνίου ε. ε. έκθέσεώ; τού, επί λόγοις δτι τδ 4 Ο
άρθρον τοϋ Συντάγματο; δέν άνήρεσεν οΰτε τδ έ'βδομον κε¬
φάλαιον τοϋ περί τύπου νόμου εντελώς, οΰτε ιδίως τδ άρ¬
θρον 54 αύτοϋ περί των προσόντων τοΰ ύπευθύνου Συντάκτου.
Τδ 4 Ο άρθρον κατήργησε την λογοκρισίαν διά παντδς ύπέο
τ«ί ελευθέρας προφορική; καί έγγράφου έκφράσεως των ίδε-
ών έν Ελλάδι, άλλ' υπέβαλεν αύτην άφ' ετέρου είς την ισχύν
των κείμενον νόμων. Τπάρχει δ' ό άπδ 23 Νοεμβριού 4 837
περί τύπου νόμος, 8ν τδ άρθρον 103 τοϋ Συντάγματος δέν
καταργεϊ, ειμή καθόσον αντιβαίνει εΐςτδ 4 0 άρθρον αύτοϋ καί
διατηρεΐ την ισχύν τού μέχρις ού, άναπληροιθείσης τής διά
τοϋ 4 05 άρθρου έκφρασθείσης έντολής τής έθνικής συνελεύ¬
σεως, ·'η νομοθετική έξουσία άντικαταστήσ·/) τδν ύπάρχοντα
δι'ετέρου περί τύπου νόμου. Τδ άρθρον 4 0 τοΰ Συντάγμα¬
τος, καταργοϋν την χρηματικήν εγγύησιν, αντιβαίνει άντικρυς
πρδ; τα άρθρα 57 60 τοϋ περί τύπου νόμου χαί αΰτά μόνον
κατηργήθησαν ώς μή συμβιβαζόμενα πρδς την διάταξιν τοΰ
4 Ο άρθρου τοϋ Συντάγματος.
« Πας νόμο; διατηρεΐ την ισχύν τού μέχρις ου άποδειχθή
ή διά μεταγενεβτέρου νόμου κατάργησις αΰτοϋ, -?ι δέ έρμη-
νεία νόμου τινος πρέπει νά γίνηται πάντοτε έν άμφιβολία
εί; τρόπον σνμβιβάζοντα αύτδν πρδς τάς διατάξεις τοΰ προϋ-
πάρχοντος.
«Ακοϋσϊν β'.) τδν Είσαγγελέ*.
«Σκεφθέν κατά τδν Νόμον.
«Επειδή διά τοΰ 10 άρθρου τοΰ Συντάγματο; ή συνέλευ¬
σις τής τρίτη; Σεπτεμβρίου έσκόπει νά κυρώση έν τω θεμε-
λιώδει τούτω νομώ μόνον τάς κυριωτέρας και κεφαλαιώδεις
βάσει; τί,; έλευθεροτυπίας έν Ελλάδι, ά; νά μή δύναται κα¬
τόπιν ούδε αυτή ή νομοθετική έξουσία νά μεταβάλη, ούχι δέ
ν» νομοθετήση πλιίρΐ) περί τοϋ τρόπου καί των δρων τής έν
Ελλάδι έζασχήσεω; τής έλευθεροτυπίας νομοθεσίαν, ώστε
άλλγι π»ρ' αύτην διάταξις νομοθετιχή νά ίναι άδόκιμος καί
άποβλητέχ, καί έπομένω; μηδέ διά νόμου νά συγχωρήται ό
προσ&Ίορισμδ; σκοπιμωτέρα; χρήσεως τή; έλευθερατυπία;
καΑ συμφώνου πρδς τδν υψηλόν αυτής έντί) κοινωνία προορι¬
σμόν" τουτο δέ άδιστάκτω; συνάγεται ού μόνον έκ τοΰ δ .
§ τοΰ 4 05 άρθρου τοΰ Συντάγματο;,τοΰ έπιβάλλοντος την α¬
νάγκην εκδόσεως νόμου περί τύπου, άλλά χαί έξ
«ύτοϋ τοϋ 4Ο άθρου όπερ άπαγορεύει την χρηματικήν
προκαταβολήν"
α Επειδή, άφοϋ διά νόμον· δύνανται κ*τά τα έκτεθέντα
■νά «υμπληρωθώσιν αί κεφαλαιώδεις τεθείσαι πχρά τού Συν-
τάγα,ατος βάσει; τής ελευθερίας τοϋ τύπου, έπεται δτι ή
-ρουπάρχουσχ διάταξις τοΰ 55 άρθρου τοϋ περί έξυβρίσεων
έν γένει καί περί τύπου νόμου, καθ'^ν ό θέλων νά γενγ) ύ¬
πεύθυνος συντάκτης Εφημερίδος, όφείλει επί πθινη προστί-
μου νά λάβ>) πρδς τουτο άδειαν παρά τής διοικητιχής άρχής,
δέν άντίχειται είς τδ είρημένον άρθρον τοϋ Συντάγματος, μά-
λιστα άφοϋ καί «κατ' αύτδ οί συντάκται εφημερίδων, όντες
κατά πρόληψιν τοΰ νόμου έχ,δόται α*τοϋ, άπαιτεϊται νά ηναι
πολίται Ελληνες'
Διά ταυτα, ίδδν χαί τα άρθρχ 481 καί 501 τίς ποινικής
δΊκονομίας,
«Αναιρεΐ υπέρ τοϋ νόμου την Οπ' αριθ. 400 καί άπδ 41
Μαίου 1859 απόφασιν τοΰ πταιβματοδικείου τή; βορίίου
πλευρα; Αθηνών, διατάσσει νά γρ«φή ή πκροϋσα άπόφασ;;
εί; τδ περιθώριον τοΰ πρωτοτύπου τής άναιρουμένης, καί νά
δημοσιευθή διά τοΰ τύπου δαπάνη τοϋ δημοσίου, εί; βάρο;
τοΰ όποίου επιβάλλει τα εξοδα.
ο Εκρίθη απεφασίσθη χ«ί εδημοσιεύθη την 7 ιουλίου 1859
έν Αθήναι;.
Εποντοιι αί ύπογραφχί,
Διά την άντιγροιφήν
£ν ΑΘΙΙΝΑΙΪ τη 8 Ιουλίου 1859.
ό ύπογρ»μμβτεύς.
Κατά την 21 τοΰ άρτι λήξαντος Ιουνίου ήρξαντο αί δη-
ρ,όαχι έζετάΐΐεις τού Παρθεναγωγείου τοΰ Κυρίου Δανιήλ Σουρ-
ί.ζΚ9ι. Κατηχτ,β',ς ΙΤλάτωνο;, θουχ.υδίδου μετάφρασις καί άνά-
άω; ΐπι χωρίου άδ'.δάκτου,
·>."ζ
Α Ι ίΐ Μ-
____ --------ε**~——*εε»«εΜε»εε»
Γαλλικής γλώσσης σύνταξις καί ίδιοιτιιιχοΐ μετ' εύχεροϋς καί
άπροσκόπτου συνδιαλέξεως προφορας λαμπροτάτης, ίστορία
Ρωμαϊκή καί Γεω·Λετρίας Στοιχεΐα ν-,ιταν τα τής Δ'. τάξεως
μαθήματα, εις ά αί μαθήτριαι έξετασθϊϊσαι εΰδοκίμτισαν κατά
τρόπον διεγείραντα των μέν παρεστώτ6>ν τδν θαυμασμόν, των
δέ γονέων την άμετρον χαράν. Αλλά καί των κατωτέρων τά-
ξεων αί ρ,αθήτριχι έξεταζόμενα-. εδειξαν τοσαύτην επίδοσιν,
όσην μόνον Εκπαιδευτήριον διευθυνόμενον υπδ προσώπων μα-
κροτάτης πείρας μετά νοημοσύνης, ζήλου καί άφειδίας ττερί
τάς δαπάνας δύναται ν« κατορθώση. Απορον άληθώς φαίνεται,
πώς είς μόνος άνήρ μετά τής συζύγου αυτού, άνευ τής ελα¬
χίστης συνδρομάς Κυβερνήσεως η όμοεθνοΰς, διά [/.όνης τής
έπιμονής και τής αύταπαρνήιεως ηδυνήθησαν νά προαγάγωσι
τδ Εκπαιδευτήριον τουτο είς τόσον τελειότητος βαθμδν, ώστε
ολίγα δύνανται μετά λόγου νά οιαφιλονεικήσωσι πρδς αΰτδ τα
πρωτεΐα είς την διδασκαλίαν των γρααμάτων καί τής Καλλ1.-
τεχνίας, ήτοι ωδικής διά κλειδοκυμβάλου μουσικής, ίχνο-
γραφίας καί πρδ πάντων χειροτεχνημάτων, η είς την αυστηράν
άγωγήν καί ελληνικήν καί ορθόδοξον χριστιανικήν διάπλασιν.
Ο ίδών ομως έκ τού σύνεγγυς τδ Κατάστημα τουτο, κκί κα-
τανοήσας την απόφασιν, $ν έξ άρχής έχουσιν οί διευθύνοντες
αύτδ, νά [Λ7ΐ παύσωσι δαπανωντες καί κοπιώντες είς βελτίω¬
σιν αύτοϋ, η δταν μόνον φθάσωσιν είς τδ έφικτδν τής τελειό-
τητος' δ σκεφθείς, δτι δέν είναι οί διευθύνοντες άλλοεθνεΐς, ου-
τε ετερόδοξοι, άλλ' άκραιφνώς Ελληνες καί ύπδ άκραιφνών
καί ύπδ άγνών αίσθημάτων θρησκείας καί ελληνισμόν έμπνε-
όμενοι" ό διανοηθείς, δτι έποπτεύουσι τδ Εκπαιδευτήριον του¬
το σοφοί, οίοι οί Κύριοι Ν. Κωστής, Π. Παππα^ρηγόπουλος,
καί πρδ πάντων δ Κ. Φ. Ιωάννου, ό τα πλείστα των έν Εύ-
ρώπνι Εκπαιδευτηρίων {δών καί πλείστας παιδαγωγικάς συν-
αγαγών ίδέας, άπαντες δ' ούτοι βοηθοΰσι διά των φώτων αυ¬
τών την Διεύθυνσιν εις τε την των άναγκαίων υπαλλήλων
εκλογήν καί την αρίστην διδακτικήν μέθοδον, σαφώς τότε
κ,κτανοε'ΐ, δτι ή σήμερον φαινομένη τελειότης καί άκμαία κα¬
τάστασις τοϋ Εκπαιδευτηρίου είναι άρχή άσυγκρίτω λόγω
λαμπροτέρου, εύθαλεστέρου καί «ίσιοιτέρου διά τδ έθνος μέλ-
λοντος. Τδ τέλος των έξετάσεων έπεσφράγισε λόγος τού Προέ-
δρου τής είδικής Εχιτροπή; Κυρίου Φ. Ιωάννου, άξιος τής
σοφίας καί βαθυνοίας αύτοϋ, έν (ο καταδεικνύεται ή μεγίστη
άνάγκη τής έκ,πα'.δεύσεως καί ορθής άγωγής των κορασίων"
άποσπώμεν δέ των μή άκουσάντων χάριν τδ μέρος τδ αφορών
τδ Εκπαιδευτήριον.
« Είς τα μέχρι τούδε ρηθέντα περιέχεται ό λόγος, δι' δν
» έξ άρχής μ,ετά πολλής Ουμηδίας είδομεν την καθίδρυσιν τοϋ
» νέου τούτου έν Αθήναις Παρθεναγωγείου, όπερ έπλήρου κατά
» την ημετέραν πεποίθχσιν ούσιώδγι χρείαν τής πόλεως" διευ-
» θυνόμενον δέ υπο προσώπων άξίων, οιος ό κύριος Δ. Σουρ-
» μελής και ή σεμνή αυτού σύζυγος, πχρεΐχεν είς ημάς βε-
» βαίαν Ιλπίδα, δτι ηθελε παραγάγει καρπούς γενναίους. Διά
» τδν αύτδν λόγον προθύμως άνεδέχθημεν την έφορείαν αύτοϋ
» άπδ τής πρώτης αύτοϋ ιδρύσεως. Οσον βαθυτέραν έχομεν
» συνείδησιν τής άξίας τής προσηκούσης των κορασίων παι-
» δεύσεως καί τής σχέσεως α&τής πρδς την πολιτικήν τοϋ ή-
» μετέρου έθνους κατάστασιν, τόσον ζωηρότερον ήσθανόμ,εθα
» όπερ εχομεν καθήκον νά συντελέσωμεν κατά δύναμιν είς την
» επιτυχίαν τοϋ σκοποΰ τοϋ νέου τούτου παιδαγωγικοϋ καθι-
» δρύματος. Τριετής δέ πεϊρϊ απέδειξεν -/ίδη, δτι δέν ήσαν κε-
8 ναί αί έλπίδες ημών" διότι τδ έφορευόμενον υφ' ημών σχο-
» λεϊον προέβη έν τω χρόνω τούτω βελτιούμενον καθ ημέραν
» έπαισθητώς καί έπεκτεϊνον την ωφέλειαν είς άεί μειζονα
8 άριθι/,δν κορασίων, άτινα ευρίσκουσιν έν αύτδ ουχί μόνον
» διδασκαλίαν ο'ρθήν καί εύμέθοδον, άλλά καί ηθικήν δδηγίαν
8 έπιμελή καί πεφωτισμένην. Οί διευθύνοντες τδ Παρθεναγω-
» γεϊον τουτο ουδενός ηθέλησαν, ούδεμιας δαπάνης έφείσθη-
» σαν, ίνα καταστήσωσιν αΰτδ όσον δυνατόν τελειότερον ....
» Αναγγέλλομεν δ' ευχαρίστως δτι τδν ερχόμενον Σεπτέμβριον
8 είσάγεται είς τδ Παρθεναγοιγεϊον καί ή διδασκαλία τής Αγ-
8 γλικής γλώσσης, την οποίαν θέλει διδάσκει έν αυτώ είς τδν
» ενταύθα δοκιμωτέρων αγγλικών διδασκάλων, καί δτι άνετέ-
8 θη είς λόγιον καί εμπειρον δμογενή έν Αγγλία ή" ευρεσις καί
8 αποστόλη Αγγλίδος διδασκάλου, ήτις κατοικοΰσα, ώς καί
» ή Γαλλίς έν τω Παιδαγωγείω, θέλει άσκεϊ εΰκαίρως τα κο-
8 ράσια είς τδ άγγλιστί διαλέγεσθαι .... Πόσον δ' εύχάρι-
» στοι υπήρξαν οί καρποί τής εφετεινής έν αυτώ διδασκαλίας,
» ουδεμίαν χρείαν Εχομεν νά παραστήσωμεν διά λόγων ένταΰ-
» θα, διότι αύτοι υμεΤς, άξιότιμοι κύριοι καί κυρίαι, παρευρέ-
» θητε είς τάς δημοσίας έξετάσεις των κορασίων άνευ έπιδει-
» κτικής παρασκευής γενομένας, καί είσθε των προόδων αΰ-
» των μάρτυρες αύτήκοοι καί αυτόπται ... . » Π *
ΜΕΤΑΦΡΑΣΙΣ έκ τού Γερμανικόν περιοδικόν συγγράμμα-
τος Νβυβ ίβΙΐΓϋϋοηθΓ Ιογ ΡηϊΙοΙο^ίβ υηο1 ΡηοάΌ^οζΐΙί. Νου-
ηυηάκϊβ Ββηζϊ§5ΐβΓ οηά αοΙιΐζϊ^δΙβΓ Βαηά. ΕΓβΙβδ. 8γπ 14.
ΙαηυαΓ 1859.
« Εν τώ Πανεπις-ημείω Αθηνών τδ Ιτος τϊίς σπουδής κατά
^τούς νόμους έκτείνεται άπδ Σεπτεμβρίου μέχρι Σ3πτεμβρίου.
(α^*. Τότε δέ καί δ νέος Π ρ ύ τ α ν ι ς άναδέχεται την Πρυ-
τανε/αν, ίν επί ένιαυτδν διαχειρίζεται καί δ Σχ ολ ά ρ χη ς
ήτοι χ οσρ-ήτωρ εκάστης των τεσσάρων σχολών έπ' ίσον
χρόνον Ικλέγεται καί δρίζεται. ό δ' εκάστοτε άποχωρών
Πρύτανις λόγω έν συνελεύσει δημοσία διεξέρχεται τα γενό¬
μενα καί |Α7) κχτά τδ παρελθδν ετος έν τώ Πανεπιστηαείω,
ώσπερ κχί τάς ανάγκας αύτοΰ, τυχδν δέ καί ευχάς υπέρ αυ¬
τού, πίστην έν τώ λόγω είκόνα παρέχει τής καταστάσεως
τοΰ Πανεπιστημ'-είου. Μετά δέ τοϋτον καί δ άναδεχόμενος την
αρχήν πρύταν.ς, λέγει λόγον περί έπιστημονικοϋ τινος πράγ-
ματος, 8 άν βουληθή. Πάντες ούτοι οί λόγοι άπδ τής συ-
α; Ο:ρ·.
νχΙ
οπα! Σ Μ
■ ■ .. ■ -------ιΊΓί^ . ------------------- —■ - ■■■'■■ ■ ■-■!—^
στάσεο>ς τοϋ Πανεπιστημίου εξεδόθησαν τύ~οις χαί ενου-
σιν ου μόνον ως τοιούτοι στατιστικήν αςιαν αναΐΑφιο-ςη-—-·^
γεν ε
νις δ καί έν Εύρώπγι έγνωσμένο; καί τιμώμενος Κωνσταντίνος
Γραμμάτων έν τή υπο τοΰ Λορδου Γυλφόρδο
«ΰτόθι ,καθιδρυθείση Ακχδημία, νυν δέ τοΰτ' αύτδ διατελεί
πράττων έν Αθήναις, ό λόγος, 8ν δ Ασώπιος είπεν, άναδε-
χόμενος την αρχήν τού, υπόθεσιν είχεν Αλέξανδρον
τδν Μέγαν, έξεταζόμενον ίστορ'.κώς κχί ώ; πρδς τδν χά-
ρακτήρα μέν αΰτοΰ καί την δλην φύσιν, [ο.άλιστα δέ ώς πρδς
δσα τε έπραξε, κχί δσχ έβάλετο κατά νούν πράξαι, εί; ά-
νάδειξιν τοΰ Ελληνισμόν καί είς Μ-εταφύτευσιν κχί έξάπλωσιν
αυτόν κατά την Ασίαν. Α[/.α δέ δεικνύει ό Ασώπιο; πώς δ
Αλέξανδρος, ταυτα πράττων, πολλαχή συνετέλεσεν εί; πο¬
λιτισμόν τής Ανατολή; καί είς λυσιτελή προσέτι προπαρα- '
σκευήν των τόπων έκείνων περί τοΰ Χριστιανισμόν. Ταυτα;
πάντα σκοπών, γιγνώσκει δ ρ'ήτοιρ, παρακολονθών την κα¬
ταπληκτικήν εκείνην ιστορικήν δραστηριότητχ τοϋ Αλεξάν-'
δρον, νά παραστήση, ώς δεί, καί την πρόθεσιν τοϋ ση·;.ερ;- '
νοϋ Ελληνισμόν πρδς πολιτισμόν τής Ανατολής. Ού μην άλ¬
λά καί νέα πράγματα ανεκάλυψεν η καινω; πχρέστησεν ώς"5
πρδς την ιστορίαν καί τδν πολιτισμδν καί μάλιιτα πολλάς
σπουδαίας νουθεσίας Ιδωκε τώ Κλληνικω Εθνει, τάς μέν φα-
νερώς ειπών, τάς δέ υποοΝιλώσας. — όπερί Αλεξάν¬
δρου τοϋ Μεγάλου λόγος τοϋ Κ. Ασωπίου έκδο-
θεί; έν Αθήναις τδ ετος 1857 (β), ού μόνον καθ" εαυτόν θεω-
ρούμ,ενος, άλλά (Λάλιστα διά τάς έπισυνημμένης διεξοδικάς
ση|ο.ειώσεις, είναι λαμπρόν τεκμήριον τής βαθείας πολυμαθεί-
ας καί τή; πολλής αναγνώσεως, ετι δέ καί τοΰ είλικρινοϋς
πατριωτισμόν καί των γνησίων έλλην.κων φρονημάτΜν τον
συγγραφέως" απλώς ειπείν, έκμαγεϋόν εστίν ως άληθώς Ελ¬
ληνικόν καί ώς πρδς τδ περιεχόμενον καί ώς πρδς την γλώσ¬
σαν, έν γ, γέγραπται. Πρδς πεπαιδευμένον ακροατήριον ρη-
θεί; δ λόγος ούτος εχει φράσιν νεωτέραν μέν, έκλεκτήν δέ
καί πλησιάζουσαν πολΰ είς την αρχαίαν Ελληνικήν καί κατά
τάς λέξεις καί κατά την σύνταξιν, ό κοινδς λαδς βεβαίως
αόλ',ς δύναται νά έννοήση τδν λόγον τοϋτον, άλλ' ουδέ είναι
όι' ούτον ώρ'.σμένος. Επειτα μήπως έν Γερμανία η αλλαχού
τα τοιαϋτα έν τοιαύταις περιστάσεσιν έχουσιν άλλως; (γ) »
ΕΙΔΟΠΟΙΗΣΙΣ.
Κατ' απόφασιν τής επί τοϋ διαγωνισμόν επιτροπής είδο-
ποιοΰνται οί μέλλοντες νά διαγωνισθώσι διά τάς θέσεις των
βοηθών των Καθηγητήν τοΰ Δημοτικόν Νοσοκομείον Αθηνών,
δτι δ έν λόγω διαγωνισμδς ανεβλήθη διά την 1 7 Ιουλίου η¬
μέραν Παρασκενήν ώραν 8τ,ν Π. Μ. διά νά παρουσιάσωσιν οΕ
μέν τή; Α. θέσεως υποψνιφιοι τα διδακτορικά των διπλώματα,
οί δέ ττ,ς δεντέρα; τα άποδεικτικά τής τελειοφοιτήσεώς των.
Εν Αθήναις, τή 11 Ιουλίου 1859.
Εκ τοΰ Γραφείου τοϋ Αδελοχτον».
τοϋ Δημ,οτ. Νοσοκομείον Αθηνών
ΥΠΗΡΕΣΙΑΤΩΝ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΚΩΝ ΔΙΛΠΟΡΘΜΕΥΣΕΩΝ
Γαλλικά ταχνδρομικά άτμοκίνητα.
ό Πράκτωρ των θαλασσίων Αύτοκρατορικών Διαπορθμεύ-
σεων λαμ,βάνει την τιμήν νά ειδοποιηθη τούς Κυρίονς ταξει¬
διώτας, ότι άπδ τής 9 (21) ιουλίου 1859, τα επιπλα αυ¬
τών πρέπει νά καταγράφωνται έν τώ Γρχφείω έν Πειραιεί
καί δτι θέλουσιν έπιβιβάζεσθαι εί; τδ άτμοκίνητον τη φρον¬
τίδι τή; Διευθύνσεως. Η παράδοσις των έπίπλων είς τδν τό¬
πον τοΰ προορισμόν αυτών θέλει γίνεσθαι διά τής έπιδόσεως
τοΰ κχτά την αναχώρησιν δ·δθ[7.ένου γραμματίου.
Ο Πράκτωρ ΑΛΒΕΡΤΟΣ ΚΑΣΤΕΛ.
Ενοικιάζεται.
Η π«ρά την Αγγλικήν Εκκλησίαν κειμένη ΰ,π' αριθ. 532
οΐκίοτ καί αποτελούμενη έκ δωματίων 2ς καί εΛ πάντων των
αναγκαιούντος είς αύτην.
Η διεύθυνσις είς τδν οίκοκύριον, έν τή αύτ% <ΛκΊλ οίκοϋντα. Ενοτχιάζεται : Οίκί* έκ 3 μεγάλον δωματίων καί 2 μ,ιχροτέρων μέ δλ* τα άναγχαΐα, βλέπειπρδ; μεσημβρίαν κοΐί πρδς τδν κήπον. Ο έπιστάτη; τοΰ Ηπίτου δίδει πληροφορίας Ενθιχιάζονται 6 οίκίαι τοΰ Ηπίτου. 1. Εκ τριών μεγάλων καί δύο μικρών δωμβτίων μ« μα- ,ρεΐον εύρύχωρον καί λοιπών άναγκαί(αν. 2. Εκ δύο μεγάλων δωμχτίων κλπ. 3. Εν δωμάτιον μέ μαγειρεϊον χωριστόν. 4. 5. 6. είναι δώματα μεμωνωμένα. ό Ιπιστάτης Βερσή- οιδει πληροφορίας. Παρά τω έμπόρω Κυρίω Ι. Κ,ανέλγι πωλεΐται ό λόγος ττις 25 Μαρτίου 1859 σ τί εΐδα εί; τήν"τετράμηνον περιήγγισίν μςιυ » άντί λεπτών 50. (β). Ο γράψας τδ άρθρον Γερμανδς μόνον την πρώτην έκ¬ δοσιν τοΰ περί Αλεξάνδρου λ ό γ ο υ έγνώρισεν, οδχΐ δέ και την δευτέραν (1858), έν $ καί πλείονες καί χεριεκτι- κοιτεραι σημειώσεις. Σ. Μ. " (γ)"ε?ϊ Ι5! " Τ€Μ·Χ^ *^ κρ-.νέτωσαν. εν Ελλάδι ομως οεν αληϋευουσι τα λεγόμενα. Σ. Μ. ™ΟΛΕΩΝ_1 ΦΙΛΗΜΩΝ. Καίή -άλων αΰ· χατά των ώς άνατρο ¥ «εν φροντί τίνες διδάι φρόνησιν τ ήελε φρίξε φόμενα π ίπιφωνήσε πάσης άρχ μί« έφηαε ξαλϊίψγ) ίΕπεται Συνένε-α Πλειστηριασμών). _,
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΝ ΤΟΤ ΑΡΕΙΟΐ ΠΑΓΟΤ.
Συγχείμενον έχ τοΰ άντιπροέδρου Α. Πολυζωίδου κβί των
δικαβτών Β. Κουρουσοπούλου, Π. Σπηλιάδου, Α. Βούλγαρη,
Β. Τ. Οικονομίδου. Δρ. Ν. Δρόσου καί Δ. Ι. Βάλβη, πχρόντων
τοΰ τε Εισαγγελέως Α. Παΐκου χαί τοΰ Γραμματέως Δ.
Σαρδέλτ.
α Συνεδρίασιν δημοσία έν τω άχροατηρίω την 15 Ιουνίου
4 859 ινα δικάση επί τή; έξη; υπέρ τοϋ νόμου αίτήβεω;
τοϋ π«ρά τώ Αρ:ίω Πάγω Εϊσαγγελέοις, πιΡ' άναιρέσεω;
τής Ολ' αριθ. 400 ?. ε. αποφάσεως τοϋ πταισματοδικείου
τή; βορείου πλευρδ; Αθηνών.
α Ακοϋσαν ά. ) Τδν Είσηγητήν δΊχαστήν Δ. Ι. Βάλβην έκ
θέσαντα δτι, τδ πταισματοδικεϊον τής βορείου πλευράς Αθη¬
νών, διά τή; ύπ' αριθ. 400 ε. ε. αποφάσεως τού, εκήρυξεν
αδν Ιω. Βαλέζην άθώον χαί παράνομον την κατ αύτοϋ κατη¬
γορίαν δτι άνευ αδείας τής αρμοδίας «ρχή; ϋπέγραψεν ώς
ύπεύθυνος συντάκτης φύλλα 5 τής Εφημερίδος «ό Φιλόλαος»
επί π*ραβιά«ει τοϋ άρθρου 56 τοϋ περί έξυβρίσεων καί
«ερΐ τύπου νόμου, επί λόγω δτι τοϋ Συντάγματο; καθιερώ-
σαντβ; διά τοϋ 4 Ο αρθρον την επί τοΰ προφορικοϋ καί γρα-
πτοΰ λόγου αληθή ελευθερίαν, δέν δύναται νά έχη πλέον ισχύν
ουδείς νόμος, άντιβαίνων πρδς το γράμμα χαί τδ πνεϋμα τοΰ
Οεμελιώδους τούτου θεσμοϋ, έκομένως τα άρθρα 54, 56
καί 57 τοΰ περί τύπου καί έξυβρίσεως νόμου_ θεωροϋνται
κατηργιιμένα'
« Οτι τής αποφάσεως ταύτης την αναίρεσιν ζητεί υπέρ
τοϋ νόμου δ παρά τω δικαστηρίω τούτω Εισαγγελεύς διά
τή; άπδ 6 Ιουνίου ε. ε. έκθέσεώ; τού, επί λόγοις δτι τδ 4 Ο
άρθρον τοϋ Συντάγματο; δέν άνήρεσεν οΰτε τδ έ'βδομον κε¬
φάλαιον τοϋ περί τύπου νόμου εντελώς, οΰτε ιδίως τδ άρ¬
θρον 54 αύτοϋ περί των προσόντων τοΰ ύπευθύνου Συντάκτου.
Τδ 4 Ο άρθρον κατήργησε την λογοκρισίαν διά παντδς ύπέο
τ«ί ελευθέρας προφορική; καί έγγράφου έκφράσεως των ίδε-
ών έν Ελλάδι, άλλ' υπέβαλεν αύτην άφ' ετέρου είς την ισχύν
των κείμενον νόμων. Τπάρχει δ' ό άπδ 23 Νοεμβριού 4 837
περί τύπου νόμος, 8ν τδ άρθρον 103 τοϋ Συντάγματος δέν
καταργεϊ, ειμή καθόσον αντιβαίνει εΐςτδ 4 0 άρθρον αύτοϋ καί
διατηρεΐ την ισχύν τού μέχρις ού, άναπληροιθείσης τής διά
τοϋ 4 05 άρθρου έκφρασθείσης έντολής τής έθνικής συνελεύ¬
σεως, ·'η νομοθετική έξουσία άντικαταστήσ·/) τδν ύπάρχοντα
δι'ετέρου περί τύπου νόμου. Τδ άρθρον 4 0 τοΰ Συντάγμα¬
τος, καταργοϋν την χρηματικήν εγγύησιν, αντιβαίνει άντικρυς
πρδ; τα άρθρα 57 60 τοϋ περί τύπου νόμου χαί αΰτά μόνον
κατηργήθησαν ώς μή συμβιβαζόμενα πρδς την διάταξιν τοΰ
4 Ο άρθρου τοϋ Συντάγματος.
« Πας νόμο; διατηρεΐ την ισχύν τού μέχρις ου άποδειχθή
ή διά μεταγενεβτέρου νόμου κατάργησις αΰτοϋ, -?ι δέ έρμη-
νεία νόμου τινος πρέπει νά γίνηται πάντοτε έν άμφιβολία
εί; τρόπον σνμβιβάζοντα αύτδν πρδς τάς διατάξεις τοΰ προϋ-
πάρχοντος.
«Ακοϋσϊν β'.) τδν Είσαγγελέ*.
«Σκεφθέν κατά τδν Νόμον.
«Επειδή διά τοΰ 10 άρθρου τοΰ Συντάγματο; ή συνέλευ¬
σις τής τρίτη; Σεπτεμβρίου έσκόπει νά κυρώση έν τω θεμε-
λιώδει τούτω νομώ μόνον τάς κυριωτέρας και κεφαλαιώδεις
βάσει; τί,; έλευθεροτυπίας έν Ελλάδι, ά; νά μή δύναται κα¬
τόπιν ούδε αυτή ή νομοθετική έξουσία νά μεταβάλη, ούχι δέ
ν» νομοθετήση πλιίρΐ) περί τοϋ τρόπου καί των δρων τής έν
Ελλάδι έζασχήσεω; τής έλευθεροτυπίας νομοθεσίαν, ώστε
άλλγι π»ρ' αύτην διάταξις νομοθετιχή νά ίναι άδόκιμος καί
άποβλητέχ, καί έπομένω; μηδέ διά νόμου νά συγχωρήται ό
προσ&Ίορισμδ; σκοπιμωτέρα; χρήσεως τή; έλευθερατυπία;
καΑ συμφώνου πρδς τδν υψηλόν αυτής έντί) κοινωνία προορι¬
σμόν" τουτο δέ άδιστάκτω; συνάγεται ού μόνον έκ τοΰ δ .
§ τοΰ 4 05 άρθρου τοΰ Συντάγματο;,τοΰ έπιβάλλοντος την α¬
νάγκην εκδόσεως νόμου περί τύπου, άλλά χαί έξ
«ύτοϋ τοϋ 4Ο άθρου όπερ άπαγορεύει την χρηματικήν
προκαταβολήν"
α Επειδή, άφοϋ διά νόμον· δύνανται κ*τά τα έκτεθέντα
■νά «υμπληρωθώσιν αί κεφαλαιώδεις τεθείσαι πχρά τού Συν-
τάγα,ατος βάσει; τής ελευθερίας τοϋ τύπου, έπεται δτι ή
-ρουπάρχουσχ διάταξις τοΰ 55 άρθρου τοϋ περί έξυβρίσεων
έν γένει καί περί τύπου νόμου, καθ'^ν ό θέλων νά γενγ) ύ¬
πεύθυνος συντάκτης Εφημερίδος, όφείλει επί πθινη προστί-
μου νά λάβ>) πρδς τουτο άδειαν παρά τής διοικητιχής άρχής,
δέν άντίχειται είς τδ είρημένον άρθρον τοϋ Συντάγματος, μά-
λιστα άφοϋ καί «κατ' αύτδ οί συντάκται εφημερίδων, όντες
κατά πρόληψιν τοΰ νόμου έχ,δόται α*τοϋ, άπαιτεϊται νά ηναι
πολίται Ελληνες'
Διά ταυτα, ίδδν χαί τα άρθρχ 481 καί 501 τίς ποινικής
δΊκονομίας,
«Αναιρεΐ υπέρ τοϋ νόμου την Οπ' αριθ. 400 καί άπδ 41
Μαίου 1859 απόφασιν τοΰ πταιβματοδικείου τή; βορίίου
πλευρα; Αθηνών, διατάσσει νά γρ«φή ή πκροϋσα άπόφασ;;
εί; τδ περιθώριον τοΰ πρωτοτύπου τής άναιρουμένης, καί νά
δημοσιευθή διά τοΰ τύπου δαπάνη τοϋ δημοσίου, εί; βάρο;
τοΰ όποίου επιβάλλει τα εξοδα.
ο Εκρίθη απεφασίσθη χ«ί εδημοσιεύθη την 7 ιουλίου 1859
έν Αθήναι;.
Εποντοιι αί ύπογραφχί,
Διά την άντιγροιφήν
£ν ΑΘΙΙΝΑΙΪ τη 8 Ιουλίου 1859.
ό ύπογρ»μμβτεύς.
Κατά την 21 τοΰ άρτι λήξαντος Ιουνίου ήρξαντο αί δη-
ρ,όαχι έζετάΐΐεις τού Παρθεναγωγείου τοΰ Κυρίου Δανιήλ Σουρ-
ί.ζΚ9ι. Κατηχτ,β',ς ΙΤλάτωνο;, θουχ.υδίδου μετάφρασις καί άνά-
άω; ΐπι χωρίου άδ'.δάκτου,
·>."ζ
Α Ι ίΐ Μ-
____ --------ε**~——*εε»«εΜε»εε»
Γαλλικής γλώσσης σύνταξις καί ίδιοιτιιιχοΐ μετ' εύχεροϋς καί
άπροσκόπτου συνδιαλέξεως προφορας λαμπροτάτης, ίστορία
Ρωμαϊκή καί Γεω·Λετρίας Στοιχεΐα ν-,ιταν τα τής Δ'. τάξεως
μαθήματα, εις ά αί μαθήτριαι έξετασθϊϊσαι εΰδοκίμτισαν κατά
τρόπον διεγείραντα των μέν παρεστώτ6>ν τδν θαυμασμόν, των
δέ γονέων την άμετρον χαράν. Αλλά καί των κατωτέρων τά-
ξεων αί ρ,αθήτριχι έξεταζόμενα-. εδειξαν τοσαύτην επίδοσιν,
όσην μόνον Εκπαιδευτήριον διευθυνόμενον υπδ προσώπων μα-
κροτάτης πείρας μετά νοημοσύνης, ζήλου καί άφειδίας ττερί
τάς δαπάνας δύναται ν« κατορθώση. Απορον άληθώς φαίνεται,
πώς είς μόνος άνήρ μετά τής συζύγου αυτού, άνευ τής ελα¬
χίστης συνδρομάς Κυβερνήσεως η όμοεθνοΰς, διά [/.όνης τής
έπιμονής και τής αύταπαρνήιεως ηδυνήθησαν νά προαγάγωσι
τδ Εκπαιδευτήριον τουτο είς τόσον τελειότητος βαθμδν, ώστε
ολίγα δύνανται μετά λόγου νά οιαφιλονεικήσωσι πρδς αΰτδ τα
πρωτεΐα είς την διδασκαλίαν των γρααμάτων καί τής Καλλ1.-
τεχνίας, ήτοι ωδικής διά κλειδοκυμβάλου μουσικής, ίχνο-
γραφίας καί πρδ πάντων χειροτεχνημάτων, η είς την αυστηράν
άγωγήν καί ελληνικήν καί ορθόδοξον χριστιανικήν διάπλασιν.
Ο ίδών ομως έκ τού σύνεγγυς τδ Κατάστημα τουτο, κκί κα-
τανοήσας την απόφασιν, $ν έξ άρχής έχουσιν οί διευθύνοντες
αύτδ, νά [Λ7ΐ παύσωσι δαπανωντες καί κοπιώντες είς βελτίω¬
σιν αύτοϋ, η δταν μόνον φθάσωσιν είς τδ έφικτδν τής τελειό-
τητος' δ σκεφθείς, δτι δέν είναι οί διευθύνοντες άλλοεθνεΐς, ου-
τε ετερόδοξοι, άλλ' άκραιφνώς Ελληνες καί ύπδ άκραιφνών
καί ύπδ άγνών αίσθημάτων θρησκείας καί ελληνισμόν έμπνε-
όμενοι" ό διανοηθείς, δτι έποπτεύουσι τδ Εκπαιδευτήριον του¬
το σοφοί, οίοι οί Κύριοι Ν. Κωστής, Π. Παππα^ρηγόπουλος,
καί πρδ πάντων δ Κ. Φ. Ιωάννου, ό τα πλείστα των έν Εύ-
ρώπνι Εκπαιδευτηρίων {δών καί πλείστας παιδαγωγικάς συν-
αγαγών ίδέας, άπαντες δ' ούτοι βοηθοΰσι διά των φώτων αυ¬
τών την Διεύθυνσιν εις τε την των άναγκαίων υπαλλήλων
εκλογήν καί την αρίστην διδακτικήν μέθοδον, σαφώς τότε
κ,κτανοε'ΐ, δτι ή σήμερον φαινομένη τελειότης καί άκμαία κα¬
τάστασις τοϋ Εκπαιδευτηρίου είναι άρχή άσυγκρίτω λόγω
λαμπροτέρου, εύθαλεστέρου καί «ίσιοιτέρου διά τδ έθνος μέλ-
λοντος. Τδ τέλος των έξετάσεων έπεσφράγισε λόγος τού Προέ-
δρου τής είδικής Εχιτροπή; Κυρίου Φ. Ιωάννου, άξιος τής
σοφίας καί βαθυνοίας αύτοϋ, έν (ο καταδεικνύεται ή μεγίστη
άνάγκη τής έκ,πα'.δεύσεως καί ορθής άγωγής των κορασίων"
άποσπώμεν δέ των μή άκουσάντων χάριν τδ μέρος τδ αφορών
τδ Εκπαιδευτήριον.
« Είς τα μέχρι τούδε ρηθέντα περιέχεται ό λόγος, δι' δν
» έξ άρχής μ,ετά πολλής Ουμηδίας είδομεν την καθίδρυσιν τοϋ
» νέου τούτου έν Αθήναις Παρθεναγωγείου, όπερ έπλήρου κατά
» την ημετέραν πεποίθχσιν ούσιώδγι χρείαν τής πόλεως" διευ-
» θυνόμενον δέ υπο προσώπων άξίων, οιος ό κύριος Δ. Σουρ-
» μελής και ή σεμνή αυτού σύζυγος, πχρεΐχεν είς ημάς βε-
» βαίαν Ιλπίδα, δτι ηθελε παραγάγει καρπούς γενναίους. Διά
» τδν αύτδν λόγον προθύμως άνεδέχθημεν την έφορείαν αύτοϋ
» άπδ τής πρώτης αύτοϋ ιδρύσεως. Οσον βαθυτέραν έχομεν
» συνείδησιν τής άξίας τής προσηκούσης των κορασίων παι-
» δεύσεως καί τής σχέσεως α&τής πρδς την πολιτικήν τοϋ ή-
» μετέρου έθνους κατάστασιν, τόσον ζωηρότερον ήσθανόμ,εθα
» όπερ εχομεν καθήκον νά συντελέσωμεν κατά δύναμιν είς την
» επιτυχίαν τοϋ σκοποΰ τοϋ νέου τούτου παιδαγωγικοϋ καθι-
» δρύματος. Τριετής δέ πεϊρϊ απέδειξεν -/ίδη, δτι δέν ήσαν κε-
8 ναί αί έλπίδες ημών" διότι τδ έφορευόμενον υφ' ημών σχο-
» λεϊον προέβη έν τω χρόνω τούτω βελτιούμενον καθ ημέραν
» έπαισθητώς καί έπεκτεϊνον την ωφέλειαν είς άεί μειζονα
8 άριθι/,δν κορασίων, άτινα ευρίσκουσιν έν αύτδ ουχί μόνον
» διδασκαλίαν ο'ρθήν καί εύμέθοδον, άλλά καί ηθικήν δδηγίαν
8 έπιμελή καί πεφωτισμένην. Οί διευθύνοντες τδ Παρθεναγω-
» γεϊον τουτο ουδενός ηθέλησαν, ούδεμιας δαπάνης έφείσθη-
» σαν, ίνα καταστήσωσιν αΰτδ όσον δυνατόν τελειότερον ....
» Αναγγέλλομεν δ' ευχαρίστως δτι τδν ερχόμενον Σεπτέμβριον
8 είσάγεται είς τδ Παρθεναγοιγεϊον καί ή διδασκαλία τής Αγ-
8 γλικής γλώσσης, την οποίαν θέλει διδάσκει έν αυτώ είς τδν
» ενταύθα δοκιμωτέρων αγγλικών διδασκάλων, καί δτι άνετέ-
8 θη είς λόγιον καί εμπειρον δμογενή έν Αγγλία ή" ευρεσις καί
8 αποστόλη Αγγλίδος διδασκάλου, ήτις κατοικοΰσα, ώς καί
» ή Γαλλίς έν τω Παιδαγωγείω, θέλει άσκεϊ εΰκαίρως τα κο-
8 ράσια είς τδ άγγλιστί διαλέγεσθαι .... Πόσον δ' εύχάρι-
» στοι υπήρξαν οί καρποί τής εφετεινής έν αυτώ διδασκαλίας,
» ουδεμίαν χρείαν Εχομεν νά παραστήσωμεν διά λόγων ένταΰ-
» θα, διότι αύτοι υμεΤς, άξιότιμοι κύριοι καί κυρίαι, παρευρέ-
» θητε είς τάς δημοσίας έξετάσεις των κορασίων άνευ έπιδει-
» κτικής παρασκευής γενομένας, καί είσθε των προόδων αΰ-
» των μάρτυρες αύτήκοοι καί αυτόπται ... . » Π *
ΜΕΤΑΦΡΑΣΙΣ έκ τού Γερμανικόν περιοδικόν συγγράμμα-
τος Νβυβ ίβΙΐΓϋϋοηθΓ Ιογ ΡηϊΙοΙο^ίβ υηο1 ΡηοάΌ^οζΐΙί. Νου-
ηυηάκϊβ Ββηζϊ§5ΐβΓ οηά αοΙιΐζϊ^δΙβΓ Βαηά. ΕΓβΙβδ. 8γπ 14.
ΙαηυαΓ 1859.
« Εν τώ Πανεπις-ημείω Αθηνών τδ Ιτος τϊίς σπουδής κατά
^τούς νόμους έκτείνεται άπδ Σεπτεμβρίου μέχρι Σ3πτεμβρίου.
(α^*. Τότε δέ καί δ νέος Π ρ ύ τ α ν ι ς άναδέχεται την Πρυ-
τανε/αν, ίν επί ένιαυτδν διαχειρίζεται καί δ Σχ ολ ά ρ χη ς
ήτοι χ οσρ-ήτωρ εκάστης των τεσσάρων σχολών έπ' ίσον
χρόνον Ικλέγεται καί δρίζεται. ό δ' εκάστοτε άποχωρών
Πρύτανις λόγω έν συνελεύσει δημοσία διεξέρχεται τα γενό¬
μενα καί |Α7) κχτά τδ παρελθδν ετος έν τώ Πανεπιστηαείω,
ώσπερ κχί τάς ανάγκας αύτοΰ, τυχδν δέ καί ευχάς υπέρ αυ¬
τού, πίστην έν τώ λόγω είκόνα παρέχει τής καταστάσεως
τοΰ Πανεπιστημ'-είου. Μετά δέ τοϋτον καί δ άναδεχόμενος την
αρχήν πρύταν.ς, λέγει λόγον περί έπιστημονικοϋ τινος πράγ-
ματος, 8 άν βουληθή. Πάντες ούτοι οί λόγοι άπδ τής συ-
α; Ο:ρ·.
νχΙ
οπα! Σ Μ
■ ■ .. ■ -------ιΊΓί^ . ------------------- —■ - ■■■'■■ ■ ■-■!—^
στάσεο>ς τοϋ Πανεπιστημίου εξεδόθησαν τύ~οις χαί ενου-
σιν ου μόνον ως τοιούτοι στατιστικήν αςιαν αναΐΑφιο-ςη-—-·^
γεν ε
νις δ καί έν Εύρώπγι έγνωσμένο; καί τιμώμενος Κωνσταντίνος
Γραμμάτων έν τή υπο τοΰ Λορδου Γυλφόρδο
«ΰτόθι ,καθιδρυθείση Ακχδημία, νυν δέ τοΰτ' αύτδ διατελεί
πράττων έν Αθήναις, ό λόγος, 8ν δ Ασώπιος είπεν, άναδε-
χόμενος την αρχήν τού, υπόθεσιν είχεν Αλέξανδρον
τδν Μέγαν, έξεταζόμενον ίστορ'.κώς κχί ώ; πρδς τδν χά-
ρακτήρα μέν αΰτοΰ καί την δλην φύσιν, [ο.άλιστα δέ ώς πρδς
δσα τε έπραξε, κχί δσχ έβάλετο κατά νούν πράξαι, εί; ά-
νάδειξιν τοΰ Ελληνισμόν καί είς Μ-εταφύτευσιν κχί έξάπλωσιν
αυτόν κατά την Ασίαν. Α[/.α δέ δεικνύει ό Ασώπιο; πώς δ
Αλέξανδρος, ταυτα πράττων, πολλαχή συνετέλεσεν εί; πο¬
λιτισμόν τής Ανατολή; καί είς λυσιτελή προσέτι προπαρα- '
σκευήν των τόπων έκείνων περί τοΰ Χριστιανισμόν. Ταυτα;
πάντα σκοπών, γιγνώσκει δ ρ'ήτοιρ, παρακολονθών την κα¬
ταπληκτικήν εκείνην ιστορικήν δραστηριότητχ τοϋ Αλεξάν-'
δρον, νά παραστήση, ώς δεί, καί την πρόθεσιν τοϋ ση·;.ερ;- '
νοϋ Ελληνισμόν πρδς πολιτισμόν τής Ανατολής. Ού μην άλ¬
λά καί νέα πράγματα ανεκάλυψεν η καινω; πχρέστησεν ώς"5
πρδς την ιστορίαν καί τδν πολιτισμδν καί μάλιιτα πολλάς
σπουδαίας νουθεσίας Ιδωκε τώ Κλληνικω Εθνει, τάς μέν φα-
νερώς ειπών, τάς δέ υποοΝιλώσας. — όπερί Αλεξάν¬
δρου τοϋ Μεγάλου λόγος τοϋ Κ. Ασωπίου έκδο-
θεί; έν Αθήναις τδ ετος 1857 (β), ού μόνον καθ" εαυτόν θεω-
ρούμ,ενος, άλλά (Λάλιστα διά τάς έπισυνημμένης διεξοδικάς
ση|ο.ειώσεις, είναι λαμπρόν τεκμήριον τής βαθείας πολυμαθεί-
ας καί τή; πολλής αναγνώσεως, ετι δέ καί τοΰ είλικρινοϋς
πατριωτισμόν καί των γνησίων έλλην.κων φρονημάτΜν τον
συγγραφέως" απλώς ειπείν, έκμαγεϋόν εστίν ως άληθώς Ελ¬
ληνικόν καί ώς πρδς τδ περιεχόμενον καί ώς πρδς την γλώσ¬
σαν, έν γ, γέγραπται. Πρδς πεπαιδευμένον ακροατήριον ρη-
θεί; δ λόγος ούτος εχει φράσιν νεωτέραν μέν, έκλεκτήν δέ
καί πλησιάζουσαν πολΰ είς την αρχαίαν Ελληνικήν καί κατά
τάς λέξεις καί κατά την σύνταξιν, ό κοινδς λαδς βεβαίως
αόλ',ς δύναται νά έννοήση τδν λόγον τοϋτον, άλλ' ουδέ είναι
όι' ούτον ώρ'.σμένος. Επειτα μήπως έν Γερμανία η αλλαχού
τα τοιαϋτα έν τοιαύταις περιστάσεσιν έχουσιν άλλως; (γ) »
ΕΙΔΟΠΟΙΗΣΙΣ.
Κατ' απόφασιν τής επί τοϋ διαγωνισμόν επιτροπής είδο-
ποιοΰνται οί μέλλοντες νά διαγωνισθώσι διά τάς θέσεις των
βοηθών των Καθηγητήν τοΰ Δημοτικόν Νοσοκομείον Αθηνών,
δτι δ έν λόγω διαγωνισμδς ανεβλήθη διά την 1 7 Ιουλίου η¬
μέραν Παρασκενήν ώραν 8τ,ν Π. Μ. διά νά παρουσιάσωσιν οΕ
μέν τή; Α. θέσεως υποψνιφιοι τα διδακτορικά των διπλώματα,
οί δέ ττ,ς δεντέρα; τα άποδεικτικά τής τελειοφοιτήσεώς των.
Εν Αθήναις, τή 11 Ιουλίου 1859.
Εκ τοΰ Γραφείου τοϋ Αδελοχτον».
τοϋ Δημ,οτ. Νοσοκομείον Αθηνών
ΥΠΗΡΕΣΙΑΤΩΝ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΚΩΝ ΔΙΛΠΟΡΘΜΕΥΣΕΩΝ
Γαλλικά ταχνδρομικά άτμοκίνητα.
ό Πράκτωρ των θαλασσίων Αύτοκρατορικών Διαπορθμεύ-
σεων λαμ,βάνει την τιμήν νά ειδοποιηθη τούς Κυρίονς ταξει¬
διώτας, ότι άπδ τής 9 (21) ιουλίου 1859, τα επιπλα αυ¬
τών πρέπει νά καταγράφωνται έν τώ Γρχφείω έν Πειραιεί
καί δτι θέλουσιν έπιβιβάζεσθαι εί; τδ άτμοκίνητον τη φρον¬
τίδι τή; Διευθύνσεως. Η παράδοσις των έπίπλων είς τδν τό¬
πον τοΰ προορισμόν αυτών θέλει γίνεσθαι διά τής έπιδόσεως
τοΰ κχτά την αναχώρησιν δ·δθ[7.ένου γραμματίου.
Ο Πράκτωρ ΑΛΒΕΡΤΟΣ ΚΑΣΤΕΛ.
Ενοικιάζεται.
Η π«ρά την Αγγλικήν Εκκλησίαν κειμένη ΰ,π' αριθ. 532
οΐκίοτ καί αποτελούμενη έκ δωματίων 2ς καί εΛ πάντων των
αναγκαιούντος είς αύτην.
Η διεύθυνσις είς τδν οίκοκύριον, έν τή αύτ% <ΛκΊλ οίκοϋντα. Ενοτχιάζεται : Οίκί* έκ 3 μεγάλον δωματίων καί 2 μ,ιχροτέρων μέ δλ* τα άναγχαΐα, βλέπειπρδ; μεσημβρίαν κοΐί πρδς τδν κήπον. Ο έπιστάτη; τοΰ Ηπίτου δίδει πληροφορίας Ενθιχιάζονται 6 οίκίαι τοΰ Ηπίτου. 1. Εκ τριών μεγάλων καί δύο μικρών δωμβτίων μ« μα- ,ρεΐον εύρύχωρον καί λοιπών άναγκαί(αν. 2. Εκ δύο μεγάλων δωμχτίων κλπ. 3. Εν δωμάτιον μέ μαγειρεϊον χωριστόν. 4. 5. 6. είναι δώματα μεμωνωμένα. ό Ιπιστάτης Βερσή- οιδει πληροφορίας. Παρά τω έμπόρω Κυρίω Ι. Κ,ανέλγι πωλεΐται ό λόγος ττις 25 Μαρτίου 1859 σ τί εΐδα εί; τήν"τετράμηνον περιήγγισίν μςιυ » άντί λεπτών 50. (β). Ο γράψας τδ άρθρον Γερμανδς μόνον την πρώτην έκ¬ δοσιν τοΰ περί Αλεξάνδρου λ ό γ ο υ έγνώρισεν, οδχΐ δέ και την δευτέραν (1858), έν $ καί πλείονες καί χεριεκτι- κοιτεραι σημειώσεις. Σ. Μ. " (γ)"ε?ϊ Ι5! " Τ€Μ·Χ^ *^ κρ-.νέτωσαν. εν Ελλάδι ομως οεν αληϋευουσι τα λεγόμενα. Σ. Μ. ™ΟΛΕΩΝ_1 ΦΙΛΗΜΩΝ. Καίή -άλων αΰ· χατά των ώς άνατρο ¥ «εν φροντί τίνες διδάι φρόνησιν τ ήελε φρίξε φόμενα π ίπιφωνήσε πάσης άρχ μί« έφηαε ξαλϊίψγ) ίΕπεται Συνένε-α Πλειστηριασμών). _,