136642

ΙΛΙΟΚΤΗΤΗΣ-ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ : ΙΟΑΝ. ΑΡΟΚΟΡΙΙΝΙίΤΙΙΙ
ΔΙΕΥΘΗΝΤΗΣ ΣΥΝΓΑΖΕΟΣ . ΒΡ. ΧΑΤΖΑΚΗΣ
ΗΜΕΡΗΣΙΑ ΠΡΩΪΝΗ ΕΦΗΜΕΡΙΣ
ΕΤΟΣ Γ'. ΑΡΙΘ. ΦΥΛΛΟΥ 789 ΧΑΝΙΑ, ΚΥΡΙΑΚΗ 16 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 1944 -ΤΙΜΐί ΦΥΛΛΟΥ ΔΡΧ. 15000
ΓΡΑΦΕΙΑ , ΡΕΟΥΦ ΠΑΣΣΑ 7
ΑΡΙΘ· ΤΉΛΕΦΩΝΟΥ 4.88
ΣΚΕΨΕΙΣ ΕΠΙ ΤΩι ΠΑΣΧΑ
ΤΟ ΚΑΘΗΚΟΝ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΟΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΥ
Ή σημερινή μεγίστη ίορτη τής Όρθοδο-
ξι'ας προκαλΐΤ είς τονς χριατιανονς τής 'ΜΙ·
λάδος κιι τής Κρήτης μαζύ μέ τή>> χαράν
τής Άναατάσιως και' ϋΧιβεράς ακέψεις ·<ά τι σήμερον, μετά 22 περίπον αίώνων (Μην καϊ θριόμβους τή; άληθινής θρηβκείας Τον Ίηθι,ΰ, παρουσιάζοντα ι πάλιν νέαι διδΜΤαι της / Οί &&εοι μπολοεβΐκοι. Καί τό λυΛη- ρότερον είναι ότι τονς νέους αντ ούς ηολιμί ούς τοΰ Χριστιανισμόν ευρίσκονται ακριβώς έχιϊνοι οί οποίαι λέγουν ό'π πιστεΰουν άχύμη είς τόν Θεόν, καΐ τοΰς βοη&οΰν ρΐς τό άνόσιον άντιχρΐοτιανικόν έργον των. Ον- τω, Ινω οί μπολσεβίκα! καταστρέφονν, βε· βηΧώνουν καϊ μολύνουν τας έχκΧηαίας καϊ οιώχονν τονς λειτουργούς των καΐ τούς ηι· στούς, οί άγγλοαμερικανοϊ τοΰς παρακολρυ- θοΰν καϊ έίτιτίθενται μέ τάς βόμβαζ των διά νά χαταστρέψονν τοΰς ναούς, τονς δι$οί· ούς ίχει οτήοει δ ενρωπαϊχός χρστιανι· κός Λολιτισμός αίώνων ώς σύμβολον τής λα· τρειάς τοϋ Θεόν, Είς την αντίθετον παράταξιν εύρισκον ται οί βα&έιος προσηλωμένοι είς την θρη σκευτικήν πίστιν Χαοΐ τής Ενρώπης, οί όποϊοι ηνωμένοι μέ επί κεφαλής την ΓερΜα¬ νίαν άναλαμβάνονν μίαν νέαν σταυροφορίαν διά την προστασίαν των [αιώνιον τούτων α¬ ξιών τοΰ χριστιανικόν ττολιτισμοΰ τής Μχ>·
ρώπης.
Πόοον δ γερμανιχός λαος καϊ στρατός ά
γαπα την θρησκείαν τα>ν πατέρων τον *καί
αίβεται την θρησκείαν καϊ ο'λων τ»ν αλλα>ν
χριστιανιχών λαών είναι ηο.) παγκοσμίους
γνωστόν καϊ άνεγνωοισμέντ>ν. "Ιδιαιτέρως
είς την ',ΕΙλάία καΐ την Κρήτην αί γεσ-
μανικαί αρχαί καΐ τα στρατενματα άπέδει
ξαν την θεοσέβειάν των καϊ τα φιλάθρη-
σκα αϊσθήματά των μέ την άνελλεπή εκτέ¬
λεσιν των θρηοκενΐικων των καθηχοντων
καί την καθάλου δ,ψνγον στάσιν των άπέναν-
τι τοΰ έλληνικοΰ χριοτιανικοϋ χόσμου καί
τόϊ» ίερέων τού.
".Εν ιω πλαιοίω τ&ν αίσθημάτων καΐ των
ένδη'ώσΓων τής χριοτιανιχής των καρδίας
ελήφθησαν καΐ λαμβάνονται καί τα τό"α φι·
λάνθρωπα μέτρα, τα όποΐα άποβλέπονν είς
την προστασίαν καΐ ενίσχυσιν τοΰ ίίληθυ
σιιοΰ. Οϋζω καΐ πάλιν επί τή ινχαιρία των
Ιορτών τοϋ Πά ο/α διετΐθη μία σοβαρά πο¬
σότης χρέατος είς τα φιλανθρωπικόν ΐδρύμα-
τα καί εδόθη πασχαλινόν ΐπίδομα είς τούς
εργάτας τοϋ Στρατόν. Έπίοης επετράπη ή
ελευθέρα τέλεσις των έκκλησιαστικών λει-
τουργειών καΐ τελετώκ χαΐ ήοθη ή άσΐυνο
μιχή ώρα διά τάς τρεΓς νΰκΐας των μέγα-
λων ίορτων. Ταυτα ό'λα ϊν(5· τακτικώς δί¬
δονται φιλανθρωπικαΐ παραστάοεις <ίς τόν θ'ραΐιωτικόν κινημ-τογράφον καΐ <5ι α τίθεν¬ ται χρηματικά ποσά, τρέφιμα καί ειδή υπέρ των ίΐιαγωψ ίδρνμάτων καί των Σναοιτίναν. Καΐ άχόμη εγένετο ή μεγάλη χειρονομία νά παραχτορηθή μερος ι όν άρτον των γερμανίαν στρατιώτην δια ΐήν έξοιχονόμηοιν των άπό, ραιν κατοίκων δ«' άλεύρου μέχρις άφίξεω; τοΰ ηΧοίον τον Έρν&ρον Σταύρον, διά την /'έχρι χθές καθυοτέρήσιν [|τοΰ οποίον δίν εηταιεν παρά ή Αγγλία, ή όποία ηρνείτο νά ε τόν άπόπλουν τοϋ σχάφους έκ Πειραιώς διά Κρήτην καί ακολούθως παρέλ' κυε την φμερομηνίαν αναχωρήσεως τού διά τόν λιμένα τοΰ Άγιον ΙΫιχολάυν. Αί γερμα νΐναϊ αρχαί προαεφέρθησαν έν προχειμένφ νά παράσχουν κάθε διευκόλυνσιν καί πάν μέσον διά την ταχυτέραν έκφόο,τωοιν τον πλοίον είς *4ν μικρόν αυτόν λιμένα, ο'που παρουσιάζοντα! μεγάλαι τεχνικαϊ δυοκολίαι, καί *ιά την ταχυτέραν μεταφοράν ιών τροφί- μων είς τα άσπκά χέντρα τής νήσου. < Ό γερμανιχός στρατός τηρών την στάσιν ταύτην χαί λαμβάνων τοιαντα μέτρα έδώ >.αί
ηανΐοΰ, 6'που απεστάλη υπό τοΰ Φύριρ διά
να προστατευθή την Ευρώπην Λπό τονς ά
ετειλοΰντας την εθνικήν ανεξαρτησίαν καΐ
την χριστιανικήν θρησκείαν των μικρόόν λα¬
ών ά&έονς μπολοεβίχονς χαί τονς συμ
μάχους των, ίχει Χάβει είς τα όμματα των
Χαών την θέσιν "τοΰ Ιοχνροΰ ηγέτου τσΰ ση¬
μερινον μεγάλον αγώνος, πού προσέλαβε σα·
φή χαρακτήρα μιας Πανευρωπαϊχής Χριατιο·
νίκης Στανροφορίας εναντίον τ&ν διωκτών
τοΰ ' Εατανρωμένον και Άναστάντος ίχ νέ-
Ηρών Θεανθρώπου.
"Ολοι σήμερον βΧέπονν τα ηράγματα μέ
χα&αρόν βΧέμμα. Ό αγων χρειάξεται άπο
φααιοτιχότητα χαί δύναμιν ψυχικήν, ή 0-
ιτοία δέν λείπει άπό τους χριστιανόν; της
Ενρώπης.
ΕΑΛΗΝΕΣ ! Η Π α τ ρ Ι ς καί ή Π ί·
α τ ι ς ζητονν την προοτααίαν σας. Π ρ ο -
λ ά β ε τ ε νά άποσοβήαετε τύν κίνδυνον διά
την ασφάλειαν την ιδικήν σας, τή*ς περιου¬
σίας σας καϊ τής οικογενείας σας.
ΕΑΑΗΝΙΔΕΣ ! Δέν πρέπει νά Ιπιτρέψε-
τί ποτε νά γίνονν τα παιδία αας άλήται,
ίγκληματίαι, ά'θεοι.
ΠΟΛΙΤΑΙ 1 Ύπερασπ(αειε τονς ναονς
καϊ τα μνημεϊα ποΧιτιομον, πον οάς ίχΧη-
ροδάιησαν οί εΰσεβείς προπάτορες. καϊ οί
αίώνες.
ΧΩΡΙΚΟΙ ! ' Α π ο δ ι ώ | ε τ ε τόν
δαυλάν τής πνρκα'ιας μακράν τοΰ χωρίον οα^
καΐ των περιουσίαν σας, πρίν πνρποΧήσ-η
τα γραφικά σπιτάχια σας, τα παραγωγιχά
χωράφια αας χαΐ τα μικρά αας εΐρηνικά
μοναστήρια
ΟΛΟΙ ΜΑΖΥ ο τ ό ν Ι ε ρ ό ά γ ώ ν α
μέ ύψωμένβ τό Λάβαρο τής Πίστεως, τό λά
βαρο, πού νψωσιν 6 Βασιλεύς τον Φωτός ώς
Σύμβολον τής νίκης τον εναντίον τον Σκό-
τονς.
ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΥΧΗ
ΤΟΥ Κ. ΥΠΟΥΡΓΟΥ ΓΕΝ. ΔΙΟΙΚΗΤΟΥ ΜΑΣ
Επι τη ενκαιρίφ των ΆγίωνΤ}μερών τον Πάοχα ε'ύχομαι ίκ βά&ονς
ψνχης είς δλονζ τονς άγαπητονς μόν σνμπατριώτας τονς καλονς Κρήτας ε-
ΰνικόφρονας, δπως τό 8ιΐον Φώς τον άναστάιτος Χριστοϋ φωτία}) τάς ο;.ί-
ψεις χούν ίνα οντοι χαχά τάς κριαίμονς αύτάς περιστάσεις τον φοβερόν
χομμοννιοτικοϋ κίνδυνον κατανοήοονν την ανάγκην δπως παραμερίοουν πα-
οαν μεταξν των πολιτικην μικροδιαφοράν και έ'ριδα εκ τον παρελ&όντος
καΐ παρόντος καΐ άποτινάοαοντες την αημερινην άόιαφοίαν και μοιρολα-
τρείαν των ένω&ώαι διά νά άντιμειωπίσονν δλοι με $άρρ ς και πίστιν τονς
εδώ δλίγονς άπάτοιδας και άϋέονς ερνϋρονς, οί όποίοι, ώς δργανα ξένων,
προοπα&οϋν ά μολννονν διά των άπαιαίων κηρνγμάιων χιον τάς ψνχάς τής
νυν δοκιμαζομένης, λόγω των οτερήσεων τον πόλεμον μάζης τοΰ Λαόν αας
και νά παρασνρονν ανιην πρός ανντρφ^ν τής ΈλΙηνικής Πατρίδος και τής
Θρηοκείας των προγύνιον μας, όδηγοννίις ούτω την άτνχη χώραν μας είς
την κόλααιν τής αναρχίας, τον έμφνλίσν σπαραγμόν, τής αίμοβόρον τρομο-
κρατίας και τής Απεριγράπτον δνστνχίας
ΙΩΑΝ. Κ. ΠΑΣΣΑΔΑΚΗΣ
ΥΠΟΥΡΓΟΣ ΓΕΝΙΚΟΣ ΔΙΟΙΚΚΤΗΖ ΚΡΗΤΗΣ
ΤΟ "ΔΕΥΤΕΡΟΝ ΜΕΤΩΠΟΝ,,
ΚΑΙ ΑΙ ΑΠΟΤΥΧΙΑΙ ΕΙΣ ΝΟΤΙΟΝ ΙΤΑΛΙΑΝ
* ΑΝΗΣΥΧΕΙ Η ΣΥΜΜΑΧΙΚΗ ΚΟΙΝΗ ΓΝΩΜΗ
Ό Χριστός αταυρά&ηκε γιά τούς
Χβΐστιανούς χαι άνέοτη. Ένίκη-
αε τό Φώς εναντίον τοΰ ακότους.
ΑΙ Α&εϊστικαΙ δυνάμεις τού
μπολσεβικισμόν, τοϋ διεθν ΰς
έβραϊαμοϋ καί τή(, πλουζοκοα
χίας θά ουντριβοϋν άπό τό πνεϋ-
μα καΐ ζήν δύναμιν τοΰ χριστια¬
νισμόν, πού ΰ·ριαμβεύει πάντο-
τε χατά των έχθοών τού.
άφορά την προσοχήν των επί ΐοΰ
μου τό σπουδ πότρρον μρ'ροο. Εάν θ^η
τις νά κρίνη δκαίως ότι οί άγγλο-αμερι-
κανοί άγωνίζονται ί,κι τού ιταλικού θΐά-
τρου πολέμου άτό μηνών ήδη, παρά την
καταβολήν όλων των δυνάμεών των, μα-
ταίως ότως επιτύχουν άποφατιστικήν ε¬
πιτυχίαν, τοέπει ν' άναλογισίϊη την έκ
τ σιν των προπαρασκευήν, ί) όποία προη-
γήθη τής γενικής έπιθέσεως
ΑΝΑΣΤΑΣΕΩΣ ΗΜΕΡΑ
ΛΑΙτΐΠΡΥΝΘΩΜΕΝ ΛΑύΙ
Τίνα ζητείτε ; Ίησοϋι. τόν Ναζωραίον;
Ούκ έΌτιν ώδε, άλλ' ή,-έρδη έκ νεκρόν.
Ό λευκοιρόρος δγγελος έ ά ω είς τό α¬
νοικτόν μνη,ιεϊον τοθ Έσταυρωμένου κη-
ρυττει τό θαθμα τής ΆνασιιίΌεως.
"Υστερα άπό τό μαρτύριον, πού εκου¬
σίως υπεβλήθη ό Ίησοθς διά την σωτηρίαν
τοθ κόσμου <αΙ άφουύπίψ"ρε καΐ έπόνκσε καί έσταυρώδη καΐ ετάφη ώς κοινάς 6ν· θρωπος, ονέσΐη άπό τούς νεκρούς ώς ά- θάνατος ©εάς, Χαϊρε θύγατερ καΐ άνιλλου Σιών. Ή ΈκκλησΙα τοθ ΧριοτοΟ, πού έθεμελιώθη είς τάς αληθείας τοθ μεγάλου τούτου Δι¬ δασκάλου καί ΘριαμβευτοΟ, πανηγυρΐζει σή¬ μερον την μεγαλυτέραν της εορτήν. Έορτή έορτών «αί πανήγυρις πανηγυ· ρεων. Πάσχα ά^ωμ1ί>ν, πάσχ αγιον, πάσχα
πανσεβάσυιον. Έφρανθώμεν έν αΰτ<ρ. Ό Θεός τήι, άν,άπης καΐ τής Είρήνης έ· πισφραγΐζει τό ϋπέρογον κήρυγμά τού μέ τα τΐμιά τού Πάθη καΐ σήμερον μέ την α¬ γίαν τού Άνάστασιν. Άνυμνήσατε Λαοί καΐ δοξάσατε δτι Θεός άνέστη σύσ^ι τάς άμαρτΐας τοθ κό¬ σμου. Κι Ι ΰλλοτε διά μέσου τής Ιστορίας οί γλυκείς λάγοι τοθ Σωτήρος καΐ ή με/όλη τού έπαγγεΜα «Άγ< πά τ 6 αλλήλους» ευρί¬ σκοντο είς άντΐθεσιν,μέ ίνα φυλετικόν, πολιτικόν ή κοινωνικόν "ρεϋμα, μέ μίαν βι- οίον εκδήλωσιν τής ζωής των λοών 'Αλλα σήμερον πόσον οί λόγοι οΰτοΐ άπεμακρύν- θησα/ άπό την πρα<τκήν τω/ εφαρμογήν Ι Καΐ δμως είναι ό κανών έκεϊνο», ό οποί¬ ος δταν διευθύνη τόν βίον καΐ διέπη τος σχ^σεις τίν μελών τής κοιν.'νΐος των άν-' θρώπων, όδηγεί έ'νυ 2<αοτον καΐ τΛ σύνο¬ λον πρΛς τή/ χ-ράν τής είρή.η', πρός την Πρόοδον κοί την εύδϋψονίαν "Ας έπιστρί'ψ.ιυεν, λο|πόν, είς την 6μ· ποοκτον εφαρμογήν τή, διξαοκολίας τοθ Θεανθρώπου. Καΐ τα προβλήματα θ,ϊ λυ- δοθν. Οί πόνοι θά οβύόουν καΐ ή ανθρω¬ πότης όλόκ/ηοος θ' αναγεννηθή. Τό σημε¬ ρινον δραμα κοί τό φρκτόν της μαρτύριον θά πορέλθη κοΐ θά οίσθονθή ώς νά βχη άναθΓηθή κίί άφυπνισθή άπό §να ψυχικόν λήδαργον, είς τον οποίον την €χει ρΐψει οημερόΐ το μισο^ κγ! ή έμπάθεισ, ποΰ κ·· νούν είς άλλη<Όεξόντωσιν τούς άδελφούς Λαούς, μέ τόν έα μεγάλον έπουράνιον Πατέρα. Ό κοινάς αύιός Πατήρ, ©εάς τοθ '6' λέους καΐ τής Σιγγνώμης, θά δεχθή καΐ πά¬ λιν είς τάς σ^ργκάς τού άγκόλας τα μ< τανόοθντα τέκνα τού, άττοκαθισταμένης αυμηνοΐας καΐ άλληαγόπης καί έξαλειφο- μένων δλων των ταπεινόν κοσμικών δια· κρίσεων μέ την επικράτησιν μόνον τοθ καθαροθ χριστιανικαί) πνεύματος, πού ένώ· νει τούς άνθρώπαυς, φωτΐζει την ψυχήν, λαμπρύνει την σκέψι', καταργεϊ τάς διαι ρέσεις, έξοψώνει καΐ χαρίζει έλπΐδα, καλω σύνην, ευημερίαν καί μακσριότητα. "Ας λε'ψουν οί αμφιβολίαι κα) ή άΐΜ· στΐα των δοκησισόφων καΐ ύλιστών. "Αζ ομΐξωμεν όδελφικά χεΐλη καΐ προσφωνοθν· τες τόν ©ριαμβευτήν τής ζωής, Μυσταγω γάν κρΐ Λυτρωτήν, άς είπωμεν ε<ς θετικόν τόνον μέ μίαν φω ήν: !■ ΧΡΙΙΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ ! ΑΝΕΣΤΗ ΣΟΒΙΕΤΙΚΑ ΠΑΡΑΣΗΜΑ ΕΙΣ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΥΣ ΓΕΝΕΥΗ, 13. —Ό σοβιετικάς πρε- οβευτής είς Βάσιγκτων, Γχρομίκο, παρρ δωσεν είς τον υπουργόν των εξ(οτρρικ''ΐ'ν Χάλλ τό σοβιετικόν παράσημον διά 52 ύπηχόους των Ήνα μένωι»· Πολιτειων. Κατά την π κςάδοσΐν των σοβιετικήν πα- ραοήμων ΐΕέφρασεν ό πρεσβευ.ής, μετα- ξύ άλλων, ιήν ^λπίδα, οί κατά τάς επι¬ κειμένας μάχας τό «Οάρτος τ<ϊ>ν έΕαιρετι-
«ών πατριωτών των Ηνωμένον Πολι-
(ϊΐών θά αύξηθχϊ πολλ«ΐτ?αοίω.».
Η ΤίΡΛΗ ΤΩΝ ΕΦΗΜΕΡΙΔΩΝ
Κατ' 'άπόφααιν τοΰ παρά τφ κ.
ΙΤρω'&νπονργφ κ. Έπιχρόπον Τύπον
καΐ λόγω τί}ς άί-ατιμ^σεως των υλι¬
κών ΗαΙ έν γένει τοΰ τιμαρί&μον, ή
τιμτ) των εφημερίδων ώρίσ&η είς
δραχμάς 15.000, μέτρον τό οποίον
έφνρμόο&ν είς Ά&ήνας ήδη άπό τής
1. Απρίλιον·
ΒΕΡΟΛΙΝΟΝ. — Τό ημιεπίσημον
Γερμανικόν Πρακτορείον μεταοίδει ότι ή
«Εφημερίς τού Χρηυατιστηοίου» δημο-
σιεΰει άρθρον υπό τόν τίτλον : «Ή όδός
πρός την απόφασιν», έν --ώ οποίω έκ-
θέτει τόν τρόπον καθ' όν παρουσιάζετΓΊ
τό πρί'βλημα τού δευτέρου μετοίπου διά
τούς άγγλοομερικανούς.Ή έΐημερίς χα-
ρακτηρ'ζει ώς αξιοσημείωτον τό ότι ή
αγγλικη καί ι μερικανική δημοσία γνώμη
δίδει μεγαλυτέραν προσοχήν είς τα γεγο-___________________________________________________
νόνα τού έν Ιταλία θεάτρου πολέμου πά- —————————— -———————»—-————-——--—-—----———-——————-—————-—
0« εις τόν πόλεμον εν ιω Άναΐολιχω μ π0ΛΙΣ ΤΟΥ ΒΑΤΙΚΑΝΟΥ ΜΕ ΤΟΝ ΝΑΟΝ ΤΟΥ ΑΠΟΥ ΠΕΤΡΟΥ
Μετώπω. Κατά την «Εφημερίδα τοϋ Π 1ιν"'
ΧρΓματιστηρίου», τουτο καΐά πρώτον
λόγον προέρχεται έκ τής συναισθήπεως
ότι ή τελευταία κρίσις τού π< λέμου τού τού δέν θά είναι είς την Ανατολικήν Ευρώπην, άλλ" είς την Δυτικήν καί ότι 4$ εξέλιξις τή; εκστρατείας εν "Ιταλία ά- φήνει πολλά συμπεοάοματα περί τού χα- ρακτήροε τής μεγάλης συρφάξεως, ή όποία θά καταλήγη είς την νστάτην νςίηντοϋ αγώνος. Ου ω έν Ά-γλία ^αι είς τά: Ήνωμέιας Πολιτε-ίας της Άμ'Ρ'χής Λν τιμετωπίζονται μαχαι, ώς "? μο'χαι εϊ<: Νεττηΰνο καί Κ<ιπίΐο ή π, β ρότης των 5ιοίων ά(η>ει νά δηιιΐοι ο/ήτηι μ·>Ό0
τ«ρ < χηρά εκ των μιολσεβ χιχβν ?·μτι' χιώ, καί)' όσον εκ ιάς χο'οις ταύ ηα ύπάρχει ΐό σιινοίσθημα "ΐτι ή διάρνειπ _, καί κ· άιοτελεσιιπ τ<Τ ν ίπιτιιχιών τι>ντ<ι ν είνΐιΐ χροϊΐχΤς πρριωρισμρν«. Έν ΛΓ'ν ί^ί((ι νοϊ εν Βάπινχκ,,ν άτι?αιιβάον ται όΐι τι προπεχρ^τάτη κ«ί μεγίπτη με ♦ατοπιοις την νέ τρον τή- 1«(>ύτητος τοτ
Β'λεμι ν θ<» θρ,ιη τού: άν·λ"ΐ·ςχαί τούς Γ/μΓριχιιντύς πρό τταμμεγίστης ηποφαηΐ ο. την οποίαν δέν θά δυνηθούν, διά λόγοι ς-έΕωτερικούς, έσωιεριχούς χαί πό λειιοουναμικούς, νά έ><φύγι>νν Διά ΐ'ΐΰτο
Λ ίταλική Ικοτραιεία «αταλαμβάνϊΐ όσον
άγγλοαμεριχατοι γκαγχστερ τοϋ άέοος όεν εσ.βα
)ό σύμβολον ιοθ Χρυααν σμόν
όντε

Σελίς 2α
3ΠΑΡΑΤΗΡΗΤΗ1
Κυρϊοκη 16 Απριλίου 1944
ΤΟΥ ΘΕΟΦΙΛ. ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΚΥΔΩΝΙΑΣ & ΑΠΟΚΟΡΩΝΟΥ ΑΓΑΘΑΓΓΕΛΟΥ
ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΑΝΑΣΤΑΣΕΩΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ
Χριστός άνέστη συναναστήσαςκαΙ ημάς ττεσόντας τή«άμαρτΐα
ΑΙ ΕΠΙΚΡΑΤΟΥΪΑΙ ΕΙΣ ΤΟ ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ ΑΝΤΙΛΗΨΕΙΣ
ΕΠΙ ΤΗΣ ΕΚΛΟΓΗΣ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΓΛΟΣΧΑΣ ΣΕΡΓΙΟΥ
Μέ τόν σταυρικόν θάνατον καί την,
ένδοξον τριήμερο/ Άνάσΐασιν συνεπλή-
ρωσεν δ Χριστός την επί γής Θεϊκήν Αύ¬
τοι αποστολήν: τοϋ «Σωτήρος» καΐ «Λυ-
τρωτοϋ».
Ό Χριστός Θεός ών, εγένετο άνθρω-
πος, έλθών είς τόν κόσμον έν δούλου
μορφή, έκήρυξε την νίαν θρησκείαν τής
Άγάπης, εδίδαξεν είς τούς άνθρώπους
την εφαρμογήν αυτής διά των καλών ϊρ-
γων, ΐδρυσε την Έκχλησίαν, διά τής ο¬
ποίας θά έφαρμόζεται ή νέα αυτή Θρη-
σκεία, καί τα Μυστήρια τοϋ Βαπτίσμα-
τος, τής θείας Ευχαριστίας κλπ. διά των
οποίων θά άγιάζωνται οί πιστοί καί θά
μεταδίδεται είς αύτούς <ί Θεία Χάρις, κατήρτισε τούς Ά·>οσιόλους καί Διαδό·
χους Τού, είς τούς δποΐους ε^ωκε πάσαν
δύναμιν καί εξουσίαν καί υπεσχέθη δτι
θά παρακαλέση τόν Πατέρα νά πέμψη
- είς αύτούς τόν Παράκλητον, τό Πνεϋμα
τό Άγιον, ινα διδάξη αύτούς καί υπο-
μνήση αυτοίς πάντα δσ « είπεν πρός αύ¬
τούς ό Διδάσκαλος ("Ιωάν. 14,26).
"Όταν έπλησίαζον όϊί ημέραι τ6ΰ Σταυ
ρικοΰ Αυτού θανάτου, παρέλαβεν τούς
μαθητάς Αύιοΰ καί άνέβη είς εΐεροσήλυ-
μα, ίνα έορτάση μετ' αυτών, τό τελευ¬
ταίον Πάσχα, καί προπαρασκευάση διά
τα μετ* ολίγον μέλλοντα νά συμβώσι
δραματικά γεγονότα: Ιδού άναβαίνομεν
είς Ίεροσύλυμα καί παραδοθήσεται ό
Υιός τοϋ άνθρώπου είς χείρας άμαρτω-
λών... καί κατακρινοϋσιν αυτόν θανάτφ
καί παραδώσουσιν αυτόν τοίς "Εθνεσιν
είς τό έμπαίξαι καί μαστιγώσαι καί σταυ·
ρώσαι καί τη τρίτη ί|μέρα άναστήσιται»
(Ματθ. 20,18—20).
Είς την Αγίαν πόλιν εισήλθεν θριαμ-
βευτικώς, ό λαός τής οποίας τόν ύπεδέ-
χθη μετά βαΐων καί κλάδων καί εΌτρωνί
κατά γής τα ίμάτια αύτοϋ ινα διαβη δ
Βασιλεύς τής Δόξης, Ιπευφημούμενος διά
τού «'Ωααννά» (Ματθ. 21,8—9) άλλά
μετά εξ ημέρας ακριβώς, δ ΐδιος αύτός
δχλος παρακινούμενος καί υπό των Αρ¬
χιερέων καί των Φαρισαίων καί Γραμ-
ματέων, έφώναζεν πρός τόν έπιπόλαιον
Πιλάΐον «Άρον, άρον, σταύρωσον αύ-
•τόν» (Ιωάν. 19, 15). Συνβλήφθη δ άκα-
κος, δ πράσς καί άναμάρτητος, ώς κα-
κοΰργος καί λη ΐτής καί εστέλλϊΐο άπό
τόν "Αννα είς τόν Καϊάφαν υβριζόμενος,
. έμπαιζάμε,νος, κολαφιζόμεν )ς, μ ιοτιγού-
ν% μενος ώς ψευδοβασιλεύς Αύτός δ Βασι¬
λεύς των Βασιλευόντων καί Κυριος των
κυριευόντων, καί τέλος Ισταυρώθη έν μέ-
σφ δύο κακούργων συσΐαυρωθέντων Ινα
ΙπΙ τ ου Σταυροΰ αποπλύνη τάς άμαρτίος
ημών.
Κατήλθεν είς τόν Άδην, Ινίκησε τόν
θάνατον καί Άνέστη τριήμερος, συνα-
στήσας καί ημάς πεσόντας διά τής άμαρ-
τίας.
■ Διά τής έξιλαστικής αυτής Θυσίας,
συνδιή"λλαΕεν ό Χριστός τόν Άνθρωπον
μετά τού Θεού Πατρός «εχθροί όντες
κατηλλάγημεν τώ Θε.ω διά τού θανάτου
τού Υιού Αυτού» (Ρωμ. 5, 10). Κα¬
τήλθεν είς τόν Άδην κια καθήθίσεν καί
Ινέκρωσε· τόν θάνατον «Ποΰ σου θανάτω
τό κέντρον, ποϋ σου "Άδη τό νΐκος;»
Άνέστη τριήμερος διά τής Δόξης τού
Πατρός ϊνα καί ημείς έν νπινότητι ζωτ}ς
περιπατήσωμεν (Ρωμ, 6, 4).—Άπεθάνα-
μέν Ιν τή άμαρτΐςι καί άνέστηοεν ημάς
μαζί τού διά μίαν καινούργια ζωήν, την
κατά μίμησιν αύτοϋ νέαν ζωήν, τής Χρι-
στιανικής Άγάπης, τής διά καλών 8ρ-
γων έκδηλουμένης.
*Η ζωή τού κόσμου τούτου—καί άνα-
καιησθεΐσα — είναι ζωή πρόσκαιρος
καί προπαρασκευαστική διά την άλλην
ζωήν, την αιώνιον, την Βασίλειον τοΰ
Θεοΰ, ή δποία δέν είναι βρώσΐς καί πό-
σις, άλλά διχαιοσύνη καί άσκησις καί
άγιασμός. Δι* αυτήν μάς προορίζβι ό
Χριστός.
Άς ζώμεν λοιπόν αυτήν την νέαν,
την άνακαινισθεΐσαν ζωήν, είς την όΐτοί-
ποίαν μάς άνέστησεν δ Χριστός, άπηλλα-
γμένοι πάσης άμαρτίας, πάσης άνομίας,
πάσης άδικίας πρός τούς άδυνάτους, πρός
τα δρφανά καί τάς χήρας καί πρός πάν¬
τα συνάνθρωπον μας, έξασκοΰντες πάσον
αρετήν, βοηθοϋντες παντοιοτρόπως τόν
πτωχόν καί αδύνατον, ζώντες Ιν δμονοία,
έν άγάπη, έν πατριωΐική φιλαλληλία, διά
νά είμεθα αξιοί τής άλλης ζωής, τής αί·
ωνίου, είς την οποίαν μάς προορίζει δ
Άναστάς Χριστός «άναβαίνω πρός τόν
Πατέρα μου καί πατέρα υμών καί Θεόν
μου καί Θεόν υμών καί συνανυψώ υμάς
είς την άνω Ίρ.ρουσαλήμ, είς την Βασι-
λείαν των Ούρανών».
Οΰΐω ζώντες θά συνεορτάζωμεν ι»ί-
τά χαράς καί ψυχικής αγαλ'ιάσεως την
ένδοξον Ά.άοτασιν τού Σωτήρος ναί
Λυτρωτοϋ ημών Ίησού Χριστοϋ καί θά
προσφωνώμδν αλλήλους διά τοΰ κοσμυ-
χπρμοσύνου «Χρισιός Άνέστη!»
Τό ζήτημα, υπό ποίας συνθήκας καί
πώς διεξήχθη ή έκλογή τοϋ ΣεργΙου ώ;
Πατριάρχου τής Μόσχας, άπασχολεΐ καί
σήμερον άκόμη δλους τούς ανήκοντος είς
την "Ορθόδοξον Εκκλησίαν. Τό ζήτημα
τουτο είνε τοσούτον μάλλον σημαντικόν
καί σπουδαίον, καθόσον άμφισβητεΐται
ή νομιμότης καί ή συμφώνως πρός τούς
έκκλησιαστικούς κανόνας Ισχύς τής έκλο-
γής, δεδομένου 8τι οί νόμιμοι κανονικοί
έχλογεΐς, οί έπίσκοποι, δέν εκλήθησαν
είς την εκλογήν.
Τό Άγιον Όρος, τό οποίον κατά
την διάρκειαν των αΐώνων καί κατά τούς
τείευταίους άκόμη; κιιιρούς υπήρξε τό
κέντρον καί ό στύλος τής ΌρθοδοΕίας θέ¬
τει άναμφιβόλως καί αύτό τό έρώτημα
τουτο, καί δή άπό τής οκοπιάς τής Πανορ
θοδόξου Χριστιανωσύνης, ήγνώμη τού δέ
θά έχη άναμφιβόλως τό απαιτούμενον κΰ-
ρος καί θά εύρη την δέουσαν απήχησιν.
Έπειδή δέ έξεφράσθη ή επιθυμία, όπως
γίνουν γνωσταί αί -άνιιλήψεις τού, τό
Άγιον "Ορος είνε είς θέσιν νά ανακοι¬
νώση τάς σκέψεις τού καί τάς ελπίδας
τού, αΐτινες έχουν έν συντομία ώς εξής :
Κατά τάς τελευταίας δεκαετίας παρε¬
τηρήθη μία ενίσχυσις τής άντιθρησκευτι-
κης καί άντιχριστιανικής κινήσεως υπό
την αίγίδα τής κυβερνήσεως τής Σοβιε-
τικής €Ενώσεως, ούτως ωσΐε κάθε θρη·
σκευτική ζωή νά φθάση τα όρια τής πλή¬
ρους έκμηδενίσεώς της, εφ' δσον π. χ.
εκκλησίαι, μοναστήρια καί εκκλησιαστι-
κά ίδρύματα "παγκοσμίου φήμης κατε-
στράφησαν εκ βάθρων.
"Ομοίως μ(α πείσμων προπαγάνδα
έχηιρακτήρισβ κάθε θρησκευτικήν ζωήν
ώς όπιον διά ΐόν λαόν. Έπομένως δικαι-
οϋται κανείς σήμερον νά ερωτήση: υπήρ¬
ξε πράγματι τόσον μεγάλη τ"| επίδρασις
των υπό τοΰ πολέμου προκληθεισών δο·
κιμασιών, ώστε οί έν ενεργεια Ικπρόσω-
ποι τής κυβερνήσεως εν Ρωσσία νά δμο·
λογήσουν πραγματικήν μετάνοιαν καί νά
σταματήσουν πάραυτα την μεγάλην έναν
τίον τής θρησκείας καί τοϋ Χριστιανι-
σμοΰ εκστρατείαν; ,
Είνε πράγματι γεγονός ότι δ Στάλιν
όστις κάποτε άπό πιστός μαθητής σεμι-
ναρίου πού ήτο μετεβλήθη είς άπιστον
καϊ διώκττ|ν τυΰ Χριστιανισμοϋ μετενόη-
σε τώρα καί μετεβλήθη αιφνιδίως είί
πιοτόν ακόλουθον τού Χριΐτοϋ καί είς
προστάτην τής δρθοδόξου πίστεως; Είνε
άληθές ότι έγκατέλειψε τόν όλοκληρωτι-
κόν τού άγώνα εναντίον ν ής Όρθοδόξου
Έχκλησίας είς τοιούτον μάλιστα βαθμόν
ώστε νά χηρύσση τώρα είς Ρωσσίαν την
άνοχήν, νά κ/είση τα μουσεΐα των άπί-
στων καί νά είααγάγη καί πάλιν τό μά-
θημα των θρησκευτικώς είς τα σχολεΐα;
Ημπορεί νά είνε κανείς βεβαιοί:, δτι
θά υπάρξη καί ϊίς τό μέλλον δ σεβασμός
πρός τό θρησκευτικόν α'ίσθημα των άν-
θρώπων; Είνε πράγματι όλα αύτά δυνα-
τά; 'Ή μήπως πρόκειται περί _μιάς προ-
σωρινής ύποχωρήσεως πολιτικής φύσεως
όπως διά τοϋ τρόπου τούτου δυνηθούν
νά εκμεταλλευθούν τάς υπαρχούσας δυνά¬
μεις διά την διατήρησιν τής Ίσχύος τού
μπολσεβικισμού ; Μήπως πρόκειται μό¬
νον περί ενός εκ των πολλών'* μέσων, δ-
πως άνακαλυφθούν, αί άκόμη είς τό κρυ-
πτόν ζώσαι ίύσεβεΐς ψυχαί, οΐτινες, δί-
δουσαι σή+ιερον πίστιν εις την δήλωσιν
τής κυβερνήσεως θά εκτεθούν αυριον,
όταν περάσουν οί δύσκολοι καιροί είς
τόν κίνδυνον ιιιάς θανισίμου καταδιώξε¬
ως διότι έφανέρωσαν τα θρησκευτικά
των αίσθήματα.
Ιδού αί αμφιβολίαι καί αί σκέψεις,
τάς οποίας προεκάλεσαν αί εκ ΡωσσΙας
είδήσεις. Ώς πρός την άπό απόψεως κα-
νονικυϋ δικαίου Ισχύν τής έκλογής τοΰ
Πατριάρχου Σεργίου, τό "Αγιον Όρος
δέν δύναται νά εκφράση, τάς άντιλήψεις
τού, λόγω ελλείψεως στοιχείων.
Αναφορικώς δμως πρός την μεταβο¬
λήν τής στάσεως τής ρωσσικής κυβερνή¬
σεως Ιναντι τϋς Έκκλησίας, Εχομεν ώς
ϊκ τής πεΐρας τοΰ παρελθόντος τόσον με-
γάλους δισταγμούς, ωστε ή ελπίς διά την
ειλικρίνειάν της είνε ελαχίστη.
Τό Άγιον Όρος κινούμενον υπό τοΰ
πνεύματος τής Όρθοδοξίας, 'κφράζει
ομοφώνως την έπιθυμ'ι «ν (υπό μορφήν
προσευχής), όπως ούδεμία γίνχι κακή
χρήσις τής ίερόΐητος τής όρθοδοξίας
πρός τόν σκοπόν τής έπι~εύξεως υπό τό
πρόσχημα τουτο κοσμικών πολιτικών έπι-
διώξεων. Ό Κύριος, όστις έοευνα τάς
ψυχάς καί τάς καρδίας καί εν τη άγαθό-
τητί Τού σκέπτεται τό σύμπαν, άς δώσχι
είς τόν κόσμον σύντομον ειρήνην καί
προστασίαν είς «ήν Εκκλησίαν τοΰ Χςι-
στοϋ, οί5τως ώστε κάθε άνθρωπος νά
δύναται νά εκπληρώση ιά πρός τόν Θεόν
καθήκοντά τού καί επαινει καί τιμά τό
"Αγιον Αύτοϋ δνομα.
ΖΗΤΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ
Ο ΑΡΤΟΣ ΗΜΩΝ Ο ΕΠΙΟΥΣΙΟΣ
«Τόν άίρτον ημών τόν Ιπιούσιον» πα·
. ρακαλοϋμεν, κάθε ημέραν, νά μάς εξα¬
σφαλίση ό ΠανάγαϋΌς Θεός, τόν άρτον"
τόν έπιούσι >ν, παρακαλούμεν νά μάς δί¬
δη 6 Θεός, ώς τό άΐταντον των ε^ισιτι-
στικών μας άπαιιήοεων, άπένίΐνιι τοΰ
Δηίαουργοΰ μας καί Υψίστου. Καί Λράγ-
ματι, άν πάρη κανείς την Ιστορίαν των
είδών καί πραγμάτων διά μέσου των αί-
ώνων τής άνθρωττίνης ζωής, θά Ιδή ότι
τίΐτοτε άλλο δέν έξηγιάσθη καί δέν έξετι-
μήθη τόσον δσον τό ψωμί. Καί κανένα
άλλο εΐδος παραγωγής δέν ετέθη ώς ύψί-
στη άνά',χη τού άνθρώπου. Τό ψωμί εί¬
νε ή βάσις τής οϊκονομικής καταστάσεως
παντός Κοάτους καί πάσης "Πολιτείας.
Τό ψωμ' είνε τό πρόγραιιμα πάσης νέας
ίδέβς καί πάσης πρωτοτύπου θεωρίας
καί κάθε κοινωνικής ένιργείας, πού θά
άναπετασθή, θά έξαΐτλωθή καί θά κυμα-
τίση ώς σημαία επί των λαών. Οί κινέ
ζοι πρό αιώνιον καί αίώνων ίΐΐΓοκηλοϋ
οαν τό σιιάρι «δώρον τοΰ Θεοϋ» Τό
«καλλίτερα δώρον τοΰ Θεοΰ, είς τόν ά >-
θι,ωπον» τό θεωςούσανε καί οί εβραϊ¬
οι, κοί γιά τουτο τα πρώτα στάχυα, δπου
(•υγκομίζανε, Ιπρεπε άπαρπιτήτως νά
προσ'(ερθο"'ν είς τόν Θεόν. Θ<·:οί καί ή- μίθεοι έδίδαξαν την καλλιέργειαν τοΰ οί- του είς τούς ποογόνους μας ά^/αίους Ελληνας. Ή ΔήμηΓρα, ή ΟΛθία καί διά την λόγον αυτόν άΊιεκαλεϊτο «Σιιώ», Τριπτόλειιος κλπ. Ό Θεός "Ισις τό Ινεφάνισεν είς τούς άρχαίους ΑΙγυπτίους Θεόσταλτον δώρον ουρανοκατέβατον. Τόσον ίερόν, πού μετουσιωθή είς τόν "Αρτον τό Σώμα τοϋ Χριστθϋ ώς άχραντον μυστήριον, μέ τό οποίον μεΐά φόβου Θεοΰ καί τρόμου μεταλαμβάνομεν αύστηρ"ός νηστεύοντες. «"Αρτον» σ.έλλομεν είς τούς ναούς, κατά τάς εορτάς μας, διά νά έτικοινωνήσωμεν μέ τόν Θεόν, δεόμενοι την θείαν προστα¬ σίαν, καί άρτον λαμβάνομεν κατά την α¬ πόλυσιν κάθε λειτουογίας, ώς «αντΐδω- ρον» τήο θείας ευχαριστίας πρός τούί έκκλησιαζομένυυς. "Αρτον καί θεαματα μόνον ζητ.ΰσεν ά ιό τούς άρχοντάς τού δ Ρωμαϊκός λαός. Μέ άνδη τοΰ Τιμίου Σταυροΰ, άναπιάνουν οί νοικοκυρές μας τό πριζύμι, πού θά ζυμώσουν λειτουρ- γιές. Σταύρον χαράσσουν καί οί Όθω- μανοί Π επί των «πλαστών» τοιν (καρ- βελιών) δταν πρόκειται νά τα φουρνίσουν. Ή ί ρήης τοΰ άρτου έφθασε καί μέχρις έχείνων άκόμη των ό>'των πού
έχουν κάποιαν β/έσιν μέ αυτόν, ή συν-
τελοΰν είς την παραγωγήν τού. Οί άρ-
χαΐοι ϊλληνες δέν έθυσίαζ >ν ηοτέ «βοΰν
άριιτήρα», ϊίς δέ τούς ά.ιχαίους άπη
ναίους ύτ.όρχεν νόμος αύστηιοός πού ήιι-
πόδιζ« ά θυσιά ΐουν β >ΰν «διό ζυγόν
πονήιαντα», διότι τό βόδι αύιό εί αι
«κοινωνός των κημάταίν τού άνθρώπου».
Οί τοΰρ-.οι ού^έτοτε οφάζουν γιά νά φά-
νε βόδι, γιατί αύτό κοπιάζίΐ εί; τούς
άγρού; γιά νά Ιχ· υιιρ ήμ»ΐς ψωμί. Κι*
οί δικοί μας γε οργηί ευλαβούνται τό
«καματτρό» τ υ:, τό κ<ιταηονη<ιένον βό(· δι, τΐηλοδή, π'ΐύ τιοκ ζεται γιά νά τού; ίξασφαλίοη ιόν άρτον αύΐών τ&ν επι .ύ· σιον. «... Ό Θϊός, ή πηγή των αγαθών, ό χελει'ιοας τή γ-ρ, έερνενκών νορΐτούς» κλπ. «ι-ύλόγησι ν κκ'ι 7ΐλήΗυνον την όΐ (ιαύιην κλπ. "Αλλην ευχήν Ιχρι γιά τό σιτάρι είνε στά άμπάρια: «Κΰρ'^ δ Θεός ήιιην Λη.... («υιός κι>ί < ΰν Λ'Όγγι τπ ουμπαθών τάς άοθενεκις ημών, ιύλόγη'ίυν τόν σΐτον τυϋιον κ^,π Μέ τό στάρι των κολλύβων νοϋμεν μέ τάς ψυχάς των φιλτάΐων καί άγηπητών, πού μάς ΙΊρυγιΐν γιά πάντα καί διά τοΰ βρασμένου σίιου των κολλύ βων αΐτοϋμεν την συγγώμην τού Θεοΰ επί των πληιψελημάτων καί άμαρτιών των. Περίεργοι κ(ίί μτ,στηριώδεις τελεταί γίνονται άπό τόν λαόν τής ύπαίθρου, καί δταν θ' άρχίοη ή σποςά τοΰ σιτα- ριοΰ καί δΐαν θά έλθη δ καιρός τοϋ θε- ρισμοϋ καί διον γίνη ό άποθερισμός καί' οίαν θά οτρωθή τό «είσόδη'ΐα» είς τό άλώνι, δ%ως μεταστραφή ή εΰνοια των άοράιων καί μυστηοιωδών καί άγνώιτων δυνάαεων τής φύσεως Ιπί των κόπων μας καί τής παραγωγής μας. Τί νά πρωτοαναφέρωμεν ; Τα λαϊκάς γιά ιό ψίθμί δοξασία;, τάς παριιμίας, τοίις θρύλλους, την πίστιν των εργαζομέ¬ νων; Την σειτότητα τοϋ τεμαχίου άρτον, πού άμα τό δ.νυν οί γυναικοϋλες πβταγμέ- νο κατά γής τό πηκώνουν μέ ε^ιλάβεια, τό άσπάζονται μέ σεβισμό καί τό Ιναπο- θέτουν, σέ μέρος ύψηλό, γιά νά μην τό παΐήση άνθρώπου πόδι; • Κι' δμως, είς' την ψέΰτικην αυτήν ζωήν είνε δΰστυχώς, δλα προλήψεις καί πκρεξηγήσεις. "Ερχεται ή τρομ?ρ?ι έπι- στήμη, μέ τό μασΐίγιαν τής ερεύνης καί τής αληθείας καί ποϋ κλονίξϊΐ ίτεττοιθή- σεις καί σκΓ· κρηΐινίζει ναούς ϊδανίκούς καί σ'ΐΰ διαλύει α?ώ>ων κατασταλάγματα
χοΐ αίώνων πίστιν καί βεβαιώσεις.
— Κΰριρ, οοΰ λέγει ή ίηιστήμη, οΐι-
δέν Ι,ιιβλαβέστεο'ν ε,Ις ιόν άνθρωπβν,
ώς τροφίΊ, άΐτό το ψωμί...
Καί σοΰ Λίνει έΕηγήσεις, ποΰ Λέν δέ
χονται ουζήη-.ΐν. Λ1 ά τούς έλληνας μιί-
λισιπ, λαόν κ,κι' έξ» χτ ν ψ ομοφάγον, τό
ψιομί δύναται νό δνοικΐπθη καθκρά καί
Εάθιερα ώς «ά?ηθής κίνδυνο.» Διότι
δυσΐτιχ-Τκ δ «ίρτοί, ιταρά την· θρεπακό·
τητα π·ύ ϊχει, ϊχκι ν ί μινάλπ έλαττώμα-
τιι τα δτηί<ι νληροδστεΐ ι^ τιιί'ς τρώγον- τας ούιό.'. .Ϊη) πρώτον, τό ψωμί πρέπι>ι
νά μείνη ώ: τροιρή μόνον των μικρών
παιδιών. Δα ιούς μεγάλονς, *·Ι ε κίνδυ
νος.
Είνε θάνιιτος ! «ΠέρΐΌΕς τα παράν-
τα, λέγει έΊ·ας μεγάλι ς έπιστήμίον, πάψε
πιά νι ιρώς ψωμί».
Κι' Λνούσατε τί τηΰ κστηγοροϋν:
Πρώτον, διι τό ψωμί είνε γνωστόν διι
Ιπιφέρει δι σπεψίαν καί κακοστομαχιάν.
Δεύτερον, τό ψωμί φίρει μεγάλο βάρος
είς τό στομάχι. Γίνειαι δέ ά-<όμα πιό επικίνδυνον, όταν είνε άλατισμβνο. Διά τούς πάσχοντος μάλιστα, άπό πτώσιν τοΰ στόμαχον, τό ψωμί είνε βάσανο σωσιό. ΈΛΐφέρει πόνους δυνατούς καί άκόμη περισσότερον, εάν τρώγη κανένας ψίχα. Έπίσης τό ψωμί καί μάλισια τό άλατι- σμένο Ιχει κακήν επίδρασιν Ιπί των γα στρικών έκ.<ρίοεων. Είς τό ψωμί, άποδίδουν—καί «δι- καίως», λένε οί Ιπιστήμονες—τα προκα- ταρκτικά τής άρΐηριοσκληρώσεως. Έπι- δρά έηίσης βλαβερώς καί έιί των νεφρών, Ινεκεν των χλωριούχων πού περιίχει. Συντελεί σοβαράς, ΐσως είνε καί.ή αί- τία τής δημιουργίας,' τής άσί)ενιί<«ς τοΰ διαβήτου. 'Έχει 'άνίιμψισβητήτως εξα¬ κριβωθή υπό τής έπιστήμης δτι δλοι οί διαΙητΐΛθί ήσαν 'μεγιίλοι νρωμοφαγάδες. Επικίνδυνον πο^ύ είνε τό ψωμί καί διά τούς πάσχοντα; διό πίεσιν, διότι πλη- θαίνει τό αΐ'ΐα. Έπί^ης τό ψωυί είνε μιά συμφορά διά, ΐ'·>ύς εχοντας ανεπάρ¬
κειαν τού τ^τατος! 'Έχει δμως καί περι
έργους ϊδιόιηΐ"ς. Λίνε δτι διεπίστωσαν
διι ή ύπερβολι/ή ψωμοφαγία έχη ευχά-
ριστα άποΐίλέσμκτ,α διά τούς πάσχοντα;
ά ιό εκζ%ατα κ Λ γενικώς ά-ιό δε^ιμαιι-
κάς παΗήσεις.
Κ'«ί έν ουν?χεία |χ?ι ιιελετηθτΐ κ< ί βχει παρατηρηθη ότι τίς τπς χώρας πού οί γυνοΐχες τρώνε πολύ ολίγο ψαηΛΐ, 8- γουν πιό φρέσκτ) κπί (ϊνίηοά ρπιδερμΙδΓΐ. "Οσες άπό τίς άναγνώστριες τού παρόν¬ τος δέν τό πιστεύουν, άς κάι συν επί έΊα χρονικόν διάστηιια μιά μεγάλη δίαιτη ψο>μιοΰ κ< ί άς πνμβ ιυλειθ ιΰ11, κατόπιν τόν καθρέπτη *ους. Καί ?α άλ'ο : Προτιι ά ε· νά τρώτρ, δποι δέν μτορρΐτε νά κάμετε- άλλοιτϊκ, την «ρραν τοΰ νρωμιοϋ. Κι' όσοι δ?ν ?- χετε δόντκι, τρέξατε ά ίέσως νά προιιη- θευθήτκ Αί τούς δδονΐοϊατρούς ! Αύΐά μέ λίγα λόγια τα άιοτελέσμίΐ- τα τή·- ψωμοφαγίας. ΣΤΑΜ, ΣΤΑΜ.

8η
τΠΑΡΑΤΗΡΗΤΗΣ
.«"!
ιιΐΐ'
"ΝΥΝ ΤΤΑΝΤΑ ΠΕΤΤΛΗΡΩΤΑΙ ΦΩΤΟΣ,,
Ή 'Ανάσταση τοϋ Χριστοϋ είναι γιό
μάς τους "Ελληνες ή μεγαλύτερη γιορτή,
«έορτών εορτή και ηανήγυρις πανηγύρε-
ων». Ό Χριστός άνααταίνεται άπό τόν
τάφο, τώρα που κ' ή Φύση ζαναγιεννιέ
ται, μοσκοβολοϋν τα λονλούδια καϊ τό
φώς δίνει μίαν ιδιαίτερη χαρά στό κάϋ·ε
πλάσμα. Ή 'Ανάσταση τον Χριστοϋ εί¬
ναι τό σνμβολο τής Αθανασίας. 'Α&άνα-
τη ή φύση, α&άνατη ή ελληνική ψυχή 1
Με τό ϋάνατο πάτησε τό &άνατο δ Χρι-
ατός- καϊ τό ίλληνικό $&νος με τό &άνα-
το κέρδισε την ά&αναοία.
Ή ύμνωδία τον Πάσχα τής Όρ&ο-
δοξίας είναι ενα ατεφάνι άμάραντο, φι-
λοτεχνημένο άπό τα πεώ μνρίηνοα αν&η
τής έλληνικής γλώασας. Μεγάλοι ποιητές,
νέοι Πί*δαροι, χαρίοανΐ νστερα άπό τ'
άριστονργήματα τής άρχαίας Έλλάϊας
κι' αλλα τής νέας Θρησκείας, λόγια ού
ράνια, γεμάτα φώς, χαρά καϊ ΰγεία.
Είναι παιάνες μεγαλόπνοιοι γιά τή νίκη
τον πνενματος καταπάνω ατην ϋλη, τοϋ
φωτός καταπάνω στό σκοτάδι, παιάνες
έλληνικοί.
«Νυν πάντα πεπλήρωται φωτός, ούρανός τε
καί γή καί τα καταχθόνια. Έορταζέτω> γοθν
πασά κτίσις την Ιγερσιν Χριοτοΰ, έν χ) εστερέ-
ωται».
«Τώρα δλα είναι γεμάτα από φα>ς, ό
ονρανός κ' ή γή καϊ τα καιαχ&όνια. "Ας
γιορτάζει λοιπόν δλάκερη ή κτίση την 'Α¬
νάσταση τον Χριατοϋ, γιατϊ με δαντη
οτεριώ&ηκε».
«Άνε στάσεως ή»έρα λαμπρυθωμεν λαο£ . . . ».
«.Σήμερα είναι μερά 'Ανάατασης, Άς
χαροϋμε δλα τα "Ε&νη' γιατϊ δ Χριστός
μάς μετέφεσε άπό τό &άνατο στη ζωή
καϊ μάς άνέβασε άπό τη γή ατόν ον-
ρανό . . . » .
«Έλάτε νά πιοϋμβ καινούργιο πιοτό, πού
δέ βγαίνει όπό ξέρη πέτρο., άλλά άπό πηγή
αΐώνιας νιότης π" άνάβρυσε μέσ" άπό τό μνή-
μα τοΰ Χριστοϋ».
Πολλά άπό αυτά τα τροπάρια είναι
σάν άρχαϊα άνάγλυφα πού τα χτυπά δ η-
λιος την ώρα πον βγαίνει πίσ' άπό τόν
Ύμμητό:
«Επί τής θείας φυλακής όθίηγόρος Άββα-
κούμ, στήτω μεθ' ημών καί δεικτύΐω φπεσφό-
ρον Άγγελον, Βιαπρυσίως λέγπντβ. Σήμερον ·
σωτηρία τφ κόσμω, ότι άνέστη Χριστός ώς
παντοδύναμος».
Έκεΐνος δ Φαεσφόρος Άγγελος, πον
φωνάζει διαπρνσίως, δέν είναι δμοιος με
τή φτερωτή Νίκη πού πετά απάνω ατήν
αρχαί α μετόπη, Ικεϊ ψηλά ατόν γαλάζιο
αι&έρα τής Έλλάδας ;
«Ώς όντως Ιερά καί πανέορτος αυτή ή σω-
τήριος νύξ καί φωταυγής, τής λαμπροφόρου
ημέρας τής έγέρσεως οΰσα προάγγελος».
Τούτη ή φωτανγής νύχτα, ή προάγ¬
γελος τής λαμπροφόρου ημέρας τής Λαμ-
πρής, δεν είναι τό Μεγάλο Σάββατο, πού
γεμίζει άπό χαρά άνεκλάλητη κάϋε ελλη¬
νική καρδιά, δπού δέν την ίκανε ά-
ναία&ητη ή άπιατία καϊ ή ψνχοφ&όρα
περιφρόνηση στήν παράδοση
Τό ΐδιο πράγμα με αλλα λόγια λέγει
κι' δ Σολωμός στό ξημέρωμα τής Ααμ-
πρής.
«Καθαςώτατον ήλιο έΊτρομηνοβσε
τής αύγής τό δροσάτο δστερα άστέρι'
σύ/νεφο, χαταχνιά, δέν άπερνοθσε
τοϋ οΰρανοΰ σέ κανένα άπό τα μέρη'
Κι' ά.τό χεΐ χινημένο άργοφυσοϋσε
τόσο γλυχά στό πυόσωπο τ' άγέρι,
πού λές χαί λέβι μέσ' τής καρδίας τα φύλλα>
γλυκειά ή ζωή, κι' ό Θάνατος μαυρίλα».
Αντοϊ οί νμνοι, αντά τα ποιήματα,
είναι οάν λονλούδια ιον βοννον ραντϊαμέ-
να με τή δροσιά τής ανγής. Γιά τουτο
κ' ή ποιητική όρ&οδοξί", τή νύχτα καϊ
την αν"ή, «σννάγει τα τέκνα της πρός
ενφροαύνην».
«Ό πα'δας έκ καμίνου ρυπάμενος, γενόμε¬
νος άνθρωπος, πάσχει ώς θνηΐός, χα'ι διά πή-
. θοιιε τό θνηΐόν άφ^ορσίας ένδΰει εΰπρέπ<ιαν». 1 Τόν ·&νητόν άν&ρωιον τόν ντννει μΐ ένπρέπειαν άφ&αροίας ! 'Α&άνατη ίλληνι- πάνω μας στεκότα'νε δ ονρανός κεντημέ- νος άπό τα άναρί&μητα τ' ά'στρα πον τρΐ,μοσβννανε. Ό βα&νς &όλος τους γιό- μιξε άπό ονράνια άρμονία. Ό άγέρις μοσκοβολονσε άπό τα άννα άν&η τ^ί ν^ϊ> ποί> σκίρτοΰσε άπό άγαλ-
λίαση. Κάπου—χάπον άκονγότανε κανέ-
να κονδοννι άπό κάποιο πρόβατο π'
άναχάραζε κρνμμένο στό σκοτάδι. Γύρω
μόν λαπάδ(ς άναμαένες, σάν νά κα&ρε-
φτίζουνταν τ' αστρα τ' ουρανόν κάτω στη
γή. Στη μέαη στεκότανε δ παπάς καϊ δΐ-
πλα τον οί ψαλτάδες. Όλοτρίγν^α άπλοϊ
&ν&ρωποι σιεκόντανε ξεσκονφωτοι, τοο
μπαναραΐοι, ψαράδες, ζενγάδες, γνναΐκες
μαγονληκωμένες με μαντήλες σάν την
ΠαναγΙα.
Ό παπάς στεκότανε μπροαχά στό
Βαγγέλιο που εΐτανε άπι&ωμένο σ' ίνα
άναλόγι. Εΐτανε οάν τόν προφήτη Ίεζε-
κιήλ, μανρος άπό τόν ήλιον, αν&ρωπος
τοΰ βουνον, ψηλός καϊ νηστεμένος, κι'
εϊχε μιά μεγαλοπρεπεία, 'Αοπροντνμένος
«ώς φαεσφόρος αγγελος», μέ τό φελόνι,
τό ίπιγονάτιο καϊ τα χρνσά επιμάνικα.
Τα μαλλιά τον, χωρισμένα στη μέαη σάν
τον Χριστον, άνεμιζάντατε Ιλαφρά στήν
(ινρα τής νύκτας, απάνω στ' άσκητικό
πρόσωπό τον εΐτανε ζωγραφισμένη μιά
βα&ειά άξιοπρέπηα καϊ υΧρηακεντικη
ανστηρότητα,Τά ήλιοκαμένα χέρια τον αι·
γοτρέμανε άπό τή συγκίτηση πώς &αλεγε
τό ΕνάγγέΙιο τής 'Αναστάσεως.
Σάν παύαΐΈ οί ψαλτάδες γινότανε
σιωπή. Τα βοννά στεκΐντανε μακριά μέ-
σα στό σκοτάοι. Τό πολνκάντηλο τονρα-
νοϊ) κρεμότανε άποπάνω μας με σιωπή.
Μονάχα μιά λεπνή αΰρα φναοναε καϊ
σάλενε τα φύλλα των δένδρων καϊ ιάς
λαμπάδας. Τότε άκονγότανε ή φωνη τοϋ
παπά, τρεμάμενη, κι' δπως εβγαινε άπό
τα χε'ιλια τού άνέβαινε εις &νμίαμα πρός
τα αστρα.
«Έκ τοΰ καΐά Μάρκον Άγίου Εϋαγελ£-
ου τό άνάγνωσμα.
Διαγενομένου τοϋ Σαββάτου, Μαρία ή
Μανδαλινή καί Μαρία ή τοΰ Ίακώβου, καί
Σαΐίΐόμη ήγόρασαν άριόμιατα, ϊ α έλθοΓισαι
άλείψωσι τόν Ίηοοΰν. Καί λίαν πραι'ι τής μιά»,
Σαββάτων ήμχπνΐαι έΛί ιό μνημΗ'ίον άναΐεί
λαντος τοΰ ηλίου.... Καΐ εΐσελθοίσαι ϊίς τό
μιημεΐιιν, είδον εανίσκον κοθήμενον έν το^
Λεξιοΐς, περιβεβληιιένον στρλήν λευκήν κα
έΕβθαιιβήθπσαν....» Καί σάν τελείωνε τό Εύαγ·
γελιο, θύμιαζε τρείς φορές κι' έλεγε. Δόξα τξ)
άγία καί όμοουσίφ καί Ζωοπειφ κα'ι άδιαιρέ-
ΐφ Τμιάδι, πάντοτε, νυν καΐ άΊίί καΐ είς τούς
αΐώνας των αΐώνων* κι' ΰστερα "ψελνβ θριαμ-
βευτικά τό «Χρισΐός Άνεστη».
'Εκεΐνος δ παπάς εΐτανε σάν άρχαϊος
Ιερεύς. Τα γένια τον καϊ τα μακρνά μαλ·
λιά τον, πον πέφτανε ατις πλάτες τού,
τόν δείχτανε δμοιο μέ Βυζαντινό είκόνι-
σμα. Ή πίστη φαινότανε σ' δλο τον τό
είναι, στό πρόσωπό .τον, στη φωνή τον,
στϊς μετρημένες κινήσεις τον. Αντός δ
άγράμματος εΐχε μιά μεγαλοπρεπεία πού
δεν την ίχοννε οί σοφοϊ κι' οί εξελιγμένοι
με κείνη τή φωνή πον δεν εχει κανένα
παλμό, με κείνη τή φνσιογνωμία πον
μοιάζει με γιατρό η με δικηγόρο. 'Εκή-
νος εΐτανε ό Τύπσς μιας φυλής άρχαίας
και πνενματικής, πρωτόγονος, γεμάτος
χαρακτήρα και πάϋος χωρϊς ■ΰεατρισμονς
και επιδείξεις βέβηλες.
"Αχ Ι άς ξανάκουγα τό Εναγγέλιο
τής ' Αναστάσεως 'πό ενα τέτοιο άπλοϊκό
στόμα !
Σνμφωνοι μέ τα ανστηρά καϊ μεγα-
λόπρεπα ποιήματα εΐτανε κι' ή μονσική
τονς, μονσική άρχαϊα, πον δεν την εχει
κανένας λαός ατόν κόσμον, πώπρεπε νά
την φνλάγονμε σάν ϋησανρό. Καϊ δμως
κι' αυτή τή χαλάσαμε, κι' αντή τή φέρα-
με στό τραγοϋδάκι, ίν ονόματι, τάχα,
τής εξελίξεως. Φραγκολεβαντινιά. Ό
θεός νά μάς φωτίαει στό κατήφορο πον
πήραμε.
Δεν καταλάβαμε τουτο τό άπλό πραγ-
μα πώς^ ή μονσική αντή είναι τό φναικό
ρονχο πον πάει ατό ρν&μό αυτών των
ποιημάτων καϊ ότι μεγαλύτερη άμά&εια
κ' άναισ&ηαία δεν ύπάρχει άπό τον νά
νομίζει κανένας πώς μπορεϊ ευχολα στά
καλά κα&οΰμενα, νά βάλη μονσική δια-
φορετική σε φράαεις καϊ λέξεις όρχαΐες,
καμωμένες γιά τή Βνζαντινή μονσική.
Γιά τή μονσική πον &έλονν πρέπει νά
κάνουν τροπάρια άνάλογα γραμμένα με
πνεϋμα μελοδραματικό καϊ με τα άνοη-
τα λόγια αντών των τραγονδιών Άς ά-
φήσονν άπείραχτα αντά τα ά&άνατα αν&η
τον Ελληνικόν πνενματος, πον αιωνίως
&ά ενωδιάζονν.
Έμεΐς δμως Φά ψάλλονμε τό Πά¬
σχα νό μνστικόν, τό άριστούργημα τής
Έλληνικής γλώσσας καϊ τής Έλληνικής
μονσικής :
«Πάσχα, τό τερπνόν. Πάηχα, Κυρίου Πάσχα"
Πάσχα πανσεβάσμιον ημίν άνέτπλε' Πάσχα έν
χαρ^ αλλήλους περι;τιυξώμεθα ώ Πάσχα λύ·
τρον λύπης ! καί γάρ έκ τάφου σήμερον, ώ¬
σπερ έκ παστοΰ έκλάμψας Χριστό.', τα γύναια
χαράς έπλησε λέγων:
«Κηρύξατε άποστόλοις» .
Η ΗΜΕΡΑ ΤΗΣ ΛΑΜΠΡΗΣ
Χρισΐός άνέστη / Νέοι, γέροι καΐ χάρις
δλο ι, μικραί, μεγάλοι, έτοιμαστήτε'
μέσα οτΐς έκκλησίες τίς ίαφνοφόρες
μί τό φώς τής χαρας ουιιμ ιζωχτήτε'
άνοίξατε άγκαλιές είρηνοφόρες
όμπρωατά ατονς άγίους καΐ φιληθήτε*
φιληθήτε γλυχά χείλη μέ χείλη,
πέστε «Χριστός άνέστη» έχθροϊ χαι φίλοι.
Δάφνες σέ κάθε πλάκα εχουν οί τάφοι
καϊ βρέφη ώραΐα ατην άγκαλια οί μανάδες'
γλνχόφωνα, κοιτώντας τίς ζωγραφι
σμένες είχόνες, ψάΐλουνε οί ψαλτάδες'
λάμπει τό άσήμι, λάμπει τό χρυαάφι,
άπό τό φώς, ποΰ χύνουν οί λαμπάϊες'
κάθε πρόσωπό λάμπει άπ' τ' άγιοχέρι
όπον κρατοΰν οί χριστιανοΐ στό χέαι.
ΣΟΛΩΜΟΣ
ΛΟΓΙΑ ΑΘΑΝΑΤΩΝ
Δέν είναι θαρραλέος έ/εϊ'νο, ποΰ ζηΐάει τή
λύΐρωσι πτό θάνατο άλλά έ/είνος ηού μΐτορεΐ
καί παλεύει μέ τίς δοσΐυχίες πού τόν χΐυπάνε
σίή ζωή τού. (Σενέχας)
ΛΟΓΙΚΗ
—Τό ραδιόφοινο δέν θά σϋναγοινισθξί πο-
τέ την εφημερίδα;
—Γιαΐί δχι;
—Γιατί μέ τό ραδιόφωνο δέν μπορεϊς νά...
τυλίξης τυρί!
ΕΙΙΙ ΕΥΡΩΠΗΝ:
ΕΙΙ
II
ΚΕΡΔΟΣΚΟΠΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ
ΓΡΑΦΙΚΩΝ ΤΑΙΝΙΩΝ ΜΕΣΑ
ΚΑΙ ΕΡΓΟΣΤΑΣΙΟΝ ΚΙΝΗΜΑΤΟ-
ΕΙΣ ΤΟΝ ΟΙΚΟΝ ΤΟΥ ΘΕΟΥ !
' Υπό Κ ά ρ λ Λ έ ρ μ π ς
Ζ7θίό άπό τα ίναίσια αντά κι' άτίμη-
τα τετράδια νά παραβλέψεις Αντό τό
ομαράνόΊ, ίκεΐνο τύ ζαφείρι, τό &λλο τό
ζουμπρούτι !
«Φωτίζη», φίοτίζοιι,
V
νέη "Ιερ'υσαλήλί ή
γήί» ΟοΕα Κ'κιίηυ επί οέ άνέιειλε' Χόρϊυε νυν
χι' άγάλληυ, Σιομ' ού οέ άγή 'έρηου Θεοτό·
«ε, #ν '?) ^γ'ιιοε1 ϊ"ΰ τό-οιι που».
**Ω θΓΐας ! ώ φ'ληο ! ώ γλυχυτ'ίτης σο_υ
«|)(ηιής ! μεθ' ημών άψΓυδΛς γάρ έΐτηγγειλΐ» έ·
οεσθηι, μίχρι τρρμάτων αΐώνος, Χυιστέ ήν οί
ίΊπΐηί άγχυραν έλπίδος ναΐέχοντες αγαλ¬
λόμεθα». 5 )
Ώ άγνότητα άνέκφραοτη ! Σαν απο-
ψε ατη άν}>£Λίκά παιδικά χρόνια, λαγοκοι
μόμαστε και μάς νανονρίζανε οί χαμπά-
νες, λές κ' ή χαομόσννη Τονς ήχώ ίρχόταε
άπ' Εναν κόπμο άχόμα πεώ μακάριον κι'
άπό τό οί'ράΐΊΟ δνηρο πού βΐέπαμε
Ξυπνώντας μέ την δροσιά της ννχτας,
βριακόμοννα σ' {τα ίξωτικό μέρος. Πέρα
ΰαμπόφεγγε μέ α οτή ννχτα ή ϋάλαααα,
τα χαμηλά βοννά μανρίζανε δίχως νά
οαλεύοννε, μνστήριο τα οκέπαζβ. Άπό
Αί βαριΐαι καταστροφαί, τας οποίας επέφερεν ή τρομοκραπκή επίθεσις των
βρεττανων καΐ άμερικανών άεροπόρων είς τόν καθίδρικόν ναόν τής Κολωνίας, ίνα
άρχιτεκτονικόν ϊργον γερμανικόν καΐ δυτικόν πολιτισμόν, πού εΐχε χάποτε άνεγερ·
■θ-ή διά την αίωνιότητα καΐ πού Ινέπνεε τόν σεβασμόν είς ολόκληρον την χριστιανι¬
κήν άνθραιπόΐητα, μάς κάμουν νά ατρίψοαμεν τό βλίμμα πρός τα εκχληαιαστικά
κΐίρια τής Αγγλίας καΐ ιδίως πρός τάς ιδίας περι των Οϊχων τοϋ Θεοϋ είς «την
πατρίδα τοδ θεοϊ». Ή άκόλουθος περιγραφή ενός οΰρανοξΰστου, τόν οποίον είς
την Νέαν Υόρκην δνομάζουν «Οίκον τον Θεοδ», μας δεικνύει τί έννοσΰν ώς «χρι¬
στιανικήν εκκλησίαν» είς τάς Ηνωμένας Πολιτείας.
"Η θεοσέβεια των χριστιανών Ίερα- «απλήν» έστίαν μιας κοινότητος σεμνής
ποστόλων τής Νέας Υόρκης εξεδηλώθη καί απομεμακρυσμένας όλων των έγχο
είς έ'να ούρανοξύστην μέ 65 δρόφους, ν- σμίων. "Ας άπαριθμήσωμεν μόνον τα
ψους 270 μέτρων, δ δπο,ος όνομάζεται π?.έυν άπαραίτητα: 2να εργοστάσιον Βί-
«"Ιδουμα των Χριστιανών Ίεραποστό- βλων, τό οποίον κατασκευάζει τόν εντυ-
λων». "Ας ίδωμεν τί συμβολίζει αύτη ή πον λόγον τοϋ Θεοΰ κατά τάς θεμελιώ-
έκδή ωσις τής άμ^ρικανικής γοτθικής
τέχνης:
Διότι τί περιλαμβάνει τό κιίριον μέ
τό οποίον θά ήμποροΰσε κανείς, σάν νά
λέμε, «νά ξύση λίγο τό σαγόνι» τοΰ Πύρ¬
γου τοϋ Άϊφελ; Είς τούς τρείς πρώτους
όρόφους περι/αμβάνει μίαν εκκλησίαν,
διά θείας λβιτουργίας, διά «υριακάΐικα
κηρύγματα, διάλεξις καί διά τάς κοινω¬
νικάς Ικίίνας συγκεντρώσεις, πού χρησι
μεύουν ώς Ιποικοδομητική βάσις διά την
άνετον επαφήν των δύ > φύλων. Καί εκ-
τός τούτου; Καταστήματπ: Ένα ξενοδο
χεΐον μέ 4.500 ύπνοδωμάτια καί ένα ε¬
στιατόριον διά 2,000 πρόσωπα, αποθή¬
κας, έ'να πλυντήριον, μία· αίθουσαν γυ-
μναστικής καί μίαν κολϋμβητικήν δεΕαμε-
νήν (είς τό ύπόγειον), αίαν ϊεραποστολι-
κήν τράπεζαν δι' Ιμπόρους μέ χριστιανι-
κάς 5ρχάς, Ινα νοσοκομείον, 2νιι ραδιο-
φωνικόν σταθμόν (μέ τόν όιτοΐον συνδέ-
ονται τα 4.500 δωμάσια ναί φυσιχά, κοί
τό νοσοκομείον), ίϊ ία ■ έγκατπ'σ ασιν πα·
ραγωγής ήλεκτρ κης δυνάμεως, φωτισμοϋ
καΐ ψύξεως, διά της οποίας οί χριστιανοί
Ίεραπόστολοι ποοσΐατεύονται εναντίον
πάσης τυχόν διαταρσχής τής παροχής ρεύ-
ματος καί των άνωμαλιών, των ηρ^α-
λουμένων υπό ανωτέρων λόγων. Επί
πλέον κάθε δρ(.φος εχει Ινα ιδιαίτερον
διευθυντήν, τού δποίου δ προορισμός εί¬
ναι νά έπεμβαίντ| καί νά διευθετή άμέσωο
ένδεχομενας μικράς προοτριβάς έν τψ
πνεύματι τής δλόΐητος.
Τό θαϋμα αύτό θρητχευΐιχή δράαε-
ω πτοιχίζει 14 έκατομαύρια δολλάρια.
Κάτι δμως δέν θά έτρεπε κανείς νά
λησμονήση,, καί δικαίως, από αυτήν ήν
Οί σ>γλοαμερι.<ανοί, έ'φ τάς ιδικάς των έκχληοίας μετ βάΧλονν είς &έατρι. χατά τό ποόΐυπον τόίν Σοβιέτ, μετοβάΐλονν τονς ναονς τής Ενρώπης ιίς έρείπια, |κατ' εντο¬ λήν έπίοης τής Μόσχος δεις αρχάς τού Φόρντ, περίπου δηλαδή έ'ιαι: ρίπτουν άπο εμτρός είς τάς μηχα- νάς ?να έφΛΐίρμένον ράσον καί άπό τα όΐτισθεν βγοίνουν δέκα Ιτοιμαι σειραί Βίβλων. Μίαν εγκατάστασιν ταχ.ίας έκ- κολάψϊως θεολόγων, είς την οποίαν ?πι- τυγχάνεται τό παγκό.ιμιον ρεκήρ τής μι¬ κράς διαρκείας των σπουδών. Ένα εργο¬ στάσιον π«ρανωγής κι-,ηματογραφικών ταινιών, ήθικών άποκεκαθορμένων, τό δαοΐον συνδέειαι μέ μίαν αΐθοτισσν κι- νηματογράφου, εις' την οποίαν ύπάρχουν θέσεις δι' όλους τούς ένοίκους, συμπερι¬ λαμβανομένων καί των ασθενών καί των διευθυντήν. "Ενα προπαγανδισιικόν κέν¬ τρον. Τέλος, διά νά μή ληοαονήσωμεν καΐ τό τόσον προσφιλές εις την Αμερικήν «εύτυχές τέλος», Ινα φρενοκομείον. Καί έν« κλίβανον διά την καϋσιν των νεκρών. Είς όλα αύΐά βλέπομεν την Τεϋλορο- ποίησιν τού Χριστιανισμοϋ, τό μονο- πωλειακόν σύατημα είς την παρασκευήν καΐ διάδοσιν της πνευματικής τροφής, την έπιβτημονικήν βιομηχανοποίησιν τής θρηθλευτικής ζωής, την τυποποίησιν τής κοινότητος. Άπό την εκκλησίαν, ημπο¬ ρεί κανείς νά μεταβή κατ' ευθείαν είς την Τράπεζαν καί νά τακτ.ιποιήστ^, μα¬ ζύ μέ τούς ή&ικούς, καί τούς οϊκονομι- κούς λογαριασμούς -ου ή καί νά συναο- μονίσΐ) αμφοτέρους, δεδοαένου ότι ή αϊσ- θητική αντίληψις τοϋ άρχιτέκτονος ϊχει τοποθετήπει την ίεραποστολικήν Τράπε¬ ζαν είς τόν κεντρικόν όροφον, είς τό αΰ· τό ΰψος μέ την εκκλησίαν. Έκεΐνος δ¬ μως, δ οποίος μετά την έπωφελή χρησι¬ μοποίησιν δλων αυτών των δυνατοτήτων, αίσθάνεται άκόμη την ανάγκην νά άκο- λουθήσχ) την έ»τολήν τοϋ ψαλμοϋ «Πλη¬ σιέστερον πρός σέ, ώ Θεέ μου», δέν Ιχει ειμή νά έκλέξη μεταξύ των τριάκοντα Λ- νελκυστήρων, οί έπυΐοι*είναι έΐοιμοι νά τόν μεταφέρουν είς τούς κήπους τής στέ- γης. Είς υψος διακοσίων εβδομήκοντα μέτςων υπέρ την πόλιν, ?πάνω άπό ε α πνευματικόν καί οϊκοδομικϋν σύμπλεγμα τοιαύτης τελειόιητος καί μιας τόσον «εύ- τυχσνς» συγχωνεύοεως έμπο^ικών ύπο- ι;έσεων καί έκκληοίας, τό μάτι θά βλέπη τύν ουρανόν ασφαλώς ανοικτόν. "Εξ <ϊλ· λιυ θίΐ Ιχουν ληφθή καί πρός τούτο επί· οης άνάλογα μέιρα. Δέν πρέπε νά φοβαται κανείς, δή οί ουχνάζοντες είς αυτόν τόν οίκον τού Θεοδ προσκςιοΰουν είς την δυ.τίρειτον δυσκο- λίαν, ώς ήτο έκείνη πού κα έστηοε χά- 4τ«»ε αδύνατον την χρησιμοποίησιν τοΰ Πύργου τής Β,.βέλ. Συνεννοοΰνται μετα¬ ξύ των θαυμασία, καί έκεΐ όπου άποτυγ- χάνει ή συνήθης ανθρωπίνη γλώσσα συ· νεννοήιεως καί ή γλώσσ ι τίς θρησκείας, τό «ολάνγκ» ή νέγρικη διάλεχτος των άν- θρώπο>ν των ύποθέπεων τού «σίτυ» καί
ή χαρίε^σα εβραϊχή διάλεκτος,· ή είσαχ-
θεΐσα άπό περιοχάς τής ανατολικώς Εύ-
ρώπης, .ταρουσιάζει εύχρήστους κιί τελεί¬
ως ?πϋ?κ ΐς δυνατΉητΐς συνεννοήσεω{,

Σελίς 4η
:|ΠΑΡΑΤΉΡΗΤΗ1
Κυριακή 16 Απριλίου 1944
Η ΤΕΧΝΙΚΗ ΔΙΕΞΑΓΩΓΗ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ ΕΙΣ ΤΟ ΑΝΑΤΟΑΙΚΟΝ
Η ΑΝΩΤΕΡΟΤΗΣ ΤΗΣ ΓΕΡΜΑΝΙΚΗΣ ΠΟΛΕΜΙΚΗΣ ΗΓΕΣΙΑΣ ΚΑΙ Η ΑΚΟΛΟΥΘΟΥΜΕΝΗ ΤΑ--
ΚΤΙΚΗ.-- ΤΗΝ ΣΗΜΕΡΙΝΗΝ ΑΜΥΝΤΙΚΗΝ ΣΤΑΣΙΝ ΘΑ ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΗ ΤΟ ΑΠΟΦΑΣΙΣΤΙΚΟΝ
ΑΝΤΙΚΤΥΠΗΜΑ.
ΒΕΡΟΛΙΝΟΝ.—Ή «Τέχνη έν άνα-
μον{ί». Μέ την επιγραφήν αυτήν έξη-
γεΐ ή εφημερίς «Λαϊκός Παρατηρητής»
δΐΓτιί ή γερμανική ήγεσία άπό 15 μηνών
μετέβαλε τακτικήν καί διεξάγει άμυντι-
κούς αγώνας. Τό φύλλον τονίζει τα εξής:
Τα Σοβιέτ κατά τα ε'ίκοσι έτη, κατά τα
δποΐα κυριαρχοΰν, εχουν κατοβιβάσει τό
επίπεδον ζωής είς τοιούτον βαθμόν ώστε
νά καταντήσουν έκεΐ «πάνθρωποι,
άλλ' έν τούτοις την πολεμικήν μηχανήν
των έτελειοποίτισαν καί ενίσχυσαν μέ την
μεγαλυτέραν βίαν,--δπως δλοι οί πολιτιβμέ
νοι λαοί ηδυνήθησαν νά π,αραδεχθοΰν,—
κατά τό μέτρον τής Ιδικής των ζωής. Κα¬
τέστη φανερόν, εφ* όσον άπεδκίχ&η, ότι
μία δι' έπιθέσεως εξόντωσις των σοβιετι-
κών ένόπλων δυνάμεων μέ την υφισταμέ¬
νην έκ των νώτων βρεττανοαμερικανικήν
απειλήν δέν ήτο δυνατόν τόσον ταχέως νά
συντελεσθή. Τό έπακόλουθον ώς έκ τού¬
του ήτο ή άμυνα καί είς τινάς περιπτώ-
σει^ καί ή υποχώρησις
Ή προέλασις των Σοβιέτ κατά τό παρελ
θόν ετος καί τούς πρώτους μήνας 1. ε1, δια-
φέρει βασικώς άπό την γερμανικήν προέ-
λασιν κατά τό 1941. Είναι ορθόν 8τι τό-
τε ύπετιμήσαμεν τό σοβιετικόν πολεμικόν
υλικόν, τό οποίον υπήρχεν άκόμη είς τα
μετόπιοθεν. Άλλά τό γεγονός, δτι τότε,
μέγα μέρος των ένόπλων δυνάμεων τού
ευρωπαϊκοΰ τμήματος τής Σοβιετκής Ε¬
νώσεως έπαυσε νά υπάρχη, είναι έκτός
άμφιβολίας. Αντιθέτως δέν επέτυχον τα
Σοβιέτ κατά την τροέλασίν των ουδεμίαν
άλ'ην περικύκλωσιν—μόνον είς την μεμο-
νωμένην περίπτωσιν τού Στάλινγκραντ—
ένφ κατ' επανάληψιν όλόκληροι σοβιετι¬
κάς στρατιαί συνετρίβησαν υπό τό πϋο
τής γερμανικής αμύνης. Βεβαίως καί οί
γερμανοί καί οί σύμμαχοί των άπώλϊσαν
άνδρας τινάς γενναίουο, έν τούτοις αί
απώλειαι των Σοβιέτ είναι πολλαπλασί-
ως άνώιεραι. Κ«ί κατά την άμυναν καί
κατά την ύιιοχώρησιν κξυπηοετεϊται ούτω
ό Λγώ λ των γερμανικών ένό"λων δυνά¬
μεων μέ τόν απώτερον σκοπόν νά ελατ¬
τωθή ολοέν περισσότερον τό βάρος τού
ύπερτέριιυ είς αριθμόν έχθοοΰ μέχρις ό¬
του φΝάιχι ί, ήμέρα, καθ' ή θά έξισωθϋ
μέ τιϊς δυν ίμεις μας.
Ή έφηιιερίς τονίζβι ότι μέχρι τούδε
ουδείς πόλεαος εκερδήθη μόνον μέ την
άμυναν.Ή Γερμανία πιστεύει ολιγώτερον
ότι είς αυτόν τόν πόλεμον θά δυνηθή νά
κερδίση £έάν σιαθή πάνΐοτε άμυνομέν,|.
Δέν γνωρίζει τις καλώς την γερμανικήν
ήγεσίαν άν δέν «αιέχεται υπό τής βε·
βαιότητος ότι μετά την άμυναν πρέπει νά
καταφέρωμεν έκ νέου )τό άντικτύ.τημα.
Έπ' αυτού είμεθα τ~σον μαλλ ν δικαιολο
γημένοι καθ" όσον ή γερμανική πολεμική
δυνπμις, ήτις Ιδιαιτέρως μετά την έναρξιν
τής συνολικής κινηΐο.τοιήοεως Ινισχύ,θη,
δεν ερρίφθη πλήρ'υς άκόμη είς τόν
άγώα. Ή γερμααχή ήγεσία είναι πολύ
φειδωλή είς την χρησιμοποίησιν των
στρατιωτικών έφεδρειών καί τού πολεμι
κου ύλικοϋ, διότι γνωρίζει τιολύ καλώς,
ότι κατά την στιγμήν τής άποφάσϊως
πρέπει νά εΐνιι κανείς άρκετά δυνατός
καί όσον περισσο.έρας δυνάμεις διαθέτει
τόσον καλλίτερον δΐ-' αυτόν.
Άκόμη ίστανται πολυάριθμοι μεραρ-
χίαι καλώς Ικπαιδευμέναι καί μέ τό δ-
πλον παρά πόδας καί ό έχθρός δέν Ιμα-
θεν είσέτι ποίας βελιιώσεις καί έφευρέ-
σεις έπετέλεσαν καιά τό τελευταίον Ιν
καί ήμισυ Ιτος οί γερμανοί μηχανικοί
καί τεχνίται. Έφ' όσον αί έφεδρεΐαι των
στρατιωτικών δυνάμεων καί των τεχνι-
κών μέσων διατεθοΰν είς τό μαχητικόν
πεδίον, ό πόλεμος θά λάβχι τότε την ορι¬
στικήν τού μορφήν. Είναι ασφαλώς ευ¬
νόητον πόσον δύσκολος είναι ή ϊκλογή
τής στιγμής διά νά γί/ιι τούτο. Τίποτε
δέν είναι νοητότερον άπό την ανυπομο¬
νησίαν τού Ι'θνους καί των στρατιωτών
τού. Άλλ' ή ηγεσία πρέπει νά λάβη τάς
άποφάσεις της αποκλειστικώς άπό από¬
ψεως στοαΐιωτικής.
Η ΠΑΡΑΤΑΣΙΣ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ ΑΠΟΒΑΙΝΕΙ
ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΩΣ ΔΙΑ ΤΟΥΣ ΑΓΓΛΟΥΣ
ΑΠΑΙΙΙΟΔΟΞΟΙ ΚΡΙΖΕΙΣ ΤΩΝ ΒΡΕΤΤΑΝΟΝ
ΒΕΡΟΛΙΝΟΝ.—Τό Ημιεπίσημον
Γερμανικόν ΙΙοακτορεΐον μεταδίδει ότι ό
«Έγχώριος Άγγελιοφόρος» υπό τόν τί¬
τλον «Ό χι<όνος ώς δυναμικός παράγων» γράφει είς άρθρον τού περί τού ρόλου τόν οποίον ό χρόνος—-παράγων διά την Αγγλίαν. Ή εφημερίς άναδημοσιεύει έν άρχί) τα πρό τινος παοά τού Τσώρτσιλ λεχθέντα : «Δέν άρκεΐ νά κερδίσωμεν τόν πόλεμον πρέπει νά τόν κερδίσωμεν τα¬ χέως», καθώς καί τα όσα έ'γραψε τό έν Λονδίνω οικονομικόν περιοδικόν «Οίχο νομολόγος», δημοσιεϋσαν τάς δηλώσεις τού στρατάρχου Σμάτς, είπόντος δτι δ παράγων—χρόνος ε'χει μεγίστην σημασίαν κατά τό πέμπτον πολεμικόν έΊος κ<··1 διι πρέπει τις ν' αποδώση μεγίστην σημα¬ σίαν είς τόν ΐραχύν τερματισμόν τού πολέμου. Ό «Έγχώριος Άγγελιοφόρος» προσ θέτει σχετικώς τα εξής : «Ό παρών πόλεμος φθείρπ τα μέγι- στα τάς άγγλικάς δυνάμεις. Ουδέποτε άλ¬ λοτε πρότερον αί απώλειαι των Άγγλων ήσαν τόσαι δσαι κατά τόν παρόντα πό¬ λεμον. Διά τούτο ή Αγγλία άνηιυχεΐ δχι μόνον μήπως χά^η τόν πόλεμον ει ότι έν περιτττώ'Ί1! ι»α··ρας
διαρκείας τού πολέμου π έ;άντλησις τής
Μεγάλης Βρεττανίας θά φθάση είς μέγε-
θος τό δτοίον θά 8χη βαρε,ίας πολιτικάς
στρατιωτικάς καί οικονομικάς σ< νεπείας ?ν σχέσει μέ τούς Συμμά/ους καί τόν λοιπόν κόσμον. Αναφέρομεν μόνον την αφαίμαξιν τού βρεττανικόν στόλου καί τής είς Ιμπο- ρικά σκάφη χωρητικότητος, την παράδο¬ σιν τής στρατιωτικής άνωτάτης ήνεσίας καί τής πολιτιχής διευθύνσεως είς τάς Ηνωμένας Πολιτε(ας τής Άίτρικής και την Σοβιετικήν "Ενωσιν. Ή άνάλη ψις μεγάλων χρεών επί τή βάσει της α μφωνίας μισθώσίωνκαί δανεισμοΰπρός τάς Ηνωμένας Πολαείας τής Αμερικής δημιουργεΐ διά την μεταπολεμικήν εποχήν έκτάκτως ( σοβαρόν πρόβλημα. Άφ' ετέρου παρατηρούμεν την διαρ κή ύποχοιρησιν τής Αγγλίας πρό τοΰ Στάλιν. Ό μπολσεβικισμός Ιχει βλέψεις όχι μόνον είς την Κεντρικήν Ευρώπην, άλλά καί επί εδαφών τα δποΐα κατά πα¬ ράδοσιν φιλοξενοϋν άγγλικά συμφέρον- τα. Είς την περίπτωσιν ταύτην ύπάγεται καί ή σοβιετική πρθώθησις είς τό Ίράν, είς ολόκληρον την Έγγύς Ανατολήν καί εις την Μεσόγειον, ή έπιροοή επί τού Τίτο καί επί των βαλκανίων καί οί σο- βιετικοί σκοποΐ είς τα σκανδιναυϊκά κρά- τη μέχρι τοΰ Καττεγκάτ. Ή εφημερίς καταλήγει ώς εξής: «Ά- π Ν τής άλλης πλευρας τό Γερμανικόν, Ράϊχ έτερμάτισε την περίοδον τής προ- παρα τκευής καί τής σταθεροιοιήσεως τής κρισίιιου καταστάσεως έν Ιταλία. Καί δ άπό αέρος έΕοπλισμός καί δ Ιί-οπλισμός των ύποβςιυχίων έίίελτιώίτησαν. "Εσχομεν πολύτιμον καιρόν διά νά φθάσωμεν τόν τεχνικώς προχωρήσαντα άντί.ταλόν μας καί νά τόν προιπεράσωμεν». ΚΑΤαΣΙΡΟΦΜ Τ0ΡΠ1ΑΑΑΚΑΤ0ΙΙ ΥΠΟ ΤΟΝ ΙΑΠ1ΙΙ0ΙΙ ΕΙΣ ΤΟ» ΕΙΡ9ΝΙΚ0Π ΤΟΚΙΟ.13 — Άπό φυλάκιον τού νο τίου Είρηνικού μειαδίδειταΐ: Ίαπωηκηι βενζινάκατοι·συνήντηηαν δυτικώς τής Νέ άς Γουίνέας τρείς έχθρικάς τορτιιλλικά- τους. Κατώρθωσαν μετά μάχην διαρκείας μιάςωοας νά κατ«βυθίσουν μίαν τορπιλ- λάκατον, ένψ αί δύο εΊεραι άπεμαχβύν- θησαν φέρουσαι σηβΐράς βλάβαι:. ΑΙ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΑΙ ΠΙΣΤΩΣΕΙΣ ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΙΑΣ ΑΓΚΫΡΑ —Ή τουρχιχή κυβέρνησις ζητεί ιϊπό την βουλήν την έγκρισιν νέας έκτάκτου πιστώ ΐεως 65.000 000 τουρκι¬ κών λιρΓόν. Ίό σχετικόν νομοσχέδιον I- νκρίθη υπό τής επί τοΰ προϋπολι γισμοϋ έπιτροπής καί «ιυμπενΐελήφθη είς την ημερησίαν διαταγήν. ΟΙ ΓΑΜΟΙ ΤΟΥ ΤΕΩΣ ΒΑΣΙΛΕΩΣ ΤΗΣ ΠΟΥΓΚΟΣΛΑΥΪΑΣ ΒΕΡΟΛΙΝΟΝ.—Ή Γεριιανινή 'Υπηοεσία Πληροφοριών τού Έξωτεμικοΰ γοάφει σχετι χώς πρός τοΰς γάμους τοϋ Πέτρου της Γιβυγ κοσλαυίας μέ ΐήν *Κλ ληνίδα πβιγκήπισσαν Ά- λεξάνδραν |τά εξής ι Ή εΙ"ησις έχπλήασει άπή πάσης απόψεως Πρώτην ιΙ>ε προσφά ως
δηλώσχ) ή «71ουΥκοσ^·ο.ΐΗχή χυΡέρνησις», ότι
οί γάμοι ιοϋ Πέτρου 5έν θά εγίνοντο πρό ΐοθ
ΐέλους τοΰ πολέμου χαί μόνον έν Βελιγοαδίφ.
Τό ότι γίνονται παρά την δήλωσιν αΰεήν, τώ-
ρα δέν ήμπορι! νά σημαίνη παρά ότι οί συμ·
βουλοι ΐοθ Πέτρου είναι ΐής γνώμης ότι οΰτβ
έκιχριται τό ιέλος τοϋ πολέμου, οΰΐε ΰπ^ρχει
ελπίς, ότι ό Πέιμος θά επιστρέψη ποτέ είς
Ββλιγραοιον. Ι ΐνε όμως έπίσης δυνατόν, ό
Πέΐρος νά μην ήκουσβν έν προκειμένφ ιήν
συμβουλήν των ΰπουργών τού, δπότΕ έναπόχει
τηι είς ΐο ηέλλον νά δείξη όποία θά είναι ή
τύχη τού. Όιαν έγνοίσθη ίό πρώτον ή κπιθυ
μία ιου νά νυμφευθό, οί «ύπο»ργοί» τού, λέγΒ
ται, τοΰ έκαμαν την σύστασιν νά έχλέξα με αξύ
χώρας χαί μνηστής, δηλαδή τοΰ εδηλώθη σα
φώς, ότι ό γάμος ιομ Θά Ισοδυναμοϋσε πρός
την άπό τοθ θρόνου παραίΐηηίν ιοο. Πλήν χαί
άλλαι πολιτικαί δυσχέρειαι προχύπτουν άπό
τάν γάμον αυτόν. Είναι γνωστόν, ότι ΰψίσιη
έπιθυμία τής βρεττανικής κυβερνήσεως ήτο
ή σύναψκ:... πολιτικοϋ γάμου μεισξύ Πέτρου
καί Τίτο, διά τής οποίας θά έπήρχετο συμφω
νία μεταξύ τοιν Γιουγχοσλαύων μοναςιχικων,
άφ' ενός, διά τούς όποίους ό Τσώρτσιλ ϊχει
κάποιαν σαφή αδυναμίαν, των μπολσεβίκων
παρτιζάνων, άφ' ετέρου, τούς όποίουε ό "Ην
τεν πατρονάρει, διά νά μην τούς άφήσΒ υπό
την άποκλεισΐικήν επίδρασιν τής Μόσχας.
Ό γάμος τού Πέτρου βυσχεραίνει ΐώρα
τόν συνδυασμόν αυτόν Ή έλληνική 8υναστεία
βχει, ώς γνωστόν, παρά τφ έλληνικφ λοφ ά¬
κόμη όλιγωτέρας συμπαθείας άπό όσας εχει
ό Πέτρος παρά τφ σβρβικφ λαφ. Άλλά καί
έχ. μέρυυς τής Μόσχος άναγνωρίζβΐαι όλιγώτβ
ρον, δι' ό καί άναγχάζεται ή βρεττηνική πολι
τιχή νά κρατβ την ελληνικήν βασιλικήν οΐχογέ
νειαν είς όλβνέν μεγαλειτέρον απόστασιν. Τό
μβλλον Θά μάς δείξη εάν οί "Ελληνες καί οί
Γιουγκοσλαϋοι μοναρχικοί έχέρδισαν ή ?χασαν
άπό τόν νόμον τοΰ Πέτρου καί ,τής Άλβξάν-
δρας. Διά τούς Ά/γλους, πάντως, ό γάμος
αϋΐός περιπλέκει ετι περισσότερον την ήδη
αρκούντως περίπλοκον κατάστασιν είς τα
Βαλκάνια. Τό γεγονός έξ άλλου, ότι δ Γεώργ»
ος τής Αγγλίας καί ό Γεώργιος τής Ελλάδος
υπήρξαν οί χουμπάροι τοΰ Πέτρου Ισοφαρίζε
ται άπό τό γεγονός, ότι αϋτός οδτος δ υίός
τοϋ Τσώρτσιλ έχει ορισθή σύνδεσμος των
ΒρΒττανών μέ τόν Τίτο, διά τόν οποίον δέν
είνε γνωστόν εάν έπιθυμή νά άποχεφαλίστ} ΐόν
Πβτοον, ν ά τόν κρεμάπη ή νά τόν άφήσυ
νά ζή ώ; συνταξιοΰχος είς τα Λονδΐ··ον.
ΤΑΟΥΓΓΡΙΚΑ ΣΧΟΛΕΙΑ
ΒΟΥΔΑΠΕΣΤΗ.—Κατόπιν διητα-
γτίς τοϋ ύπουργοϋ τή; Παιδείαο, Ιληξα^-
τά μαθήματα είς άπαντα τα σχολεΐα τής
Μέοης Έκππιδεύσεως καί τα Έπαγγελ-
ματικά ΣχΛεΐα. Παρομοία διαταγή εξε¬
δόθη πρό. ημερών καί διά τα Δημοτικά
σχολειό.
ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΙΣ
Πρός άπαντας τούς κ. κ. Διδασκά'
λους των Κοινοτήτων τής Νήσου.
ΟΙ κ. κ. Διδάσκ"ίίοι 81ων των χωρίων
τής Νήσου δέον βνζυ άΐλης είδοποιήαεως
νά άναγνώσωοιν έη' ίχκλησίαις χαΐ είς τό
τέλος τής λειΐουργίας την δημοσιευσμένην
έν αλλ-η οτ·ήΧ·η πολιτικήν ευχήν τοΰ η 'Υ-
ηονργον Γ. Δ. Κρήτης την άπευθυνομέν»,ν
πρός τούς έθνικόφοονας πατριώτας.
Ή έν λόγω πολιτιχή ίΰχή θα άναγναισί'ί}
την πρώτην Κυριακήν μετά την λήψιν τή«
Εφημερίδος είς τό χωρίον.
(Έμ τής Γενικής Διοικήσεως Κρήτης),
ΒΙ
ού!
Η ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΕΙΣ ΤΗΝ ΡΩΣΣΙΑΝ
ΕΓΙΝΑΝ ΘΡΗΣΚΟΙ ΟΙ ΜΠΟΛΣΕΒΙΚΟΙ;
ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΐί ΕΙΣ ΤΟΝ ΝΤΑΙΪΒΙΣ
τής θρησκείας Σοβιετ ικής "Ενώσεως,
την οποίαν αύτοι οί ϊδιοι κατεδίκαζαν
μέχρι στίμερον. Διά τόν λόγον τούτον
είνε κατ' αρχήν νοητόν δτι μία πρόσω-
πικόΐι^τος, όπως δ Νταίι'βκς, δ άλλοτε
πρέσβυς των Ήνωμένων Πολιτειών τής
Είς γερμανικήν εφημερίδα εδημοσιεύ¬
θη τό κατωτέρω ενδιαφέρον &ρ&ρον πε
ρί τής &ρησκείας είς την Ρωσσίαν;
Οί σύμμαχοι των Μπολσεβίκων άγω-
νιζόμενοι ν' άποδείξουν ότι τα Σοβιέτ Ι-
βελτίωσαν τος μετά τής Θρησκείας καί
τής Έκκλησίας σχέσεις των, 'στηρίζονΐαι Άμεριχής είς την Μόπχαν, δ οποίος ά-
Λ1*ΥϊΜ/ϊΛ/* ΙΙ«ΛΙ/Γ^ί Ο1ΤΙ 9 ι »\Ι ^ 4ΤΙ /ΥΜιι/ΛΙι **«ηι_ *£****~^λ*λ ^μ Λ η ..> Α«>^.. .^ίΓ .____— -- _1^. ___ ^.Λ. —
συνήθως μόνον επί των επισήμων σΐοι
χείων τα δπιΐα παρέχει ή Σοβιετική Κυ¬
βέρνησις χοί δέν φέρουν παραδείγματα
έκ τοΰ συγχρόνου βίου είς την Σοβιετι¬
κήν Ένωσιν. Είς τοιαύτας περιπτώσει
ο< σύμμαχοι των Μπολσεβίκων άαφέ- ρουν τό κλείαιμον τής «Ένώσεωι; των Μαχηΐικών Άθέων». τό οποίον έλαβε χώραν, κατόπιν ?ιαταγής το* Στάλιν, κατά τας άρχά; τ«ΰ πολέμου καί σειράν άλλων δηλώσίων ιής Σοβιετικήν Κυβερ νηπεως επί των Ρκκληαιαστικών ζιμημά- των. "Ολαι αί έιίπημοι αύτοι δια^εβαι- ώοεκ τής Σοίίιρτικής Κυβερνήοε.ος άπο- σκ(ιίΐοϋν την καΡησύχααιν των κύκλο)ν τόιν άμιρικανών καί άγγλων ύποκριτών, οί όΐτ' ίοι είχον δήθεν καιαληφθίΐ υπό Φρίκης πρό τού Ινδεχομένου ιιια: συ/ερ- γααίας μέ τούς άθέους τής Μόσχας. Ί)φ ίλομεν λ ά παραίνε-χι'τώμει' ότι ή ηυνεί^ησις των πλοντι κρατών Ρκκλητια- στικίν λατουργών, ή δποΐα 5έν γνωρί- ζει ένδοιασμούς, καΰηο'χασε πολύ γςή- γι ρα άναλογιζομένη τα δυνατά πΛεονβ- χιήματα μιάς συμμαχίας μετά τής Ιχθοσς ν ά δημιουργή παραπλανητιχάς σχέσϊΐς μεταξύ τοΰ Χρ στιανισμοΰ καί τοΰ Μπολσεβικ'ομον, έδημοσίρυσε ρίς την έφηΜερίδα τού Λονδίνου «Σάντα"·ϋ· Έξττρές» ?να δρίτρον, είο τό οποίον βνα- λύει τό ζήτηαα των άμοιβαίων σχέσεων μειαξύ τής Έκκλησίας καί τού Κράτους είς την Σοβιετικήν Ένωοιν. Όλα τα στοιχεΐα, τα δποΐ.ι γρησιμ ι ποιεί ό Νταίϊβις εχ^υν ληφθ{), ώς άνε μένειο άπό τάς Ιττισήμους σοβιετικάς πη¬ γά", ή «'Ίίπ» των δποίων εΐν^ άΐτΑ π·Λ λοϋ γνωσΐή είς σύιιιταντα τόν κόσμον. Άλλ' ό Νταίιβις ?>ρν ήιδυνήθη νά στηρί-
ξ[1 τούς ίσχυοισμούς τού διά τινος βαπί-
μου παραδυίγματος είληιιυένοΐ' άτό την
σοβιετικήν πραγιιατικ^τητη τό δπθΐ-ιν' θά
άτεδρίκνυϊ την πλήρη πνμφοιν(ην μεταξύ
των λόγων καί των ε'ργα,ν των Μπολσε
βίκων.
Ένδείκνυται έπομένοκ δππ>ς Ις τάς
ΐτερί
τής ίΐροφής των δικτατόρων των Σοβιέτ
είς τα θρηοκευΐικά ζητήματα, άντιτάξω-
μβν μεριχά γιγονότα άπό την ζωήν ναί
την δράσιν των Ιδίων Μπολσεβίκων,
τούς δποίους δ Ντέβις Ιμφανίζει ώς
«μεταβαλόντας πορείαν». Πρός τουτο άρ-
ΰϊ νά έπι^σύρωμεν την πορσοχήν τοΰ ά-
ν"αγνώστου επί ξτών Ιγκληματικ'ον πρά-
ξεων, τάς οποίας διέπραξεν ή Σρβιετικίι
Κυβέρνησις εις τινάς πόλεις, αί οποίαι
τελευταίως έπεσαν πάλιν εις χείρας της.
Κατά τάς εϊδήσεις, αί οποίαι έλή
φθησαν τελλυταίως άπό τό Βοροσίλοφ-
γκραντ, δ Λαϊκός Έπίτροπος επί των
Έσατερικών συνέλαβε κ' ί έκρέιιασε είς
τίνα των πλατειών τής πόλεως τέσσ τρας
ίερεΐο, άφοΰ τούς ύτέββλεν είς μακρά
μαρτύρια, άΐτλώς καί μόνον διά τόν λό-
νον ότι καιά την διάρκειαν τής γρρμηνι
κης κπτοχης εΐχαν Τελέσει λειτουργίας διά
τι·>ύς κατοι'κπιις τής πόλειος. Κατ« τ«ς
Ιδίπο πληο φοοι'γχ:, πρό ττίς εκτελέσεως
ένέδυσην τούς ίεβρΐς ιιέ τα Ιεοά τ'ι>ν άα·
φΐα ναΐ τΐ.ύς είώρυξαν τούς ό (ΐίΐιιλμηύς.
Ένεργοϋντρο «νχη δηιιοσία ο{ δικτάτο-
ρες των Σ< β ρ'τ, ήΛρληιον δ/ι ιιόνον νά /λευάσουν τό θι,ησχευτιχόν ηΐπττημι ών πιστιΤιν, άλλά ν·α πρ-ειΛοτ ιΐηποιιν νΐΐ ? νείνους, οί δτΐ'.ΐοι νομ[ζου>·, Λτι. δύ αν
τηι νά λοιμβιίνουν υπό σ ^αουιν ίποψιν
ώοισ^ή'ας Ρΐτι ιήμους δη^ώηεις τής Σο-
βιετιχης ΚυβερνηΓε ής, α' διοΐοι γίνον-
ται δι' εξωτερικόν «ατανάλωΓΊν.
Ή Σοβιετινή Κυβέρνησις *αρρογρ
καί άλλην άναμφΐ(ΐ0Γτητον απόδειξιν τής
«ελευθερίας τής πίστεως» τής οποίας δ-
μως ή εφαριιογή είς την πράΕ'ν άττέχρι
πολύ άπό ιάς δκ'βεβαιο'πβις τού Στάλιν,
8«ως καί άπό τούς Ισχυρισαούς τοΰ
Ντά'ίβις. Οίίκρ οί Μπολοϊβΐκοι χατέσιοε-
ψαν δλας τάς έκκλησίας, αί δποΐαι είς
διαφόρους περιοχάς άνηγίρθησαν έκ νέ¬
ου κατά τό διάσιημα τής γερμανικής κα-
τοχής. Δέν χρειάζεται βεβαία νά τονίσω¬
μεν, ότι οί Μπολσεβΐκοι άπαγοοεύουν
αύστηρότατα την εισαγωγήν κάθε έκκλη-
σιαστική. ζωής, οίασδήποτε μορφής, είς
τάς ύπ' αυτών κατεχομένας περιοχάς.
"Ισως^ δ κύριος ΝταίϊθΊς, δ οποίος δ
μιλεΐ χωρίς δισταγιιούς νά ίσχυρισθχ), δτι
δέν λαμβάνουν τλέον χώραν κτηνώδεις
καί φρικιαστικαί πριίξεις, όπως λόγου
χάριν κατά την εποχήν τοϋ έμφυλίου πό
λέιιουτοϋ 1918—1920 Ότι οί Μπολ-
σρβΐκοι δέν χαράσσουν πλέον τταυρούς
επί τού σώματος των ίε·ρέα>>', δέν τούς
καταβρρχουν πλέον ιιέ ψυχοόν ίίδωρ τόν
χειμώνί' είς τό ύπαιθρον ή δέν τούς θά
πτουν ζωντανούς.
Ή παύρωσις ίε-ρ^θν εις την πόλιν
Ροστοβ παρά τόν Ντ^ν ί-'ποίΐεικνύει, ότι
αί άπάΌρωποι μέθί.ίνοι τ<όν Μΐιολσεβί- κων δέν ήλλαΕπν καθόλου ιταρ' δλας τάΰ Ιπισήμους διαβεβαιώσπ' τοΰ Σιάλιν ναί τάς προσπαθείας τον "Αγγλων καί Άμε- ρϋιανών Φαρ σαίοον οί δτοϊοι άγωνίζον- ται ν' άποδείξουν τό εναντίον όσον άφ'»- ρδ τύ ΟρησΜΡυηκόν κ'Γι έχνλτιπιαστικόν ζήτηιιπ, ή Σοβιετικτι Κ'β'οιησις έΕακο- λουθεΐ νά Ρΐιμένη, ώς ιιίχοι τοΰδκ είς ιήν Ιδέαν την υπό τού Λ^νιν εξαγγελθεΐπαν, τής άνηλεοΰς δηλονότι δροΊσεοϊς εναντίον τής πίστεως, αί δέ τοομοκοπτ.καί της μέ· θοδοι παρέμειναν βά,ιβοροι παρ' δλας τάς προσπαθείας διαστροφής τής άλη- θϊίας.