121776

ΧΑΝΙΑ Ε ΤΟΣ ΣΤ ΑΡΙΘ. 1566
ΟΙ ΑΡλβΊΟΛΟΠΚΟΙΘΗΙΑΥΡΟΙ
ΤΟΥ ΝΟΜΟΥ ΧΑΝΙΩΝ
•ΙΡΛΤΗΓΟΥ ΧαΤΖ (ΜΙΧΑΑΗ
ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΙΣ
ΜΕΓΑΛΗ πθΛΙΤΙΚΗ ΓΈΩΡΠΚΗ ΚΑΙ ΦΙΛΟΛΟΓΙΚΗ ΕΦΗΜΕΡΙΣ ΕΝ ΚΡΗΤΗ
ΣΑΒΒΑΤΟΝ ί
Ι 3Ο Ι
^Ι7Τί0ΥηΡΙ0Υ 19321
Ί ριών
ρ%»Λ*ΛΜΜ»9Λ»α»»»·Λ»*&ν£»9Λ»Λ»ϊ&ϊ*'<**3!ίίΛΛ ΤΙΜΗ ΦΥΛΛΟΥ ΔΡ. 1 ΤΑ ΙΕιΡΟΙΡΑΦΑ III ΕΰίΗΡΕΦΟΙΤίΙ Α' Ή ανακάλυψιν άρχαιολογι χΛν τίνων εύοημάτων Πρω τομινωϊπής έηοχής είς τό Ά μάριον Ρεθύμνης Εδωκεν ά ψορμήν βίς τό νά άσχσληθή ενρέως 6 τύπος καί των Χανί αν Η-Ί ιής Ρεθυμνον ηερΐ τοΰ ζητήματος ΐούτον «αί νά ένεννη&ΐί ή άχοψι; τή· κ αί έν τή Δυτιχ1^ Κρήτη άζχαιολογιχών θησαυ οών /ΐαρομοίοον πρός τ^ύς ά- νευβεθένΐας έν τ8 ΆναΐθΛΐ- 4 «οθρα^οδ »«. Ι^ΝΑΝΑ ΔΑΚΗ χης έν Τ^ Δυιΐκβ Κρήτβ. Έ Μί Χ ή^ Κατά την την εγένετο σνζήτηβιν ταύ¬ λόγσς παΐ πε«1 ηρής Έΐαιρείας τού Ναμοϋ μβς έηΐ κεφαλής «ής οποίας ήργάσθην άρκβίά Εχη διά την ηροαγοογήν των ζητημάχοον τούτων ενταύθα καί ώς έκ τούτο θεωρ ώ κα&ή κ·>» μου δπως άσχολη&ώ έ-
οτω καί δι' όΚίγοον έηΐ των
ϋηό συζύχηοιι σχετικών θε
μάκ» ν.
Δέν γνωοίζω Λώς έηεπρά·
τησεν είς την αντίληψίν άρ-
χαιολόγων ανών ή προχατά-
ΑηψΚ ότι δ Μινωϊχδ. «αί δή
ο ΙΖρωΐομινωϊκός πολιτισμός
είχεν £>τοΛΐσθ»; μόνον είς
την Ανατολικήν Κρήτην καί
δ έν έξετείνετο καί εί την Δυ
ν
Β*
■οί νυ
16ου 8« νς.
)ΐ «ά μέν
ρ αγομη
ι Ν
*ία; βςρ' δσον ηΐ
ιΐ»ε δνομο. ι
δ ΡΑ
ιΤΑ ίΛΓί'Ιί;
ΙΣ
ΓαλΙΙας ποος
ν των
Λ, επί
νορ&ώοεων
χδόιαλδ Αα
'ΑΣΤΑΣΙΣ
ΕΙΣ ΣΑΓΓΑΒ*
ΐαγγάην ή
έπεδεινώ&η <® ν στραιενμαίΰ>.
ηοχομένων ***'
,„ νηο 61***1",
, Στρατηγόν *·
πρός άντψΐ'"*
ντός ένδεχομ***
3ιβάοεως τ°>ν
Ή άποψις αϋιη είνε άχοως
άντίθετσς καί πρός τα ύφι-
στάμενα ίστορικά δεδομένα
καί πρός την ϋηαρ'ιν πλή·
ΰαυς πόλεων Μινωϊκ,ής έπο-
χής έν τώ Νομφ ΧονΙων
καΐ άχόμη πρός τούς χανόνας
τής στοιχειώδονς λογικάς
πρός την οποίαν είνε άσνμ
βΐβασχος ή έκδοχή δτι ό
πλέον ύπέροχος των πολιτι-
αμών τοϋ Αρχαίον κόσμον,
ό διαρχίαας επί χιΐιειηρίδος,
είχεν εντοπισθή είς δνα μό¬
νον τμήμα τής Νήσου Κρή
«ηβ / ·'
Εάν τα θαυμασία τού πό
λιτισμσύ τούτου δ&ν ήλθον
βίβέτι είς φώς έν ι§ περιφε-
ρεία τής Δυτικής Κρήτης
τουτο ουμβαίνει διότι ούδε
μία ΛρχαιολογΐΜή έρενεσ έλα
«9ε χώβαν έν αύτβ.
Τό αύτό σκάτος τής άγνοί*
άς επεκράτει καί είς την Ά
νατολικήν Κρήτην&λλοτε πρό
τριαχονταειΐσς άχόμη, δτε
ήρχισαν έκεΐ ί-ί Αρχαιολογι·
καί άνασκΓφα' διά των δπσί
ών έπισισποιήθη δτι τα θοι-
λούμννα περΐ Μίνωος καί
Κρητικού Πολιτιαμοϋ δϊν ή¬
σαν μύθσι, δπως ποΐλοί επί·
ατβυον £·»( τότε, άλλά πραγμα
τιπόιης.
Είνε Άλλως τε βεβαιωμέ
ν όν ίατορικώς, διι κατά την
άπωτάτην εκείνην άρχαιότη
τα έν τβ ηεριφερεία τοϋ Νο
μού Χανίων υπήρχον πολλαί
πόλεις περισσότερον παρά είς
«ήν Δυτικήν Κρήτην καί ότι
μεΐαξύ τούτων ή Κυδωνία, ή
όποία ώς ίατορεΐιαι έκτίο&η
ταύτοχρόνω; μέ την Κνωσσον
χαΐ την Φαιατόν, υπήρξε με
γαλνΐέρα καϊ κοαιαιωΐέρα πά
οη; άΊλης έν ε# Νήσω ιτόλε-
ω:, ώζ άναψέ,ιει ό ίστορΐκό,
"Εφοοθζ.
Δέν είνε έξ &ΙλΓυ άληθές
ό'τι τα ιϋρήματα Προοτομηνω-
Γκής εηοχής παν ανεκαλύφθη
ααν πρό τινος έν Άμαρίψ
είνε τα πρώια τοιαϋτα ποϋ
άνεΐΰέάηααν έστω καί έκ τύ
Έν τώ Μονσείω Χανίων
έχομεν ηαρόμοια εΰρήματα
άρκετά τα περισαότερα των
οποίων έχον» άΛβυοεθή πρό
τίνων έτών έν ιω νομφ Χανί
ών.
Έν τω Μουσείω μας ϋπάρ
χο,/ν Ιον είς νεολ.θικός πέ
λεκις είς τ»)ν έκ Σελίναν Συλ
λογήν Τσιβαράχη, 2ον λίθι
νόν οίκιακόν θΛύϋος (είδος)
σ.λαιιέοας( τής αυτής έποχή;,
παρόμοιον πρός άλλα τοιαύ-
ΐα τού Μουσείον Ηρακλείου.
Ή ιϋρεσις καί πεοισυλΐο-
γή τού αντικείμενον τούτον
όφείλεται εί; τόν κ. Χρ. Χερ
γάκην, μέλοςτής 'Αρχ.'Εται
ρίας, 6 οποίος άνεχάληψε
τούτο ιί; "Αγίαν Μαρίναν·
Τό τον ενθουσιασμόν δέ ένέ'
πνευσεν ή άνακάλνψις ονιη
είς τόν διάοημον Γερμανόν
'Αρχαιολόγον κ. Κάρο ώσχε
έξ αυτόν ένισ^ν&η όντος είς
την Απόφασιν τού δπως έαίδι
ώξη την ενέργειαν άρχαιολο
γικών άναακαφ&ν έν τφ Νο
μφ μας.
5ον Δύο λί&ινοι πελέκει
τής αυτής έποχής καί εΐδσς
τι πηλήνου φακέλου χεκα
λ υ μέν όν διά γραμμάτων Μι-
νωϊκής γραφής τα δποΐα ε'-
χονν κατατεθή υπό τού αυ¬
τού είρέτου είς τό Μουσείον
μας. Είς την αντήν περιοχήν
δέ τής 'Αγίας Μαρίνη^ καί
είς παραπε/μενα σπήλαια εύ
ρέθησαν άλλοτε πλίνθΌΐ γε
γβαμμένοι έπίαης διά Μινωϊ
κης γραφής οί δποΐοι δμως
κατεοΐοάφηααν υπό των εν-
ράντων αύιονζ λατόμων.
ΣπήΚαια παρόμοιον έν δια
φέαοντος ύπάρχουν ώς γνω¬
στόν έπϊ τφ Νομφ Χανίων
τόσον ηολλά δ'σα οϋδαμοΰ άλ
λοϋ συναντώνιαι τα δποΐα
δμως ατυχώς ό'χι μόνον δέν
ήρευνή&ησαν μέχοι τούδε
άλλ' οϋίε έμ&λιτήϋ·ηοαν οϋτε
κατεγράφησαν ποτέ ανστημα
ΐικώς.
ΙΖάντα ταύτα ά/τοδειχνύ-
ουν ό'τι πρό των εύρημάτων
τού Άμαρίου είχον ανακαλυ¬
φθή ενταύθα άρκετά παρό·
μοια άντιχείμεα Νεολιθι-
κης έποχήςέ'ατω καί όίνδένέγέ
νετο ηερΐ αυτών τότε τόαος
λόγος καί θόρνβσς δπως «τή
μερον δι* τι εύρεθέντα έν
'Αμαρίω τοιαϋτα.
Πάτα ταυτα τα Ιστορικά
καί άρχαιολογιχά δεδομένα
πείθσυν άδιστάκτως σιι καί
έν τή Δυτιπβ Κρήτα ο Κρηχι
χός πολιτιαμός ήΉμαοε καί
Ματά την άπωτάτην εκείνην
άρχαιόιητα δπως καί έν τ§
Ανατολή Κβήτ^ άλλ' δτι έ¬
χομεν ανάγκην καί ημείς έν·
ταϋ&α τής σπακάνης τοΰ Άρ·
χαιολόγου διά νά έλθη είς
φώς.
Τα δεδομένα ταυτα θά εί¬
χεν ασφαλώς ύπ' όψιν αδζοϋ
καί ό "Εφορος των Αρχαιο¬
τάτων Κρήτης χ. Μαριν&τος
δταν πρό δύο έτών ε'γραφε
είς έ'κθεσιν τού πρός τόν χ.
Γεν. Διοικητήν ΗαΙ την Κυ
βέρνησιν ότι είνε πεπεισμέ
νος δτι έόν ένεργηϋ·οϋν Αρχαί
ολογικαΐ αναακαφαΐ έν τή
Δυτιχή Κ(>ήτν θά καταηλι;-
ξουν τόν χόσαον χά άρχαιολο
γιτιά εύρήματα τα δποΐα δι'
αυτών θά έλθσ ιν είς φώς.
χιΊκιι οτη
|ϊαλ((κι, νά πετοΐ'^ολϋ, νά τρί
ΧΒ "νά >·ο?νμίΐ(ΐ νά μην ήονχά
ζχΐ ώ; ή ϋάλαααπ, > «ί μόον,
σάν πεινιϊ, νά πηγαίνη σπίτι !
Καί άν ή (διατροφή τού Γ|το «ά
πως (ΐώτεβΤ), ('ίι ί) πρριστιίσπς
ήσαν ηιο :ιλούσΐΒς, ιϊαφαλώς
ή νγιρι> ?) τής ριίτσιις μας θά
ταν άκόμτι πιο εχί)αμβ<Λτική χι' έκ (λτ|κτική Γ1ΑΠΝΗ7 ΓΛΥΡ 0? :8Βε1εΚ(Β~ΗεΚ ΙΔΙΟΧιΉΤΗΖ-ΑΙΙΤυτπτΗχ ΑΙΜ Γ. ΜΠΑΚΛΛΤΖΗΙ! νΰ τοΓ| λ(ΐ Βίον δάνειον ινριων ά νριων Φϋν Τοεχοσλοβ**1"- ϋ..ς ϋ.40 Ι* ί μι. «ηιΐιπιικιι Ό χ. Ι. Πυργος χοονογρά- φος γνωστός κι' έχλεκτός τής «Ελευθέρας Σκέψης» ιοϋ^Ηρα κλείου εγραφε προχθές έ'να'χρο- νογράφημα μέ τίτλο «δ θάνα- τος κι' ή φθίσι φοβυϋνιαι την Κρήτη» κρίνοντας αοόσφαττι σταιιστική τής Θνησιμότητθς εν Ελλαδι. Μην ΐό θεω&ήσετε χι[ άσΐεΐο : Ό φοβερός θάνατοςκι' ή έπάρατος φθίσι.νά φοβοΰνΐαι ενα νηαάκι σάν την Κρήτη; Κςύθζ *<ιί παγερός δ θάνατος, μαϋρος χαβαλάρης ποΰ μοιάζει δγριον βορριά" περνώντας τα ιχελάγη πεονάει χαΐά [πλάτος τό νησί. Κι' αφοΰ τό πλάτος τού είνε σΐενό λίγοι θαναι κι' οί νάνατοι. Γιατί ποΰ θά πηγαίνη, σα; παρακαλώ, χι' άπό ποϋ θάρχε- τ,αι γιά νσ περάση κατα μήκος τό νησί μας; Πολλές φορές είνβι καί χασομέρι νά κοντοσταθχί στό νησί μ«ς διαβαίνοντας άπ' τή μιά "Ηπειρον σιήν όίλλτ] καί βλέπονΐάς «πό μανουιά λέπ: Ποϋ θά μοί πάνε,^ Αύιό » αι μιας ώρας δουλειά Στίς μέγα λες στε,ριές πυώτα. Κι° έτσι ιή γλυτώνομε. Δέν ιίναι ώσιύσο άνάξιο λό|Όυ τόιε (ιί Κρητιχοί άψηφοΰνε πάντα τύ θάνατο καί γι* αύτύ κι' αύιΰςτιύ; φοβα. ται. —Μπρέ ρφιάψ,,χοι 'ναι αύιοί οί Κρητικοί κ«ί δέν πκθαίνουν ι ά σκέπτεται ενδομύχιτς.Ένας χωρικός, αλήθεια, πού γενιέται σάν σκυλάκι οέ μιά σπηλιά— σπίτι χωρικό στά όρεινότεοα χωρία τΐ'ύλάχιστο — πού μέσα ά· ναβλύζα νερό πυύ κι'αύτά τα σκεπάσματα μυρίζουν μοϋχλα ε." ναι θαΰμα. Καί τόν βλέπεις γυ μνό, ξυπόλητο καί λεοό νά κν· λιέται στον ήλιον στήν σκόνη, στίς λάσπες, στά νερά ν' άναρι _ΚΡΗΤΙΚη_ι ΙΠΤΑ ;ΧΑ ΤΖΗ ΚΒΜΩ : Είπα πιός ίέν ί)α τήν? βγά λωμρ την χ«κοκαιριά μά εξεπη- δήαιιμέν τηνέ., μοαρέ χωπέλλιιΐ. Νά, πού ίκαψι- χ:' έξρροβόρρισε χι' ε|3γιασε. Σπολαέτη τάξΐι για- τί δέν έκιίΐεχα τα χιίλια μας Λΐ, μιά λαγουδόμερα σήμε-ρο,οποίος είναι άξιος μέ τό τσουβάλι Οα τσή φέρΐ]. Μόν' ίτα νά π) κια είς πού ?μ«ς ό γερυντής δέν εΐν' άξιος γιά πρτΐμμα μΐτλειό καί τα κίοπέλλια μας είναι ηνά- ξια καί φοβοϋνται καί τό δια- σάκι. Άλιμένουνε πςεπει νά 'ρθουν11 οί λαγοί στό σπίτι μέσα γιά νά φάνι κυνήγι Καί, Πά — Κκί λι,ο) τυυ πακχονλιίρη νά γήν; καί μοΰ χά ν 11. — Οί δκιί>λοι ϋι< οε «άρουνβ μωρή Λν είσαι τσκΐ'ΐρλίνα: — ΛΓαί χι' ά'ν εΐμαι γονρον λίνα ; — Άντρβίατιχα ί)α σοΰ δίόσω ρνα ληγό. Κι' ίοά" στΓχω 'ίταδά νά τονε 'δώ οντιν θά κατε(5α(· νχι νά μή μοϋ λ\ ταχυιι ηώ; δκν ί,τιοσβ. ΚΓ άν ί.πιαο> έ'να
γή δυο δέ'ν Οέλω τάξβ μ' αν £-
πικσρ παρα.ιάνω απού κατέβαι-
ε ό Γιάννιις εδά Χ(τί μοΰ 'λεγε
«ώ; ε&ι έφτά γή οχτιϊ) πιαίτμέ-
νους εδά -ΟΛ ε ου π<ίρο> μ ά τό
να/ς μου Ινα άν έν καιρώ κ«ί ιό
ίντα. Παςά γιάντα τόν έχω ξά·
δεςφο 5ν ε'στΒ χρισιανοί ; Νιί-
τονε στήν απάνω μπάντα.
— Έτοιμ'ίσον δα να τσή
φάγ| . Τσΐφτελίνί, μωοή. 'σ«ι
καί δέν ?πιασα μπουχιά.
—Κιαμ'-ΐντα 'χει τό σαχκοϋ
λι χαί φουσχώνβι ;
—Εδά θά δ|]ς Ισύ μόνο γά·
λι—γάλι, Πήγαινβ μεσα νά μή
σβ ΰωρεΐ δ κόσμος πώς σέ
δερνω.
— ΠήνΜΐνΡ, μωοή, νά τονε
ξε.φορτώσΐ)ς χαί νά τοΰ δώσχις
χαί χιαμμιά μονρνιδιά μά γώ |
χι' εβγήκε σί. καλό τό ρώ !
Σποροσάκχουλο εχει
Ι ΕΙΣ ΤΟΝ Ι
ί "ΠΑΡΑΤΗΡΗΤΗΝ,, |
Ι Ά πό την αιωνίαν
Ι πάλην των δύο
({) ν λ ω ν
^ (:5αιο« όη ί'χκ Τό χάριαμα τής
σάν τό λιγώνομαι
τεγαστρωμένη λώμπης νάμουνρ. ( τημα σου.
Άχου τοΰ λογου σου ?να μκα γκμάτι.. Νά μην τιμαί άδέ σον
λοτοβρόχι δσοι πήγανε νά φι- | ρώνει κι' ή κάρτσαν τού αΐμα —
λήσουνε θέλει τα δακτι^ιαν "Ιντα,μπρέ Θοδωρή, στήν κάρτ
τωνε.
—Είδα τύ Θοδωρη κι' έρρί-
ζωνε ταυτερου.
—Μην τό ?ιέεις, μωοή, νά σέ
γροικοθνε νά τονε χιηαδώσουνβ
στό σταχθμό.
ΗΘΟΛΟΠΑΙ
σα τσή 'βαλες
—Κιαμ' ίντα θά τσή 'κανα
σάν έγέμισετό σαχχοϊλι. Νά τσ'
άφίσω σκοτωμέναυς ;
Η Μίς ΛΟΥΛΟΥΛΑ
τμΥΧΟΑΟΓΙΑ ΤΟΥ ΣΦΑΚΙΑΝΟΥ
Β'
Κάποιος Ιχθρός χωρΐς άλλο
εΐχε 3ΐ«ίΐ σιό μιτατυ καί τόν ρ*
χε χΐυκησρι μπαμπέσικα...Κι' δ
Κανάκη; παρ' δ'λη τή ηληγή
τού, τόν εκυνήγησε, βνω τό αί-
μα τού έ'τρεχβ, ιόν εκυνήγησε
δσο μπόρεσε, όσο ποΰ τοΰ σώ-
θηκε πειά τό αϊμα χι" επεσε
ΙΕαντληαένΐ'ς, νεκρός §Χεΐ στήν
έρημιά, μακρυά άπό χάθε ψυ-
χή ζωντανή, γιΐ νά τόν φδνε
τα χοοάκιιΐ..,Δέν εμενβ αμςριβο
λία πώς δ φονηάς ήταν άνθρω-
πος τής άντίπαλης οικογενείας.
"Ο γέοω Κουράτος ποϋ δέν
?ΐχ6 κανέναν άλλον είς τόν χό·
^ον άπό τό παιδί τού, ώρκι'-
σθηκε τώρα νά έκδικήση τον
θάνατόν τού καί δ'ποιον οίνθρω
πό τής άντίπαλης οίχογίνείας
ιίόρισκε μπροστά τού νά τόν
σκοτώνη ..
Έν τφ μεταξύ πεονοΰσε τίς
μέρες τού σιγοκλαίοντας μέσα
στό σπήλαιό τού.
—Πέρασαν κάμποσα χρόνια.
"Επειτα μιά νύκτα, Ινω δ γέ-
ρω Κουράτος ήιανε κλρισμένυς
δπως πιίντα, μέσα στόν σπήλαιό
τού παρουσιάσθηκε ά'ξαφνα ϊ·
γας ξένος καί ζήτησε καταφ'ύ
γιο καί φιλοξενία. Ήταν κατα"
ματωμένος, μέ τα ροϋχα τού
σχισμένα, άποκαμωμένος έλεει
νός.....
Εϊπε στό γέρο Κούρατο ότι
καθώς πεονοϋσε όλομόναχος
άπο τό φαράγγι τής «Άο<ίδαι- ν άς» χάποιος άι-νωστοί τόν εηυ ροβόλησε κατ'τόν πλήγωσε στό στήθος... Μολονότι δ γεοω Κονράτος είχΐ: άνάγκη μοναξι,άς, δεχτΐ|κρ πρόθυμα χον ξένον καί χωρίς νά τόν ςωτήση ποίος ηιαν και άπό ποΰ, τόν έβαλε νά ξαπ)ώ· οί), τοΰ Ι'δωσε νά πιή νβρό, τοΰ Ι'πλυνε μέ τσικουδιά την πληγή τού, ποϋ ήιαν Ιλαφρυά, χαί στό τέλος κάθησε καί τοΰ μαγϊίρεψβ λίγο ξυνόχονδοο, οος Ινα πρό χειρο άλλά καλό καί δυναμωτι- κό φαγί, 'Ο ξένος άφοΰ ξεκονράσθηκε χαί έφαγε καλά, εύχαρίσιησε τόν γέρω γιά τίς άδελφικές τού περιποιήσεις μέ τίς δποϊρς τοθ ?σωσε την ζωήν καί τοΰ δρκί σθηκε πώ; σ' όλη τού την ζωήν θά τοϋ ρ'νε πλέον αφοσιωμένος φίλος, αυΐόί χαί δλο τό σΐ'γγβ- νολόγι τυυ. Ό Κουράτος τόν άκουγε ά* μίλητος καί μβ τό μβλαγχολικό τού ΰφος, βυ8ισμένο^1 δηως πάντα στήν άκατανίκητη θλΐψι τού. Τι τον χρειαζόντουσαν τώ¬ ρα πειδ- ή ριλι'ρς καί ή άφοβΐώ σεις, άφοΰ τοΰ σκοτώσαν τόν μοναχογυιό τού καί έμεινεν εισί μονάχος καί ερημο; στόν κάτω τούτον χόσμον. Ώστόσο άπό εύ γένεια χύτταξε τόν ξένο χαί ε- κανε πώς προσέχει στά λόγια τού .. Ξ ίφνικά δμωςεκεΐ πού τόν ε- χύτταζε τώρα προσεκτιχά, τα γέ οικα, άΐονα, μισοοβυπμένα μά τια τού ζωήρΕψαν άπότομα χαί πήρανεμιά παράξβνη λάμψι.Τοΰ φάνηχε πώς κάπου χά'ποτε εΐχε ξαναιδεΐ τό ποόσωπο τοϋ ξένουΓ Και ιότε μιά τοομεοή ύποψία πέρασε άπό τό νοΰ τού. Τόν όώτσσε τ' ό'νομα τής οί· κογινείας τού καί ή άαάντησις τοΰ ξένου έκανε ι4ν γέρω νά τι ναχθή σύγκορμος καί ν' άνάψυ τό αΐμα τού μέσα στής φλίβες τού. Ό ξένος ήταν δ π' την οί κογένεια, μέ την οποίαν βρισκό ταν ο' εχθρά ί| δική τού, άπ'τήν οίκογένειπ, τα μέλη τί)ς οποίας κίχαν σκοτώσκ καί τα δυό τού παιδία Τόν ρώτησε τώρα καί τό ό'νο μά τού "ι* ή απάντησις τοθ ξέ¬ νου τοϋ ?8ωσε τή βεβαιότητα 8τι αύτός δ ί'διος ήταν ?κεΐνος ακριβώς ποϋ είχε σκοτώσει τόν πολυαγαπημένον τού Κανάχην, τό μοναχοπαίδι. την λατρεία καί τό χαμάρι του."Α?.λωστε δέν τδκουψεκι" δ Ί'διος. Σέ μιά ΐρΐ τη έρώτησι τοΰ γέρω Κουρά- του,—χωοίς βεβαίως νά φαντά ζεται πώς εΐχε νά χάμϊΐ μέ τόν παΐέοα τοΰ σκοτωμένου—, ώμο λόγησε μέ ηβρηφάνεια, άλλά καί μέ μεγΐίλη αφελεία, δτι σέ μιά επιδρομή μέ άλλους συγγενεΐς χαί χωριανούς τον,έ'ιυχε νά βο^ ξβμοναχισμένο κάπου κεΐ πάνω σενα μιτθτο έναν νέ<> χαί τόν
σκότωσρ. Τα χαοαχτηρ,ιστικά
πού ε'δωσε ήσαν τα ιδία τοΰ Κα
Μ
ΕΠΙΣΤΜΠΜ Μ ΠΡΟΛΟΓΟΣ:
Β'.
Ιον) Πώς καί διατί έ'χετε
την ϊκανότητα νά ευρίσκετε
ώσισμένας θυσίας ε,ϊς ιό ύιτέδα
φός ; Πρόκειται περί χαρίσμα-
τος : Πρόκειται περί επιστή-
μης ή πεοί άμφοτέοων ;
2 >ν) Τί μεθόδους άιιθλουθεΐ-
τε διά ν' άνακαλύψΓτε την φύ¬
σιν χαί τό βοθος των οΰσιών
αυτής κα), προκειμένου περί ύ¬
δατος, την ποιότητά τού :
Εχβτε μήπως ωρισμένα
συναισθήματα πρίν ή ριίβδός
σας αρχίση νά κινεΐται, η ένό-
σω κινιΐται , Εάν ένετε, ποία
είναι ;
Είς τί)ν πρώιην ερώτησιν αί
γνωμαι των οαβδοσκό'πων §δι-
δάχθησαν. Πολλοί απήντησαν
δτι μία έκγύμνασις άςκεΐ διά νά
γίνη χανείς ραβδοσκό.ιος καί
δτι πολύ ολίγοι είναι Ικεΐνοι
ποΰ δέν είναι δυνατόν να διδα-
χθοΰν. "Λλλοι πάλιν νομίζουν
δτι άηαιτεΐται εΊ5ΐ"'
Ι
ΜΟΙΡΑΙΕΣ
ΓΥΝΑΙΚΕΣ
'£ΐ ίστορία ωρι¬
σμένων γυναικών
ποϋ έσκόρπισαν
τον έρωτα ηολ
τον θάνατον. Ζω»)
μέ αγάπην, άλλά
και χωρς οΐκτον
και ελεος.—Μίγ-
ματα Άγγέλου
Σ
ατανά*—
Ρ**.*·ι <έ^Λ ΙνΛ ννΛ. ------- ^ ΣειρήνκαΙ 1{ανα- { γία τού ολέθρου. 2θΝ Έν ώ Β α κακοδαιμονία; ΖΩΗ ΤΩΝ ΠΟΛΕΩΝ ΚΑΙ Η ΖΩΗΤΩΝΑΓΡΟΤΩΝ ΙΙώς ζούν οί έπαν - γελματίαι, οί άνθρω- I ποι τής εργασίας καί τής άνεργίας.—"Ενα άτελείωτον δραμα- τολόγΐον τραγΐκής ζωής.Έμπεριατατω· μένη έρευνα επί τής καθόλου κρίσεως. Γνωμαι είδικών καΐ μή. Ή κρίσις τού έμπορίου καί ή σκλη- ρότης των Τραπε ζών. Τό σκοτεΐνόν έρώτημα, : τί τέξεταΐ ή αυριον ;"Αλλαι εί δικαί έρευναι. Β Πώς ζή ό άγρότης μας.— Τα βάαανακαϊ οί καυμοί τού.— Πως ΰποφέρουν καί πώς ψευτοπαρηγο- ρούνται.— <Κ>όροιχαΙ
έγκατάλειψις. — Ή
άνέχεΐα, ή πεΐνα καί
ήκακοροιζΐκιά.—Έν
τάλματα καί πρόσω
ποκράτησΐς. — Τρα-
γωδίαι πού παίζον
ται παντοδ καί κανείς
δβν τάς βλέπει.—
"Ενα βλέμμα συμ πά.
θείας καί οΐκτου.
ΊΙΗΒΡΠΙΡ,.
Αϊρεται ή αύλαία καί
άρχίζειήπσράστασις μιάς
πολνβασανισμένης ζωή~ζ.
«Καί νά δ χωρικός μας
κοκκαλιάρικος καί πελι
δνός είς τόν Λκαν&ώδη
δρόμον τής ζωής. 'ΕρεΙ
π ιον τής άνεχείας κχί
σύντριμμα τοΰ πόνον
προχώρει. .. Τόν βλέπε-
τε άλλά δέν τόν άναγνω
Ιζετε. '_γιν9 γδρ «ά-
νώριστος»*
ΜΕΡΙΚΕ! ΑλΗΟΕΙΕΣ ΠΟΥ ΠΡΕΠΕΙ
ΝΊΚΟΥΣΒΟΥΝ
'Ο « Παρατηρητής >
διά τόν λαόν. Ή ώρα
τής αληθείας έαήμανε
πού είναι δμως δυνατόν νά χαλ
λιεογηθτί. Μάλιστα δ άββάς
Λαμηέρ ύποδειχνύει χαί τόν
τρόπον μέ τόν οποίον είναι δυ
νατόν νά άνακαλύψη κανείς έ-
&ν ϊχει τό χάρισμα αύτό. Λαμβά
νει μίαν δυχαλωτήν ράβδον ά·
πό έχείνας ποθ χρησιμοποιοϋν
οί ραβδοσκόποι χαί διέρχεται
άνωθεν ενός ρεύματος ύδατος.
Εάν ή ςάβδος κινηθή χωοίς δ
κρατών αυτήν νά την στρέψη
μόνος τ01*· δύναται νά βΐνβ βέ
ς^
Κί; την ύί,νχέραν ερώτησιν
ύλαι αί «Λαντήσ^ις ήουιν δι«φο
Διεηιστώβη ότι χτίβε
Ος είχι, χαί την ίδι
κήν τού μέδοΒυν.
Καί (ί; τήν τρίιην Αχ6μι
ερώΐησιν ίνώ Λολλοί «πίίνίτι-
σαν διι δΡν αίσοάνονΐΜΐ τίποΐϋ
άλλαι ΐ'χουν πα(}ΐ<δοξα σνναι- σθήματα. ΙΙολλοί ϋ«(ϋοσχήποι ιήβθάνοντ«ι μίαν δυναμιν νά τούς ?λχιΐ πρός ?ν σημείον μάλιστα μερΐΗοί, ώς δ ββ ΜΓρμέ, μποροϋν νά «ναγνωρί σονν την ύπαρξιν ύδατος δχι μό νόν βΐΛθίζοντες ?πί τού Ιδάφο»; άλλά χαίΙνιός τού έργαστηρίου των, πρό ενός χάρτου τής υπό εξέτασιν περιοχάς. Έπίσης εΐν»· είς Θέσιν νά άνακαλύψη την έδραν μια; άσθϊ«£ας δχι μόνον Ιπί τοϋ ασθενούς άλλά χαΐ ποό μιας φωτογριιφίας τοη Άπό τάς απαντήσει; είς τάς τρείς έςωΐήσεις τοΰ δοος Όρτύ προκύπτίΐ τό εξής βέβαιον."Οτι οί ροβδοσχόποι είνε βεβαίιος είς θέσιν νά διαπιστώσουν την ΰ,ιι>β|ιν ύδατος ?] <5λλων ου σιών, ό'χι καί να εξηγήσουν τό φαινόμενον αύτό. Πάντω; φαίνεται δτι ή οά- βδος χαί τα δλλα §ξαοτή|·ιατα των ραβδοσχόπίβν δέν παΐζονν χανενα οόλον. ΎηάοχΒΐ χ£πειη ύποσυνβίδητο; θέλησις ποθ χη ίευθύνει τάς κινήσεις τοΰ ρα· βδοσχόπον. Ό άββάς Μερνε, τόν δποϊον αναφέρομεν χαί ανωτέρω, λέγει ότι δταν διέοχεται ανωίεν ίαμα τιχοϋ ύδατος καί συλλογΐζβται πάοιμον ύδωρ, δέν άνιιλαμβι» νεται την υπαρξι.» τοΰ Ιαματι- κοϋ ύδατος, άρ«εϊ νά σκέπτεται εις αύιό. "Ενας άπό τούς Ιπισιήμονιις πού ησχολήθησαν πολύ μέ την ςαβδοσκοπ'αν είναι δ καθηΥΤ|- τής τοΰ Πανεπιστημίου τον 84ι λοίνου Κατσαγάλι, πού προτείνη νά δοθή ιΐς την ραβδοσκοπΐαν τό δνομα τηλεγνωοία, δηλαδή γνδσις εξ αποστάσεως. Κατά την γνώμην τοΰ διασή μου αΰΐοΰ Ιπιβτήμονος |[οοκρι- ται περί περιίργου ψυχιχοΰ φαι νομένου> περΐ ενός εΐδους ?κτης
αίσθήσεως. Καί χαράσσει Εν
πρόγςαμμα πειραματΐΗης ?ρ6υ-
νης.
Τα πρώτα πειράματα έγιναν
μέ όχΐώ οαβδομάντης έκ των
γνωστοτέοων. Είς διάφοοα ση-
μεΐα μιάς περιφερείας έτοποθε
τήθησαν είς ωρισμένον βάθος
διάφορα μέταλλα. Τα άποτελέ-
σματα ήσαν §ν τφ συνόλφ ίνανο
ποιητικώτατα.
Άπό τάς ερεύνας τού 6 Κα
τσαγάλι συμπεραίνΕΐ δτι δ άτ-
θρώπινος έγκέφαλος είνε πού
άνακαλύπτει τό Βδωρ, καί πςο-
σπασεΐ νά μελετήση χαλύτβοα
την άγνωστον αυτήν ϊδιότητα
τοΰ εγκέφαλον.
"Ας εύχηθ "μβν νά γίνη χαλύ
τεοον γνωστή ή δχτη αΰΐη αΐ-
σθησις, τής οποίας ή γνώσις δέν
θά ?χοησίμρυ« μόνον είς την ά
ναχάλυψιν των πηγών δλΑα «αί
βΐς την λογικήν χρησιμοποίησιν
τού ύποσυνίΐδήτου τού άνθρώ
που, τό οποίον μένει Ιως τώ&α
άνβκμετάλλεντον, άλλά τό δποΐ·
όν είνε δυνατόν νά παίξη 8να
άπό τούς πλέον σημαντικυύς ρ6
λους διά τάς τύχας τοΰ ανθοώ
που.
ΔΟΞΑΣΙΑΙ
ΠΕΡΙ ΧΡΙΠΙΑΝΙΣΜΟΥ
Υπό τοΰ Μ. Ναπολέοντος
Β'
Ή ΐστοοία δέν άναφέοει ου
δένα άλλον δνθρωτον, ο όποϊ-
ποίος τόσον φανερά ίχήρυξβν
έαυιόν Θεόν. Ή μυθολογία
δέν λέγει ούδαμοΰ, ότι 6 Ζβυς
καί οί άλλο ι ΘεοΙ άπίθέωσαν
αύτοι εαυτούς, άλλ* οί άπόγ··
νοι αυτών άπεθέωσαν αΰτούς
'Αληθώς δ μέγας 'Αλέξανδρος
άνθρωπος ών, ετόλμησε νά κα
λέση εαυτόν υϊόν ταϋ Διός, πλήν
άπασα ή Ελλάς Ιμυχτήρισί την
άλαζονείαν τού ταύτην—ομοί¬
ως χαί ή άποθέωσιβ των Ρω·
μαΐων αΰτοκρατόρων δέν ΰπΐ)