150075
Αριθμός τεύχους
345
Χρονική Περίοδος
ΕΤΟΣ Β'
Ημερομηνία Έκδοσης
25/12/1942
Αριθμός Σελίδων
6
Οδηγίες
Κλικάρετε πάνω στην αριστερή εικόνα για να δείτε περισσότερες φωτογραφίες.
Κείμενο εφημερίδας
Δεν είναι διαθέσιμο το αρχείο pdf.
Κείμενο εφημερίδας
Σύνολο σελίδων:
ο»·
*η·
»-«ΙΤΙΤΗΙ ΜεΟΤΗΣ Γ. Μ. ΖΑΜΑΡΙΑΣ
ΗΜΕΡΗΣΙΑ ΤΤΡΩΪΝΗ ΕΦΗΜΕΡΙΣ
"Έτοςεκδόσεως Β'.—- Αριθ. φύλλου :ΐ4ό ΧΑΝΙΑ, Πας>ασκευή 25 Δεκέμβριον 1942 Ι Τιμή φύλλου Δραχ. 60.- ΣυνδρομαΙ προπληρωτέαι
"ΚΑΙ ΕΠΙ ΓΗΣ ΕΙΡΗΝΗ !!„
-ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ
ΧΡΙΣΤΟΥΙΈΝΝΑΙ! Σάν ί,Λ;0Οχο
βοβμα, εκτυλΐσσόμενον μέσα ΐΐς ίντ ί))ΧΕο-
κόθίΐιον φώς μυοτικοπα&είας, άνιικυύ-
ζΐ)** οί άνίΗίωποι δλου τού κόσμου ση
με» α τό μεγαλύτερον θυϋμα των αίώνων
νά «χτκλίσσϊΐαι μέσα είς τό ύ«οφυές
««ι άπΐοδν πλαίσιον τού σπηλαίου τής
Βι»·λϊέμ δαως ακριβώς την αλησμόνητον
ΙχεΙτην νιίχτα είδον οί ά-ΐλοϊχοι ποιμένβς
ιί|ν Γίννησιν τού Θιανθρώπου, την άνα-
ιοΐν τοϋ Φωτός τής άληθούς σοφίας ..
Ό Χριοτός ζή σάν ίνα μεγαλοπρε.
■·£ δραμα τό οποίον κινεϊΐαι αδιακόπως
ε!? τάς σννειδήσεις των άνθρώπων ή γέν-
^ί; Τού άΐΓϊτέ*ν·σ«ν τό μϊγάλύτε Όν γι-
όϊ ι»3ς άνθηε»ιί>ης Ιοτ, ρίας >αί ι α
ηει. ησύτϊοα έκχατομμύρια των αί)ρ,',
«·» Από ϊΐκοσι οΐώνων τίποτε ιδέν άΐ|-
οχόΐηοε 5·οισηυτεοον άπό τό οωτή ι ιν
«ήρνγμα, άκό την γλυκείαν διδασχα, ι ιν
»οβ Ναζωραίου ..
ΑΙ ίηοχαί Ιρχονιαι καί παρέρ/ι ντα ,
•Ι ιιίώτΒς οιαδέχονται αλλήλους, άλλό ιιι
Ηρόπβπον τοϋ Ίησοΰ παραμένη άκΐινο
■.οΐυδν βίμβολον έλπίδο, καί πίο-ΐειο
ά>8 βηγή των Αραιοτρρων ίδανιχών, ό
(ΐοιιίζον κρός άδάμαντα ό οποίος διαρ
«έ>( ΐκΛέμηιι καί νέας μαρμαρυγάς!!.
3ο·>βι μ«1 μβγάλοι Διδοίσχάλοι τή;
Ικοβμέντις, κύκλοι διαφόρων φιλοσοφι-
·τ «χολών, κοινωνιχοί μεταορυθμιστκί,
δι· ΐ|μοι ήθιχ. ιλύγοι, μϊΐά σιβασμοΰ με-
λιτΐϊει την Γέννησιν καί την Προσωπι-
κότν,τα τοΰ Λόγον τού Θεοΰ ή δποία κα-
»ά κοινήν ομολογίαν εΙκιι ή μεγαλειτέρα
—ΟΜφή, ή πλέον πεο,ισποΰδασΐιις φυσιο-
γτε»μί« τής (ΐνθοωκίπ,ς ίσΐοοίας »αί ή
•■έ-ΐΗος ιζς έ?(ΐνθρ(»πή'σεως άνέχαν>εν
αι*«τέλε·ε φωτεινόν σταθμόν «ϊς την Γ(«-
%τ «·» λαώ*., ΙΛιωρήθη ώ; τΊμέρα άνα-
γ·»?4·ιε·ς τής άτΛρωΛΟτητοί, ήμέρα α-
γΛ·ΐΐί, γλβχασμού, κίοηνισμοΰ, ήμίοιχ
ι^ειιεί την όποίυν αί καρδίαι των «ιστών
«λ^^οίνται υπό συναισθημάτοεν Λι-ίας
χ«ρ*ς κβί άνίϊίφράστου ϊΰφροσύΓης . . .
Υπό τού Συνεργάτου μας κ. ΙΩΑΝ. ΤΤΑΤΣΑΡΩΝΑΚΗ δημ)γοάφου
Ή Γέννησίς τού Ίπηοϋ είς την Βη-
βλεέμ τής Ίουδαίας έχαρακτηοίαι,η ώς
το σπουδαιότερον κοσαοίστορικόν γεγο-
νός διά μέσου των αίώνων καί έί)ε<ορηί)η ή κλιίς ή όποία εκλεισε διά παντό τάς παρ*>ότεις τής Αρχαιότητος, τής «γόνου
σοφίας, την έιοχήν τής άπιστίας καί τοϋ
ψυχ αιΓ' π.: ιταπιΐπϋ καί ήνοι£ε ν,'ονς ή-
θ ι,_, ·.·τ"ις εις την ι'ν!)η <>τ:ό[ηια,
ελί(
'
■·
πό ι ί- , ν¬
όν κατα ι ι, .ι κ
τα τό πες' Ι >|
σ,'.ρ' 'ν, ψ'· ζ ιμ ·» ι , ι ι Γ ι ι_Γχ-, ,ΐα··-
σέιτοΐο καί άνες ινιΊ ]τ >ν εί. <ρ ιτιιν ιν με¬ γαλείον κοιιίιδος ιή; 13ηί)λ<·. ι 'Κχδιώ* ται δι ' τής Γεννήσεως τοΰ Υιού ο") Θ ιΰ η. πνιγηρά πλάνη καί άντ' αί τής 'γ ΐαθιιδούμαι ιι άλήθεια, ή πίστις <ί ή ιγάπη ιιέ τό ύπε'ροχιΐ κή- ρυ/μα έ τό οποίον ό Ναζωραΐος άνα/.αι- νίζκ .ην ζωή ' Η ΓΑΛΛΙΑ ΕΙΣ ΑΠΟΦΑΣΙΣΤΙΚΗΝ ΚΑΐνΙΠΗΝ Πώς σχολιόζονται αί συνομιλίαι ."Ι'λερ — Ααβάλ ΒΙ2Υ, 24.—Οί ΙιΤ'ίΰοα επίσημοι βχολιάζοντε, τάς έν Γΐρμανία •ΟΓβΓΐιλίας, τονίζου* ότι ή Γαλλία ίΰρί- ·κ·ται σημερον «ίς την καμτήν μιάς ίστο- βι*<5ς, όσον καί άποφ ισιστικής δΓ αυ¬ τήν «ριύδου τοΰ βίου της. Ή συνε^γα- ηίη με την Γερμανίαν άποτϊλίΐ διά την Γαλλίαν ζ(βτικήν ανάγκην.^ Ή Γαλλία δφιίλβι νά χρη πμοποιήσιι όλας τΐςδια- ♦»·ίμοτ>ς 8υνάιΠις της διά τόν μεγάλον
β* -·Λβι'χόν άγι»να, η συ,ιμετοχή της δ'
; «ίς τόν άγ»να τούτον ίΐά τής
έ;αοφ.χλίυν| "" ,ί τό μέλλο ν θέσιν μίταεί)
των μεγιίλιπν δυνάμεων.
ΒΙΣΥ, 21—Σχετικώς μέ τό χθεσι¬
νόν γαλλικό. υπουργικόν συμβούλιον α¬
νακοινούται επισήμως ότι κατ' αύτό ό
πρωθυπουογος Πιέρ Λαβάλ ξξέθεσε τα
των συνομιλιών τού μειά τοΰ Φύρερ,
συνομιλιών λατα τάς οποίας παρίσταντο
ό γερμανός ύιουργός των έ£ωτερικών
φόν Ρίμττεντρ.π, δ ιταλός συνάδελφός
τού κάμης ΊΊιΐάνο καί ό στο'ΐτάρχης τού
Ράϊχ "Ερμαν Γ/αϊριγχ.
Ι ΑΚβΤΥΙΙΑ Τ!Ν ΑΜΕΡΙΚΑΙΙΝ
ΕΙΣ ΤΗ1 ΓΚ0ΥΑΑΝΤΑΚΑΝ9Ρ
Ή *νμμαχιχ?ι οτοατηγιχτ) θά μετα-
βλθ
ΜΠΑ'ΓΚΟΚ, 24. —Καίτ' ά μετα.δί-
*πηι βκ Νέας Υόρκης, γνωστός άμερι-
«βτός στρατιωπκός κριτικός σχολιάζων
τ«ς έ.- τψ νοτίφ Ε'κ ηνικώ «πιχειρ Ίπεΐ-,
πίΐςατηοεΐ ότι αί Ηνωμεναι Πολιτειαι
ίΗίΐτιχον τοΓ· σκοποΰ των είς Ρκουαλ.ντα-
κβνάο· Τοιουιοτρόποος οί άμερικανοί ευ-
ρίπκ'νντ* ώς ιιέχρι τ >ΰοε 3400 μίλ α
μαΐ;οάν τοΰ Τ<)κιο. ΙΌΚΙΟ, '-ϊΑ --Άναιρορικώς με ^την νΜτάστασιν ,ϊς τό Γκουολντακανάρ, τίνα- «οινοΰται έ£ επισήμου ϊ"πωνικής οτρατι- α>ΐικής πηγής ότι τα εκεΐ βορειοαμερικα-
ν·χΑ στρατευματα ευρίσκονται σήμερον
ώαι,Λϊκομμενα έκ τής Μητροπόλεως ΣχΓ-
χι<Λς Εκ(ερ(Γ.οντ)ιΐ φ/ιβοι ότι, κατόπιν τής |·ΐ' 'ετμιας.έπιτεΰΕ ω; άποτελέσμαιός τι- νβς ϊίξ την νήβον τούτην, ή" συμααχική «Π9««ιγικί| Λά κ«· αλήίπ είς τό νά κατα- την Ιαπωνίαν μετερχομένη όν. Άναζοϋν και πάλιν αί πα- λαιαι Αγγλικαί μέϋοδοι ΟΣΛΟ, -Ί.—Τρείς νορβηγοί ναυτι- κοί, ε.ιιστρί|· «ντες εις" Νοςβηγίαν, γοο- βαίνουν εϊ,.ϊΐ','/λονισιικάς καί καταθέπεις διά τα βασ-νιοτήρια είς ά ύποβα'λ'ονται οί νορβηγ ί ν ιυτικοί κατά τι ά/γλθίΐι:- ρικανικά τα, .Για τού θανάΐου Ά τη λοΰνται άπρΐ)/"!/ ΰ.τΐιος ότι θά ,,γκλεΐσΠοΰν εί- στρακ'.ταιδ < συγκενιριόσεως, εάν δ ε ν. θελήσουν νά ν«υτο?.*γηί)οϋν. Δεν δ 'ν - ταί τις νά <| '/ΐασθίί πόσον δυσηοεσιη- μένοι καί αι υαε-ράσπιστοι εΐν,αι οί νΐίυ- τι/οί πρό τής άπανίΐρώπου ταύτης μ?τα- χειρίσεο>ς των ε'κ αέρ >υς τής Αγγλίας
καί τ ιν "Λ ιι > ) Πολιτει.Γ·ν Πολλά¬
κις ί ε ιδέν λαιι ίιίνουν, οίίΐε τόν μετά τό
σων κινδιίνων κερδισθέντα μισθόν, άλλ'
ρ;αναγκά^ονται, καί τουτο αποτελεί τό
άποκθρύφο)ΐια τής'* αί'5χο>>ηιπ>ς, α -<α- ταθέτουν μέρος των είσοθιΐμάπκν των είς Λονδινον Τό σύστημα τούτο οί άγγλοι τό εΐχαν ϊκμάΠει κατά την εποχήν καο'ήν δ ι ε ε ή - ορι»- $φ& μέ πλήρΐομβ αποτελούμενον Λπο δονλουί, Κηουσσεται ή" δι κ ιιοούνη, ή Ισότης μειαξύ όλων των άνθρώχων καί ή γυναΐ· ■/α τοπο^ετεΐΐαι πλησίον τού άνδρός διά νά ιδημιουργήσουν οικογένειαν, βασίλιο- σα τής οίχίας, καί οί υτηοέται οί κατ» τρργμένοι έκεΐνοι δοΰλοι των φνλακόεν ιιεταιίθενται ΰκα τα άμφιθέατρα είς τα ότ'Ηα σήμερα ή αυριον Λά απετέλουν τροφήν των άγρίων Οηρκον ϊίς ιό στά- ιδιον κοινωνικής τάΕκος των έλευθβρων Ο'Λ λύ σννεργαοΠώσι πρός «ροαγωγήν ι Γ ι".ιι"ρο>πίνου Ι ίου, ώς άδελφοί, τιχνει
ι. Γ Λυ,οΰ Πατρός. .
1 αι την ά πτίαν διαοέχεται ή Πί-
ιι π άγκναν ή γνώσις, την <;αχίατ' ι,> ϊ,κιηορ'αν ή εύσπλαχνία «(Γι ή
1 'Μ
επί γής ειρήνη !» ..
1 .ι (.(ί άΐΌύγεται είς όλην την γήν*
ό ί·ι,ι ^ τ, ΰ Άγγέλου. ΎψηΜ, είς τούζ
Μ· ις τοΓι-π',απήμαΐ » τα άστρα ραί-
'λιιυν την γήν μέ τα ροδοπϊταλα τής άγτό-
ν * 11 < ς καί τής άγάπης. Μεσιι ε?ς τά^ ι υ ,-,'ρσύσϊΐς καί τάς .-.«Ίΐ'ι,ρ ηιίς, μκα είς τόν δλεθρον τοΰ λο/γι (ιΊ' άκουγεται σήμερα, πιρισσό ?ρον ότι >κί(ί)ε άλ/ην ήμερα ί όγγελιχή ίχείν»)
<,»'·ι» ή τής είρήνης καί τής χαράς. Ύπεράνΐ) τού σκοτισμοΰ, νηερά»ε» ιΓς ι νγχίσιως πού καλΰπτει τόν κόομο*·, ό ι"1··ίΐ,ρ της Βηθλεέμ. δ άστήρ «κεΐνος 6 -οί ιϊος έ/.ράτηοε την άνθρωπόΐητα επί «ΐ- - 'ΐοι καί πλέον αίώνΐς επι τοΰ θανμα- >> υ έπιπέδου τής ίλπίδος καί της π!-
σΐε ος, ( άστήρ των Μάγ όν δστις »Λή-
γησεν αυ,τούς πρός την πηγήν της χαρδί
>ιΛί της είρήνης, αιώνιον ου ιβολον Ιδεο-
λογικής διδαοκιχλίας καί <'τιλεύΐητυς π^- γή ιϊρήνης, χαρά, καί «υιυχίας, λαμ«ο- κοπα «αι μαρμα(|»ι «άλι «α*ι *^ν Ι|«- γιίλ ην «ημιρινή ειιριήν. Πράοι κιιΐ ·!·*)- νικοί άς τόν Λΐενίσωμε -Καί επί γής ειρήνη ! ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΜ. ΤΣΑΤΣΑΡΩΝΑΚΗΣ Χριστούγεννα 1942 ΕΙΣ ΤΟΥΣ ΣϊαΑΡΟΙΤΑΣ ΚΛΙ ΑΛΑΓΠδΣΤΑΣ ΤΙ! Ι ΕΦΗΜΕΡΙΣ ΜΑΣ ΕΠΕΤΑΙ ΚΑΑΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ΣΤ )ΚΧΟΛΜΙΙ, 24.— Ή έν Μόσχα ίλι> ιδ ιι.Ίίι έφ»|ΐιειιίς «Ί ,βέσιια» περι-
γοά , ι ρ'-έχτΜες ςιιπορτά^ τηςτήν κα-
τιίιίΠΜΐν ιώ ρώσσων έο/αιών εις την
π ο ν*!» τ^Γ> Αέί'ΐνσκ (Δυτική Σιβηρία),
Οτ=ο ιιε ιι την άτώλειαν τήο λ.,ιανης τοϋ
Ντ'Ιι 'ς '"Γ » Γ · Ι ή ΊΓ|,|ι(Ί Ι ΙΊιιΐέθα ΜΧ ί). ΙΙΧ-
κι>ΐ| ο-ν π ν.'ΐ"/.ΐ| 'ήςΣ ιβιετικής'Εν όσιοις
Ή έ-ρη ΐι^ρίς ε^φ.ιά',ε εν ,άρ^ή τί|ν
γι ιιΐιι ιι , τι ή νιιειά/.λευιιις τής περΐ-')-
7*|ς τοΓ·
V
>ι >-' >Ί«ί)ΐ'(>τε..)εΐ λόγω της"
ι/Ολαι, >·αια(ι,ο . ι^τών έ ιγ αών. Ου.Ίεις
Γ,ι/α| πειά μι αί'ΐοΰ:. Σζ ρθϋνται ύ-
τ Λ | ιάτων, κ.ο/λια μ ο> , Λ'Ο.υμ ίκον /αί
τ ατεΐό . Έλ ιίπ υ> οιτώνες, αΐίΐου
ι. ί , γί| ου, ν.τιήι ς ' α ΰγιιονοιιικόν
π ιο «ο νκ ίν' Ου>δ, ν ιράι εΐαι Λι' αυτοιίς.
Οί ί.τά ,/ονιες κ.ααιι/ι·>«ιΓι ε,ίναι ου .(< οιΐι*/αι άποίε οϋν τ οιιί ιι-ιηον των κορέ- (ιΐι Οί ' γ/ ααι οιιιώντ μ έ τί τοϋ γυ- 1 μνοΰ , ιδ ( ι υ-, ιιί'ιδεις οί ?λ των π.)<>ι-
πγ,( ι?* όν ο,' πμ εν β εμμα είς τους ,οι-
τώ.ας ι") ·'"ς Ρν ·ιγο>>ΐάι)ιον παρηγ¬
γέλθησαν ιιαγειρι-<ά οκευη δια τούς Ιο- γιίτ <ς καί τουτο -ΐαρέ'δωσε μόνον ιριά- /α_ .το ΪΉ ΓΙ, έν Εΐ'Όυργιΐον παρηγ- γ·'ι)ιΐΜί' Ηι) ,ικιΙ σματα, ίί ων· κατά την εΐοιιε-νη· ήιιέρ'ν είν.ον μιίνει μόνον 32, ΐά λοιια έί^οαύοντο, ίίιε άιεππράτο τις ?' &ώ ν,ί αί)ίσχ) Ή ϊ Ι;β#»ΐμί» λ^ιιπ,όν γνωρίζει κάλλ^ι- σΐα πώς έχ?ι δ σορίειιχΰς ά ΜΙα Ιστορική εξέλιξις Ή διε&νής οίκονομία, υπό τή»1 η«- λαιοτέραν της, καθαρώς κεφαλαιοκρατι¬ κήν Ιννοιαν, είνε σήιιερον Ιν άσθενές θώμα. Τα πρώτα συμπτώματα τού νο» οήματος ΙνεφανίσΑησαν ήδη Ιτη τινά *ρό τής τώρα ίκδηλωθείση; χρίσϊεβί. Ή οΐχονομική ΪΛία, ί) δππί-ι τήγ έτοοφοδό- τϊι, ε'χε πςιοελθει άχο την Αγγλίαν, ή¬ τις διεξήγιν ηδη τό λεγόμενον «διεί)νές «μπόριονΐ, πρό μακροϋ χρόνου καί είς την πρώιην θέσιν των έμπορικών «αί ' βΐ'ΐμηχιινικών χρατών. Ή ΐδέα αυτή ημπορεί νά ονομασθή «οίχονομΐχός λιμπεραλισμός». Ό λιμπεραλισμός αύτόο εθεώρει τό Λιε,θνές εμπόριον ώς τό άΐτητέλεσμα μιάς διεθνοΰς χατανομης τής εργασίας περι- λαμβανούοης ολόκληρον την κατωκημί- νην γήν. 'Η κατανομή α?'τή* ίϊασίζετο ίπ,ί μιάς άλλης κατανομής ?ττί τής άνί- σου κατανομής των διαφόρων φυσιχών Λησπυρών τίς τα διάφορα κράτη χαί επί τής διαφορετιχής νοοτροτίας ενός 4κ(1- •στου λαοΰ. (Η θεωρία ήτο ότι τα πλού- τη τής φύσεως χαί αί !χαν·τητρς των ^νθρώτων είς εκάστην των χω^ Τιν ΙΊιρε- Λε ν) τεθοϋν είς την ύπηρειΐίιιν δλων των άνθρώπων είς τόν κόσμον. Πρός τούτο ήτο άναγκαΐον νά Ιπιτίν,ςΛϋ μία ■κατά τό δυνατόν όμαλή άνταλλαγή κροϊόν- τε»ν μϊταξύ των οιαφόρων χωοΛν διά τοϋ διιΛνοΰς Ιμιορίου καί των ϊιεθνών «υγχοινοβνιών. Είς <^ν Ιμηραχτον εφαρμογήν »4ίς •Λιβρίας ταύτης, τό ονσιώδβς ήτο τα συμ- ίΐληροίνται άμοιΡαίτβς αί ΙζαγωγικοΙ -/.ό ςαι ττρώτιβν ύλών μ« τάς ϊξαγωγικάς ■χιόρας βιομη/.ανικ υν προιόντων δι' έμπο ρικών συναλλαγών Τό Λέατρον όλοχλή- ιρου τής άνταλλακτιχή; ταύτης κινήσεως ήτο ή πκγχόσμιος αγορά, ό δέ μηχανι- -σμιίς της το »διεί)νές εμπόριον. Υπήρχον ομως καί μεγάλαι εξαιρέσει ς τοΰ κανόνος τούτου. Πρό τού πρώτου 7ΐ«γκοσμίου πολέμου π. χ. ή βιομηχανική Γερμανία καί ή έπίσης βιομηχανική Αγγλία διε- ■ξήγάγον σπουδαιότατον εμπόριον μετα- ■Ιύ των. "Ενας βασιχός νανών τού λιμπερα- "λιστικοϋ διε&νοΰς έμπορίου η« ό έλεύ- θερος συναγων ισμός. Καί τό ελεύθερον εμπόριον έ.- ίσης ήτο αρχικώς εν στοιχεί¬ ον τής διεθνοΰς οίκονομίας, έπε,ιδή ή Αγγλία, χάρις είς την π^ογενεστ-εραν ύ· περοχήν της ε.ίς τόν τομέα τής βιομηχα- νίας καί των ύτεηω.ιε,'ΐνείων συγκοινω- νιών, εκαρπυΰτο ΐά μϊγα'είΐερα ώφελή- ματα έκ τοΰ συοτήμαΐος τούτου Μΐ την έναρξιν όμως τού άντυγωι'ΐομοΰ ίκ με· ρους τής όλονεν άαπ υσ ΐομ^νης βιομη- χανίας τής Γεριιανίας καί άλλων προοδευ- τικών χωρών, ό διεθνής άντ ιγοινισμός καιέσιηεχας όσηιιέραι ισχυρότεοος πα- ράγιον είς την παγκόσμιον ά/οράν. Τότβ λοιπόν μετρβλήθησιΐν αί αγγλικαί άντι- .λήψι ις καί έτίδκόχίιη ή σύμπηξις; δλων •των τμη ιάτιον τής παγκοσμίου Βρεΐτα- •νιχής Αύιοκραιορίας είς ενα σι'νδεσιιον 3τρ ισιατευτικών δασμών. Καί ά?λ(ΐχοΰ τής γής έπίσης ήρχισαν ■νά καθίιΐτσνιαι όρατά μεγαλα ϊδιαΐτερη ^συγκρο'ήιι'τ<ι ένιό^ς τού πλΐίΐσίου τής ?ιείτνοϋς οί.ίονοιιίας. Αί Ήνωμένηι Π >■
ΙΐΓΡΪαι ήρχισαν μίαν προσπάΟεΐΛν πρός
οικονομικήν ιι >νοπώλη ιΐν ^ Τ>ν δύο δμε-
. 3ΐ 'ανικών ήαε ρων Η μπολσεβικική οί*
ιονο ιίι* ί'ρχισε νι έιιιδιώκΐ) την αύτάρ-
ι· ιαν τής Σοβιετικής Ένώσε ι)ς». Ή δέ
1 Ίατιιΐνία έπεδί(ι)ΐε την οί ονομικην τη;
ί τικράτησιν είς την Άνατι/ι-<ήν Ασίαν. ·'Έπίσης και ό όρος «Μ σιυρώπη», πού : Εδημιούργησε διά πρώτην φοράν ό Γερ- ι «,ανός οίκονομο'όγος Φρήντριχ Νάουμαν ήδη καιά τόν ποΐιτον παγκόιι,ιιον αόλε- I ιον, δπεεέλεσε τδ ποοοίμιον §» 6; Ιοεαλρ·
*η·
»-«ΙΤΙΤΗΙ ΜεΟΤΗΣ Γ. Μ. ΖΑΜΑΡΙΑΣ
ΗΜΕΡΗΣΙΑ ΤΤΡΩΪΝΗ ΕΦΗΜΕΡΙΣ
"Έτοςεκδόσεως Β'.—- Αριθ. φύλλου :ΐ4ό ΧΑΝΙΑ, Πας>ασκευή 25 Δεκέμβριον 1942 Ι Τιμή φύλλου Δραχ. 60.- ΣυνδρομαΙ προπληρωτέαι
"ΚΑΙ ΕΠΙ ΓΗΣ ΕΙΡΗΝΗ !!„
-ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ
ΧΡΙΣΤΟΥΙΈΝΝΑΙ! Σάν ί,Λ;0Οχο
βοβμα, εκτυλΐσσόμενον μέσα ΐΐς ίντ ί))ΧΕο-
κόθίΐιον φώς μυοτικοπα&είας, άνιικυύ-
ζΐ)** οί άνίΗίωποι δλου τού κόσμου ση
με» α τό μεγαλύτερον θυϋμα των αίώνων
νά «χτκλίσσϊΐαι μέσα είς τό ύ«οφυές
««ι άπΐοδν πλαίσιον τού σπηλαίου τής
Βι»·λϊέμ δαως ακριβώς την αλησμόνητον
ΙχεΙτην νιίχτα είδον οί ά-ΐλοϊχοι ποιμένβς
ιί|ν Γίννησιν τού Θιανθρώπου, την άνα-
ιοΐν τοϋ Φωτός τής άληθούς σοφίας ..
Ό Χριοτός ζή σάν ίνα μεγαλοπρε.
■·£ δραμα τό οποίον κινεϊΐαι αδιακόπως
ε!? τάς σννειδήσεις των άνθρώπων ή γέν-
^ί; Τού άΐΓϊτέ*ν·σ«ν τό μϊγάλύτε Όν γι-
όϊ ι»3ς άνθηε»ιί>ης Ιοτ, ρίας >αί ι α
ηει. ησύτϊοα έκχατομμύρια των αί)ρ,',
«·» Από ϊΐκοσι οΐώνων τίποτε ιδέν άΐ|-
οχόΐηοε 5·οισηυτεοον άπό τό οωτή ι ιν
«ήρνγμα, άκό την γλυκείαν διδασχα, ι ιν
»οβ Ναζωραίου ..
ΑΙ ίηοχαί Ιρχονιαι καί παρέρ/ι ντα ,
•Ι ιιίώτΒς οιαδέχονται αλλήλους, άλλό ιιι
Ηρόπβπον τοϋ Ίησοΰ παραμένη άκΐινο
■.οΐυδν βίμβολον έλπίδο, καί πίο-ΐειο
ά>8 βηγή των Αραιοτρρων ίδανιχών, ό
(ΐοιιίζον κρός άδάμαντα ό οποίος διαρ
«έ>( ΐκΛέμηιι καί νέας μαρμαρυγάς!!.
3ο·>βι μ«1 μβγάλοι Διδοίσχάλοι τή;
Ικοβμέντις, κύκλοι διαφόρων φιλοσοφι-
·τ «χολών, κοινωνιχοί μεταορυθμιστκί,
δι· ΐ|μοι ήθιχ. ιλύγοι, μϊΐά σιβασμοΰ με-
λιτΐϊει την Γέννησιν καί την Προσωπι-
κότν,τα τοΰ Λόγον τού Θεοΰ ή δποία κα-
»ά κοινήν ομολογίαν εΙκιι ή μεγαλειτέρα
—ΟΜφή, ή πλέον πεο,ισποΰδασΐιις φυσιο-
γτε»μί« τής (ΐνθοωκίπ,ς ίσΐοοίας »αί ή
•■έ-ΐΗος ιζς έ?(ΐνθρ(»πή'σεως άνέχαν>εν
αι*«τέλε·ε φωτεινόν σταθμόν «ϊς την Γ(«-
%τ «·» λαώ*., ΙΛιωρήθη ώ; τΊμέρα άνα-
γ·»?4·ιε·ς τής άτΛρωΛΟτητοί, ήμέρα α-
γΛ·ΐΐί, γλβχασμού, κίοηνισμοΰ, ήμίοιχ
ι^ειιεί την όποίυν αί καρδίαι των «ιστών
«λ^^οίνται υπό συναισθημάτοεν Λι-ίας
χ«ρ*ς κβί άνίϊίφράστου ϊΰφροσύΓης . . .
Υπό τού Συνεργάτου μας κ. ΙΩΑΝ. ΤΤΑΤΣΑΡΩΝΑΚΗ δημ)γοάφου
Ή Γέννησίς τού Ίπηοϋ είς την Βη-
βλεέμ τής Ίουδαίας έχαρακτηοίαι,η ώς
το σπουδαιότερον κοσαοίστορικόν γεγο-
νός διά μέσου των αίώνων καί έί)ε<ορηί)η ή κλιίς ή όποία εκλεισε διά παντό τάς παρ*>ότεις τής Αρχαιότητος, τής «γόνου
σοφίας, την έιοχήν τής άπιστίας καί τοϋ
ψυχ αιΓ' π.: ιταπιΐπϋ καί ήνοι£ε ν,'ονς ή-
θ ι,_, ·.·τ"ις εις την ι'ν!)η <>τ:ό[ηια,
ελί(
'
■·
πό ι ί- , ν¬
όν κατα ι ι, .ι κ
τα τό πες' Ι >|
σ,'.ρ' 'ν, ψ'· ζ ιμ ·» ι , ι ι Γ ι ι_Γχ-, ,ΐα··-
σέιτοΐο καί άνες ινιΊ ]τ >ν εί. <ρ ιτιιν ιν με¬ γαλείον κοιιίιδος ιή; 13ηί)λ<·. ι 'Κχδιώ* ται δι ' τής Γεννήσεως τοΰ Υιού ο") Θ ιΰ η. πνιγηρά πλάνη καί άντ' αί τής 'γ ΐαθιιδούμαι ιι άλήθεια, ή πίστις <ί ή ιγάπη ιιέ τό ύπε'ροχιΐ κή- ρυ/μα έ τό οποίον ό Ναζωραΐος άνα/.αι- νίζκ .ην ζωή ' Η ΓΑΛΛΙΑ ΕΙΣ ΑΠΟΦΑΣΙΣΤΙΚΗΝ ΚΑΐνΙΠΗΝ Πώς σχολιόζονται αί συνομιλίαι ."Ι'λερ — Ααβάλ ΒΙ2Υ, 24.—Οί ΙιΤ'ίΰοα επίσημοι βχολιάζοντε, τάς έν Γΐρμανία •ΟΓβΓΐιλίας, τονίζου* ότι ή Γαλλία ίΰρί- ·κ·ται σημερον «ίς την καμτήν μιάς ίστο- βι*<5ς, όσον καί άποφ ισιστικής δΓ αυ¬ τήν «ριύδου τοΰ βίου της. Ή συνε^γα- ηίη με την Γερμανίαν άποτϊλίΐ διά την Γαλλίαν ζ(βτικήν ανάγκην.^ Ή Γαλλία δφιίλβι νά χρη πμοποιήσιι όλας τΐςδια- ♦»·ίμοτ>ς 8υνάιΠις της διά τόν μεγάλον
β* -·Λβι'χόν άγι»να, η συ,ιμετοχή της δ'
; «ίς τόν άγ»να τούτον ίΐά τής
έ;αοφ.χλίυν| "" ,ί τό μέλλο ν θέσιν μίταεί)
των μεγιίλιπν δυνάμεων.
ΒΙΣΥ, 21—Σχετικώς μέ τό χθεσι¬
νόν γαλλικό. υπουργικόν συμβούλιον α¬
νακοινούται επισήμως ότι κατ' αύτό ό
πρωθυπουογος Πιέρ Λαβάλ ξξέθεσε τα
των συνομιλιών τού μειά τοΰ Φύρερ,
συνομιλιών λατα τάς οποίας παρίσταντο
ό γερμανός ύιουργός των έ£ωτερικών
φόν Ρίμττεντρ.π, δ ιταλός συνάδελφός
τού κάμης ΊΊιΐάνο καί ό στο'ΐτάρχης τού
Ράϊχ "Ερμαν Γ/αϊριγχ.
Ι ΑΚβΤΥΙΙΑ Τ!Ν ΑΜΕΡΙΚΑΙΙΝ
ΕΙΣ ΤΗ1 ΓΚ0ΥΑΑΝΤΑΚΑΝ9Ρ
Ή *νμμαχιχ?ι οτοατηγιχτ) θά μετα-
βλθ
ΜΠΑ'ΓΚΟΚ, 24. —Καίτ' ά μετα.δί-
*πηι βκ Νέας Υόρκης, γνωστός άμερι-
«βτός στρατιωπκός κριτικός σχολιάζων
τ«ς έ.- τψ νοτίφ Ε'κ ηνικώ «πιχειρ Ίπεΐ-,
πίΐςατηοεΐ ότι αί Ηνωμεναι Πολιτειαι
ίΗίΐτιχον τοΓ· σκοποΰ των είς Ρκουαλ.ντα-
κβνάο· Τοιουιοτρόποος οί άμερικανοί ευ-
ρίπκ'νντ* ώς ιιέχρι τ >ΰοε 3400 μίλ α
μαΐ;οάν τοΰ Τ<)κιο. ΙΌΚΙΟ, '-ϊΑ --Άναιρορικώς με ^την νΜτάστασιν ,ϊς τό Γκουολντακανάρ, τίνα- «οινοΰται έ£ επισήμου ϊ"πωνικής οτρατι- α>ΐικής πηγής ότι τα εκεΐ βορειοαμερικα-
ν·χΑ στρατευματα ευρίσκονται σήμερον
ώαι,Λϊκομμενα έκ τής Μητροπόλεως ΣχΓ-
χι<Λς Εκ(ερ(Γ.οντ)ιΐ φ/ιβοι ότι, κατόπιν τής |·ΐ' 'ετμιας.έπιτεΰΕ ω; άποτελέσμαιός τι- νβς ϊίξ την νήβον τούτην, ή" συμααχική «Π9««ιγικί| Λά κ«· αλήίπ είς τό νά κατα- την Ιαπωνίαν μετερχομένη όν. Άναζοϋν και πάλιν αί πα- λαιαι Αγγλικαί μέϋοδοι ΟΣΛΟ, -Ί.—Τρείς νορβηγοί ναυτι- κοί, ε.ιιστρί|· «ντες εις" Νοςβηγίαν, γοο- βαίνουν εϊ,.ϊΐ','/λονισιικάς καί καταθέπεις διά τα βασ-νιοτήρια είς ά ύποβα'λ'ονται οί νορβηγ ί ν ιυτικοί κατά τι ά/γλθίΐι:- ρικανικά τα, .Για τού θανάΐου Ά τη λοΰνται άπρΐ)/"!/ ΰ.τΐιος ότι θά ,,γκλεΐσΠοΰν εί- στρακ'.ταιδ < συγκενιριόσεως, εάν δ ε ν. θελήσουν νά ν«υτο?.*γηί)οϋν. Δεν δ 'ν - ταί τις νά <| '/ΐασθίί πόσον δυσηοεσιη- μένοι καί αι υαε-ράσπιστοι εΐν,αι οί νΐίυ- τι/οί πρό τής άπανίΐρώπου ταύτης μ?τα- χειρίσεο>ς των ε'κ αέρ >υς τής Αγγλίας
καί τ ιν "Λ ιι > ) Πολιτει.Γ·ν Πολλά¬
κις ί ε ιδέν λαιι ίιίνουν, οίίΐε τόν μετά τό
σων κινδιίνων κερδισθέντα μισθόν, άλλ'
ρ;αναγκά^ονται, καί τουτο αποτελεί τό
άποκθρύφο)ΐια τής'* αί'5χο>>ηιπ>ς, α -<α- ταθέτουν μέρος των είσοθιΐμάπκν των είς Λονδινον Τό σύστημα τούτο οί άγγλοι τό εΐχαν ϊκμάΠει κατά την εποχήν καο'ήν δ ι ε ε ή - ορι»- $φ& μέ πλήρΐομβ αποτελούμενον Λπο δονλουί, Κηουσσεται ή" δι κ ιιοούνη, ή Ισότης μειαξύ όλων των άνθρώχων καί ή γυναΐ· ■/α τοπο^ετεΐΐαι πλησίον τού άνδρός διά νά ιδημιουργήσουν οικογένειαν, βασίλιο- σα τής οίχίας, καί οί υτηοέται οί κατ» τρργμένοι έκεΐνοι δοΰλοι των φνλακόεν ιιεταιίθενται ΰκα τα άμφιθέατρα είς τα ότ'Ηα σήμερα ή αυριον Λά απετέλουν τροφήν των άγρίων Οηρκον ϊίς ιό στά- ιδιον κοινωνικής τάΕκος των έλευθβρων Ο'Λ λύ σννεργαοΠώσι πρός «ροαγωγήν ι Γ ι".ιι"ρο>πίνου Ι ίου, ώς άδελφοί, τιχνει
ι. Γ Λυ,οΰ Πατρός. .
1 αι την ά πτίαν διαοέχεται ή Πί-
ιι π άγκναν ή γνώσις, την <;αχίατ' ι,> ϊ,κιηορ'αν ή εύσπλαχνία «(Γι ή
1 'Μ
επί γής ειρήνη !» ..
1 .ι (.(ί άΐΌύγεται είς όλην την γήν*
ό ί·ι,ι ^ τ, ΰ Άγγέλου. ΎψηΜ, είς τούζ
Μ· ις τοΓι-π',απήμαΐ » τα άστρα ραί-
'λιιυν την γήν μέ τα ροδοπϊταλα τής άγτό-
ν * 11 < ς καί τής άγάπης. Μεσιι ε?ς τά^ ι υ ,-,'ρσύσϊΐς καί τάς .-.«Ίΐ'ι,ρ ηιίς, μκα είς τόν δλεθρον τοΰ λο/γι (ιΊ' άκουγεται σήμερα, πιρισσό ?ρον ότι >κί(ί)ε άλ/ην ήμερα ί όγγελιχή ίχείν»)
<,»'·ι» ή τής είρήνης καί τής χαράς. Ύπεράνΐ) τού σκοτισμοΰ, νηερά»ε» ιΓς ι νγχίσιως πού καλΰπτει τόν κόομο*·, ό ι"1··ίΐ,ρ της Βηθλεέμ. δ άστήρ «κεΐνος 6 -οί ιϊος έ/.ράτηοε την άνθρωπόΐητα επί «ΐ- - 'ΐοι καί πλέον αίώνΐς επι τοΰ θανμα- >> υ έπιπέδου τής ίλπίδος καί της π!-
σΐε ος, ( άστήρ των Μάγ όν δστις »Λή-
γησεν αυ,τούς πρός την πηγήν της χαρδί
>ιΛί της είρήνης, αιώνιον ου ιβολον Ιδεο-
λογικής διδαοκιχλίας καί <'τιλεύΐητυς π^- γή ιϊρήνης, χαρά, καί «υιυχίας, λαμ«ο- κοπα «αι μαρμα(|»ι «άλι «α*ι *^ν Ι|«- γιίλ ην «ημιρινή ειιριήν. Πράοι κιιΐ ·!·*)- νικοί άς τόν Λΐενίσωμε -Καί επί γής ειρήνη ! ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΜ. ΤΣΑΤΣΑΡΩΝΑΚΗΣ Χριστούγεννα 1942 ΕΙΣ ΤΟΥΣ ΣϊαΑΡΟΙΤΑΣ ΚΛΙ ΑΛΑΓΠδΣΤΑΣ ΤΙ! Ι ΕΦΗΜΕΡΙΣ ΜΑΣ ΕΠΕΤΑΙ ΚΑΑΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ΣΤ )ΚΧΟΛΜΙΙ, 24.— Ή έν Μόσχα ίλι> ιδ ιι.Ίίι έφ»|ΐιειιίς «Ί ,βέσιια» περι-
γοά , ι ρ'-έχτΜες ςιιπορτά^ τηςτήν κα-
τιίιίΠΜΐν ιώ ρώσσων έο/αιών εις την
π ο ν*!» τ^Γ> Αέί'ΐνσκ (Δυτική Σιβηρία),
Οτ=ο ιιε ιι την άτώλειαν τήο λ.,ιανης τοϋ
Ντ'Ιι 'ς '"Γ » Γ · Ι ή ΊΓ|,|ι(Ί Ι ΙΊιιΐέθα ΜΧ ί). ΙΙΧ-
κι>ΐ| ο-ν π ν.'ΐ"/.ΐ| 'ήςΣ ιβιετικής'Εν όσιοις
Ή έ-ρη ΐι^ρίς ε^φ.ιά',ε εν ,άρ^ή τί|ν
γι ιιΐιι ιι , τι ή νιιειά/.λευιιις τής περΐ-')-
7*|ς τοΓ·
V
>ι >-' >Ί«ί)ΐ'(>τε..)εΐ λόγω της"
ι/Ολαι, >·αια(ι,ο . ι^τών έ ιγ αών. Ου.Ίεις
Γ,ι/α| πειά μι αί'ΐοΰ:. Σζ ρθϋνται ύ-
τ Λ | ιάτων, κ.ο/λια μ ο> , Λ'Ο.υμ ίκον /αί
τ ατεΐό . Έλ ιίπ υ> οιτώνες, αΐίΐου
ι. ί , γί| ου, ν.τιήι ς ' α ΰγιιονοιιικόν
π ιο «ο νκ ίν' Ου>δ, ν ιράι εΐαι Λι' αυτοιίς.
Οί ί.τά ,/ονιες κ.ααιι/ι·>«ιΓι ε,ίναι ου .(< οιΐι*/αι άποίε οϋν τ οιιί ιι-ιηον των κορέ- (ιΐι Οί ' γ/ ααι οιιιώντ μ έ τί τοϋ γυ- 1 μνοΰ , ιδ ( ι υ-, ιιί'ιδεις οί ?λ των π.)<>ι-
πγ,( ι?* όν ο,' πμ εν β εμμα είς τους ,οι-
τώ.ας ι") ·'"ς Ρν ·ιγο>>ΐάι)ιον παρηγ¬
γέλθησαν ιιαγειρι-<ά οκευη δια τούς Ιο- γιίτ <ς καί τουτο -ΐαρέ'δωσε μόνον ιριά- /α_ .το ΪΉ ΓΙ, έν Εΐ'Όυργιΐον παρηγ- γ·'ι)ιΐΜί' Ηι) ,ικιΙ σματα, ίί ων· κατά την εΐοιιε-νη· ήιιέρ'ν είν.ον μιίνει μόνον 32, ΐά λοιια έί^οαύοντο, ίίιε άιεππράτο τις ?' &ώ ν,ί αί)ίσχ) Ή ϊ Ι;β#»ΐμί» λ^ιιπ,όν γνωρίζει κάλλ^ι- σΐα πώς έχ?ι δ σορίειιχΰς ά ΜΙα Ιστορική εξέλιξις Ή διε&νής οίκονομία, υπό τή»1 η«- λαιοτέραν της, καθαρώς κεφαλαιοκρατι¬ κήν Ιννοιαν, είνε σήιιερον Ιν άσθενές θώμα. Τα πρώτα συμπτώματα τού νο» οήματος ΙνεφανίσΑησαν ήδη Ιτη τινά *ρό τής τώρα ίκδηλωθείση; χρίσϊεβί. Ή οΐχονομική ΪΛία, ί) δππί-ι τήγ έτοοφοδό- τϊι, ε'χε πςιοελθει άχο την Αγγλίαν, ή¬ τις διεξήγιν ηδη τό λεγόμενον «διεί)νές «μπόριονΐ, πρό μακροϋ χρόνου καί είς την πρώιην θέσιν των έμπορικών «αί ' βΐ'ΐμηχιινικών χρατών. Ή ΐδέα αυτή ημπορεί νά ονομασθή «οίχονομΐχός λιμπεραλισμός». Ό λιμπεραλισμός αύτόο εθεώρει τό Λιε,θνές εμπόριον ώς τό άΐτητέλεσμα μιάς διεθνοΰς χατανομης τής εργασίας περι- λαμβανούοης ολόκληρον την κατωκημί- νην γήν. 'Η κατανομή α?'τή* ίϊασίζετο ίπ,ί μιάς άλλης κατανομής ?ττί τής άνί- σου κατανομής των διαφόρων φυσιχών Λησπυρών τίς τα διάφορα κράτη χαί επί τής διαφορετιχής νοοτροτίας ενός 4κ(1- •στου λαοΰ. (Η θεωρία ήτο ότι τα πλού- τη τής φύσεως χαί αί !χαν·τητρς των ^νθρώτων είς εκάστην των χω^ Τιν ΙΊιρε- Λε ν) τεθοϋν είς την ύπηρειΐίιιν δλων των άνθρώπων είς τόν κόσμον. Πρός τούτο ήτο άναγκαΐον νά Ιπιτίν,ςΛϋ μία ■κατά τό δυνατόν όμαλή άνταλλαγή κροϊόν- τε»ν μϊταξύ των οιαφόρων χωοΛν διά τοϋ διιΛνοΰς Ιμιορίου καί των ϊιεθνών «υγχοινοβνιών. Είς <^ν Ιμηραχτον εφαρμογήν »4ίς •Λιβρίας ταύτης, τό ονσιώδβς ήτο τα συμ- ίΐληροίνται άμοιΡαίτβς αί ΙζαγωγικοΙ -/.ό ςαι ττρώτιβν ύλών μ« τάς ϊξαγωγικάς ■χιόρας βιομη/.ανικ υν προιόντων δι' έμπο ρικών συναλλαγών Τό Λέατρον όλοχλή- ιρου τής άνταλλακτιχή; ταύτης κινήσεως ήτο ή πκγχόσμιος αγορά, ό δέ μηχανι- -σμιίς της το »διεί)νές εμπόριον. Υπήρχον ομως καί μεγάλαι εξαιρέσει ς τοΰ κανόνος τούτου. Πρό τού πρώτου 7ΐ«γκοσμίου πολέμου π. χ. ή βιομηχανική Γερμανία καί ή έπίσης βιομηχανική Αγγλία διε- ■ξήγάγον σπουδαιότατον εμπόριον μετα- ■Ιύ των. "Ενας βασιχός νανών τού λιμπερα- "λιστικοϋ διε&νοΰς έμπορίου η« ό έλεύ- θερος συναγων ισμός. Καί τό ελεύθερον εμπόριον έ.- ίσης ήτο αρχικώς εν στοιχεί¬ ον τής διεθνοΰς οίκονομίας, έπε,ιδή ή Αγγλία, χάρις είς την π^ογενεστ-εραν ύ· περοχήν της ε.ίς τόν τομέα τής βιομηχα- νίας καί των ύτεηω.ιε,'ΐνείων συγκοινω- νιών, εκαρπυΰτο ΐά μϊγα'είΐερα ώφελή- ματα έκ τοΰ συοτήμαΐος τούτου Μΐ την έναρξιν όμως τού άντυγωι'ΐομοΰ ίκ με· ρους τής όλονεν άαπ υσ ΐομ^νης βιομη- χανίας τής Γεριιανίας καί άλλων προοδευ- τικών χωρών, ό διεθνής άντ ιγοινισμός καιέσιηεχας όσηιιέραι ισχυρότεοος πα- ράγιον είς την παγκόσμιον ά/οράν. Τότβ λοιπόν μετρβλήθησιΐν αί αγγλικαί άντι- .λήψι ις καί έτίδκόχίιη ή σύμπηξις; δλων •των τμη ιάτιον τής παγκοσμίου Βρεΐτα- •νιχής Αύιοκραιορίας είς ενα σι'νδεσιιον 3τρ ισιατευτικών δασμών. Καί ά?λ(ΐχοΰ τής γής έπίσης ήρχισαν ■νά καθίιΐτσνιαι όρατά μεγαλα ϊδιαΐτερη ^συγκρο'ήιι'τ<ι ένιό^ς τού πλΐίΐσίου τής ?ιείτνοϋς οί.ίονοιιίας. Αί Ήνωμένηι Π >■
ΙΐΓΡΪαι ήρχισαν μίαν προσπάΟεΐΛν πρός
οικονομικήν ιι >νοπώλη ιΐν ^ Τ>ν δύο δμε-
. 3ΐ 'ανικών ήαε ρων Η μπολσεβικική οί*
ιονο ιίι* ί'ρχισε νι έιιιδιώκΐ) την αύτάρ-
ι· ιαν τής Σοβιετικής Ένώσε ι)ς». Ή δέ
1 Ίατιιΐνία έπεδί(ι)ΐε την οί ονομικην τη;
ί τικράτησιν είς την Άνατι/ι-<ήν Ασίαν. ·'Έπίσης και ό όρος «Μ σιυρώπη», πού : Εδημιούργησε διά πρώτην φοράν ό Γερ- ι «,ανός οίκονομο'όγος Φρήντριχ Νάουμαν ήδη καιά τόν ποΐιτον παγκόιι,ιιον αόλε- I ιον, δπεεέλεσε τδ ποοοίμιον §» 6; Ιοεαλρ·
Σελίς 2α
ΠΑΡΑΤΗΡΗΤΗ2
ι
,·<* 4 4 Γ γΐκοΰ καί πρακτικοϋ κλονισμόν τής άρ- χής τής διεθοΰς οϊκονομίας υπό την πα¬ λαιάν της έννοιαν. Ή ρίζα των προσπαθειών τούτων έκειτσ είς. την κατανόησιν τοΰ ότι ό άπε- ριόριστος συναγωνισμός όλω ν των χωρών εις μίαν άπεριορίστως άνοικτήν διεθνή αγοράν, περιώριζε τάς δυνατότητας ίκανο- ποιητικοϋ κέρδους δι' έκαστον ε»νος. Καίτοι ί|σαν μεγάλαι αί πρόο5οι τής τεχνικής των παγκοσμίων συγκοινωνίαν, νέα δέ δσημέραι τμήμαϊα τής γής άνε- πτύσσοντο κ <ί έτίθεντο υπό εκμετάλλευ¬ σιν, ό άριθμός τοΰ πληθυσμοϋ είς τάς βιομηχανικάς χώρας ηΰΕανεν μέ^ άκόμη ταχύτερον ρυθμόν, μαζί δέ μέ αυτόν καί ή δίψα τής Ιπεκτάσεως τοΰ μεριδίου ε¬ κάστου έθνους ίς τύ διε&νές εμπόριον, Ό άνταγωνισιιός μεταξυ των ^μεγάλων εμπορικώ ν χοορών ελάμβανεν όσημέραι μεγαλειτέρας διαοτάσεις. "Ηδη κατά τό 1897 ήκούονΐο σφοδραί διαμαρτυρίαι διά τόν άντ «γωνισμόν ιδίως μεταξύ των βιομηχανικήν κρατών Αγγλίας καί^ Γερ- μανίαο είς την διεθνή αγοράν. "Οσον σκληρόηροι καίΚσΐαντο οί όροι τυϋ ^ οί κονομικοΰ τούτου άντ«γθ)νισμοϋ, τόσον «'ΐΓθητόσεραι εγίνοντο , αί αί ετιδράσεις αύιοΰ είς τόν τομέα τής κοινωνικάς πο- λιπκής. Το δεύτερον ήμιπυ τοΰ 19οι> αιώνος
διεκρίνετο, εις πολλάς χώρας, ^διά τα
δικαιολογημένα αίιήμαΐΜ των εργατών
βιομηχανίας πρός αύξησιν τοΰ μεριδίου
των έκ τοϋ εθνικοϋ ιϊσοδήματος. Αί αγ¬
γλικαί εργατικαί συντεχνίαι επέτυχον
άρκετά' υπό την έποψιν ταύτην διά μίαν
μερίδα τουλάχιστον των εργατών, ή δέ
γεραανική κοινωνική δηλ. εργαιική νο-
μοθεσία των τε?ευταίων ετών τοϋ 19ου
αιώνος υπήρξεν ή μεγαλειτέρα πρόοδος '
πού επετεύχθη πρό τοΰ πριόιου παγκο¬
σμίου πολέμου εις τόν τομέα τής κοιοι¬
νικής πολ:τικής. Έν τούτοις δέν εΐχρν
επίδρασιν υπό την εποψιν τοΰ είίνικοϋ
φρονήμοττος τοϋ έργατικοΰ κόσμον.. Έκ-
τός τούτοι, τό λιμπιραλιστικόν σύστημα
τής διείΐνοΰς οϊκονομίας, πού ε,Τχρν έπι-
φέρει τόν απεριόρισΐον άνταγωνισμόν,
είχεν ώς άναπότρεπΐον άποτέλεσμκ την
προσπάθειαν επιτεύξεως όΊ,ον τό δυνα¬
τόν ευθηνοτέρων τιμών διά τα υπό άν-
τα/ωνισμον βιομηχανικά' προϊόντα. Του¬
το δέ πάλιν ήτο δυνατόν διά των όσον τύ
δυνατόν κατωτέρων ήμεοομισίΗ'ων, πράμ¬
μα τό οποίον ήνάγκαζε τούς εργάτας είς
διαρκή άγώνα, εις άπεργίας κλπ.
Έν(ΐντι τής λιμπεραλιστικής διε-
θνοΰς οϊκονομίας 6ρθ(/ΰται σήμερον-ή
νέα ίδε'α τής «οίκονομίας των μεγά-
λων χώρων» ώς μία σαφής θεμελιώδης
άρχή. Εις την Γερμανίαν τό νέον αύτό
οικονομικόν σύστημα βασίζεται επί ΐδε-
ολογικών θεμίλίων στεοεωτάτων. Μαζί
μέ αύτό τό σύστημα τίθεται καί ή κοι-
νωνική καί έργατι έ, τολιτική επί μιάς
νέας βάσεως καί πό >σέλαβε νέαν σταθε¬
ράν μορφήν.
Τό θεμελιώδ ς κοινωνικόν κακόν, ά-
πό τό οποίον έπασχεν ή Γερμανία, ήτο
ό διεθνής μαρξιστικός σοσιαλισμός, ό ο¬
ποίος συνέδεεν έσοοτερΐκώς τόν γερμανόν
εργάτην—άντί τής πολύ φυσικωτέρας
συνδέσεοις μέ τας ανάγκας καί τύχας τοϋ
ϊδίου ΐου έ'θνους—μέ εν ύπο·9ετικόν δι-
ε&νές προλεταριατον. Τό έπιξήμιον διά
την όλότητα ενός λαοΰ μαρξιστικόν αύτό
σύστημα κατηργήθη υπό τοϋ γερμανικοϋ
εθνικοσοσιαλισμοϋ, άφ1 ενός μέν διά ρι-
ζικών όργανωτικών μέτρων είς τάς επι-
χειρήσεις, άφ' ετέρου δέ διά τής παροχής
είς τόν εργάτην αεγαλειτέοων δυνίτο-
τήτων συιιμετοχτις εις τα εθνικά βιωτικά
άγαθά. Δικαιότερα καί στραθερώτερα ή-
μΕθομίσί)ι«, δημιουργία καλών κηί εύθη-
νάόν κατοικιών, τακτική ά'δϊΐα μέ πλή-
ρεις άποδοχάς, ψυχαγωγία πάσης φύσε-
ο)ς κατά τάς ελευθέρας ώρας, ή μεγάλη
οργάνωσις «Δύναμις διά της χαράς», εύ-
•θηνόν λαϊκόν αυτοκίνητον, δάνειον συ-
νάψεως γάμου, βοηθήματα διά τούς πο-
λυτέκνους, ευεργετικόν κο ινοονικοί' φόροι
καί πολλ'ά άλλα άποτελοΰν την νέα/ κοι¬
νωνικήν πολιτικήν. Μέγα μέρ ις ταύτης
επραγματοποιήθη ήδη πρό τοϋ παρόντος
πολέμου, τα υπολειπό ιενα δέ άποτελοΰν
τμήματα τοΰ τεραοιίου προγραμματος
πού πρόκρααΐ νά ,εφαρμοσθϋ μεώ τό
πέρας τοΰ πολ'Ίι >υ
"Ολα ιινιά είνε, φαινομενι;:ώς, ύλικά
πράγματα. Έχουν δμως μίαν βαθείαν
ϊδιολογικήν ρίζαν καί άποδεικνύουν μί¬
αν κοινωνικήν αντίληψιν με/ίστη; ήί)ι-
κής άξίας. Διά νά γενικευθή άνά τόν
κόσμον μία τοιαύτη κοινωνική πολιπκή,
πρέπει νά έγκαταλέΐφθχ) ή λιμπεραλιστι-
κή οίκονομική άρχή τοϋ απεριορίστου
άνταγα)νισμοΰ είς την παγκόσμιον αγο¬
ράν. Τό σχέδιον μιάς εύρωπαίκής οϊκο
νομίας τοΰ «μεγάλου χώραν», όπως έχει
καταστρωθή τελευταί ι»ς υπό τη; Γιριι < νίας καί εφαρμόζεται ήδη ρμπράκτ,ως, εφ' όσον τό έπιτρέπουν αί πολεμΐκ ι συνθήκαι, αποβλέπει εις τό νά καταστήση την Ευρώπην άνεξάοτ!·)τον άτό την δι- εί)νή αγοράν υπό την παλαιάν της έν¬ νοιαν καί ά ιό τόν καταστρεπτικόν άντα- γωνισμόν. Αΰτο ί)ά έπιτρυχθό ε>/ν 6'λα
τα έ'Ονη τής Εύρώπης σΐ'ιιφωνήσυυν α-
μοιβαίως είς μίαν μελοδικήν ο'ίκονομι-
κήν πολιτικήν τής άλληλο·-εμτληρώσεα>ς
των άναγκών των. Τότε καί αί πυόοδοι
εις τόν τομέα τής κοινωνικάς .-ΐολιπχής
θά καταστοΰν έπίσης κοινόν άγα')όν των
εύρωπηϊκών λαών.
Ιί Ν.
Την Πορτ^λα ντέ Σακ«βέν νέον μέγα αε¬
ροδρόμιον, ιοϋ οποίου ήρχισεν άιιέσως η
λειτουργία, καίτοι δέν άποπερατώθησαν
άκόμη τα κτίριά τού.
Ό κατάλογος των πρώτον άεροπλά-
νίον πού προσεγειώθ-η ίαν»,ή άπεγειώθη-
οαν άπό τό νέον αεροδρόμιον καταδει-
κνύει ποΐ <ι έναέριοι συγκοινωνίαι ύφί- σταντοι άκόμη μετά 'Ίρία έτη π ιλέμου χάρις εις την μοναδικήν γρ ογραφι ;ην θέσιν καί την ουδετερότητα τής Πορτο- γαλίας. Ό καταλογος αυιός άναφέρει γερμανικά, ίταλικά, ίσπανικά, πορτογαλι-- κά άεροπλάνα (μέ άπ' εΰ&είας γραμμήν Λισσαβώνος—ϊαγγέρης) καθώς καί αγ- γλικά τή; ύπερίοκει-νείου άερ ιπορικής γραιιμής. Έκτός τούτου εξα>·ολουι>οΰν
νά φθάνουν είς Λισσαβώνα καί τα άμε-
ρικανικά «Κλίππερ» τοΰ Άτλαντικοΰ.
Πρόκειται περί ενός καί μόναυ μι-γάλου
καί ταχυτάτου άεροπλάνου μακράς πτή-
σεως, τό οποίον όμω? δέν λειτουργεΐ κα¬
νονικώς βάσει τοϋ δρομολόγιον,
Ό πόλεμος έΛτέφε'ρ;ν άναστάιωσΐ'ν
καί είς τάς έναερίους συγκοινωνίας. Ή
θέσις τής Πορτογαλίας είς τό νοτιοδυτι-
κόν άκρον τής Εύοώ της κ«ί επί τβΰ Ά
τλαντικοϋ κατέστησε την Λισσα[3ώνα τό
κέντρον των τελευοαίων πλέον άεροπο-
ρικών συγκοινωνιών πού υφίστανται σή-
μορον υπό διεθνή έποψιν. Τό σημερινόν
άΓροδρόμιον τήο πορτογαλικής πρωτευ¬
ούσης παρά τούς πρόποδας τοϋ δρους
Σίντρα δέν έπήρ«ει πλέον είς τάς ανάγκας
τής καταπληκτικώς αύξηίΐεισης κινήσεως
ταξειδιωτών. Κατεσκευάσθη λοιπύν είς
ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΕΙΣ
ΚΑΝΕΙΣ Α£ ΜΗ ΠΑΡΑΛΕΙΨΗ
Χριστούγεννα σήμερα, ή έορτή χα¬
ράς τοϋ Χριστιανιομοϋ.
Σήμερα περισσότερο άπό κάϋ·ε &λ·
λη ήμέρα, ή χριατιανικί} άλληλεγγύη
καί ή άγάπη έχδηλοϋΐαι υπό την ζωη-
ροτέραν τηζ μορφήν. "Οπως δέ ή ψυ·
χή τρέφεται με τα νάματα τής πί¬
στεως, τα όποΐα τής χορηγεϊ τό σημε¬
ρινόν βρέφος τής Βη&λεέμ, κα.1 τό
αώμα τοΰ άν&ρώπου 8χει ανάγκην νά
φ4ΥΙ! τι διά νά ουντηρη&η. Βεβαίως
πολλαί είναι έκεΐνοι, οί όποϊοι έξε-
πλήρωααν είς τό ακέραιον ¥) ηα,τά μέ-.
γα μέρος τό καθήκον των ένιαχύσαν-
τες τόν έρανον ή άακήαανεες Ιδιωτι¬
κήν φιλανϋ'ρωττίαν. Άλλά ασφαλώς
Θά ϋπάρχουν καί έκεΐνοι—πολλοΐ εί¬
τε ολίγοι—οΐτινες ήδιαφόρηΐαν, είτε
ήμέλησαν νά πράξουν 8,τι ζηεεΐ ό Όιε-
ός τής καλωσύνης καΐ ό',ζι επιβάλλει
ή άτομική των συνείδησιν. "Ας μ) δι-
ατάσουν, λοιπόν, νά τό Λράξουν, σή¬
μερα. Κα&ένας γνωρίξει ποίος γείτων
τού νποφέρει. "Ας ατείλη έκεΐ ό',τι
δήποτε, είς χρήμα ή είς εΐδο;, άς ξε·
χωρίσχι άπό τό ταουκίλι τού λίγο φα-
γητό γιά την οΐκογένεια τοϋ συνάν¬
θρωπον τον, πού αιερεϊται, διά νά
νειώοχι «αί αϋι-ή την Ιδιαιτέρα χαρά
τής Μεγάλης ημέρας.
Κανεϊς άς μή παραλείψη μέχρι
τέλους νά εκτελέση τό ϋψισιον αϋιό
χριαιιανικδν καθήκον.
ΜΕΤΡΟΝ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ
Διά διαταγής τού ό Νιμάοχη: Λα¬
σηθίου κ. Κοζύοης τ.ινίζει ότι αί εις
τούς ποομη&ευΐικού; Συνεΐαιρισιαο{ις Δη-
μο.τίων νπαλΪΎλων καί Συνταξιούχων χο-
ρηγουμεναι ποσότη'ες Γίλεύρου πρός δια¬
νομήν μεΐαξύ των μελών των ποοορίζον-
ται άποκλειστικιΓις καί μόνον δι' έκείνους,
οΐτινες άποδεδειγμένοας στεροΰνται, διότι
ώς παρατηρεΐ ό /. Νομάρχης μέχρι σήμε
ρον συνέβαινεν νά χορηγήται δλευρον είς
μέλη, άτινα δέν είχον ουδεμίαν ανάγκην.
Σχετικώς έφισιάται ή προσοχή των Διοι¬
κητικόν Συμβοτ'λίοΐν των πρυμη#ευΐι-
κών συνεταιρισμών, ϊν« τού λοιπού μή
σηαειω&οΰν πα()όιοΐΊ φαινόμενα δίδον¬
ται δέ, τρόφιμα μόνον είς τούς άκτήμο-
νας καί τούς ενδεεϊς εκ των ύπαλλήλων
καί των συνταξιοΰχων τού Δημοσίου.
Όμολογουμένως τό ανωτέρω μέτρον,
τό οποίον ποιρΐται διά/φΐσιν μεταξύ των
πλουσίων καί των άπόρων μελών των
ρηθέντων προμηδευτι :ών Συνεταιριαμών
κατά τάς εκάστοτε υπό τού κράτους διε-
νεργουμένας διανομάς τροφίμων διέπεται
άπό πνεϋμα δικηιοσυνης καί φιλανθρω-
πίας, διά την ά'σκησιν τής οποίας οί εκ-
πρόσωποι τοΰ Δημοσίου καταβάλλουν ηδη
την ιδιαιτέραν των φροντίδα.
Η ΠΡΟΝΟΜ ψ Τ0Μ ΛΗΑΗΗΡ0Ν
Είς άλλην στήλην δημοσιεύεται λεπτο
μερειακή ανακοίνωσις τοΰ ^Υπουργείον
Έίτνικπς Αμύνης, διαβφαζομένΐ) παρά
τοϋ ΰψυπ ιυργείου παρ4 τφ κ. πρωθυ-
πουργφ, έν τ·π ό/ΐοία έπεξηγεΐται ή εννοια
των μέτρων προνοίας ύπέρτών άναπήρων
πολέμου, καθορίζεται δέ καί ό τρόπος ε-
Φαομογής των παρά των ο'ιχείων δημο-
σίων υπηρεσιών.
Είναι πρόσφατος άκόμη ή απόφασις
τής κυβερνήσεως, περί ύποχοεωτικής προσ¬
λήψεως άναπήρων τοΰ τελευιαίου πολέ¬
μου είς συμπλήρωσιν υπαρχουσών θέσε-
ων, ώς καί περί ύπθχρεωτικής προαγο)-
γήςτώννεκ των ύπαλλήλων τοΰ Δημοσ'-
ου ή των Δή·ιων έφέδρων είς την άμέ-
σω: άνωτέραΐ' θέσιν τής ύτταλληλικής Ιε¬
ράρχας. ^
Τα μέτρα υτέρ των άνατήρων δια-
δέχονται ά'λληλα καί ά.τοτρλεϊ πράγματι
έργον ο, ι άτλιϊις άίιον παντός έπαίνου
καί έξα'ρσεως, άλλ' εξόχως εθνικόν καί
άνι')ρο)πιστΐ)[όν, νά εκδηλούται ή πρύνοια
ΰπέ') ΐκείνων, οί ότοΐοι εί>υσίασ«ν άκό¬
μη καϊ την σωματικήν των άχροαιότητα
κ«ι ύγρι'α ' εις τόν βωμόν τής Πατρίδος.
Έν τω μέτρφ δέ τής προνοίας ταύτης
δέν αμφιβαλλομεν ότι κατά τάς μεγα'λβς
εορτάς, αί οποίαι έγ'α'νιάζοντκι σήμε¬
ρον μέ την γέννησιν τού Χριστοϋ, οί α¬
ναπληροί (τα λα'βουν ιδιαίτερον μερίδιον
έ; όσιον ή κρατική μέριμνα καί ή ϊδιοοτι-
κι'ι φιλανίτρωπία θε;λκι προσφέρεΐ, διά
την ανακούφισιν των εχόντων Ανάγκην
έκ τού λαοΰ.
«ΙΙΛΡΛΤΠΡίΙΤΙΙΣ»
ΙΙΜΙΙΊΙΜΑ Ι5ΦΙΙΜΚΡΙΣ ΚΝΧΑΝΙΟϋ
Ι'ΡΑΦΙίΙ
V—
ΊΎΙΙΟΙ'ΡΑΦΚΓΑ :
. Ίίδός Ρεούιρ ΙΙαααά 7. Τηλϊφ. 4.88
Σιινδ|.ι·ΐ|ΐι(ΐ : Ίίι·ΐ|ιΐί« Λοιΐχ. 18.000
Τΐ)<ί,τ(ζ'θ, Λιιιιην χιιί. Νομΐίΐιον πρ'ΐσώπ,ον 'ΐ|ΐΐ.'(« Λραχ. 24 000 Κυι /ιιιι'|Εΐι,ν » 18 000 Πίϊ.ια δημοπίειΐΐΐις Ορ 150 Χαΐά σΐϊχον. Διιιιρημίηεις, μικρ ί. αγγελίαι κ.λ.π. Ιδιαι τές>α σιιμφο)νία.
ΙΙιϊσα (ίηιόιδειξις Λιά νά ΐ;Γναι ενκυρος 8ί
όν νά φέριι την ύ;τογ()α<|'ήν τοΠ 'ίοιοκτήιου καί Διαχεΐι/ιστυΟ κ. Γ. Μ. Ζαμαρία. ΓΝΩΣΤΟΠΟΙΗΣΙΣ "Επί ταίς ρορταΐς των Χριστουγέννων καί τοΰ Νέου Έυους ή άστυνομική ώρα διά τόν αστικόν πληθυσμόν παρατείνετσι κατά την 24., 25.,· 26. καί 31. 12.42, ώς καί κατά την 1. 1. 43 μέχρι της 01.00 ώρας. . , 'Χανίά, 23.12.42 Ο ΔΙΟΙΚΗΤΗΝ ΤΟΥ ΦΡΟΥΡΙΟΥ ΚΡΗΤΗΣ ΕΚΔΟΣΙ£ΙΣ σιν ταιν Η ΠΑΙΑΑΓΟΓΙΚΗ ΑΚΑΑΙίΜΙΑ Έκ ΐΛν ύποβαλόνΐων αίτήσεις κπί υπο στάντων ιήν νόμιμον ιατρικήν εξέτασιν κατ' "Οκτώβριον ε. έ. ύτοψηφίυιν εισήχθησαν είς την Α'. ιάξιν ·ής Παιδαγωγ'κής 'Λκαδημίτις Ηρακλειον 40 άρρε> - ήτοι οί έχοντες βαθμόν
απολυτήριον Γνμνασιον 12 καί άνω καί 20
θήλεις ήτοι οί ε/· υσοι βαθμόν άττολυΐηοί.ιυ
14 και ανο>. Έπίοης είσηγονται καθ" ύπερβα-
τοΰ αριθμόν εΐσακτε'ίκν εκ των ύποβαλόν
ιαιι'|πεις καί έξΡΐασθεντων ΐαΐρΓ/ό>ς ώς
«•ι.ιτρριο, τα τέ;;να των εκπαιδευτικήν λειτουρ
γών κα! οί άδελ'ροί άναπήρων πολε;μου Τα
μαθϊμιαΐα άμ^οε ρον των τάξειυν 0·ά έπαναρ-
χίσυντήνΐΐ Ιανουάριον 1943.
('Κ/. τοΰ Γι>«((ίίι>ν τής Π. Α. Ηρακλειον)
ΐϊ;! ΠΡ.ίΤίΟΤ.'Π
ΧΑΠΙΟΗ
ΕΛΛΙΙΝΙΚΗ ΠΟΛΙΊΕ1Λ
γρο γ ::ο.ΐ τμειον η^ου
ΠΡΟΚΗΡΥΞΙΣ
Έ,Ό,Ηίάσεω; ΐο3 Πρότυπον Δημοσί¬
ου Κ: )μαιος Ά+/ζΧϊανών Μυλοποτά¬
μου τής Γ^αργι:;"},- Υπηρεσίας
Νομόν
ΣΥΠΤΑΞΙΘΥΧ0Ι1
Γνωστοποίησις
Φε'ριηη είς γνώσιν ΐο,ν μελών τοΰ Σκνεται
ρισοοϋ ΣϋΛταϊιομχων, δ.τως μκχοι τής 31ης Δί
•/.εμβυιου 1942 διέλϋο)σιν έκ "εοΓι Γραφρίου
τούτου, όδούς Χάληδοιν 16 καί παραλάβωσι
πραγμα α άνήκοντα αυτοίς. Πέραν τής προθε
ομιης ιούτης ουδέν δικαίωμα ή αξίωσιν θά
εχο>σι.
[Έκ ιοΰ Γραφείου το»; Συν)σμον)
Το Γεωογικόν Ταμείον Νομσΰ Ρεθ-μμνης
προ^ηούσσει είς ρχοέλεοιν τής ίιπ' άρ^Ο. δ8 ά
πό 11 —12—1912 πράξει»; τού Διοικητικόν
Συμβουλιον Γίωςγΐ/ΐοΰ Γηιιείου ΝομοΟ Ρε
θΰμ^η; έπαναλη ιρι^.ήν πλειοδ τικήν οηιιοπρα
οίαν ένοικιάσεω; τοΰ Προΐύπου Δηυο:ΐίου Κιί
ματος Άγ/ελια.ι">· Μυλοηπΐάμου τής Γεωργι
κης Υπηρεσίας Ν μοΰ Ρε.ίΙύ|ιΐ|ς γρνησομε'νην
κ«ΐά ιήν 3ην "Ιαν υαηίοιι 1913 ήμέοαν Κυρι¬
ακήν τ.α'ι ώραν 11 — 12 μ. μ. έν ΙΙεράματι
(Μυλοποτάμου) καί έν τφ ουνι'ιθει χόπφ των
δημοτρασιών, συμ'ρώνοις ποό; ορους κατατε
Θειμένους είς τα γοαφ. ία τοϋ Γεωργικοϋ Τα
μείου Νυμοΰ Ρβ.Τ·ιΊμνηΓ, Γεωργικής Ύτηοε-ο-ί.
(/ς ΝομοΟ Ρεί>ύμν |-, ΈταοχιηκοΟ Γεηί-τι'.ν >υ
Μυλοποτίμ υ έν ΙΙεοάμοΙτι καί 'Λσπυν.ιμι ου
Σ(αΟμ((ρ/_ον ΙΙ^-.ιαμαοο^ ΐγ Περ ίμί'τι.
Ό ΔΐΓυθυντής
Γε.ι)ί>γιχοϋ Τι/μριου Νομοίϊ ΡιΩι'μνΐ];
ΑΝΔΡΕΑΣ ΛΙΆ νΚΗΣ
είς ωραίαν ί<Λυσιν νε'α .τοι ητι<ί>Ί σιι'Α>νή τοΰ ποιη ου :'.. Γ. 2. λουοα,
υπό τόν τίτλον «Ίεοά».
. * *
Υπό τόν τίιλον «<ε)' αΰτ ι τινηοο/» εκυ/ίλο- φόρησε τοιμδιον πένιρ διηγημάτων τής κ. Παυ λίνας Π. Γ._ιυβάτου, πυγ'ρ«·(>ε;ως τού «Κλειδιον
τής Ευτυχία;», τοϋ έργον Λον τόσας έπροκπλε
σε συζητ.'ιοεις κατά τό κιι?ο.ί«ϊρι
*
* ■< Μ.' τόν τίτλο «Ώμορφιά καί ίιγεία» (όδη ■ γίε* γιά την μητέρη). έ'Ίυκλοφόρηβε πρό ή|ΐ8· ρών έκλαϊκειιιική μίλέτη τού γενικόν γρ.ίμμα: τέο>ς τής έλληνιής όδοντοστοματολο/ικής έ-
ταιρείας καί διευϋυνυϋ ϊ«τροϋ έν τώ Γ', παι
δικφ στομ«τολογικ(Τ) κέντρφ τοΠ Π.Ι.Κ.Π Α.
κ. Βΐισίλ. ΓΙολ. Λιάμη. Όσες μητε:ρες άλλά
καί οποίος έ.πιθιιμιϊ νά τό διαβιίση άς
στό συγγοαφό<ι (Λεσμου 2) καί ί>ά τοΰ
δωοεάν.
έ'ρνον περί Ροΐδη
Μέ τόν τίτλον *,Εμμανουήλ Ρ<αδης» ό γνο στός κριτι^.ός κ. Κλεων Παράσχος έξέδωκϊ κατ' αύιας τόν πρώτον τι')μον εργου τού περί τής ζοής, την εην'ΐ' '/αί τής έποχής τού σνγ· γρα((.:ιι); Ό κ. ΙΙαι.ιάα^μο πριι/μαΐίύεται οιά μα/οών πες)ί των .τοιιοικών /ρόνίον τοϋ Ροίδη είς την Σύρον, ομιλεί διά την (ϊι')ην(ΐίκήν κο σμ ι χ ι'| ν τον ζιοήν, οιά ιήν πολιτικήν δράσιν τού μέ ΐάν «Άσ'ΐο^αϊον», διά ιιργάλο με:ρος τής ?ογοτεχνικής πα,«γωγί|ς τον Ροίδη, διά την πηλΰκοοΐον *ροιδ«» τον μέ τόν "Αγγελον Βλάχον, τέλος δι' όλην τού την κριτικήν εργα¬ σίαν. Τυ βιβλίον τοΰ κ. Παράσχον συιιπληυοι- δια'φωτιστικώτατες σημίΐο'ιπεις σχετικές μέ την ζωήν καί τ.ό έργον τού Ροίδη. Είς τό Κατάατημα Ποδηλάτων ΟΝΟΥΦΡΙΟΥ ΓΛΑΜΠΚΑΑΚΗ Όδός Κοιΐίοη αριθ. 17 0ι εΰρητε γαημ|ΐόφο)νί( χαί οίσκους είς καλήν κατάσΐασιν καί τιμάς συγκαταβατικάς. ΠΩΛΟΥΝΤΑ Ι 1) Κοεββαΐοκάμα >α ϊλ Δρυός Χρυσομόδος
άπαρτιζοιιίνης: Ιον) Μιτϊς Τονλάπης ΤρίττυλΡΐης
2ον) Μιάς τουαλέτας μετά κρνατάλον. 3) Μιάς
διπλής κλίνης Άγγλικής νικελέ 4ον) έν<»ς κυ μοδίτου μι,τά μαρμάρου σομικί δόν) ενός όκΐα γώνου τρ«,-τΐ;ζίου (ΐετά μαρ/ι '/ο υ σοιιακί 6ον) μιάς -Ίρειιάστρας Βιέννη: -' / τ κπθώς καί είδη καί ικεύη κουζινας οι,.ι α ή; χρήσεως. Πληροφορίαι παρ'ημίν 10 — 11 π. μ. ΔΩΡΑ Διά γάμ ιιις 'Λρραβώνας καί διά την ΙΙρωτο- χρονιά. Πωλοΰνται 1ι "10να σερβίΐιΐιο φαγηΐοΰ πλήρες έχ πορ- σιλάνη: Γρλευταιου τντου. 2) Μ'ΐη'ιρια κρυσθιΐλλινα πολυτελείαΰ. 3) Άπηιιικά Γ'ια»νΐ(ι')ϊΐκα Δίπκοι, Κουτα- λάχι ι ^λνκ-οΓι χλ.π. αρίστης τι'χνης. Πληροφορίαι παρ' ημίν. | ΜΙΚΡΑΙ ΑΓΓΕΛΙΑΙ | ΜΙΩΛΙ3ΣΘΗ έντός τοΰ Κινηματογράφου λ )_ιτθ'ρ·ίλιον χςχόματος μαι'ιρον περιέχον συ/ιβό λακ/ αδείας κλπ. άν ,κον είς την Γ. Βαμβου νΐ/<ην. ΙΤαρακαλιΐται ό ενρΛν νά ιό πςιοσκ'ΐ· μ·ι»Π είς τα Γρίχφ^ία μας κυιί ίιιφει ί) ήοτ «ι μέ ι.ρπ/ 50.000 ΙΙί.'ΛΕΙΤΛΙ ζεΰγος άλειιριΊτετραι τής τή- σ >υ .Ι·|Α.,ιΐ) διαμιίτρον 0. 90 Πληροφορίαι είς
Λ. Ά ν>_Ηί.·ανάκη Χμλέτία. ^
Ζ'.'. ΓΟΥΝ'ΤΛΙ 2 υ ιηρε;τριαι καί 1 Νοσοκό-
μος δια το Δημοτικόν Νοσοκομεϊον Χανίω ',
μισθ-ός δραχ. 20.000 μηνιαίως, διατροφή καί
διαμοή.
ΚΥΡΙΟΣ έργιιιζό ι ενός είς Γερμανικήν ύ
πηρεπίκν ζητοϊ δωμάειον Λαρ' όλιγομελεϊ οί-
κογρνεΐ'», ά.τό Λικαστΐ]οιο<ν^Μπόλαρη έ λιμένος. Πληροφορίαι παρ' ημίν ΠΩΛΟΥΝ Γ ΛΙ οΐ^.ίπεοα τίρμα όίοθ νη>>.Πληροφορίαι
II.
Ι'αλάκην ρά.-ττην ΠθΤ·-
τιί όϊ).
• Λ· ·
ΠΑΡΑΤΗΡΗΤΗ2
ι
,·<* 4 4 Γ γΐκοΰ καί πρακτικοϋ κλονισμόν τής άρ- χής τής διεθοΰς οϊκονομίας υπό την πα¬ λαιάν της έννοιαν. Ή ρίζα των προσπαθειών τούτων έκειτσ είς. την κατανόησιν τοΰ ότι ό άπε- ριόριστος συναγωνισμός όλω ν των χωρών εις μίαν άπεριορίστως άνοικτήν διεθνή αγοράν, περιώριζε τάς δυνατότητας ίκανο- ποιητικοϋ κέρδους δι' έκαστον ε»νος. Καίτοι ί|σαν μεγάλαι αί πρόο5οι τής τεχνικής των παγκοσμίων συγκοινωνίαν, νέα δέ δσημέραι τμήμαϊα τής γής άνε- πτύσσοντο κ <ί έτίθεντο υπό εκμετάλλευ¬ σιν, ό άριθμός τοΰ πληθυσμοϋ είς τάς βιομηχανικάς χώρας ηΰΕανεν μέ^ άκόμη ταχύτερον ρυθμόν, μαζί δέ μέ αυτόν καί ή δίψα τής Ιπεκτάσεως τοΰ μεριδίου ε¬ κάστου έθνους ίς τύ διε&νές εμπόριον, Ό άνταγωνισιιός μεταξυ των ^μεγάλων εμπορικώ ν χοορών ελάμβανεν όσημέραι μεγαλειτέρας διαοτάσεις. "Ηδη κατά τό 1897 ήκούονΐο σφοδραί διαμαρτυρίαι διά τόν άντ «γωνισμόν ιδίως μεταξύ των βιομηχανικήν κρατών Αγγλίας καί^ Γερ- μανίαο είς την διεθνή αγοράν. "Οσον σκληρόηροι καίΚσΐαντο οί όροι τυϋ ^ οί κονομικοΰ τούτου άντ«γθ)νισμοϋ, τόσον «'ΐΓθητόσεραι εγίνοντο , αί αί ετιδράσεις αύιοΰ είς τόν τομέα τής κοινωνικάς πο- λιπκής. Το δεύτερον ήμιπυ τοΰ 19οι> αιώνος
διεκρίνετο, εις πολλάς χώρας, ^διά τα
δικαιολογημένα αίιήμαΐΜ των εργατών
βιομηχανίας πρός αύξησιν τοΰ μεριδίου
των έκ τοϋ εθνικοϋ ιϊσοδήματος. Αί αγ¬
γλικαί εργατικαί συντεχνίαι επέτυχον
άρκετά' υπό την έποψιν ταύτην διά μίαν
μερίδα τουλάχιστον των εργατών, ή δέ
γεραανική κοινωνική δηλ. εργαιική νο-
μοθεσία των τε?ευταίων ετών τοϋ 19ου
αιώνος υπήρξεν ή μεγαλειτέρα πρόοδος '
πού επετεύχθη πρό τοΰ πριόιου παγκο¬
σμίου πολέμου εις τόν τομέα τής κοιοι¬
νικής πολ:τικής. Έν τούτοις δέν εΐχρν
επίδρασιν υπό την εποψιν τοΰ είίνικοϋ
φρονήμοττος τοϋ έργατικοΰ κόσμον.. Έκ-
τός τούτοι, τό λιμπιραλιστικόν σύστημα
τής διείΐνοΰς οϊκονομίας, πού ε,Τχρν έπι-
φέρει τόν απεριόρισΐον άνταγωνισμόν,
είχεν ώς άναπότρεπΐον άποτέλεσμκ την
προσπάθειαν επιτεύξεως όΊ,ον τό δυνα¬
τόν ευθηνοτέρων τιμών διά τα υπό άν-
τα/ωνισμον βιομηχανικά' προϊόντα. Του¬
το δέ πάλιν ήτο δυνατόν διά των όσον τύ
δυνατόν κατωτέρων ήμεοομισίΗ'ων, πράμ¬
μα τό οποίον ήνάγκαζε τούς εργάτας είς
διαρκή άγώνα, εις άπεργίας κλπ.
Έν(ΐντι τής λιμπεραλιστικής διε-
θνοΰς οϊκονομίας 6ρθ(/ΰται σήμερον-ή
νέα ίδε'α τής «οίκονομίας των μεγά-
λων χώρων» ώς μία σαφής θεμελιώδης
άρχή. Εις την Γερμανίαν τό νέον αύτό
οικονομικόν σύστημα βασίζεται επί ΐδε-
ολογικών θεμίλίων στεοεωτάτων. Μαζί
μέ αύτό τό σύστημα τίθεται καί ή κοι-
νωνική καί έργατι έ, τολιτική επί μιάς
νέας βάσεως καί πό >σέλαβε νέαν σταθε¬
ράν μορφήν.
Τό θεμελιώδ ς κοινωνικόν κακόν, ά-
πό τό οποίον έπασχεν ή Γερμανία, ήτο
ό διεθνής μαρξιστικός σοσιαλισμός, ό ο¬
ποίος συνέδεεν έσοοτερΐκώς τόν γερμανόν
εργάτην—άντί τής πολύ φυσικωτέρας
συνδέσεοις μέ τας ανάγκας καί τύχας τοϋ
ϊδίου ΐου έ'θνους—μέ εν ύπο·9ετικόν δι-
ε&νές προλεταριατον. Τό έπιξήμιον διά
την όλότητα ενός λαοΰ μαρξιστικόν αύτό
σύστημα κατηργήθη υπό τοϋ γερμανικοϋ
εθνικοσοσιαλισμοϋ, άφ1 ενός μέν διά ρι-
ζικών όργανωτικών μέτρων είς τάς επι-
χειρήσεις, άφ' ετέρου δέ διά τής παροχής
είς τόν εργάτην αεγαλειτέοων δυνίτο-
τήτων συιιμετοχτις εις τα εθνικά βιωτικά
άγαθά. Δικαιότερα καί στραθερώτερα ή-
μΕθομίσί)ι«, δημιουργία καλών κηί εύθη-
νάόν κατοικιών, τακτική ά'δϊΐα μέ πλή-
ρεις άποδοχάς, ψυχαγωγία πάσης φύσε-
ο)ς κατά τάς ελευθέρας ώρας, ή μεγάλη
οργάνωσις «Δύναμις διά της χαράς», εύ-
•θηνόν λαϊκόν αυτοκίνητον, δάνειον συ-
νάψεως γάμου, βοηθήματα διά τούς πο-
λυτέκνους, ευεργετικόν κο ινοονικοί' φόροι
καί πολλ'ά άλλα άποτελοΰν την νέα/ κοι¬
νωνικήν πολιτικήν. Μέγα μέρ ις ταύτης
επραγματοποιήθη ήδη πρό τοϋ παρόντος
πολέμου, τα υπολειπό ιενα δέ άποτελοΰν
τμήματα τοΰ τεραοιίου προγραμματος
πού πρόκρααΐ νά ,εφαρμοσθϋ μεώ τό
πέρας τοΰ πολ'Ίι >υ
"Ολα ιινιά είνε, φαινομενι;:ώς, ύλικά
πράγματα. Έχουν δμως μίαν βαθείαν
ϊδιολογικήν ρίζαν καί άποδεικνύουν μί¬
αν κοινωνικήν αντίληψιν με/ίστη; ήί)ι-
κής άξίας. Διά νά γενικευθή άνά τόν
κόσμον μία τοιαύτη κοινωνική πολιπκή,
πρέπει νά έγκαταλέΐφθχ) ή λιμπεραλιστι-
κή οίκονομική άρχή τοϋ απεριορίστου
άνταγα)νισμοΰ είς την παγκόσμιον αγο¬
ράν. Τό σχέδιον μιάς εύρωπαίκής οϊκο
νομίας τοΰ «μεγάλου χώραν», όπως έχει
καταστρωθή τελευταί ι»ς υπό τη; Γιριι < νίας καί εφαρμόζεται ήδη ρμπράκτ,ως, εφ' όσον τό έπιτρέπουν αί πολεμΐκ ι συνθήκαι, αποβλέπει εις τό νά καταστήση την Ευρώπην άνεξάοτ!·)τον άτό την δι- εί)νή αγοράν υπό την παλαιάν της έν¬ νοιαν καί ά ιό τόν καταστρεπτικόν άντα- γωνισμόν. Αΰτο ί)ά έπιτρυχθό ε>/ν 6'λα
τα έ'Ονη τής Εύρώπης σΐ'ιιφωνήσυυν α-
μοιβαίως είς μίαν μελοδικήν ο'ίκονομι-
κήν πολιτικήν τής άλληλο·-εμτληρώσεα>ς
των άναγκών των. Τότε καί αί πυόοδοι
εις τόν τομέα τής κοινωνικάς .-ΐολιπχής
θά καταστοΰν έπίσης κοινόν άγα')όν των
εύρωπηϊκών λαών.
Ιί Ν.
Την Πορτ^λα ντέ Σακ«βέν νέον μέγα αε¬
ροδρόμιον, ιοϋ οποίου ήρχισεν άιιέσως η
λειτουργία, καίτοι δέν άποπερατώθησαν
άκόμη τα κτίριά τού.
Ό κατάλογος των πρώτον άεροπλά-
νίον πού προσεγειώθ-η ίαν»,ή άπεγειώθη-
οαν άπό τό νέον αεροδρόμιον καταδει-
κνύει ποΐ <ι έναέριοι συγκοινωνίαι ύφί- σταντοι άκόμη μετά 'Ίρία έτη π ιλέμου χάρις εις την μοναδικήν γρ ογραφι ;ην θέσιν καί την ουδετερότητα τής Πορτο- γαλίας. Ό καταλογος αυιός άναφέρει γερμανικά, ίταλικά, ίσπανικά, πορτογαλι-- κά άεροπλάνα (μέ άπ' εΰ&είας γραμμήν Λισσαβώνος—ϊαγγέρης) καθώς καί αγ- γλικά τή; ύπερίοκει-νείου άερ ιπορικής γραιιμής. Έκτός τούτου εξα>·ολουι>οΰν
νά φθάνουν είς Λισσαβώνα καί τα άμε-
ρικανικά «Κλίππερ» τοΰ Άτλαντικοΰ.
Πρόκειται περί ενός καί μόναυ μι-γάλου
καί ταχυτάτου άεροπλάνου μακράς πτή-
σεως, τό οποίον όμω? δέν λειτουργεΐ κα¬
νονικώς βάσει τοϋ δρομολόγιον,
Ό πόλεμος έΛτέφε'ρ;ν άναστάιωσΐ'ν
καί είς τάς έναερίους συγκοινωνίας. Ή
θέσις τής Πορτογαλίας είς τό νοτιοδυτι-
κόν άκρον τής Εύοώ της κ«ί επί τβΰ Ά
τλαντικοϋ κατέστησε την Λισσα[3ώνα τό
κέντρον των τελευοαίων πλέον άεροπο-
ρικών συγκοινωνιών πού υφίστανται σή-
μορον υπό διεθνή έποψιν. Τό σημερινόν
άΓροδρόμιον τήο πορτογαλικής πρωτευ¬
ούσης παρά τούς πρόποδας τοϋ δρους
Σίντρα δέν έπήρ«ει πλέον είς τάς ανάγκας
τής καταπληκτικώς αύξηίΐεισης κινήσεως
ταξειδιωτών. Κατεσκευάσθη λοιπύν είς
ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΕΙΣ
ΚΑΝΕΙΣ Α£ ΜΗ ΠΑΡΑΛΕΙΨΗ
Χριστούγεννα σήμερα, ή έορτή χα¬
ράς τοϋ Χριστιανιομοϋ.
Σήμερα περισσότερο άπό κάϋ·ε &λ·
λη ήμέρα, ή χριατιανικί} άλληλεγγύη
καί ή άγάπη έχδηλοϋΐαι υπό την ζωη-
ροτέραν τηζ μορφήν. "Οπως δέ ή ψυ·
χή τρέφεται με τα νάματα τής πί¬
στεως, τα όποΐα τής χορηγεϊ τό σημε¬
ρινόν βρέφος τής Βη&λεέμ, κα.1 τό
αώμα τοΰ άν&ρώπου 8χει ανάγκην νά
φ4ΥΙ! τι διά νά ουντηρη&η. Βεβαίως
πολλαί είναι έκεΐνοι, οί όποϊοι έξε-
πλήρωααν είς τό ακέραιον ¥) ηα,τά μέ-.
γα μέρος τό καθήκον των ένιαχύσαν-
τες τόν έρανον ή άακήαανεες Ιδιωτι¬
κήν φιλανϋ'ρωττίαν. Άλλά ασφαλώς
Θά ϋπάρχουν καί έκεΐνοι—πολλοΐ εί¬
τε ολίγοι—οΐτινες ήδιαφόρηΐαν, είτε
ήμέλησαν νά πράξουν 8,τι ζηεεΐ ό Όιε-
ός τής καλωσύνης καΐ ό',ζι επιβάλλει
ή άτομική των συνείδησιν. "Ας μ) δι-
ατάσουν, λοιπόν, νά τό Λράξουν, σή¬
μερα. Κα&ένας γνωρίξει ποίος γείτων
τού νποφέρει. "Ας ατείλη έκεΐ ό',τι
δήποτε, είς χρήμα ή είς εΐδο;, άς ξε·
χωρίσχι άπό τό ταουκίλι τού λίγο φα-
γητό γιά την οΐκογένεια τοϋ συνάν¬
θρωπον τον, πού αιερεϊται, διά νά
νειώοχι «αί αϋι-ή την Ιδιαιτέρα χαρά
τής Μεγάλης ημέρας.
Κανεϊς άς μή παραλείψη μέχρι
τέλους νά εκτελέση τό ϋψισιον αϋιό
χριαιιανικδν καθήκον.
ΜΕΤΡΟΝ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ
Διά διαταγής τού ό Νιμάοχη: Λα¬
σηθίου κ. Κοζύοης τ.ινίζει ότι αί εις
τούς ποομη&ευΐικού; Συνεΐαιρισιαο{ις Δη-
μο.τίων νπαλΪΎλων καί Συνταξιούχων χο-
ρηγουμεναι ποσότη'ες Γίλεύρου πρός δια¬
νομήν μεΐαξύ των μελών των ποοορίζον-
ται άποκλειστικιΓις καί μόνον δι' έκείνους,
οΐτινες άποδεδειγμένοας στεροΰνται, διότι
ώς παρατηρεΐ ό /. Νομάρχης μέχρι σήμε
ρον συνέβαινεν νά χορηγήται δλευρον είς
μέλη, άτινα δέν είχον ουδεμίαν ανάγκην.
Σχετικώς έφισιάται ή προσοχή των Διοι¬
κητικόν Συμβοτ'λίοΐν των πρυμη#ευΐι-
κών συνεταιρισμών, ϊν« τού λοιπού μή
σηαειω&οΰν πα()όιοΐΊ φαινόμενα δίδον¬
ται δέ, τρόφιμα μόνον είς τούς άκτήμο-
νας καί τούς ενδεεϊς εκ των ύπαλλήλων
καί των συνταξιοΰχων τού Δημοσίου.
Όμολογουμένως τό ανωτέρω μέτρον,
τό οποίον ποιρΐται διά/φΐσιν μεταξύ των
πλουσίων καί των άπόρων μελών των
ρηθέντων προμηδευτι :ών Συνεταιριαμών
κατά τάς εκάστοτε υπό τού κράτους διε-
νεργουμένας διανομάς τροφίμων διέπεται
άπό πνεϋμα δικηιοσυνης καί φιλανθρω-
πίας, διά την ά'σκησιν τής οποίας οί εκ-
πρόσωποι τοΰ Δημοσίου καταβάλλουν ηδη
την ιδιαιτέραν των φροντίδα.
Η ΠΡΟΝΟΜ ψ Τ0Μ ΛΗΑΗΗΡ0Ν
Είς άλλην στήλην δημοσιεύεται λεπτο
μερειακή ανακοίνωσις τοΰ ^Υπουργείον
Έίτνικπς Αμύνης, διαβφαζομένΐ) παρά
τοϋ ΰψυπ ιυργείου παρ4 τφ κ. πρωθυ-
πουργφ, έν τ·π ό/ΐοία έπεξηγεΐται ή εννοια
των μέτρων προνοίας ύπέρτών άναπήρων
πολέμου, καθορίζεται δέ καί ό τρόπος ε-
Φαομογής των παρά των ο'ιχείων δημο-
σίων υπηρεσιών.
Είναι πρόσφατος άκόμη ή απόφασις
τής κυβερνήσεως, περί ύποχοεωτικής προσ¬
λήψεως άναπήρων τοΰ τελευιαίου πολέ¬
μου είς συμπλήρωσιν υπαρχουσών θέσε-
ων, ώς καί περί ύπθχρεωτικής προαγο)-
γήςτώννεκ των ύπαλλήλων τοΰ Δημοσ'-
ου ή των Δή·ιων έφέδρων είς την άμέ-
σω: άνωτέραΐ' θέσιν τής ύτταλληλικής Ιε¬
ράρχας. ^
Τα μέτρα υτέρ των άνατήρων δια-
δέχονται ά'λληλα καί ά.τοτρλεϊ πράγματι
έργον ο, ι άτλιϊις άίιον παντός έπαίνου
καί έξα'ρσεως, άλλ' εξόχως εθνικόν καί
άνι')ρο)πιστΐ)[όν, νά εκδηλούται ή πρύνοια
ΰπέ') ΐκείνων, οί ότοΐοι εί>υσίασ«ν άκό¬
μη καϊ την σωματικήν των άχροαιότητα
κ«ι ύγρι'α ' εις τόν βωμόν τής Πατρίδος.
Έν τω μέτρφ δέ τής προνοίας ταύτης
δέν αμφιβαλλομεν ότι κατά τάς μεγα'λβς
εορτάς, αί οποίαι έγ'α'νιάζοντκι σήμε¬
ρον μέ την γέννησιν τού Χριστοϋ, οί α¬
ναπληροί (τα λα'βουν ιδιαίτερον μερίδιον
έ; όσιον ή κρατική μέριμνα καί ή ϊδιοοτι-
κι'ι φιλανίτρωπία θε;λκι προσφέρεΐ, διά
την ανακούφισιν των εχόντων Ανάγκην
έκ τού λαοΰ.
«ΙΙΛΡΛΤΠΡίΙΤΙΙΣ»
ΙΙΜΙΙΊΙΜΑ Ι5ΦΙΙΜΚΡΙΣ ΚΝΧΑΝΙΟϋ
Ι'ΡΑΦΙίΙ
V—
ΊΎΙΙΟΙ'ΡΑΦΚΓΑ :
. Ίίδός Ρεούιρ ΙΙαααά 7. Τηλϊφ. 4.88
Σιινδ|.ι·ΐ|ΐι(ΐ : Ίίι·ΐ|ιΐί« Λοιΐχ. 18.000
Τΐ)<ί,τ(ζ'θ, Λιιιιην χιιί. Νομΐίΐιον πρ'ΐσώπ,ον 'ΐ|ΐΐ.'(« Λραχ. 24 000 Κυι /ιιιι'|Εΐι,ν » 18 000 Πίϊ.ια δημοπίειΐΐΐις Ορ 150 Χαΐά σΐϊχον. Διιιιρημίηεις, μικρ ί. αγγελίαι κ.λ.π. Ιδιαι τές>α σιιμφο)νία.
ΙΙιϊσα (ίηιόιδειξις Λιά νά ΐ;Γναι ενκυρος 8ί
όν νά φέριι την ύ;τογ()α<|'ήν τοΠ 'ίοιοκτήιου καί Διαχεΐι/ιστυΟ κ. Γ. Μ. Ζαμαρία. ΓΝΩΣΤΟΠΟΙΗΣΙΣ "Επί ταίς ρορταΐς των Χριστουγέννων καί τοΰ Νέου Έυους ή άστυνομική ώρα διά τόν αστικόν πληθυσμόν παρατείνετσι κατά την 24., 25.,· 26. καί 31. 12.42, ώς καί κατά την 1. 1. 43 μέχρι της 01.00 ώρας. . , 'Χανίά, 23.12.42 Ο ΔΙΟΙΚΗΤΗΝ ΤΟΥ ΦΡΟΥΡΙΟΥ ΚΡΗΤΗΣ ΕΚΔΟΣΙ£ΙΣ σιν ταιν Η ΠΑΙΑΑΓΟΓΙΚΗ ΑΚΑΑΙίΜΙΑ Έκ ΐΛν ύποβαλόνΐων αίτήσεις κπί υπο στάντων ιήν νόμιμον ιατρικήν εξέτασιν κατ' "Οκτώβριον ε. έ. ύτοψηφίυιν εισήχθησαν είς την Α'. ιάξιν ·ής Παιδαγωγ'κής 'Λκαδημίτις Ηρακλειον 40 άρρε> - ήτοι οί έχοντες βαθμόν
απολυτήριον Γνμνασιον 12 καί άνω καί 20
θήλεις ήτοι οί ε/· υσοι βαθμόν άττολυΐηοί.ιυ
14 και ανο>. Έπίοης είσηγονται καθ" ύπερβα-
τοΰ αριθμόν εΐσακτε'ίκν εκ των ύποβαλόν
ιαιι'|πεις καί έξΡΐασθεντων ΐαΐρΓ/ό>ς ώς
«•ι.ιτρριο, τα τέ;;να των εκπαιδευτικήν λειτουρ
γών κα! οί άδελ'ροί άναπήρων πολε;μου Τα
μαθϊμιαΐα άμ^οε ρον των τάξειυν 0·ά έπαναρ-
χίσυντήνΐΐ Ιανουάριον 1943.
('Κ/. τοΰ Γι>«((ίίι>ν τής Π. Α. Ηρακλειον)
ΐϊ;! ΠΡ.ίΤίΟΤ.'Π
ΧΑΠΙΟΗ
ΕΛΛΙΙΝΙΚΗ ΠΟΛΙΊΕ1Λ
γρο γ ::ο.ΐ τμειον η^ου
ΠΡΟΚΗΡΥΞΙΣ
Έ,Ό,Ηίάσεω; ΐο3 Πρότυπον Δημοσί¬
ου Κ: )μαιος Ά+/ζΧϊανών Μυλοποτά¬
μου τής Γ^αργι:;"},- Υπηρεσίας
Νομόν
ΣΥΠΤΑΞΙΘΥΧ0Ι1
Γνωστοποίησις
Φε'ριηη είς γνώσιν ΐο,ν μελών τοΰ Σκνεται
ρισοοϋ ΣϋΛταϊιομχων, δ.τως μκχοι τής 31ης Δί
•/.εμβυιου 1942 διέλϋο)σιν έκ "εοΓι Γραφρίου
τούτου, όδούς Χάληδοιν 16 καί παραλάβωσι
πραγμα α άνήκοντα αυτοίς. Πέραν τής προθε
ομιης ιούτης ουδέν δικαίωμα ή αξίωσιν θά
εχο>σι.
[Έκ ιοΰ Γραφείου το»; Συν)σμον)
Το Γεωογικόν Ταμείον Νομσΰ Ρεθ-μμνης
προ^ηούσσει είς ρχοέλεοιν τής ίιπ' άρ^Ο. δ8 ά
πό 11 —12—1912 πράξει»; τού Διοικητικόν
Συμβουλιον Γίωςγΐ/ΐοΰ Γηιιείου ΝομοΟ Ρε
θΰμ^η; έπαναλη ιρι^.ήν πλειοδ τικήν οηιιοπρα
οίαν ένοικιάσεω; τοΰ Προΐύπου Δηυο:ΐίου Κιί
ματος Άγ/ελια.ι">· Μυλοηπΐάμου τής Γεωργι
κης Υπηρεσίας Ν μοΰ Ρε.ίΙύ|ιΐ|ς γρνησομε'νην
κ«ΐά ιήν 3ην "Ιαν υαηίοιι 1913 ήμέοαν Κυρι¬
ακήν τ.α'ι ώραν 11 — 12 μ. μ. έν ΙΙεράματι
(Μυλοποτάμου) καί έν τφ ουνι'ιθει χόπφ των
δημοτρασιών, συμ'ρώνοις ποό; ορους κατατε
Θειμένους είς τα γοαφ. ία τοϋ Γεωργικοϋ Τα
μείου Νυμοΰ Ρβ.Τ·ιΊμνηΓ, Γεωργικής Ύτηοε-ο-ί.
(/ς ΝομοΟ Ρεί>ύμν |-, ΈταοχιηκοΟ Γεηί-τι'.ν >υ
Μυλοποτίμ υ έν ΙΙεοάμοΙτι καί 'Λσπυν.ιμι ου
Σ(αΟμ((ρ/_ον ΙΙ^-.ιαμαοο^ ΐγ Περ ίμί'τι.
Ό ΔΐΓυθυντής
Γε.ι)ί>γιχοϋ Τι/μριου Νομοίϊ ΡιΩι'μνΐ];
ΑΝΔΡΕΑΣ ΛΙΆ νΚΗΣ
είς ωραίαν ί<Λυσιν νε'α .τοι ητι<ί>Ί σιι'Α>νή τοΰ ποιη ου :'.. Γ. 2. λουοα,
υπό τόν τίτλον «Ίεοά».
. * *
Υπό τόν τίιλον «<ε)' αΰτ ι τινηοο/» εκυ/ίλο- φόρησε τοιμδιον πένιρ διηγημάτων τής κ. Παυ λίνας Π. Γ._ιυβάτου, πυγ'ρ«·(>ε;ως τού «Κλειδιον
τής Ευτυχία;», τοϋ έργον Λον τόσας έπροκπλε
σε συζητ.'ιοεις κατά τό κιι?ο.ί«ϊρι
*
* ■< Μ.' τόν τίτλο «Ώμορφιά καί ίιγεία» (όδη ■ γίε* γιά την μητέρη). έ'Ίυκλοφόρηβε πρό ή|ΐ8· ρών έκλαϊκειιιική μίλέτη τού γενικόν γρ.ίμμα: τέο>ς τής έλληνιής όδοντοστοματολο/ικής έ-
ταιρείας καί διευϋυνυϋ ϊ«τροϋ έν τώ Γ', παι
δικφ στομ«τολογικ(Τ) κέντρφ τοΠ Π.Ι.Κ.Π Α.
κ. Βΐισίλ. ΓΙολ. Λιάμη. Όσες μητε:ρες άλλά
καί οποίος έ.πιθιιμιϊ νά τό διαβιίση άς
στό συγγοαφό<ι (Λεσμου 2) καί ί>ά τοΰ
δωοεάν.
έ'ρνον περί Ροΐδη
Μέ τόν τίτλον *,Εμμανουήλ Ρ<αδης» ό γνο στός κριτι^.ός κ. Κλεων Παράσχος έξέδωκϊ κατ' αύιας τόν πρώτον τι')μον εργου τού περί τής ζοής, την εην'ΐ' '/αί τής έποχής τού σνγ· γρα((.:ιι); Ό κ. ΙΙαι.ιάα^μο πριι/μαΐίύεται οιά μα/οών πες)ί των .τοιιοικών /ρόνίον τοϋ Ροίδη είς την Σύρον, ομιλεί διά την (ϊι')ην(ΐίκήν κο σμ ι χ ι'| ν τον ζιοήν, οιά ιήν πολιτικήν δράσιν τού μέ ΐάν «Άσ'ΐο^αϊον», διά ιιργάλο με:ρος τής ?ογοτεχνικής πα,«γωγί|ς τον Ροίδη, διά την πηλΰκοοΐον *ροιδ«» τον μέ τόν "Αγγελον Βλάχον, τέλος δι' όλην τού την κριτικήν εργα¬ σίαν. Τυ βιβλίον τοΰ κ. Παράσχον συιιπληυοι- δια'φωτιστικώτατες σημίΐο'ιπεις σχετικές μέ την ζωήν καί τ.ό έργον τού Ροίδη. Είς τό Κατάατημα Ποδηλάτων ΟΝΟΥΦΡΙΟΥ ΓΛΑΜΠΚΑΑΚΗ Όδός Κοιΐίοη αριθ. 17 0ι εΰρητε γαημ|ΐόφο)νί( χαί οίσκους είς καλήν κατάσΐασιν καί τιμάς συγκαταβατικάς. ΠΩΛΟΥΝΤΑ Ι 1) Κοεββαΐοκάμα >α ϊλ Δρυός Χρυσομόδος
άπαρτιζοιιίνης: Ιον) Μιτϊς Τονλάπης ΤρίττυλΡΐης
2ον) Μιάς τουαλέτας μετά κρνατάλον. 3) Μιάς
διπλής κλίνης Άγγλικής νικελέ 4ον) έν<»ς κυ μοδίτου μι,τά μαρμάρου σομικί δόν) ενός όκΐα γώνου τρ«,-τΐ;ζίου (ΐετά μαρ/ι '/ο υ σοιιακί 6ον) μιάς -Ίρειιάστρας Βιέννη: -' / τ κπθώς καί είδη καί ικεύη κουζινας οι,.ι α ή; χρήσεως. Πληροφορίαι παρ'ημίν 10 — 11 π. μ. ΔΩΡΑ Διά γάμ ιιις 'Λρραβώνας καί διά την ΙΙρωτο- χρονιά. Πωλοΰνται 1ι "10να σερβίΐιΐιο φαγηΐοΰ πλήρες έχ πορ- σιλάνη: Γρλευταιου τντου. 2) Μ'ΐη'ιρια κρυσθιΐλλινα πολυτελείαΰ. 3) Άπηιιικά Γ'ια»νΐ(ι')ϊΐκα Δίπκοι, Κουτα- λάχι ι ^λνκ-οΓι χλ.π. αρίστης τι'χνης. Πληροφορίαι παρ' ημίν. | ΜΙΚΡΑΙ ΑΓΓΕΛΙΑΙ | ΜΙΩΛΙ3ΣΘΗ έντός τοΰ Κινηματογράφου λ )_ιτθ'ρ·ίλιον χςχόματος μαι'ιρον περιέχον συ/ιβό λακ/ αδείας κλπ. άν ,κον είς την Γ. Βαμβου νΐ/<ην. ΙΤαρακαλιΐται ό ενρΛν νά ιό πςιοσκ'ΐ· μ·ι»Π είς τα Γρίχφ^ία μας κυιί ίιιφει ί) ήοτ «ι μέ ι.ρπ/ 50.000 ΙΙί.'ΛΕΙΤΛΙ ζεΰγος άλειιριΊτετραι τής τή- σ >υ .Ι·|Α.,ιΐ) διαμιίτρον 0. 90 Πληροφορίαι είς
Λ. Ά ν>_Ηί.·ανάκη Χμλέτία. ^
Ζ'.'. ΓΟΥΝ'ΤΛΙ 2 υ ιηρε;τριαι καί 1 Νοσοκό-
μος δια το Δημοτικόν Νοσοκομεϊον Χανίω ',
μισθ-ός δραχ. 20.000 μηνιαίως, διατροφή καί
διαμοή.
ΚΥΡΙΟΣ έργιιιζό ι ενός είς Γερμανικήν ύ
πηρεπίκν ζητοϊ δωμάειον Λαρ' όλιγομελεϊ οί-
κογρνεΐ'», ά.τό Λικαστΐ]οιο<ν^Μπόλαρη έ λιμένος. Πληροφορίαι παρ' ημίν ΠΩΛΟΥΝ Γ ΛΙ οΐ^.ίπεοα τίρμα όίοθ νη>>.Πληροφορίαι
II.
Ι'αλάκην ρά.-ττην ΠθΤ·-
τιί όϊ).
• Λ· ·
ΠΑΡΑΤΗΡΗ1ΗΧ
Παβοβχίνη 25 Δίχίμβρίαϋ 1949
Η ΜΕΓΑΛΗ ΗΜΕΡΑ "ΔΟΞΑ ΕΝ ΥΨΙΣΤΟΙΣ ΘΕΩ,
8*«ζβΐ ή χρΐστΐανική άνθοω. δ,,ντ-,ηϊί,» —.« Υ«.«,Λ«»«. τΑΛ,ι.» 'Ατό τό βίθο,- βί'κοσί ολοκλήρου μυστήριον τής άγάπης τοϋ
Έορτάζει ή χριστιαν
πότης χΛια έννεακόσια σαράντα
δυο χρονια από τή γεννηση
Λςιστοϋ, πάντα μέ τήν ϊδια
σήλωση καί μέ τόν Γδιο
τικό παλμό. Μέ την ί'δια^άντα
καί ' "
τοΰ
γεγονος τής
τησις καί ή κυρΐαρχία ^ά τέΧ
ψυχολογικής καταστάσεως. Γιατ
Κπη νι' Λυ Α Α »
συνεί-
χει τθ σπερμα τού όρθοϋ λό/ου άπ
ίδεώδες. Ή γέννησίς τοΰ Χριστοϋ
ήταν ή απαρχή μιάς θρησκείας' ά-
ληθινά θεΐκής, άνώτερης, θρησκείας
ήθικής, πού την άποζητοΰσε ό κό¬
σμος, ό κόσμος πού άπό τή βασι-
λεία τοΰ Αύγούστου πότε τρικυμί-
ζονιαν καί καταποντίζονταν στό
πέλαγος ^ τής ύλικής λατρείας, πού
ήτιν αίτία πλανών καί έγκλημάτων,
καί πότε χανόταν στό βάθος ενός
αποκρουστικοϋ αίσθητισμοΰ, πού υ¬
πήρξε πάντα πηγή άνηθικύτητος.
Άπό τίς θρησκεΐες αύτές καμμιά ή-
θΐκή σκέψη δέν ήταν δυνατόν ν' α¬
ναπηδήση.
Ό πρίν άπό τό Χριστιανισμό
&ςιισκευΐικός σταθμός, ό Ίουδαϊ-
βμός, παρουσίασε βεβαία ίσχυράσπέρ
μαιτι κοινωνικής ίσότητος καί ήθι-
κότητος καί έδίδαξε τό νόμο καί τό
δίκαιο ώς πηγή τής εύτυχίας, άλλά
πέρ'άπ',αύτό τίποτα τό ύψηλό καί
τό ένάρετο δέν έδογμάτισε, κανένα
«πιιττεύοϊ)» δέν διεκήρυξε, κανένα
θεωρητικό σύμβολον δέν έπέβαλε.
"Έπρεπε νά έλθη ή γεννηση τοΰ
Χριστοϋ γιά νά σημάνη μιά παγκό-
σμια παλιγγενεσία, γιά νά δημιουρ¬
γηθή ίν,ας νέος Ίδεατός κόσμος δ-
ηου οί άσθενικές ψυχές των άνθρώ¬
πων νά ! εύρουν στερεή τροφή.
Μέ την έμφάνιση τοΰ Χριστοϋ
στόν κόσμον, μέ την εκπληρώση
των έλπίδων τού Ίσραήλ, ίδρύεται
κ* έπικρατεΐ μία νέα θρησκεία, Θρη-
σκεία μέ ύπέρτερο περιεχομενο. Ποί
ησ,] τής ψυχής, ελευθερία, πίστη,
άγάπη, τιμιότης. άφοσίωση, είναι
οί άρετές πού άναβλύζουν μέσα άπό
τη διδασκαλία τού. Ό βασιληάς
των δλων ήταν πεπρωμένο μέ τίς
θεΐες τού δυνάμεςς νά κυριαρχίση
στίς ψυχές των άνθρώπων, νά γίνη
ή χρυσή γέφυρα, πού φέρνει άπό
τή γή στούς ούρανούς, νά φωτίστ)
καί νά λαμπρύντ) τίς ψυχές τής αν¬
θρωπότητος μέ θεΐο καί άνέσπερο
φώς. Οί άρχές τού Χριστιανισμοΰ
έβαλον 'στερεά θεμέλια μιάς νέας
κοινωνίας.
"Γστιερα άπό την άρχαία Έλλά-
>α ή χρφτιανική κιβωτύς έκόμισε ο')ς
,ρ,ρά κειμήλια την ήθική καί την ά-
ίερά κμή η ήή
ρετή στήν οίκογένεια πού εδωσε την
εννοια τής κοινωνίας, τής κοινωνί-
αο, τής όλότητος, τοΰ ρθνους, τής
Πατρίδος. Έτσι παγιώθηκε (ΐιά νέα
τάΗις πραγμάτων στόν κόσμο. Καί
την νέα αύτη τάξη πραγμάτων, βα-
-θύτερα, συνειδητότερα καί ούσια-
στηκωτερα, την ενοιωεταν καί την
ίΐησαν οί ανθρωποι πού πρώτοι
δέχτηκαν καί ^ποτίσιηκαν άπό^ τά
νάματα τής άνθρωπιστικής αύτή-
θρησκΐίί *ς.
Δέν είναι καθόλου άσχετο τό
γεγονος δτι οί άρχές τοΰ χριστιανι-
(τποΰ είναι συνεχρια καί ρυούτρρη
αναπτύξη των φιλοσοφικών δογμά-
των τής λαμπράς άρχαίας έλληνικής
έποχής. Ουτε είναι άσχετη ή ίστορι-
κή πραγματικότης πώς δηλαδή η
διδασκαλία τοΰ Χριστοΰ καί τά ύψη
λά τού κηούγματα γράφτηκαν άπό
τούς μαθητάς τού στή γλώσσα μας,
καί στούς πρόποδας τοΰ ίεροΰ βρά -
χου ό Απόστολος Παΰλος διαλάλη-
σε τόν θείον λόγον—άφοΰ είχε γίνει
Αύ-ιοί είναι οί λόγοι γιά τούς ό-
εορ-
άλή-
ή χριστιανική αύτη έορτή
πανηγυρίζεται καί δοξάζεται μέ ά
ληθινή κατάνυξη καί πραγματικό
ενθουσιασμό, τόσο άπό τούς καθο-
λικούς δσο καί άπό τούς προτεστάν-
τες.
1α δικά μας Χριστούγεννα μοΰ
φαίνονται σάν ενα ίερό σύμβολο,
πού εχει συνδέσει μιά γιά πάντα την
ψυχή μας, όλόκληρη την δπαρξή
μας μέ τίς ίερές παραδόσεις τής ζω
ής, μέ κάθε ώραΐο καί μεγάλο.
Ή έορτή αύτη, πού πανηγυρί-
ζει τή,,γέννηση ενός ήθικολόγου καί
κοινωνικον αναμορφωτού, κλείνει
μέσα τής δλες τίς άκατάλυτες καί υ¬
ψηλές εννοιες.
Σήμερα δλη ή Ελλάς 2χει άγκα-
λιάσει τό Θεΐο βρέφος. Όλοι οί ελ-
ληνες βρίσκονται κοντά στό μεγάλο
διδάσκαλο των ήθικών άρχών. Πάν-
τα ή είρηνική αύτη καί μεγάλη έορ¬
τή τού χριστιανισμοΰ έορτάζεται
μέ τή μεγαλύτερη πίστη καί τή βα-
θυτερη ίδεολογικήν προσήλωση.
Γιατί ή έορτή αύτη κλείνει στό πλα-
τύ της περιεχομενο τόσο πιστά καί
άκέραια τά ίερά πανανθρώπινα
ίδεώδη.
Ν. ΣΤΡΑΤΑΚΗΣ
ΕΝΩΔΙΑΒΑΙΝΕΙ Η ΖΩΗ
"ΧΡΙΣΤ0ΥΓΕΪ111ΙΑΤΙΚ0 ΤΡΙΐΤΤΥΧΟ!,.
—Τίποΐε τό έξαιυΐτικό δέν προοιο')νιζε τδ
μεγάλο γεγονος έχε,'νη τή Αεκ6|ΐΡριανή νύκτα.
"Ενα ζευγάςι άπό χι^άδΐς χρόνια μβς τό πα-
ρουσιάζει χάθκ χρόνο ΟαμΜ άνάμεσα άπ' τίς
όμίχλε^ τοΰ Λαυελθόντος...
— "Κκεΐνο τ;ό άξίχαστο Δίχεμβριανό βράδυ,
Ιχΐός ά [ό τή ;Γ<γεράίια τής τροπικής νύχτας, χάποια χαρούμενη προσδοκία, προχαλοΰσε μιά ά,Τ(,)ϋσδιόριοτη άναιριχίλα. —Τά έ/ατομμύρια των άστρων δέν έφεγ- γιιν 5λο); άλλρ; νύχτες, μέ τό δειλό τρεμου- λιασιό <τώς μακρυνών κανιιλιών, άλλ' εΐχαν πάρει τή χαρ(ι>.τό φωτεινό χρώμα τής μαρμα
ρυγής ενός λαμ^ροοτόλισΐου πολυελαίου.
—"Ενα μ.· ιίλο άστρο αφήνοντας ίνα όλο
φώτεινο Ληι'μ'ΐ, άφοϋ διένραψε μιά μεγί.λη
τ^οχιά ίίρθι: .ΐαί στάί^η ε επάνω άπό τό τα-
πεινό άλλά άτρυιττο σπήλαιο τής Βηθλερμ.
Σα>σι:ό διαΐη α ενός νέου Βασιληά θεανθ-ϋθ')
παυ πού εν γ1 λ»- νά ίΛμύση μέ πόνο, κι' όπ' τό
πι>νο των ανθ'χι'ΐτων έ ιάνθ) ογο τΰμβο των
άμαρτιών χιλιά&ων έκατομμυρίων ύπάρξεοίν,
την οϋράνια βιχσιλεία, τό κράΕϋς τού θεοΰ.
—ΟΙ βοπχοί προειδοποιημένοι άπ' τίς αγ
γελικές ΰπάςι^ρι:; πού παρουσιάστηκαν σάν ενα
εΐδος ύηερκοσμίου όράματος, εΐχαν ήδη
προσκυνήσει πρώτοι τό νεογέννηΐο βρέφος,
—Δέν πέρασΕ πολλή ώρα κι' Ιφθαναν, λα·
χανιασμένοι οί τρείς Πέρσαι μάγοι—μ' ΰση
ταχύΐηοα μεγιι' ήτερη μποροϋσαν ν' (ίνπ^Γύ
ξουν οί κημήλες πους—στό σημεϊο παχ α. ΊίΙη
κε τύ φοιτεινό μεΐέωρο.
__*Ης>θαν λ' αύτοι νά πρ.;σκιινι'| ιοιιν ενα
Θεά Βασιλεα όπως τοϋ ά'ξιζε. Μπροποά τού
τοποθέτησαν τππεινά τό φόν>ο τής ιιμής χ«ον.
Χρυσάφι αζό βασιληά, λιβάνι σΐο Θεό ! Και
σμϋρνα στόν άνΒ-ρωπο. Δώρα συμβολικά, οο·ρά
διολεγμένα.
—Ή Παν,ΐν'Ί τά παραΐηοεΐ όλα αύτά
έκπληχτη. Ό ά,τλοϊκός Ιωσήφ [ρφει τα μά
τια μπροστι'ι σ' αύτές τίς τιμές καί τίς έκδηλώ
σεις ΐΛν άνί)·ρ<ότη)ν. — Κι'δ'κο; στ" αΰΐιιι ολων κτυποϋΐ' τα λό για τοϋ ψ λιιηΛοΰ. Ή παγκόσμια χ ά ονμά νια ψαλμωΛία ουνεχίζιΐαι : «Δόξα έν νψί- στοις Θεφ καί επί γής ειρήνη έν άνθρώποις εύδοχία.....». II 2έ χιϊ.τ'ΐ') ιιιι 'τρί ."ΐ"ύ βρίσ/εΓαι χαμηλά κά'τω άπ' τίς μαδάοε; τ'ιν Λευ,'.ών όρέιαν κου- δουνίζοιιν χα^ούμενα τά -/υποοκούίΐουνα τΛν όξών. Ξ ιγριι.τνιΐϋν αΰτό ιό βς)άδυ κι' αι'ιΐά. Μιά φιν.ια ιο ;'..> ίνυ π'ι ι ιίΜίνουν Λι'ιτή την
άξέχαστΐ) βραδιά . . . Σάν νάνε ανβ-οιοπυι δι·
αισθάνονΐαι καί αΰτά τα ζώα πώς κήτι εξαι-
ρεΐικό συνΐελεϊται. Κάτι τό υπερκόαμιο . . .
Με«α σΐήν καλύβα πού βρίσκεται πειό πέ-
ρα άπό τή σΐάνη, κάίτρται πΐαυροπόοι σχρδόν
ενας γερκς ΐσυμπάνιις μέ τρία παιδία γόρω
τού. Στό τζάκι καίει μιά μεγάλη φωτία . . .
Τό χιόνι τοθφες ΐοϋφες πέφτει έ;ο) άπλώνον-
τας "το κατάλευκο σινδόνι τού στίς πλαγιές
των λευκών όρέων. Τό κούτσουρο τής άγριο
καστανιάί; τρίζει χαρούμενα στό τζάκι.
—Όμέ Μανιολιό, πήγ κ»ϊ
Άτδ τό βίθος εί'χοσι όλοχλήρων
αΐώναν άχούιιαι άκ,όμη ό γλυκύς ή-
χος τΛν μελ^δούντων Άγγέλων, οΐ¬
τινες 1ν χορψ £ φύλλον υπεράνω τοθ
άχιιρίνου ΧΙκνου τής ένσαρκω&είοης
Θεόνητος. ΓενεαΙ ήλθον καί παρελ¬
θόν, βασίλεια άνυψώ&ηοαν καί κα-
τέπεααν, &ρόνοι έδοξάσ&ησαν καί
κατέροευσαν, τό πρόσωπον τής γής
εβάφη με τό αΐμα, αί αάρκες τής αν¬
θρωπότητος κατεξζσχΐα&ησαν, ά σφο¬
δράς άνεμος τοΰ όλέ&ρου κατασυνέ-
τριψε τό άσθενές άρμα τής Εΐρήνης,
ή ζω$ έπάλαιε σκληρώς πρό; τόν
θάνατον, τό πανδαιμόνιον τοϋ &ορύ-
βου' κυριάρχηαε μέαα είς την δίνην
των αυμφερόντων, των άπολαύοεων
τού πλούτον καϊ τής κενοδοξίας' έν
τούιοις όλον τό βάρος των ίκατον-
ταετηρίδων αύτ&ν, απεδείχθη ανίκα¬
νον νά αυμπνΙξΌ τόν άρμονικόν ή-
χον, όστις σήμερον ζωηρότερον παρά
ποτε άρχεται νά επαναλάβη είς τά
φτά μας με την χαρμόσυνον των
Άγγέλων φδήν «Δόξα έν ύ ψ Ι -
στοις Θ ε φ κ α Ι επί γής
ε Ι ρ ή ν η έν άνθρώποις
εύδοχία» "Ο,τι κρύπτει ό οί)·
ρανό; περιεκλεία&η είς μίαν καρδί¬
αν, ήτις έρρίφθη είς την γήν διά νά
μ·:ΐαλαμηαδεύοΐ) &χι πλέον τό πϋρ
τής συντριβής καί τής εξοντώσεως
άλλά την δύναμιν τής εύτνχίας, τό
'ϊϊ
μυστήριον τής άγάηης τοϋ Θεοϋ
πρός τόν άνθρωπον.
Ή γέννησίς τοΰ Ίηαοϋ ήνοιξε ένα
νέον κόσμον, εσημείωσε μία νέαν ε¬
ποχήν, απετέλεσε τόν σημαντικώτε¬
ρον σταθμόν έν τή ίσζορία τής άν
θρωπάτητος. Τό άπλετον φώς τοΰ γί-
γονάτος αυτού έφυγάδευαεν όλας τάς
ύπόπτους καί επικινδύνους σκιάς πού
έκάλυπταν επί αίώνας τούς κοινωνΐ'
κούς ορίζοντος, καί μία εντελώς νέα
εμφάνισις πραγμάτων εδημιούργησε
τόν φυσιολογικόν νόμον τής ψυχικής
υπάρξεως τοϋ άνθρώπου.
Ή μεγάλη έορτή τής είρήνης καί
τής άγάπης, έορτάζεται καί εφέτος ύ·
πό τραγικάς συνθήκας γιά την άνθρώ·
πότητα. Έκατοντάδες έκατομμυρίων
άνθρώπων ϊχουν ριφθή είς ένα τρθ'
μέραν πόλεμον καϊ ήδη ΰπάρχουν χΐ'
λιάδες θυμάτων—*η"ρωες τοΰ πιό Ιε-
ροϋ, άλλά καϊ τοϋ πιό ακληροΰ καθή·
κοντος.
Οί Λνθρωποι, κατά τάς κρισίμους
ημέρας πού διέρχεται ό κόαμος, ατρέ·
φουν τά βλέμματά των πρός τόν ούρα·
νόν, δχι γιά νά άντικρύσουν τά αμήνη
των άεροπλάνων,άλλά γιά νά παρακα-
λέσουν, δπως ή αυμφορά τοϋ πολέμου
περάαχι δαον τό δυνατόν πιό γρήγορα
καί ή εΐρήνη πού εψαλλον οί άγγε-
λόι ξαναέλθχι ν' άδελφώαα τούς λαούς
τής γής.
ΛΥΠΗΘΕΙΤΕ ΤΟΥΣ ΠΤΩΧΟΥΣ,
ΤΟ ΟΡΦΑΝΟ ΚΑΙ ΠΕΙΝΑΣΜΕΝΟ ΠΑΙΔΙ
"Εφ&ασαν α! αγιοι ημέραι χαι χαϋ-ένας
μας οτειός λίγο πειός πολύ ■&& βρή πατι γιά
νά περάατ] τις ημέρες αΰτές, έστω καί Χίγο
ψωμΐ θά βρεθή σπίτι τον.
Δίν πρόκειται ομω; γιά μας τούς έλάχι-
στα διαθέτοντας, πρόκειται περ'ι μιά; α'λλης
τάξεως άν&ρώπιον, χ^όν αΐ?.ονοίων, σ' αυ-
τούς άπευθΰνομαι, «αί σ' αΰτοϋς λέγω «ά-
ηομαχρννετε γιά μιά ατιγμη την οχέψι σας
πού δΧοχΧηρωτιχά άπαοχοΧεΐ ό πΧοντος σας,
ρίξετε ίνα βΧέμμα με ονμπόνοια ατα πιινα-
σμένα παιδάχια, ατά ραχένίντα, ατά σχε&ον
ήμίγυμνα καί άνυπόδητα καί ώς πατίρες
νοιώοατε χαΐ σεΐς τόν 'ίδιο πόνο πού θά ε·
νοιώθατε διά τά ιδία τά παιδία σας εάν χά
βΧέπατε οτην σημερινή άθλία οίχονομική
κατάστασις πού χωρις προστάτη γυρνανε
στούς δρόμονς χαί μέ πνιγμένη την φωνη
άπό τόν στόνο ζητάνε εΧεημοοννη. Βοιγ&·ή·
στε τα, δόατε τονς δυναμη γιά την ζωή, βαλ¬
τέ βα&ειά μέο' την ψυχή τους ό'τι εχονν δι-
χαίωμα νά ζήσονν. Χωρ'ις μέαα διατρο-
φής καί ΰποδήσεως καί χωρις την άρωγή
σας δεν είναι δυνατόν νά τΐεράοονν τίς α-
γιες αΰτές ημέρες χωρις νά νοιώθουν μέαα
τους ό'τι κάτι λειπει άπό χοντά τϋίΤς καί
ηρώτα ό Πατέρας τονς καί μαζύ τού καί τό¬
σο, άλλα πράγματα, κι' νστερα τό άνίξοδο ε-
χεΐνο πρωτοχρονιάπκο παιχνιδάκι πού αλ-
λο^Β ό πτωχός τιατέρας τονς ^ηαιρνε γιά νά
διασχεδάσβ την 'παιδιχη τονς ψνχή.Άπεν·
θύνομαι πρός υμάς ό'ττως καί εις ό'Χον τόν
άλλον ίΧεήμονα χόσμον χαι ζητώ χδτι νά
προσφέρ-η οτά δνστυχη αντά παιδία.
Σήμερα ό'μως μέ ·τόν δημιουργηθέντα
παγκόσμιον σάΧον, όστις χαι εφερε ηοΧΧοίν
ζήν δυστυχίαν καί την όρφανιά όντε αΰτό τό
μιχρό χαι άνέζοδο τΐαιχνιδάχι θά'χουν άλλ
οϋ'τε «αί την λέξιν μπαμπα πον ϋΧΧοτε χά-
ρονμενα έπρύφεραν μπορονν πλέον είς τό
μεΧΧον νά προφέρονν, διότι δέν εχονν πα-
τέρα ^χασαν τόν προατάτη τονς, χαι είναι
όρφανά. Άλλά αήμερα δεν είναι έποχη γιά
ίΐρωτοχρονιάτικ'} σταιχνιδάχι, είναι έηοχή
τον ψθίμιον.Τό ά'.λοτε πηΐ^'-ιδάκι άντικαθί-
■ψης τύ δεντρό. Δέν τ' άφηνες νά ζϊσ] ;
— Πιιτε'ρα έγάϊπα ΰλρς τίς Μαδάρρ.ς άπό τύ
ποοιί καί δέν βρήκα άλλο παρά αύτό χτυπη
μύνο ■ΙπιΊ άαϋροπ8λε:κι σέ μιά ρεμμαηά . . .
— Ό ΙΥοος δέ μίλησε βγήκε έξ<ο ά^ό την καλΐ'βυ για λίγο καί ξαναγύριαε μέσα. Κάί>)]
τε στή <)ε·ση τού χι' άρχισε νά διηγήται σΐΐί παιύια ΐιιυ. —Σάν ι'(πι')ΐ|ιε πού λεΐε εννήθηκε ό Χςΐ·· οτύς π' ενα σηήλιο σιή πΰλη Βηθλεέμ. Δίν γΕννι'|Ι)ΐ)κε σέ παλιίτια οΒτγ σέ μεταξοιΐά. "Ενα παληόαπΐ]? ιο ΰγού ήτανε. Ζεσοασιά δέν εΤ/,ϋ παρά τύν έξε'στΗΐνε τύ χουχούλισμα, ή άνάοα των όζΛν. Τιίιρα αίτή την ώρα θά π^έ^υ νά έ'/ϊ) γεννηθή. Φέοε |Ό)ρέ Χίιρι τή τσικουδιά νά ποΰμε τά «/ρόνια πολλίί.» Καλά Χριστού- γεννί: ! Νά ζήΐε παιδία μου ! Καί τοϋ χρυνου καλύτες>α ! >
— Νά ζ[]ς κιιί σύ παΐίρα . . .
III
Ήμέρα των Χριπτ»υ^'ρννιι>ν ! Οί Χριστια
νοι νυρ'θϋν άπο τίς εκ^?.»|θίί-ς σιά γιορτΐΜΐ
ντιιμρνοι. Οί ιν.τοοοι χαίοιινΐαι τά ταιδιιί τους
πυύ /οροπηϋοΰν οΐύ σπίτι γί>ρ<ι) «πό ίνα λα|ΐ- ποοστόλιστο χςιιστουγεννιάτικο δ^νΐρο. Χΐυπά ή πός>ΐα ενός οπιτιοϋ. !1 4 παιδάκια τολμοθν
δίΐλά νι'ι τραγουδι'ισουν ΐά κάλαντα: «Χριστύς
γεννάται σήμερον έν Βηθλιέμ τβ πόλει . . .
ΟΊ ούοανοί άνάλλονκιι χαίρρι ή κτίοις όλη . -
Αέν προφοαίνοον νά τελειώοοΐ'ν καί τυύς γ· ·
μιζοιιν μέ· λε'φιά, κάστανα, μαντορίνια.
*()χι |ΐι)'<ίχη οί Λΰράνοί ώγάλλοντια γιά τί] γρννΐ|ση τοΰ Χριατοϋ, άλλά καί ή κτίοις ίΐλη χά ρει. Κανείς δέν πρεπει νά μένρι ρ£(ι>
άπ' τή χαρά τοΓι Κυρίου, ξρνος πρός τή χαρά
την (ΐϋοανών. Τίς μ<οες αύτές δλοι πρέπει "·ι'ί θΐ'μΐ|θι>Πν χ.αί τ(ΐ άλλ(« παιδία τοϋ χόπμ'ΐυ
πού Οί'λοιιν κι' αύο« νά χαυοϋν, κι' αϋτά ν.)
τραγουδήσουν! Τά Χριστούγεννα είναι μ^οα
χαράς γιιί δλυυς! Όχι μόνο στούς οΐιρανούς. . .
ϊ'όΐε μον('ιχα νοκόΒουμε τό «Δόξα έν ύψίστοις
Θϊφ καί επί γής εΐρήνη, έν άνθρώπιΗς
ϊύδοκία .-.■·· ΤΛΚΗΣΛΚΡΙΤΑΣ
αταται σήμερα «αί είναι ενπράσδεχτο μ' ε¬
να χομμάτι ξηρό ψωμί,αν δέν χα&ίσταται δυ-
νατή ή έξενρεαις ενός πιάτον φαγητον, γιά
νά νοιώσονν καί αντά ότι άφιν δέν εχονν
ηροστάτη, νπάρχονν «αί άλλπ προστάται,
ΰπάρχουν οί δυνατοί, οί εχοντ-ς, πού σ' αΰ-
τούς πρέπει νά στηρίζονν τνν ίΧπίδα τονς,
ο'τι χατά τάς άγίας αύτάς ημέρας καί είς τό
μέΧΧον δέν θ' άφήσονν νά ί~ρνη την ψυχή
τονς ό πόνος «αί ή δυστνχία πον σήμερα
σνμβαδίζονν άχώριστοι πειά ανντροφοι μέ
την 6ρφανιά τονς. Σχεφθήτε οί έχοντες, τόν
σπαραγμόν τής ψνχής τής μητέρας εχείνης
ποΰ άσυνήθιστ?;ς στίς διαμαρτνρίες τεΰν παι-
δι<δν της (διότι ταύτας ευχαρίστως εδέχετο πρότερον ό πατήρ των) ό'τι πεινον , ότι δέν εχουν ψωμΐ, 6'τι χρνώνουν, χαΐ "ότι είναι ξνπόλητα, χαι μάΧιοτα τίς λέξεως εχεϊνες νΜαμά αήμερα γεννάται ό Χριστός «αί μεΐς γιατι δέν εχομεν ψωμάχι νά φαμε; Πως ε¬ χονν μαμά τά αΧΧα παιδία;» Ξεαπά τό χΧάμ- μα χαι τό παράπονο άπό τόν πόνον τής χον ρεΧιασμένης ψνχής της, χαΐ μέ διάφορες δι- χαιοΧογίες προσπαθεϊ νά σνγκρατή τά αμοι- ρα αντά παιδία άπό τό χΧάμμα πον δυνατά ξεσπά στό πρόσωπον τους γιατί σάν νοιώ¬ θουν την αϊτία, καί ούται άντί ή χαρά νά μορφαίνη τά προσωπάχια των επι τή γεν- νήαει τον θεανθρώπου Χριστοϋ παρουσιά- ζεται αντόματα ενα Κοναέρτο πΧούσιο είς χΧάμμα χαι όδνρμονς, στό οποίον «άθε αν- θρωπος κάθε έλεήμων ψνχή δέν δύναται νά μην συγκινηθή χννοναα καί αΰτά τά δάκρυά της στό ονγχροτημα αύτό τον πόνον καί τής δυστυχίας. Δέν δύναται ίραγε δ θεός τούς πτωχούς πλουτίσαι, καί τούς δρφανούς θρέψαι καί έπιοχεφ&ήναι ; Δύναται κΰριε ΠΧονσιε. Άλ¬ λά τούς αφησεν είς σέ, γιά νά δοκιμασθ^ς, καί μ' αυτόν τόν τρόπον νά οω&ής, διότι ή ή μεταχείριαις τον πΧούτον σον δέν είναι ά- ποΧανστιχή, είναι οίχονομιχή, δέν σον τά εδωσεν ό θεός νά τά μεταχειρίζασαι άνοήτως, ή τά τά φνΧάττης'είς τό σχάτος, ένψ χιλιά- δρς αλλες ψυχές άπό πεΓνα καί δνστνχία μα< ραίνονται καί πίπτουν ώς τά φΰλλα των δένδρων. Σον τά εδωσεν νά τά οίκονομήσης φρονίμως μεταχειριξόμενος καί τά πρός χρείαν τού οΐχον%αον, όίδων πάντοτε >όϊ
τοίς πτωχούς τά π^ός ανάγκην χαι παρηγο·
§ίαν τής δυστυχίας των.
Γεννάται τό βρέφος χι' εΐι&ύς ό θεός δί¬
δει γάΧα είς τόν μαστόν της μητέρας διά νά
θυλάζη τοντο, κι' αν ή μήτηρ δέν τοΰ δώ< β, καϊ τό βρέφος άποϋνήαχει «αί αυτή άρρω· ατεΐ, καί παιίοκτόνος κολάίεται. Ταύτα πάαχονν χαι οί δΧίγοι εχεϊνοι άνεΧεήμονες πΧούσιοι, χαι άδελφοκτόνοί γίνονται καϊ αιωνίως χοΧάζονται. τΟ ΠΧοντος ό οποίος στέχεται ή' μέρος τοΰ όποίίν δέν διατίθεται διά τή»· περίϋαλψιν των 'πτωχών, η τοΰ ό· ποίον γενικώς δέν γίιεται δ'καΐ'α χρήσις, αήπεται «αί βρωμα. Έχεϊνος δ'οτις μεταδί· δεται χαΐ μάΧιατα είς εΧεημοαννας είναι κοι- νωφεΧής καί πολΰκαρπος. άγιάζων οντω καί την ψνχήν τον πλούσιον (όπως τό νδωρ αβύνει την φωτιάν, οντω καί ή ελεημοσύνη την άμαρτίαν) αντό πρέπει νά γνωρίζη κάθε δυνάμενος βοη&ήοαι. Δέν ευρίσκομεν παρά τον θεόν φιΧαν9~ρωπίαν αν δέν νπάρχί ι ή πρός τονς πζωχονς εΰσπλαχνία, δέν σννά· γομεν έχεΐνα ά'περ 6έν έαχορπίααμεν' δέν θερίδομεν έκεΐνα πού δέν εσπείραμεν' αν δέν προα^.Χίψωμεν μέ συμπάθειαν είς τονς πτωχούς Γ'ς τάς δυσκόλους ήΑ*;Ρας τοϋ βίον, τωνδέν βλέπει καί ημάς δ θεόςμέ ΙΧαρότητα. "Αν βδεΧνχ&ώμχν τόν πτωχόν, μας βδελυτ- τεται «αί δ όι' ημάς πτωχ?ύοας Χριστός. Δέν δύναται ζώον μέ ε'νχ πόδα νά περιπα- τήση οΰτε χαι πουΧΊ μέ μίαν πτέρνγα, ού'τε «αί χρισπ:ινός σώζεται μέ άλλην αρετήν χω- ρί; την έΧεημοοννην. Τά αχαρπα δένδρα εί· νοι ενμορφα, νψηΧά χοι μενάλα, άλλ' είς τους χήπονς φντούονται μηΧέαι, άπιόέαι καϊ άλλα χάρπιμα όέν'ρα, όστις έ'χει λοιπόν τόν καρπόν τής ΙΧεηιιοούιης ίχεΐνος &έει φυ¬ τευθή είς τόν οΰιάνιον παράδειαον. Έν ΚαστεΧΧίψ Κιασάμον τή 18 Δ)βρίου 42 ΑΝΔΡΕΑΣ Π. ΑΓΚΡΙΘΑΡΑΚΗΣ Είρηνοδίχης —'
Παβοβχίνη 25 Δίχίμβρίαϋ 1949
Η ΜΕΓΑΛΗ ΗΜΕΡΑ "ΔΟΞΑ ΕΝ ΥΨΙΣΤΟΙΣ ΘΕΩ,
8*«ζβΐ ή χρΐστΐανική άνθοω. δ,,ντ-,ηϊί,» —.« Υ«.«,Λ«»«. τΑΛ,ι.» 'Ατό τό βίθο,- βί'κοσί ολοκλήρου μυστήριον τής άγάπης τοϋ
Έορτάζει ή χριστιαν
πότης χΛια έννεακόσια σαράντα
δυο χρονια από τή γεννηση
Λςιστοϋ, πάντα μέ τήν ϊδια
σήλωση καί μέ τόν Γδιο
τικό παλμό. Μέ την ί'δια^άντα
καί ' "
τοΰ
γεγονος τής
τησις καί ή κυρΐαρχία ^ά τέΧ
ψυχολογικής καταστάσεως. Γιατ
Κπη νι' Λυ Α Α »
συνεί-
χει τθ σπερμα τού όρθοϋ λό/ου άπ
ίδεώδες. Ή γέννησίς τοΰ Χριστοϋ
ήταν ή απαρχή μιάς θρησκείας' ά-
ληθινά θεΐκής, άνώτερης, θρησκείας
ήθικής, πού την άποζητοΰσε ό κό¬
σμος, ό κόσμος πού άπό τή βασι-
λεία τοΰ Αύγούστου πότε τρικυμί-
ζονιαν καί καταποντίζονταν στό
πέλαγος ^ τής ύλικής λατρείας, πού
ήτιν αίτία πλανών καί έγκλημάτων,
καί πότε χανόταν στό βάθος ενός
αποκρουστικοϋ αίσθητισμοΰ, πού υ¬
πήρξε πάντα πηγή άνηθικύτητος.
Άπό τίς θρησκεΐες αύτές καμμιά ή-
θΐκή σκέψη δέν ήταν δυνατόν ν' α¬
ναπηδήση.
Ό πρίν άπό τό Χριστιανισμό
&ςιισκευΐικός σταθμός, ό Ίουδαϊ-
βμός, παρουσίασε βεβαία ίσχυράσπέρ
μαιτι κοινωνικής ίσότητος καί ήθι-
κότητος καί έδίδαξε τό νόμο καί τό
δίκαιο ώς πηγή τής εύτυχίας, άλλά
πέρ'άπ',αύτό τίποτα τό ύψηλό καί
τό ένάρετο δέν έδογμάτισε, κανένα
«πιιττεύοϊ)» δέν διεκήρυξε, κανένα
θεωρητικό σύμβολον δέν έπέβαλε.
"Έπρεπε νά έλθη ή γεννηση τοΰ
Χριστοϋ γιά νά σημάνη μιά παγκό-
σμια παλιγγενεσία, γιά νά δημιουρ¬
γηθή ίν,ας νέος Ίδεατός κόσμος δ-
ηου οί άσθενικές ψυχές των άνθρώ¬
πων νά ! εύρουν στερεή τροφή.
Μέ την έμφάνιση τοΰ Χριστοϋ
στόν κόσμον, μέ την εκπληρώση
των έλπίδων τού Ίσραήλ, ίδρύεται
κ* έπικρατεΐ μία νέα θρησκεία, Θρη-
σκεία μέ ύπέρτερο περιεχομενο. Ποί
ησ,] τής ψυχής, ελευθερία, πίστη,
άγάπη, τιμιότης. άφοσίωση, είναι
οί άρετές πού άναβλύζουν μέσα άπό
τη διδασκαλία τού. Ό βασιληάς
των δλων ήταν πεπρωμένο μέ τίς
θεΐες τού δυνάμεςς νά κυριαρχίση
στίς ψυχές των άνθρώπων, νά γίνη
ή χρυσή γέφυρα, πού φέρνει άπό
τή γή στούς ούρανούς, νά φωτίστ)
καί νά λαμπρύντ) τίς ψυχές τής αν¬
θρωπότητος μέ θεΐο καί άνέσπερο
φώς. Οί άρχές τού Χριστιανισμοΰ
έβαλον 'στερεά θεμέλια μιάς νέας
κοινωνίας.
"Γστιερα άπό την άρχαία Έλλά-
>α ή χρφτιανική κιβωτύς έκόμισε ο')ς
,ρ,ρά κειμήλια την ήθική καί την ά-
ίερά κμή η ήή
ρετή στήν οίκογένεια πού εδωσε την
εννοια τής κοινωνίας, τής κοινωνί-
αο, τής όλότητος, τοΰ ρθνους, τής
Πατρίδος. Έτσι παγιώθηκε (ΐιά νέα
τάΗις πραγμάτων στόν κόσμο. Καί
την νέα αύτη τάξη πραγμάτων, βα-
-θύτερα, συνειδητότερα καί ούσια-
στηκωτερα, την ενοιωεταν καί την
ίΐησαν οί ανθρωποι πού πρώτοι
δέχτηκαν καί ^ποτίσιηκαν άπό^ τά
νάματα τής άνθρωπιστικής αύτή-
θρησκΐίί *ς.
Δέν είναι καθόλου άσχετο τό
γεγονος δτι οί άρχές τοΰ χριστιανι-
(τποΰ είναι συνεχρια καί ρυούτρρη
αναπτύξη των φιλοσοφικών δογμά-
των τής λαμπράς άρχαίας έλληνικής
έποχής. Ουτε είναι άσχετη ή ίστορι-
κή πραγματικότης πώς δηλαδή η
διδασκαλία τοΰ Χριστοΰ καί τά ύψη
λά τού κηούγματα γράφτηκαν άπό
τούς μαθητάς τού στή γλώσσα μας,
καί στούς πρόποδας τοΰ ίεροΰ βρά -
χου ό Απόστολος Παΰλος διαλάλη-
σε τόν θείον λόγον—άφοΰ είχε γίνει
Αύ-ιοί είναι οί λόγοι γιά τούς ό-
εορ-
άλή-
ή χριστιανική αύτη έορτή
πανηγυρίζεται καί δοξάζεται μέ ά
ληθινή κατάνυξη καί πραγματικό
ενθουσιασμό, τόσο άπό τούς καθο-
λικούς δσο καί άπό τούς προτεστάν-
τες.
1α δικά μας Χριστούγεννα μοΰ
φαίνονται σάν ενα ίερό σύμβολο,
πού εχει συνδέσει μιά γιά πάντα την
ψυχή μας, όλόκληρη την δπαρξή
μας μέ τίς ίερές παραδόσεις τής ζω
ής, μέ κάθε ώραΐο καί μεγάλο.
Ή έορτή αύτη, πού πανηγυρί-
ζει τή,,γέννηση ενός ήθικολόγου καί
κοινωνικον αναμορφωτού, κλείνει
μέσα τής δλες τίς άκατάλυτες καί υ¬
ψηλές εννοιες.
Σήμερα δλη ή Ελλάς 2χει άγκα-
λιάσει τό Θεΐο βρέφος. Όλοι οί ελ-
ληνες βρίσκονται κοντά στό μεγάλο
διδάσκαλο των ήθικών άρχών. Πάν-
τα ή είρηνική αύτη καί μεγάλη έορ¬
τή τού χριστιανισμοΰ έορτάζεται
μέ τή μεγαλύτερη πίστη καί τή βα-
θυτερη ίδεολογικήν προσήλωση.
Γιατί ή έορτή αύτη κλείνει στό πλα-
τύ της περιεχομενο τόσο πιστά καί
άκέραια τά ίερά πανανθρώπινα
ίδεώδη.
Ν. ΣΤΡΑΤΑΚΗΣ
ΕΝΩΔΙΑΒΑΙΝΕΙ Η ΖΩΗ
"ΧΡΙΣΤ0ΥΓΕΪ111ΙΑΤΙΚ0 ΤΡΙΐΤΤΥΧΟ!,.
—Τίποΐε τό έξαιυΐτικό δέν προοιο')νιζε τδ
μεγάλο γεγονος έχε,'νη τή Αεκ6|ΐΡριανή νύκτα.
"Ενα ζευγάςι άπό χι^άδΐς χρόνια μβς τό πα-
ρουσιάζει χάθκ χρόνο ΟαμΜ άνάμεσα άπ' τίς
όμίχλε^ τοΰ Λαυελθόντος...
— "Κκεΐνο τ;ό άξίχαστο Δίχεμβριανό βράδυ,
Ιχΐός ά [ό τή ;Γ<γεράίια τής τροπικής νύχτας, χάποια χαρούμενη προσδοκία, προχαλοΰσε μιά ά,Τ(,)ϋσδιόριοτη άναιριχίλα. —Τά έ/ατομμύρια των άστρων δέν έφεγ- γιιν 5λο); άλλρ; νύχτες, μέ τό δειλό τρεμου- λιασιό <τώς μακρυνών κανιιλιών, άλλ' εΐχαν πάρει τή χαρ(ι>.τό φωτεινό χρώμα τής μαρμα
ρυγής ενός λαμ^ροοτόλισΐου πολυελαίου.
—"Ενα μ.· ιίλο άστρο αφήνοντας ίνα όλο
φώτεινο Ληι'μ'ΐ, άφοϋ διένραψε μιά μεγί.λη
τ^οχιά ίίρθι: .ΐαί στάί^η ε επάνω άπό τό τα-
πεινό άλλά άτρυιττο σπήλαιο τής Βηθλερμ.
Σα>σι:ό διαΐη α ενός νέου Βασιληά θεανθ-ϋθ')
παυ πού εν γ1 λ»- νά ίΛμύση μέ πόνο, κι' όπ' τό
πι>νο των ανθ'χι'ΐτων έ ιάνθ) ογο τΰμβο των
άμαρτιών χιλιά&ων έκατομμυρίων ύπάρξεοίν,
την οϋράνια βιχσιλεία, τό κράΕϋς τού θεοΰ.
—ΟΙ βοπχοί προειδοποιημένοι άπ' τίς αγ
γελικές ΰπάςι^ρι:; πού παρουσιάστηκαν σάν ενα
εΐδος ύηερκοσμίου όράματος, εΐχαν ήδη
προσκυνήσει πρώτοι τό νεογέννηΐο βρέφος,
—Δέν πέρασΕ πολλή ώρα κι' Ιφθαναν, λα·
χανιασμένοι οί τρείς Πέρσαι μάγοι—μ' ΰση
ταχύΐηοα μεγιι' ήτερη μποροϋσαν ν' (ίνπ^Γύ
ξουν οί κημήλες πους—στό σημεϊο παχ α. ΊίΙη
κε τύ φοιτεινό μεΐέωρο.
__*Ης>θαν λ' αύτοι νά πρ.;σκιινι'| ιοιιν ενα
Θεά Βασιλεα όπως τοϋ ά'ξιζε. Μπροποά τού
τοποθέτησαν τππεινά τό φόν>ο τής ιιμής χ«ον.
Χρυσάφι αζό βασιληά, λιβάνι σΐο Θεό ! Και
σμϋρνα στόν άνΒ-ρωπο. Δώρα συμβολικά, οο·ρά
διολεγμένα.
—Ή Παν,ΐν'Ί τά παραΐηοεΐ όλα αύτά
έκπληχτη. Ό ά,τλοϊκός Ιωσήφ [ρφει τα μά
τια μπροστι'ι σ' αύτές τίς τιμές καί τίς έκδηλώ
σεις ΐΛν άνί)·ρ<ότη)ν. — Κι'δ'κο; στ" αΰΐιιι ολων κτυποϋΐ' τα λό για τοϋ ψ λιιηΛοΰ. Ή παγκόσμια χ ά ονμά νια ψαλμωΛία ουνεχίζιΐαι : «Δόξα έν νψί- στοις Θεφ καί επί γής ειρήνη έν άνθρώποις εύδοχία.....». II 2έ χιϊ.τ'ΐ') ιιιι 'τρί ."ΐ"ύ βρίσ/εΓαι χαμηλά κά'τω άπ' τίς μαδάοε; τ'ιν Λευ,'.ών όρέιαν κου- δουνίζοιιν χα^ούμενα τά -/υποοκούίΐουνα τΛν όξών. Ξ ιγριι.τνιΐϋν αΰτό ιό βς)άδυ κι' αι'ιΐά. Μιά φιν.ια ιο ;'..> ίνυ π'ι ι ιίΜίνουν Λι'ιτή την
άξέχαστΐ) βραδιά . . . Σάν νάνε ανβ-οιοπυι δι·
αισθάνονΐαι καί αΰτά τα ζώα πώς κήτι εξαι-
ρεΐικό συνΐελεϊται. Κάτι τό υπερκόαμιο . . .
Με«α σΐήν καλύβα πού βρίσκεται πειό πέ-
ρα άπό τή σΐάνη, κάίτρται πΐαυροπόοι σχρδόν
ενας γερκς ΐσυμπάνιις μέ τρία παιδία γόρω
τού. Στό τζάκι καίει μιά μεγάλη φωτία . . .
Τό χιόνι τοθφες ΐοϋφες πέφτει έ;ο) άπλώνον-
τας "το κατάλευκο σινδόνι τού στίς πλαγιές
των λευκών όρέων. Τό κούτσουρο τής άγριο
καστανιάί; τρίζει χαρούμενα στό τζάκι.
—Όμέ Μανιολιό, πήγ κ»ϊ
Άτδ τό βίθος εί'χοσι όλοχλήρων
αΐώναν άχούιιαι άκ,όμη ό γλυκύς ή-
χος τΛν μελ^δούντων Άγγέλων, οΐ¬
τινες 1ν χορψ £ φύλλον υπεράνω τοθ
άχιιρίνου ΧΙκνου τής ένσαρκω&είοης
Θεόνητος. ΓενεαΙ ήλθον καί παρελ¬
θόν, βασίλεια άνυψώ&ηοαν καί κα-
τέπεααν, &ρόνοι έδοξάσ&ησαν καί
κατέροευσαν, τό πρόσωπον τής γής
εβάφη με τό αΐμα, αί αάρκες τής αν¬
θρωπότητος κατεξζσχΐα&ησαν, ά σφο¬
δράς άνεμος τοΰ όλέ&ρου κατασυνέ-
τριψε τό άσθενές άρμα τής Εΐρήνης,
ή ζω$ έπάλαιε σκληρώς πρό; τόν
θάνατον, τό πανδαιμόνιον τοϋ &ορύ-
βου' κυριάρχηαε μέαα είς την δίνην
των αυμφερόντων, των άπολαύοεων
τού πλούτον καϊ τής κενοδοξίας' έν
τούιοις όλον τό βάρος των ίκατον-
ταετηρίδων αύτ&ν, απεδείχθη ανίκα¬
νον νά αυμπνΙξΌ τόν άρμονικόν ή-
χον, όστις σήμερον ζωηρότερον παρά
ποτε άρχεται νά επαναλάβη είς τά
φτά μας με την χαρμόσυνον των
Άγγέλων φδήν «Δόξα έν ύ ψ Ι -
στοις Θ ε φ κ α Ι επί γής
ε Ι ρ ή ν η έν άνθρώποις
εύδοχία» "Ο,τι κρύπτει ό οί)·
ρανό; περιεκλεία&η είς μίαν καρδί¬
αν, ήτις έρρίφθη είς την γήν διά νά
μ·:ΐαλαμηαδεύοΐ) &χι πλέον τό πϋρ
τής συντριβής καί τής εξοντώσεως
άλλά την δύναμιν τής εύτνχίας, τό
'ϊϊ
μυστήριον τής άγάηης τοϋ Θεοϋ
πρός τόν άνθρωπον.
Ή γέννησίς τοΰ Ίηαοϋ ήνοιξε ένα
νέον κόσμον, εσημείωσε μία νέαν ε¬
ποχήν, απετέλεσε τόν σημαντικώτε¬
ρον σταθμόν έν τή ίσζορία τής άν
θρωπάτητος. Τό άπλετον φώς τοΰ γί-
γονάτος αυτού έφυγάδευαεν όλας τάς
ύπόπτους καί επικινδύνους σκιάς πού
έκάλυπταν επί αίώνας τούς κοινωνΐ'
κούς ορίζοντος, καί μία εντελώς νέα
εμφάνισις πραγμάτων εδημιούργησε
τόν φυσιολογικόν νόμον τής ψυχικής
υπάρξεως τοϋ άνθρώπου.
Ή μεγάλη έορτή τής είρήνης καί
τής άγάπης, έορτάζεται καί εφέτος ύ·
πό τραγικάς συνθήκας γιά την άνθρώ·
πότητα. Έκατοντάδες έκατομμυρίων
άνθρώπων ϊχουν ριφθή είς ένα τρθ'
μέραν πόλεμον καϊ ήδη ΰπάρχουν χΐ'
λιάδες θυμάτων—*η"ρωες τοΰ πιό Ιε-
ροϋ, άλλά καϊ τοϋ πιό ακληροΰ καθή·
κοντος.
Οί Λνθρωποι, κατά τάς κρισίμους
ημέρας πού διέρχεται ό κόαμος, ατρέ·
φουν τά βλέμματά των πρός τόν ούρα·
νόν, δχι γιά νά άντικρύσουν τά αμήνη
των άεροπλάνων,άλλά γιά νά παρακα-
λέσουν, δπως ή αυμφορά τοϋ πολέμου
περάαχι δαον τό δυνατόν πιό γρήγορα
καί ή εΐρήνη πού εψαλλον οί άγγε-
λόι ξαναέλθχι ν' άδελφώαα τούς λαούς
τής γής.
ΛΥΠΗΘΕΙΤΕ ΤΟΥΣ ΠΤΩΧΟΥΣ,
ΤΟ ΟΡΦΑΝΟ ΚΑΙ ΠΕΙΝΑΣΜΕΝΟ ΠΑΙΔΙ
"Εφ&ασαν α! αγιοι ημέραι χαι χαϋ-ένας
μας οτειός λίγο πειός πολύ ■&& βρή πατι γιά
νά περάατ] τις ημέρες αΰτές, έστω καί Χίγο
ψωμΐ θά βρεθή σπίτι τον.
Δίν πρόκειται ομω; γιά μας τούς έλάχι-
στα διαθέτοντας, πρόκειται περ'ι μιά; α'λλης
τάξεως άν&ρώπιον, χ^όν αΐ?.ονοίων, σ' αυ-
τούς άπευθΰνομαι, «αί σ' αΰτοϋς λέγω «ά-
ηομαχρννετε γιά μιά ατιγμη την οχέψι σας
πού δΧοχΧηρωτιχά άπαοχοΧεΐ ό πΧοντος σας,
ρίξετε ίνα βΧέμμα με ονμπόνοια ατα πιινα-
σμένα παιδάχια, ατά ραχένίντα, ατά σχε&ον
ήμίγυμνα καί άνυπόδητα καί ώς πατίρες
νοιώοατε χαΐ σεΐς τόν 'ίδιο πόνο πού θά ε·
νοιώθατε διά τά ιδία τά παιδία σας εάν χά
βΧέπατε οτην σημερινή άθλία οίχονομική
κατάστασις πού χωρις προστάτη γυρνανε
στούς δρόμονς χαί μέ πνιγμένη την φωνη
άπό τόν στόνο ζητάνε εΧεημοοννη. Βοιγ&·ή·
στε τα, δόατε τονς δυναμη γιά την ζωή, βαλ¬
τέ βα&ειά μέο' την ψυχή τους ό'τι εχονν δι-
χαίωμα νά ζήσονν. Χωρ'ις μέαα διατρο-
φής καί ΰποδήσεως καί χωρις την άρωγή
σας δεν είναι δυνατόν νά τΐεράοονν τίς α-
γιες αΰτές ημέρες χωρις νά νοιώθουν μέαα
τους ό'τι κάτι λειπει άπό χοντά τϋίΤς καί
ηρώτα ό Πατέρας τονς καί μαζύ τού καί τό¬
σο, άλλα πράγματα, κι' νστερα τό άνίξοδο ε-
χεΐνο πρωτοχρονιάπκο παιχνιδάκι πού αλ-
λο^Β ό πτωχός τιατέρας τονς ^ηαιρνε γιά νά
διασχεδάσβ την 'παιδιχη τονς ψνχή.Άπεν·
θύνομαι πρός υμάς ό'ττως καί εις ό'Χον τόν
άλλον ίΧεήμονα χόσμον χαι ζητώ χδτι νά
προσφέρ-η οτά δνστυχη αντά παιδία.
Σήμερα ό'μως μέ ·τόν δημιουργηθέντα
παγκόσμιον σάΧον, όστις χαι εφερε ηοΧΧοίν
ζήν δυστυχίαν καί την όρφανιά όντε αΰτό τό
μιχρό χαι άνέζοδο τΐαιχνιδάχι θά'χουν άλλ
οϋ'τε «αί την λέξιν μπαμπα πον ϋΧΧοτε χά-
ρονμενα έπρύφεραν μπορονν πλέον είς τό
μεΧΧον νά προφέρονν, διότι δέν εχονν πα-
τέρα ^χασαν τόν προατάτη τονς, χαι είναι
όρφανά. Άλλά αήμερα δεν είναι έποχη γιά
ίΐρωτοχρονιάτικ'} σταιχνιδάχι, είναι έηοχή
τον ψθίμιον.Τό ά'.λοτε πηΐ^'-ιδάκι άντικαθί-
■ψης τύ δεντρό. Δέν τ' άφηνες νά ζϊσ] ;
— Πιιτε'ρα έγάϊπα ΰλρς τίς Μαδάρρ.ς άπό τύ
ποοιί καί δέν βρήκα άλλο παρά αύτό χτυπη
μύνο ■ΙπιΊ άαϋροπ8λε:κι σέ μιά ρεμμαηά . . .
— Ό ΙΥοος δέ μίλησε βγήκε έξ<ο ά^ό την καλΐ'βυ για λίγο καί ξαναγύριαε μέσα. Κάί>)]
τε στή <)ε·ση τού χι' άρχισε νά διηγήται σΐΐί παιύια ΐιιυ. —Σάν ι'(πι')ΐ|ιε πού λεΐε εννήθηκε ό Χςΐ·· οτύς π' ενα σηήλιο σιή πΰλη Βηθλεέμ. Δίν γΕννι'|Ι)ΐ)κε σέ παλιίτια οΒτγ σέ μεταξοιΐά. "Ενα παληόαπΐ]? ιο ΰγού ήτανε. Ζεσοασιά δέν εΤ/,ϋ παρά τύν έξε'στΗΐνε τύ χουχούλισμα, ή άνάοα των όζΛν. Τιίιρα αίτή την ώρα θά π^έ^υ νά έ'/ϊ) γεννηθή. Φέοε |Ό)ρέ Χίιρι τή τσικουδιά νά ποΰμε τά «/ρόνια πολλίί.» Καλά Χριστού- γεννί: ! Νά ζήΐε παιδία μου ! Καί τοϋ χρυνου καλύτες>α ! >
— Νά ζ[]ς κιιί σύ παΐίρα . . .
III
Ήμέρα των Χριπτ»υ^'ρννιι>ν ! Οί Χριστια
νοι νυρ'θϋν άπο τίς εκ^?.»|θίί-ς σιά γιορτΐΜΐ
ντιιμρνοι. Οί ιν.τοοοι χαίοιινΐαι τά ταιδιιί τους
πυύ /οροπηϋοΰν οΐύ σπίτι γί>ρ<ι) «πό ίνα λα|ΐ- ποοστόλιστο χςιιστουγεννιάτικο δ^νΐρο. Χΐυπά ή πός>ΐα ενός οπιτιοϋ. !1 4 παιδάκια τολμοθν
δίΐλά νι'ι τραγουδι'ισουν ΐά κάλαντα: «Χριστύς
γεννάται σήμερον έν Βηθλιέμ τβ πόλει . . .
ΟΊ ούοανοί άνάλλονκιι χαίρρι ή κτίοις όλη . -
Αέν προφοαίνοον νά τελειώοοΐ'ν καί τυύς γ· ·
μιζοιιν μέ· λε'φιά, κάστανα, μαντορίνια.
*()χι |ΐι)'<ίχη οί Λΰράνοί ώγάλλοντια γιά τί] γρννΐ|ση τοΰ Χριατοϋ, άλλά καί ή κτίοις ίΐλη χά ρει. Κανείς δέν πρεπει νά μένρι ρ£(ι>
άπ' τή χαρά τοΓι Κυρίου, ξρνος πρός τή χαρά
την (ΐϋοανών. Τίς μ<οες αύτές δλοι πρέπει "·ι'ί θΐ'μΐ|θι>Πν χ.αί τ(ΐ άλλ(« παιδία τοϋ χόπμ'ΐυ
πού Οί'λοιιν κι' αύο« νά χαυοϋν, κι' αϋτά ν.)
τραγουδήσουν! Τά Χριστούγεννα είναι μ^οα
χαράς γιιί δλυυς! Όχι μόνο στούς οΐιρανούς. . .
ϊ'όΐε μον('ιχα νοκόΒουμε τό «Δόξα έν ύψίστοις
Θϊφ καί επί γής εΐρήνη, έν άνθρώπιΗς
ϊύδοκία .-.■·· ΤΛΚΗΣΛΚΡΙΤΑΣ
αταται σήμερα «αί είναι ενπράσδεχτο μ' ε¬
να χομμάτι ξηρό ψωμί,αν δέν χα&ίσταται δυ-
νατή ή έξενρεαις ενός πιάτον φαγητον, γιά
νά νοιώσονν καί αντά ότι άφιν δέν εχονν
ηροστάτη, νπάρχονν «αί άλλπ προστάται,
ΰπάρχουν οί δυνατοί, οί εχοντ-ς, πού σ' αΰ-
τούς πρέπει νά στηρίζονν τνν ίΧπίδα τονς,
ο'τι χατά τάς άγίας αύτάς ημέρας καί είς τό
μέΧΧον δέν θ' άφήσονν νά ί~ρνη την ψυχή
τονς ό πόνος «αί ή δυστνχία πον σήμερα
σνμβαδίζονν άχώριστοι πειά ανντροφοι μέ
την 6ρφανιά τονς. Σχεφθήτε οί έχοντες, τόν
σπαραγμόν τής ψνχής τής μητέρας εχείνης
ποΰ άσυνήθιστ?;ς στίς διαμαρτνρίες τεΰν παι-
δι<δν της (διότι ταύτας ευχαρίστως εδέχετο πρότερον ό πατήρ των) ό'τι πεινον , ότι δέν εχουν ψωμΐ, 6'τι χρνώνουν, χαΐ "ότι είναι ξνπόλητα, χαι μάΧιοτα τίς λέξεως εχεϊνες νΜαμά αήμερα γεννάται ό Χριστός «αί μεΐς γιατι δέν εχομεν ψωμάχι νά φαμε; Πως ε¬ χονν μαμά τά αΧΧα παιδία;» Ξεαπά τό χΧάμ- μα χαι τό παράπονο άπό τόν πόνον τής χον ρεΧιασμένης ψνχής της, χαΐ μέ διάφορες δι- χαιοΧογίες προσπαθεϊ νά σνγκρατή τά αμοι- ρα αντά παιδία άπό τό χΧάμμα πον δυνατά ξεσπά στό πρόσωπον τους γιατί σάν νοιώ¬ θουν την αϊτία, καί ούται άντί ή χαρά νά μορφαίνη τά προσωπάχια των επι τή γεν- νήαει τον θεανθρώπου Χριστοϋ παρουσιά- ζεται αντόματα ενα Κοναέρτο πΧούσιο είς χΧάμμα χαι όδνρμονς, στό οποίον «άθε αν- θρωπος κάθε έλεήμων ψνχή δέν δύναται νά μην συγκινηθή χννοναα καί αΰτά τά δάκρυά της στό ονγχροτημα αύτό τον πόνον καί τής δυστυχίας. Δέν δύναται ίραγε δ θεός τούς πτωχούς πλουτίσαι, καί τούς δρφανούς θρέψαι καί έπιοχεφ&ήναι ; Δύναται κΰριε ΠΧονσιε. Άλ¬ λά τούς αφησεν είς σέ, γιά νά δοκιμασθ^ς, καί μ' αυτόν τόν τρόπον νά οω&ής, διότι ή ή μεταχείριαις τον πΧούτον σον δέν είναι ά- ποΧανστιχή, είναι οίχονομιχή, δέν σον τά εδωσεν ό θεός νά τά μεταχειρίζασαι άνοήτως, ή τά τά φνΧάττης'είς τό σχάτος, ένψ χιλιά- δρς αλλες ψυχές άπό πεΓνα καί δνστνχία μα< ραίνονται καί πίπτουν ώς τά φΰλλα των δένδρων. Σον τά εδωσεν νά τά οίκονομήσης φρονίμως μεταχειριξόμενος καί τά πρός χρείαν τού οΐχον%αον, όίδων πάντοτε >όϊ
τοίς πτωχούς τά π^ός ανάγκην χαι παρηγο·
§ίαν τής δυστυχίας των.
Γεννάται τό βρέφος χι' εΐι&ύς ό θεός δί¬
δει γάΧα είς τόν μαστόν της μητέρας διά νά
θυλάζη τοντο, κι' αν ή μήτηρ δέν τοΰ δώ< β, καϊ τό βρέφος άποϋνήαχει «αί αυτή άρρω· ατεΐ, καί παιίοκτόνος κολάίεται. Ταύτα πάαχονν χαι οί δΧίγοι εχεϊνοι άνεΧεήμονες πΧούσιοι, χαι άδελφοκτόνοί γίνονται καϊ αιωνίως χοΧάζονται. τΟ ΠΧοντος ό οποίος στέχεται ή' μέρος τοΰ όποίίν δέν διατίθεται διά τή»· περίϋαλψιν των 'πτωχών, η τοΰ ό· ποίον γενικώς δέν γίιεται δ'καΐ'α χρήσις, αήπεται «αί βρωμα. Έχεϊνος δ'οτις μεταδί· δεται χαΐ μάΧιατα είς εΧεημοαννας είναι κοι- νωφεΧής καί πολΰκαρπος. άγιάζων οντω καί την ψνχήν τον πλούσιον (όπως τό νδωρ αβύνει την φωτιάν, οντω καί ή ελεημοσύνη την άμαρτίαν) αντό πρέπει νά γνωρίζη κάθε δυνάμενος βοη&ήοαι. Δέν ευρίσκομεν παρά τον θεόν φιΧαν9~ρωπίαν αν δέν νπάρχί ι ή πρός τονς πζωχονς εΰσπλαχνία, δέν σννά· γομεν έχεΐνα ά'περ 6έν έαχορπίααμεν' δέν θερίδομεν έκεΐνα πού δέν εσπείραμεν' αν δέν προα^.Χίψωμεν μέ συμπάθειαν είς τονς πτωχούς Γ'ς τάς δυσκόλους ήΑ*;Ρας τοϋ βίον, τωνδέν βλέπει καί ημάς δ θεόςμέ ΙΧαρότητα. "Αν βδεΧνχ&ώμχν τόν πτωχόν, μας βδελυτ- τεται «αί δ όι' ημάς πτωχ?ύοας Χριστός. Δέν δύναται ζώον μέ ε'νχ πόδα νά περιπα- τήση οΰτε χαι πουΧΊ μέ μίαν πτέρνγα, ού'τε «αί χρισπ:ινός σώζεται μέ άλλην αρετήν χω- ρί; την έΧεημοοννην. Τά αχαρπα δένδρα εί· νοι ενμορφα, νψηΧά χοι μενάλα, άλλ' είς τους χήπονς φντούονται μηΧέαι, άπιόέαι καϊ άλλα χάρπιμα όέν'ρα, όστις έ'χει λοιπόν τόν καρπόν τής ΙΧεηιιοούιης ίχεΐνος &έει φυ¬ τευθή είς τόν οΰιάνιον παράδειαον. Έν ΚαστεΧΧίψ Κιασάμον τή 18 Δ)βρίου 42 ΑΝΔΡΕΑΣ Π. ΑΓΚΡΙΘΑΡΑΚΗΣ Είρηνοδίχης —'
,ΡΑΡΑΤΒΡΒΤΒ*
Ο ΙΗΣΟΥΣ ΓΕΝΝΑΤΑΙ
Υπό ΕΜΜΑΝ, ΣΤΡΑΤΟΤΔΑΚΗ ίερέως Ζυριλι'βυ Κνδηνίας
Ή ροδοδάκτυλη αύγούλα προχοιρεΐ! !
Κοντά σαύτήν καί μιά καινούργια
πλάσις ?νας καινούργιος κόσμος ζωής
καί χοράς, πού μέ την θείαν φωνήν τοϋ
γλυκοϋ βρέφους ξανάρχεται στήν τροχιά
τού καί ξαναμπαίνει σιΓι συνειδητό Έγώ
τού θαρρευτός καί άκέραιος, γιά νέες
κατευθύνσεις καί νέους προσονατολι-
σμούς.
Γεννάται λοιπόν Έκεΐνος ! Ή πλά¬
σις τού γελα καί ή ζωή πού φέρνει αύ-
τός γοργά πετά, σάν άνοιξης χελιδόνι,
καί παντοϋ χαρίζει έλπίδα καί χαρά. Ό-
σα μάτια κλαΐνε τώρα σταματοϋν ! ! !
Τόν λήθαργο τής τρικυμίας των πετοϋν
κι' άνάλαφρα >υττώντας έκεΐ πέρα,
μακρυά, κεΐ πού γεννιέται Έκεΐνος,
προσφέρουν είς τό θείον βρέφος ό,τι
προσφέρουν πάντα τα ματια πού πονοίϊν,
τής προσιυχής τό δέος. ·
Ξαάρχονται στά δικά των στήθεια
όλες οί ψυχές έκεΐνες πού άπέλπιδες γυ
ρίσανε τοϋ ούρανοΰ καί τής ,ής τα
πλατή ζητώντας την άλήθεια, καί μί
δειλή πειά ουνείδησι δέν παύουν νά
προσμένουν καινούργιους κόσμους 8εμε-
λιωμένονς πάνω οτήν άγνοια τή δικκί
των.
Ό,τι, οί σοφοί ζητοϋσαν τώχαν
βρή, μά δ,τι βρήκαν αύιό δέν ήτο άλή¬
θεια, γιατί οτό ψέμμα γεννημένοι, ψέμ-
μα ζητοϋσαν ψ*μμα βρήκαν, καί τώρα ή
άλήθιια σάν κεραυνός τοϋ "Ολύμπου
σκορπώνΐας την θείαν δύναμίν της, κα-
ταρρίπτει σάν πύργους χάρτινους όλα τ'
ανθοώ ιΐνα κατασκευάσματα, πού ήσαν
φτιαγμένα πειότερο γιά τό οκοτάδι πα-
ρά γιά τό φώς.
Θαΰμα λοιπόν στό θαΰμα.
Ό άγέννητος γεννάται καί ή Λροδο-
μένη συνείδηης τηϋ άνθυώπου σηκώνε
ται καί ψηλΜφεϊ την αλήθεια.
Τό ξανθό τής Βηθλεέμ βοέφος, σαρ-
κώνει κάθε δυνατή γιά τό άνθρώπινο
γένος έλπίδα καί πειθαρχεΐ κάθε ψυχή
πού χωρίς σύνορα ποοχωρεΐ γιά τό δικό
της θέλα) μ' αύταρχικότητα πατώντας
στής αδιχίας τα χώμαια.
Τρέμουν τώρα οί ψηλΐς κορφές ένψ
ή πτωχή Βηθλεέμ γίνεται μιά νέα άκρό-
πολις τοΰ πνεύματος μέ τό λαξευτόν καί
άφθαρτον έπίγραμμα σιό μέτωιό της
«Ένώ είμί τό φώς τού κόσμον»....
Έκεΐ λοιπόν σαΰτήν την γωνιά τής
γής, έκεΐ πού τό διίκρυ τοϋ θείου βρέ-
φους γίνηκϊ τό πειό ώμορφο τή; πολυ-
κύμαντης (ίΰτής ζωής τραγοϋδι, Έκεΐ
κάθε βήμα καί κάι)ε έλπίδα άς τείνη,
καί μέ τα ς>όδινα τής ψυχής χρίλη κάθε
θνηιός άς ψάλλη «Χριστός γεννάται, δο-
ξάσατε».
Καί δταν οί άνθρώπινες καρδιές γο-
νατιστές σάν άλλοι τής άνατολής μάγοι,
τοΰ ποοσφέοουν τό σμύρνον καί τ ό λίβα-
νόν των, μέ τό χρυσό τής πίστεως χέρι,
ώ ! ή ψυχική γαλήνη θά ύψωθή καί μιά
φωνή θά ουνεχίζη τα γιννέΐια άσματα
«ή γέννησίς οου Χριστέ ό Θεός ημών..»
καί Αύτός, ώς μέγας άρχιρρϊύς, θά ευ-
λογή καί Λά αΰςάνη, ό,τι ό σατανάς κα-
ταράται : την ευτυχία μας.
Τουτο δέ είναι ό τίλικός σχοπός μιάς
υπάρξεως πνευματοποιημένης.
Έκλεκτά Διηγήματα
Ο ΜΑΓΟΣ
Μιά φορά κι' έναν καιρό, εϊτανε
μιά
μικρούτσικη χο'ρΓ«·
τι
μ μςη χ
χαρή πού τήν,εΐχε ή μικρούτσικη πόλη !
Τί νόστιμοι πού ήταν οί μικροπολΐτρς ι
Πόσο μπόϊ λές τάχατες Ρνά ϊΐχαν ; Οί
μικρθΓθλΐτρς ήταν κοντούτσικοι, ψιλού-
τσικοι δμορφοκαμωμένοι κι' ΐσια μ' εν < δάχτυλο μεγάλοι. Εΐχαν κάιι πρόσοοπα σοβαρηύτσικα καί χλωμά, μέ μυτερά ·μυ- τερά μουστακάκια. Μά τί ώοαιούτσικα μουστακάκια πού τα ειχαν ! Ι.άποτες ζάρωναν τα μαυ<.ούτσικά τους τα φρύ- δια καί νόμιζες πιά πώς μεγάλα πράγ- ματα συλλογιοΰνταν. Ή φορεσιά τους εϊτανε μιά χορά' φοροΰσαν κάτι στενού- τσικα πά'ταλυνάκια, σουρτουκάκια σάν τα δικά μας, κι' πψηλούτοικα γυαλιστε- ρά καπέλλα. Τού. ί,ι',.ίπες καί τους άγα- ποΰοες. 'Έπρεπε ό'μως νάχης καλά μά- τια νά τούς διής. 'Έγροφε ή ίστορί-Λ πώς οί πατέρες τους εϊτανε γιγάντιοι κι' εΐχαν κάμει παιδία νάνους. Δέν ξέρω νά σάς πώ άν οί μικροπολΐτες ήταν άπό γεν- νήσιο τους μικροί ή άν εκεΐ πού επρεπε νά μεγαλώσουνε, δέ μικραίνανε λίγο λί- γο, ώς π< υ μέ τόν καιρό νά καταντή- σουν πιά τζουτζέδες. ■ Ένα μόνο ξέρω, δέν τδννοιωθαν οί μικροπολΐτες πώς ήτα- νε μΐκροί κι' εισί δέν τό εΐχαν καί καη- μό Μήτε τδβαζε ό νοϋς τους καί τδβλε- πες αμέσακ άπό τό περπάΐημά τους. Ήταν πολύ περίεργο τό περπάτημά τους: περποτ >ΰσί'ν ιπηδηχτά πηδηχτά,
δμως μέ κάποια ΰπερηφάνεια καί τή μύ·
τη πάντα ψηλά. Θωροϋσρς ένα μικροπο-
λίτη καί στοχάζουσουν πώς έρχότανε βα-
σιλιάς.
Δουλειές ιίχαν, π λλές δουλειές οί
μικροπολΐτες. Σεργιάνιζαν όλη μερά
στούς δρόμονς, συχνοχαιρετοΰνται, εκα
μναν κομπλιμέντα καί τσιριμόνιες, κον-
βεντιάζουν ώς και μέ τα χεράκια τους,
μιλούσανε γελουσανΐ;, φιλοσοφοΰσαν ά-
νπμεταξι'ι τους. Έππτα ό κ'ΐθένοις, σιν
, άτι πιό καμαρωμήος, πήγαινε στό μι-
κρούτοικο τουτο σπιτώιι κ' ργοαφρ μά-
νη μάνΐ) ένα βιβ1!·) Τι λές νάγ.ια , ε ιικ-
σα στό βιβλίο; Οί μικροπολΐτες γρά-
φονρ βιβλία ό έια. γιΓ/ τόν ά ονα.
Φαίνεται πώ; στή Μι/ρόπολη εΐ/.ρ
μενάλα κειράλι** πολλά.
"Λξα<ρα δκί('αζες πώς δ τιίδε μικρο- π λίτης ήτκν ό ίΐιό πΡςιίψΐ|ΐΐ'>ς ίστ ιρικΛς
τοΰ κόσμου, 6 τ(πιρ π^ίλι ττώ; ή αν ό
πιό τρομερ ις πυιητής πού μττορε,ϊ νά
φανταοτρ. Άξαφνα διάβαζες χαί τό έ
ναντίο. Ό ϊδιος ό μικροπολιτής ργο
δεύτερο βιβλίο ·καί σέ ξηγοϋ ,ε πώς ό
γαλήτερος ποιητής κι' ό πιό περίφηιιος
ίστορικός δέν είναι ό πρώτος, μά έ'νας
αλλος, και παστοΐκ<>ύΐσικα σ' έλεγε καί
τό λόγο. Κάί>ε τόσο σ' έβγαζαν καί κανέ-
να (ρωσΐήρ.ί ατή μέ.ιη' ό τάδες έ'/αμνε ά-
μίμητον; στίχους ό Λλλος, άμα ποϋ φ ί-
νηκε, τάβαλϊ πιά όλα" άμέσοις βρή>? τί
γλώσσα καί τί μέτρο θέλει ή τραγωιδία,
τί μέτροκΐίίτί γλώσσα η κωιιωδία. Ό
Ό τρίτος δίδασκϊ ιιέ τί ιρόπο πρρππ νά
γράφεται ή ίατορία, μέ τί τρόπο ή μιιθι
στορία. Ένα; άλλος εΐταν πιά άλήθικ*
κριτικός, τί κριτικός ! κριτικος μέ τα σω
οτά κι' άίΐό τα. βιβλία τού ?φεγγε τέχνη,
έ'φεγγε ?πιστή(ΐη. Οί μ.κρο.-τολΐτες τρα-
γωίιία δέν εΐχανε, μήτε κωμωδία, μήτε
ίστορία, μήτε μυθιστ-ιρία, μήτε κρίοη,
μήτε έπιστήμη, μήτε τνχνη. Μά δέν πει-
οαζει. Ειχπν ίνα σωρό κριτικούς,
κωμικούς τιοαγικους καί σοιρούς.
Μπρέ παιΐδιά! άιροϋ σάς τό λέω" όλα
βρίσκονιαι ε,'εΐ μέσα, στήν αίώνια, Μι-
κρόπολη καί δέν είχες άνάγκη νά γυρί-
σ[)ς τόν κόσμο >-αί νά γυρέψης άλλοΰ
πουθεγά ποιητάιδες ή φιλοσόφους,
Οί μικρο κ λϊτες παινοϋσαν ό ένας
τόν άλλον μή νοι· ίζης ομως πώς εΐταν
άπό καλωσύνη. Τό πουλάκι το γλυκό
πού λέγεται καλωσύνη, τό πουλάκι πού
τό ΐδιο μαγέβεται μέ τό κελάδημά τού,
δέν πολυτραγουδοΰσε μέσα στήν καρδιά
τους. Τό στηθουλάκι τους ητανε μι-
κρουλό, σάν κάτι στενούΐσικο τό κλουβί,
καί δέ χωροϋσε μέσα τάγαθό τό πουλί
μας. Άγάπη στά σπλάχνα τους δέν εΐ¬
χαν οί μικροπολΐ,τες" δέν ζεσταίνουνταν
ή ψυχή τους, δέν τούς έβλεπες νά κλαΐν
ή καί νά δακρύσουν, οίαν καμμιά ϊδέα
μεγάλη, μ" δλη της την ώμορφιά, ξεφα
νερώνουνταν μπροστά τους. Παινοϋν-
τα.' άναιιεταξύ τι.υς, γιατ'ι ηί>ελε δ κα-
θένας :'.άιι νά φι/νη Ποΰ καιρος γιά
δάκρυα; Ποϋ καιρός γιά καλωσύνη; Ό
ναΛένας δέν εΐχε άλλο στο νοϋ τού πα-
ρι« '" χ<ΐδ?μ?νο τού τό έγώ. Κ<λ οσύνη δΐν ήςεραν οί πικροπολΐ- τες κι' ΐσως γιά τούτο δέν εΐταν καί τα βιΐίλία τοτ'ς χ,ιλή. Δέν ήςεραν καλωσύνη κ .-τσι δεν μποο >ύσανε νά δοΰν άν <αί παρέξω άπ' αΰτ >ί>ς δέν εΐταν καιιμιά ώ
ραι Ίτητα σΐό· κ,ισμο δέν μπορούσανε
νά τή χαροϋνε ιδέ χοίςιουνταν ώρακίτητα
καμ ιιά κ" ε ε ■ ■ ι τού; ήταν άδ'υνατο καί
νά καταλάβουν τί είναι ωοαΐο και τί
δέν είναι" δέι ιο »αΐαλ(ίβαιναν κ' ζζβι
δέν τούς εΐτανε ιδύ ΐκολο νά ποο^.όψιυν
και /εΐνοΓ δέ^ πρΐΜ'χριαν κ' έΈσι δέν
μεγίίλιυναν κιχι πολύ. '() νοΰς κ' ή καο
διά .τάνε συχνι'ί χαΐρι ιαΐοι ε/ει κι' ό
νού, καλιοσύ .] δ κή τού" δέ. ι·ίαι μόνο
τής καρδιά; ή *ι~. ωσύνη. Ρ]7ν(ΐι καί τοΰ
νοϋ, φτάνει ·ά μην τόν κλειδώνης' φτ ί-
νεικι' 6 νοΰς που νάγαΐά.
Δουλειές εΐχαν, πυλλές δουλειές οί
μι-,ρο ιολΐτες. Δέν κατάη!)ο>ναν ολ >ι νά
τα κιίμουν. Ίΐταν πάντα σάν άντιιυι-μέ-
νοι. "Ετοεχαν καί φιλονίΐκοΰιϊΐίν.Έφιεια-
ναν Γ>λΐ) κάτι χ,ιιΐίτούτσιχρς σιάιουες, μέ
τό -τρόιΐίοπο τοΰ καϊΐειός μικοω,ιένο, 7ΐ.)0
γυάλιζε- αάν ψιλό ψιλό οιαμανι^κι καί
που μπθροίσε μόλις νά τό πάρη τό μάτι.
Άφιρρωνε μιά ό ενας τάλλουνοϋ, ή την
πετοϋσβ πά1 ε ό ένας στσλλουνοϊ' τό κεφά-
λι. Τέτοιες εΐταν οί δουλειές τους. Τί
κρίμας πού δέν ε'χω άπάν<ο μου καμιά ά π' αύτέο τίς στάιουες τις χαριτωμένες, νά οάς τή δείξω, νά διήτε τί μικρές, τί νόστιμες άλήθεια πού είταν. Οί μΐκροπολΐτε:ς μιλούσανε ιιιά πολύ παράξενη γλώσσα- Συνήθιζαν κατι λ^ξε-ς πού τίς ε,ΐχαν πρώτα οί παιέρες τους, οί γιγάνιοι. Μά όταν έβγαιναν άπο * τό μικρούτσικό τους το στοματάκι, φιίντα- ζ ΐν πολύ περίεργα. Μέ κανέναν τρόπο δέν ήθελαν οί μικροπολΐτες νά ποΰν τα πράγματΐί νέττα σκέττα Ξεσκάλιζαν κιχί κάτι παλιούς τύπους μέσα στά βιβλία καί καμάρωναν. Οί ιιικροπολίτισσις — αχ! τί άσκημ,α πού τό λέω!—αί μικροπο- λίτισαι—δχι όά! εκαμα πάλε λάθος—αί μικροπολίτιδες λίαν έγοητεύοντο καί την ώρα ποϋ τούς ακουγαν καί κατόπι, πού θυμοϋνταν, τ« λαμπρούΐσικά τους τα λόγια—νά τό ποϋμε όπως πρέπει λία- έγοητεύοντο καί άκούουσκι καί άκηκουΐαι. Οί μικροπολΐτες εγοαψαν καί μιλοΰν σαν δλη μερά. Συχνά δέν καταλάβαι- νε ό ένας τόν άλλονα Τί τύχη άλήθεια! πού την εΐχαν. Κάποτε δ μικροπολίιης δέν κατ«λάβαινε δ ΐδιος τί έγραφε. Δέν είνε τύχη κι' αύτό; Οί μικροπολΐτες εΐχαν ψιλή, ψιλού- τσικη φωνή. "Ελεγες καί τραγουδοϋσαν. Είταν δλοι τοτός τενύροι. Δέν ξέρω τί εΐχαν πάθει οί μικροπολΐτες. Δέν άκου- γες δμως γιά κανένα μικροπολίτη, νά χάμη ποτές τού παιδί. "Εχυι ζοϋσαν οί μικροπολΐτες, εισί ζοΰσαν καί βασίλεβαν ύναμεταξυ τους. Ζοϋσαν ήσυ/,α καί νόστιμα καί δέ γήρα- ζαν. Οί μικρ «πολΐιες δέν μοιάζανε μέ κα- νέναν αλλο λαό Τί περίεργη ίοτορία ! "Αμα ερχ'ΐυνταν κανένας ξένος στη Μι- κρόπολη, δσο μπόί κι' άν εΐχε·, γίνουν- ταν άμέσως άφαντος δ ξένος. 05 αικρο- •ί,ολΐιες άνέβαιναν απάνω τού κ«ί τόε σχέπαζαν ιόν κακορρίζικο. Ό έναΐ' κά- θουνταν άπιίνω στ' άφτί τού, < αλλος άπ'ίν'θ στή μΰ,τη τον, δ άλλος στό μάτι τού ή σιο δάχτυλο ιν. Κοίτταζ*· κ<<λά καί δέν έβλεπε παρά τό δάχτυλο, τό μάτι, τάφΐί ή τή μύιη. Συλλογιοΰνιαν τόεες δ κα&ενας |ΐέ το νοϋ τού «Άφτουνοϋ δλα τοΰ λιίιτουν. 'Έ/,ει μόνο τή μύΐη, ταιρτί, τό μάκ, ή τό δάχ'υλο. Δέν μάς αξίζίΐ» Ποΐές τους οί μικροτ ιλΐτες ι>έν ιΐδιιν
άλάκερο τό μ.αόι. Οί μικροτολΐϊες οί
καϋμένοι εΐχανε μικρό, μικροιίΐσικο ιΐυα-
λό, στενό, σιενούτσικο κεφαλάκι. Μά άς
τάψήσου >ε πιά. Τί ; Θά τούς κατηγορή-
σουμε τώρα ; Οί μικροπολΐιες είναι δι-
κοί μας, άς είναι καί δασκάλοι. Δέν έ'χπ
κάί>ε εί>νος τούς δικυύς τού ; Έγώ τούς
γνώρισα τούς μικροπολΐτες καί τού; ογ ι-
πώ. Κάμποσο δια· κεδασα μαζί τους.
Εΐχαν άλήθεια πολλή χαρή καί νοσΐιιιάδα.
Π'ίσο βάσταξε ή Μικριίπολη, ιδέν τό
ξέρω νά σάς τό πώ. Κανείς σιόν /.όσμθν'
δέν εί,ε ποτές τούς μικροπολΐτες κι' έ'τσι
δέν μπόρεσε νά πή κανείς πόσ έ'ζησαν
τα μικρουλάκια. Διάβασα δμως οτά βι¬
βλία πώς μιά φορά ήρθε στόν τόπο ένας
μάγος. Εΐταν πολύ καλός άνίΐρωτος καί
τοΰ άρεζε νά σπουδάζη καί νά μαθαί-
νη. 'Έλεγαν πώς εΐτανε μάγος, γιαιί εΐχε
πτίντοτε στήν τζέπη τού ένα γυαλί, μά
την άλήθι-ια! "Ενα παράξενο γυαλί, χον-
τρό σΐή μίση καί στίς άκρες ψιλό, ξε·
στρογγυλωμένο μέ τέχνη, λααπερό καί
πολυδου ,εμέιΌ. Ό μάγος μέ τό γυαλί
τού προ ϊπαί^οΰσε νά διή τούς μικροπο
λΐτες. Έβαζε τό γυαλί .-αί δόσΐου κοίτα-
ζε οιτι μ ΐοροΰσκ "Αχ! τί παοιίδοξο
πράιια πού άκολουίίοΰιε τύτες! Τί άνή
κουτεο περιστ«τΐ):ιΊ! Τί περίεργο γυαλί
πι<ύ ήταν κεΐνο! "Ο ·ες άκτΐδες ακόρπί- ζε. απάνω στή γή, τίς έπαιρνε τό γυαλί, τίς πεοιμάζευε μέσα τού;, καί συγκένΐρα)- νε, καί έκαμνε- μιά ορλόγα μοναδικ ). Οί μικροπολΐιες ελ>ο)ναν έλκον,ιν ένας ε'νας
φαίνεται πώς τούς εκαιγε ΐυ γυα1ί καί
δέ βαστοΰσο τό τρ,κρορι') τους τύ πεισάκι
σέ τρτοια <ρο)ΐιά. 'Έττι άιρανίσΓΐ|/.α' όλοι κ' Ρ'ΐεινεή χωρα άδ'<ια (ΐιά .νηνιιή. Τότες δμιο; άτο τού; β)άχους, ά ι ό ι:ά βουνά κι' άτό τίς πεδ.άΛις, ά..Ε, εά -τ: ικγιά/'.ια ,: α ά 11 τα χωοιά γιίρω γύ.χο ποοχ ο.·'>Γ'σαν ά'λλυι
μικοοί, μΜο ιύτ,ϊΐ,ι >ι κ <ί λΛ^η, πού δέ φαίνουνΐαν πρί,>. ΚΙιαν προ ίΐυχ >ν πιιιέ
νοι «αί νιο παλοι. 'Ένΐ'οι,,, )αν χ 7>- ^Ιχε
ήλιο στη χώρα κ' έρχουνται τώ > ι ό κα-
τ>:·(«; νά χά.)] ^|ζ"Ί κ«ί το (ρΤ,ς. ()[
Χ"Η>ικοί, λέει, δέ ιροβοϋνιαι τόν η'ιο κ'
Π ζ^ο-τη τούς άρέσει. Τους κοίταζ π ίλε
δ μάγο; ιιέ ιό γυαλί τού. "Λχ! τί περί-
ϊογο γ.χλί ήιαν έκιΐνο! Άντ*!; νά ο",η
τα τ:ρο.;ώτ(ια μόν», έβλρ-τε, ιιέσ ί στό
ψιλοι'κσικο στό λιγν.ύϊσικό τους τό κ )ρ-
μί, τήνκα>διά καί τό μυ χό. Μεγάλαι
ναν οί «αοδιές λίγο λίγο αέ τό γυαλί, μι,-
γάλωναν καί τα μυαλά. Άφ^ΰ μεγάλω-
σαν οί νούδες μΐγάλωσαν πιά τότες κ5 οί
άνθρωποι. Νά ποΰμρ την άλήθεια, δέν
έγινε τύ πράμ'ί με μιάς. "Ισως τούς έ-
δειχνε τό γυαλί δχι όπως ηιαν έκείνΐί
την άόρα, μ« δποος θά γίνουνταν κατόπι.
"Οσο τού; κο'τιζε 6 μάγος τόσο ?0"
χουνταν έρχουντ«ν οί χωρικοί ό 2νας 4πά-
νω στόν ά'λλονα, χ'ρούμενοι καί τρεχάτοι
στή Μικρόπολη μρσα.
"Ετσι μέ τόν καιρύ έ'γινε πιά κι' ή
Μικρά τυλη Μεγαλόπυλη σάν τίς άλλες.
Έγιναν κι' οί χωρικοί μεγαλ·ο>πολΐτες ϊΐ¬
χαν καί κείνοι κάμποση δουλειά. Πρώτη
φορά θ'οροϋσαν τόν κόσμον κι' ήθελαν
δλα νά τα ποϋνε, νά τα ποϋν δλα μέ μιάς.
Οί μεγαλοπολΐιες δμως λαλοϋσαν τή
γλώσσα πού λαλοΰνε σίθύς κάμπους καί
στά βι)υν(ί. "Ετσι, λέοο, νά τό πιάόουμε
καί μεΐς, γιατί κι' ή ψυχή τής 'Ρωμηοσύ
νη: πώς Οά κάμκ, πώς θά φανή, άν τής
σηκώσουμε τή φυσική λαλιά της; Φτά¬
νει νά μάς άφήσουν ήσυχον; οί δασκάλοι
καί νά μή χαλνοϋν τή γλώσσα τοϋ κάμπου
καί τοΰ βουνοϋ" ψυχή καί γλώσσα είναι
τό ΐδιο.
Τί λές ΐώρα νά σημαίνη α&ΐό τό «α-
;α;ιύί)ι; Είναι άξιόλογο παΰαμ(<ί)ι Χ'«ί μπορεΐ ό καθένας όπως θέλει νά τό πά¬ ρη" δ καβένας μΐτορεΐ νά πή πώς είναι έκεΐνος μεγαλοπολίτης καί μικροπολΐΐες οί άλλοι. Είναι μαργιόλικο παραμύθι χι' έχει τό νόημά τηυ κι' αύτό. 'Η ποίηση κι' ή φιλοσοφία, τό δράμα καί τα ρωμάντζα, ή ιριλολογία, σάν πού λέμε, είναι τό γυαλί. Κι' δ Μάγος πάλ« ποίος νά είναι; Οί μάγοι είναι πολλοί, ΜάγοςιΙναι οποίος ξέρει καί βλέπϊΐ μέ τό γυαλί. Είναι πολύ σημαντικό πρόσωπο καί πιάνει καί τόν τόπο τού. Πώς έγιε ή Έλλάδα μεγάλη στά χρόνια τα παληά; Μέ τί δύναμη νίκησι στούς μηδικούς πολέμους; Μρ τα όιτΧη τ) μέ τα έργα ποΰ ειχρ |!γάλει καί ποΰ ί·βγ<ιζ« δ νοΰ; τη:; Έγώ νομίζω πώς δ Λεωνί¬ δας, δταν πάΐρβε στίςΘερμοπύλρς, πάλεβε γιά την Ίλιάδα, πάλεβε γιά νά λντρώση τ ιύς ((ρχαίους μας τούς ραψωσούς' Ιγώ νομίζω πώς οί υικοί μας, δταν πάλεβε τό Μεσολόγγι, πάλεβαν καί κΓΪνοι γι-ίι τα τοαγο'ίδια τοΰ λαοΰ μας, πού τα τρα- γουιδοΰσαν τότες τα βουνα'.—Γιά νά βγή άνεξάρτητο ένα ε Ονος, γιά νά χαταλάβη πώς ύπάρ/ει, πρέπει νά τό φ.'ρη πρώτα ή πιιίηση πού θρέφει στά σωθι>ά τοτ),
ύΌτερα τό σταθί. '() ιιόνος νικητής εί¬
ναι δ μάγο;" γιατί δ μάγος, άμα
βλέπει μέσα στοΰ λαοϋ τή καρδιά.
Δέ βλέπει τούς άλλους, τούς χουρδι-
σμένους, τού. τσιτοιμε'νους, τα ψεύτικα
τάθρωπάκια. Χτίνεις τόν κόπο σου νά
γυρεύης νά τα διης. Ό μάγος βλέπΡΐ τό
έθνος καί τότες πιά καί τό ?θν ς βλέπιι
τό ΐδιο τί είναι, βλ-επει τί άξίζει. Ή ψυ¬
χή τού μργαλώνει καί γίνεται φανερή.
Τέτοια ττανάγια δουλειά κάμνει ή φιλολο-
γία, ή έλαφρά φιλολογία ποΰ δέν είναι
λαφριά ) αί ποΰ δέν είναι μπό'Ηκο παιχνι-
δάκι. Φτειάνει έθνος καί φωτίζει μέσα
τού; λαούς.
Παρίσι, 1891
ΨΥΧΑΡΗΣ
λυρικές Πρόζες
ΑΥΤΑΠΑΤ Η
Πΰς άλήίεια, £ν άσήμαντο πρβγμα, ίν .
τιποτένιο κάποτε, φτάνει νέ μας άλλάζη
τή διά&εσί μας.
Σκέψβις έμμονες, λύπες, πικοΐ€(., άγω
νΐες τίς διώχνει τώρ3 ή τρ:>ή συντ·ρο·ιά,
πού σταματά κάτω άα' γ Ί ι Όίΐδυρό μου,
Μιά κιθ-^ρα άρμοΊζΐται ά.ΐαλά, γλυκά
στήν μεσονύκτιον ώρα αυτή, κάτω άπ' τοθ
ΜαΤου τό νέο φ:/γάρι.
ΚαΙ σέ λιγάκι τής κιθάρα; οί ήχοι γίνον·
ται τής ψυχής μου άϋλα φτερ6, πού τ' ά-
νοί/€ΐς <αΙ πετά μα^ρυά, στ ό βάδη τοθ πσρελσόντος. ΚΓ δτσι βλέπω ξανά μορφές πού Ιχει σ<€πύσει τα σ<ΟΓος, κι' ά .ούω τό τρέμου- λο τω/ άγαττημένων φ'θ'ών τους, πού β- χούν σωπάσει γιά πάντα στά μάπα μου κι' ή μαρμΓ-οωμένη άπό τόσα χρόνια ζωή τού άνασταί/εται γιά λ!γ*ς σπ^μές καί συνεχΐζεται .. ΤΩ γλυ<ειιΐ, πο/επκή, αύτα-ΐότη !... 'Υπ ιρχει τάχα τίποτε ά'ώτερο άπό οί· να στάν κόσμον αυτών ; Καομιά ιίλχημία δέ θύ μηορέσο ποτέ νά οέ άνΓκαταστήστ Καμμιά γυναίκα, κονένα τιξί-Τδι, κανέ>/^ β>(3λίο Λέ θά μηορέθΓ
ποτέ νά πίιρη τή θβσι Ο3υ.
Γιατί έσυ εΤ^^ι ή δγνωστ διά, πού 6ρ-
χ^τοι, τόν Οιν&ρωηο, πυύ τα γνώρισεν
οΛα παΰ πΐστεψ: αί ό^ε; ι|<, 9ρησ<εΓες, πού έ υνή,ησίνδλες τίς χΐμ ιρες. πο5 ή πιεν δλα τα δηλητήοιά τού; «αί ματώΰο- κεν άα' ό'λες τίς προνοο!ις γιό νά τοβ δ^'η ά'83?ρυντκά τα χέρι της. Θ_ ι των προδομένϋν . . . .Αύταπάτη.. Λόϊ Φύλλερ ! . . . Ριζε τού; μαγικούς σου πέπλους ! . . ."Αλλαζε την άσ<ήμπ μέ την ώ ιορφιά ! . . . Στέ^νωσε τό δάκρυ άπά τα μάτια μας ! . . . άποκοΐμισε τούς πόν-,υς μας. . . . Μέθα μας ! . . . . Μετόφβ· ρέ μ^ς ! Πάντοτε μακρυα ! . . . Πάντοτβ πρ'ς τό μα·/ικ3 νησΙ μέ τό μελωδικό τού 6νομα: ■ΑΛλογ. ! .. "ΑλλοΟ ! . . . ΣΩΤΗΡΗί ΣΚΙΠΗΓ Εθνικόν όριστείον ι
Ο ΙΗΣΟΥΣ ΓΕΝΝΑΤΑΙ
Υπό ΕΜΜΑΝ, ΣΤΡΑΤΟΤΔΑΚΗ ίερέως Ζυριλι'βυ Κνδηνίας
Ή ροδοδάκτυλη αύγούλα προχοιρεΐ! !
Κοντά σαύτήν καί μιά καινούργια
πλάσις ?νας καινούργιος κόσμος ζωής
καί χοράς, πού μέ την θείαν φωνήν τοϋ
γλυκοϋ βρέφους ξανάρχεται στήν τροχιά
τού καί ξαναμπαίνει σιΓι συνειδητό Έγώ
τού θαρρευτός καί άκέραιος, γιά νέες
κατευθύνσεις καί νέους προσονατολι-
σμούς.
Γεννάται λοιπόν Έκεΐνος ! Ή πλά¬
σις τού γελα καί ή ζωή πού φέρνει αύ-
τός γοργά πετά, σάν άνοιξης χελιδόνι,
καί παντοϋ χαρίζει έλπίδα καί χαρά. Ό-
σα μάτια κλαΐνε τώρα σταματοϋν ! ! !
Τόν λήθαργο τής τρικυμίας των πετοϋν
κι' άνάλαφρα >υττώντας έκεΐ πέρα,
μακρυά, κεΐ πού γεννιέται Έκεΐνος,
προσφέρουν είς τό θείον βρέφος ό,τι
προσφέρουν πάντα τα ματια πού πονοίϊν,
τής προσιυχής τό δέος. ·
Ξαάρχονται στά δικά των στήθεια
όλες οί ψυχές έκεΐνες πού άπέλπιδες γυ
ρίσανε τοϋ ούρανοΰ καί τής ,ής τα
πλατή ζητώντας την άλήθεια, καί μί
δειλή πειά ουνείδησι δέν παύουν νά
προσμένουν καινούργιους κόσμους 8εμε-
λιωμένονς πάνω οτήν άγνοια τή δικκί
των.
Ό,τι, οί σοφοί ζητοϋσαν τώχαν
βρή, μά δ,τι βρήκαν αύιό δέν ήτο άλή¬
θεια, γιατί οτό ψέμμα γεννημένοι, ψέμ-
μα ζητοϋσαν ψ*μμα βρήκαν, καί τώρα ή
άλήθιια σάν κεραυνός τοϋ "Ολύμπου
σκορπώνΐας την θείαν δύναμίν της, κα-
ταρρίπτει σάν πύργους χάρτινους όλα τ'
ανθοώ ιΐνα κατασκευάσματα, πού ήσαν
φτιαγμένα πειότερο γιά τό οκοτάδι πα-
ρά γιά τό φώς.
Θαΰμα λοιπόν στό θαΰμα.
Ό άγέννητος γεννάται καί ή Λροδο-
μένη συνείδηης τηϋ άνθυώπου σηκώνε
ται καί ψηλΜφεϊ την αλήθεια.
Τό ξανθό τής Βηθλεέμ βοέφος, σαρ-
κώνει κάθε δυνατή γιά τό άνθρώπινο
γένος έλπίδα καί πειθαρχεΐ κάθε ψυχή
πού χωρίς σύνορα ποοχωρεΐ γιά τό δικό
της θέλα) μ' αύταρχικότητα πατώντας
στής αδιχίας τα χώμαια.
Τρέμουν τώρα οί ψηλΐς κορφές ένψ
ή πτωχή Βηθλεέμ γίνεται μιά νέα άκρό-
πολις τοΰ πνεύματος μέ τό λαξευτόν καί
άφθαρτον έπίγραμμα σιό μέτωιό της
«Ένώ είμί τό φώς τού κόσμον»....
Έκεΐ λοιπόν σαΰτήν την γωνιά τής
γής, έκεΐ πού τό διίκρυ τοϋ θείου βρέ-
φους γίνηκϊ τό πειό ώμορφο τή; πολυ-
κύμαντης (ίΰτής ζωής τραγοϋδι, Έκεΐ
κάθε βήμα καί κάι)ε έλπίδα άς τείνη,
καί μέ τα ς>όδινα τής ψυχής χρίλη κάθε
θνηιός άς ψάλλη «Χριστός γεννάται, δο-
ξάσατε».
Καί δταν οί άνθρώπινες καρδιές γο-
νατιστές σάν άλλοι τής άνατολής μάγοι,
τοΰ ποοσφέοουν τό σμύρνον καί τ ό λίβα-
νόν των, μέ τό χρυσό τής πίστεως χέρι,
ώ ! ή ψυχική γαλήνη θά ύψωθή καί μιά
φωνή θά ουνεχίζη τα γιννέΐια άσματα
«ή γέννησίς οου Χριστέ ό Θεός ημών..»
καί Αύτός, ώς μέγας άρχιρρϊύς, θά ευ-
λογή καί Λά αΰςάνη, ό,τι ό σατανάς κα-
ταράται : την ευτυχία μας.
Τουτο δέ είναι ό τίλικός σχοπός μιάς
υπάρξεως πνευματοποιημένης.
Έκλεκτά Διηγήματα
Ο ΜΑΓΟΣ
Μιά φορά κι' έναν καιρό, εϊτανε
μιά
μικρούτσικη χο'ρΓ«·
τι
μ μςη χ
χαρή πού τήν,εΐχε ή μικρούτσικη πόλη !
Τί νόστιμοι πού ήταν οί μικροπολΐτρς ι
Πόσο μπόϊ λές τάχατες Ρνά ϊΐχαν ; Οί
μικρθΓθλΐτρς ήταν κοντούτσικοι, ψιλού-
τσικοι δμορφοκαμωμένοι κι' ΐσια μ' εν < δάχτυλο μεγάλοι. Εΐχαν κάιι πρόσοοπα σοβαρηύτσικα καί χλωμά, μέ μυτερά ·μυ- τερά μουστακάκια. Μά τί ώοαιούτσικα μουστακάκια πού τα ειχαν ! Ι.άποτες ζάρωναν τα μαυ<.ούτσικά τους τα φρύ- δια καί νόμιζες πιά πώς μεγάλα πράγ- ματα συλλογιοΰνταν. Ή φορεσιά τους εϊτανε μιά χορά' φοροΰσαν κάτι στενού- τσικα πά'ταλυνάκια, σουρτουκάκια σάν τα δικά μας, κι' πψηλούτοικα γυαλιστε- ρά καπέλλα. Τού. ί,ι',.ίπες καί τους άγα- ποΰοες. 'Έπρεπε ό'μως νάχης καλά μά- τια νά τούς διής. 'Έγροφε ή ίστορί-Λ πώς οί πατέρες τους εϊτανε γιγάντιοι κι' εΐχαν κάμει παιδία νάνους. Δέν ξέρω νά σάς πώ άν οί μικροπολΐτες ήταν άπό γεν- νήσιο τους μικροί ή άν εκεΐ πού επρεπε νά μεγαλώσουνε, δέ μικραίνανε λίγο λί- γο, ώς π< υ μέ τόν καιρό νά καταντή- σουν πιά τζουτζέδες. ■ Ένα μόνο ξέρω, δέν τδννοιωθαν οί μικροπολΐτες πώς ήτα- νε μΐκροί κι' εισί δέν τό εΐχαν καί καη- μό Μήτε τδβαζε ό νοϋς τους καί τδβλε- πες αμέσακ άπό τό περπάΐημά τους. Ήταν πολύ περίεργο τό περπάτημά τους: περποτ >ΰσί'ν ιπηδηχτά πηδηχτά,
δμως μέ κάποια ΰπερηφάνεια καί τή μύ·
τη πάντα ψηλά. Θωροϋσρς ένα μικροπο-
λίτη καί στοχάζουσουν πώς έρχότανε βα-
σιλιάς.
Δουλειές ιίχαν, π λλές δουλειές οί
μικροπολΐτες. Σεργιάνιζαν όλη μερά
στούς δρόμονς, συχνοχαιρετοΰνται, εκα
μναν κομπλιμέντα καί τσιριμόνιες, κον-
βεντιάζουν ώς και μέ τα χεράκια τους,
μιλούσανε γελουσανΐ;, φιλοσοφοΰσαν ά-
νπμεταξι'ι τους. Έππτα ό κ'ΐθένοις, σιν
, άτι πιό καμαρωμήος, πήγαινε στό μι-
κρούτοικο τουτο σπιτώιι κ' ργοαφρ μά-
νη μάνΐ) ένα βιβ1!·) Τι λές νάγ.ια , ε ιικ-
σα στό βιβλίο; Οί μικροπολΐτες γρά-
φονρ βιβλία ό έια. γιΓ/ τόν ά ονα.
Φαίνεται πώ; στή Μι/ρόπολη εΐ/.ρ
μενάλα κειράλι** πολλά.
"Λξα<ρα δκί('αζες πώς δ τιίδε μικρο- π λίτης ήτκν ό ίΐιό πΡςιίψΐ|ΐΐ'>ς ίστ ιρικΛς
τοΰ κόσμου, 6 τ(πιρ π^ίλι ττώ; ή αν ό
πιό τρομερ ις πυιητής πού μττορε,ϊ νά
φανταοτρ. Άξαφνα διάβαζες χαί τό έ
ναντίο. Ό ϊδιος ό μικροπολιτής ργο
δεύτερο βιβλίο ·καί σέ ξηγοϋ ,ε πώς ό
γαλήτερος ποιητής κι' ό πιό περίφηιιος
ίστορικός δέν είναι ό πρώτος, μά έ'νας
αλλος, και παστοΐκ<>ύΐσικα σ' έλεγε καί
τό λόγο. Κάί>ε τόσο σ' έβγαζαν καί κανέ-
να (ρωσΐήρ.ί ατή μέ.ιη' ό τάδες έ'/αμνε ά-
μίμητον; στίχους ό Λλλος, άμα ποϋ φ ί-
νηκε, τάβαλϊ πιά όλα" άμέσοις βρή>? τί
γλώσσα καί τί μέτρο θέλει ή τραγωιδία,
τί μέτροκΐίίτί γλώσσα η κωιιωδία. Ό
Ό τρίτος δίδασκϊ ιιέ τί ιρόπο πρρππ νά
γράφεται ή ίατορία, μέ τί τρόπο ή μιιθι
στορία. Ένα; άλλος εΐταν πιά άλήθικ*
κριτικός, τί κριτικός ! κριτικος μέ τα σω
οτά κι' άίΐό τα. βιβλία τού ?φεγγε τέχνη,
έ'φεγγε ?πιστή(ΐη. Οί μ.κρο.-τολΐτες τρα-
γωίιία δέν εΐχανε, μήτε κωμωδία, μήτε
ίστορία, μήτε μυθιστ-ιρία, μήτε κρίοη,
μήτε έπιστήμη, μήτε τνχνη. Μά δέν πει-
οαζει. Ειχπν ίνα σωρό κριτικούς,
κωμικούς τιοαγικους καί σοιρούς.
Μπρέ παιΐδιά! άιροϋ σάς τό λέω" όλα
βρίσκονιαι ε,'εΐ μέσα, στήν αίώνια, Μι-
κρόπολη καί δέν είχες άνάγκη νά γυρί-
σ[)ς τόν κόσμο >-αί νά γυρέψης άλλοΰ
πουθεγά ποιητάιδες ή φιλοσόφους,
Οί μικρο κ λϊτες παινοϋσαν ό ένας
τόν άλλον μή νοι· ίζης ομως πώς εΐταν
άπό καλωσύνη. Τό πουλάκι το γλυκό
πού λέγεται καλωσύνη, τό πουλάκι πού
τό ΐδιο μαγέβεται μέ τό κελάδημά τού,
δέν πολυτραγουδοΰσε μέσα στήν καρδιά
τους. Τό στηθουλάκι τους ητανε μι-
κρουλό, σάν κάτι στενούΐσικο τό κλουβί,
καί δέ χωροϋσε μέσα τάγαθό τό πουλί
μας. Άγάπη στά σπλάχνα τους δέν εΐ¬
χαν οί μικροπολΐ,τες" δέν ζεσταίνουνταν
ή ψυχή τους, δέν τούς έβλεπες νά κλαΐν
ή καί νά δακρύσουν, οίαν καμμιά ϊδέα
μεγάλη, μ" δλη της την ώμορφιά, ξεφα
νερώνουνταν μπροστά τους. Παινοϋν-
τα.' άναιιεταξύ τι.υς, γιατ'ι ηί>ελε δ κα-
θένας :'.άιι νά φι/νη Ποΰ καιρος γιά
δάκρυα; Ποϋ καιρός γιά καλωσύνη; Ό
ναΛένας δέν εΐχε άλλο στο νοϋ τού πα-
ρι« '" χ<ΐδ?μ?νο τού τό έγώ. Κ<λ οσύνη δΐν ήςεραν οί πικροπολΐ- τες κι' ΐσως γιά τούτο δέν εΐταν καί τα βιΐίλία τοτ'ς χ,ιλή. Δέν ήςεραν καλωσύνη κ .-τσι δεν μποο >ύσανε νά δοΰν άν <αί παρέξω άπ' αΰτ >ί>ς δέν εΐταν καιιμιά ώ
ραι Ίτητα σΐό· κ,ισμο δέν μπορούσανε
νά τή χαροϋνε ιδέ χοίςιουνταν ώρακίτητα
καμ ιιά κ" ε ε ■ ■ ι τού; ήταν άδ'υνατο καί
νά καταλάβουν τί είναι ωοαΐο και τί
δέν είναι" δέι ιο »αΐαλ(ίβαιναν κ' ζζβι
δέν τούς εΐτανε ιδύ ΐκολο νά ποο^.όψιυν
και /εΐνοΓ δέ^ πρΐΜ'χριαν κ' έΈσι δέν
μεγίίλιυναν κιχι πολύ. '() νοΰς κ' ή καο
διά .τάνε συχνι'ί χαΐρι ιαΐοι ε/ει κι' ό
νού, καλιοσύ .] δ κή τού" δέ. ι·ίαι μόνο
τής καρδιά; ή *ι~. ωσύνη. Ρ]7ν(ΐι καί τοΰ
νοϋ, φτάνει ·ά μην τόν κλειδώνης' φτ ί-
νεικι' 6 νοΰς που νάγαΐά.
Δουλειές εΐχαν, πυλλές δουλειές οί
μι-,ρο ιολΐτες. Δέν κατάη!)ο>ναν ολ >ι νά
τα κιίμουν. Ίΐταν πάντα σάν άντιιυι-μέ-
νοι. "Ετοεχαν καί φιλονίΐκοΰιϊΐίν.Έφιεια-
ναν Γ>λΐ) κάτι χ,ιιΐίτούτσιχρς σιάιουες, μέ
τό -τρόιΐίοπο τοΰ καϊΐειός μικοω,ιένο, 7ΐ.)0
γυάλιζε- αάν ψιλό ψιλό οιαμανι^κι καί
που μπθροίσε μόλις νά τό πάρη τό μάτι.
Άφιρρωνε μιά ό ενας τάλλουνοϋ, ή την
πετοϋσβ πά1 ε ό ένας στσλλουνοϊ' τό κεφά-
λι. Τέτοιες εΐταν οί δουλειές τους. Τί
κρίμας πού δέν ε'χω άπάν<ο μου καμιά ά π' αύτέο τίς στάιουες τις χαριτωμένες, νά οάς τή δείξω, νά διήτε τί μικρές, τί νόστιμες άλήθεια πού είταν. Οί μΐκροπολΐτε:ς μιλούσανε ιιιά πολύ παράξενη γλώσσα- Συνήθιζαν κατι λ^ξε-ς πού τίς ε,ΐχαν πρώτα οί παιέρες τους, οί γιγάνιοι. Μά όταν έβγαιναν άπο * τό μικρούτσικό τους το στοματάκι, φιίντα- ζ ΐν πολύ περίεργα. Μέ κανέναν τρόπο δέν ήθελαν οί μικροπολΐτες νά ποΰν τα πράγματΐί νέττα σκέττα Ξεσκάλιζαν κιχί κάτι παλιούς τύπους μέσα στά βιβλία καί καμάρωναν. Οί ιιικροπολίτισσις — αχ! τί άσκημ,α πού τό λέω!—αί μικροπο- λίτισαι—δχι όά! εκαμα πάλε λάθος—αί μικροπολίτιδες λίαν έγοητεύοντο καί την ώρα ποϋ τούς ακουγαν καί κατόπι, πού θυμοϋνταν, τ« λαμπρούΐσικά τους τα λόγια—νά τό ποϋμε όπως πρέπει λία- έγοητεύοντο καί άκούουσκι καί άκηκουΐαι. Οί μικροπολΐτες εγοαψαν καί μιλοΰν σαν δλη μερά. Συχνά δέν καταλάβαι- νε ό ένας τόν άλλονα Τί τύχη άλήθεια! πού την εΐχαν. Κάποτε δ μικροπολίιης δέν κατ«λάβαινε δ ΐδιος τί έγραφε. Δέν είνε τύχη κι' αύτό; Οί μικροπολΐτες εΐχαν ψιλή, ψιλού- τσικη φωνή. "Ελεγες καί τραγουδοϋσαν. Είταν δλοι τοτός τενύροι. Δέν ξέρω τί εΐχαν πάθει οί μικροπολΐτες. Δέν άκου- γες δμως γιά κανένα μικροπολίτη, νά χάμη ποτές τού παιδί. "Εχυι ζοϋσαν οί μικροπολΐτες, εισί ζοΰσαν καί βασίλεβαν ύναμεταξυ τους. Ζοϋσαν ήσυ/,α καί νόστιμα καί δέ γήρα- ζαν. Οί μικρ «πολΐιες δέν μοιάζανε μέ κα- νέναν αλλο λαό Τί περίεργη ίοτορία ! "Αμα ερχ'ΐυνταν κανένας ξένος στη Μι- κρόπολη, δσο μπόί κι' άν εΐχε·, γίνουν- ταν άμέσως άφαντος δ ξένος. 05 αικρο- •ί,ολΐιες άνέβαιναν απάνω τού κ«ί τόε σχέπαζαν ιόν κακορρίζικο. Ό έναΐ' κά- θουνταν άπιίνω στ' άφτί τού, < αλλος άπ'ίν'θ στή μΰ,τη τον, δ άλλος στό μάτι τού ή σιο δάχτυλο ιν. Κοίτταζ*· κ<<λά καί δέν έβλεπε παρά τό δάχτυλο, τό μάτι, τάφΐί ή τή μύιη. Συλλογιοΰνιαν τόεες δ κα&ενας |ΐέ το νοϋ τού «Άφτουνοϋ δλα τοΰ λιίιτουν. 'Έ/,ει μόνο τή μύΐη, ταιρτί, τό μάκ, ή τό δάχ'υλο. Δέν μάς αξίζίΐ» Ποΐές τους οί μικροτ ιλΐτες ι>έν ιΐδιιν
άλάκερο τό μ.αόι. Οί μικροτολΐϊες οί
καϋμένοι εΐχανε μικρό, μικροιίΐσικο ιΐυα-
λό, στενό, σιενούτσικο κεφαλάκι. Μά άς
τάψήσου >ε πιά. Τί ; Θά τούς κατηγορή-
σουμε τώρα ; Οί μικροπολΐιες είναι δι-
κοί μας, άς είναι καί δασκάλοι. Δέν έ'χπ
κάί>ε εί>νος τούς δικυύς τού ; Έγώ τούς
γνώρισα τούς μικροπολΐτες καί τού; ογ ι-
πώ. Κάμποσο δια· κεδασα μαζί τους.
Εΐχαν άλήθεια πολλή χαρή καί νοσΐιιιάδα.
Π'ίσο βάσταξε ή Μικριίπολη, ιδέν τό
ξέρω νά σάς τό πώ. Κανείς σιόν /.όσμθν'
δέν εί,ε ποτές τούς μικροπολΐτες κι' έ'τσι
δέν μπόρεσε νά πή κανείς πόσ έ'ζησαν
τα μικρουλάκια. Διάβασα δμως οτά βι¬
βλία πώς μιά φορά ήρθε στόν τόπο ένας
μάγος. Εΐταν πολύ καλός άνίΐρωτος καί
τοΰ άρεζε νά σπουδάζη καί νά μαθαί-
νη. 'Έλεγαν πώς εΐτανε μάγος, γιαιί εΐχε
πτίντοτε στήν τζέπη τού ένα γυαλί, μά
την άλήθι-ια! "Ενα παράξενο γυαλί, χον-
τρό σΐή μίση καί στίς άκρες ψιλό, ξε·
στρογγυλωμένο μέ τέχνη, λααπερό καί
πολυδου ,εμέιΌ. Ό μάγος μέ τό γυαλί
τού προ ϊπαί^οΰσε νά διή τούς μικροπο
λΐτες. Έβαζε τό γυαλί .-αί δόσΐου κοίτα-
ζε οιτι μ ΐοροΰσκ "Αχ! τί παοιίδοξο
πράιια πού άκολουίίοΰιε τύτες! Τί άνή
κουτεο περιστ«τΐ):ιΊ! Τί περίεργο γυαλί
πι<ύ ήταν κεΐνο! "Ο ·ες άκτΐδες ακόρπί- ζε. απάνω στή γή, τίς έπαιρνε τό γυαλί, τίς πεοιμάζευε μέσα τού;, καί συγκένΐρα)- νε, καί έκαμνε- μιά ορλόγα μοναδικ ). Οί μικροπολΐιες ελ>ο)ναν έλκον,ιν ένας ε'νας
φαίνεται πώς τούς εκαιγε ΐυ γυα1ί καί
δέ βαστοΰσο τό τρ,κρορι') τους τύ πεισάκι
σέ τρτοια <ρο)ΐιά. 'Έττι άιρανίσΓΐ|/.α' όλοι κ' Ρ'ΐεινεή χωρα άδ'<ια (ΐιά .νηνιιή. Τότες δμιο; άτο τού; β)άχους, ά ι ό ι:ά βουνά κι' άτό τίς πεδ.άΛις, ά..Ε, εά -τ: ικγιά/'.ια ,: α ά 11 τα χωοιά γιίρω γύ.χο ποοχ ο.·'>Γ'σαν ά'λλυι
μικοοί, μΜο ιύτ,ϊΐ,ι >ι κ <ί λΛ^η, πού δέ φαίνουνΐαν πρί,>. ΚΙιαν προ ίΐυχ >ν πιιιέ
νοι «αί νιο παλοι. 'Ένΐ'οι,,, )αν χ 7>- ^Ιχε
ήλιο στη χώρα κ' έρχουνται τώ > ι ό κα-
τ>:·(«; νά χά.)] ^|ζ"Ί κ«ί το (ρΤ,ς. ()[
Χ"Η>ικοί, λέει, δέ ιροβοϋνιαι τόν η'ιο κ'
Π ζ^ο-τη τούς άρέσει. Τους κοίταζ π ίλε
δ μάγο; ιιέ ιό γυαλί τού. "Λχ! τί περί-
ϊογο γ.χλί ήιαν έκιΐνο! Άντ*!; νά ο",η
τα τ:ρο.;ώτ(ια μόν», έβλρ-τε, ιιέσ ί στό
ψιλοι'κσικο στό λιγν.ύϊσικό τους τό κ )ρ-
μί, τήνκα>διά καί τό μυ χό. Μεγάλαι
ναν οί «αοδιές λίγο λίγο αέ τό γυαλί, μι,-
γάλωναν καί τα μυαλά. Άφ^ΰ μεγάλω-
σαν οί νούδες μΐγάλωσαν πιά τότες κ5 οί
άνθρωποι. Νά ποΰμρ την άλήθεια, δέν
έγινε τύ πράμ'ί με μιάς. "Ισως τούς έ-
δειχνε τό γυαλί δχι όπως ηιαν έκείνΐί
την άόρα, μ« δποος θά γίνουνταν κατόπι.
"Οσο τού; κο'τιζε 6 μάγος τόσο ?0"
χουνταν έρχουντ«ν οί χωρικοί ό 2νας 4πά-
νω στόν ά'λλονα, χ'ρούμενοι καί τρεχάτοι
στή Μικρόπολη μρσα.
"Ετσι μέ τόν καιρύ έ'γινε πιά κι' ή
Μικρά τυλη Μεγαλόπυλη σάν τίς άλλες.
Έγιναν κι' οί χωρικοί μεγαλ·ο>πολΐτες ϊΐ¬
χαν καί κείνοι κάμποση δουλειά. Πρώτη
φορά θ'οροϋσαν τόν κόσμον κι' ήθελαν
δλα νά τα ποϋνε, νά τα ποϋν δλα μέ μιάς.
Οί μεγαλοπολΐιες δμως λαλοϋσαν τή
γλώσσα πού λαλοΰνε σίθύς κάμπους καί
στά βι)υν(ί. "Ετσι, λέοο, νά τό πιάόουμε
καί μεΐς, γιατί κι' ή ψυχή τής 'Ρωμηοσύ
νη: πώς Οά κάμκ, πώς θά φανή, άν τής
σηκώσουμε τή φυσική λαλιά της; Φτά¬
νει νά μάς άφήσουν ήσυχον; οί δασκάλοι
καί νά μή χαλνοϋν τή γλώσσα τοϋ κάμπου
καί τοΰ βουνοϋ" ψυχή καί γλώσσα είναι
τό ΐδιο.
Τί λές ΐώρα νά σημαίνη α&ΐό τό «α-
;α;ιύί)ι; Είναι άξιόλογο παΰαμ(<ί)ι Χ'«ί μπορεΐ ό καθένας όπως θέλει νά τό πά¬ ρη" δ καβένας μΐτορεΐ νά πή πώς είναι έκεΐνος μεγαλοπολίτης καί μικροπολΐΐες οί άλλοι. Είναι μαργιόλικο παραμύθι χι' έχει τό νόημά τηυ κι' αύτό. 'Η ποίηση κι' ή φιλοσοφία, τό δράμα καί τα ρωμάντζα, ή ιριλολογία, σάν πού λέμε, είναι τό γυαλί. Κι' δ Μάγος πάλ« ποίος νά είναι; Οί μάγοι είναι πολλοί, ΜάγοςιΙναι οποίος ξέρει καί βλέπϊΐ μέ τό γυαλί. Είναι πολύ σημαντικό πρόσωπο καί πιάνει καί τόν τόπο τού. Πώς έγιε ή Έλλάδα μεγάλη στά χρόνια τα παληά; Μέ τί δύναμη νίκησι στούς μηδικούς πολέμους; Μρ τα όιτΧη τ) μέ τα έργα ποΰ ειχρ |!γάλει καί ποΰ ί·βγ<ιζ« δ νοΰ; τη:; Έγώ νομίζω πώς δ Λεωνί¬ δας, δταν πάΐρβε στίςΘερμοπύλρς, πάλεβε γιά την Ίλιάδα, πάλεβε γιά νά λντρώση τ ιύς ((ρχαίους μας τούς ραψωσούς' Ιγώ νομίζω πώς οί υικοί μας, δταν πάλεβε τό Μεσολόγγι, πάλεβαν καί κΓΪνοι γι-ίι τα τοαγο'ίδια τοΰ λαοΰ μας, πού τα τρα- γουιδοΰσαν τότες τα βουνα'.—Γιά νά βγή άνεξάρτητο ένα ε Ονος, γιά νά χαταλάβη πώς ύπάρ/ει, πρέπει νά τό φ.'ρη πρώτα ή πιιίηση πού θρέφει στά σωθι>ά τοτ),
ύΌτερα τό σταθί. '() ιιόνος νικητής εί¬
ναι δ μάγο;" γιατί δ μάγος, άμα
βλέπει μέσα στοΰ λαοϋ τή καρδιά.
Δέ βλέπει τούς άλλους, τούς χουρδι-
σμένους, τού. τσιτοιμε'νους, τα ψεύτικα
τάθρωπάκια. Χτίνεις τόν κόπο σου νά
γυρεύης νά τα διης. Ό μάγος βλέπΡΐ τό
έθνος καί τότες πιά καί τό ?θν ς βλέπιι
τό ΐδιο τί είναι, βλ-επει τί άξίζει. Ή ψυ¬
χή τού μργαλώνει καί γίνεται φανερή.
Τέτοια ττανάγια δουλειά κάμνει ή φιλολο-
γία, ή έλαφρά φιλολογία ποΰ δέν είναι
λαφριά ) αί ποΰ δέν είναι μπό'Ηκο παιχνι-
δάκι. Φτειάνει έθνος καί φωτίζει μέσα
τού; λαούς.
Παρίσι, 1891
ΨΥΧΑΡΗΣ
λυρικές Πρόζες
ΑΥΤΑΠΑΤ Η
Πΰς άλήίεια, £ν άσήμαντο πρβγμα, ίν .
τιποτένιο κάποτε, φτάνει νέ μας άλλάζη
τή διά&εσί μας.
Σκέψβις έμμονες, λύπες, πικοΐ€(., άγω
νΐες τίς διώχνει τώρ3 ή τρ:>ή συντ·ρο·ιά,
πού σταματά κάτω άα' γ Ί ι Όίΐδυρό μου,
Μιά κιθ-^ρα άρμοΊζΐται ά.ΐαλά, γλυκά
στήν μεσονύκτιον ώρα αυτή, κάτω άπ' τοθ
ΜαΤου τό νέο φ:/γάρι.
ΚαΙ σέ λιγάκι τής κιθάρα; οί ήχοι γίνον·
ται τής ψυχής μου άϋλα φτερ6, πού τ' ά-
νοί/€ΐς <αΙ πετά μα^ρυά, στ ό βάδη τοθ πσρελσόντος. ΚΓ δτσι βλέπω ξανά μορφές πού Ιχει σ<€πύσει τα σ<ΟΓος, κι' ά .ούω τό τρέμου- λο τω/ άγαττημένων φ'θ'ών τους, πού β- χούν σωπάσει γιά πάντα στά μάπα μου κι' ή μαρμΓ-οωμένη άπό τόσα χρόνια ζωή τού άνασταί/εται γιά λ!γ*ς σπ^μές καί συνεχΐζεται .. ΤΩ γλυ<ειιΐ, πο/επκή, αύτα-ΐότη !... 'Υπ ιρχει τάχα τίποτε ά'ώτερο άπό οί· να στάν κόσμον αυτών ; Καομιά ιίλχημία δέ θύ μηορέσο ποτέ νά οέ άνΓκαταστήστ Καμμιά γυναίκα, κονένα τιξί-Τδι, κανέ>/^ β>(3λίο Λέ θά μηορέθΓ
ποτέ νά πίιρη τή θβσι Ο3υ.
Γιατί έσυ εΤ^^ι ή δγνωστ διά, πού 6ρ-
χ^τοι, τόν Οιν&ρωηο, πυύ τα γνώρισεν
οΛα παΰ πΐστεψ: αί ό^ε; ι|<, 9ρησ<εΓες, πού έ υνή,ησίνδλες τίς χΐμ ιρες. πο5 ή πιεν δλα τα δηλητήοιά τού; «αί ματώΰο- κεν άα' ό'λες τίς προνοο!ις γιό νά τοβ δ^'η ά'83?ρυντκά τα χέρι της. Θ_ ι των προδομένϋν . . . .Αύταπάτη.. Λόϊ Φύλλερ ! . . . Ριζε τού; μαγικούς σου πέπλους ! . . ."Αλλαζε την άσ<ήμπ μέ την ώ ιορφιά ! . . . Στέ^νωσε τό δάκρυ άπά τα μάτια μας ! . . . άποκοΐμισε τούς πόν-,υς μας. . . . Μέθα μας ! . . . . Μετόφβ· ρέ μ^ς ! Πάντοτε μακρυα ! . . . Πάντοτβ πρ'ς τό μα·/ικ3 νησΙ μέ τό μελωδικό τού 6νομα: ■ΑΛλογ. ! .. "ΑλλοΟ ! . . . ΣΩΤΗΡΗί ΣΚΙΠΗΓ Εθνικόν όριστείον ι
Σελίς 3η
<ΤΑΜΜΑΤΑ-ΤΕΧΝΑΙ-ΕΠΙΣΤΗΜΙ ΠΑΡΑΤΗΡΗΤΑΙ ΑΙ ΤΑ ΜΕΤΡΑ ΤΤΡΟΣΤΑΣΙΑΣ ΤΩΝ ΑΝΑΓΤΗΡΩΝ Κατά τούς τελευταίου 'ΗβΧο*«·.μ«ταρρ4βμ,β,ς είς τό Ράϊχ Τοϋ χ. Κάρλ Κ ρ ν γ Ι*ήνας έτ«νε- ε ρ , Βερολίνον σεως. Έν αντιθέσει πρ ς χ κήν σχθλικήν^μιιαρρύδμισιν, τής δυτικής λία καί ή γυμνασιον ^ δΤετήΤηοαν τ^ομΐ' μανίαν ανεπτύχθη, πυραΛΛηΛως πρός ούμανιστικόν γυμνάσι >ν, καί ή λεγομένη
«ΌμπΕρσουλε.» (ανωτέρα σχυλή) ήΐΟι
Ινας τύπος ρεβλισπκοϋ γυμνασιον. Αύ-
τό εγινε διά ν' ανταποκριθή το έκπαι-
δευιικόν σύστημα πρός τάς κοπωνιολο-
γι, άς μεταβολάς πού έαήλ&ον κατά τα
τελευταία ετη είς ^τήν χώραν καί διά νά
ίκανοποιηθοΰν αί όσημέραι μεγαλείτεραι
άνάγκαι νεαοών καί επαρκώς έκπα'δευμέ-
νων άνθρώπων^ διά τα τεχνικά καί πρα-
χτι ιά έν γένει έ-παγγέλματα.
'Η μεταρρύθμισις αύτη δέν πρέπει,
έν τούτοις, νά έρμηνεΛΐί)χ) ώς περιφρόνη-
σις ή παραμέλησις τής ούμανιστΐχής δηλ.
κλασσικής εκπαιδεύσεως. Τουναντίον,
καί ή σημΓρινή Γερμανία έπίσης αποδί¬
δει μεγάλην οημαοίαν είς την μελέτην
τηΰ άρχαίου πολιτισμοΰ ενΐός τοΰ πλαι-
σίι υ τής πνευματιχής εξελίξεως -αί πε¬
ραιτέρω προόδου ιής Εύρά> ιης. Γοΰιο
άπι.οεικνυΜαι καί άπό την εργασίαν πού
γίνρται, παρά τόν όλοκληρωτικόν ούτον
πό?ιμον, είς *ό έθνικοσοσιαλισΓι·,! >ν
Ράϊχ επί τού πεδίου των θεο,ιρητι, ών
ρπιοτηιιών χαί ιδίως τής άρχαιολογίας
καί ίστοοίας, των καλών ΐιχνο'ν καί τοϋ
άί)/.ΐ|τΐσμοΰ. Άλ?ά καί ρ'ις την μέσην
εκπαίδευσιν άποδίδεται ιδιαιτέρα οημα
σία εις την κλασσικήν μόρφωσιν τή-
νβι λαίας. Τό γεγονός αύτύ εμφαίνεται
και 'κ τάν κατωτέρω άναφερομένων α¬
ποσπασμάτων άπό τάς νέας γεριια ιχάς
διατάίεις πρρί εκταιδεύσειος
Αντιθέτως πρός τό δημοτικόν σχο¬
λείον καί την «μέσην σχολήν» (Μίττελ
σουλε), ή ανωτέρα σχολή εν Γερμανία
επιδιώκει καί τύν σκοπόν νά παράσχη
ρϊς τους μαθητάς την γνώσιν καί καΐα-
νόησιν ξένων λαών. Είς τάς νέας γερμα-
νιντ'ίς έχπαιδευτικάς όδηγίας άναφέρονΐαι
σχετικώς τα εξής: «Ή μελέτη ξένων λα
ών, γλωσσών, ή&ών καί έίΚμων κλπ. αυ-
ξάνκ την ίκανότητα κατανοήσεως των
ζωτικών προβλημάτων τού ίδίου λαΰ καί κράτονς, διότι κατ' αυτόν τόν τρό- πι ν άποκτάται σαφής αντίληψις των υ¬ φισταμένων διαφόρων ή άντιθέσεων, αν¬ τίληψις πού Λ ■£ άπ<ΐραίτητος διά την καιανόησιν των έν λόγω προβλημάτων. Διευκολύνεται ταυτοχρόνως ή πνευματική μας καί γρνιχώτερον τής διατη- τοΰ γυμνασί-,υ ώς ίδιαιτέρου^κ- τύπου. Την βάσιν όμως τοΰ πολιτισμοΰ άποτελοΰν, κυ- ^ώσσαι: ή ϊλληική καί ή λωνοΰ- μέ τόν αρχαίον κόσμον τής Ελλάδος καί τής Ρώμης». Κατά την τελευταίαν σχολικήν μεταρ- ρύθμισιν, ελήφθησαν ώς βάσεις δύο γε· γονότα: είς κάθι ανωτέραν σχολήν τής Γερμανίας κατέστη ή λατινική γλώσσα μάθηιια υποχρεωτικόν, διετηρήθη δέ τύ γυμνασιον ώς ιδιαιτέρα μορφή τής μέ- σης έκτταιδεύσεως. Είς την νέαν «ανωτέ¬ ραν σχολήν» τ« λατΐνικά διδάσχονται επί 6 ρτη μέ 4 ώρας χαθ' έβδομάδα ρϊς εκάστι,ν τάξιν. Ό σχετικώς μέγα; ούτος άριθμός ώρών έπιτρέπει την διδασκαλίαν όλων των κυριωτέρων έργων τή. ρωμαι κης έποχής καθώς καί τής των Αύγοι'- στων: τοΰ Καίσαρος, τού Λιβίου, τού Ίακίτου, τοΰ Βιργιλίου, τοϋ Όοατίου καί τού Κικέρωνος, έπίσης δέ πολυΐίμων έργων άτό τάς αρχάς τής δημοκρατικής περίοδον, π χ. των έπιγραφών των τα φων των ΣκιπιώνΗΐν Τα μαίτήματα δέν περιορίζοντια είς την ανάγνωσιν των νειμένων, άλλ' έχτείνονται κυρίως είς την εξήγησιν των σκέψρων καί γεγονό- των πορά τοίς Ρωμαίοις ώς καί των φαινομένων ναί αίτίων τού μεγαλείου τής Ρώμης κ ιί τής καταπτώσεως της. Άπό τής 3ης τάίεο)ς ιιοχίζουν τα μα- Πήιιατα τής αρχαίας ελληνικάς μρ δ ώρας καθ' έβδομάδα ΙΙρόκιιται περί έςαιρετι- κοις ύιιιηλοΰ έκταιδεΐ'πκοΰ σκοποΰ. Ή κιχτανι,ηπις τοΰ ίστορινοΰ φαινόμενον πού, άτΓ"ναλεΐτΓίΐ «Έλληνισμός» αποτελεί την πρ»Ίπ ν φάσιν των μαδΊιιιάκον. Πέ¬ ραν τής ι αΐανοήσεως ταύτης ό,ιως παρα- μένει, ώς κύριος σχθτός, ή έμβάθυσις είς τάς (διαμορ»((ι)τικάς δυνάμεις τού ελ- ληνικοΰ πνεΰμ(ίτος καί πολιτισμοΰ. «Τα έλληνικά μκθήιιατα — λέγ· υν αί νέαι έκ- π(ΐ δευτιχα) οδηγίαι—σκοπόν έχουν νά έξυπηρετήσουν τό ιιέγα έργον τής άνα- πλάί,ι ως καί δημιουργικής ρξελίΕιως τοΰ γερπΊίΐκοΓ' έθνους συμφώνως πρός τάς νέας ΐ'θαΐΐκάς καί κοινωνικάς ιδι^ς^· Τα κυρκόΐε >α ιιέσα πρός επίτευξιν τού υψη¬
λού τ ι'·του ο -οποΰ είνε ή άνάγνο)σις καί
κατα όησις τής έννοίας των μεγάλων
έλληνικής (ριλ<ισοφίας—καί ιδίως τοΰ "Ομήρου, τοΰ τοΰ Σοφοκλέους καί τοΰ ή έμβάθυνσις είς τα <ϊρι εργω τής φιλολ ινί,ις, Πλάΐ<·>»ος,
Θυυκυδίδου,
■—ρός χητ Γεν. Δοιίκηοιν καΐ τάς
Νομαρχίας Κρήτης οΊιβιβάο&ήοαν υπό
τοΰ ϋφυπουργΕΐ'ου παρά τψ χ. Πρωθυ-
τΐονργφ αί χάτυ&ι οδηγίαι τον υπουρ-
γρίον Έ-θν. Αμύνης διά την προοτα-
σίαν των Άναπήρων /
Διά την εφαρμογήν τοϋ 5ρ&ρον 9 τοϋ
ύπ' σρι&. 1799)42 Ν. Δ)τος απερΐ τρο¬
ποποιήσεως χαι ουμπληρώσεως τον νπ'
άρι&. 1040)42 Ν. Δ)τοςΐ> περϊ μέτρων
προστασίας των άναπήρων πολέμου,
«V
πλιτών ίν γένει και αλΐων διατάξεωνύ
χαι εν τή μερίμνη ημών δπως παράσχω-
μεν κά&ε δυνατήν διενκόλνναιν είς τονς
ενδιαφερομένους Δημοαίονς ' Υπαλλή-
λονς ώς πρός τόν τρόπον σνμπληρώσεως
των διχαιολογητικών βάσει των Οποίων
&ά χορηγτ]ται ή υπό τής υπό τοΰ αυτόν
Χομ. Δ)τος προβλεπομένη είδικής Επι-
τροπής τον Υπονργείου Έϋνικής Αμύ¬
νης πιατοποίησις, διά τον χρόνον τής ΰ-*
πηρεαίας καί τόν χαρακτηρισμόν αυτής
ώς νπηρεσία ίν τή ζώνη ίπαφής, μετά
τοΰ άντιπάλου, ώς και διά την δλην πλη¬
ρώσιν των δρων τοΰ αΰτοΰ Νομ. Δ) τος,
έχομεν την τιμήν νά άποστείλωμεν σννημ-
μένως αντίγραφον όδηγιών τοΰ Υπουρ¬
γείον Έ&ν. Αμύνης ίνα ίν τή άρμοδιό-
τητι υμών μεριμνήσητε δπως λάβωσι
γνώσιν οί ίνδιαφερόμενοι.
Αρμοδία 'Ϋπηρεαία δ^ά την υπο¬
βολήν των δικχιολογητικών τνγχάνει ή
Δ)αις Άναπήρων Έπιτροπη Ν. Δ)τος
1799142 τοΰ Υπουργείου Έΰνικής Α¬
μύνης.
Ό Υφ)γός παολ τώ κ. Πρω&νπονργφ
Λ. ΤΣ1Ρ1ΓΩΤΗΣ
Α'. Ζώνη έπαφης
Ζώνη ΐπαγής Μεραρχιών δέον νά νο·
στουργήματα 'ή; έλληνικής τέχνη^, 'δίως
δέ της πλαστι/ήί, ώς και ή κοτ"νό·ησις
τοΰρ'ληνικοΰ άγιονιστικοΰ πντΰαατος.
Έκτός των διίο γ/οιπαών τής αρχαιό¬
τητος, αί οποίαι /οηΛΐιΐίΐ'ουν ε"!ς τίιν
άντλησιν ττολυτίμο»· πιριτ'ΐάτων ?κ τής
μελέτης τού ελληνικήν ·, οί ο'ημηΊχοϊΐ πο¬
λιτισμοΰ διά τό Ρργην της ΛιαμηοΤ'ώπε"
(ος τού γερμ'ΐνΐκοΰ χπι ετΊρίιηίΐΐκοΰ ηο
λιτισμοΰ χίΊ τ*ίς δΐΓ(παΐ'"ί(ονωγήηε·"Κ τής
νέας γερμανικής γενεάς, καί τα λοιπά ιι«
θήμιιτα των ΓΪνωτέοο)ν σχολών ρχονν
προσαρμοσθή, οΐά τής τελρυταίης μρταο
ρυθμίσεως, πρός τούς εκΐΓαιδευτινοί ς νιΛ
γενικώΐεοον τούς έθνικούς σκοπονς, τοΰις
ό-τοίους έ.τιδιώκει ή νέα Γεριιηνίη. Τα
μαίτήματα γερμανικής γλιί>σσης κ ιΐ ίστο-
ρίας, γεοιγραφίας καί γεωπολιτικής ώς
καί καλών τεχνών ρ;υτηρΓτοΰν τούς άνω-
τρρο) λρχθρντας πκοποΰς. Κ«1 είς τό νέον
έκπαιδευιικόν σΰστημα τής Γερμανίας,
πάντως, ή μελέτη τ όν (ϊρχαίων γλωσσών
παίζρι σπουδαίον ρόλον. Ό Άδόλφος
Χίτλεο έ·γρα>|ιε «άποτε : «Ό ττολιτισμόί
μας είναι τό πόρισμα χιλιρτηρίίιων κ«ί
περιλαμβίίνρι ελληνισμόν ναί γερμανι-
σμόν άπό κοινοΰ».
Κάρλ Κονγχερ
ήται ή ζώνη ενεργείας (χατά βά&ος καΐ
πλάτος) Μεραρχίας ΙμπεπΧεγμένης δηως
δήποτε μετά τοΰ αντίπαλον είς την οποίαν
ε*χουσιν άναπ,τυχ&ή Μονάδες χαί οχημα-
τισμο'ι τής Μεραρχίας χαί μή Μεραρχιθ'
χοϊ Ινεργονντες ίν τή αυτή ζώνη πρός
νποβοήΰηοιν τού ίργον ταύτης.
Β'. Τραυματίαι
1. ΙΙιστοποιητιχόν τού Υπουργείον
'Ε&νιχής Αμύνης (Γραφ. Υ1Ι) ή άντι·
γράφον ίζιτηρίον τον Στρατ. Νοσοχο-
μείου δτι ίνοοηλεν&ησαν ϊχ πολεμικον
Τρανματος.
2. "Εχ&εσις εχ μέρονς των Ίεραρχι-
χώς προϊσταμένων των (Δ]σις Λόχον,
Τάγματος Τ) Σνντάγματος) περι των συν
&ηχών τρανματιαμοΰ αυτών (Χρόνος μά~
χης είς ί]ν ίτρανματίο&η—εΐδος τρανμα'
τος) διαγωγί) ίπιδειχΰεϊσα χατά τόν πό¬
λεμον. Έν άδνναμία εκδόσεως βεβαιώ-
αεως υπό τοΰ Δ)τον Λόχον Ιαχύει βεβαίω-
αις δύο μονίμων αξιωματικών τον Τάγ~
ματος (Μοίρας—'Επιλαρχίας) βεβαιουμΙ~
νης υπό τοϋ Διοικητοΰ τοϋ Τάγματος ή
ίν ελλείψει τούτον διά τοϋ £)τον τον Συν
τάγματος ή Ύποδ)τοΰ τοϋ Συντ)τος.
Προχειμένου περ'ι 'Εφέδρων αξιωμα¬
τικών ή ΙΉ&εσις ίχδιδομένη νπο τοϋ
Δ)τον τοΰ Λόχου δέον νά είναι νπεν&ν-
νως δεωρημένη υπό τοΰ Δ)τοΰ τσΰ Τάγ-
[ΐαως η~ Ύποδ)τοΰ τοΰ Σνντάγματος ή
Δ)ταΰ Μεραρχιακοΰ Πεζιχοΰ ή Πνροβο-
λικον χλπ.
Γ.' Πολεμισταί 1940—41
Α) ΟΠΛΙΤΑΙ. — "Εχ&εσ,ς Δ)τσΰ Λό¬
χου, ίμφαίνονσαν 1) Τόν χρόνον υπηρε¬
σίας και την υπηρεσίαν ην ίξετέλει. 2)
Την ίν γένει διαγωγήν τού κατά τόν πό¬
λεμον. Μαχαι είς &ς έλαβεν μέρος, Γνω-
μάτευοις ίπι ταύτης τον Δ/ΐοΰ τον Τάγ¬
ματος, Μοίρας 'Επιλαρχίας, ή εν ελλεί¬
ψει Διοιχητον Σ)ντος, ή Ύ.Ίθδ)τοΰ Σνν¬
τάγματος.
Ε) ΕΦΕΔΡΟΙ ΑΞΙΩΜΛΤΙΚΟΙ. ·Η
ώς άνω ί'κ&εσις νπογεγραμ/ιένη χαι υπό
τνΰ Διοιχητοΰ τον Σνντ)τος.
Έν περιπτώσει κα&' ήν δεν χα9ίοτα-
ται δυνατόν νά λάβα>οι οί ίνόιαφερόμενοι
άπό τονς Πρυισταμή'ους των, την ώς ά-
νιο εχ&εσιν, τότε δέον όπως :
Οί μέν οπλίται : λάβωσιν ε,(!)εαιν ύ-
πογεγρα/ιμένην παρά δύο Μόνιμον αξι¬
ωματικών ΰπηρετηαάνιων είς τψ' αύτην
μ ιι·άδα (Λόχον § Τάγμα) και ϋεωρημέ-
νην μετά τής γνώμης τού υπό τον Δ)τον
τοΰ Τάγματος ή Σνντ)τος ή Ύποδ)τοΰ
τοΰ Σνντ)τος.
ΟΙ "Εφεδροι άξιω/ιατικοί : "Ομοίως
ώς ανωτέρω γνωματίύοντος χατά τό δο-
νατόν τον Δ)τοΰ πεζιχοΰ—Πνρ)χον Μ&-
ραρχίας κλπ. ή Σ. Στρατόν.
"Οπον άναγ έρονται οί δροι οργανώ¬
σεως Μονάδων, διά τονς οχηματιομους
και Υπηρεσίας ίηγύει ή άντίστοι/ος '/«-
ραρχία.
Σημ. Διά την έκδοσιν βεβαιώαεο>ς
100 δρχ. κινητόν χαρτόσημον.
τ
κινησ;
ΚΡΗΓΙΚΑ ΗΛΙΕΡΟΝΥΧΤΙΑ
ΖΩΝΤΑΝΑ ΒΑΡΟΜΕΤΡΑ
ΣυνοντηΒήκαμε θΓμ€ρα τό άπόγευμα
οτδ κοντινό χωριουδάκι, πού τόσο μ' όρέ-
σει νά έπισκίπΓωμαι. Ζή καί κινείται ό
συμπαβητκός ούτος γεροντάκος μέσα σε
μιά «ολύ γροφική κολ ΛοΟΚα μέ συντρο-
οιά τού μιά κόρη, γιατΙ ό γυ ός καί ή τ"·
νοΐκα τού πέβαναν άπό καιρό. Ή συμπα-
βητική τού μορφή μέ προσίΐλκυσε, τόν
πληοίασα καί δέν κολοβιιμοθμοι κι' έγω πυ«,
πιΛο μ« * ουδέ ντα.
Άπό καιρό σέ καιρό Εσκυβε και κ·ττα-
ζ« Ινα κλωνόρι μιας έληβς στή κουφάλα
το όποΐου μιά όρόχνη Οθαινε βιαστικά τόν
Ιστό της. , . .
-Πίρνβ ή ώρα σου κδπως μέ τα μιχρό
ούτά πλοσματώκισ; Τόν ρώιησσ, Ον καί
πΙατ«.υα πώς ό συνολιλητής μου €ΐχε κα
ποία γεροντική περιέργεια.
"Ηρεμα, ήριμο τότβ μοθ είπε:
—ΠοιδΙ μου, ού πού ζής στή πολιίεΐα ο
σφαλώς ζέρεις πολύ χρήβιμα *£?ναΙ °12
ζαή σου άλλά μόνο άπό τα βιβλΐα, δηλαδή
δ οβάζεις καί ζανο5ιαβάζεις Ινα βιθλΐο
κ'αί βαντάζομαι πώς δεν Οάσαι σέ Οίσι να
δή όν βρέξη ή δχ.. Έγώ, καδισμένος έδο
στήν έρημιό χωρΐς σκοτοθρες καί πονοκί
•αλιάσματο, άφΐνυ τόν έαυτά μου νά τόν
όδηγθ τό ρεθμα τής ζωής δπως θέλει εκεί
νο καί τή νύσι νά μοθ διδάσκη τόσο καί
τόόα μυστικά της. Βίβοια έγώ δέν εΐμαι
οέ βέ^ι νά διορδώσω <σβς τούς γρσμματι σμένους «χωριότες», άλλο ζέρω °μ«ς κι <νώ τόσα καί τόσα ύρο'α πράγματο. Ή ύρΑχνί] πού τόσο καιρό τυρα μί γε,,ονίώο «Τνβι Ι*α όπό τα «ζωντανά 03- ρόμίτρα» τα όποΤα μοθ έχουν κάμει τόση μενάλη έντύπωσι τώρα καί πολλά χρόνια. —Θ68«λο πολύ νρ όκούσω γι' αυτό. Πή οί Ινα τσιγόρο ηού τοθ πρόσφερα καί ρου»Οντας το άχό ταγα συνέχισε την ό- μιλΐα τού—τή διδαχή τού. — Πολλά χρόνια πρΐν οί σοΐ>οΙ δνβρω-
ποι βροθν τώ βσρόμετρα, ό καλός ©εός
€Ϊχε δημιου^ήσει ζωντανό βαρόμετρα
•ϋτά καί ζώα, τα άποϊα δεΐχνουν χωρίς
λάθος τόν ^αιρό, βπως τό χαμηλό πέτα-
γμα ι ών χελιδονιών ΑΙνες ώρες πρΐν βρέ¬
ξη, τα νύψιμ:> τής γάτας, δηλαδή τό σκού
πισμα των ποδιών της στό αΰτιά της κάτι
κόμπιες τΟν πεύ<ων οί οποίες «αΐνεται νά είναι πολύ πο.ηρές γιατΙ δταν βρέξο κρύ- βωνται στή μικρή τους βωλιά κοί ίταν ιΐναι ήλιος βηΐνουν επιδεικτικίς οέ περΙ- ωατο στά κ/Ό5ιά τοθ πεύκου. "Επειτα, οιγά σιγά ση<ώ8η« καί προχω ρήοαμε μαζΐ Μνα βήματα πρός τή γέρικη έληά, δποο μιά μμγάλη άράχνη ϋφαινε τάν Ιστό της.* —Είναι τό πιό Βοευάσιο βαρόμετρο ά- πά δλα αύτη ή όράχνη, μοϋ εΤιΐε, νιατΙ δ ταν πρόκειται νά βρέξη μ·κραΙνει πΊρα πό λύ τό νήματα πού κρατοθν τόν Ιστόν της, ένθ βταν «Τναι καλο<αιαΙα ή άράχνη με· γαλώνο τ· νήματα τοθ ΙστοΟ της. "Οταν βρέχει κοί ή άράχνη ζκουράζεται σημαΐ- νει δτι ή βρ-χή 8ά εξακολουθήση, ένθ δταν έργάζεται έν Ορρ βροχής σημαΐνει δτι θό Εχωμε γρήγ·°ρο. καλοκαιρία. Πρέπει νά γνωρΐζης, νεαρέ μου Φΐλ·:, πώς ή άρά¬ χνη έντός 24 ώραν κάνει μεταλλαγάς οτόν Ιστό της, καί αν έργάζ€ται στάς 6 τό βράδυ βά πή δτι σδ,χωμε τή νύχτα ξαστίράδσ. ΗύχαρΙστηοα πολϋ τάν καλό αυτόν βν- θρωπο, καί γυρΐζοντας στή πόλη σκίφτηκα πώς τόσο καί τόσα ώραΓα καί χρήσιμα πράγματα μπορεί .νά διδαχοοΓμε όπό τα μεγάλο βιβλΐο πού λέγεται Φύσις, βιβλΐο τό άποίο μάς μιλεΓ άπλβ άληοινά «αί χρή- σιμο, χωρίς ύποκρισΐα δπω; συμβαΐνει σ·Ις άνδρώπινες κοινωνΙ«ς. ΓΓΑΝΝΗΣ ΔΡΥΑΔΗΣ Έτΐίχαΐβθΐ Σ'Λχοι ΠΑΛΗΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ Χοιατονγεννα γιορτάζα χ' ή καλή γιαγιά μέ τα χαρ ού μέν ά της έγγονάκια χ ιί τ'ορτ. παίζει χαίρεται μαζύ μ' αυτά, γιϋ·ι με τα ά&ώα τονς λογάκια. 'Υο~ί:ρα παραμΰθια οίμορφα τονς αρχινά βγζλμΐνα άπ' τή δική της Ιατορία πώς ίπιρίμενε κι' αυτή χά&ε χρονιά μεθ' τα Χριοτονγεννα νά δή την ευτυχία. Κοιμοΰνται τώρα τα ίγνονάχια της γλυκά κι' ίνα χααόγείο οτό οτόμα της άνθίζει βΧέπονν στόν ΰ'πνο το Χριστό, άληθινά πώς ίρχιται καί 8ώρα τονς χαρίζει Καί σχύβει γιά νά τα φίλήο-η ή γιαγιά, άΙΧί με μάτια τώρα δακρνομένα γιατϊ θυμήθΐ,κε νά χρόνια τα παληά —παληά Χριστούγεννα εΰτυχισμένα. Ε. Μ. Γνομικά σέ στΐχ^ιις Άπό τό νε'ο άνρχδοτο σύ/γραμμ« «ΆΕΐιόματα» τοΓ' ,ιρότην Έπιθεωρτ|τ·δ Δημ Σχολείων κ. Ι. Σταυρακάκη 1 ν ό.τωί ποίπιι τα παιδία οί Λνθχκύΐτοι άνα^ρέιΐΜυν. θά χο,'θΐάσουν, ιιή πολλους γλυ/.ρ'ς καρποικ θά δρέψουν. "Ασυλα, δικασΐήρια, και φολακές ϋά κλείσουν κι' ϊΐλοι των κϋσμο θά χαροΰν /.ι' ιϋ/.άοΐστα θά ξήσουν. ΔΗΛΛΣΙΖ <-*ηλ.ώ δΐι οΰδκμίαν σχέσιν £χω πλέον μέ την σύζυγον μου Άργυρώ τό γένος Ιωάν. Κουτσουρελάκη, κατατεθείσης παρ' εμού άρμσ δίως τής σχίΐικής αΐτήσεως βιαζυγίου. Χανιά τϋ 22 Λαρίου 1942 Ό Δηλών > Παΰλος Γ. Κουσκουμβεκάκης
Σοφά Χόγια
Έμπιοτεύου είς την φύλαχιν τού Θεοΰ,
άλλά φΰλαΐτε και σΰ μόνος τόν εαυτόν σου.
Άλήθειες
"Οίαν βλέπεις έναν έπαίτην και ενα δυστυ
χισμένον νά τόν έλρής μέ αφθονίαν. Δέκα έλε
ημοσΰνες, χίλια καλά περισσόΐερα είς τόν κό
σμόν.
Παροιμίαι
ΚουφοΟ καμτιάνα κι' άν βρονιάς,
αίν θυμιαιίζης καί ιι^θυσμένον κι" άν
όλα χαμένα πάνε.
νεκοο
χερνάς
Γιά την γυναίχα καί τόν έρωτα
» Ποτέ δεν πρέπει νά ταράΓ,Η κονε'ις την πή
γή, άπό την όποιαν ηπιε, οϋτε νά κακολογή
την γυναϊκα, την όποιαν ήγάπησε.
Δωρεαι υπέρ τού ΤαμεΙου
Έλεημσσύνης ·
Ό / Νε'σι·ο>ι} ' ννΒρκίδης είσέφέρεν δρ 50.000.
Τ» Πια τ·>ρ<;ΐι)ν ΙΙεΐοιλαιοειδών (Έρ. Πίρμασλΐίγχϊρ — Κ Χαμαοιχης) οο ΚΧΙ000. Τό Δ.^. τοΰ Γαμείου εΰ/αρισιεί θερμώ. ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ "ΟΛΥΜπΐΑ,, Σήμερον άπό 2 1)2—4 1)2, 5—6 καί 7—9. Ζουρνάλ ΛΟΥΤΣΕ Νο 21δ καί τΰ Ίταλι· κης παραγωγής Φίλμ < ΑΝ ΗΜΟΥΝ ΤΙΜΙΟΣ. .. Ή χαρά—τό γ λοιο—ΐά νειάτα όργιάζουν κυριολεκτικώς στό έργον αΰτό. Αυριον καί την Κυριακή τό ίργον Θαΰμα Ο ΠΡΛΣΙΝΟΣ ΛΥΤΟΚΡΑΤΩΡ ιιέ τους Γκουβτάρ Ντ,ηλ καί Καρόλα Χβν Ώραιπαρασεάσεων 2 1)2—4 1)2, 5—7 καί 7 — ίΙ
<ΤΑΜΜΑΤΑ-ΤΕΧΝΑΙ-ΕΠΙΣΤΗΜΙ ΠΑΡΑΤΗΡΗΤΑΙ ΑΙ ΤΑ ΜΕΤΡΑ ΤΤΡΟΣΤΑΣΙΑΣ ΤΩΝ ΑΝΑΓΤΗΡΩΝ Κατά τούς τελευταίου 'ΗβΧο*«·.μ«ταρρ4βμ,β,ς είς τό Ράϊχ Τοϋ χ. Κάρλ Κ ρ ν γ Ι*ήνας έτ«νε- ε ρ , Βερολίνον σεως. Έν αντιθέσει πρ ς χ κήν σχθλικήν^μιιαρρύδμισιν, τής δυτικής λία καί ή γυμνασιον ^ δΤετήΤηοαν τ^ομΐ' μανίαν ανεπτύχθη, πυραΛΛηΛως πρός ούμανιστικόν γυμνάσι >ν, καί ή λεγομένη
«ΌμπΕρσουλε.» (ανωτέρα σχυλή) ήΐΟι
Ινας τύπος ρεβλισπκοϋ γυμνασιον. Αύ-
τό εγινε διά ν' ανταποκριθή το έκπαι-
δευιικόν σύστημα πρός τάς κοπωνιολο-
γι, άς μεταβολάς πού έαήλ&ον κατά τα
τελευταία ετη είς ^τήν χώραν καί διά νά
ίκανοποιηθοΰν αί όσημέραι μεγαλείτεραι
άνάγκαι νεαοών καί επαρκώς έκπα'δευμέ-
νων άνθρώπων^ διά τα τεχνικά καί πρα-
χτι ιά έν γένει έ-παγγέλματα.
'Η μεταρρύθμισις αύτη δέν πρέπει,
έν τούτοις, νά έρμηνεΛΐί)χ) ώς περιφρόνη-
σις ή παραμέλησις τής ούμανιστΐχής δηλ.
κλασσικής εκπαιδεύσεως. Τουναντίον,
καί ή σημΓρινή Γερμανία έπίσης αποδί¬
δει μεγάλην οημαοίαν είς την μελέτην
τηΰ άρχαίου πολιτισμοΰ ενΐός τοΰ πλαι-
σίι υ τής πνευματιχής εξελίξεως -αί πε¬
ραιτέρω προόδου ιής Εύρά> ιης. Γοΰιο
άπι.οεικνυΜαι καί άπό την εργασίαν πού
γίνρται, παρά τόν όλοκληρωτικόν ούτον
πό?ιμον, είς *ό έθνικοσοσιαλισΓι·,! >ν
Ράϊχ επί τού πεδίου των θεο,ιρητι, ών
ρπιοτηιιών χαί ιδίως τής άρχαιολογίας
καί ίστοοίας, των καλών ΐιχνο'ν καί τοϋ
άί)/.ΐ|τΐσμοΰ. Άλ?ά καί ρ'ις την μέσην
εκπαίδευσιν άποδίδεται ιδιαιτέρα οημα
σία εις την κλασσικήν μόρφωσιν τή-
νβι λαίας. Τό γεγονός αύτύ εμφαίνεται
και 'κ τάν κατωτέρω άναφερομένων α¬
ποσπασμάτων άπό τάς νέας γεριια ιχάς
διατάίεις πρρί εκταιδεύσειος
Αντιθέτως πρός τό δημοτικόν σχο¬
λείον καί την «μέσην σχολήν» (Μίττελ
σουλε), ή ανωτέρα σχολή εν Γερμανία
επιδιώκει καί τύν σκοπόν νά παράσχη
ρϊς τους μαθητάς την γνώσιν καί καΐα-
νόησιν ξένων λαών. Είς τάς νέας γερμα-
νιντ'ίς έχπαιδευτικάς όδηγίας άναφέρονΐαι
σχετικώς τα εξής: «Ή μελέτη ξένων λα
ών, γλωσσών, ή&ών καί έίΚμων κλπ. αυ-
ξάνκ την ίκανότητα κατανοήσεως των
ζωτικών προβλημάτων τού ίδίου λαΰ καί κράτονς, διότι κατ' αυτόν τόν τρό- πι ν άποκτάται σαφής αντίληψις των υ¬ φισταμένων διαφόρων ή άντιθέσεων, αν¬ τίληψις πού Λ ■£ άπ<ΐραίτητος διά την καιανόησιν των έν λόγω προβλημάτων. Διευκολύνεται ταυτοχρόνως ή πνευματική μας καί γρνιχώτερον τής διατη- τοΰ γυμνασί-,υ ώς ίδιαιτέρου^κ- τύπου. Την βάσιν όμως τοΰ πολιτισμοΰ άποτελοΰν, κυ- ^ώσσαι: ή ϊλληική καί ή λωνοΰ- μέ τόν αρχαίον κόσμον τής Ελλάδος καί τής Ρώμης». Κατά την τελευταίαν σχολικήν μεταρ- ρύθμισιν, ελήφθησαν ώς βάσεις δύο γε· γονότα: είς κάθι ανωτέραν σχολήν τής Γερμανίας κατέστη ή λατινική γλώσσα μάθηιια υποχρεωτικόν, διετηρήθη δέ τύ γυμνασιον ώς ιδιαιτέρα μορφή τής μέ- σης έκτταιδεύσεως. Είς την νέαν «ανωτέ¬ ραν σχολήν» τ« λατΐνικά διδάσχονται επί 6 ρτη μέ 4 ώρας χαθ' έβδομάδα ρϊς εκάστι,ν τάξιν. Ό σχετικώς μέγα; ούτος άριθμός ώρών έπιτρέπει την διδασκαλίαν όλων των κυριωτέρων έργων τή. ρωμαι κης έποχής καθώς καί τής των Αύγοι'- στων: τοΰ Καίσαρος, τού Λιβίου, τού Ίακίτου, τοΰ Βιργιλίου, τοϋ Όοατίου καί τού Κικέρωνος, έπίσης δέ πολυΐίμων έργων άτό τάς αρχάς τής δημοκρατικής περίοδον, π χ. των έπιγραφών των τα φων των ΣκιπιώνΗΐν Τα μαίτήματα δέν περιορίζοντια είς την ανάγνωσιν των νειμένων, άλλ' έχτείνονται κυρίως είς την εξήγησιν των σκέψρων καί γεγονό- των πορά τοίς Ρωμαίοις ώς καί των φαινομένων ναί αίτίων τού μεγαλείου τής Ρώμης κ ιί τής καταπτώσεως της. Άπό τής 3ης τάίεο)ς ιιοχίζουν τα μα- Πήιιατα τής αρχαίας ελληνικάς μρ δ ώρας καθ' έβδομάδα ΙΙρόκιιται περί έςαιρετι- κοις ύιιιηλοΰ έκταιδεΐ'πκοΰ σκοποΰ. Ή κιχτανι,ηπις τοΰ ίστορινοΰ φαινόμενον πού, άτΓ"ναλεΐτΓίΐ «Έλληνισμός» αποτελεί την πρ»Ίπ ν φάσιν των μαδΊιιιάκον. Πέ¬ ραν τής ι αΐανοήσεως ταύτης ό,ιως παρα- μένει, ώς κύριος σχθτός, ή έμβάθυσις είς τάς (διαμορ»((ι)τικάς δυνάμεις τού ελ- ληνικοΰ πνεΰμ(ίτος καί πολιτισμοΰ. «Τα έλληνικά μκθήιιατα — λέγ· υν αί νέαι έκ- π(ΐ δευτιχα) οδηγίαι—σκοπόν έχουν νά έξυπηρετήσουν τό ιιέγα έργον τής άνα- πλάί,ι ως καί δημιουργικής ρξελίΕιως τοΰ γερπΊίΐκοΓ' έθνους συμφώνως πρός τάς νέας ΐ'θαΐΐκάς καί κοινωνικάς ιδι^ς^· Τα κυρκόΐε >α ιιέσα πρός επίτευξιν τού υψη¬
λού τ ι'·του ο -οποΰ είνε ή άνάγνο)σις καί
κατα όησις τής έννοίας των μεγάλων
έλληνικής (ριλ<ισοφίας—καί ιδίως τοΰ "Ομήρου, τοΰ τοΰ Σοφοκλέους καί τοΰ ή έμβάθυνσις είς τα <ϊρι εργω τής φιλολ ινί,ις, Πλάΐ<·>»ος,
Θυυκυδίδου,
■—ρός χητ Γεν. Δοιίκηοιν καΐ τάς
Νομαρχίας Κρήτης οΊιβιβάο&ήοαν υπό
τοΰ ϋφυπουργΕΐ'ου παρά τψ χ. Πρωθυ-
τΐονργφ αί χάτυ&ι οδηγίαι τον υπουρ-
γρίον Έ-θν. Αμύνης διά την προοτα-
σίαν των Άναπήρων /
Διά την εφαρμογήν τοϋ 5ρ&ρον 9 τοϋ
ύπ' σρι&. 1799)42 Ν. Δ)τος απερΐ τρο¬
ποποιήσεως χαι ουμπληρώσεως τον νπ'
άρι&. 1040)42 Ν. Δ)τοςΐ> περϊ μέτρων
προστασίας των άναπήρων πολέμου,
«V
πλιτών ίν γένει και αλΐων διατάξεωνύ
χαι εν τή μερίμνη ημών δπως παράσχω-
μεν κά&ε δυνατήν διενκόλνναιν είς τονς
ενδιαφερομένους Δημοαίονς ' Υπαλλή-
λονς ώς πρός τόν τρόπον σνμπληρώσεως
των διχαιολογητικών βάσει των Οποίων
&ά χορηγτ]ται ή υπό τής υπό τοΰ αυτόν
Χομ. Δ)τος προβλεπομένη είδικής Επι-
τροπής τον Υπονργείου Έϋνικής Αμύ¬
νης πιατοποίησις, διά τον χρόνον τής ΰ-*
πηρεαίας καί τόν χαρακτηρισμόν αυτής
ώς νπηρεσία ίν τή ζώνη ίπαφής, μετά
τοΰ άντιπάλου, ώς και διά την δλην πλη¬
ρώσιν των δρων τοΰ αΰτοΰ Νομ. Δ) τος,
έχομεν την τιμήν νά άποστείλωμεν σννημ-
μένως αντίγραφον όδηγιών τοΰ Υπουρ¬
γείον Έ&ν. Αμύνης ίνα ίν τή άρμοδιό-
τητι υμών μεριμνήσητε δπως λάβωσι
γνώσιν οί ίνδιαφερόμενοι.
Αρμοδία 'Ϋπηρεαία δ^ά την υπο¬
βολήν των δικχιολογητικών τνγχάνει ή
Δ)αις Άναπήρων Έπιτροπη Ν. Δ)τος
1799142 τοΰ Υπουργείου Έΰνικής Α¬
μύνης.
Ό Υφ)γός παολ τώ κ. Πρω&νπονργφ
Λ. ΤΣ1Ρ1ΓΩΤΗΣ
Α'. Ζώνη έπαφης
Ζώνη ΐπαγής Μεραρχιών δέον νά νο·
στουργήματα 'ή; έλληνικής τέχνη^, 'δίως
δέ της πλαστι/ήί, ώς και ή κοτ"νό·ησις
τοΰρ'ληνικοΰ άγιονιστικοΰ πντΰαατος.
Έκτός των διίο γ/οιπαών τής αρχαιό¬
τητος, αί οποίαι /οηΛΐιΐίΐ'ουν ε"!ς τίιν
άντλησιν ττολυτίμο»· πιριτ'ΐάτων ?κ τής
μελέτης τού ελληνικήν ·, οί ο'ημηΊχοϊΐ πο¬
λιτισμοΰ διά τό Ρργην της ΛιαμηοΤ'ώπε"
(ος τού γερμ'ΐνΐκοΰ χπι ετΊρίιηίΐΐκοΰ ηο
λιτισμοΰ χίΊ τ*ίς δΐΓ(παΐ'"ί(ονωγήηε·"Κ τής
νέας γερμανικής γενεάς, καί τα λοιπά ιι«
θήμιιτα των ΓΪνωτέοο)ν σχολών ρχονν
προσαρμοσθή, οΐά τής τελρυταίης μρταο
ρυθμίσεως, πρός τούς εκΐΓαιδευτινοί ς νιΛ
γενικώΐεοον τούς έθνικούς σκοπονς, τοΰις
ό-τοίους έ.τιδιώκει ή νέα Γεριιηνίη. Τα
μαίτήματα γερμανικής γλιί>σσης κ ιΐ ίστο-
ρίας, γεοιγραφίας καί γεωπολιτικής ώς
καί καλών τεχνών ρ;υτηρΓτοΰν τούς άνω-
τρρο) λρχθρντας πκοποΰς. Κ«1 είς τό νέον
έκπαιδευιικόν σΰστημα τής Γερμανίας,
πάντως, ή μελέτη τ όν (ϊρχαίων γλωσσών
παίζρι σπουδαίον ρόλον. Ό Άδόλφος
Χίτλεο έ·γρα>|ιε «άποτε : «Ό ττολιτισμόί
μας είναι τό πόρισμα χιλιρτηρίίιων κ«ί
περιλαμβίίνρι ελληνισμόν ναί γερμανι-
σμόν άπό κοινοΰ».
Κάρλ Κονγχερ
ήται ή ζώνη ενεργείας (χατά βά&ος καΐ
πλάτος) Μεραρχίας ΙμπεπΧεγμένης δηως
δήποτε μετά τοΰ αντίπαλον είς την οποίαν
ε*χουσιν άναπ,τυχ&ή Μονάδες χαί οχημα-
τισμο'ι τής Μεραρχίας χαί μή Μεραρχιθ'
χοϊ Ινεργονντες ίν τή αυτή ζώνη πρός
νποβοήΰηοιν τού ίργον ταύτης.
Β'. Τραυματίαι
1. ΙΙιστοποιητιχόν τού Υπουργείον
'Ε&νιχής Αμύνης (Γραφ. Υ1Ι) ή άντι·
γράφον ίζιτηρίον τον Στρατ. Νοσοχο-
μείου δτι ίνοοηλεν&ησαν ϊχ πολεμικον
Τρανματος.
2. "Εχ&εσις εχ μέρονς των Ίεραρχι-
χώς προϊσταμένων των (Δ]σις Λόχον,
Τάγματος Τ) Σνντάγματος) περι των συν
&ηχών τρανματιαμοΰ αυτών (Χρόνος μά~
χης είς ί]ν ίτρανματίο&η—εΐδος τρανμα'
τος) διαγωγί) ίπιδειχΰεϊσα χατά τόν πό¬
λεμον. Έν άδνναμία εκδόσεως βεβαιώ-
αεως υπό τοΰ Δ)τον Λόχον Ιαχύει βεβαίω-
αις δύο μονίμων αξιωματικών τον Τάγ~
ματος (Μοίρας—'Επιλαρχίας) βεβαιουμΙ~
νης υπό τοϋ Διοικητοΰ τοϋ Τάγματος ή
ίν ελλείψει τούτον διά τοϋ £)τον τον Συν
τάγματος ή Ύποδ)τοΰ τοϋ Συντ)τος.
Προχειμένου περ'ι 'Εφέδρων αξιωμα¬
τικών ή ΙΉ&εσις ίχδιδομένη νπο τοϋ
Δ)τον τοΰ Λόχου δέον νά είναι νπεν&ν-
νως δεωρημένη υπό τοΰ Δ)τοΰ τσΰ Τάγ-
[ΐαως η~ Ύποδ)τοΰ τοΰ Σνντάγματος ή
Δ)ταΰ Μεραρχιακοΰ Πεζιχοΰ ή Πνροβο-
λικον χλπ.
Γ.' Πολεμισταί 1940—41
Α) ΟΠΛΙΤΑΙ. — "Εχ&εσ,ς Δ)τσΰ Λό¬
χου, ίμφαίνονσαν 1) Τόν χρόνον υπηρε¬
σίας και την υπηρεσίαν ην ίξετέλει. 2)
Την ίν γένει διαγωγήν τού κατά τόν πό¬
λεμον. Μαχαι είς &ς έλαβεν μέρος, Γνω-
μάτευοις ίπι ταύτης τον Δ/ΐοΰ τον Τάγ¬
ματος, Μοίρας 'Επιλαρχίας, ή εν ελλεί¬
ψει Διοιχητον Σ)ντος, ή Ύ.Ίθδ)τοΰ Σνν¬
τάγματος.
Ε) ΕΦΕΔΡΟΙ ΑΞΙΩΜΛΤΙΚΟΙ. ·Η
ώς άνω ί'κ&εσις νπογεγραμ/ιένη χαι υπό
τνΰ Διοιχητοΰ τον Σνντ)τος.
Έν περιπτώσει κα&' ήν δεν χα9ίοτα-
ται δυνατόν νά λάβα>οι οί ίνόιαφερόμενοι
άπό τονς Πρυισταμή'ους των, την ώς ά-
νιο εχ&εσιν, τότε δέον όπως :
Οί μέν οπλίται : λάβωσιν ε,(!)εαιν ύ-
πογεγρα/ιμένην παρά δύο Μόνιμον αξι¬
ωματικών ΰπηρετηαάνιων είς τψ' αύτην
μ ιι·άδα (Λόχον § Τάγμα) και ϋεωρημέ-
νην μετά τής γνώμης τού υπό τον Δ)τον
τοΰ Τάγματος ή Σνντ)τος ή Ύποδ)τοΰ
τοΰ Σνντ)τος.
ΟΙ "Εφεδροι άξιω/ιατικοί : "Ομοίως
ώς ανωτέρω γνωματίύοντος χατά τό δο-
νατόν τον Δ)τοΰ πεζιχοΰ—Πνρ)χον Μ&-
ραρχίας κλπ. ή Σ. Στρατόν.
"Οπον άναγ έρονται οί δροι οργανώ¬
σεως Μονάδων, διά τονς οχηματιομους
και Υπηρεσίας ίηγύει ή άντίστοι/ος '/«-
ραρχία.
Σημ. Διά την έκδοσιν βεβαιώαεο>ς
100 δρχ. κινητόν χαρτόσημον.
τ
κινησ;
ΚΡΗΓΙΚΑ ΗΛΙΕΡΟΝΥΧΤΙΑ
ΖΩΝΤΑΝΑ ΒΑΡΟΜΕΤΡΑ
ΣυνοντηΒήκαμε θΓμ€ρα τό άπόγευμα
οτδ κοντινό χωριουδάκι, πού τόσο μ' όρέ-
σει νά έπισκίπΓωμαι. Ζή καί κινείται ό
συμπαβητκός ούτος γεροντάκος μέσα σε
μιά «ολύ γροφική κολ ΛοΟΚα μέ συντρο-
οιά τού μιά κόρη, γιατΙ ό γυ ός καί ή τ"·
νοΐκα τού πέβαναν άπό καιρό. Ή συμπα-
βητική τού μορφή μέ προσίΐλκυσε, τόν
πληοίασα καί δέν κολοβιιμοθμοι κι' έγω πυ«,
πιΛο μ« * ουδέ ντα.
Άπό καιρό σέ καιρό Εσκυβε και κ·ττα-
ζ« Ινα κλωνόρι μιας έληβς στή κουφάλα
το όποΐου μιά όρόχνη Οθαινε βιαστικά τόν
Ιστό της. , . .
-Πίρνβ ή ώρα σου κδπως μέ τα μιχρό
ούτά πλοσματώκισ; Τόν ρώιησσ, Ον καί
πΙατ«.υα πώς ό συνολιλητής μου €ΐχε κα
ποία γεροντική περιέργεια.
"Ηρεμα, ήριμο τότβ μοθ είπε:
—ΠοιδΙ μου, ού πού ζής στή πολιίεΐα ο
σφαλώς ζέρεις πολύ χρήβιμα *£?ναΙ °12
ζαή σου άλλά μόνο άπό τα βιβλΐα, δηλαδή
δ οβάζεις καί ζανο5ιαβάζεις Ινα βιθλΐο
κ'αί βαντάζομαι πώς δεν Οάσαι σέ Οίσι να
δή όν βρέξη ή δχ.. Έγώ, καδισμένος έδο
στήν έρημιό χωρΐς σκοτοθρες καί πονοκί
•αλιάσματο, άφΐνυ τόν έαυτά μου νά τόν
όδηγθ τό ρεθμα τής ζωής δπως θέλει εκεί
νο καί τή νύσι νά μοθ διδάσκη τόσο καί
τόόα μυστικά της. Βίβοια έγώ δέν εΐμαι
οέ βέ^ι νά διορδώσω <σβς τούς γρσμματι σμένους «χωριότες», άλλο ζέρω °μ«ς κι <νώ τόσα καί τόσα ύρο'α πράγματο. Ή ύρΑχνί] πού τόσο καιρό τυρα μί γε,,ονίώο «Τνβι Ι*α όπό τα «ζωντανά 03- ρόμίτρα» τα όποΤα μοθ έχουν κάμει τόση μενάλη έντύπωσι τώρα καί πολλά χρόνια. —Θ68«λο πολύ νρ όκούσω γι' αυτό. Πή οί Ινα τσιγόρο ηού τοθ πρόσφερα καί ρου»Οντας το άχό ταγα συνέχισε την ό- μιλΐα τού—τή διδαχή τού. — Πολλά χρόνια πρΐν οί σοΐ>οΙ δνβρω-
ποι βροθν τώ βσρόμετρα, ό καλός ©εός
€Ϊχε δημιου^ήσει ζωντανό βαρόμετρα
•ϋτά καί ζώα, τα άποϊα δεΐχνουν χωρίς
λάθος τόν ^αιρό, βπως τό χαμηλό πέτα-
γμα ι ών χελιδονιών ΑΙνες ώρες πρΐν βρέ¬
ξη, τα νύψιμ:> τής γάτας, δηλαδή τό σκού
πισμα των ποδιών της στό αΰτιά της κάτι
κόμπιες τΟν πεύ<ων οί οποίες «αΐνεται νά είναι πολύ πο.ηρές γιατΙ δταν βρέξο κρύ- βωνται στή μικρή τους βωλιά κοί ίταν ιΐναι ήλιος βηΐνουν επιδεικτικίς οέ περΙ- ωατο στά κ/Ό5ιά τοθ πεύκου. "Επειτα, οιγά σιγά ση<ώ8η« καί προχω ρήοαμε μαζΐ Μνα βήματα πρός τή γέρικη έληά, δποο μιά μμγάλη άράχνη ϋφαινε τάν Ιστό της.* —Είναι τό πιό Βοευάσιο βαρόμετρο ά- πά δλα αύτη ή όράχνη, μοϋ εΤιΐε, νιατΙ δ ταν πρόκειται νά βρέξη μ·κραΙνει πΊρα πό λύ τό νήματα πού κρατοθν τόν Ιστόν της, ένθ βταν «Τναι καλο<αιαΙα ή άράχνη με· γαλώνο τ· νήματα τοθ ΙστοΟ της. "Οταν βρέχει κοί ή άράχνη ζκουράζεται σημαΐ- νει δτι ή βρ-χή 8ά εξακολουθήση, ένθ δταν έργάζεται έν Ορρ βροχής σημαΐνει δτι θό Εχωμε γρήγ·°ρο. καλοκαιρία. Πρέπει νά γνωρΐζης, νεαρέ μου Φΐλ·:, πώς ή άρά¬ χνη έντός 24 ώραν κάνει μεταλλαγάς οτόν Ιστό της, καί αν έργάζ€ται στάς 6 τό βράδυ βά πή δτι σδ,χωμε τή νύχτα ξαστίράδσ. ΗύχαρΙστηοα πολϋ τάν καλό αυτόν βν- θρωπο, καί γυρΐζοντας στή πόλη σκίφτηκα πώς τόσο καί τόσα ώραΓα καί χρήσιμα πράγματα μπορεί .νά διδαχοοΓμε όπό τα μεγάλο βιβλΐο πού λέγεται Φύσις, βιβλΐο τό άποίο μάς μιλεΓ άπλβ άληοινά «αί χρή- σιμο, χωρίς ύποκρισΐα δπω; συμβαΐνει σ·Ις άνδρώπινες κοινωνΙ«ς. ΓΓΑΝΝΗΣ ΔΡΥΑΔΗΣ Έτΐίχαΐβθΐ Σ'Λχοι ΠΑΛΗΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ Χοιατονγεννα γιορτάζα χ' ή καλή γιαγιά μέ τα χαρ ού μέν ά της έγγονάκια χ ιί τ'ορτ. παίζει χαίρεται μαζύ μ' αυτά, γιϋ·ι με τα ά&ώα τονς λογάκια. 'Υο~ί:ρα παραμΰθια οίμορφα τονς αρχινά βγζλμΐνα άπ' τή δική της Ιατορία πώς ίπιρίμενε κι' αυτή χά&ε χρονιά μεθ' τα Χριοτονγεννα νά δή την ευτυχία. Κοιμοΰνται τώρα τα ίγνονάχια της γλυκά κι' ίνα χααόγείο οτό οτόμα της άνθίζει βΧέπονν στόν ΰ'πνο το Χριστό, άληθινά πώς ίρχιται καί 8ώρα τονς χαρίζει Καί σχύβει γιά νά τα φίλήο-η ή γιαγιά, άΙΧί με μάτια τώρα δακρνομένα γιατϊ θυμήθΐ,κε νά χρόνια τα παληά —παληά Χριστούγεννα εΰτυχισμένα. Ε. Μ. Γνομικά σέ στΐχ^ιις Άπό τό νε'ο άνρχδοτο σύ/γραμμ« «ΆΕΐιόματα» τοΓ' ,ιρότην Έπιθεωρτ|τ·δ Δημ Σχολείων κ. Ι. Σταυρακάκη 1 ν ό.τωί ποίπιι τα παιδία οί Λνθχκύΐτοι άνα^ρέιΐΜυν. θά χο,'θΐάσουν, ιιή πολλους γλυ/.ρ'ς καρποικ θά δρέψουν. "Ασυλα, δικασΐήρια, και φολακές ϋά κλείσουν κι' ϊΐλοι των κϋσμο θά χαροΰν /.ι' ιϋ/.άοΐστα θά ξήσουν. ΔΗΛΛΣΙΖ <-*ηλ.ώ δΐι οΰδκμίαν σχέσιν £χω πλέον μέ την σύζυγον μου Άργυρώ τό γένος Ιωάν. Κουτσουρελάκη, κατατεθείσης παρ' εμού άρμσ δίως τής σχίΐικής αΐτήσεως βιαζυγίου. Χανιά τϋ 22 Λαρίου 1942 Ό Δηλών > Παΰλος Γ. Κουσκουμβεκάκης
Σοφά Χόγια
Έμπιοτεύου είς την φύλαχιν τού Θεοΰ,
άλλά φΰλαΐτε και σΰ μόνος τόν εαυτόν σου.
Άλήθειες
"Οίαν βλέπεις έναν έπαίτην και ενα δυστυ
χισμένον νά τόν έλρής μέ αφθονίαν. Δέκα έλε
ημοσΰνες, χίλια καλά περισσόΐερα είς τόν κό
σμόν.
Παροιμίαι
ΚουφοΟ καμτιάνα κι' άν βρονιάς,
αίν θυμιαιίζης καί ιι^θυσμένον κι" άν
όλα χαμένα πάνε.
νεκοο
χερνάς
Γιά την γυναίχα καί τόν έρωτα
» Ποτέ δεν πρέπει νά ταράΓ,Η κονε'ις την πή
γή, άπό την όποιαν ηπιε, οϋτε νά κακολογή
την γυναϊκα, την όποιαν ήγάπησε.
Δωρεαι υπέρ τού ΤαμεΙου
Έλεημσσύνης ·
Ό / Νε'σι·ο>ι} ' ννΒρκίδης είσέφέρεν δρ 50.000.
Τ» Πια τ·>ρ<;ΐι)ν ΙΙεΐοιλαιοειδών (Έρ. Πίρμασλΐίγχϊρ — Κ Χαμαοιχης) οο ΚΧΙ000. Τό Δ.^. τοΰ Γαμείου εΰ/αρισιεί θερμώ. ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ "ΟΛΥΜπΐΑ,, Σήμερον άπό 2 1)2—4 1)2, 5—6 καί 7—9. Ζουρνάλ ΛΟΥΤΣΕ Νο 21δ καί τΰ Ίταλι· κης παραγωγής Φίλμ < ΑΝ ΗΜΟΥΝ ΤΙΜΙΟΣ. .. Ή χαρά—τό γ λοιο—ΐά νειάτα όργιάζουν κυριολεκτικώς στό έργον αΰτό. Αυριον καί την Κυριακή τό ίργον Θαΰμα Ο ΠΡΛΣΙΝΟΣ ΛΥΤΟΚΡΑΤΩΡ ιιέ τους Γκουβτάρ Ντ,ηλ καί Καρόλα Χβν Ώραιπαρασεάσεων 2 1)2—4 1)2, 5—7 καί 7 — ίΙ
Ι. !.
ιΜΕΤΑΞΥ ΒΟΛΓΑ ΚΑΙ ΝΤΟΝ
Συνελήφθησαν 600 αΙχμάΧωτοΐ καί κατεστράφησαν 42 άρματα μάχης.—■
ΈπιτνχΒΐς έπι&βτικαϊ έπιχειρήσεις είς τόν κεντρικόν τομέα.
ΛΑΓίΙΓΚ.-Ή ή
δΜΐλΜμαΕΑν είς ν
είς Λλήσ^ άροφωνίειν ί*1 Τίϊ* ηρ^
Κίτα ΛσλιτιχΛν κβΓευθόνσβββν. Έν τφ ίν«-
«οινοθένΐι, όπϊρ «ΛημοσιβύΛ·η μβ,εά τό χέρα;
τής διασκέψεως ύαύ τοΰ πρεσβευτού Σιγκεμί
τσου τονίζρται, ότι ή Ιαπωτιχή πολιτιχη άηί-
»ατ'ΐ 'ής.ανιις θά π ιριιμΐίνΐ) άμετάβλητος
■αί δτι θέλησις τής ΊΐΛυο-νίας §1ν«ι η έί
~ τής ίθνικής κοβεϋνή·«»ς.
ΕΚ ΤΟΥ -ΓΡΑΤΗΓΕΙΟΥ ΤΟΥ
ΦΥΡΕΡ, 24 Δεκέμβριον,
Τό "Ανώτατον Άρχηγεΐον τεεν βνό-
πλω/ δυνάμεοίν ανακοινοί:
Γερμανιχά στρατεύματα άπέκρουσαν
καί χθές είς την περιοχήν τοΰ Τερέκ χαί
είς την στέππην των Καλμούχων επανει¬
λημμένας έχθρικάς Ιπιθέθεις καί 8προ·
ξένησαν είς τό; αντίπαλον κατ' Ιπιιι—ί,
κροώθησιν αί;ιατηράς απωλϊίας. Είς είς
τάς τελευταίας γραμμάς έμφανιαθε>ς σχη-
ματισμός ίππικοΰ ΐώνΣοβιέΐ υπέστη επί¬
θεσιν χαί,χαταδιωχόμίνος διεσχορπίσθη.
Μεταξύ Βόλγα χαί Ντόν συνελήφθη¬
σαν κατόπιν έπιθέσβω; 600 αΐχμάλοοτοι
«αί χαιεστράφησαν 1δ Λρματα μάχης.
Άντεπιθέσεις τώτ Σοβιέ» χατέρρεϋίϊαν.
11( τί,ν περιοχήν τον Ντθν σ«Ύβχί£β-
ται ή αμνντικτ) μάχη έν μέσ· άγεϊνι»('
^ΐλ^ρεεν Ιναλλαγεϊν.
Καθ" ήμετέρας έΐΐθιιιχας έπιχειρή-
σιις είς τόν κεντρικόν τομέα τοϋ μετω¬
πον χαΜσΐράφησαν πολυά'ριθμα δχυρά
«αί Λέσεις μάχης. ΤοκιχαΙ Ιπιθέσϊΐς τοβ
ΙΙ Ιΐ
ρ
Νοτιοανατολικώς τής λίμτης "Ιΐμεν
ό ΙχΛρός {κατέλαβε τάς επιθέσει; τον
δι* ίσχυρών δυνάμει·*·. Κατά τή» επιτύ¬
χη* Λπόχρουβίν των χαΐΐ'-ΐϋάΐ|ΐησαν 34
•Όβιεΐιχά εΐρμεπα μάτ,ης.
Είς την Τύνιδα τ*,|>έτβ^αι προ'θδί.-
σιις χατέληΐβν ·'.; τοπικάς επιτυχίας.
'Απόη ΐ'^αι ΐο3 ΙχΛροΰ, πρό; άναχα-
τάλ^ψιν τοί κεπά τάς τϊλίυταίας ήαίρας
Η ΚΑΛΚΟΥΤΑ ΕΚΚΕΝΟΥΤΑΙ
Υπέστη καί νέον καταστρεπτικόν βομβαρδισμόν.
Πανικός μεταξν τοϋ πλη&νσμοϋ.'
ΒΕΡΟΛΙΝΟΝ 24.—"Η πόλις Κ«λ-
χούτα, τό σημαντικώτερον βιομηχανίαν
χαί εμπορικόν κεντρον υπέστη κατά τάς
πρώτας πρωϊνάς ώρας τής 22. Δεκέμβρι¬
ον δια τρίτην φοράν έντός τριών ημερών
επίθεσιν ύ ιό ίαπωνικών μαχίΐτιχών άερο-
πλάνων. Καί την φοράτ ταύτην έπροξε-
νήθησαν είς τάς βιομηχανικάς καί στρα¬
τιωτικάς καταστασίς σοβαραί κατα
στροφαί.
Είς τό βιομηχανικήν προάστειον τ δ
Χάουρα; χατεστρα'φησαν υπό των βομ-
βών δύο έργοσϊάσια πυρομαχιχών. Έν
χυτήριον δβίδων εγένετο παρανάΐωμα
τοΰ πυρός εν μέσω σφοδρόν έκοήξεων.
Είς τό νότιον τμήμα τής πόλεως, χατοι-
χούμενον κνρίω; ύπύ βρΕττανών, ολόκλη¬
ρον οίκοδομιχόν τετράγωνον κατεστράφη
υπό των» φλογών. Είς τό τετράγωνον
τουτο ευρίσκετο καί ή Τράπρζα τής Βεγ
γάλης. Τα ίαπο;νικά βομβαρδιστ»κά έ-
στράφησαν "ιά χαμηλή; ΐττήσιώς τιον ε¬
ναντίον τού όχυροΰ Ούΐλιαμ καί τΑν
πλησίον κειμένου σιρατών«ν. Τό οχυ¬
ρόν είχρ μεταβληθή κατά την αναχώρη¬
σιν των όχροπλά'νων ιΐς ·ωοόν ·ρεικί«ν.
Κατά την επίθεσιν εναντίον τής «ό-
λιως μερος των ΙαΓτωνικών βομβαρδιστι-
κών έστράφη κατά τοϋ άερορδομίου επί
Ο ΗΤΙΡΙΑΗ !ΐ]ΟΔΟΚΙΙ.αϊιΊ
ΕΙΣ ΤΟΤΣ1ΓΓ1ΙΚ0ΤΣ ΚΙΠ0ΙΑΤΟΓΡΑΦΟΥΙ
ΣΤΟΚΧΟΛ1ΙΗ, 24.—Καθ" 3 μϊταοί
δεί δ έν Λονδίνφ άνταποκοιτής τής«Νύιΐ
Ντάγκλιτ Άλλεχάντα» τα γεγονοτα τής
Βορείου Άφοιχής πςοβάλλονται είς ϊούς
χινηματογοάφους τού Λονδίν· υ ίΐς σύντο
μόν ταινίαν. Παντός εΐδους σκέψεις προ-
καλεΐ ή ψυχρά Ρΐλικρίνίΐα των σχολίων
διά τό φίλμτοΰτο. Ό Νταολάτ παρουσιά-
ζίται ώς πρόσωπον «πρόθυμον νά έξυπη
ρετήση ή νά έξαιιατήοχ) άναλόγοις των
συμφερόντων τού».
Ώς κατ' εξοχήν ενδιαφέρον χαρα-
χτηοίζει ό έν Λονδίνφ άνταποκοιτής τής
σουηδικής εφημερίδος τό ^εγονός, 5τι
τό φίλμ τουτο δέ^ ποοεκάλεσΐ ούδε κατ'
ελάχιστον δ'αμαρτν,ρίαν τινά τής Ιογο-
κ,ρισίπς τοΰ Πρεΐτπνικοΰ ύπουργ?ίου
πληροφοριών. Κεπά την διπρνίΐαν τής
πρ'|5ολής τό κοίνον άποοΌκιμάζει οσάκις
Ιμφανιζϊται ό Νταρλάν.
ΟΙ ΙΕΙΣΚΟΙ ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΙΙΣ
ΚΩΝΣΓΛΝΊΊΝΟΥΠΟΛΙΣ, 24 —
*Ε.( ίι'λ' κατά τιί παρρλθοΰααν Τρίτην
είς "Αγκυραν αφιχθέντων ττιλεγρτ'φιΐ'ΐά-
των ιυιάγεται ότι ή πόλις Έρμτα, πλη-
γ ϊθ" βαρΰτοτα υπο τοΰ την παρΓ^θον-
σκν Κυριακήν λοβόντος χώρκν σρι^μ ΰ,
έ/.π 7αΓαστ(.('φή τελίίιιΐς.
Μονον είς''Έρμπαν θοηιοΰνται Γη'">
τώνχιίίίον νεκρώ . Είς Νεόταρ κατΓστοά
(ρτ|σ«ν 50 οΤιΊίίΐ, πέχρι ?έ 'ής σιιγμήςε-
χουν ανευρέθη Ι) ιεκροί καί 5 τραυμαα
αι. Είς "Αλμουστ ύπάοχουν 3 νεκροί καί
1 τραϋιιατίαςί'40 δέ οικίαι κατέρρευσαν.
Καταβάλλονται προσπάθειαι πρός κατά-
οβεσιν των πυρκαιών, αϊτινις ποοί-κλή-
βησ(»ν έκ των άνατρα.τεισών ί(!τιίιν >:αί
βϊομαστρών. Περαιτέρω λεπιομερίκιι
κ,ιοίως διά ιήν "Έρμίταν δέν ύίκίρχοΐΐν,
«αθ* όσον καί τύ κτίριον τοίί τπχυδ.;ομ6ί-
©ν ϋβί τηλεγρβφείον 8νΐΐ
τοΰ όπυίο,ν Πϋθίσχθντο 22
Παρά ιό σφοδρόν ίπιαίροποο'κό» πΰο
οί Ιτΐαωνβς κατέστρϊψαν Λπαντα ιά αβρο
πλάίπ ταυτα. Έξ ενός βρριταηχοΰ δκβ-
χτιχοϋ σχηματιομοΰ απογΐιωθέντος πρός
ίμυναν «αΐϊοθ'φ^τ1οαν υΛ0 Ιαπωηχών
διωχτιχών 12 μηχανπί. Έα τής τρίτης
ταύτης επιτυχούς ίπιΛέσεως εναντίον τής
Καλχούιτας μόνον δύο ίαπο)νικά βομβαρ-
διστιχά δ?ν ίπέσιρεψα' είς τάς βάσει;
. ΤΟΚΙΟ, 24 — Ό ό'μιλητής τοΰ ί»
Νοτίφ Κίνα 'κΐπ'ονιχοΰ στρατοϋ, συνέ
στησεν είς τόν Ινδικον πληθυσμόν, δπως
ίγκαταλείψι άαείσας τάς ('βχν^ ι>|ΐένας ττβ-
ριοχάς.
ΜΠΑΓΚΟΚ, 24.— Κπί>' ά μβτέδωσε
χθες ό ραδιοφΓονι^ός στιι,^μός τοΰ Δτλχί
αί 3 άλλίπάλληλοι Ιαπωνικαί άβρεπιθέ-
σεις ίταντίον τής Καλκθύτας και τής
Σινταγχόκ πρ«?κιίλ?σαν την πανικόβλλη-
τον Ιξοδον τοΰ ΐίοτι-Όΰ πληθυσμοΰ. Έ-
κατοττάδις αύτο·4ΐνή (0>ν άναχωροΰν 8Χ
Καλχούτ<»ς Λτά πάσα7 ώραν «αί μ?ταφέ- ςουν ϊξω τή; πόλε.α>ς ιά πλήθη ιών πο-
λιτέέν, τα όιτοΐα ουτωθοΰνται Ρις τα ση-
μίϊα Ιχκινήσίως. Επί της (ίΐτασιιι αί έκ
Καλχούτας ιΐναχωροΰσαι Λ'ΐαΒ1 στοιχίαι
ΐΐναι κλήρεις έπιβαιών.
Ι ΙίΐΊΙΙ -ΚΤ0ΒΙΖΕΤ1ΙΙΤΙΕΙΙΣ
ΥΠΟ ΤΙΗ βΠΙΙΕΠΙΠ ΠΟΑΙΤ£ϋΗ
' ΣΤΟΚΧΟΛΜΗ, 24.—Ή έχτΟΛΐσις
χαι τού τβλι-υταίον ΐχνους βρϊττατικής
έπιοροής χαί ϊ'ις Νταχάο συνετϊλβσϊτ είς
την Ιτι μάλλον παρόξυνοιν ττί; Ρρεττανο
αμϊριχανικής ϊριδος— συμφϊθόντων β*ς
Βόρειον Άηιρικήν.
Καθ" ά αβταδίδίΐ ό άντατοχοιτής τής
«Νιοΰ Χρόνικλ» Ιχ τής βρετΐανιχής
Γκααπίας, ή ίπιρροή των Ήνωμέτων
Πολιτειών άχόμη καί είς τό Ν<ακάρ εΐ- ναι'Ίεξέχουσβ. Ένώ π. χ οί άμΐΌ'χανοί 8ημοσιο·;9(ίφοι <5μέσως μβτά την δφιξίν των βΐς τάς ακτάς τή; Δντική; Άφριχ<ϊ; ΙαμΡάνπΰν αδβίας βΐσόδο» διά τό Ντα- κάρ, ο! Ρρβιτανοί ανταποκριταί Λναμβ νούν 5 Ιβδομβίδας καί μέχοι τή; βτιγμής 8έ έλαβον ούίβιιίαν ά^ϊΐαν. Αί ΓίρΐτπνικΗΪ σχέσπς ρ!; την θλλοτί ναλΛΜην ταύτην βάσιν Λπ^χονν πολν Ίπό τοΰ νΛ ε-ΐναι ^γκάο'ιιι. »() άνταποχριτής Λι, 'Ιτι ο! Άιΐ(·ρικ' ν ι Λέν κα- ταΐοί^ωσπν μέ·/ρι ί")ς πτι»μής νά ημρ γτίπουι όοονς ΰτ(ΐΓρερτούς ?'. το Νταχάο. Γάλλοι «ατρΐιοται ώ; -αί ά γ"'οι Γταρ<ΐ μέι-ονν Λκόμη ρΐε τ^ς (γνΧ(ΐ-πς ή Λέ έλλει¬ ψις τροφίμων ν<χΐ ',Μίς'ΐάκων χαθίσταται καθημρρινώς πλέον κατπφανής. ΜΓΑΑΗ ΑΚ10Α ΕΙΣ 70 ΗίίΙΚΟΝ ΜΛΛΡΙΤΗ. ?4. —ΚατΛ πλπροφ-ρί- ας εκ Μεξικοϋ ^0.000 Εργάται ώςιγιίνο) σαν διαδήλωσι.' οιαμαριυρίας διά την σημειωδεΐσαν φοβρράν ακρίβειαν τοΰ Ρίου. Πριίγματι ό τιμάριίτμος εν Μεξικφ πΐίρονσιάζΐίΐ τ'ρ'ΐσίίαν ά» ύφ οσιν Αί ΐι μαί διαφιίρνν ίιιπορ?υμιίτιΐ)ν η&ξήθησ«ν καΐά 1°0 ο)ί, τώ> ίνδυμάτω/ καί νιχπ
δημάιων χ(ΐτά 75 ο)ο καί των τροφίμων
απβλϊσθέντος ίδάφον; κατέρρευσαν. 200
αίχμάλωτοι συνελήφθησαν,
ΑΙ λιμΐν «αί εγκαταστήση; τή; Βεγ-
Τ^ζτΐί καί 'ν αεροδρόμιον τοϋ Ιχ&ροϋ ϊϊς
την παραλιακήν περιοχήν τής Λιβύη; έ-'
βομβαοδίσθησαν χατα την παρελθούσαν
νύκτα υπό γερμανικήν μαχητικών άϊρο-
«λάνα*ν.
Μικραι δυνάμει; τής Ρρίττανικής άε-
Οοπορία; προσέβαλον διαρχούοη; τής
ημέρας τόπον; τινάς των κατεχομέ¬
νων δυτικήν περιοχήν καί Ιρριψαν χατά
την νύκτα μιμονωμένα; βόμβας είς την
Δυτικήν Γερμανίειν. Κατά τάς πτήΌιι;
ταύτα; <4ς χαί υπεράνω τοΰ στϊνοΰ τής Μάγχης καί παρΛ τάς όλΧανδιχάς ακτάς καΐβρρίφθηβαν 8 έ%Λριχά άϊροπλάνα. Β Α1ΤΙΗΙΚΒΙ1ΕΡ1ΧΙΙΥΙΦΙ10Ι ΛΙΑ ΤΙΙ1ΙΜΕΡΓΕΙΗ Ε1ΣΜ1ΙΙ ΕΙΣ ΤΗ ΙΣΙϋΙΜ ΒΕΡΟΛΙΝΟΝ, 14. ΑΙ έφτιμϊρίδις τοΰ Μπουρτος "Αϋρβ; έδημοσίινσαν περΐ τα μέσα Δ·«εμΡρίου υπό την επιγραφήν «Όλόκλτιρος ή λατινιχή ΆμΓριχή θά ή¬ το σύμφωνος διά ιί)τ ΐΙσΡολήν βΐς την Ισπανίαν» δηλώσας ?νώ>ιιον άντιπροσώ-
πων τοΰ τύπ>>υ τυΰ προέδρου τή; Κούβας
Μπατίστα, εύριοχομένου τότε είς Βα¬
σ γΛΤίυν.
Ό Μπιιτίστα ?δήλο)σρν, δτι Λπασαι
α" ίβηροαμίριχπνιχαί δημοχοιΐΐίπι είναι
κατ' εξοχήν 'χανοποιημέναι διά την είσ-
βολήν των άγγλοιιμεριχανών. Μία παρο-
μοία ενεργεια είς την Ίσπ ινίαν θά προ-
ϊκάλτι, ενθουσιασμόν ϊϊς την Ίβηριχήν
Αμερικήν.
Την 18. Δ^χΓμΡρίου ό ραοΐοφωνιχός
σταθμός τοΰ Λονδίν"· υ προέβαλι τόν ίσχυ
ρισμόν, <5τι ή Γίρμανία καί ή Ιταλία προσρπάι^ησ'ίν διά τή; διαδόσε'ος τής πληροφορίας ταύτη; νά διαταράξουν τάς σχέσει; μεταξύ τή; Ισπανία; καί των άγγλοαμροικανικών έθν.ΰν. Ή δήλωσις τοΰ προίδρου τή; Κούβα; ιΐχε μιταδοθή εσφαλμένως, διότι ούτος ?ν τί τρσγμα τιχόττ|τι ϊΐχρν όμιλήσ?ι πβρί βρΐΊΐανοα- μίθΐκανιχής εΐσβολής ϊί; την Ιταλίαν. "Ηδη δμοε; Λιΐπιστώιΐη, διι τα αρχικώς άταγγελθέντα γι-,γοτότα είναι απολύτω; δληδή χαί μάλισια τό Ηϊρΐϊχόμενον τή; δηλώσεω; τοΰ Μπατίστα μετεδόί)η πρώ¬ τον υπό των αμεριχανών πρακτορ?ίων. «Ηνωμένος Τύπο;» καί «Συ^αιτϊριχός Τύπος», καν^α); καί υπό τή; «Ι; Αργεν¬ τινήν εκδιδομένης αγγλικη; εφημερίδος «Κηρυξ τοΰ Μπουένο; "Αί3ρϊς». Προφαΐ'ώς τό Λονδινον ϊ·διε·ρέρ·το τα αγγίστα, ό π ο; διά διαστροφής τής αληθείας αποσηβήο^ την εκτύπωσιν, ΐν θά ένεΐτοίβι ή δήλωσις τοΰ Μπατίσΐπ, καθ" "ήν στιγμήν δ ύπουργός των Ιξω τεριχώτ Γιορντιίνα βύρίσπ·το ΐΐ; Πορτο- γαλίαν καί δΐίξήγάγε > ουνομιλίας πίρί
τή; κοινής τηρητέας στάσεως των δύο
Ιβηρικών χχορών.
& '-ΤΠΑΤΟΤΗΣ ΗΕΙΙΙ ΕΟΙ^ΙΕΙΙΙ
ΜΑ^ΡΙΤΗ, 24.—'Ο αύστραλός ύ-
πουργός ταιν στρατιωτι<((7)ν Φόρντ κατέ- στησρ ναί πάλιν προδ·κτιχο4ς ϊτούς Αύ- στραλού; ίπί τή; δογαιύι^τος μιΛς ία- πο)νική*ς είσβολή^ ϊίπώ?, δτι « ?ξ ωρι¬ σμένων ένδίίξϊωτ ϊξάγϊται, 5τι πρέπϊΐ νά είμεθα Ιτοιμοι, όττίθ; άντΐιΐϊτωπίαω- μεν την δυνατότητα νέων χαί σφοδρών εχθρικήν Ιπιθρ ι·<αν, σΌίτόν ίχουοων τή» ί'σβολήν εί; την Αυστραλιαν καί την ά,τοκοπή» τη; άπο των σνμμάχων της »# ΒϋΟΜΙΑΙΑ ΚΜΜδΦΙΙ ΤΟΤ ΜΧΡΟΚΟΤ ΥΠΟ ΤΙϋ ΜΜ\ Π0ΛΙΤΕΙ9ΙΪ ΣΤΟΚΧΟΛΜΠ, 24— Κατά πλη· ροφ( ρίας έκ τοΰ ί'νγλΌβοοριοαιΐΡοικπνι- κοΰ νενι/οϋ στοατηγείοΐ) τής Βορ< ίον Άφχκής, οί χΣι'γ αχι·,» ' Ο.α,λην άπό τής Λενΐτρας το»' έ' ίγχον τοΰ παδΐ'κρονΐ- κου στπθμοΰ τοΰ .Μ'/ροκον, πραγιιατο- ΐτοιηθέΐ'τος οϋτίθ ρνός άκόμη βήιιατος υπό τ Λ ν Ήν. Πολιτειών πρός την πλήρη 'διαριταγήν τής γαλλικής άποικία.-. Οί Σνμμαχοι έν διαφωνία ΙΈΝΚΥϊΙ, Μ — Νέαι πληρο ρορίαι έπάρχουν περί σοβαρΐς διαιρωνίας μ τα ξύ των συμμάχ όν, ο ρει?θΊί'νης είς την ποοσ-τάθϊΐαν τώ»- Ή/ωιΐΓ·ων Πολιτεΐ'*ν όπ'ο; ρπεκτείνουν τή» ρπιρρ'ΐήν το)>' έ.ιί
ΒΒΡΟΔΙΓίθΝ.-Ό ^
τόν έκ τής εναντίον το· έχθοο· πιή·ι·ΐς — 0
μή έϋΐστρέψαντα λοχβγόν 'ΒρρΙιον ΙΙ«1«κ
αρχηγό» ομάδος είς μαχητιχήτ άεοοκορικ^ν
μοίραν, τα <3ρύίνον φύλωμμα βιά ιό η1ε·ρ4 τού Ι,τπότου τοϋ σιδηροΰ σΐαοροβ». Ο6τος β! νοι ό 152ος σιρατιώτης «όν γερμανικήν έν< ιτλίβν δυνάμίην δσΐ'ς λαμβάνει τοιοβΐην ~μβν. 3ΑΓΚΑΙΙ.—Είς τ«)ν ρχ^ ^ς μ^ ΧοΠνΐσε τού βορείου Κιαγχσοβ τα πινεζιχβ «ομμοντισΐιχά στς«.ϊϋματα άπώλεοβν ια<6 τότ μήνα ΛίχίμΡριο» 1β>0 ^ν·)«ρ·ύς ««Ι 1Μ
!λ
2ΤΟΚΧΟΛΜΗ.- Τό βΟ
βν ανεκοίνωσε την άιτείλειαν τ^ς >
ρο·
ΑΜ2ΤΕΡΜΤΛ·Ι.-Κατ>' α ρεταδίδει ί ««
&ιοφ«νικ6{ σταΦμός ια· Λονβίνο· έκ Κ·1β·»,
ό βασιλεύς Φαοβνκ έΛί(Λ·η είς άιρόαβιτ
Ιό άττιβεισιλέα Έμίρ ΆμιτιοΒλ Ίΐ
ΡΟΙίΗ.—Κατά ιά ιέλη τοδ Νοεμβοί·· τ·«
τυέχπνιος έτοος ή Ιταλία εΐχε η1^*»σμ·τ
4^.655.000 Μ(ΐιοί»α)τ, μή βυμηεριλα(·β·ν·μίνε»τ
%Λτ ηαι& τήτ βιάρχειαν ιο· πόλεμον κ·ο·ι»
♦«σώ» είς τήτ Ιταλίαν πεοιοχόν. Ή «ν|η«>>< εκ γεντήσεωτ τοΰ μην·ς Νοίμβρίο· ·τέοχετ«ι είς 15.181, εκ δέ παλιτηστήσ!»» είς 1.388. Σήθν 91.647 γάμ«ιι·. ΠΡΑΓΑ.- Καθ" α μεΐαβίβΐται ί«σήμ·β οί οΐχεϊοι τώτ μετατασΐώτ Έοβυάρι'ο· Μπί- τ·ς χαί Φ Ν > !
ΤΑΓΓΕΡΗ.—ΟΙ βο^ειοβμ^οιχατοί π>ογ·-
τοετουν ιαθ' Ιχασιοτ 3άββαιοτ είς Ραμκ«τ
«αί Άλγίριοτ παρενάσεις, κροσκα&οΐττες ··-
τω τα τρομοχρεκήσουτ υ»ς μαιαμεθε>τθ·ς ι··
Μαοόχο» «αί Άλγερίον.
*
ΚΩΝΣΤΛΝΤΙΝΟΥΠΟΑΙ2.-Ή *λ4 »*τ
Άγγλων έφαομογή τής ϊϊς Τεχεοιίτη» ·■·-
γθ^ϊύαεως κυίλοφοοία; άΐτό 30.00"—Οβ.Οχ' Λ-
ρας είναι αϋσΓημοκΙτη ΑΙ άγγλιχαΐ πεν(·ι·λ'<· πυροβοΐοΰτ Δ"νε· ποοΐ^οοποιήσεως ίτπττίβ» παντός δσιις ήΦελετ βΰυίσχκται χαιά τάς έ>α«ε
ταύΐσς είς τάς δ3ούς. Πολλά ιϊιομα μκσΐαί-
τοττα είς άτίΐζήΐησιτ Ιατροϋ, ώς καί μία μ·1π
ίΐυφϊχίσθτ)σαν νηη τάς σβτθήχας ταόι«ς.
ΣΤΟΚΧΟΛΜΗ.-ΚαΟ' Λ μεΐα8ί8»ι
Λονδίνω έιδιδομέτη ίφημίοίς
τος», οί γ«λλόφ·το» Ια»αίοι Κεμαέει
ουυγούτ ζητήμαια είς τήτ Νεή
τησιτ τού Μάχετζο Κίγπ λόγφ ^
το)τ όπως π(}θσφέοοιιν ηολβιιιχάς ύ
διά τήτ Αγγλίαν «ίραν *οϋ ώχεατοβ.
ίΤΟίΙΟΑΜΗ.—«Αί Ήν·.».-»! Π·1ιτεΙ*ι
6φειλο·τ μ·τά τ^τ πόλεμον, δ«·ς χ>ο>ν τβς
•Ιρήτηί δικτηρήσουτ τήτ ταιιτΐ!'ήν ύπεροκ»-
ατ ιωτ» ίδήλωσιν ό ύΛουογός τώτ ταατιχΑν
τού Ροΰσβελτ, Νοξ ηητά τιτα χαθέλχυοιτ κλ·{
ου εί; τό Χοθσιον (Τεξάς). 'ΟΟετ α«μφ<ετ«ς πρός τήτ θέλησιν τοϋ Ροθσβίλτ δίδεται τέρμετ »1ς την περίφημον αγγλικήν χυοιορχί«ν τβν θαλεισσΛν. ΠΡΙ2Γ0Γ. — Κατά τάς παραμονάς Χρισ(ο«γέτνωτ παΐέσιη ταχόιεϋ·ς 4 μς των ίη Γ»ρίΐατίας άφιχτονμέτων, χατόΉιν «■<·· ταλλαττς, γάλλΜΤ αΐχμαλώτων κολέμ··. Και« τήτ διάρίεΐίΐτ τής παρελΛΌΐίτης ίβδθΓκΙΛος Ιφθασαν ϊΐι Γερμανίας είς Κπηη^Ύ, «ηοτε- λοΰσ«τ τόν σταθιιότ υη Λ $; ιω» χμ τωτ κολέμπΗ, 5 ίχϊαχϊοι άμ·»|οβ«οιχί«ι ί 6000 λό ΙΝΟΛ. -Λίς σβτ»*5»ιι{ίν «ο· «ιβτοι ιν γμ γφ ή •εχετ δ ίΐοιο^υβΐΒςιγό; τ^ς Ίσι ιτομικ^ς Ηογ- γολίη; »1ήλ(ι)Π»τ ότι ό μο«'(ΐνιχ<Ί( 1"·; 4«'· δι··»ι·ι Ηβνοτ ί* ιτυΛγμπ, ΛηλΛΛί( τα 7<ι «αι ^ί ϊ^ ί' "Ιβπιβνι α ν. *.—'Ο χώοος ιαυ?|1·άσι>η τή ο)
την 14 ώϋατ ΰιι'ι ΓΪγγλοηΐ|ΐ.·^ΐ)>3νι»<ΐ·τ τιχων άΓ^οπλάνων. * 3Γ0ΚΧ0\ίΙΙ.— ΚβΤ α ^ή ο-'Όν τνσς τ1» τη^τιν Λ3ΊΛ ,τ >β»|Λοϊ ναηπ·/ίηί.
ΓΤ"ι> τ >ι< τό ή ιΐιΐυ' τ·»{ΐ ιοιιη^· *οΒ ι*ρτΟμΐίο(ί σιί'"ΐι ίΓ)υί'ΐ.ΤΓ α είς «ίγν'β Ίΐ'οΐχ» ·ι ήν ΐι ττηι^ΐ'αν Π<)λάέ^ των -τλ<■>ί ι>■·» τούταν χ>?"
ηι > μ ΓΟ'< άγγλοα ι^ριχατιχιόΐ1 χ<ιί οϋδετ.-ρ<»ν λιμένον. . — Ή σιμην-ιή σις ενέκρινε Χίΐΐό.τιν λο τάο'ϊως τοή σοοηδυ· άς>-/ι ιτρατήγου την έ·ι<Τ'£ΐ!<ν.ν τΑλ •Τ'ΐντ"1·τι χ<">ν Λι)."ίμεϋ}ν τής Χ 'υηΐί'ΐς ι«< νλήβϊι»^ (>-ΐο
τι βιλιι λ·ιζ ι ε ιν ι;>~>'«χή ν;β» ιιγ~» /α κτι έ'·^
ί)'α<κ»ν κνιιν τ^) >-
ά^^ίησιν.
ΤΟΚΙΟ -Κοπ'ι ι >{ι; Αμύνης Ιχχιί«>>'·»<,); νίί«ν «ή, 4 ^ιν«ζι«Γ|ς στοαικϊί τα 1*πβ- « ΠΕ^αΐβομιιτη κηΐίλχ^οτ τί« 9» χιλ ι
ιΜΕΤΑΞΥ ΒΟΛΓΑ ΚΑΙ ΝΤΟΝ
Συνελήφθησαν 600 αΙχμάΧωτοΐ καί κατεστράφησαν 42 άρματα μάχης.—■
ΈπιτνχΒΐς έπι&βτικαϊ έπιχειρήσεις είς τόν κεντρικόν τομέα.
ΛΑΓίΙΓΚ.-Ή ή
δΜΐλΜμαΕΑν είς ν
είς Λλήσ^ άροφωνίειν ί*1 Τίϊ* ηρ^
Κίτα ΛσλιτιχΛν κβΓευθόνσβββν. Έν τφ ίν«-
«οινοθένΐι, όπϊρ «ΛημοσιβύΛ·η μβ,εά τό χέρα;
τής διασκέψεως ύαύ τοΰ πρεσβευτού Σιγκεμί
τσου τονίζρται, ότι ή Ιαπωτιχή πολιτιχη άηί-
»ατ'ΐ 'ής.ανιις θά π ιριιμΐίνΐ) άμετάβλητος
■αί δτι θέλησις τής ΊΐΛυο-νίας §1ν«ι η έί
~ τής ίθνικής κοβεϋνή·«»ς.
ΕΚ ΤΟΥ -ΓΡΑΤΗΓΕΙΟΥ ΤΟΥ
ΦΥΡΕΡ, 24 Δεκέμβριον,
Τό "Ανώτατον Άρχηγεΐον τεεν βνό-
πλω/ δυνάμεοίν ανακοινοί:
Γερμανιχά στρατεύματα άπέκρουσαν
καί χθές είς την περιοχήν τοΰ Τερέκ χαί
είς την στέππην των Καλμούχων επανει¬
λημμένας έχθρικάς Ιπιθέθεις καί 8προ·
ξένησαν είς τό; αντίπαλον κατ' Ιπιιι—ί,
κροώθησιν αί;ιατηράς απωλϊίας. Είς είς
τάς τελευταίας γραμμάς έμφανιαθε>ς σχη-
ματισμός ίππικοΰ ΐώνΣοβιέΐ υπέστη επί¬
θεσιν χαί,χαταδιωχόμίνος διεσχορπίσθη.
Μεταξύ Βόλγα χαί Ντόν συνελήφθη¬
σαν κατόπιν έπιθέσβω; 600 αΐχμάλοοτοι
«αί χαιεστράφησαν 1δ Λρματα μάχης.
Άντεπιθέσεις τώτ Σοβιέ» χατέρρεϋίϊαν.
11( τί,ν περιοχήν τον Ντθν σ«Ύβχί£β-
ται ή αμνντικτ) μάχη έν μέσ· άγεϊνι»('
^ΐλ^ρεεν Ιναλλαγεϊν.
Καθ" ήμετέρας έΐΐθιιιχας έπιχειρή-
σιις είς τόν κεντρικόν τομέα τοϋ μετω¬
πον χαΜσΐράφησαν πολυά'ριθμα δχυρά
«αί Λέσεις μάχης. ΤοκιχαΙ Ιπιθέσϊΐς τοβ
ΙΙ Ιΐ
ρ
Νοτιοανατολικώς τής λίμτης "Ιΐμεν
ό ΙχΛρός {κατέλαβε τάς επιθέσει; τον
δι* ίσχυρών δυνάμει·*·. Κατά τή» επιτύ¬
χη* Λπόχρουβίν των χαΐΐ'-ΐϋάΐ|ΐησαν 34
•Όβιεΐιχά εΐρμεπα μάτ,ης.
Είς την Τύνιδα τ*,|>έτβ^αι προ'θδί.-
σιις χατέληΐβν ·'.; τοπικάς επιτυχίας.
'Απόη ΐ'^αι ΐο3 ΙχΛροΰ, πρό; άναχα-
τάλ^ψιν τοί κεπά τάς τϊλίυταίας ήαίρας
Η ΚΑΛΚΟΥΤΑ ΕΚΚΕΝΟΥΤΑΙ
Υπέστη καί νέον καταστρεπτικόν βομβαρδισμόν.
Πανικός μεταξν τοϋ πλη&νσμοϋ.'
ΒΕΡΟΛΙΝΟΝ 24.—"Η πόλις Κ«λ-
χούτα, τό σημαντικώτερον βιομηχανίαν
χαί εμπορικόν κεντρον υπέστη κατά τάς
πρώτας πρωϊνάς ώρας τής 22. Δεκέμβρι¬
ον δια τρίτην φοράν έντός τριών ημερών
επίθεσιν ύ ιό ίαπωνικών μαχίΐτιχών άερο-
πλάνων. Καί την φοράτ ταύτην έπροξε-
νήθησαν είς τάς βιομηχανικάς καί στρα¬
τιωτικάς καταστασίς σοβαραί κατα
στροφαί.
Είς τό βιομηχανικήν προάστειον τ δ
Χάουρα; χατεστρα'φησαν υπό των βομ-
βών δύο έργοσϊάσια πυρομαχιχών. Έν
χυτήριον δβίδων εγένετο παρανάΐωμα
τοΰ πυρός εν μέσω σφοδρόν έκοήξεων.
Είς τό νότιον τμήμα τής πόλεως, χατοι-
χούμενον κνρίω; ύπύ βρΕττανών, ολόκλη¬
ρον οίκοδομιχόν τετράγωνον κατεστράφη
υπό των» φλογών. Είς τό τετράγωνον
τουτο ευρίσκετο καί ή Τράπρζα τής Βεγ
γάλης. Τα ίαπο;νικά βομβαρδιστ»κά έ-
στράφησαν "ιά χαμηλή; ΐττήσιώς τιον ε¬
ναντίον τού όχυροΰ Ούΐλιαμ καί τΑν
πλησίον κειμένου σιρατών«ν. Τό οχυ¬
ρόν είχρ μεταβληθή κατά την αναχώρη¬
σιν των όχροπλά'νων ιΐς ·ωοόν ·ρεικί«ν.
Κατά την επίθεσιν εναντίον τής «ό-
λιως μερος των ΙαΓτωνικών βομβαρδιστι-
κών έστράφη κατά τοϋ άερορδομίου επί
Ο ΗΤΙΡΙΑΗ !ΐ]ΟΔΟΚΙΙ.αϊιΊ
ΕΙΣ ΤΟΤΣ1ΓΓ1ΙΚ0ΤΣ ΚΙΠ0ΙΑΤΟΓΡΑΦΟΥΙ
ΣΤΟΚΧΟΛ1ΙΗ, 24.—Καθ" 3 μϊταοί
δεί δ έν Λονδίνφ άνταποκοιτής τής«Νύιΐ
Ντάγκλιτ Άλλεχάντα» τα γεγονοτα τής
Βορείου Άφοιχής πςοβάλλονται είς ϊούς
χινηματογοάφους τού Λονδίν· υ ίΐς σύντο
μόν ταινίαν. Παντός εΐδους σκέψεις προ-
καλεΐ ή ψυχρά Ρΐλικρίνίΐα των σχολίων
διά τό φίλμτοΰτο. Ό Νταολάτ παρουσιά-
ζίται ώς πρόσωπον «πρόθυμον νά έξυπη
ρετήση ή νά έξαιιατήοχ) άναλόγοις των
συμφερόντων τού».
Ώς κατ' εξοχήν ενδιαφέρον χαρα-
χτηοίζει ό έν Λονδίνφ άνταποκοιτής τής
σουηδικής εφημερίδος τό ^εγονός, 5τι
τό φίλμ τουτο δέ^ ποοεκάλεσΐ ούδε κατ'
ελάχιστον δ'αμαρτν,ρίαν τινά τής Ιογο-
κ,ρισίπς τοΰ Πρεΐτπνικοΰ ύπουργ?ίου
πληροφοριών. Κεπά την διπρνίΐαν τής
πρ'|5ολής τό κοίνον άποοΌκιμάζει οσάκις
Ιμφανιζϊται ό Νταρλάν.
ΟΙ ΙΕΙΣΚΟΙ ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΙΙΣ
ΚΩΝΣΓΛΝΊΊΝΟΥΠΟΛΙΣ, 24 —
*Ε.( ίι'λ' κατά τιί παρρλθοΰααν Τρίτην
είς "Αγκυραν αφιχθέντων ττιλεγρτ'φιΐ'ΐά-
των ιυιάγεται ότι ή πόλις Έρμτα, πλη-
γ ϊθ" βαρΰτοτα υπο τοΰ την παρΓ^θον-
σκν Κυριακήν λοβόντος χώρκν σρι^μ ΰ,
έ/.π 7αΓαστ(.('φή τελίίιιΐς.
Μονον είς''Έρμπαν θοηιοΰνται Γη'">
τώνχιίίίον νεκρώ . Είς Νεόταρ κατΓστοά
(ρτ|σ«ν 50 οΤιΊίίΐ, πέχρι ?έ 'ής σιιγμήςε-
χουν ανευρέθη Ι) ιεκροί καί 5 τραυμαα
αι. Είς "Αλμουστ ύπάοχουν 3 νεκροί καί
1 τραϋιιατίαςί'40 δέ οικίαι κατέρρευσαν.
Καταβάλλονται προσπάθειαι πρός κατά-
οβεσιν των πυρκαιών, αϊτινις ποοί-κλή-
βησ(»ν έκ των άνατρα.τεισών ί(!τιίιν >:αί
βϊομαστρών. Περαιτέρω λεπιομερίκιι
κ,ιοίως διά ιήν "Έρμίταν δέν ύίκίρχοΐΐν,
«αθ* όσον καί τύ κτίριον τοίί τπχυδ.;ομ6ί-
©ν ϋβί τηλεγρβφείον 8νΐΐ
τοΰ όπυίο,ν Πϋθίσχθντο 22
Παρά ιό σφοδρόν ίπιαίροποο'κό» πΰο
οί Ιτΐαωνβς κατέστρϊψαν Λπαντα ιά αβρο
πλάίπ ταυτα. Έξ ενός βρριταηχοΰ δκβ-
χτιχοϋ σχηματιομοΰ απογΐιωθέντος πρός
ίμυναν «αΐϊοθ'φ^τ1οαν υΛ0 Ιαπωηχών
διωχτιχών 12 μηχανπί. Έα τής τρίτης
ταύτης επιτυχούς ίπιΛέσεως εναντίον τής
Καλχούιτας μόνον δύο ίαπο)νικά βομβαρ-
διστιχά δ?ν ίπέσιρεψα' είς τάς βάσει;
. ΤΟΚΙΟ, 24 — Ό ό'μιλητής τοΰ ί»
Νοτίφ Κίνα 'κΐπ'ονιχοΰ στρατοϋ, συνέ
στησεν είς τόν Ινδικον πληθυσμόν, δπως
ίγκαταλείψι άαείσας τάς ('βχν^ ι>|ΐένας ττβ-
ριοχάς.
ΜΠΑΓΚΟΚ, 24.— Κπί>' ά μβτέδωσε
χθες ό ραδιοφΓονι^ός στιι,^μός τοΰ Δτλχί
αί 3 άλλίπάλληλοι Ιαπωνικαί άβρεπιθέ-
σεις ίταντίον τής Καλκθύτας και τής
Σινταγχόκ πρ«?κιίλ?σαν την πανικόβλλη-
τον Ιξοδον τοΰ ΐίοτι-Όΰ πληθυσμοΰ. Έ-
κατοττάδις αύτο·4ΐνή (0>ν άναχωροΰν 8Χ
Καλχούτ<»ς Λτά πάσα7 ώραν «αί μ?ταφέ- ςουν ϊξω τή; πόλε.α>ς ιά πλήθη ιών πο-
λιτέέν, τα όιτοΐα ουτωθοΰνται Ρις τα ση-
μίϊα Ιχκινήσίως. Επί της (ίΐτασιιι αί έκ
Καλχούτας ιΐναχωροΰσαι Λ'ΐαΒ1 στοιχίαι
ΐΐναι κλήρεις έπιβαιών.
Ι ΙίΐΊΙΙ -ΚΤ0ΒΙΖΕΤ1ΙΙΤΙΕΙΙΣ
ΥΠΟ ΤΙΗ βΠΙΙΕΠΙΠ ΠΟΑΙΤ£ϋΗ
' ΣΤΟΚΧΟΛΜΗ, 24.—Ή έχτΟΛΐσις
χαι τού τβλι-υταίον ΐχνους βρϊττατικής
έπιοροής χαί ϊ'ις Νταχάο συνετϊλβσϊτ είς
την Ιτι μάλλον παρόξυνοιν ττί; Ρρεττανο
αμϊριχανικής ϊριδος— συμφϊθόντων β*ς
Βόρειον Άηιρικήν.
Καθ" ά αβταδίδίΐ ό άντατοχοιτής τής
«Νιοΰ Χρόνικλ» Ιχ τής βρετΐανιχής
Γκααπίας, ή ίπιρροή των Ήνωμέτων
Πολιτειών άχόμη καί είς τό Ν<ακάρ εΐ- ναι'Ίεξέχουσβ. Ένώ π. χ οί άμΐΌ'χανοί 8ημοσιο·;9(ίφοι <5μέσως μβτά την δφιξίν των βΐς τάς ακτάς τή; Δντική; Άφριχ<ϊ; ΙαμΡάνπΰν αδβίας βΐσόδο» διά τό Ντα- κάρ, ο! Ρρβιτανοί ανταποκριταί Λναμβ νούν 5 Ιβδομβίδας καί μέχοι τή; βτιγμής 8έ έλαβον ούίβιιίαν ά^ϊΐαν. Αί ΓίρΐτπνικΗΪ σχέσπς ρ!; την θλλοτί ναλΛΜην ταύτην βάσιν Λπ^χονν πολν Ίπό τοΰ νΛ ε-ΐναι ^γκάο'ιιι. »() άνταποχριτής Λι, 'Ιτι ο! Άιΐ(·ρικ' ν ι Λέν κα- ταΐοί^ωσπν μέ·/ρι ί")ς πτι»μής νά ημρ γτίπουι όοονς ΰτ(ΐΓρερτούς ?'. το Νταχάο. Γάλλοι «ατρΐιοται ώ; -αί ά γ"'οι Γταρ<ΐ μέι-ονν Λκόμη ρΐε τ^ς (γνΧ(ΐ-πς ή Λέ έλλει¬ ψις τροφίμων ν<χΐ ',Μίς'ΐάκων χαθίσταται καθημρρινώς πλέον κατπφανής. ΜΓΑΑΗ ΑΚ10Α ΕΙΣ 70 ΗίίΙΚΟΝ ΜΛΛΡΙΤΗ. ?4. —ΚατΛ πλπροφ-ρί- ας εκ Μεξικοϋ ^0.000 Εργάται ώςιγιίνο) σαν διαδήλωσι.' οιαμαριυρίας διά την σημειωδεΐσαν φοβρράν ακρίβειαν τοΰ Ρίου. Πριίγματι ό τιμάριίτμος εν Μεξικφ πΐίρονσιάζΐίΐ τ'ρ'ΐσίίαν ά» ύφ οσιν Αί ΐι μαί διαφιίρνν ίιιπορ?υμιίτιΐ)ν η&ξήθησ«ν καΐά 1°0 ο)ί, τώ> ίνδυμάτω/ καί νιχπ
δημάιων χ(ΐτά 75 ο)ο καί των τροφίμων
απβλϊσθέντος ίδάφον; κατέρρευσαν. 200
αίχμάλωτοι συνελήφθησαν,
ΑΙ λιμΐν «αί εγκαταστήση; τή; Βεγ-
Τ^ζτΐί καί 'ν αεροδρόμιον τοϋ Ιχ&ροϋ ϊϊς
την παραλιακήν περιοχήν τής Λιβύη; έ-'
βομβαοδίσθησαν χατα την παρελθούσαν
νύκτα υπό γερμανικήν μαχητικών άϊρο-
«λάνα*ν.
Μικραι δυνάμει; τής Ρρίττανικής άε-
Οοπορία; προσέβαλον διαρχούοη; τής
ημέρας τόπον; τινάς των κατεχομέ¬
νων δυτικήν περιοχήν καί Ιρριψαν χατά
την νύκτα μιμονωμένα; βόμβας είς την
Δυτικήν Γερμανίειν. Κατά τάς πτήΌιι;
ταύτα; <4ς χαί υπεράνω τοΰ στϊνοΰ τής Μάγχης καί παρΛ τάς όλΧανδιχάς ακτάς καΐβρρίφθηβαν 8 έ%Λριχά άϊροπλάνα. Β Α1ΤΙΗΙΚΒΙ1ΕΡ1ΧΙΙΥΙΦΙ10Ι ΛΙΑ ΤΙΙ1ΙΜΕΡΓΕΙΗ Ε1ΣΜ1ΙΙ ΕΙΣ ΤΗ ΙΣΙϋΙΜ ΒΕΡΟΛΙΝΟΝ, 14. ΑΙ έφτιμϊρίδις τοΰ Μπουρτος "Αϋρβ; έδημοσίινσαν περΐ τα μέσα Δ·«εμΡρίου υπό την επιγραφήν «Όλόκλτιρος ή λατινιχή ΆμΓριχή θά ή¬ το σύμφωνος διά ιί)τ ΐΙσΡολήν βΐς την Ισπανίαν» δηλώσας ?νώ>ιιον άντιπροσώ-
πων τοΰ τύπ>>υ τυΰ προέδρου τή; Κούβας
Μπατίστα, εύριοχομένου τότε είς Βα¬
σ γΛΤίυν.
Ό Μπιιτίστα ?δήλο)σρν, δτι Λπασαι
α" ίβηροαμίριχπνιχαί δημοχοιΐΐίπι είναι
κατ' εξοχήν 'χανοποιημέναι διά την είσ-
βολήν των άγγλοιιμεριχανών. Μία παρο-
μοία ενεργεια είς την Ίσπ ινίαν θά προ-
ϊκάλτι, ενθουσιασμόν ϊϊς την Ίβηριχήν
Αμερικήν.
Την 18. Δ^χΓμΡρίου ό ραοΐοφωνιχός
σταθμός τοΰ Λονδίν"· υ προέβαλι τόν ίσχυ
ρισμόν, <5τι ή Γίρμανία καί ή Ιταλία προσρπάι^ησ'ίν διά τή; διαδόσε'ος τής πληροφορίας ταύτη; νά διαταράξουν τάς σχέσει; μεταξύ τή; Ισπανία; καί των άγγλοαμροικανικών έθν.ΰν. Ή δήλωσις τοΰ προίδρου τή; Κούβα; ιΐχε μιταδοθή εσφαλμένως, διότι ούτος ?ν τί τρσγμα τιχόττ|τι ϊΐχρν όμιλήσ?ι πβρί βρΐΊΐανοα- μίθΐκανιχής εΐσβολής ϊί; την Ιταλίαν. "Ηδη δμοε; Λιΐπιστώιΐη, διι τα αρχικώς άταγγελθέντα γι-,γοτότα είναι απολύτω; δληδή χαί μάλισια τό Ηϊρΐϊχόμενον τή; δηλώσεω; τοΰ Μπατίστα μετεδόί)η πρώ¬ τον υπό των αμεριχανών πρακτορ?ίων. «Ηνωμένος Τύπο;» καί «Συ^αιτϊριχός Τύπος», καν^α); καί υπό τή; «Ι; Αργεν¬ τινήν εκδιδομένης αγγλικη; εφημερίδος «Κηρυξ τοΰ Μπουένο; "Αί3ρϊς». Προφαΐ'ώς τό Λονδινον ϊ·διε·ρέρ·το τα αγγίστα, ό π ο; διά διαστροφής τής αληθείας αποσηβήο^ την εκτύπωσιν, ΐν θά ένεΐτοίβι ή δήλωσις τοΰ Μπατίσΐπ, καθ" "ήν στιγμήν δ ύπουργός των Ιξω τεριχώτ Γιορντιίνα βύρίσπ·το ΐΐ; Πορτο- γαλίαν καί δΐίξήγάγε > ουνομιλίας πίρί
τή; κοινής τηρητέας στάσεως των δύο
Ιβηρικών χχορών.
& '-ΤΠΑΤΟΤΗΣ ΗΕΙΙΙ ΕΟΙ^ΙΕΙΙΙ
ΜΑ^ΡΙΤΗ, 24.—'Ο αύστραλός ύ-
πουργός ταιν στρατιωτι<((7)ν Φόρντ κατέ- στησρ ναί πάλιν προδ·κτιχο4ς ϊτούς Αύ- στραλού; ίπί τή; δογαιύι^τος μιΛς ία- πο)νική*ς είσβολή^ ϊίπώ?, δτι « ?ξ ωρι¬ σμένων ένδίίξϊωτ ϊξάγϊται, 5τι πρέπϊΐ νά είμεθα Ιτοιμοι, όττίθ; άντΐιΐϊτωπίαω- μεν την δυνατότητα νέων χαί σφοδρών εχθρικήν Ιπιθρ ι·<αν, σΌίτόν ίχουοων τή» ί'σβολήν εί; την Αυστραλιαν καί την ά,τοκοπή» τη; άπο των σνμμάχων της »# ΒϋΟΜΙΑΙΑ ΚΜΜδΦΙΙ ΤΟΤ ΜΧΡΟΚΟΤ ΥΠΟ ΤΙϋ ΜΜ\ Π0ΛΙΤΕΙ9ΙΪ ΣΤΟΚΧΟΛΜΠ, 24— Κατά πλη· ροφ( ρίας έκ τοΰ ί'νγλΌβοοριοαιΐΡοικπνι- κοΰ νενι/οϋ στοατηγείοΐ) τής Βορ< ίον Άφχκής, οί χΣι'γ αχι·,» ' Ο.α,λην άπό τής Λενΐτρας το»' έ' ίγχον τοΰ παδΐ'κρονΐ- κου στπθμοΰ τοΰ .Μ'/ροκον, πραγιιατο- ΐτοιηθέΐ'τος οϋτίθ ρνός άκόμη βήιιατος υπό τ Λ ν Ήν. Πολιτειών πρός την πλήρη 'διαριταγήν τής γαλλικής άποικία.-. Οί Σνμμαχοι έν διαφωνία ΙΈΝΚΥϊΙ, Μ — Νέαι πληρο ρορίαι έπάρχουν περί σοβαρΐς διαιρωνίας μ τα ξύ των συμμάχ όν, ο ρει?θΊί'νης είς την ποοσ-τάθϊΐαν τώ»- Ή/ωιΐΓ·ων Πολιτεΐ'*ν όπ'ο; ρπεκτείνουν τή» ρπιρρ'ΐήν το)>' έ.ιί
ΒΒΡΟΔΙΓίθΝ.-Ό ^
τόν έκ τής εναντίον το· έχθοο· πιή·ι·ΐς — 0
μή έϋΐστρέψαντα λοχβγόν 'ΒρρΙιον ΙΙ«1«κ
αρχηγό» ομάδος είς μαχητιχήτ άεοοκορικ^ν
μοίραν, τα <3ρύίνον φύλωμμα βιά ιό η1ε·ρ4 τού Ι,τπότου τοϋ σιδηροΰ σΐαοροβ». Ο6τος β! νοι ό 152ος σιρατιώτης «όν γερμανικήν έν< ιτλίβν δυνάμίην δσΐ'ς λαμβάνει τοιοβΐην ~μβν. 3ΑΓΚΑΙΙ.—Είς τ«)ν ρχ^ ^ς μ^ ΧοΠνΐσε τού βορείου Κιαγχσοβ τα πινεζιχβ «ομμοντισΐιχά στς«.ϊϋματα άπώλεοβν ια<6 τότ μήνα ΛίχίμΡριο» 1β>0 ^ν·)«ρ·ύς ««Ι 1Μ
!λ
2ΤΟΚΧΟΛΜΗ.- Τό βΟ
βν ανεκοίνωσε την άιτείλειαν τ^ς >
ρο·
ΑΜ2ΤΕΡΜΤΛ·Ι.-Κατ>' α ρεταδίδει ί ««
&ιοφ«νικ6{ σταΦμός ια· Λονβίνο· έκ Κ·1β·»,
ό βασιλεύς Φαοβνκ έΛί(Λ·η είς άιρόαβιτ
Ιό άττιβεισιλέα Έμίρ ΆμιτιοΒλ Ίΐ
ΡΟΙίΗ.—Κατά ιά ιέλη τοδ Νοεμβοί·· τ·«
τυέχπνιος έτοος ή Ιταλία εΐχε η1^*»σμ·τ
4^.655.000 Μ(ΐιοί»α)τ, μή βυμηεριλα(·β·ν·μίνε»τ
%Λτ ηαι& τήτ βιάρχειαν ιο· πόλεμον κ·ο·ι»
♦«σώ» είς τήτ Ιταλίαν πεοιοχόν. Ή «ν|η«>>< εκ γεντήσεωτ τοΰ μην·ς Νοίμβρίο· ·τέοχετ«ι είς 15.181, εκ δέ παλιτηστήσ!»» είς 1.388. Σήθν 91.647 γάμ«ιι·. ΠΡΑΓΑ.- Καθ" α μεΐαβίβΐται ί«σήμ·β οί οΐχεϊοι τώτ μετατασΐώτ Έοβυάρι'ο· Μπί- τ·ς χαί Φ Ν > !
ΤΑΓΓΕΡΗ.—ΟΙ βο^ειοβμ^οιχατοί π>ογ·-
τοετουν ιαθ' Ιχασιοτ 3άββαιοτ είς Ραμκ«τ
«αί Άλγίριοτ παρενάσεις, κροσκα&οΐττες ··-
τω τα τρομοχρεκήσουτ υ»ς μαιαμεθε>τθ·ς ι··
Μαοόχο» «αί Άλγερίον.
*
ΚΩΝΣΤΛΝΤΙΝΟΥΠΟΑΙ2.-Ή *λ4 »*τ
Άγγλων έφαομογή τής ϊϊς Τεχεοιίτη» ·■·-
γθ^ϊύαεως κυίλοφοοία; άΐτό 30.00"—Οβ.Οχ' Λ-
ρας είναι αϋσΓημοκΙτη ΑΙ άγγλιχαΐ πεν(·ι·λ'<· πυροβοΐοΰτ Δ"νε· ποοΐ^οοποιήσεως ίτπττίβ» παντός δσιις ήΦελετ βΰυίσχκται χαιά τάς έ>α«ε
ταύΐσς είς τάς δ3ούς. Πολλά ιϊιομα μκσΐαί-
τοττα είς άτίΐζήΐησιτ Ιατροϋ, ώς καί μία μ·1π
ίΐυφϊχίσθτ)σαν νηη τάς σβτθήχας ταόι«ς.
ΣΤΟΚΧΟΛΜΗ.-ΚαΟ' Λ μεΐα8ί8»ι
Λονδίνω έιδιδομέτη ίφημίοίς
τος», οί γ«λλόφ·το» Ια»αίοι Κεμαέει
ουυγούτ ζητήμαια είς τήτ Νεή
τησιτ τού Μάχετζο Κίγπ λόγφ ^
το)τ όπως π(}θσφέοοιιν ηολβιιιχάς ύ
διά τήτ Αγγλίαν «ίραν *οϋ ώχεατοβ.
ίΤΟίΙΟΑΜΗ.—«Αί Ήν·.».-»! Π·1ιτεΙ*ι
6φειλο·τ μ·τά τ^τ πόλεμον, δ«·ς χ>ο>ν τβς
•Ιρήτηί δικτηρήσουτ τήτ ταιιτΐ!'ήν ύπεροκ»-
ατ ιωτ» ίδήλωσιν ό ύΛουογός τώτ ταατιχΑν
τού Ροΰσβελτ, Νοξ ηητά τιτα χαθέλχυοιτ κλ·{
ου εί; τό Χοθσιον (Τεξάς). 'ΟΟετ α«μφ<ετ«ς πρός τήτ θέλησιν τοϋ Ροθσβίλτ δίδεται τέρμετ »1ς την περίφημον αγγλικήν χυοιορχί«ν τβν θαλεισσΛν. ΠΡΙ2Γ0Γ. — Κατά τάς παραμονάς Χρισ(ο«γέτνωτ παΐέσιη ταχόιεϋ·ς 4 μς των ίη Γ»ρίΐατίας άφιχτονμέτων, χατόΉιν «■<·· ταλλαττς, γάλλΜΤ αΐχμαλώτων κολέμ··. Και« τήτ διάρίεΐίΐτ τής παρελΛΌΐίτης ίβδθΓκΙΛος Ιφθασαν ϊΐι Γερμανίας είς Κπηη^Ύ, «ηοτε- λοΰσ«τ τόν σταθιιότ υη Λ $; ιω» χμ τωτ κολέμπΗ, 5 ίχϊαχϊοι άμ·»|οβ«οιχί«ι ί 6000 λό ΙΝΟΛ. -Λίς σβτ»*5»ιι{ίν «ο· «ιβτοι ιν γμ γφ ή •εχετ δ ίΐοιο^υβΐΒςιγό; τ^ς Ίσι ιτομικ^ς Ηογ- γολίη; »1ήλ(ι)Π»τ ότι ό μο«'(ΐνιχ<Ί( 1"·; 4«'· δι··»ι·ι Ηβνοτ ί* ιτυΛγμπ, ΛηλΛΛί( τα 7<ι «αι ^ί ϊ^ ί' "Ιβπιβνι α ν. *.—'Ο χώοος ιαυ?|1·άσι>η τή ο)
την 14 ώϋατ ΰιι'ι ΓΪγγλοηΐ|ΐ.·^ΐ)>3νι»<ΐ·τ τιχων άΓ^οπλάνων. * 3Γ0ΚΧ0\ίΙΙ.— ΚβΤ α ^ή ο-'Όν τνσς τ1» τη^τιν Λ3ΊΛ ,τ >β»|Λοϊ ναηπ·/ίηί.
ΓΤ"ι> τ >ι< τό ή ιΐιΐυ' τ·»{ΐ ιοιιη^· *οΒ ι*ρτΟμΐίο(ί σιί'"ΐι ίΓ)υί'ΐ.ΤΓ α είς «ίγν'β Ίΐ'οΐχ» ·ι ήν ΐι ττηι^ΐ'αν Π<)λάέ^ των -τλ<■>ί ι>■·» τούταν χ>?"
ηι > μ ΓΟ'< άγγλοα ι^ριχατιχιόΐ1 χ<ιί οϋδετ.-ρ<»ν λιμένον. . — Ή σιμην-ιή σις ενέκρινε Χίΐΐό.τιν λο τάο'ϊως τοή σοοηδυ· άς>-/ι ιτρατήγου την έ·ι<Τ'£ΐ!<ν.ν τΑλ •Τ'ΐντ"1·τι χ<">ν Λι)."ίμεϋ}ν τής Χ 'υηΐί'ΐς ι«< νλήβϊι»^ (>-ΐο
τι βιλιι λ·ιζ ι ε ιν ι;>~>'«χή ν;β» ιιγ~» /α κτι έ'·^
ί)'α<κ»ν κνιιν τ^) >-
ά^^ίησιν.
ΤΟΚΙΟ -Κοπ'ι ι >{ι; Αμύνης Ιχχιί«>>'·»<,); νίί«ν «ή, 4 ^ιν«ζι«Γ|ς στοαικϊί τα 1*πβ- « ΠΕ^αΐβομιιτη κηΐίλχ^οτ τί« 9» χιλ ι


