162672

Τώ»
τΛ 28 *Ι«νλί·» *«*«>££
Έν άοχΛ-ην ό Λ«όγος. «αί ό Λόνοο ην πρός τόν «νεον. κατ Ι·βός Αν ό Λόγος.
Ό Αόγ+ς «άρξ,&γ4νετο, πύ.
1*κν/να>σ—
«V
ήμίν.πλήρης χά
ριτος καί
άιό χαΐ 6 θεός α·τό>
{ιηβρύψωσι, χαΐ Ιχαρίοαν
αΰτφ δνομα, τό υπέρ παν
δνομα, ίνα Ιτ τφ ό νόμον
Ίηοον ηαν γ όν ν κά/.ψη.
ΕΦΗΜΕΡΙΣ ΤΩΝ ΑΡΧΩΝ ΤΟΤ ΙΣΟΘΕΟΤ ΛΟΓΟΤ
ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΟΝ ΠΟΛΙΤΙΚΟΝ ΚΑΙ ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΟΝ
τό η«ντχ<ι*ον<ϊ«α1 «Λβγαλοπρβπβς αυτόν ονοηα,ένώπ.ον εθνών κα* βασιλέων υίών τβ Μ<ίραΛλ. Σκε&ος Λπλογής μοί%β*ίν οίιος,τον βαατάοαι τό δνομά μόν ,ίνώηιον εθνών καΐ βασιλέων, υΐ&ν τί Υσραήλ' ΈχΜδηαι κατ α ΠΕΜΠΤΗΝ- Σννδρομη ΙνησΙα προπληρωνέα. Έν μέν ΐφ" Έ 'Βψ δέ τφ Έξαη*ρικφ ψρ. δρ. 10 10 Μαχά.ριο;ι. οί άκοιίοντες τόν λόγον τοϋ θεοϋ, καΐ φυλάσσοντες αυτόν. ΔτεηΦυντης—Α. ΜΑΚΡΑΚΉΣ ΓραφεΓον * ΛΟΓΟΤ» ΌΜςΠΕΝΤΕΑΗΣ ΤΗΣ ΝΕΑΙ ΙΛΛΑΑΟΙ ΝΕΟΝ ΕΜ ΠΡΟΓΟΙί II ΤΡΙΦΟΤΟΙΕΠΙΣΤΗΜΗ ΒΛΕΠΟΥΣΑ ΤΟΙΥϋΙ&Ι ΚΑΙ ΕΞΗΓΟΥΣΛ ΤΑ ΣΥΜΠΑΝΤΑ ΪΔ'. ■1Η Ίδέα -ϊΛν είοών των ΐ$έκν τοθ φυσιχοΰ φωτός κ«1 τ&ν φιισιχων φωστηρων, οίον τοΰ Ηλίου, τής ΣεΧηνη; καΐ των αστέρων,λβρ.ο'άνουσι «αί έχουσιν 'Λοι οί άνθρωποι,ότι κκθ' εκάστην Ημέραν καΐ νύ.κτκ αντιλαμβάνοντο» χν τ&ν, κ«1 έν «ύτΛς ζωβι. Άλ-λά-φωτιζόμενοι κ«1 βλέ -ποντες δι" κύτών άγνβοϋσι τό αΐτιον τοθ φωτιβμοΰ χχΐ-τής όϊ* «Οτου άποκ-τωμέν«ις γνώσει*;. Άγνοοθσιν ?τι-τό φυσικόν φώς κ,αί οί φωσικοί-φωσ-τήρες ού*, οι- ία,βι την έαυτών δΐϊααζιν, καΐ ότι (ί,γεδε.μίαν έχοντβς γνώσιν ουδεμίαν γνώσιν δύνιΐντ*ιι μβταδεθναι Ϋιμΐν. 'Κατεχόμενοι Χέ ύττό τΐίς η·οιαύτνκ άγνοίας καθεύίο'.βι, χ«1 ·Λ|)ός ζήτησιν τοθ αίτίου τίίς γνώβ«ω.ς «υ κινοΰν- ται. Οί Χέ έκ τοθ ύπνον* τούτου έγβιρόμχνςι -άποροϋβι καί ζητοθο-ι πόθεν ίιμεϊς λ«μβάνομ«ν τ«ιν γνώσιν τίίς ύπάρζεως ημών καί των «λλων όντων, άφοΰ τό φυ- •βιχόν φώς κκί οί φυσικοί. φω<ΐτΐ!ρε; οϊτε γνώσιν έν_ου- «ιν, οΰτ« γνώσεώς εισί μετετ.οΌτικοί ; Ζκΐΐοΰντες δέ (ΰρίβχουσι τό αΐτιον τής γνώσεως έν τφ εσωτερικώ φωτ·ισμ.ω τής ψυχν)ζ,5ι' οί »1 ψυχΫΐ λαμβάνει την συνεί¬ δησιν τίίς β«υτί!ς υπάρξεως πκρά τοθ έχοντος 7τ£<ταν γνώσιν μεταφυσικόν φωτός. Τό αΐτιον τής γνώσεως καί αΐτιον έστι τή; λαλιας κκΙ τοθ λόγου, οι' ου ή γνώσις μεταδί^οται, καί αί ψυχαί διά τοθ λόγου κοι- νωνοϋσιν άλληλαις, λ^οθβκι καί ΧαμβάνοιχΓβτ,ι παρ' ιέλληλων γνώσεις. Π&σα ψυ^ΐη διά τοθ λόγου μ£τκ- ίίίωσιν ·ην £ν_*ι γνώσιν, καί παρ' άλλων άχούει καί μκνθάνει όσα οΰκ. οίδεν. Διά 5έ τίίς άμοιβαίχς ταύτϊΐς των ψυχών έπικοινωνίας πλτ,θύνεται Ϋι γνώσις ^ν τοίς άνθρώποις. Πϋσα 5έ ψυχη φωτιζομένη υπό τοθ μ«· ταφυσικοϋ φωτός καί αίτίου τή; γνώσεως, κχΐ δν έ'χει φωτισμόν Χιά τοΰ λόγου ρ.ϊτα5ι5οϋσα, φωβτνιρ γίνε- ται, καί φώ; άκτινοβολεΤ μικρόν η μέγα, αναλόγως ου καί αύττι ετυχ» φωτ^σμοΰ. Οί τοιαύτης φύσεως •ωστίίρες λεγο'ται ήθικοί, κκί εισί πολλφ άνώτεροι των φυσικών φωστηρων. Διότι ούτοι φωτίζουσι αωμά- των οφθαλμού; αγνοούντες δτι φωτίζουσι. Οί 3έ ηθι- χοί φωστΐίρες φωτίζοιιαι ψυχάς συνϊΐδότβ; ότι φωτί- ζουσι. Οί φυσικοΐ φωβτίΐρε; άγνοοϋβιν εαυτούς καί ούίϊεμίαν έχουσιν ηθικήν άζίαν. Οί ίέ ήθικοί έχουσιν «ύτογνωσίαν καί θεογνωσίαν, καί ηθικήν άζίαν ανά¬ λογον τοϋ φωτισμόν, όν έκιτέμκουσι κ«1 τοίς άλλοις μεται,ίίδουσι. Διό καί εύθύνονται άπέναντι τοθ υπερ¬ τάτου μεταφυσικοΰ Φωστίίρο; χαΐ άεννάου πηγής τοϋ μιτκφυβιχοϋ φωτός, κρινόμενοι βρκβΐίων καί έπαίνων αξιοί, εάν φωτίζωσι χαί άλλους άλτιθώ;, χαθώ; καί «ΰτοί έφωτίβθϊΐσαν. Εάν οέ άμελώσι τοθ φωτινμοθ', ) εάν οιά ψίνίοϋ,ς λόγου σκοτίζωσιν «ντί χά ίζ κατακρίνονται κχΐ τιμωροΰντιχι κκτά λόγον τϋς άμαρτίας, ίιν ·ίίμαρτον. Διότι οί ήθικοΐ φωστίί- ρες>3ιά λόγου φ«οτίζουσι τού; ίλλους,έάν λέγωβι την
αλιείαν. Εάν Ι« π>άττωσι λόγον ψευ&ίΐ, χαί την
μέν,αληθειαν ^«α€άλλωσιν ώς ψεϋ5ο;, τό δέ ψεύδος
συνηστώσιν ώς άλιήθειαν,μετατρέπονται είς σκοτιστάς,
καί τό ηθικόν σκότος έξ αυτών προέρχβτχι. Πρώτο;
δέ "ηθικάς φωστνιρ εκουσίως μετατρκπείς εί; σχ,οτιστην
καί €ΐς ηθικόν σκότος εστίν ό Διάβολος, δ< διά 7όγου ψε,υοΰ^; άιτεπλάντισε την πρώτην γυν«Γκ«, κ«ι ϊι* αύτ'ίς -τόν άνδρβ, καί παρέίϊΐσαν τιήν εντολήν τοδ ■θεόν, χκί χατβκρίθτισαν εί; θάνατον. Έκ. τοΰ ψευδοϋ; λόγου τοϋ Διαβόλου,ίδ; ούκ έπαύσατο λαλών τό ψεύ¬ δος εί; -τάς άκοά; των άνθρώπων χαί πολλαπλασιά ΐζων -κΤΑύς ψεύιτ-ας χαί τγ)ν ψευδνϊ γνώσιν, γεννώνται «ί ψευδόχριστοι χαί οί ψευδοπροφΫϊται, οί ψευδαπό-' στολοι *αΙ οί ψευδοίιδάσκαλοι,οίτινες πολλαπλασιά- -τϊι» ψευδνί γνώσιν πρό; άποπλάνησιν των άν Λ-πό τϋ; άληβοΰ; γνώσεως, -ίί-τις πηγάζει έχ τοθ λόγου καί τού νόμ*υ τοΰ Θεοΰ. Έκ δέ τοΰ Πνεύ- ματο; καί *τοΰ λόγου τοΰ θεοθ γεννώνται οί άληθεΓ; προφίτκι χλι άπόστολοι, καί ό άλϊΐθτι; Χριστός, ό μέγα; ήθιχός φωστιήρ, δν οί προφνίτκι τοθ θεοϋ προ- κατκγγέλλουσι, κκί οί άηόστολοι κηρύττουσι, καί οί σοφοΐ διδάσκκλοι έπιγινώφκουσι, κκί την γνώσιν αΰ· τοϋ κρατοϋσι καί διαδίδουβιν, έλέγχοντες καί άναι- ροΰντε; ττιν έκ τοθ Λιαβόλου και των όργάνων αύτοΰ διαδιδομένην ψευδίί γνώσιν. Φωστίίρες λοιπόν ήθικοί τόν έκ τοΰ θεοΰ φωτισμόν έχοντες καί τό ηθικόν σκότος πολεμοϋντες καί δικλύοντες ουτοί είσιν οί περί τόν Χριστόν προφήται κκί άπόστολοι καί διδάσκαλοι τ*]ς οίκουμένης, έφ' ών έδράζεται ή νέ* χριστιανικιί) κοινωνία καί Έκκλιηβίκ, ίς τα μέλϊ) προέρχονται έχ πάση; φυλΫίς καί έθνους χαί γλώσσης, άφομοιούμενα: πρός τόν Χριστόν, τόν νέον άνθρωπον, χαί νέον γένος άνθρωπον θεογενών αποτελούντες. Οί δέ έχτό; τίίς άλττιθους 'Εκκνισίας τοΰ ΧριστοΟ δικμένοντες άφώτι- στοι καί πεπλαντιμένοι συνιστωσι τόν κόσμον τοΰ Διάβολον, κόσμον πολυπλνιθ-/! έχθριχω; καί πολεμίως ^ιακείμενον χχτά τοΰ όνόμκτος τοϋ ΧριστοΟ χαί τής χριστιανικαί; χοινωνίκς καί ΈκΑλτισία;. Άλλ' ό πό- λεμος οδτος ό άπ' άρχίίς τνϊ; εμφανίσεως τού Χριστοΰ άρζάμενος χαί μέχρι σήμερον διαρχών κκταληξει είς τελείαν νίκγιν τοΰ Χριστοΰ καί τϋ; Έκκλησίας χαί παντ6λ·»5 χκτάλυσιν καί άφανισμόν τοΰ Σατανοκρα- τουμένου κόσμου. Διότι ό ΰπέρτατο; μεταφυσικός Φω- στηρ, ό ποιότης χαί χύριος τοΰ ούρανοΰ καί τ>5ς γής,
συμμαχεΤ μβτά των ηθικών φωστνιρων,χαί,χαθώς έπηγ-
γείλατο, θησει πάντας τούς .χθρούς τοΰ Χριστοΰ ύπο-
πόδιον των ποδών κύτοϋ, ου; πολεμεΓ έν χρίσει χαί
έν διχαιοσύντ). Ή τελιχνι νίκνι καί ό τελιχός θρίαμβος
έ* τΐ|ς δυνάμεως αΰτοθ έξχρτΚται πάσης δυνάμεως
κρείττονος. Ή δέ τρίφωτος επιστήμαι τοϋς φυσικού;
φωστΐίρας μετά των ήθικών συνάπτουσ* χαί διά των
κολλών φώτων καί φωστηρων άνατρέχουσα είς τόν
άναίτιον μεταφυσικόν Φωστιίρα χαί πάντων των φώ¬
των χαί των φωστηρων αΐτιον, χαταφωτίζει τό Συμ-
παν *κΙ έξηγεΓ τα σύμπαντα, πδίσιχν την ψευδίί κ«1
πεπλαννιμ'ένγιν γνώσιν την έκ τοΰ Δια6όλου χκτχρ-
γοΰσα, χαί άντιχχθιστώσα διά τής· άφευδΌϋ; καί σω-
τηριώδου; γνώσεως τίίς πηγάζουσας έχ τοθ άΐδίου
μεταφυσιχοΰ φωτός καί αίτίου πάσης γνώσεως χχΐ
έπιστόμης άλϊ|θοΰς. Ή τρίφωτο; έπισττόμ·») πολλούς
λύχνου; χαί φωστήρα; ήθιχούς δύναται κκτασχευάζειν
πρός τό φωτίζειν τού; άφωτίστους χαί διαλΰειν χκΐ
διασκεδάζειν τό επί των άνθρώπων επικείμενον σκό¬
τος τής άγνοίας χαί τής ψευδοΰς καί πεπλανγιμένης
γνώσεως. Προσέλθετε λοιπόν πρό; αυτήν καί φωτί-
<τθητε, χαί τα πρόσω πά υμών οϋμτ) καταισχυνθή.Έν τω φωτί αυτή; ΐδετε τό φώς τό άλνιθινόν, ο φωτίζει πάντχ άνθρωπον ερχόμενον εί; τόν κόσμον, χαί δι' ου έξνιγεϊται τό μυστήριον τή; συνειδήσεως, καί τής άρ- χικής γνώσεως καί άγνοίας. Έν δέ τφ άλγιθινω φωτί ΐδετβ τόν άναίτιον καί ΰπέρτατον μεταφυσικόν Φω- στήρα,χαΐ πάντων των φώτων χαί των χόσμων αίτίου. "ΐδετε αυτόν έργαζο'μενον είς ποίησιν φωστιίρων ήθι- κών, είς ποίησιν άνθρώιτων έ«υτω οποίων, καί ΐδετ· τόν μέγαν ηθικόν φωστήρα, τδν Κύριον ημών Ίησοθν Χριστόν, όν έποίησε πρός φωτισμόν χαί σωτηρίαν των άνθρώπων έχ τοΰ σ<οτισμοΰ καί τή; πλάνης τοΰ άπ* άρχ^ς άνθρωποχτόνου Διαβόλου, χ,αί ίνα βασιΧιύη αι¬ ωνίως επί πάντων των θεογενών χαί θεομόρφων άν¬ θρώπων. Ίδόντε; δέ ποιγίσατε κατά τό θελημα αύ¬ τοΰ χαί χατά την βουλην αύτοΰ πρός τόν Χριστόν έζομοιούμενοι, τόν τέλειον τύπον τοΰ θεογκνοΰ; χαί θεομόρφου άνθρωπον, περί ου δι; έμαρτύρησεν έκ τοθ ούρανοθ λέγων «Οδτός εστίν ό Υιός μου ό άγαπητός, έν ω βύδόχγισα. Δύτοϋ άχούετε.ΐ Ή φωνη τοΰ θεοΰ καλεΐ πάντα τα έθνη είς την υπαχοην τοΰ ΧριστοΟ, δτι έν μόνω τώ Χριστω εύρησουσι την έαυτών σωτη¬ ρίαν χαί την έχ παντός κακόν άπαλλαγην,χαΐ παντός άγαθοθ απόλαυσιν. Άφιστάαενοι δέ άπό τοϋ Χριστοΰ έμπίπτουσιν άναγκαίως εί; την απώλειαν — αντός χ«- λοθ,χαΐ παντός κακόν πείραν καί αίσθησιν. Οί τώ Χρι¬ στω υπαχούοντε; καί χατά τούς νόμου; τής βκσιλείας αύτοϋ πολιτευόμενοι τφ Χριστω έξομοιοΰνται χαί συν- δοζάζονται χαί συμΰασιλεύουσιν αιωνίως χαίροντις χαί άγαλλόμενοι καί την καλήν ζωην ζώντες χαί συζωντες τω θεώ. Οί δέ παρκχούοντες καί τόν νό¬ μον αυτόν παραδαίνοντες άνομοιοθνται τ& Χριστψ χαί όμοιοϋνται τψ Διαβόλω 9ι τοίς χτηνεσι τοίς άνοη- τοις, χαί ώς τοιούτοι χαταδιχάζοντκι είς χκθσιν πυ- ρός καί είς βκσανισμόν καί οδύνην αιώνιον. Τάς αλη¬ θείας ταύτας σαφώς άποχαλύπτουσι τα φώτα τοΰ τρι- φώτου θεοΰ χαί τής τριφώτου έπιστήμης, χαί οί μη θέλοντες φωτισθήναι χαί ώφεληθήναι έξ αυτών,εκου¬ σίως τυφλωθέντες, βαδίσουσι τυφλΰς χαί έμπεσοΰντβι εί; τό σκότος τό εξώτερον ένθα στενάξουσι χαί οίμώ- ξουσι πιχρω; μεταμελόμενοι, άλλά καί μηδέν πλέον ώφελοΰμενοι. Τής παρούσης ζωής τέλη καί οδοί υπάρ¬ χουσι δύο έναντίαι καί άντίθετοι, ·η μέν άγουσα είς τα αίώνια άγκθά τής χοινωνίας χαί τής πόλεως τοθ

ΛΟΓΟΕ
θεοΰ, ή δέ κατάγουια εί; τα αίώνια χαχά των άκό θεφ δτι οί!τω; ώκβνόμησε τα τϋς άπ-οατολϋς αύτοθ,
τοϋ θεοΰ άποχωριζομένων. Οί πλείονες έν άγνοία ή ] δτι ουδένα των Κορινθίων εβάπτισεν,ιε-ίμ,ή Κρίτπον χαί
έν πλάνη βαδίζουσι τ ήν «δόν τοΐί κακοΰ τέλους, -την
αντίθετον οδόν τού άγαθοθ τέλοσοφος Λόγος πώς
ποεπόντως καί ό^θος χαί ασφαλώς είς την χά
τύρθωσιν τίίς σωτηρίας χ*ί τοθ άγιασμοΰ τοϋ άνθρω
που έργαζεται. Κ*θ*ιρει τη< ψ φωτίζει διά τίίς αληθείας* πρ έπειτα ό φ>ύτισ|ΛΟς' ώς έν -ιφ
σις των άκχνθών καί των Τ(.ιβ^*ων χαί έπειτχ
Λα τϋς πίστεως,
ό Κ4θ<ρη(ΑΟ, κχί πρωτκ) ή Είς είνε ό σταυρωθείς υπέρ ύ(<ών καί είς τό δνομα τοϋ όποίου έβαπτίσθητε, ό Χριστός Έγώ οέ εϋμαι από¬ στολος Χριβτοϋ. Απέστειλε με δέ ό Χριοτός δχι διά νά βαπτίζω, άλλά ίιά νά εύ*γγελίζωμαι. Τό [4»πτί ζειν είνε συνεπεία τοΰ εύαγγελιζεσθαι. Προηγεϊται τό κΥιρυγμα τοϋ Εύΐγγελίου, καί έπεται^ τό ^άιττι- «μα. Ό Παϋλος άποιταλείς νά εύαγγελίζηται είς τουτο ησχολείτο, κατέλιπε δέ είς άλλους τό ^χπτί- ζειν είς Χριστόν, ΐνα μη περισπαται. Έχήρυττε δέ τό Ευαγγέλιον χαί έ'πειθεν β^ι διά σοφίας Άόνου, ό/λ διά συλλογκτμών καί άποδείζεων, διότι τότε δέν θά Εφαίνετο ή δύναμις τοΰ Σταυροΰ, άλλά διά των θαυ μάτων τ·?!ς δυνάμεως τοΰ Σταυροΰ, δι* αυτών επειθε τούς άκούοντας, οΐτινες άμέσως προιήρχοντο είς τού; ββπτίζοντας καΐ έβαπτίζοντο. Ό δέ Παϋλος έζηκολού- 6(1 εύαγγελιζόμενος κκΙ είς άλλους. Εύχαριστεϊ δέ τω, Ό αναρρώσας ψυχκώς κ,αι τη"ς οπορά. Άλλ' ή^η άχολουθηηαι^εν καί περαιτέρω την βοφήν τέχνην τ,οΰ Λογου είς την τελείαν ^πο*ατά στιχσιν τού άνθ^ώπου, ΐνχ θχυμχσωιχ:ν αύτην καΐ άναχράςωμεν γηθόσυνοι. «Τις β^ος μέγας, ώ; ό θεός ημών ; Σύ εί ό βεός ό πυιώ» ϋ.χυμάτιχ μόνις.» τί,ς άναρρωιεως άπολαυων, χρή ,ει φαρμάκω< τονω τικ-ών τού όργανισμοΰ, τροφάς ύγιεινίί; ν.χ ) ώςάλλο ζιζάνιον,ί» που έν αΛτίί. τείνη νά φυί),τι!ιν· δέ καρδίαν ένισχύουσα είς τή> άγίχν. &έλ·«σινέν τ>5 έκίνιλύσει τίί; άγάπης πρός τόν
θυβιασθέντ* υπέρ αύτίίς έπΐ.τοθ ΣτχυτοΟ Σωτίίριχ· τα.ύ
την δέ όμ-θλογεΐ έν τγ) άνχυινήτίι τή"; θ υσίας ταύτης,
κατά τβ μυστήριον τνίς θείας Ευχαριστίας. Οδτω δέ
τρεφόμβ-^ος ό ά"νθρω-ος ίιανοίιχ χαί ένιτχυόμενος χαρ^ί^
προβχίν·* έν τίί υγείίκ τίΐς ψυχίίς μέχρι τελείας αύ-ττίς
άποκΛτβΐϊτάσεως.Τότε δ* λέγομεν ότι όάνθρωποςήγιά.
υθη" διότι έφθασεν είς τό «Υ,μεΐον έχεΤνο νά παρβγ^ι
μόνον, Ιργα ά γαθά,νά β^ελύσοηται δέ τα πονηρά καΐ
ουδεμίαν επήρειαν έπ' αύτοΰ νά έχωσι ταυτα. Είς
τοδ/τον άρμόζει τότε νά λεχβί) τό λεχθέν ύπ» τοδ
Σω,τίίρος πρό; τόν πχραλυτικδν τϋς ιΐολυμβήθρας Β»-
θ«*δά. α'ΐδε ύγιής γέ-γον»;· μη*έτι άμάρτανε.Λ'Αλλ'
ίνχ φθάση μέχρι τοΰ βημείου τϋς έντελοϋς ψ«χικϋς
ϋγείας, Ιχει ανάγκην πολλαίς έπιβλέψεως καί διαιτη-
τικϋς θερχπείχς. Τ*άτης επιτευχθείσης, άν έκπέσιι
είς την άμαρτίαν ο άνθρωπος,γίνεται τα υστερΛ αΰτοί
χείρονβ των πρώτων. Τότε άρμόζει νά λεχ&ϋ πρός
αυτόν τό τοΰ Παύλου «ν τί! πρός Έβραίους έπιβτολ|1
άναγεγραμμένον. α'Δδύνατον τούς άπαξ φωτιβθέντας,
γευσοεμένους τε τ^ς δωρεας τϋς έπουρανίου, καί μ«τά-
χους γεννηθέντας Πνευματος Άγίου,καί καλόν γβυβ*-
μένους θεοΰ ρϋμα, δυνάμεις τε μέλλαντος αίωνος,κβιΐ
παραπετόντας,πάλιν άνακκινίζειν βίς μετάνοικν, άν«-
<τταυ'ροΟντ«ς έαυτοϊ; τόν ΥίοΟ τοΰ θεοθ καί «ίχρ«- δειγματίζαντας· γϋ γάρ ή πιοΰ<τα τόν έπ' αύτϋς πολ¬ λάκις ερχόμενον ύετόν,καί τίκτουσ* βοτάνην εδθετον έχείνοις δι* ου; κα'ι γεωργεϊται, μεταλαμ δάνει εύλο- γίας άπό τοΐ θεοθ- έκφ*ρβυσ« δέ £*άνβ«; κκί Τριίβ- λους, άδόκιμος καί κατάρας έγγυς, ής τδ τέλος είς καϋσιν,» (ϊ' ( 3) Συν τω χωρίω τούτφ περάναντες, Θεοθ εύδοκήσχντος κχΐ τό πχρόν άρθρον εύλογοΰμεν τόν θεόν των ΙΙατέρων ημών χαί δοξάζομεν «ύτόν, δτι διά τοΰ πανβόφου αύτοθ λόγου κ,χΐ τϋ χάριτι χχΐ ενεργεια τοΰ Παναγίου Πνεύματος χαθαίρει ήμίς,φω- τίζει, άγιάζει είσάγων είς την ββσιλείαν των ούρα. νών,ήτις εστίν ή αληθής πατρίς. Ω ! γένοιτο τίλειω- θήναι καί ταύτης άπολαθβαι πάντας τού; πιστεύοντχς Χριστίρ. 'Α[<ιή''. Κ. Ί. Μόραλης. ΚΡΕΩΦΑΓΙΑ Η ΦΥΤΟΦΔΠΑ ; Άλλά δέν προ·ρυλ«ττό(ί.εθ« (ΐ,όνον άπό πολλών σωματιχών χακών μασνωμενοι καλώς τάς τροφάς,χχΐ περί των οποίων καχών έν τοίς έπορένοις ειδικώτερον ό λόγος. Κ?ρδίζοι.εν ού* ολίγον καΐ χρηκ-ατιιιώς. Καί περί τούτου έπιχχλού[χι1χ την προΐ'ΐχήν των η^ετέ- ρων καλών άνχγνωττών, νάριν των οποίων καί αί πχροΰτχι γρχμμχί μ»τ' άγαπης καί εκτιμήσεως γρά- 3νται. δια,ίτης κχνονιχίίς. Έπιβλεπόμενυς χχΐ ούτος ύτό κχ- ταλλνιλων όργάνων, ώς έπιβλέπεται χαί έπιτηρεΐτχι ό άσθενης υπο των οίχ,είων αύτοϋ, λ»ρ.βάνει δι' αυτών τα παρά τού ΐατροΰ παρεχιίμενα φάρμακα: τίίς ένισχύ σεως τη; ύγείας, ώ; καί ΓΥ,ν προσήχουσαν τροφήν *α- νονιχώς. Ώς τό θώμα τοΰ άνθρώπου προιβχλλουοι διάφοραι έ^ωτεριχοί χινδυνοι,ουτω κ*ί τή» ψυχήν προσ- βαλλει ή άποτρόπαιος πλάνη άπό τίίς αληθείας,ήτις έχ»ι άμα την δύναμιν νά σύρη αυτήν χαί πάλιν είς την καχοδ<χίμανκ κχί αθλίαν τίίς άμαρτίας ζωήν διό δέν πκύει ό Χριστός ώς πανάγαθος Ηεός χαί πάννο- φος ίατρός διά τίίς μνιτρός Έκκλιοοίας νά τρέφη την διάνοιαν διά των ζειδώρων ναμάτων τοϋ Π>εύματος,
δέν παΰει ή χάρις αυτού ποδηγετοΰσα άπό αληθείας είς {
Άπό πολλοθ είνε γνωστόν έν τϋ έπιστήμη δτι,
όπως φυσιολογικόν συντελϋται ή πέψις χχί άφο.υ.οίω-
σι; των τροφών,άνάγκη κρωτίστως νά προπαρασ*ευά-
ζωντχι αύται προηγουμένως κα*»' ίλους τούς χχνόνας
τ*,; φυιιολογίας εις τα προσήκοντχ αύταΓ; όργανχ
τοθ σωματος, τα όΐτοίχ αποτελούσι τό πεπτι*όν κ«·
λ.ύ|Αϊνϋν σΰστη(Αα τοΰ Ϋ.μετερου όργανισμοΰ Άλλ'
ή γνώιις πολλάκις πολύ άηεχ^ Τί)ς έφΛρμογΐίς καί
τίίς έκ ταύτης προερχομένης ώρίλείας διά τόν άνθρω¬
πον. Και ά*ρι5ώς τουτο βυνέβη *αί είς τό περί μα*.
σήσεως ζήηημχ, «ί κ*ί ύψίΐΓου ένηα^,έροντος υπό υ-
γιεινήν εΐτοψιν. Διότι κ*ί ούίεΐς έκ των κλινικήν ια¬
τρών,των κ«ί ειδικώς πω; άιχολΐ.θέντων ιίς την θε-
ρχκευτική», δέν έιέστησεν ώς έδει σπουδαΐως τόν
νούν, δπω; έξαρη ώς κράτιστον μέσον τϋς ύγείας το,ΰ
άνθρωπον την επιστημονικήν μάσσησιν. Καί έπεφι»·
λα<ΐσετο ή τιυ-η εί; "Αμερικανόν συνάδελφον των Ή- νομένων Ιΐολιτειων,δστις δχι πρό πολλοΰ, μόλις πρό ολίγων μηνών,επεκαλέσθη εντόνως την προσοχήν των συμπολίτην τού είς εν άπλοϋν, ώς φαίνεται έκ πρώ- της δ|ιεως ζήτημα, άλλά διά τουτο κ«ί λίβν ένδι*- φέρον άφοΰ άποτελϋ την βάσιν τϋς διατροφϋς κχί συντηρΛΐεως τοϋ ανθρωπίνου σωματος. Δέν ένεφχνί- «9η ο* ό πέραν τοΰ Άτλαντικοϋ εύφυή; συνάδελφος είς τάς ίατρικάς άκαδημίας, μήτε είς φυβιολογιχάς

ΛΟΓΟΣ
κ«1 άλλας ίπι-ττγμονικά; έταιρίας,διά νά τονίση την
ανάγκην τί; επιμεμελημένης παρ' ή(»ών μ«σ«ή<τεως. ♦Καί -ο>ύ χαθ' ήμα; καλώς έπραξεν. Ίσως οί σοφοί
συνάδελφοί τού ήθελον μειδιάση είς βάρο; αύτοθ,
άφοϋ ουδέν καινόν υπό τόν επιστημονικήν αυτών ου¬
ρανόν έλεγεν είς έβτεμμένα; υπό τίίς έπιστήμης κο-
ρυφά;. Έβτράφη λοιπόν άπ* εύθείας είς τα πλήθη,
χάριν τ&ε οποίων εζήτει νά έχλαϊκεύση τάς οίας δή-
«οτε ψιλάς θεωρίας είς ηρβκτικάς γνώσει; ωφελείας
καί σωτηρίας. Καί ο*έ« απέτυχεν είς τάς ενεργείας
τού. Κατέφυγεν είς τόν πανίαχυρον σήμερον τύπον
τίίς πατρίδος τ&υ έξυμνων καί έξαίρων τα άγαθά δχΐ
τη"; πλονιαίκ; τραπέζης,άλλά τί; έπιστημονικίς μασ-
ση'σεως, η"τι; χαί μήτηρ τί; ύγείας δύναται νά ονο¬
μασθή παρά τοίς πεπολιτισμένον λαοϊς επαξίως. Πρίν
8μως αρχίση τόν δημοσιογραφικόν υπέρ τίίς έπαρκοθς
μαΐαησεως άγώνα, επί καιρόν έπειρβματίζετο έφ*
έβυτοθ τρώγων κ*1 μασσώμενο; κατά τα διδάγματα
τίίς έπιβτήμης. Ούτως ώπλισμένο; πλέον θεωρία τε
καί πράξει κατίλθε πάνοπλος είς τόν λαόν διδάσκων,
φωτίζων καί ύπεραμυνόμενο; τί; ΰγείας των συμπο¬
λίτην τού έν ονόματι τίίς επιστήμας. Τό παράδειγμά
τού ο*έν έίράδυναν νά μιυ,ωνται καί άλλοι Άμερικα-
νοί ίατροί, ώς καί άλλων ήπείρων βυνάδελφοί τού,έν
οϊς καί ό ΰποσημειούμενο;. μετ' έξαιρέτων πάντοτε
άποτελεσμάτων.
Είς τα άτόμ«.ά αδτοϋ πειράματα ό Άμερικανός
ίκτρό; παρετήρησε χαί άξιον λόγου φαινόμενον, άπο
τελεσμα πάντοτβ τί; έπιστημονικίς μασσήσεω;.Άφοΰ
επί τίνα καιρόν έτρωγε μασσώμενος τάς τροφάς επι¬
μελώς, παρετήρει δτι ό κόρο; έπήρχετο,πρίν έτι κατ*
ναλί&χν) τα συνήθη φαγητά, τα όποϊα καθ" εκάστην,
ώς πρότερον παρ«τίθενο έν τίί τραπέζη τού. Τό φαι¬
νόμενον είνε φυσικη μαλλι,ν συνεπεία τού νέου τρόπου
τοΰ έσθίειν έν τίί τραπέζη. Ή φυσιολογική μάσση
βις, άφοθ έν τφ στόματι επιμελώς κατεργάζεται τάς
τροφάς, προπαραβκευάζει ταύτας τελείως, καί ουδέν
έξ αυτών ουτε άπέπτως ύποχ.ωρεϊ έκ τοϋ στομάχου
διά των έντέρων, οδτε είς άποσύνθεσιν μεταπίπτει
χ«τά την πορείαν τί!; πέψεως. Τό παν καθ" όλην την
«έψιν «πό τίς άρχί; τβϋ πβπτικοΰ βυβτήαατο;
μέχρι τέλου; αύτοϋ βαίνει φυσιολογικ&ς. Ό δέ
άνθρωπο; δέν τρβφβται, δταν απλώς κχί ώς έτυχεν
εΐσάγη έν τω όργανισμω αύτοϋ τροφάς. Τρέφεται
μόνον δταν τάς εΐσαγομένα; τροφάς —έστω καί
ολίγας—πέπτη καλώς, κκτεργάζεται έντός αύτοΰ
ταύτας φ υσιολογικώς. Καί φυσιολογικώς ταύτας κκ-
τεργάζεται, δταν πρωτίιτως τάς τροφάς ρβσσαται
κατά τάς ύπαγορεύσει; τίς επιστήμας. Εντέυθεν κχί
τό άζίωμα τό έπιστνμονικόν έν τ·/ί νέ« ίατρικνϊ : Ού*
έκ των εισαγομένων, άλλ' έκ των πεπτβμένων ό άν
θρωπος τρέφεται.
Οί πάντες καθ" εκάστην δοχιμάζομεν πόσον ό
βίος σνμερον ά.ηιί·η χαλεπός, ενρχα των πολλών καί
μεγάλων αύτοθ δαπάνην, Έπομενως δεν είνε καί άνά-
ςιον λόγου τό κέρδο; τό οικονομικόν, τό οποίον πό-
ρ,ιζόμεθα παρά τίς επιμεμελημένης ρασσήσεως των
τροφών, δτ«ν στι^αντικος άνακουιι,ίζωμεν τα έκ της
τραπέζης β<*ρη, Ίοοϋ λοιπόν ό/ι μόνον λόγος ύγιει- νός μϊς έπι6άλλε~αι, άλλά καί οικονομικόν,δηως πάση δυνάμει καί προαιρέσει έΐίΐδιώ*ω(ίεν τόν φοσιολογικό σκοπόν έν τφ τρώγειν, άφοϋ αι, όλιγωτερων τροφών τρεφόμεθα επαρκώς, όταν επιστημονικώς μασσώμ&θα έν τ^5 τραπεζη. Κωνύτ, ΊΙλ. Παπαλήλτος Ιαιρό(. ΚΑΝΩΝ ΚΔΙ ΚΡ1ΤΗΡΙΟΝ ΕΝ ΠΑΝΤΙ ΤΩι ΒΙΩι 1ΙΜΩΝ Ο ΧΡ1ΣΤΟΣ *Η ^ραίίτιανικη διδαϋκαλία καί Σ^ολίι α¬ ληθής κολνμβήΟ(>α άναγεννήίίεως.
ΌποίΌν πρέπει να έχωμεν φρόνημχ περί ημών
«ύτών,περί τίίς ποιητικίίς καί τελικίίς ημών καί τού
χόίτου αίτίας, περί τίς φύσεως καί τού ανθρωπίνου
προορισμοθ, περί των σχέσεων ημών πρός τόν κόσμον
καί τόν θεόν—διατί ζώμεν επί τί|ς γϋς—-πόθεν έρ-
χόμεθα—ποΰ πηγαίνομεν—τίς ή τίς πορείας ημών
όδός—τίνα τα ταύτης «τιμεΓβ- κ«1 βτάδια ; Φρόνημ* ^
περί τούτων άποκτώμεν· 4ρθόν καί αληθές κατηχού-
μενοι, διδασκόμενοι ουχί 4;κ των διδαγμάτων τούτου
ί| έχείνου τοθ βοφοϋ θνητοθ ταύτης ^ έκείνης τί|ς αν¬
θρωπίνης διδχχίΐς καί Σχολίίς, «λλ* έκ τίς βιδασκα·
λίας τοθ Ίησοϋ Χριβτοΰ,έκ τίί. Σχολϋς τίς χριστια-
νικίίς, τίίς χριστιανικώς κατηχούση;, διδαβκούσης καί
φιλοσοφούσης, καί κρκτούσης έν παντί τόν άλάθητον
λόγον τοθ ΧριστοΟ.
Ό Χριστός, Λόγος θεοθ ένανθρωπήτας, έρχεται
«πό θεοθ Σωτήρ. Κβ.θηγητή;, Βασιλεύς τίίς ανθρω¬
πότητος, Χριστός Κύριος, εχ«ν τό φώς καί την γνω-
βιν τελείαν έκ τού θεοθ, την εξουσίαν καί την δύ¬
ναμιν, είνε νέος άνθρωπος, νέου Πνεύματος αληθείας
καί άγάπης κάτοχος, καί δοτήρ, χανών καί κριτήριον
τοΰ βίου των είς Αυτόν πιστευόντων, καί Αυτόν άνο
μολογούντων ώς άπό θεοδ άποβταλέντ« ημίν Σω-
τνΐρα, Διδάσχαλον καί Βασιλέα, ώς θεάνθρωπον.
Φρονώμεν περί άνθρώκου, κόσμου, θεοϋ κχί των
μεταζύ <ΐχέ(τεΐι)ν κχτά την διδασκαλίαν τοΰ ΧριστοΟ, καί φράττωμεν τα ωτα άπό έναντίων διδαγμάτων ! Αίτί« πάντων ό θεός, ημείς δέ έκείνθυ δ"ημιουργή- ματά, κ«ί έργβ', ό κόσμος ιτχολεΓον τίς δικμορφώ- σεως ημών, εί; ανύψωσιν πρός τί,ν γνώσιν τοθ θεοθ, καί επιτέλεσιν τοθ θελήματος «ύτοΰ. Έπλάσθημεν κατ' είκόνα τοϋ θεοδ, Ινα καί αύτω έξομοιωθωμεν, νοοϋντος, άγαηωντες καί έλεαθέρως έκτελοϋντες τό άγαθόν. έξομοιούμενοι τω θεώ ζομεν την τοϋ θεοΰ ζωήν εύφραινόμενοι αιωνίως έν τίί γνώσει καί θεωρίκ τοΰ θεοΰ καί έν τίί συνειδήσει δτι άγαπώμεν αυτόν καί ΰπ' αΰτοΰ άγαπώμεθκ καί σχετιζόμεθ* κατά την ύψίστην βχέσιν τϋς μεταξύ πατρός καί τέκνων άγά· πή;- ΕΤμαι όν άτελές,γινόμενον, έπιδεκτικόν προόδου καί τελειοποιήσεως διά τοϋ θείου φωτισμοϋ καί τίς θείας ένισχύσεως, όν, τέλος καί σκοπό; ή πρός θεόν έξομοίωσις, ή θέωβις, ή άπόκτησις των θείων προσόν- των. Ταυτα διδάσκει με ό Χριστός,ό τοΰ θεοΰ πάν- σοφος Λόγος, καί πιστβύω, καί διερευν&ν, εΰρίσκω ταυτα λογικά, σύμφωνα πρός τούς πόθους μου, τάς έφέσει; μου, τάς επιθυμίας μου. Έπιθυμώ νά ζώ αι¬ ωνίως—έπιθυιχώ νά γινώσκω π άντ α—έπιθυμώ νά ί- σνύω κκί ό'ύνωμαι πάντα. Το αντικείμενον των έπι- θυμιών μου τούτων εΰρίσκω είς τα διδάγματα τοΰ Χριστοΰ, είς τό περιεχόμενον τοϋ Εΰαγγελίου,είς την ποίησιν καί εκτέλεσιν των έντολών τοθ Χριστοΰ, είς τό χριστιανικόν φρόνημκ καί δόγμ*. Ό χριστιανικόν έν έχυτω διαμορφώση φρόνημα γαλήνιος καί ή,-εμος καί πεποιθώς φέρβτχι είς λιμένα σωτηρία,, άκλόνητο; κχί άτάρχχος, καί διά Τ'ΐϋτο μακάριος, διό-ι έπιτυγχάνει το'~> βκοτοϋ τίς άν
θ»ωπί>ηί ζωίίς. Κχνόνχ ούτος έν παντί τώ (ίίφ τού
καί κριτήριον έ"/_ει τόν λόγον καί τα διδχγμχτχ τοϋ
Χριστοΰ, κατά τα όποΐα φρονεί, καί τόν έχυτοϋ διχ
κανονίζει βίον εϋεογετών, χχί άγαθοποιων, κχί μι-
μούμενος τόν Ίησοΰν Χριστόν, ου ό επί γ*); {4·1ος ήτο
άγαθοπυιΐχ καί εύεργεσία, ποίνισις,κχΐ εκτέλετι; τοΰ
θείου θελήματος.ανύψωσις τοΰ πν*ύ|χατος κχί τί. κΐρ-
διας 'ίρός τόν βεόν διά τίς καθυποτά;εως τίς ΰλης
είς τό πνεΰμα;, τοΰ συλφέροντο; είς τό ή'Ίκο» κχ*<ί χον, των έπιγείων είς τα έπουράνια, των κατω είς τα άνω. Φρόνημα, αΓιθτιμα, θέλημα χριστιανικόν διοτμορ- φοΐ έν έαυτψ, βίον όλοκληρι.ν ό μαθητευόμενο π/ρά τώ Χησιω, καί Αύτω ά^ωσιω^ένος, χαί πεποιθώς, καί γίνεται ικανός συν τω χρόνψ Ινα οδηγήση κχί ά"Χ- λους είς τόν ΆρχικαΟηΥ'Ίττ,ν Χριβτόν, δπως χρ'ΐτι ανικώς μορφωθώαι, καί πλϊ,θυνθ^ ούτω τό γί.νος των σοφών καί των έναρέτων, χαί των κατά Χριιτόν με- μ&ρφωμένων ψυχών, άπό των οποίων ή τοΰ ΧριστοΟ Έκκλη'ί* σύγκειται, καί ό των άγίων κόιμος. Φρό- νημα χριστιανικόν ορθόν —ΑΓσθημ* άγάπηί τοΰ ά^α 9οΰ είλικρινές,θελημ* καί βίος δικχιοβύνης, καί άγ«- θωσΰνη;—τα προσόντα είνε τί; άγιωσΰνη;, οί δέ ταύτα έχοντες άγιοί είσι κ«ί ίσόχριστοι. Ή διοασκαλία τοθ Χρκττ-οϋ, τό πνεϋμα τοδ Χρι¬ στοΰ, ή κολυμδήθρα είνε τί; άναγεννήσεως καί τί; διαμορφώσεω; των άγίων καί έναρέτων,καί ό εί; την χολυμβήθραν ταύτην εισελθών ούτος καΙάλΥ|θώςέ£χπτί- σθη, ανεγεννήθη, έχρ'ιβθΐ),άνεκαινίβθη,χριιττιανόςά1.τιθνι; ίγ ένετο.Άνεχαιν'ιβθη, διότι άπέ€αλεν,ά; είχε πρότερον ψευαεΤ; £3έα; περί θεοθ κ«1 άνθαώΐτου, πβρΐ άρετίίς κ«1 κ*κίας, προλήψεις καί 5ειβιδαιμονία?, καί όνειροπο- λήσει; άλόγου φαντασίας- άπέίαλε τόν φυλετιβμόν καί την φιλαυτίιχν, τα; κακά; έπιθυμία; καί δι*θέ- σεις, τα; άδίκο·»ς κ«1 έγκλημ*τικά; πράξει;, άπηρ- νήθη καί άπεξεδύ')η τόν παλαιόν άνθρωπον το8 ψ»ύ- δου;,τί; πλάνη;, των φαύλων ένθυμή«ων κχΐ έπιθι»· μιων, "ών άδίκων καί πονηρών πράξβων, κβί ένεβύ·ΐ| τόν νέον άνθρωπον τϊ|ς άληθε(«;,τοΰ φωτός,τ&ν άγν&ν έπιθυμιών, των δικχίων καί άγαθοΐϊ-οιών έργων καί Τίράςεων. Τοιοϋτον τό χριστιανικόν βάπτιβυ.α,τό ύκο- τυπούμενον διά τοθ έξωτερικοθ καί τυπικοθ έν τ| Έκκλησία β«ιττίβμ«το;τοΟ ύδατος κκί τοθ χρίσμ,ατος. Φρόνημα, αΓσθημα, θέλημα κ«τά Χριβτόν άβφβ- λ&; είσάγουσιν είς την αιώνιον ζωήν, άνυψοθσιν εί; έξομοίωσιν πρός τόν θεόν, καθιστώσι τδν δλον βίον ημών χριστιανικόν. Κανών λοιπόν, καί κριτήριον, 5 τοθ Λόγ^υ αναγνώσται, έν παντί τω βί<(> ημών ΙβτΛ
ό Χριστός, χαί ή χριστιανική διδασκαλία, καί μόρ¬
φωσις καί άγωγή- Ό Χριστός διδάσχαλο; εί; ήμδς
άπλανής—ό Χριστός εί; ΐμας παράδειγμα τέλειον
ή^ικί; μιμήσεως χαί έζομοιώσεως άμωμον, ίναμάρ-
τητον, ήθικό; καθρέπτη; των οιανοιών καί των καρ-
διών ημών χαί πάση; ενεργεια; ημών. Κατά τούς λό-
γους τοϋ Χριστοΰ, καί χατά τόν βίον τοΰ Χριστό3
κρίνομεν πάντας τούς λογου; περί θεοΰ καί άνθρώποι»,
άρετί; καί κακία; τόν Χριστόν έχοντες άλάθητον καΊ
ύπέρτατον κριτήριον.
Σ. Α. Φ.
ΤΙΣ Ο ΔΙΚΑΙΟΥΜΕΝΟΣ, ΚΑΙ ΤΙΣ
Ο ΚΑΤΑΚΡ1ΝΟΜΕΝΟΣ
Τό χριστιανικόν βάπτιθιια θάνατός ΐόχχ
τοϋ παλαιοΰ της άμαρτίας άνθρωπον,
καί άνάόταόις εις νέαν θείαν ζωήν.
Κνριε Σνντάκτα τοΰ αΑόγονΐ.
Καλώς άίρα άποδίδουσιν, έρωτώ, είς τού; άποθνή-
σκοντας την δικαίωσιν οί λέγοντε; «δένέχει; διχχίωμα
νά κατακρίνη; τού; τεΒνεωτας,διότι ή Έκχληβία λέ¬
γει «ό αποθανών δεδιχαίωται ;> Λοιπόν δεδικαίωται
αποθανών ό κακοΰργο;, ό έγκληματίας, καί δέν έχει
τι; δ καίωμα νά είπη 5τι ουτο; ήμάρτηιεν, ίτι κκ-
χως έν τώ βίφ έπραξεν ; Δεί» πιστεύω νά έννο$ τοι¬
ούτον τι ή Έκκλησ'ια. "Οθεν παραχαλώ διαφωτίσατε
ήμα; επί τούτου.
Συνδρομητή;
Δ.
ΔιαφωτκΙιιός.
Βεβαίως ή άγνοικ τί; αληθείας αίτία γίνίτ·«ι τί|ς
διαστρ'-φί1-. χ^Ί π»ρερ|χ»νε;.*ς των <ίείων >ίγ<Λ/. ((■!■ λώ; δέ ποΐουσΐν οί άκιροΰντ'ε; χαί διε^ωτϋίτε;, ίνζ γνώσι κχί (λάβωσι τό άλη"έ;. Τό ο.αιτρεφόμενον τούτο κχί παρερμη»ευόμενον λόγιον είνε τοΰ Αποστό¬ λου 11<ύ«ου έ* τίς πρό; Ρωμχιθ'-ι; έπιβτολίς αΰτοθ έχον ι.ΰτω' «Ό γάρ άποθχνώ< δεδικχίωται άπό τί; «(Α/ρτίχ;» (ντ'. 5--9) όκ .ΐον δέ τουτο έχει νόημα ; €"()ιο· λέγει Πχθλο;, εί; Χιιττόν έβαπτίαΊημεν, είς τόν θάνχτον αύτοθ έδχΐιτίσΓΙιημεν. Συνβτάφημεν οδ» αύτω διά τοΰ βχπτίσματο; ίί; τόν θά.ατον,ίν»,ώιπερ ή,έρ'ίη Χριστός έκ νεκρών διά τί; δοςη; τοϋ ΙΙχτρό;, ούτω χαί ημείς έν χαινότ ητι ζ<υί; π((.ιπατήσωμ«ν. Εί γάρ σύμφυτοι γεγόναμεν τώ όαοιώτ-κπ τοΰ θχνά- του αύτοΰ, άλλά κχί τί; άνα<ττάιε<ι>; έσόμ»θ*. Τουτο
τίς ίτι ό πχλαιό; ημών άνθρωπο; συνεσταυ-
χχτχργηθν! τό σώχχ τίς άμχρτίας τοϋ μη·
χετι δουλεύειν ύμκς τίί «μαρτία.» Είτα λέγει >Ό
γάρ άποθχνών δεδικαίωται άπό τί; άμαρτία;» ήτοι
ό βχπησΐεί; είς Χριστόν Ίησοϋν διά τοΰ βχττίσμα-
τος έθανάτωσε ττ)ν άμαρτίαν χαί ανεγεννήθη είς νέαν
ζωήν χριστιανικήν, άναμάρτητον, καί εί; νεον άνθρω¬
πον μετεπλάσθη καί ζτί ήδη κατα Χριστόν. Το βά-
πτ.σμα λοιπόν είς Χριστόν είνε θάνατος τοΰ παλαιοθ
άνθρώπου, τοϋ άμαρτωλοΰ, καί ανάστασις αύτοΰ είς
νέαν ζωην, καί άνάπλαβιν αϋτοΰ είς νέον άνθρωπον.
Ό άποθνήσκών κατά τόν παλαιόν τί; άμαρτίας

ΑΟΓΟΣ
άνθρωπον άνίστ«ται *ΐς νέαν ζωην χριστιανικήν. Οί
^απτιζόμενοι <2ρ* είς Χριατόν καί χχτά τόν παλαίον άνθρωπον άποθνησκ,οντες δεν καταλογίζονται ώς άμαρ- τωλοί, μηδέ κατκχρίνονται, διότι έδικαιώθησαν,ητοι $λευθερώθη$αν, απηλλάγησαν άπό άμαρτίας πιβτεΰ- «αντβς είς τόν Χριβτόν καί ένδυσάμενοι αυτόν τίτοι τάς άρετάς τοΰ Χριστοϋ νέοι άνθρωποι γενόμενοι. €*Οοοι εί; Χριβτόν έβαπτίσθητε Χριστον ΐνεδύβασθε.» Καί «Ό πιβτεύσα; ε'ς Χριστόν καί βαπτισθείς σω- ίησετχι1 ό δέ άπιστηβας κατακριθησεται» δβοι δέ άκοθνηβκουβιν άμαρτωλοί.χαι άπιστοι είς τόν Χρι- «τόν κατακρίνονται, χαΐ δέν διχαιοϋνται. Ωσαύτως καταδικάζονται υπό τίίς θείας δικαισύνη; καί όσοι τύπω μόνον εγένοντο χριστιανοί, είργάσαντο δμως έν τω βίω τα πονηρά, καί απέθανον άμετανόητοι,χαί έν αμαρτίαις. Λοιπόν ό άμαρτωλό; δικαιουται εάν πι- •Τϊύση είς Χριστόν, εάν βαπτισθίί καί εργασθή μέ- χρς τέλους τα έργα τΫ5ς διχαιοαύνης χαί άγαθωσύνης, άλλως χαταδικάζεται εάν αποθάνη άπιστος καί άμε- τανόητος. Ό αμαρτωλόν, εί; Χριστόν πιστεύσας, ήλευθέρω- ται τοθ ζυγοθ *αί τί; δουλείας τίί; αμαρτίαις. Ταύ¬ την λοιπόν την δικαίωσιν έννοεΓ ό θεΐο; Παϋλο; λέ¬ γων β Ο γάρ αποθανών δεδιχαίωται άπό τίί; άμαρ¬ τίας·« ό δέ δικαιωθεί; άπό τη"; άμαρτίας,η*τοι ό έλευ (ερωθείς άπό τίίς άμαρτίας διά τνί; πίστεως εί; Χρι- •τόν ζ$ έν τδ Θεώ, την ζωην τοΰ ΘεοΟ έν Χρισττδ Ίησοϋ τψ Κυρ'ιω ημών. Διά τουτο λέγει· «Ούτω καί ύμεΐ'ς λογίζε<ΐθε εαυτούς νεκρούς μέν είναι τ$ άμαρ- τία, ζώντας δέ τω θεφ έν Χριβτω Ίησοΰ τω Κυρίω ημών.» Συμβουλεύει 5ε ό συμπεραίνων Απόστολος τα έζίίς· αΜη ουν βασιλευέτω ή άμαρτία έν τω θνη- τδ υμών σώματι,εί; τό ύπαχούειν αύτφ έν ταίς έπι- θυμίαις αύτοϋ,μηδέ παριστάνετε τα μέλη υμών δπλα εΐδιχία; τίί άμαρτία" άλλά παραστησατε εαυτούς τψ θεδ ώ; έκ νεκρων ζώντα;, καί τα δπλα υμών δπλα δικαιοσύνη; τφθεώ.» (Ρωμ. στ'. 10 — 13) Άποβάλ- λετε λέγει την άμαρτίαν ίνα δικαιωθίίτε καί μη κα- τακριθΫίτε, πκττεύοντε; είς Χριστόν,βαπτιζό|Αενοι είς Χριστόν καί ζωντε; την ζωήν την χριστιανικήν, πει- θαρχοΰντες καί ύπακούοντες εί; τό θέλημα τοθ ΘεοΟ, έργαζόμενοι πανταχοθ καί πάντοτε τό άγαθόν, χαί «οιοθντε; τα μέλνι υμών δπλα δικαιοσύνης τω θεώ καί ουχί βπλα άοιχίας. αΐΐίστει δικαιοΰται άνθρωπος χ«1 ούχ έξ έργων νόμου» λέγει ό Παΰλος. Καί αΔι- χαιωθέντες ουν Ικ πίστεως είρτνην εχομεν πρός τόν θεόν διά τοϋ Κυρίου ημών ΊηβοΟ ΧριβτοΟ δι' οί χκΐ την προοαγωγήν έσχηκαμεν τ1^ πίστει είς την χάριν ταύτην έν $ έβτηχαμεν.» _. Δ. Φ. Εΐδηύτς. •Από τΛς 1 ής Σεπτέμβριον τό γραφείον τοϋ «Λόγον» μετακομίζβται είς τί»ν οδόν Βενιζέλον άριθμός 5 παρά την πλατείαν τΛς Μητροπόλεως. ---------------------> ■!■!■ »---------------------
Δ Ι ΑΦ Ο Ρ Δ
Καθά τηλεγραφοϋσιν έκ των λουτρών τοθ Αΐξ—
Αέ—Μπαίν, ό βασιλεύς Γεώργιος αφίκετο. Πάσαι αί
ειρ γ αί ύπεοέχθησαν αυτόν είς τόν σταθμόν. Οί κά-
τοικοι τόν έπευφημηοαν ζωηρώς. Ή δέ πόλις έφω-
ταγωγηθη.
Έν τγ5 βουλ1^ των κοινοτητων ό λόρ^ος ΙΙέρσυ
απαντών είς επερώτησιν περί των άνατολικων ζητη-
μάτων παρετήρησε καί άνεγνώριβε την βραδύτητ*
μεθ' ής προχωροθαιν αί έφαρμοστέαι μεταρρυθμίσει;
έν Μακεδονίγ. "Ομιλών περί των έν Κρητη γεγονό-
των είπεν ότι αί δυνάμει;, μνημονες των υποχρεώ¬
σεων αυτών πρός την Τουρκίαν οέν έγκρίνουβιν την
ίνωβιν τίίς Κρήτης μετά τ*ϊς Ελλάδος, καί άναγνω-
ρίζουσιν δτι η οίκονομικη καί οιοικητικη κατάστασις
ϋ νηβου χρήζει σοδαρόίς ερεύνης.
Κατά τάς έκ Βερολίνου πληροφορίας τοΰ Γαλλι-
κοϋ «Χρόνου» λέγεται Οτι ό βασιλεύς τί|ς Αγγλίας
μεταβαίνων χάριν λουτρών είς Μαρίεμ6α5 θά συναν-
<τηθ|| μετά τοϋ αύτοκράτορος Γουλιέλμου. Α« κλεΐβται "Αγγλικαί έφημερίίες βεβαιοϋσιν δτι ό Άγγ'λικός στόΆος κατά τόν πλοθν τού έν τζ Βχλ- τικ>5 θαλάσση θά προσέγγισις καί είς Κροστάνόνγ)ν.
Έν Όοη<τσφ ή άστυνομια ανεκάλυψε τρία νέα έργοστάσια καταβκευίίς βοαβών. Κατεσνέθησαν δέ 267 εκρηκτικαί βόμβαι. Ώς τη>εγραφοϋσιν έκ Βερολίνου περί τοϋ ζητη-
ματος τοΰ Μαρόχου, βεβχιοϋται Οτι είνε λίαν προσέ¬
χη; ή πλήρη; συμφωνίαι μεταξύ Γαλλία; καΐ Γερμα-
νίχ; ?σον άφορ^ί τό πρόγρκμμα τοϋ Διεθνοΰ; «υνεδρίου.
Μετά την συμφωνίαν ταύτην δέν θά ΰπολείπωντκι
πλέον ειμή ό χανονισμό; μικρών τίνων λεπτομερειών.
ΑύθεντικαΙ πληροφορίαι έ* Πετροαπόλεως βεβαιοϋ-
σιν ότι ό πρώτος πληρεζούσιος τν5; Ρωσσία; διά την
συνομολόγησιν τίΐς είρηνης, αντιθέτως πρός τα μέ-
χρι τούδε γραφέντα είνε ρητώ; έντεταλμένος παρά
τοίΐ Τσάρου, ίπω; προβίί εί; οριστικήν συνεννόησιν
μετά των πληρεξουσίων τίί; Ίαπωνίας κλείων μετ'
μετ* «ύτών τού; βρου; τίί; ειρήνη;.
Είς τα; Γερμανικά; κτησε·.; τίς άνατολικν!; Άφρι-
κί!; έζερράγη μεγάλη έπανάστασις των ίθαγεννών
χατά τοΰ Γερμανικόν βτρατοθ. Τα έκεϊ ΰπάρχοντ*
αύτοκρατορικά στρατεύματα πρόχει-ται. νά ένισχυθΌϋν
διά νέων έπικουριων.
Ή κήρυξις τοΰ στρατιωτικοΰ νόμου έν τδ διαμε-
ρίσματι των Χανίων ανεβλήθη έπ' άόριστον κατά νεω¬
τέρας όδηγίκ; των εύρωπαΐκών Κυβερνησεων.
ΈρωτόΤί τι; ή;«.δί; έκ Γιοχάνεαμπουργ επί τοΰη'.
κεφ. τοΰ χατά Ιωάννην Εύαγγελίου, διατί, άφοθ οί
ΊουδαΤοι επίστευσαν εί; τόν Κύριον, προήλθε παρ' αυ¬
τών ή κατόπιν τραχεϊα διάλεζι; ; Έρωτ$ έπίση;,διατί
ηρέσκετο ό Κύριο; εί; την έπίχυσιν ίπ' αΰτοθ τοθ
μύρου υπό γυναικός. Καί τέλος έρωτα, άφοθ ό Κύριος
περιεφέρετο πάντοτε φανερω; διδάσκων,πώ; δέν ουνε
λαμβάνετο άνευ τοΰ Ίούδα ;
Συνιστώμεν εί; τβν έρωτώντ* την καθ" ήμαςβ'Ερ-
μηνε'ιαν ολης τίί; Κκινη'ς Διαθηκης. Έν αύτίί θά εύ-
ρίβκη σαφεβτάτήν την λύσιν πάση; άπορία; έκ τϋ;
αναγνώσεως τοϋ ίεροθ Εύαγγελίου προερχομένην. Δι*
αύτνί; θά όδηγίίται ασφαλώς εί; την ορθόδοξον χαί
έμ,βριθνί κατανόητιν τοϋ ίεροΰ κειμένου εί; φωτισμόν
ζωίί; αίωνίου.Ένταθθα δέ άπαντώντες έν βυντόμω ώς
πρός τό πρώτον παρατηρούμεν δτι η πίστις των πι-
στευσάντων Ίουδχίων ίτο πίστις άνευ έπιγνώσεως τνϊς
αληθείας, ήτο πίστις συνημμένη μετά πολλών προ-
ληψεων, ψευδών δοξασιων χαί έλπίδων. Διά τουτο
συνεέούλευεν αυτοΰς ό Κύριος νά μείνωσιν έν τώ
λόγφ αύτοΰ, ίνα γνώσι την αληθειαν, τίτις έμελλε
νά έλευθερώβη αύτούς. Αύτοι δμως δέν έμενον, Καί
ώς οί λόγοι τοΰ Κυρίου προσέχρουον επί των προλη-
ψεων αυτών, έξετραχύνθηαν. Ώς πρός δέ τό δεύτε
ρον παρατηρούμεν δτι η πράξις ικδτη τίί; έπιχύσεω;
τοθ μύρου εθεωρείτο υπό τοθ Κυρίου ώς διά την ημέ¬
ραν τοΰ ένταφιασμοΰ αύτοϋ γινομένη, ηρέσκετο δέ
επί τίί λατρεία. ταύτη ψυχίίς μετανοούιΐης καί άνα-
πώσης, αδιάφορον άν ψυχής γυναικός Υ) άνδρός,δτι έν
Χριστω α ούχ ενι άρσεν χαί θνίλυ,» λέγει Παυλος.
Τέλος παρρησιαζόμενος ό Κύριος δέν συνελκμέάνετο,
διότι οί Γραμμκτεΐς καί οί ΦαρισαΓοι ήθελον νά τόν
συλλάβωσιν «άτερ δχλου,» δν έφοβοϋντο. Διά τουτο
είχον χρείαν ενός προδοτου, όστις νά καταδείζν) αυ¬
τόν είς τόπον έρημον, δπου συνηθιζε νά μεταβαίνη
μ.ετά των μαθνιτών, μάλιστα έν νυκτί.
Έκ ΖαγορΛς έρωτι^ί τις περί των πνευμάτων πώς
όμιλοϋσι, πως πειράζουσι τού; άνθρώπου;, πώ; χωρί-
ζεται η ψυχη τοϋ ΰπνωτιοθέντο; ; Ταυτα,απαντώμεν
είνε φαινομένη τνί; ενεργείας των άκαθάρτων πνευμά-
των, άτινα έπιτρέπη ό θεός εί; τού; καταφεύγοντας
είς αύτά χριστιανοϋς κ«ί μολυνομένους, οΐτινε; καί
χείρονα θά πάθωβι καί εί; μανίαν θά περιέλθωσι,χαί
είς την γέενναν τοΰ πυρός συν αυτοίς θά ριφθώβιν,
εάν (χη μετχνοησωβι. Έχομ-εν τόν λόγον τοΰ θεοΰ,
ό οποίος φωτίζει ήμδΕς περί των πρακτέων, τίς ή
χρε'ια νά έπερωτώμεν τα άκάθαρτκ πνεύματα. άτινα
ύποχρίνονται νεκρούς ; Έπερωτφν νεχρούς καί μαν-
τεύεσθαι ρητως άπαγορεύει ό θεός, καί μεγάλως τι
μωρεΓ τοϋς άθετοΰντας.
Είς τόν έρωτώντα πιρί ίρκων έκ τοΰ χωρίου Ζευ-
γαλατιό παρατηροϋμ,εν δτι είς κοινωνίαν χριστιχνικώς
διωργανωμένην ό δρκο; οΰδεμίχν εχει χώραν. Όπως
δμως έχουσι σημερον τα τής πολιτείας ό δρκο; έπι-
βάλλεται είς διαφόρους περιστάσεις. "Οταν δέ δίδη
τι; δρκον έπιβληθέντα εί; αυτόν άληθώς, συμφώνως
πρός την μαρτυρίαν τής συνειδήσει; τού, δέν πρέπ·ι
νά τό θεωρί! άμάρτημχ καί νά τό έξομολογί|τχι είς
τόν πνευματικόν, ουδέ πάλιν ούτος νά τό τιμωρτ! ώς
άμάρτημχ.
Συγγράμματα Σ. Δ. Φιλα^έτον.
Ή πάλη των δύο έν Ελλάδι κομμάτων δρ. 1.—
Τό μέλλον τίίς ανθρωπότητος δρ. 3.—Τα τρία καθο-
λικά έρωτηιιατα: δρ. 2.—Ή βυνταγματικη τοϋ Λό-
γου κοινωνία δρ. 1—Ή ανθρωπίνη φύσις δρ. 2, 50.—
Διάλογοι κατηχητικοί δρ. 1. 50. —Ό Δεκάλογος κ*1
τό Ευαγγέλιον (χρυβόδετ.) δρ. 1.
-υγγράμματα &τάφορα.
θείον καί Ιερόν Ευαγγέλιον δμοιον κκτχ πάντκ
μέ τό έν τοίς Να,οΕ; άνκγινωσκόμενον εί; «τχίΐμκ μι¬
κρόν μετά έρυθροϋ περιθωρίου δραχ. 5 —θησκυρός
προσευχων κκτανυκτικωτάτων δρχχ. 1.—Λόγοι έν
Λίθοι; η ή Γρχφη βεδχ·ουμένη διά τίίς έπιβτημης τίίς
Γεωλογίχ; δρχχ. 1.-—Ίζτροφιλοσοφικοκοινωνικη Με-
λέτη Κωνστ. Ηλ. Πχτςχληλίου ίχτροΰ δρχχ. 2.—
Ό έν Ελλάδι Ελευθέρα; Τεκτονκτμό; Π. Ά. Κου-
τρέλη καθηγητού δραχ. 2.
ΣνγγράμΐΛατα Απόστολον Μακράκη.
Νέον ΦιλοιΙοφτκον
Τ. α'.) Ψυχολογία καί Λογικη (έξέλιπι)
« 6'.) Ήθικη
« γ'.) θεολογίχ
< δ.) Φιλοσοφία Νέον 'Έκπαιδενττκον £ν«Ιτηιια. α'.) Γραμμ,ατομάθεια 6'.) Λεξιμ,άθεια γ'.) Λογομάθεια δρ. 5 > 4
» 2
» 3
?
> 4
» 3
'Ερμηνεντικά.
Ερμηνεία ολη; τ9.ς Καινίί; Διχθηχη; δρ. 31
Έρμ.ηνεία εί; την Αποκαλύψιν (έξέλιπε) » 8
Ερμηνεία των Ψαλμδν τρ'.τομος > 9
Ερμηνεία των έννέα Ώιδών τίίς Έχκλησίας » 1
Έρμηνείχ εί; τό 'Ασμα; τ&ν '^.σ(χάτων ι 1
Ιΐολττικά.
λεπ. 50
Ό Πρώτος Καρπός
Ό Δεύτερος Κχρπός Τεύχη 4. δρ. 4.
Λόγοι.
Λόγος περί παιδείας καί έκπκιδ. συστη(ΐ.ατος λ. 50
Λόγοι κατηχητ. επί τοθ Συμ. τίίς Πίστεως » 75
Λόγος έπιτάφιος » 20
Εΐκοσι λόγοι περί τοϋ έ"ργου τοϋ 1821 δρ. 1,50
Λόγος επί τίί γεννησει τοθ Διαδ. Κωνσταντίνου λ. 20
Λόγοι τρείς τίίς Μεγάλης Παρασχευή; » 50
4*άφορα Θρηο5κεντικά, φιλοϋοφτκά κ. λ.
'Υπόμνημα; περ'ι τίίς Έκχλησίας δρ. 2
Τό Ξύλον τίίς Ζωίίς » 2
Λύσις φιλοσοφιχη έπ'. τοΰ άνθρ. προορκτμοθ λ. 50
Άπολογίχ επί τοϋ περί ψυχίίς άνθρ. ζητηματος δρ. 2
Τό τρισύνθετον τοΰ άνθρώπου > 3
Αποκάλυψις κεκρυμμ.ένου θησαυροϋ λ. 50
Ό έν Ελλάδι έλεύθερος τεκτονισμός (μασον.) » 30
Ή Πόλις Σιών δρ. 2
Τό έθνοδόξαβτον έργον » 1
Λογικός ίλεγχος θωρακωτοΰ τινος έλέγχου » 1
Εφημερίς «Λόγος» έτών ΛΒ'. συνδρ. έτη». «10
Διά^ορα αλλα έκλιπόντα.
θεί« κ«ί Ίερά Κατηχησις
Λόγος ου τό θέμ,α Χριστός ή «ύτοαληθει»
Λόγος περί έγχαινίων
Λόγος περί θαυμάτων
Τρείς φιλοβτοφικχΐ πραγματεϊαι
Ή ελευθέρα τεκτονικη (μκσονία)
δρ. 2
λ. 50
λ.20
»2α
δρ. 2
λ. 50
Λόγος περΐ τνίς σχέσεως τίίς π«ιδ. πρός την πολ. λ. 20
Άσπίς τίίς όρθοδόξου Έκκλησίας ». 20
Ό γεροντισιιός » 20
*Η πχπικη μ,ανία » 20
Όμηρο, Λ Πλάτων . « 20
Ή μασονιχ μετά τοϋ μασ. διπλώματος λ. 50