166862

^ ΙίΙΕΡΜ Β ί|! —·■
III
ΙΗΙΤΙΑΙΙΗΙ1ΝΙΕΙΙΙΙΙΗΙΙ1 *
ΕΛΑΗΝ0ΜΑ9ΟΝ ΑΡΜΕΝΙΟΝ ΣΥΓΓΡΑΦΕΡΝ ΝΟΥΠΑΡ ΜΑΞΟΥΤΙΑΝ ΚΑΙΔΙΚΡΗ ΣΑΒΑΛΑΝ)
14·* — '
1869 —
Β0Τ1Ν0Ι ΑΙ'ΡΒΧ, ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 20 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 1948
(Αειεετ»ΐ_»>· νΐβηιβι 10 ά· ΓβΥ^Γβτο Λλ 1148
"ΡΑΤΒίβ"
ΕΙ ΟϋΓΐο βΓΐβςο ϋβ Ι> Ατηότίοί ύθΙ δοβ
Ροοάαάο οί 11 αί ΟοΙοργο άβ 193*
ΕιτοτϋΐΜ
•00 0οΙβΓ·«Ν.Α-·π*. 410.
ΙΟΟ ΡΓβηβο» Ρ«ηβ·«·»
00
Ανοβ. Οβηηίης 1329— Βυβηο* Αϊγο·

IX
Τ. Τί-5732
ΡΑΤΗ1Α
5^
ΕΦΗΊνΙΕΡ
Ο ΜΕΠΣΤΟΣ ΤΩΝ ΕΘΝΙΚΩΝ ΗΡΩΩΝ ΤΟΤ ΑΡΜΕΝΙΚΟΓ ΠΑΝΘΕΟΤ
Ο ΜΒΓΑΛΥΤΓΈΡΟΣ ΗΡΩΣ ΤΟΥ ΑΡΜΕΝΙΚΟΥ ΕθΝΟΥΣ
ΒΑΡΤΑΝ ΜΑΜΙΚΟΝΙΑΝ
ΠΕΣΩΝ ΕΝ ΗΤΒΙ 451 ΥΠΕΡ ΤΗΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ
(Βλέ«· ΡιογραβΙαν ΐου είς την σελίββ 8) __________
νΐι ΙΓΙΙΙΓΙ'ΐιίΙΜ'ϋ
Ε^ ΜΑβ ΟΕΑΝϋΕ ΗΕΚΟΕ ϋΕ ^Α ΝΑΟΙθΝ ΑΙΙΜΕΝΙΑ
νΑΡΤΑΝ ΜΑΜΙΟΟΝΙΑΝ
ΟΑΐϋΟ ΕΝ ΕΙ ΑΝΟ 451 ΡΟΚ ΙιΑ ΡΕ 0ΚΙ8ΤΙΑΝΑ
(ΥβΓ ηι 1)1ορ·&ίί» « Ι& ράβΐη» 8)
ΟΙΟκΓ Β8Ρ10ΙΑίΗΙ9ΤΟΡΙΟΟ-ΚΕυθΙΟ8Α ΌΕ "ΡΑΤΒΙβ", ΟΕΟΙΟΛϋΑ Α ίΛ ΗΒΡΜΑΝΑ Υ ΟΚΙ8ΤΙΑΝΛ ΝΑΟΙΟΝ ΑΡΜΕΝΙΑ
ΟΟΝ υναΕΙΜΤΙι- ΟΟίΑΒΟΡΑΟΙΟΝ ΡΕ ίθδ ΑΡΜΕΝΙΟδ ΗΕίΕΝΙδΤΑδ ΕδΟΚΙΤΟΛΕδ ιΜΟϋΒΑΚ ΜΑΧθυϋΙΑΝ Υ

ΑΟΙίΡΟΜΕΝΗ ΕΙΣ
ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΗ
Ο ΓΠΕΡΤΑΤΟΣ ΙΕΡΑΡΧΗΣ ΤΩΝ ΑΠΑΙΤΑΧΟΓ ΑΡΜΕΝΙΟΙ
δυρΓβηιο Ρ3ΐΓί3Γ[3 γ ΚαΙΙιοΙΙΗι.5 &Έ Ιο.
· Ι)·
ΰ·υ.3ΡΙΙ<Κ131, <ΐϋ.8ΡΜ1Ρτ^ υΚ Η Α.Ο.Π. ΚΕΒΟΡΚ η "ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΚΑΙ 8· ΙΙΙΓυ'υϋ.3'1, ΑΠΑίίΤίΐΗ Τϊίίϊ ΑΡΒ1ΒΗ ΕΟΙΟΙΟΝ Ε8ΡΕαΑΙ_ΗΙδΤΟΚΙΟΟ-ΚΕΙ_Ι<3ΐΟδΑ ϋΕ "ΡΑΤΡΙ8- ΟΕΟΙΟΑΟΑ Α ίΑ ΗΗΚνΐΤΐίΐΑΤί^Γ^^ ΝΑΟΙΟΝ ΑΡΜΕΝΪ* ΟΟΝ _ΛΟΕΝΤΙί ^Ο^ΑΒΟΡΑ^1ΟΝ ΟΕίΟδΑΗΜΕΝΙΟδ ΗΕίΕΝΙδΤΑδ ΕδΟΚΙΤΟΑΕδ ΝΟϋΒΑΙί ΜΑΧθυθΙΑΝ VI ΟΙΚΗΊ6 3ΑνΑΐ-ΑΝ

' *■ -*****>' ·
ΑΡΜΕΝ1ΩΝ ΣΥΓΓΡΑΦΕΩΝ ΝΟΥΠ*Ρ Μ&ΞΟΥΉΑΝ ΚΑ? ΔΙΚΡΗ ΙΑΒΑ Α ΑΝ (3
Ο ΑΝ2ΤΑΤ0Σ ΙΕΡΑΡΧΗΣ ΤΩΝ ΑΡΜΕΝΙΩΝ ΤΗΣ ΚΙΑΙΚΙΑΣ
Ρ3ΙΠ3Γ03
V
Κ3ίΙΐθΗΗ05 «Β Ιθδ ΑΠΠΒΙΙ10. ΐΐΒ
ΧιηΡΓ»'υ υ.
<τ·υΐΓ·Β<τ·Γ.·υ Β ΑΛ.Β. ΚΑΡΕΚΠ " ΧΗΣ ΚΑ80ΑΙΚ0Σ τϋ ΑΡΚΜΙϋΝ ΚΙΑΙΚΙΑΣ" Γ|»Εϋ0ιΟ8Α Οϊ -ΡΑΤΒΙ8-. ΡΕΟΙΟΑΟ» Α ίΑ ΗΜΜΑΙΙΑ Υ ΟΚΙ8ΤΙΑΝΑ ΝΑΟΙΟΝ ΑΡΜΕΝΙΑ ΚΟΒΙΤΟ.Ε8 ΝΟϋΒΑΒ ΜΑΧΟυΟΙΑΝ V ΟΙΚΒΙβδΑνΑΙΛΗ

ΕΙΔΙΚΗ ΕΚΔΟΣΙΣΤΗΣ "ΠΑΤΡΙΔΟΣ",ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΗ ΕΙΣΤΟ ΑΔΕΛΦΟΝ ΚΑΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟΝ ΑΡΜΕνΙιΜϊσ.ΤΗ
^.^.^.^«-,,^—,—ι--—ο-—--^^
ϋι~-^Ε_Ι«Γΐ.?1.:-ίΐΓ-ϋ. Μ■-:τΤ«^1Γ-^//.^·ε=~Ι_^ΓΓ7:ϊΙ- ί» Κ> . Ιγ
ΑΡΜΕΝΙΩΝ ΝΟΥΠΑΡ ΜΑ-ΟΥΤΙΑΝ ΚΑΙ ΔΙΚΗΗ
Πστοριχοθρησχευτικίι πρ&γματεία τοθ έν
Κύπρω διαβιοϋντο< Άρμενίου κ· Νουπλρ Μ«- ζοντιάν, έλληνομειθοθς σοφοθ ΙστορικοΟ κετΐ παλαιοθ συνεργάτου μας)· Ή Έκκλησία τής Άρμενίας, Ινψ είναι παρομοία μέ την εκκλησίαν τής Ραμης καί «ήν Ανατολικήν "Ορθόδοξον Εκκλησίαν τής Ελλάδος, καί ίορύθη νπό Απόστολον, έν ιοΰΐοις είναι ή Πρώιη, άνηγνωρισθεΐσα υπό Κράΐους, Χριοΐιανιχή Έκκλησία. Ό Χριστιανιβμός άνεγνωρΐοθη ώς θ^η- σκεία τού κοάτους τής Μβγάλης Άρμενίας· τφ 301 μ.Χ., υπό τοβ βασιλέως Τιριδάιου τού Μεγάλον, Ινφ είς την Ρωμαϊκόν Αν- «οκρατορίαν ΑνεγνωρίσΘη επισήμας 1Ϊ ε*ιη αργότερον υπό τού Αύτοκρσ,τορος Κανσταν- τίνου τού Μεγάλου τφ 313 μ. Χ. Οδιω ή Αρμβνία ήτο ή πρώτη χώρα τοΰ κόσμον, ήτις εγινρ επισήμως Χριστιανικήν ό δέ Χρι- σιιβνισμός Ανεγνωρίσθη ώς Ιπίβημος θρη- σχεία τοΰ κράΐους. ε> · ·
'_Γ ίδρυσις τής
Άμέσωςμειά την Ταφήν καίΆνάΌτασιν
ι ου Χριστοΐ, δι'ο εκ των Απόστολον τον,
ό Θιΐδδαΐος ιω 35 μ. Χ. καί δ Βαρθολο-
μαΐος ιφ 44 μ. Χ., επεσκέφθησαν την Με¬
γάλην Άβμενίαν, (ήτις ήτο Ανεξάριηιον κρά-
τος Από τοΰ 6ου αιώνος π. Χ., έκτός μι¬
κράς περίοδον, κατΊ την διάρκειαν τής εκ¬
στρατείας τυΰ Μεγάλου Αλεξάνδρου) καί
προσηλύασαν πολλονς Άρμενίους. Καί οί
δύο Άπόσιολοι Ιδίδαξαν καί Απέθανον μαρ¬
τυρικόν θάνατον είς την Άρμενίαν. Ό θαδ-
δαΐος έχήρυξβ ιόν θε-ϊον Λόγον 8 χρόνια
(35-43 μ Χ ) καί ό Βαρθολομαΐος 16 χρό-
νια (44-60 μ. Χ.) ένιός ιΡ|ς παλαιάς Μεγά¬
λης Άρμενίας.
Κατά την διάρκειαν των 3 πρώτον «Ιοό-
νων υπήρχαν δυο Πατριαρχικοί Θρόνοι είς
την Μεγάλην Άρμενίαν: δ θρόνος τοΰ Άρ-
τάζ, καί δ θρόνος τοΰ Σουν ίκ, Αμφότεροι
οί, εΐχαν 15 ώς διηδόχους των Απόστολον.
Διαρκούσης αυτής τής περιόδου, δ Χρι-
σαανισμός ΰφίσιατο είς την Άρμενίαν, διν
ήτο δμαις μία Ιαχυρά οργάνωσις, διότι 3
Αρμένιοι βασιλιϊς, ό Άρταξίιις (τφ 110 μ.
Χ.) ό Χοσρόης (ιφ 223 μ. Χ.) καί δ Τιρι-
δάΐης (τφ 287) εΐχαν καταδιώξει τονςΧρι-
στιανούς τής Άρμενίας. Τό βτι υπήρξε Χρι-
στιανισμός σΐήν Άρμενίαν τόσον ενωρίς,
δέν μιτορεΐ νά τό διαμφισβηιήοη κανεΐς,
διότι χολλοι Ιστορ.κοι, ώς δ Ταρτονλιανός
καί άλλοι, «ναφέρονν δτι ή Άρμενία Αντε-
προσοπεύθ|) είς «ά Ίεροσόλνμα, καΐά την
ημέραν τής Πενιηκοσιής, χαί έτερος Ιστο-
ρικός, δ Άδριανός Φθρτέοχβε, αναφέρειτό
δνομα τοϊ Μερουζάνη, πατριάρχου νής Άρ¬
μενίας, πρός τόν οποίον δ Διονύσιος τής
Άλιξανδρείας εΐχε στείλει επιστολήν τφ
254 μ. Χ.
* ♦ ♦
Έηίβημος 4ν«ν·/ώ|ε·*ΐ( ϋηέ
τοϋ 'ΑρμινΙου /«·τ(4Ι«(
Προσπαθεία κατεβλήθη υπό των Περσών,
δταν κατέλαβον την Άρμενίαν κατά ΐά μέ-
σα τοδ 3ον αιώνος, νά καταστρέψονν «ήν
Χριστιανικήν Εκκλησίαν. Οί
Αρμένιοι δπως δήποτε ένίκη-
σαν τούς Πέρσας, καί δταν ή
ά< εξιιρτησία επετεύχθη πλήρως, δ Άρμένιος Βασιλεύς Τιριδα1- ιης ό Μεγάλος (287-336) ή- σπ ισθη ιήν παλαιάν είδωλολο- τριχήν θρησκείαν μέχρι ιή. ή- μέρ'-ς καΐά την οποίαν πρβαη- λυτιαθη υπό τοΰ Άγίου Γρη- γ.»υίυν ιοΰ "Φωιιστον, ενός νέον Ενγενοϋς Χριστιανικήν κα- ταγωγής, δ οποίος έγινεν ό πρώτας Καθολικός (Άνώταιος Πατ^ιαρχης) τής Χρισΐιανωβύ- νΐ|ς »ής Μεγάλης Άρμβνίας. Η π^ωιεύουσα ιής ·Άρμ»· >ιας ήτο ή Β ιγαροιαπάτ (*·μ-
ιά* στβ δρος ΆρυράΊ), δπου ό
'Αγιος Γρηγόριος ?κιισρ τόν
μέγαν καθεθρικόν ναόν καί τό
περίφημον μονασιήριον ιοΰ
Έισμιαιζίν. "Ολα αντό έπεσυ-
νββηυαν ιψ 301 μ Χ , ] 2 χρό-
νια πρό ιής υπό τοϋ Μεγάλου
Κωνσταντίνου υΐοθετήσεως τοϋ
Χριστιανισμόν, ώς επισήμου
θρηπχνίας τοϋ Ρωμαϊκόν χρά-
«ούς. Ο υ τα» ή Άρμενία είναι ή
πρώιη χώρα ιοΰ χόομον, ή δ-
ποία Ανεγνώρισε την θρησκείαν
«ου Ίησοΰ Χριστοΰ, ώς επίσημον θρησκείαν
«ου Άρμενικοΰ κράτους, ηροτοΰ άλλη πρά*-
ξη τουτο.
♦ ♦ *
Ή ΈηηΧηβία τής Άρμεγίβς
μ«1 αί βχίφβις αρός τές
ϋλΧας
Έξ Λρχης, ή Έκκλησία τής ΆρμενΙας
ήτο άνεξάρτητος. Ό "Αγιος Γρηγόριος έκή-
ρυξε «όν θείον λόγον είς την Άρμενιχήν
γλώσσαν, χαί τα παιδία των παλαιών βίδα-
λολανρών ίίρέων, έξεπαιδεύοντό είς Χριστια¬
νόν σχολειον, τό οποίον έγινεν ή Θβολο-
γιχή Σχολή διά τούς μέλλοντας Άρχιεχι-
ΑΙΒΤΑΤΒ) ΙΕΡΑΡΧΗΣ ΑΠΑ1ΤΒΙ ΤΗ ΑΡΜ11ΙΙ
Ή Αύτοϋ Μεγ«λειότης καί Α6τ·δ Παναγιότης·
Κύριος Κύριος ΚΕΒΟΡΚ ΤΣΕΟΡΡΚΤ1ΙΑΧ
Κκθολικός Απάντων των ΑρμενίωνΛ
(Έδρεύων έν Έ-τσμιειτζΙν τής Αρμενίας).
δϋ 5ΑΝΤΠ)Α0 ΚΕνΟΗΚ
VI,
δΙΙΡΒΕΜΟ ΡΑΤΒΙΑΒΟΑ
γ "ΚΑΤΗΟΠΚΟδ ΌΕ ΤΟΟΟδ ίθδ ΑΒΜΕΝΙ05"
σχόηους τής Άρμενίας. Οί ά.ιόφοιτοι τής
Σχολής κατέλαβον τάς 12 είδιχάς Ιπισχβπά;
τιΐξ δημιουργηθείσας υπό τοβ ΆγΙου Γρη-
γορίου, χαί πλεΐστοι Ι| αυτών έγιναν Ιπί-
σκοποι είς βλην την χώραν, άριθμοΰσαν Λ-
νω των 400 Μητροπολιτιχών Θρόνων. Ό
θρόνος τοΰ Μβγάλου Πατριάρχου ι ής Άρ¬
μενίας, γνωσιος ώς "Καθολικός τί)ς Έθνι-
χτ|ς 'Α*οστολιχ*ϊς χαί Όρθοδόξου Έκχλη-
οίας τής Μεγάλης Άρμενίας,,, Ιγινε κληρο¬
νομίας.
Ου τω ή Άρμενιχή Έχκλησια ήτο άνεξάρ-
τητ·ς άπό την αρχήν, χβρίς νά συνδέεται
ή έξαριάται άπό Αλλην εκκλησίαν.
"Οίαν ή αΐρετική κίνησις ήρχισε τόν 4σν
αΐωνα υπό τοϊ ΆρΐΌυ, καί τοΰ Μακεδό¬
νων^ καί «όν 5ον αίώνα υπό τού Νεστο-
ρίβυ, ή Άρμβνική ΈπκλησΙα άντεπροσω-
ΜΕΤΒΟΡΟΠΤΑ ΑΒΜΕΝΙΟ ΌΕ ΕΟΙΡΤΟ
Ο Σβββτσμιώτεΐτος Μητβοπολίτης των έν Αιγύπτω
'Α^μενίων Κύριος Κύριος ΜΑΜΠΡΕ ΣΙΡΟΥΝΙΑΡ,
έδρεύων έν Καίρω.
ιτευβη είς τάς 3 πρώτας ΟΙκουμβνικάς Συ-
νόίους:
1) Τή-ς Νικαίας τω 325 μ. Χ. 2) Τή"*
Κωνσταντινουπόλεως τω 381 μ. Χ. καί 3)
Τής Έφέσου τφ 431 μ.Χ., κατά τάς οποίας
οί ΑΙρετιχοι αφωβίσθησαν υπό τής 'Βκκλη-
σίας, άχαρτιζομένης έκ τδν επίσκοπον οΐ¬
τινες Ελαβον μέρσς είς αύτάς τάς Συνοδους.
Ούτω, ή Έκκλησία της Άρμενίας απετέ¬
λεσε μέρος τής Ιγκαθιδρυθε(βης Χρισπανω-
σύνης, καί ήσπάσθη δλας τάς αποφάΌεις αί
οποίαι ελήφθησαν κατ' αυτάς τάς 3 σπον-
δαίας Συνόβους, χαί «κόμη διατηρβΐ «ούς
θεοπνεΰβιους παλαιούς κανονισμοΰς ττ|ς πα¬
λαιάς Ήνοομένης Έκκλησίας, ώς π. χ. την
6ην Ίανουαρίου ώς ημέραν
των Χριστουγέννων καί των
ΘεοφανεΓων, καί ήτις ?φηρμό-
ζ«ΐο εις τα άλλα μέρη τοΰ κό-
•μου μέχρι τοΰ 5ου αίωνος.
*0»αν τφ 461 μ. Χ. παρου¬
σιάσθη μβταζύ των Χριστιανών
?νας νέος αΐςβτικός, ό Ευτυ-
χιος. διδάσκων βτι δ Χρισιός ΐΐ-
χ« μ((»ν μόνον ςρ^σιν, τί>ν Θείαν,
μία νέ«ι φιλονικΐα ήρχισε μεια-
ξύ των Παΐριηρχίόν τής Άνο-
τολί)ς κ«ί ττ|ς Δΰοεωο.
Ή νίη δογματική εβαοίζβτο
ριτΙ των ρξής «ημεία>«: 1)*Ο Νρ-
στόριος, καθιερωμένος Πατρι-
άρχης τής Κωνσταντινουπόλε¬
ως, τω 428 ήρχισε νά δημοσι·ύη
κηρύγμοτΐί Ινανιίον "τής Μη¬
τρός τοΰ Θεοδ,. Σύμφωνα μέ
ΐά κηρϊίγματα δυο φύσει:, δη-
λαδή ή Θ«ί« καί ή ανθρωπίνη,
συνυπήρχον είς τόν Χριστόν,
άλλ' ουδέποτε ήνώθηβαν έν
αΰιφ. Ό Νεατοριος ίπομένως
ώνόμαζκ «ήν Μαρίαν ώς μητέ-
ρα "Τοδ Άνθρωπον Χριστοδ,
καί ουχί μητέρα "Τοΰ ΘβοΟ
Χριστοδ,. Έχήρυττεν 8τι ή
Μαρία δέν έγέννησβ την θίό-
τητα, «>λα μόνβν τόν "Ανθρω¬
πον, δ Ικοΐθς ήτο τό όργανον
τίς Θεότητος. Ό Νεστόριβς
Λέν ηρνείτο δτι ο Χοιστός ήτο
θβός, άλλά παρεδέχετο έπίσης
μίαν ανθρωπίνην τελειότητα
είς Αυτόν.
2) Ό Κύριλλος, Πατριάρχης ττ^ς 'Αλε-
ξανδρείας (412-444 μ. Χ.) άντετίθετο είς τάς
άχόψεις τού Νεσιορίοιι, χαί Εκήρυσσεν, διι
είς «όν Χριβϊόν υπήρχεν ή δΰναμις νά μβ-
τατρέπτ) την ανθρωπίνην φύσιν είς Θείαν.
ΑΙ άπόψεις τβυ ήσαν βτι είς τάς δυο φύ·
βεις τοΰ ΧρισιοΒ, ή μόνη προοωπικότης ή-
«αν Ικείνη τον Λόγον. "Ότι δ Λόγος πήρε
σάβκα καί δστδ, καί έγινεν δνθβωπος, καί
δ·ι Γ| άνθρ·π(νη μορφή δέν εϊχβ ξεχβριστήν
πρβσωπικότητα άπό «όν Λόγον. Ό Κύριλ¬
λος παρίδέχθη «άς δυο φύοεις <οΰ Χριστοΰ, άλλ* εΐ*εν δ«ι άιι' αντάς «άς δύο φύσεις, μόνον μία ύφίστατο, καί αΰι· ήτο μόνον ή Θεία φύσις, καί Ιπβμένως ή Μαρία ήτο "ή μητέρα τοϋ θεοδ,. Κατά την Τρίτην Οικουμενικήν Σύνοδον, ήτις δπως ελέχθη ανωτέρω βυντίλθεν είς «ήν "Εφεβον τφ 431 μ. Χ- ή άπο¬ ψις ιβΰ Κυρίλλου υπ^ρίσχυσε καί δ Νεστόριος άφωρ(αθη. Ή Άρμενική ΈΗκλησία Λν- ιεπροσωπεύθη είς αΰιήν την Σύνοδον καί 6ν πλήρει συμφο- νία μβιά των Λλλων Έκχλη- σιών, άφώριο^ιν τόν Νβστόριον. Μ*ιά ι όν θάνατον τοϋ Κυ¬ ρίλλου, δταν δΔιόΑχουρος έγινε Πατρΐιίρχηο τί}ς Αλεξ ινδρείικ, τα πρ«ίγματα ήλλ'ΐξαν πάλιν. Ό νέος Παιριάρχης της Άλβξαν- δρείας δ έκειΐο δυσμρ»ώς πρός τόν Πατριάρχην τής Κωνσταν- τινοπυύλ*ως Φλ«ιβι«νόν. Άλλ' δ Διόσκουρος είχ<ι ούμμαχον είς την Κιονστπντινούπολιν τόν Εΰιύχιον, —|νη γηραιθ^ν *Η- γούμΐινον—, δ οποίος Ιν τί) προ¬ σπαθεία τού νά άντικρούστ] τό δόγμα ιοΰ Νεστορίουι ώλίσθη- σεν είς τό άνΐίθκτον άκρον κα«ά τάς διαΐυπ«>οει$ τού περί τής
φύσεως τοΰ Χριστοΰ. Ό Εΰΐύ-
χιος διεκήρυξεν ίιι ο Χρι·τός
βΤχε ίύο φύσεις πρό «ής συγ-
χονεύοεεος, αλλά μειά την συγ¬
χώνευσιν, Αυιός εϊχε μόνον
μίαν φύσιν. Αδτό τό δόγμα
απέκλεισε τάς δυο φύ·εις «ου
Χριστοΰ, καί ήνωσε τα πρόσωπα ο« τέτοιον
βαθμόν ωστβ μεΐέτρεψε την ένσάρκωσιν τοΰ
Χριστοβ είς απορρόφησιν τής Ανθρωπίνης
μορφτ]ς, υπό τής Θείας, αυτό σέ είναι γνω¬
στόν ώς δόγμα των Μονοφυοιτον.
Αμφότεροι, ο Εύτύχιος καί δ Φλαβια-
νσς, Ιγοαψαν πρός «όν Πάπαν Λέοντα Α',
Α 4ποίος πήρε «ό μέρος τοϋ Φλαβιανοΰ. Δι'
αυτόν, ώς καί Βι' Λλλους λόγους συνεκρο¬
τήθη τω 451 ή 4η Οίκουμενική Σύνοδος,
είς Χαλκη*ονα, είς «ήν οποίαν παρεκάθη-
δνω των 600 ΙπισκόΉων.
Ή 'Αρμενιχτ) Έκκλησία δέν Ρλαββ μέ-
βος είς ττ|ν Δ' ΘΙκουμενικτιν Σύνοδβν, ή"-
τις συνεκροτήθη Ιν Χαλκηδόνι, καί ήτις διά
περίοδον 40 Ιτών δέν ηδυνήθη νά σταθε-
ροποιήβη την θέσιν της ανάμεσα στούς δια-
μαχομένους, διότι ϊκτός των ΰποθέβεων τοΠ
Εδτυχίου, δπήρίίχν Ιπίσης χαί δ!1λα ζητή-
ματα πρός διευθέτησιν. Τό σπουδαιότερον
ήτο τό ίΐήτημα τής ΎπεροχΓίς μιάς Πατρι-
αρχικής "Εδρας Λπέναντι τής βλληί, κά"τι
πού οί Αρμένιοι δέν μποροΰσαν ποτέ νά
Λνεχθοΰν. Έπ(σης δύο Αυτοκράτορβς τοΰ
ΒυζαντΓου δέν άνεγνώρισαν την Σύνοδον
ΕΙ δΑΝΤίδΙΜΟ ΤΒΟΝΟ
ΌΈΙ "ΚΑΤΗΟΠΚΟδ ΌΕ
ΤΟΙ)Οδ ωδ ΑΒΜΕΝΙ08"
Ό Άγιώτατβς Θρόνβς τοθ Μεγαλειο-
τάτου χαί Παναγιωτάτου "ΚαθολικοΟ
Απάντων των Άεμενίων».
«ής Χαλπηβόνος, Ινεκεν τής διαβοήτου μα-
ταιόΐητος καί φθόνον άτινα κυβορνοΰσαν
μερικούς Πατριάρχας. Είς έξ αυτών «ών
Αύτοκρατόρων, ό Ζήνον, δστις παρεχώρη¬
σεν ανεξαρτησίαν χαί προνόμια είς την Εκ¬
κλησίαν τής Κύπρου, εδημοσίευσεν ?να διά-
ταγμα, τσ "Ένεβτιχόν, διά ι ου οποίον ά-
νεγνωρίζοντο αί προηγούμεναι ΟΙκουμενι-
καΐ Σύνοδοι, τής Νικαίας, Κωνσταντινου¬
πόλεως καί Έφέσον, καί άναθίμάπζε «όν
Νεσιβριασμόν, «όν Εύτνχιανισμόν καί «ήν
Σύνοδον «ής Χαλκηίόνος. (Ή παραχώρησις
Ι Γ|
ΑΒΖΟΒΚΡΟ ΑΒΜΕΝΙΟ ΕΝ 00Ν5ΤΑΝΤΙΝ0ΡΙΆ
Ο Μακαριώτβτοε Τοποτηρητήί τοδ Άεμενιχου
ΠοτριαρχικοΟ Θρ6νου Κωνίπόλεως, Άρχι«π(σχοπ·ς Κό-
ριος Κόριος ΚΕΒΟΡΚ ΑΡΣΛΑΝ1ΑΝ.
ΗΚΤΟΒΙΟΟΒΑΕίΑ
ΕΙ ΕΧΤΒΑ0Η0|ΝΑη,]
ΑΙ ΟΒΙδΤΙΑΝΙδΜΟ μ?
^ΙΑ ΟΒΚΤΙΑΝΑ ΑΒΜΕΝΙΑ
ΙΟϊΧδΙΑ ΑΒΜΕΝΙΑ
ΡΒΙΜΕΒΟ8 ΤΙΕΜΡΟδ
άνεΐαρτησίας είς ,ήν Έχ
χλ ( Ι
χά διάταγμα «Ένωτικόν, $ς Λ ι
καί τφ 506, συνεκλήθη Συμβούΐ,
'Αρμενίαν (εϊς ,ό Τουίν) ^
ΓιΣυμβούλια, —μβτά ιήν Έββίμην
ιν- ίπιμένουν νά άναγνωριζουν
Τι &ί εντελώς "Οικουμενικού,,.
^ιΛατινικίΐ'ΕκκλησΙαϊχε^Ι-ΟΙ.
'Ι Συνοδους,, ή Έλληνική Εχβι 7,
[Ιμίνική Έκκλησία μόνον τρείς (δη-
. Νικαίας, Κωνσταντινουπόλεως χαί
ΜΕΓΑ ΕΡΓΟΝ ΤΟΥ ΧΡ||
ΔΙΑΣΩΖΟΜΈΝ0Ι
ΤΟ ΚΕΝΤΡΙΚΟΝ
ΤΗΣ ΑΡΜΙ
Εί ΡΑΤΒΙΑΒεΑΟΟ α
1 ΤΗΣ ΑΡΧΑΙΟΤΗΤΟΣ
[ΟΥ ΤΩΝ ΑΙΩΝΩΝ
]0Η ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΝ
ΙΕΚΚΛΗΣΙΑΣ
• Μ1Α ΙΟΙΕ_ΙΑ ΑΒΜΕΝΙΑ
ΕΒΙΘΙΟΝ
ΡΕ
Ό ΚαθίδριχοΙ
(Μητρόπολις τή{1
Κτισθείς· τώ 302 μ- Χ υπο Γ
Ευρίσκεται ά-έναντί ,τοϊί γραιρ»
ό~δ(·υ έκάθησεν —κατά
8ό*γμα τοθ Νέστορος καί τοΰ
ΐαβικβίζον Αμφοτέρους καί Αι
ί| Τρ (τη Οίκουμενική Σύνοδος
σου), ήτο ή τελική Συνάντησι; ι
«ικάς Αποφβΐσεις.
Κατά τα έτΐθμενα, δταν οί 'ί
Λατΐνοι Ανεγνώρισαν τή* ν Σύνοδον Ι
κηδόνοι "ώς 4ην Οικουμενικήν Χ|
οί Αρμένιοι ηρνήθησαν νά
Διά την Άρμενικήν Εκκλησίαν
καμμίαν σημασίαν ή 4η ΟΙχουμ
νοδος, έφ' δσον κατά1 τό
Τουΐν (έν Άρμενία) είχον άποβ^
Ιδέαι τβΰ Ε*τυχίου.
Κατά χά έπόμενα ?τη, μ«τά την
τής Χ«λκηδό-
νος,οί'Ελλη-
νες καί Λαιΐ-
νοι,συνεκ<ίλί- σαν άκόμη 3 Οίκο υ μ ε ν ι- κάς Σ υ ν ό- 8ους, άλλη τελικώς, μετά την 'Κβ δ ό- μιρ, οί "Ελ- ληνες έσι,ιμα- ιηοαν άπό ιοΰ να παρα- κ<ίί)ΐ|νιαι είς Σι μβούλια,έ- νώ «ί Λαιΐ- νοι, οΐτινες έ- ξΐ|κολούθ >υ ν
νά συγΜαλοΰ/
Γενικάς Σΐ'-
νόβ ούς ώς
"Οίκουμε ν ι-
κάςΒ άνυψω-
σαν τόν Αρυ-
©μόν ΐών*01-
κονμεν ι κ ώ ν
ΣννόδωνΜ είς
τας 21» καί
παρ'δλον πού
Ρμειναν μόνοι
;οθ Ετσμιατζίν.
[βγάλη; Άρμενίβς).
ω; Τιριδάτου τοθ Μεγάλου·
Αρμενίας, είς την κορυφήν τοθ
ιάδοσιν— ή Κιβωτός τοθ Νώε·
[·«), βΐς τάς δκοίας είχον λάβει μέρος
[βίΈκκλησίαι τοϋ κόσμον. Ή Έκ-
»ων Άρμενίαιν παρέμεινβ νομιμό-
I
«θδς τάς άποφάσεις των τριών πρώ-
Ι«' οΐιής θεωρουμένων πραγματικών
|μινιχών Συνόδων, καί διετήρησε τ·ύ< θβσμούς της ποότης Χρι·«ιανικής Ποίας. «ής νοΙ Ί ^Μπληο -^■εει—εππ—» διαφοραί, δέν είναι διαφο¬ ραί πίστεως, Αλλά διαφο¬ ραί πηγάζβν- σαι Ικ δια- φόρον έρμη- νε(<ις των δο- γμκΐικών β(ί- σεων: 1) Ή Άρ- μενΐκτι Έκ¬ κλησία δέν παρ, διχετα ι την εκδοχ»ιν τοΰ ΠάπαΛέ- οντος Ι περί τής φύσεως τοΰ Χοΐστοΰ, την οποίαν εί- οήγαγε δ ι ά τής βίας κα¬ τά ιήν 4ην Οίκο ν μ ε ν ι- χήν Σύνυδον τής Χαλ κ η- δόνος. 2)ΉΆρ- μενική Έκ- κλησία δέν I- ηχυρίζεται δ- πος ή Λατι- νική Έκ>Λη·
σία «τι δηλαδή,Ι,,ϊνο! Π0ύ δέν άνήκουν «ίς ,ό
«οίμνι6ν των δέν Μ ?χβ η( .^
μίνωςνΑρνΕ
χβυν
ρμκνΕχκ
ρα «αί άνεκ«ική.
3) Ή 'Αρμενι,,νΕκκλησΙα δίν έναγνω-
·1«ι «όν Πα-παν ώς «ήν κεφαλήν τηςΈκ-
κλησίας τον Χριστον, αλλά μόνον ω« Πα-
*Ο~ρχην τή; Λατινικής, Δυπκής Έκκλη.
«ί«ς. ( Η Ελληνιχή Όφθόδοξος ΈκκλησΕα
συμφον,ΐ είς αύτό τβ σημείον).
4) Είς «ήν 'Αρμενικήν Έκκληοίαν γ(ν6-
»αι μ(« μόνον λειτβυργΐα την ημέραν, ένφ
είς «ήν Λατινικήν μποροδν νά γίνουν πολ¬
λαί λειτουργίαν είς μίαν εκκλησίαν, συμφώ¬
νως τοΰ αριθμόν των Άγίων Τραπεζών «ού
δΛαρχουνεϊς μίαν εκκλησίαν. (Ή Έλληνική
Όρθόδοξος Έκπληοία συμφωνιΐ καί είς
αύιό τό σημείον).
5) Οί Λαιΐνοι ίχουν φωνητικάς καί σιω-
πηράς λειτουργίας. Ή Άρμενική δμως Έκ¬
κλησία εχει μόνον ίνα ϊίδος, τάς φωνητι-
*(ίς. (Ή Έλλην,κή Όρθοδοξος Έκκλησία
συμφων*α π* αύΐό τό σημείον).
6) Ή Άρμενκή Έπκλησία, κατά την
θϋίαν Ενχαριστίαν, χρησιμοιοιεΐ μόνον δ-
ΕΙ 5ΑΝΤί8ΙΜ0 ΤΒΟΝΟ
ϋΕΙ, "ΚΑΤΗθυΚθδ ΌΕ Ι
ΑΒΜΕΝΙΟ5
Ό Άγιώτβτος Θρόνος τοθ Μεγαλειο-
τάτου κειί Παναγιωτάτου "ΚαθολικοΟ
των Άρμενίων τής Κιλικίας»·
ζυμον βριον καί βδολβ κρασί, βΰχί 4ν«με-
μιγμένον μέ νερόν. Ένφ οί Λατϊνοι χρη-
σιμοποιοΰν μέν Λζυμον δριον, άλλ' άναμε-
μιγμένον μΙ ψυχρόν ΰδωρ είς τόνοΙνον.Ή
Όρθόδοξος Έλληνική Έχκλησία άναμιγνύ-
ει ζεστόν ύδωρ, καί χρησιμοποιεΐ ϊνζυμον
άρτον.
(7 Ή Λατινικτι Έιικληβία προ·φέρει «ήν
Θείαν Κοινωνίαν είς τ·ν λοόν, μόνν μέ
άρτον, Ινφ ή 'Αβμενική Έκκλησία χβηβι-
μοποιεΐ κ«ί «όν «#τον καί ιόν οΐνβν, καί
προσεοέρει την θβίαν Κοινωνίαν είς βύο ειδή.
έν
(Οί Έλληνες Όρθόδοξοι ουμφωνβδν είς
«οΰτο).
8) Ή Άρμενική Έκκλησία ενρτάζει τα
Χριστοι>γεννα κατά την 6ην Ίανουαοίου,
Ινφ οί Λατΐνοι, οί "Βλληνες καί δλοι οί ν-
πόλοιπβι Χρισιιανοί, έΌριά|ουν κατά την
25ην Δεκεμβριού, ημέραν ήτις Αοίβθη αργό¬
τερον. Ή ήμέρα κατβ την οποίαν έορτά*-
|ουν οί Αρμένιοι τα Χριβτούγεννα είναι
έκείνη, ήτις έγινεν Αποδεκτή, καί Ιφηρμό-
σθη πχεδόν υφ' δλων των 'Βκκλησιον, μέ-
χρι τού 5ου αίωνος.
9) Ή Λατινική Έκκλησία δέν παοαχωρεΐ
άδειαν διαζυγίου, Ινφ ή 'Αρμβνιχή καί ή
'Βλληνική Όρθόδοξβς 'ΕκκλησΙα, μποροΰν
νά άποφασΐσουν διαζΰγιον,βταν
υπείρχουν «ποχρώντες λόγοι.
10) Ή Λατινική Έκκλησία
επιμένη δτι τό "Αγιον Πνεϋ-
μα Ιχπορεύεται καί εκ τοΰ Πα¬
τρός καί Ικ τοΰ Υϊόν, Ινφ ή
Άρμενική Έκκλησία παραβέ-
χβται διι τό "Αγιον Πνεδμα
Ικπορεν«ται μόνον Ικ τοΰ Πα¬
τρός. (Ή Έλληνική Όρθόσβ-
ξος Έκκλησία συμφωνεΐ είς τό
σημείον αύτό).
11) Ή Λατινική Έκκλησία
παραδέχεται δτι ή ψυχή*, μετά
θάνατον, κρίνεται ίπό τινος
Θείου Δικαστήριον, χαί Λτι οί
δίκαιαι καί οί άμαρτωλοί κρ(-
νονται πρό τ*}ς υπό τού Ίη¬
σοΰ Χριστοΰ, Τκλική'ς κρίσεως.
Ή Άρμενική καί ή 'Βλληνική
Όρθόδοξος δέν παραδέχονται
αυτήν την εκδοχήν.
12) Ή Λατινική Έκκλησία
δέν Ιπιτρέπει νά ΰπάρχουν νυμ-
φευμένοι κληρικοί είς την Δύ¬
σιν, ένφ επιτρέπει τοβτβ ιΐς
την Ανατολήν Ή ΆρμενΙκή
Έκκλησία έχη νυμφευμένου;
Κληρικούς είς δλα τα μέρη τού
κόσμον, πάντοτε δμως κληρι-
κούς κατωτέρου βαθμοΒ. ("Η
Όρθόδοξος Έλληνική Έκκλη¬
σία συμφοονβι κα σ' αντ6.
1$) Κατά εκλογήν Ιβρέως, ή
Λβτινικτ) 'Βκκλησία δέν ζηιεΤ
την γνώμην τοΰ λαοδ, ένώ ή
'Αρμενική Έκκλησία, πρό τής
χεΐβοτονΐας τοΰ Ιερέως, ζητεί τάς άπόψεις τοδ
λαοΰ. (Ή Έλληνιπίι Όρθόδοξος Έκκλησία
συμφωνεΐ καί είς αύιό τό σημείον).
14) Ή Λατινική Έκκλησία κάμνει τό βά-
πτισμα μονον διά βαντισμοδ, Ινό) ή 'Αρ-
μενικί| 'Βκκλησία Ιμβαπτ'ζει ιό παιδί Ιντός
τοΰ ύδατος. (Ή Έλληνική ΌρθόδοξοςΉκ-
κληπία πράττει τό ίδιον).
15) ΟΙ Αρμένιοι Έπίσκοποι χειροτονοΰν-
ται καί καθιεροΰνται μονον ·ιά τής χβιρός
τοί «ΚαθολικοΰΒ. Ένδ βΐς «ήν Λατινικήν
καί «ήν "Ορθόδοξον Εκκλησίαν οί Έπίοχο-
λοι μποροΰν ν« χειροτονηΐοΐν καί υπό δ
Ιπισχσ'πον.
ι·ής Έμ-
τής Άρμινί·ς
"Εχο Ιξηγή··ι δτι μέχρι
τοΰ 4ου αιώνος, ή Έκκλη¬
σία τοΰ Χριστοΰ ευρίσκετο έν
πλήρει αδελφωσύνη, άγάπη,
Λίστει καί φιλανθρωπίςι, καί
δτι κ«ίά τόν 4ον αίώνα Ινας
άριθμός αίρέσεον ηγέρθη είς
την Ανατολήν, διά τό ξήτη-
μα τής φύσεως τον Χριστοΰ.
Οί έπίσκοποι οΐτινες παρεχά-
θησαν είς την Σύνοδον τής
Νικαίας, ιφ 325, (μεταξύ των
οποίων κ««ί Αρμένιοι), είχον
καθορίσει τάς άκολονδους Ιια-
τάξεις ηερί «ου Ίησοΰ Χρι·
σιοδ:
«Υίός τοί" Θεόν, Όμοονσιος
τφ Παιοί, κατελθών εκ των
Ονρανών, σαρκοθείς καί έναν-
θρωπίσας».
Καιά τάς Επομένας Σννό-
δονς τής Κωνσταντινουπόλε¬
ως (ιφ 381) καί τής Έφέ-
σου (ιφ 431) γενικώς είπιΐν,
Ιπεβεβαιώθη ή απόφασις τη"ς
Συνόδου τής Νικαίας διά τής
ΑναγνωρίσΕως τής ϊδέας 4ς
«Μίαν (συνυφασμένην) φύσιν
«ου Λόγον Έν·βρκωμένηνβ.
Καί αΰτό Έμαρ«τ5ρηβε ή Τρί-
τη Οίκουμενική Σύνοδος τής
Έφέσοον.
Ή Άρμενική Έχκλησία εθεώρησεν ώς
άνα/καίας μόνον τάς Τρείς Οικουμενικόν 2υ-
νόδους, δλα δέ τα Ιπακολουθήσαντα, ώ( μάλ¬
λον Ιπικίνδυνα διά την Ιδέαν τής ένοτητος
δλων των Χριστιανών. Ή Άρμενική Έκ¬
κλησία λοιπόν άναγνωρΐζει μόνον τάς πρώ¬
τας Τρείς Οίκουμενικά( Συνοδους: καί δ¬
ταν ή Άρμενική Έκχληοία αντιληφθή δη-
λώσεις Αληθείας, πάντοιε παραδέχεται τοι¬
αύτας δτιλώσεις, Ιλλ' διαν δπάρχουν άμφί-
βολοι υπόθεσις, πάντοτε διακηρύττει ελευ¬
θερίαν σκέψεος είς τοΰς πιστούς.
Αυτή είναι ή μοναδική στάσις τής 'Βκ-
κλησίας τής Άρμενίας.
ΑΙΗΑΤ.Σ ΙίΡΑΗΒ ΤΗ ΑΡΜΕΙΙΙΙ ΚΙΑΙΚΙΗ
Ή ΑύτοΟ Μεγαλειίτης καί ΑύτοΟ Παναγιότης
Κύριος Κύριος ΚΑΡΕΚΙΝ ΧΟΒΣΕΠΙΑΝ
"Καθολικος τής Μεγάλης Έστίας τής Κιλικίας»
(Έδρεύων άλλοτε έν Σίς-ΚιλικΙεις, νυν δ' Ιν Άντιλία-Συρίας)
813 5ΑΝΤΠ)Α0 ΚΑΚΕΚίΝ Ι,
ΡΑΤΒΙΑΒΟΑ ν
"ΚΑΤΗθυΚΟδ ΌΕ Κ>$ ΑΒΜΕΝΙΟδ ΌΕ ΟΙ,ΐαΑ"
ή δπο(α θά μπορονσε νά «ήν οδηγήση ?ξω
άπό «ήν θέσιν της την οποίαν Ρχβι λσβει
Από τοδ 5ου Αΐέδνος.
Ή Άρμενική Έκκλησία οΰΐέποτε διε-
φώνησο μέ την Ιδέαν τή| Χριστιανικής Έ»
νάτηνος. Άλλ' ΙπιθνμεΙ μίαν ένόιητα πρα¬
γματικήν, καί ούχι συγχώνευσιν μέ δποιον-
δήποτκ αχανέσιερον οργανισμόν. ΟΙ«δέποτε
Ιχει ανεχθεΐ την Ιδέαν, ότι, *"Εν<οσις των Εκκλησίαν, θά εγίνετο διά νά κυριαρχή- ση μιά μόνη υπεράνω δλων. Τό δσγμα των έπτά μυστηρίων ίφαρμό- ζεται υπό της Άρμενικής Έκκλησΐας. Άλ¬ λά τό Ενχέλαιον δίδεται μόνον είς τούςίε- ρεϊς. Τό βάπτισμα των πα,ιδιών γίνεται δι' έν- τελοΰς καί δριζοντίον Ιμβαπτίσεως. Τό ράν- τισμα άποφασίζβίαι μονον δταν είναι Απο- λύιος Αναγκαΐον. Τό Χρΐβμα καί ή Θεία Κοινωνία,γίνον- ται άμίσως μετά τό βάπτισμα καί μόνον τότε θεωρρΐται συμπεπληρωμένον. Τό μυστήριον τοΰ Χρίσματος καί τής Θείας Κοινωνίας δέν είναι άνάγκη νά ιε- λεσθόπιν Αργότερον νπθ Ιπισκόπον, ώς συμ- βαίνει είς την Λατινικήν Εκκλησίαν. Καί τό μυστήριον τής Θείας Ευχαριστίας δέν κάμνει διάκρισιν ήλικίας. Ή Έξομολόγησις είναι χρήσιμος πρό τής Θείας Κοινβνίας, χαί εΐνβι γενική:δέν Ιπι- τρέπει νά γίνη Ιξέτασις υπό τοΰ Ιερέεος. Με- σολαβοΰν μόνον ολίγαι ημέραι μετοξύ Ιξο- μολογήσεως καί άφέσεως, αΐ οποίαι ι Ινα ι Αναγχαΐαι διά την προπαρασκευήν τοδ Χρι- σΐιανθΰ διά την Θείαν Κοινωνίαν. Συμφώ¬ νως των Παλαιών Διαιάξεων, τα μυστήρια «ής ΙξομολογήΌεβς καί τής Θείας Κοινωνίας, θά Ιπρεπβ νά τβλοθνται επισήμως κατά τας ακολούθους 5 εορτάς: Κατά τα Χρισιού- Ι γεννο, την 'Ανάστασιν,την Μετομόρφωοιν, | την Ανάληψιν καί την έξώμνησιν τοΰ Τι- μίου Σταυροδ. Ή Κεφαλτ) «ϊ|ς ·Δρμ8νική"ς Έκκλησΐας δνθμάζεται "Καθολικός,, είναι δέ ό άνώ- τοτός καί Οίκουμενικός Πατριάρχης ιβΰ Άρ¬ μενικοΰ Έθνονς, καί προεδρεύει είς τ*)ν χώ¬ ραν τοϊ Άραράτ (είς Έ«σμια«ζ(ν), τιτλοφο- ρεΐται δέ "Ή Αΰτβδ Παναγιότης καί Α>-
«οΰ Μκγαλειοτης,, καί ύπονράφβι μέ κόκ¬
κινον μελάΎι.
Όπωβδήποιβ ΰπάρχουν δύο Καθολιχοί.
Ό Δεύτερος είναι Καθολιχός τής Κιλικίας
(Παλαιάς Έλάσσονος Άρμενίας, δπου ΰ-
ηήρχεν 'Αρμενικον βασίλειον μέχρι τοϋ 1375
μ. Χ.). Ό Καθολικός τής Κιλικίας τιτλοφο-
ρεϊται Ιπίοης διά τοΰ ·'Η Αδτοΰ Παναγιό¬
της καί Μεγαλειότης, χαί είς τόν Ικκλησια-
στικόν βαθμόν δέν θεωρεΐιαι κατώτερος τοϋ
Καθολικοϋ τον Ετσμιατζίν, ό οποίος τιτλβ-
«ορεΐται έβίσης καί ώς "ΚαθολικόίΑπάν¬
των των 'Αρμενίαν,. Ό Καθολικός τής
ΚιλικΙσ,ς χειροτονεΐ τούς Ιπισκόπους τής Ιδι¬
κάς τού περιφερείας, χωρίς νά τούς στέλλη
διά χειρβτονΐαν είς Έτομιατζίν, καί διχαιω-
μβτικώς περιβέβληται τής Ιδίας δυνάμεις
καί Ιξουσίας, μέ την οποίαν είναι περιβε-
βλημένος καί 6 Καθολικό( τής Έτ·μιατζ(ν.
'Βκτός τοβ Καθολικοϋ, ή Έκκλησία τής
Άρμενίας, έχει ΙπΙσης Βύο ίδικοΐς της Πα-
«ριάρχας. Αύτοι είναι τής Ίερουσαλήμ καί
Κατά τούς Άρμενίονς Θεολογονς ή Έκ¬
κλησία τής Άρμενίας βαδίζει αυστηρώς επί
των παλαιών διατάξεων, καί Απομένως δέν
παραδέχβται την προσθήκην ·καί έκ τον
ΥίοΰΜ, την είδικην κρίσιν, τα! βασανισιήρια
τοθ καθαρτηρίου, την Παπικήν Θεωρίαν
κλπ. Συμφώνως των Α/τόν)εων των Άρμε-
νίων Θεολόγων, δλοι αύτοι οί νεοτερισμοί
προπαρασκευάσθησαν καί ?γΐναν Αποδεκτοί
υπό τής Λατινικής Έκχλησ(ας, διά μιάς
"χαχής διατυπώσεως τοΰ βίον τής Πρώτης
Έκκλησίας,.
Άπό την Ιποχήν «Ι|ς Πρβιης Έκκλησίας
μέ](#ι σήμερον, ή Άρμενική Έκκλησίβ ?χει
Ακολουθήσει «όν Ιδικόν της δρόμον, ουδέ¬
ποτε δποχωροΰσα είς τάς δικαίας της απαι-
τήσεις, Απορρίπτουσα δέ κ<ίθε Ικιρροήν, -,—,„ - προερχομένην εϊτε έκ φίλον είτε έξ έχβρδν, | τής Κωνσταντινουπόλεως, οΐτινες ΛναγνωρΙ- ^ ζουν την κυριαρχίαν τβδ Κα#6- λικοΰ τής Ετσμιατζίν. ΟΙ "ΚαθολικοίΛ οοροΰντονς δακτυλίους των είς τόν παρετ- μέσον δάκτυλον, ένφ οί Π«- τριορχαι, δπως καί οί Άρχιε- πίσκοποι καί 'Επίσκοπβι, επί τοδ μικροΰ δακτνλου. Ή Λα· τινικτ] Έχκλησία χρησιμοηοιεΐ δαπτυλίους ένφ οΐ 'Επίσκοποι τήςΈλληνικής Όρθοδόξου 'Εκ- κλησίας δέν χρησιμοποιοΰν. Έν συμπεράσματι, εχω απο¬ δείξει δτι, ή Άρμενική Έκνλη- σία είναι Άποσιολική, Άνε- ξάρτητος, Δημοκρατική, Φιλε- λενθέρα καί Έθνική. Καί βΐι αυτή ή ώραία καί Παλαιά Έχκλησία, των καθη- γιασμένων 4ρχαιοΐήΐα>ν, δια-
τηρεΐ τάς «ρχαιοτέρας διάταξης
τής Πρώτης Έκκλησίας τοβ
Χριστοΰ, καί είναι ή Παλβιο-
τέρα Κρατιχν} 'Βκκλησία δλβν
τού κόσμον.
ΜΕΤΒΟΡΟΙΙΤΑ ΑΒΜΕΝΙΟ ΡΕ ΟΗΙΡΒΕ
Ό Σεβασμιώτατον, Μητροπολίτηι των έν Κύπρω
Άρμενίων Κύριος Κόριος ΓΕΒΟΝΤ ΤΣΒΠΕΓΙΑΝ, ί-
ορεύων έν ΛευχΜσία.
Υ /
Λενχβσία (Κνκρον)
ΡΕΡΙΟΟΛ Λ ίΛ ΗΕΒΜΛΝ» Υ ΘΗΙ8ΤΙΛΜ» Ν0ΘΙΟΝ ΛΚΜΕΝΙΛ,
ΗΕίΕΝΙδΤΑδ, ΗΙ3ΤΟΡΙΑ0ΟΚ
-««-«ο

βΊ.ΣΓηΡΐκη-ΩΡΗΣΚΕΥΤΙΚΗΕΚΔΟΣΙΣΑΦΐΕΡΟΜΕΝΗ ΕΙΣ ΤΡ ΑΔΕΛΦΟΝ ΚΑΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟΝ ΑΡΜΕΝΙΚΌΝ ΕΘΝθ*
1ΙΛ1ΙΟΙΝΗ! ΤΟΥ 1ΑΡΕΙΟΟΙΙΙ!
III
ΑΙ'ΑΓΜΙΙΙ ΔΙΑ
II
ΜΕΑΑΟΙ
ΤΑ ΣΤΤΟΥΔΑΙΟΤΕΡΑ ΑΙΤΙΑ
ΤΗΣ ΑΠΟ ΑΊ0ΝΩΝ ΥΦΙΣΤΑΜΕΝΗΣ ΑΑΕΑΦΙΚΗΣ ΦΙΑΙΑΣ
ΜΕΤΑΞΥ ΕΛΛΗΝΩΝ ΚΑΙ ΑΡΜΕΝΙΩΝ
Παράλληλοί βίβς δύο άδελφΛν εθνών ν·· ή ηοΧντιμβς
όρϋαι§ μεγάΧων των άνδφ&ν.— Έ βνμβοΧ) τοϋ Χριστιανι¬
σμόν είς την διατήρησιν τής 'ΜΧΧηνο- Αρμβνιπής φιΑΙας
διά μέσον των αίώνων.— Τό ίργ·ν τής άρμ*ν**ης φΐΜογβ-
νίίις των ΙαβαΧάν.— 'Βχιταητιχδν παΦήηον παντός μορ-
φ»μέν·ν Άρμτνίον παΐ ΈΧΧηνβς πρός διαρηή ΜαΧΙιίρ-
γβιαν ΗαΙ τόνωσιν τής ψιΐίας μιταξϋ των ΧαΛν ΈΑΑΑδος
κα» Αρμενίας.— ("Αρδρον τοΰ 'ΕΧΧηνομαΦοΦς Άρμινίον
συνεργάτου μας ΜηχανιχΦϋ μ. Διπρή ΣαβαΧΑν).
αΑδ ΡΒΙΝΟΙΡΑίΕδ ΟΑϋδΑδ ΌΕ 1 ΑΜΙδΤΑΟ ΡΒΑΤΕΒΝΑΙ ΟϋΕ
ΌΤΖΌΕ ΗΑΟΕ δΙΟΙ,Οδ ΕΧΙδΤΕ ΕΝΤΒΕ ΟΒΙΚτΟδ Υ ΑΒΜΕΝΙΟδ).
— Ρογ βί Ιηςβηϊβτο Ώΐ1σί8 δαναϊάη -
(Ή «ΠΑΤΡΙΣ» παρουσιάζη σήμερον είς τό 'Δ-
ξιότιμον αναγνωστικόν κοινόν τον Άρμένιον'Ελ-
ληνομαθή καί νέον συνεργάτην της κ. Δικοήν
Καβαλαν, έπιστήμονα μηχανικόν, έγκατεστημένον
ένταΰθα. Ό κ. Δικρής Σαβαλάν, άοιόγονος τής
αρχαίοις καί πατςιικίας οικογενείας των Σαββλάν
τής Άρμε»»ας, ζήσας επί πολλά ε— έν Ελλάδι,
είναι πεπροικισμένη μέ σπονδαΐα πνευμαΐικά έ-
φόδια κα'ι μέλος τής «Βοοΐβά&ά Οιβητ.ίίί<:& Αγ- £6ηΐϊπ&>, τοΰ «Ιηβιϊτιιτ,ο ΑΓχβπΙΐηο ά·
Π3ΐϊζ3θϊόπ άβ ΜαϊβΓΪβΙοδ», τοθ «Τηβ Ι
οί Κ,αάϊο ΕπβίηββΓβ οί Νεντ ΥοΛ» καΐ άλλων
επιστημονικήν όργανώσβων. Λάτρης τοΰ "Εθνους
μας, τής 'ΒΛΐστήμης καί των Καλών Τεχνών,καί
συνβογάτης καθώς καΐ συγγραφεύς-έκδότης περιο-
δικών καί βιβλιων έπιστημονιχής-τεχνικής φύσε¬
ως. Παραθέτομεν κατωτέρω έν άρθρον τού, ίνα
δι' αύτοΰ αύτοπαρουσιβσθβ είς τό αναγνωστικόν
μας κοινόν καί άναφέρΉ ετολλάς ένδιαφερούσας
καοατηρήσιις τού επί τής διά των αΐώνων υφι¬
σταμένην άρρηΜτου συμπαθείας μεταξύ τοθ "Ελ¬
ληνικόν χα'ι τοθ "ΑρμενικοΟ λειοΰ):
Είναι παρατηρημένον καί πλήρως δια-
πιστωμένον, δτι δταν συνανχηθβ ?νας "Ελ¬
λην μέ έ*ναν Άρμένιον, συνομΐλοΰν καί δια-
πραγμαπΰονται, ώς νά είναι άδβλφοί, μβτά
πάσης οΙκειόιηΌς χαί σχε-
δ^ν συμπατ^ιωΐισμιιϋ.
Αμφότεροι συμπασοΰνται
καί άλληλοεμΛΐστεύ <νται, έ¬ στω «αί άν δέν συνεργαοΰώ- σιν εμπορικώ , ένεκεν τοΰ γνωρίσματος εκάστου, δι ι ο καθείς εχρι την ατομικήν τού "Ετερον σπουδαίον αΐτιον τής Έλλην·.- 'Αρμενικής φιλίας είναι δ παραλληλος άγοο- νισιικός βίος των δΰο έ9>ών υπό την δου-
λείαν τής Όθωμ<>νικτ|ς Αύτοκρατορίας. Ό-
"ειδικήν «5ξυπνάδανΒ διά νά
διθ'ίοη εί^, χωριστόν ιομέα
έ<μιτ·ΐλλεύι)ίως των εργασι¬ ών ιι»υ. Ύπάρχει μεταξύ των μνα ίμφυτυς ποτρογον ι κή ουμπιίίτει,ΐ, έ λ τοϋ ένστικτον τής νκαγωγης ΐα>ν άρχαιό-
θε,ν είς μίαν ή είς δύο πβ-
λύ αυγγ/ενικάς φυλάς.
Το φαινόμενον αΰτό πα-
ραιηρεΐται μόνον μεταξύ των.
Έζησα τα έφηβικά μου ?τη
έν Ελλάδι, ήν λατρευω, καί
ϋπερηφανεΰομαι δτι κέκτη-
μ«ι έλληνικής παιδιίαί, καί
Ιπρόσεξα δτι οΰτε Λ Έλλην
οΰτε Λ Άρμένιος λαμβάνουν
»ΰ<<θλ« τόσην οίκειότητα μέ άιομα οΐωνδήποτε άλλων φυ- λών. 'Ενω μεταξΰ των, οί Έλληνες μέ τούς Άρμεν(ου<, Ιπί τ Γ) άπλη καί μόνον δια- πισΐώπει τής φυλετικής των καταγωγής, άλληλοσυ μ π α· θοΰνται ποίραυτα Απόδειξις δτι ο! Έλληνες Ιφιλοξένη- σαν έν Ελλάδι τούς 'Αρμο- νίους ώς άδελφοΰς, οΐ δέ Αρμένιοι ήσθανοντο τόν ί- αυτόν των Ιν Ελλάδι Ας μέλη ίσοτιμα τής σα ΰπέφερον οί Έλληνες, δλλιι τόβα υπέ- ΡΒΟΡ. ΡΙΟΒΑΝ Η. Τ. 8ΑΥΑΙΑΝ ίέΐ δβηΐΝΐατίο γ δβεΓβΙαηο άβΐ Ρ3ΐΓΪ3Γ03(1ο άβΐ ΟοηνβηΙι δαηΐαεοΐιο ι3θΙ 839Γ3(1ο Ιβπκαΐέΐι. (1821-1901). (Ό Ατίμνηβτφς Κα6ηγητ1}ς ΔικρΛν Σλ- βαΧών, τ·ϋ 0ννιργέτ»ν μ*ς 'ΕΧΧψ Άρμ$νΙον μ. Διηοή Σ*βφ.Χάν). ενδόξου καί γβνναιοψύχου Ιλληνικής οΐκο- γενείας "Αν υπήρξαν μερικαί άσήμαντοικα- χαί πράξεις, ούται δέν Ιπηρεαζουν οΰνε κα- τά φαντασίαν τούς Έλληνο-Άρμβνιχούς άρ- ρήκτους φιλιχούς Λεσμούς, διότι χαί μβιαξν «δβλφών συμβαίνουν ίίηερισκεψίαι. Πολλάκις ή&έλησα νά έξωτερικεύσω δη¬ μοσία τάς παρατηρήΌεις μου αύτάς, χαί Ιδού τώρα μοθ δΐδβται ή έξαίριτος εΰκαιρία ν<1 άναλύσω έν δλίγοις, μέ χ&ς ταπεινάς μου ελληνικάς γραμμαΐικάς γνώσεις καί μέ την έπιμέλϊΐαν τής άγαπητής *ΠατρίδοςΒ Ιπί τής δρθρογραφίας μου. ΐΑ σπυυδαιότερα αΐα,ί τής άπό αΐώνων υφισταμένην Αδελφι- κή, φιλίας μειοξύ 'Ελλήνων χαί Άρμενίων. Όπως τόσοι Αρμένιοι Ιμβριθεΐςίαΐβρι- χοί <·ν διβκήρυξαν, δ Άρμενικός λαβς Ιχει άπό τα βάθη των αΐώνων συγγβνιχούς δε· σμούς έξ αΐμαιος μέ τούς Έλληνας. Πλει¬ στάκις {γράφη ή σπουδαιοτάτη επίδρασις τοΰ έλληνιχοΰ πολιτισμοΰ Ιηί τής αρχαίας Άρμενίας, τής οποίας Βιάφοροι μεγάλοι αυ- τοκράτορες έχρησιμοποίουν Ιπιοήμως «ήν ελληνικήν γλβσσαν, χαί είβήγαγον ιτιν ελ¬ ληνικήν παιδείαν κρός διαπαιδαγώγησινΐοί λαυΰ ΐων. 'Επ' αύιοθ δέν θά Ιπκχταθώ, χαβοσον ό σοφος Ιστοριχός χ«1 έλληνομα- Λΐ)ί δμοιθνής μου χ. Νουηάβ ΜαξοντιΑν έξβθεσεν Ικτενώς άπό των στηλών ΐτ]ς "Πα¬ τρίδος, τόσας μελέτας τού, διά τάς οποίας τβν σνγχυίρω. φερον καί οί Αρμένιοι. Ή συμπάθβια με- ταξύ σκλάβοον είναι πάντοτε μεγάλη. Προ- οθέτω καί το δτι οί δύο αύτοι λαοί δέν ?- χούν τίποτε πού νά διεχδικοΰν δ είς άπό τόν Αλλον, οΰΐε τούς χωρίζίΐ Απολύτως χαμ- μία Ρχθρα. Τό σπουδαιότερον, δμως, αΐτιον τής αδελ¬ φ ικής εκτιμήσεως μετοξυ Έλλήνων καί Άρ¬ μενίων είναι —κατά την ταπεινήν μου γνώ¬ μην— ή Χριστιανική Θρησκεία των, ήτις είναι σχεδόν καρομοία χαί ήτις ηγωνίσθη παραλλήλως πρός διάσωσιν των δΰο εθνών άπό τα τόσα βάσανα τής σκλαρΊάς. Θέλω νά είπω, δηλαδή, συγκεκριμένως, δτι, όπως ή Ίλληνική Έκχλησία διέσωσβ τον ελληνικόν έβνισμόνδιά μέσου των αΐώ- νων, ου ιω καί ή Άβμενική Έχκλησία διέ- σεβσε τον άρμενιχόν εθνισμό ν άηό Αβαντά'· οτους χαταβτβοφά'ς. Ο! δΰο αδελφοΐ χρι- στιανιχοί λαοί, ο Έλληνικός χαί ό Άρμε- νιχος, άγωνιστΗνΐβς έκ παρβλλήλου Ιπί πβλ- λούς αΐώνας δουλέίας ιτρΐς απελευθέρωσιν των, συνεδέ4ησαν ψυχιχως μέ βεσμούς αρ ρήχτους. Κάθε χτΰπημα δεινόν κου ΰφί. σταντο οί οχλάβοι χοιστιανοί Έλληνες,πο- νοϋοβ κατάχαβδα τούςσκλάβους χ·ισ<ιανοτ)ς Άρμενίους, καί τανιέπαλιν. ΟΙ Άγιοι Πατέρες, ίθυνΐορες των δΰο Χρισινμνιχων Έκχλησιών των οχλαβθ)μέ- νων αύιων λαών, ήσαν οί πραγματικαί χα- #οΙηγηταί, Ιηί βΐιβάν ατελεντήτων Ιτέ9ν,«τ)| II ΕΑΑΙΙΒΜΑΙΕΙε ΑΡΜΕΝΙΟΙ ΗΙΕΡΓΙΤΙΙ «2 ΤΙ! ΙΙΗΤΙΗ ΕΙΙΙΙΗ ΙΙΙΙΡΙΙΙ-ΙΡΙΙΙΕΠΙΐη ΕΙΙΙΙΕΙ! »}, ΑΦΙΕΡΙΒΕΙΙΪ III 10 11ΕΑΦ01 III ΙΡ1ΙΪ14Ι1ΙΗ 1ΡΙΕΙ1ΙΙΙ ΕΗΚ ΝϋΕδΤΒΟδ ΟΟΙΆΒΟΜΟΟΒΕδ ΑΒΜΕΝΙΟδ ΗΕΙΙΝΙδΤΑδ ΌΕ ΕδΤΑ ΕΟΙΟΙΟΝ ΕδΡΕΟΙΑί ΗΙδΤθΒΙΟΟΒΕϋΟΙΟδΑ. Α ΙΑ ΗΕΒΜΑΝΑ Υ ΟΒΙδΤΙΑΝΑ ΝΑΟΐθΝ ΑΒΜΕΝΙΑ ΔΙΚΡΗΣ ΣΑΒΑΛΑΝ (Δικμένων έν Βουένος Άΐρες) Απόγονος τβν Σαβαλάν τής Άρμενίας, άνατρββεΐς χυ- ρίως έν Ελλάδι, καί ζενητευμένος ένταο#α άπό ε!κ·σα·- τίας. Είναι μέλος διαφόρων ίπιστημονικών καθιδρυμάτων χαί πρόθυμος συνεργάτης, έν τφ μέτρφ των δυνατοτήτων τού» όψηλών ιτνβϋματικών πρωτοβουλιών- Τ« ύλικά ε*ξοδα τί|ς πετρούσης έκοό"σ£ως —ήτις διεινέμεται δωρεάν— έκα- λύφθησαν δι' «ύγενοθς ε!σφ·ρΛς τού. ΟΙΚΡΙ8 (ΚβδϊαβηΙβ βπ Βαβηοβ ΑΪΓβθ) Οββοβηαϋβηΐβ ό!β Ιο3 δαναΐέη άβ Απηβηία, βάυο&άΌ ρπη- οΐρ&ΐπαοηΐθ βη Οκοΐβ γ βδΙβΤοΙεοΐάο βη Βαβηοβ Αϊγ»3 άεεοΐθ ή&οβ νβϊητβ &βοβ. Ε3 πιΐβΓηοΓο αβ άϊβτίηιαβ ΐηβτΐτυοίοηββ βίβητίίίο&β γ οοΐηρΐ&οίβηίβ οοΙβοοΓ&άοΓ —βη 1α ΐηβάΐαβ άβ βιΐ3 ρο3ίΙ)Ηΐά&ά>68— αβ βΐβναά'&β ίηίώατίν&β ββρϊπίιι&ΐββ. Ιλθ
ρς&ϊΐοβ ΓΠΒϊίπ&1β8<ΐ6 1α ρΓβββηΙβ εάϊοϊόη —ςαβ εβ άΪΒΐΓΪΗαγβ — ίαβΓοη βαοίβΓΐοε ροΓ βα ζβηΐΐΐ οοηΐηοαοίόη. ΝΟΥΠΔΡ 'ΜΑΞΟΥΤΙΑΝ (Διαμένων έν Λευκωίτία-Κόπρου) Σοοός Ιβ-τορικός καί πκλαιός συνεργάτης τής "Πατρί¬ δος,,, γνωστότατος «Ις το ·ίν«γνωσ·τικβν μ«ς κοίνον τής Νοτίου Ά μερικάς χαί άλλων μερων τοθ χονμου έχ πλείστων (στορικων μελετων τού» δημοσιευθείσαν είς διετφόρους *«- νηγυρίκές ίκδόσεις μ«ς, μέ κυριώτερα θέματα τ·ύς ά-ό χι- λιετηρίδων ύοισταμένους πνευμειτικούς χ«ί «υγγενικούς 8*- σμούς μεταζ& τΑν λαών Ελλάδος χαί Άρμενίας. ΝΟΙΙΒΑΚ ΜΑΧΟυΟΙΑΝ (ΚββΐαβΒΐβ βη Νΐοοβία-ΟηίρΓβ) δ&Βίο ήϊβιοπ&άοΓ ν αηΐί^υο οοΙ&γοογ&οογ άβ 'Ραίπ·,,, οοηοοΐάίβΐηιο α ηαββιτο ρύοΐϊοο ΙβοΙοΓ <1β 8υά_ηέΗοε> 7
άβ οΙτ&3 ρ»Γΐβ8 άβΐ ηιιιηαΌ ροΓ &αβ ηαηιβΓΟβοβ βεΐυάΐοβ
αίβιόποοβ ραοΙΐο«ν(1ο8 βη* ταπαβ άβ ηαββΐΓαβ βάιοιοηββ βχ-
τΓαοΓάΊηαΗαΒ, βοοΓβ ιβΐηβε — ρπηοίρ&ΐπΐθηΐθ — ΓβίβΓβηΙβε α
Ιοβ ΙβΒοβ ββρίΐϋυ.α1Ρ8 γ άβ ρ&τβηΐεεβο συβ αηβη ά'ββά'β ηβ-
οβ πιίΐβηίο· α Ιθ3 ρυβϋΐοβ άβ Οκάα γ Απηβηϊβ.
άιτελευθερωιιχτ)ς χινήσίως, χαί <«ΰιοί ήσαν κείνοι «ού !ξεπ«1δεΐ'ον καταλλήλως άπό μι- ρά παιδία τούςέΊτειτα μεγάλους άνδρας ΐοΰ ένους, οΐτινες έχαλλιέργουν τάς χρισιιανικάς χέσεις μεταξύ των σκλάβω/ καί τούς Ινέ- πνεον την Ιλπίδα τής Ελευθερίας. Ή έλληνιχή ίστορία πορατάσσει τόσους αί τόσους μεγάλους ίνδρας τοΰ ελληνικόν ■έν·,υς, οί δποΐβι — ώς λ. χ. οί Φαναριώ- αι— Ιπί σειράν αίώνων σχλαβιάς ■Ιργά- ^οντο υπέρ τής ελευθερίας ΰηό την χαθο- Ιήγησιν τής Έλληνικής 'Βχχλησίας. Όμοίβς πραττον χαί οί Αρμένιοι, οί περισσότεροι ών οποίων έκέκιηνιο χαί ανωτέρων ίλλη- νικών σπουδών. Ένα παράδειγμα θά φέρω είς τούς άγα- πηϊθύς αναγνώστας, την αρχαίαν άρμενικήν ιίκογένειαν των Σαβαλάν, τής οποίας είμβα απιινότατος άπόγονος, άλλ' ά^μοδιώιερος παντός δλλου νά άναφέρω βιογραφιχά στθι- χβΐ ι —διά πρώτην φοράν είς την άθάνα- τον ελληνικόν γλώσσαν—, βασιζόμενος είς άρμενικά συγγράμμαια καί άρχαϊα Ιστορικά οΐχογενειαχά ?γγραφα. Έχ των εγγράφων αυτών χαί Ιχ τού Βι- βλίου Ίστορίας τοΰ ίστορικοϋ Θωμά Με- τζοηετζή, τής Βιβλιοθήχης τοϋ "Μονασιη- ρίου τοϋ Άγίου Ίαχώβου τής ΆγΙας ι1ε- ρουσαλήμ,, Ιξάγειαι δτι ή οίχογένεια Σα¬ βαλάν — έπώννμον εΐλημμένον εκ τής δμω- νύμου περιοχής τής Άρμενίας— ϊχει ώς πρόγονόν της τον πρίγκηπα Σαβαλάν, ή- ρωΐχώς πεσόντα ι ό 1430 υπέρ πατρίδος χαί τής Χριστιανικήν Πίστεως είς την πόλιν Άριζγε τής ΆρμβνΙας. Μβτά τβν θάνατόν τού, τα τέκνα τού κατέφυγον είς Άμστερν- ταμ, άποφυγόντα τούς διωγμους χαί την δουλείαν. Διά μέσου των αίώνων αί οικογένειαι των Σαβαλάν διεκρίθησαν Ιπί εύγενεία, παιδείσ, πατβιωιισμφ καί Ιργβσία υπέρ τής θ#η- σκε(«( καί τοΰ εθνυυς των, μεταλαμηαβεΰ- ουσαι είς «ούς άπογόνουε, »βν τα έθνικά των αίσθήματα. Λεπτομερείας άπβφεύγω νά παραθέσα), ίιότι θά άπητβυντβ πολλαί σε- λΐδες. Τό 1770, είς ίκ των Σαβαλάν, 6 Θα>μ««,
μετέβη χαί εγκατεστάθη είς Σμύρνην, δ δέ
υίός τού Γρηγίριος, νέο< μέ εΰρυτάιην εκ¬ παίδευσιν, διωρίσθη άρχιλογιστής τ£ν Ιχεΐ Τελωνείιον. Ό Γβηγόριος Σαβαλάν απέκτη¬ σε πολλούς υΐούς, έκ τΑν οποίβν, 4 τρ ήτο % ΔΐΝρέν Σαββλείν, επιφανής σ·φ·ς Άρμένιος τοΓ» «αρελθόντος αΐώνος, δητις προσέφερβν άνεχιψήτους υπηρεσίας είς «ήν υπόθεσιν τοΰ άρμενιχυδ γένους, άφιβρώσας δλον τόν βίον τού, μέ ηθικάς καί υλικάς θυσίας, είς την διάδοσιν τής έλληνο-άρμε- νικής παιδείας χαί τής ανΐη συνυφιισμένης χρισΐιανικής πίστεως. Τιμής ?νβκ·ν πρός την μνήμην τοϋ με- γάλου αυτού Άρμενίυυ, ούτινος ¥χα> την τι¬
μήν νά είμαι έγγονος, παραθέΐω μερικά βιο-
γρα ρικά τού σημειώματα, περιλη ιπχώς, διοΙ
νά λαμββίνωμεν χαί παραδβίγμαια ημείς οί
έλάχιστοι «πόγονοί τού «αί πράξωμεν χατά
δύναμιν *άχι άπό δσα αΰΐός Εκαμεν ώς'Ας.-
μένιος πατριώτης χαί Χριστιανόν, δπως χαί
οί Έλληνες παραδειγμαΐίζονται άπό τούς
ένδόξους προγόνους των.
Συμφώνως μέ τό βιβλίον τοΰ Σ.Τηρπι-
νιάν, έκτυπωθέν τό 1900 Ιν Καίρφ,χαί ά-
φιεβωθέν είς τον Ελέω Θεοΰ Πατριαρχην
τής Ιν Ίερουσαλήμ Άγίας Έδρας Αρχιε¬
πίσκοπον Χαρουΐιονν Βίχαβεδιάν,ό Καβη-
γηιής ΔΐΜράν Σαβαλάν Ιγεννήθη έν Σμύρ¬
νη καΐά'τό ?νδοξον?τος 1821, ολίγας εβδο¬
μάδος πρό τής Έλληνιχής Έχαναστάσΐως,
τής 25ης Μαρτίου 1821, χαί έκαμε τάς πρώ¬
τας σΛουδάς τού είς τό έχ*ΐ Εθνικόν Άρ-
μενικόν Εκπαιδευτήριον τοΰ ·'Αγίβυ Μι-
σρώββ> δπου, μετο! παρέλευσιν Ιτών,εδίδα¬
ξεν ώς Καθηγητής «ολλών >ταραδόσΕ«ν, Ιδία
ίστορ ιχο-φ ιλοσοφ ικο-Ιρη σχΐυ τ ιχω ν. Φο ιτη τής
ών, ϊίί ηλικίαν 21 Ιιών, Ιδρυσεν, δμ·Ι μέ
ετέρους Ιξ συμμαθητάς τού, Ικδοιιχόν σύλ¬
λογον πρός έκδοσιν καί διάβασιν ώφελίμων
χαί ή·ιχών οχολνκων βιβλίων.
Κάτοχος διαφ·ρβ»ν εΰβαπαΐχών γλεβσσδν
μετέφρασε τό βιβλίον βΆτάλα. τοΰ Σατω-
βριάνδου, ιό ηθικόν βιβλίον ·'Η Έπιστή-
μη τού Θεοδ, κλπ. Έπίσης χαρπός τοβ νεα-
νικοΰ τού έχδοτιχοϋ αυλλόγου υπήρξε χ«ί
τό βιβλίον "Εκατόν Ηθικαι Π«ροιμ(«ι,.
ΕΙ* ηλικίαν 36 ΙτΛν,ο νεαρός σ·«·<κ«· •ηγητής, άνεδιο·γάνωσε «ήν Αρμενιχήν σχο¬ λήν τοδ 'Οοεμησίου, Ινθα Ιδ(δ«(ε Θρησχεν- τιχά, Ιστορίαν τον Φυλ*ν, Γεαγααφί·—, Φιλοσοφίαν, Μαθημ««ιχ« χλκ. Διετέλεσιν Ιιτίσης καθηγητή'ς της Ίστ·|(α( είς τό Α¬ νώτερον Παρθενβγανγεΐον. Ή δράσις τον εκίνησε τό ζωηρόν ένδια φέβον «ής Άβμενικής Έχκλησίας, ήτις I- χΐο»ε, μέχρι τοϋ τέλους σ^δόν τοθ Λγδοη- Ηβνταετους βίου τ·υ, «·ν έχοησιμοποίηαε δια «Ο δψηλβν ιη| ιθνιχλν !·γον. Κληθείς, χατά πρώτοις, υπό τοϋ Αρχιεπίσκοπον Κι- ραγός, Τοποιηρητοϋ τον Άγίον Πατριαυ- χιχοΰ Θρόνου τής Άρμβνιχής Ίχχλη·(πς έν Ιερουσαλήμ, διωρίσθη καθηγητής τής 'Ιε- ρατιχής Σχ>λής, βλσι δέ οί μαθηταί τοΐ',
διεκρίθησαν μέ την πάροδον των έιών καί
υπήρξαν μεγάλοι ίΐράρχαι, Άρχιεπίσχοποι,
Παΐριιίρχαι χ λ.π. Διηνθννε συγχρόνως χαί
τόν Πατριαρχικόν Έχδοτιχόν Οίκον.
Θανάντος τοϋ Πατριάρχου Κιραγος καί
άναδ?ιχθβ»τος νέου τοιούτου το6 Έπισκό-
που Ιωάννου Μοβσίσιάν, ο Καθηγηΐής Δι-
χράν Σαβαλάν διοριζεΐαι χαί Ίδιαίΐερος
Γραμματεύς τυΰ Πατριαρχείον Άΐιοστέλ-
λεται είς Εύρώπί|ν καί είς Σμύρνην έηί 1·
θνικη έμπιστευιΐϋή άποστολζ, κοί Ιπανα-
χάμπιΐι είς Ίιρουσαλήμ μέ νέα Ιφόδιτ, καί
συγγράφει ιό βιβλίον "Ίστορία τής Ίίρου-
σαλήμ,. Παριλλήλα»ς,δμοΰ μέ τα άλλα ίον
αξιώματα, άναλ.ΐμβάνει —χαιόπιν παραχλίΐ·
οεα»ς τυΰ τοτε Πατριάρχου Έσαγί— την
διεύθυνσιν τοϋ Έχκλησιαοι ιχοϋ Περιοδικόν
'Σιών,.
Τό 1868 Λ Έπίσχοπος Τιμόθεος, μ«»*-
βάς είς ΑΙθιοπίαν, ψέρει χατά την επάνο¬
δον τού —τή συστάσει ιοΰ Συβαλάν—
I-
χθεσιν των παραιη^ήσεών τού επί τής ήθι-
χής καί θρησκευτικάς διαβιώβεως ιοΰ ΑΙ-
θιοπιχοΰ λαοΰ. Επί τή βάσει των παραιη-
ρήσεων αυτών καί τή Ιπιθυμία τον Πατρι¬
άρχου 'Εσαγί, Α τότε 47ετής Καβηγη'ήί
Δικράν Σαβαλάν συγγράφει γαλλιστί εΐδιχβν
βιβλίον, δωρηθέν είς την Α^τοκράτειοαν
Βιχτωρίαν.
Ήτο Ιπίσης δ Σαβαλάν, χατ>' 8 γνοϊστι,ς
πολλών γλωσσών, διερμηνεύς ιοϋ Πατριαβ-
χείον διά τούς Βασιλείς καί ΰψηλούς ξένονς
επισκέπτας «ής Ίερουααλήμ, εξ ·ΰ «ιαΐ «··
έδΙΙεΐσ πλει*·ά*χις ή ιυχαιοί· νά 4»ταλΜσ-
<~ Ιδέαι σχοτιχώι μέ «ήν σΛελε*·····1^* Ιπό#εσιν τοϋ ϊθ*·υς «όν. Τό 18γ39, χατά προσκλησιν ν·· Ιν 'Αλε- ϊ«νδ#εία Επίσκοπον Μεσςώβ ΖβνκΐΜ^· ό -«θηγητηε Δτχρθν Σαβαλάν διΜοΝ·· I* κΐ η·νταη(«ν ιΐε τό εχεΐ ·Ατ(ΐ)τβοον 'Α§μ«- νιχσν Έχπαιδευτή'ριβν. Μενά ταυτα αποστέλλειαι χαί πάλιν εΙς'Ο- δεμήσιον κρός Ικιθεώρησ.ν κοί ΙναΙιΟΟΥ^' νωσιν «δν άρμενιχΑν σχβλΛν, βκον Ι·ί·α" ξβν Ιπί τίνα Ρτη, ήδη ·έ χατββεβλημένος *κ τής εν»α«ιχής δράσεώς «·ν, Ιι·ανέ)Μΐμ'Φ*ν' (Σ·νέχει· είς «ήν Ίψ σελΐ··)

ΑΡΜ ΕΝΙΩΝ 1ΥΓΓΡΑΦΕΟΝ ΝΟΥΠΑΡ ΜΑΞύΥΤίΑΝ ΚΑΙ ΔΙΚΡΗ ΣΑΒΑΛΑΝ (7
ΙΑ ΙΑ 6ί0ΒΙ0δΑ Υ Ε,0«
(Ιβ Ι. Ναοίόη ΑΓΐΐΐβηία
311 ιβϋΊΟΐΊ 3 Ιΐ ΕΓ3 ϋπώ
— Ροτ «Ι Ιηοαηϊβτο ΌΐΚΒΐβ 8ΑνΑΏΑΝ —
ΕΙ ρΓβδβηίθ βΓτίαιΙο ΐΐβηβ ροΓ ϋπβΐΐ-
Α ΗαεβΓ εοηοεβΓ α Ιοβ ΙβεΐθΓββ άβΐ 1«_1ο-
-& ββρβθοΐ, βη ίθΓτηβ 1>Γενβ, Ιοβ ρΗηεΙ-
ρβΐσ» ββρβεΐοβ άβ 1& νίάβ ? βνοΐυεΐόη <1β 1β ηβεΐόη Απηβηΐβ β ΐτανέδ άβ Ιοδ βί- £105. Οβ&ο ΓβεβΙεαΓ ςυβ ηο ΐηβ σ,υίβη ρΓο- ρ03Ϊί08 άβ ΟβΓάθίβΓ ρθΐίίϊθθ, ΟΟΓΠΟ 1θ άβ ΓπαββΐΓ· βΐ άβΐαιτοΐΐο άβ γπΙ ίβΓηα ςυε 68 Ο38ΐ βχεΙυβίνβΓηβηχβ υη βδίυάΐο εχηο- Α 1α νβζ άβ&ο 8·ηβ1&Γ ςυε ρβΓβ ]& ρΓβρβΓΒθίόη άβΐ ρΓβδβπίβ βΠΊευΙο ΐτιβ Γβ- ΓΠίίί & 108 άβΤ.08 ΗίδίΟΓΪΟΟδ άβ Ιθ8 ΤΓβΙΟβ- ]08 άβ Ιηνβδίΐδαεΐόη άβΐ ηΙδίθΓίβάθΓ βγ- Γπβηΐο Νου&αΓ Μβχοικϋδη ριι&ϋεβάθδ βη ναΠΟδ Ι(1ίθΠ188, ΠΊβΠΟβ «Π 68ρ3Πθ1· βητβδ άβ βιηΐ2Γ8Γ εί ρβίδ ςυβ αηοΓβ δβ 11&ΓΠ8 Απηβηΐα ΚΕίΙΟΙθΝ ΡΚΕ-εΒΚΤΙΑΝΑ ΕΝ ΑΚΜΕΝΙΑ Οοηιο δβΓίβ ιΓ,υν βχΐβηβο βχροηβΓ βςυΐ ίοάβ 1& ηΐβχοπβ άβ 13 Γβϋ^Ιόη ίάοΐέττϊεβ V βυβ άβΐάαάεδ ςιιβ ρΓβάοΐηίηβοβη βη βΐ ευΐίο Γεΐφοδθ άβ 1β έροεβ ρΓβ-θΓίβϋβηβ άβ ΑιτηεηΪΒ, ΐτιβ ΗγπΗο 8 εοηδΙ^ηβΓ ςυε βη σ,εηβΓβΙ Ι& Γβϋβΐόη άβ Ιοβ βΓτηβη.οβ ββΐ8ΐ)8 ββδβάα, οοΐτιο οευπΐό βη εββί & πΐ3νοΓί3 άβ Ιοδ ριιβϋΐοβ άε !& τΙβΓτα. βη Ιβ αάθΓβείόη άβ 13 ηβίιΐΓβΙβζβ ν ·η ίοάο 1ο ςυβ ϊπδρΐΓβΐόβ Γββρβίο ο ΙβιτιθΓ άο 1& Γπίδπιβ, 1ο ςυβ βε εοηΐΙάβΓαβα οογπ· υηβ ίθΓΓηβ άβ 13 ρβΓβοηπΊεβείόη άβ υη δυρΓβιηο. ΙΑ ΙΝΕΙΛΙΕΝαΑ ΡΕΙΑ ανΠΙΖΑαΟΝ 6ΚΙΕ0Α ΕΝ ΑΚΜΕΝΙΑ ΑηνβΓβο ν ΓβνβΓδο άβ ιιη& εΐαββ άβ ιπόηβά&8 άβ 1& έροεβ άβΐ Εγπ- ρβΓβάθΓ άβ Αητιβηΐβ ΤΙδπΙη βΐ θΓβηάβ (96-56 β. άβ .1.0) εοη Ιείτβδ 6ΕΝΕΑ1001Α Υ ϋΕΝΟΜΪΝΑΟΐθΝ ΡΕ ΑΚΜΕΝΙΑ ίβ ηαεΐόη Απηβηΐα «β ίοπηό Ηβεβ βρΓθχίιτοάδιτιβηίε 2.000 αηοβ αηίεβ άβ 1β βΓβ ετίδχΊαηα ροΓ 1α αηΐόη άβ άοβ ίαβΓίβ» ρυεΙ)1ο$: ϋηο βδΐήίΐεο ν οίτο βϋ- Γθρβο. Κββρβείο β δα άεηοπιΙη8εΙόη βχΐδίεη ΓηυεΗβδ Ιβνβηάβδ, ρβΓΟ ηο άβ νβΙθΓ ηϊβίόΓϊεο, ροτςυβ νβΓίοβ ΗίδίθΓΐβάθΓεΐ άβ 13 βηίιβαεάβά ηαεβη ηιεηεΐόη άβ Ιοβ ΐτιΙδΓηθδ. Α·( ροΓ βϊβιηρΐο ΕδΐΓ8ΐ>όη άΐεβ ςαβ υη
ίηΐ ΆηηβηΙοη οΓίυηάο άβ 1& οΐηάαά Πβ-
ηιβάβ ΆΓπιβηΙοη, άβ ΤβδβΙΙα-θΓβείβ ίθΓ-
ηιό ρβΓΐβ άβ 1α βχρβάίεΐόη άβ Ιοδ ΑΓβο-
ηβιΐΐβι άβ ^α*όη ν ςϋβ άββρυέδ νΐνίό βη
ΑΓίπβηΙα α 1α εααΐ άίό ροΓ άβηοηιΐάαεΐόη
βυ ΡΓορίο ηοΐηι>Γ6.
Τ&ηιι>Ιέη ν&Ηοι ΗΙδίοΗβάθΓββ εοΐηεΐ
«Ιβη βη ςιιβ Ιθδ ■Αηηβη, νΐνίβη αί Ιαάο
Ίβ 1ο» 2Γΐβ20δ βη Τβδ&Ηα ν Μβεβάοηΐα
ΤΒΕδ ΡΕΚίΟΟΟδ ϋΕ ΟΒΟ
ΑΚΜΕΝΙΑ
ία ηβείόη αηηεηΐβ ίιινο ίτβδ ρβΗοάοβ
άβ ογο, ςαβ ·οη: βΐ ρβΗοάο άβ ογο "ρο-
Ιίίΐεο,,, βΐ ρβΓίοάο άε ογο "Γβϋδίοκ), ν
βΐ ρεΗοάο άβ ογο "ΗΐβΓαΗο,., ο ·βα:
1) ΕΙ ρβΓίοάο άβ ογο "ρο1ί!1εοη εο-
Γηβηζό 2 δΐ^Ιοβ βηίβδ άβ ΟΙδίΌ ν ίυνο
ροάβΓθδθδ Γβ5?εδ, πΐϋν άΐηέηιίεοδ, ευΐίοδ
β ιηίεΗδβηίεδ, ά· 1θ8 ειιβΐεβ δθΡΓεδβΗβ-
γοπ Ιοβ ΑΓάαδηβδ, 1ο$ ΟΙεΓάη, 1ο« ΑΓάα-
νββί, ςαβ ίαβτοη 1ο$ ρβίΓοεΐηβάθΓβ* άβ
1& νΐάα ροΐίίΐεβ ν άεΐ άβδβΐτοΐΐο Ιηίβΐβε-
ίυ&1 άβ ΑπηεηΙ.8
β) ΕΙ ρβπ'οάο άβ ογο άβ 1β "Γβϋδΐόη,
ίΙθΓβείό βΐ εοηιβηζαΓ εί
IV
βΐβΐο, ευβηάο
βΐ Γβν ΌβΓΐαά βΐ θΓβηάβ άβ Αητιβηΐβ
βάορίό 1β ί· εΓΐδϋβηα ρ3Γβ δί Γηΐδΐηο ν
1α ρΓοεΙαηιό εοηιο Γβΐίβΐόη οίίεΐβΐ άββα
Γβΐηο. Εδίο οεϋΓΓΐό ροτ βΐ 3ίίο 501 ά. άβ
}. Ο, ββ άβεΐΓ 12 βηθ3 8ηίεβ άε ςυβ
βΐ θΓαηάε ρΓοεΙβπιαΓβ βΐ
Εί ΕΜΡΕΚΑΡΟΚ ΤΙ6ΚΑΝ ΕΙ εΟΝΟυΚΤΑΡΟΚ
ΕΙ ΕΓπρτβάθΓ άβ Αητ,βηΐα ΤΙδΓ8Π 1
Ρ·ΓαάθΓ σ,,βσο ΑΙβ,αηάΓθ Μαβηο, Η.Μ·
ΤΙΟΚΑΝ ΕΙ ΟΚΑΝΡΕ
υπο άβ Ιοδ βηΊρβΓβάοΓββ άβ Απτιβηίβ ά· 1α
έροεβ ρΓβ-εΗδΐΙαηβ.
ΚΕΥ

II
υπο άβ Ιοβ Γβνεβ &ΓΓπβη1θδ άβ ά βΓ& εΗδΐΙαηα,
εοη 1α επιζ βη δυ εοΓοηα.
εΗδϋαηΙδΓηο εοηιο ΓβΙΙ^ίόη οίίεΐβΐ, γ 8δ{
ΑΓΓηεηΙβ εκ 1α ρΗΐτιβΓα ηβεΐόη άβΐ ηιυη·
άο ςυβ βάορίό 1α άοετπηβ εΗβίίβηβ εο¬
ηιο ΓβΗσ,Ιόη οΐΐεΐβΐ άεΐ Εδΐβάο.
5) ΕΙ ρβΓίοάο άβ ογο άβ 1& 'βνοΐυεΐόη
βΓβΗβ» ββ Ιηΐείβ βη εί βηο 406 άβ Ια
6Γ3 0Π8ΐΐ8Π8 ΟΟΠ 1α 0Γβ3θ1δη άβΐ βΐίβ-
σβίο ΒΓΓηβηΙο.
Ρυερΐο άε 2Γ·η ίηοΗηβεΙόη ευΙΐαΓβΙ,
Ιαη ρΓοηίο εοηιο ροβενό δυ βΐίαρβίο, ΙηΙ-
ΤΑ ΣΠΟΥΔΑΙΟΤΕΡΑ λΙΤΙλ
ΤΗΣ Α1([ ΑΙΟΙΒΙ) ΥΦΙΠΑΜΕΗΗί
ΑΔΕΛΦΙΚΗΣ ΦΙΛΙΑΣ
ΜΠΓ:Υ ΕΛΛΗ£« ΚΑΙ ΛΙΜΕΝΙ»
(Σονέχιιβ (κ Γΐ)ς 6ης σιλίδος)
γέρων πλέον, είς την γενέιβιράν τού Σμιρ-
νην διά νά διέλθη τα γηραιρΐί τού. Ανέ¬
πτυξε μεγάλην δραστηριότητα συγγραφιχήν
καί μρταφραστικήν είς Ιργ« άξιελογα, φι-
λοσοβοφιχά κλπ., μέ θυσίας άνυπολογίστους
καί δλιος άφιλοκερδώ; νχέρ τής ηθικάς, τού
Χριστιανισμόν καί κ·ΰ Εβνονς τού.
Τό δπαΐον των συγγραμμάτων τού ήιο ή
"Χρονολογική ΊστορΙα τή; Ίερου·αλήμΒ,
τοΰ δποίου τό χΐιοβγραφον, είς την κλασι¬
κήν άφμενικήν γλώπσαν, ευρίσκεται είς τό
Μονσσιήριον ιοϋ "Αγίου Ίακθ)βουβ τής
Ίερουσαλήμ. Ό γηραιός σοφός δέ»· ηυτύ-
χησε νά ίδη δημοσιευμένα τό πλείστα των
συγγραμμάτων τού, άΐ|·τ}κεν δμως ρηιήν πα¬
ραγγελίαν 3«ω; ημέραν τινά ταυτα έχδο
θώσιν είς βιβλία, δεδομένου διι ιτιριέχουν
αΰθεντιχά «ιοιχεΐα τής Ιστορίας τής Χρι-
σιιανικής Θβηοκείας άπό των άρχών της.
Τβ σύγγραμμα "Ίστουία τής Ίερουσα-
λήμη αποιελεΐτηι Ικ δύο τόμων, έξ 700 σβ-
λί6α»ν έκαστος. Μβτεφροΐσβη Ικ τοϋ πρωτο-
τύηου χειρογράφου τής χλασικής βρμενικής
γλώβσης είς την σημερινήν άρμενιχήν χα-
θομιλουμένην, υπό τοϋ Επίσκοπον Μβσρώβ
Νβσσανιάν, καί εξεδόθη υπό των Πατριαρ-
χιχων τυπογραφείον, ιη αδβία τοϋ Άρμε»
νίου Πατριάρχου Ίβρουοβλήμ Έγιβέ Του-
ριάν, ιό 1931, χορηγίία τοΰ Μκογός Πασ¬
σά Νουπάρ.
Άπεβίββενέν ήλικία 80 Ιτώντό 1901.
♦ * *
Τοιούτος υπήρξεν ό βίος τοϋ ΔικρόνΣα-
βαλάν, τοϋ δποΐου παραθέτω χαί την φω¬
τογραφ (αν. Βίος παραδίΐγματικός, παρό-
μοιος καί δλλων πολλών Άρμενίτυν μιγά-
λων άνδβών τοΰ γένους, οΐτινες ειργάσθη¬
σαν δια τό "ΕΟνος των χαί διά την θρη¬
σκείαν ΐοΰ Χριστον.
Χάρις, λοιπόν, είς τοιούτους Ανδρας, τούς
δπυίους έχρησιμοποίουν αί Έκχλησίαι των
δύο σχλαβωμένων λαών, τοΰ 'Ελληνικοϋ χαί
«ου ΆρμΙνιχοΰ, διβσώθηοαν αί ·υγγ«νιχαί
ανΐαί ίθνότητες, ·υνέσφιξ«ν τούς άδελφι-
κούς δισμους των, κα(, μέ τα διδάγματά
των, μάς Ιπιτάσσουν νά χαλλιεργώμεν χαί
ημείς ·ί Λπόγονβι την «δελφιχήν φιλίαν με
τβξύ Έλλήνων καί Άρμενίβν, χαί νβ «α-
ραδίδωμεν χαί βίς τούς ειΐιγιγνομένους ιήν
ωραίαν χαί ίΐρβν αύιήν παρακαταθήκην, δ-
πως διά μέσου χιλιβΐηρίδων μάς την καρέ
Ιβββαν οί σννετοί πβοπ>ίτορές μας.
/
(Βυβαοβ Αΐτβε, ΓθΙογθγο άβ 1948)
εΐό υη βΓαη άβδβΓΓβΗο ΙϋβΓβΓΐο, ρτοάυ-
οΐεηάο ογ>γβ8 δβΐβεΐββ, Ιαηΐο βη εί οβηι-
ρο άε 1α ροββίβ εοηιο βη εί άβ 1α τΊΙο-
8θί{8.
ίο> ηΊόδθΐοδ αηηβηΐθδ ηο βόΐο βυρΐβ-
γοπ ββίΙπιβΓ βη βυ |υδίο νβΙθΓ Ιοβ ε$ίυ
άΐθδ άε Απδΐόΐβΐβδ, ΙηΙβΓΐοΗζέηάθδβ βη
δ 68ΐ»]άυπ8δ, διηο ςυε ι«πιρ1έη ββ άε-
άίεβΓοη 8 άΙΐυηάΐΓ βη Ιοάβδ 13> ββευβ-
1381θ8 ρΓθίυηάοβ εοηοεΐηιΐβητοδ άβ 1β ευΐ-
ΙΝΠϋΕΝΟΙΑ
ι ουπυκΑ οκιιοα
ΕΝ ΑΚΜΕΝΙΑ
ηβείόη αΓΓηβηΙα ΐυνο υη βΓβη άε-
ΐαΓτοΙΙο ΙιίεΓβΓΐο, πινιγ άβδΐβεαάο να άβδ-
άβ Ιο» ρΓΐΐηβΓθδ ϋβηιροι, ΐηβΓεεά α 1&
ςταη Ιηϊΐυβηείβ άβ 1& ευιτυΓβ ηβΐβηΐεα,
α ςυε αδίηιϋό Γηυν ίίοιΊίτιβηίβ ροΓ βυ
£Γαη εοηΊραϋοίΙΙάαά ΙάεοΙό^Ιεα ν αίΐηΐ-
άαά εβρίΓΐίαβΙ. ία βηδβηαηζα εβεοΙαΓ ββ
βκραηάΐό εοη ηιανοί (ιτΐρβΐυ βη Ιοάα 1&
ΑΓΓπεηΙβ, ρεΗοάο εδίε εοίηεΐάβηΐβ
εοη Ιαβ οοηςαΙδΐ38 άβ Α1β)8ηάΓ0 Μβ^ηο.
ίιιβΐόη άβ Ιοδ δβΐέυεΐάβι βη 1α
VI-
ά& ροΗίΐεα άβ 1α 2τ&η Ληηεηία Ηβρΐβ
άβάο βΐ ρΗηεΙρΙο άβ 1& βνοΐυεΐόη άβ 1&8
Ιάββδ εΐόδΐοββ άβ βδβ ραίβ. Οαί)β εΙίβΓ
αςυί ςυβ εί ρΓίπιεΓ Γεν βΓΐηβηΙο ςυε ίο-
Γηβηίό 1& ευΙτυΓα δΠε^Βτυβ ΑΓάβδΗέδβΙ
Γβηάβ (190161 α.άβ ^ Ο.
ΟΐΓθβ ειηΐηεηίεδ ηιοηβΓθβδ απτιεηΐθδ
ςυβ βΓΠΡβΗβείβΓοη αάηιΐΓαιόΙβηιβηιβ βΐ ίΐο-
Γεοίεηίβ ρβί· άε Αγ&Γ31 εοη 1α ευΙΐυΓα
εββ, ίυβΓοη ΟΙεΓάη εί Οταηάε (96-56
α. άβ ]. Ο.) ν ΑΓάαν&βΙ βΐ Γβν ροβΐα
(55-34 α. άβ .Γ Ο.) ςυΐβη ββεΗΙϊΙό
ΗίεΓβΓΐαβ γ τββτταΐβδ βη
ΐ3β ευαΐββ ββ άΙδϋη^υΙβΓοη Ηβδΐα εί

III.
(νέβββ άβ ΡΙυίβΓεο "ίύευΐοβ,
29, "ΚΓβ«δθδη 35, εοηιο 1αηιΙ)1βη Α>τη-
ζζβη«β, είε.
ΕΙ βΙ^Ιο άβ ογο άβ 1α νΐάβ β«ρ)Γϋυβ1
ν άεβαΓΓθΠο ευΐΐυναΐ άβ Αηηβηΐα 11ε§ό
α βυ αρο^εο εοη 1α αάορεΐόη άβΐ ειΐβ-
ίίβηΐίΐιτιο, βΐεαηζαηάο 3δί 1α ευιηΙοΓε άβ
βυ ΓβδρΙβηάθΓ βη βΐ βΐ£ΐο
IV.
ΡΕΚίΟΟΟ ϋΕ Ε8ΠΕΝ00Κ
ΟΤΕΚΑΚΙΟ
ΡβΓ3 ΙιβεβΓ υηβ ηβΓΓβεΐόη εοηιρΐβτβ άβ
Ι& νΐάβ βνοΐυϋνβ άεΐ δΐ^ΐο
IV
δέ Γβςυβ-
πτί3 2Γ8η βδρβεΐο, 0083 ςυβ δβ αρ3Γΐ&
άε 1β ίΐηαΐΐάβά άβΐ ρΓβδβηίε βΓίίουΙο ν»
ςυβ δυ ε3Γ3θί6Γ £8 ρυΓβηιβηΐθ ϊΙαβχΓβτίνο.
Ρβββηάο 8Γ10Γ3 8 οϊγο δΐ^ΐο ΙϊΓΐΙΙβηΐβ, βΐ
V,
νβηιοβ υη στβη πιονΐηιίβηΐο Ιηίβΐβείαβΐ.
ίοβ ίΠόδθίοβ βητιεηΐοβ βπιβηίεδ άε Ιββ
είβηεΐβδ ρΓθΐυηάθβ ηο βόΐο βδίιηίΐΒΓοη ν
ίτβηδεΓ.βΙβΓθη Ιοβ ΐΓ8ί)3)0δ άβ ΑΓΐβίόίβ-
Ιεδ ν άβ οΐΓΟδ εΐηΐηβηΐεδ δββΐθδ ηβΐβηοβ
βΐηο ςυβ ίβηιοίβη ρυρϋεβΓοην άίίυηάΐβ-
γοπ βη Ιαδ βδευεΐαβ ΐ3β ΓηβΓβνΙΙΙοδβ· εοη-
εβρεΐοηεβ άβ εββ ευΐτυτα άε ίβη εΐβνα-
άβ 8&[>1άυΓί3 ηυηΐ8ηα.
Εη Ιθδ ρΗηεΙρίοδ άβ βδβδΐβΐο βΐ βΐίβ-
1>βΙο βΓΓΠβηΙο δβ 1ΐηριΐδθ ροτ 5&η Μβδ-
το> ν εί ΚαίηοΙΐΊίόβ δαήβε βΐ θΓβηάβ
1)8)0 βΐ Γβίηαάο άεΐ §1οΗθδο Γβν βΓηιεηΙο
νΓβπΐ8Γΐ30β ςυβ ίυηάό υηα βηοΓπιβ εαη-
Ιΐάβά άβ ββευεΐαβ βη Ιοάο εί χβΓΓΐτοτίο
άε 1α σ,Γβη Αηηβηΐα εοη βΐ αίάη άβ ηα·
εβΓ 11εσ,8Γ 1& ευΙιυΓα βυρβΓΐθΓ α τθάοβ
1θ8 βΓΠΓοΙεηιβδ άεΐ ρυβύΐο ν ίοητΐ3Γ υη
ΐίτιρθΓίβηίβ ηύεΐβο άβ ^Γαηάεβ Ιηιβΐβε-
ιυαΐββ.
ΕΙ £Γαάο άβ βητυδΐββηθ ροΓ βΐ έβτυ-
άΐο άε 188 Οίεηοίβδ 11β£ό & τβΐ βχίΓεπιο
ςυβ εί τηΐβηιο Γβν βηνΐό βΓβηάεδ ηιαβαβ
άβ άββίβεβάοβ ββίυάΐαηΐβ· ρ&Γ3 αυηιεη-
ΙβΓ εί εαυάαΐ άβ βυβ εοηοεΐηιΐεηΐοβ α 1α«
εδευβΐαβ άβ εβίυάίοβ βυρβΓΐθΓεβ άβ Ατ.β·
ηβδ, ΒΙζαηεΐο, Αη.ΐοςυία ν Εάβββα, ςυβ
βη βββ τΐβπιρο βΓβη Ιοδ εβηττοι ιτιάδ βηι<- ηβηίεβ άβ 1α είνΠίζαεΐόη Γΐυΐηβηα. Εδίοβ βδίυάΐ3ηΐβΐ δβ βδρβεΙβΙΙζαΓοη βη 1& Ρϋοβοΐία £Γ>6δ3 ν βη Τεοΐο^ίβ. ΙΙηα
νεζ β2Γβ88άοβ ν νυεΐίοβ α «υ ρβίβ άβ-
88ΓΓθ1ΐ8Γθη §Γ&η αείΐνΐάβά 1ηίβ1εετυ8ΐ βη
βΐ εαηιρο άβ 1α ΗτεΓ8ίυΓβ, 1& άίάάεΐΐεα
ν Ιαβ είβηεΐαβ, άΐίυηάΐβηάο αΓηρΙΙαηιβηΐβ
1α ΡΠοιοτϊα $ή*$α.
ϋβ βδβ £Γ3η ηύπιβΓθ άβ ΗθΓΠΓοΓβδ άθ
ββίυάΐο ββ ρυβάε ηιεηεΙοηβΓ βΐ βοϋΓββα-
(ϋοηΰηύα εη Ια ράρΐηα 8)
ΕΝΤΚΕΥΚΤΑ ΡΕ ΤΙΟΚΑΝ 00Ν ΡΟΜΡΕΥΟ
ΕΙ ΕηιρεΓβάθΓ άβ ΑΓΐηβηίβ ΤΙσ,Γέη βΐ Οίαηάβ ν βΐ ΟεηβΓβΙ Ροπιρβνο ίββτβ)αη
εοη βΓβη ροπιρα, άυΓαηίβ βυ βηττβνΐβΐα βη εί βίίο 66 α άβ ^. 0, 1α ίΐητιβ άβΐ
ϋαΐ&άα άβ ραι ·ηττβ βΐ ΙιηρβΗρ Αητιβηΐο ν βΐ ΙιτιρβΓΐο Κοηβηο.

8) ΙΣΤΟΡΙΚΟ-ΘΡΗΣΚ»-τΤΙΚΗΕΚΑΟΙΙ»ΑΦΙΕΡ-ΜΕΝΗΡΙ»ΤΟ ΑΔΕΛΦΟΝ Κ*»Χ°»?ΤΙΑΝΙΚΟΝ
Ι0Ε
Ιδρυθείσα την Πην 'Οχτωβρίοο 1924
(Έχδίίεται *παξ ή ίΐς της εβδομάδος)
ΓΡΑΦΕΙΑ ΚΑΙ ΙΔΙΟΚΤΗΤΑ ΤΤΠ0ΓΡΑΦΒ1Α:
ΟΡΙ0ΙΝΑ3 γ ΤΑ^^ΕIιΕ3 ΡΚΟΡΙΟ5:
1329 - Βυβηοβ Αΐτοβ
Τβΐβίοηο: ϋ.Τ. 71-5732
ΔιεαΦοντης — Ιδιοκτητάς
ΑΘΑΝΑΣ1ΟΣ ΒΑ Ι ΡΑΚΛΙΩΤΗΧ
— ΡΓορίεΐαηο
ΑΤΑΝΑ3ΙΟ ΒΑΙΚΑ^ΙΟΤΙδ
ΙΑ ΙΑ 6ί0βΙ03Α Υ ΕΙ/ΟίυΤΙΙίΑ ΡΗΕ 0ΗΙ3ΤΙΑΝΑ
13 Μ(}\
3 Ι3 ΕΓ3 Οΐδίΐ3Π9
$11
— Ροτ εί Ιηςβηχβτο ΏΙΚΒΪ8 8ΑΥΑΙΊΝ -
ΙΜρΙοιη* 4· Ηοηαε Ο»»η Β—κΙά&α Ιη<—ηκΐαα·! Λ» «V ωοΜΐοαο Ρ«Ί&Κμ* ΕΗ«»·πι)»· Λ* 1917. « Ο*·. Δνκλι»μο Τιμης Μεγάλη Διε&νής Έ^Μΐς Πε- ριοΛνχοά. Τ6ΐοο. Δεκιμβριος 1937, έν Κοόβα. Λοηματικα έμβάσματα, ώς χαί πάσα άλλτ|· λογραφία δέον ν' άπενθΰνωνται Μ ονόματι; «ΡΑΤΗΙ5» ϋϊαπο Οπβςτο Οάηηϊηςτ 1329 — (δυα 14) Βιιβηοδ ΑΪΓΘ5 — ΟγΌΙ ΖΤΙΙΡιΊΗ III ΔΙΜΗΙΠΗΐΐ ΕΤΗΣΙΑ ΣΓΝΔΡΟΜΗ Έν δλ|] τμ Άμβρικη .... πέσα 10.- "Αλλαι χώραι.......1 λίρα Αγγλίας Δι* ατγιλΐχ »βΙ 8ι·«>ημ(β·ις Ιίιαίιεραι «ομνεε-
νΐαι. Δημοσιεθβ·ις ΙΒιαττ~ν)< ·οοια>ς κρός 10 βεν-
τίβος ή λέξις, Ικϊθς εΙ&ΈχΔν οο—αταβάαεων είς
4λληνιχάς 6ργανά»ο·ις. Τικ6Φονοι των οημοαιεοσεαν
εΐβΐν οί όπογράφοντβς αοτάς. Ή Διεύθυνσις Ικιφο-
Κάααϊΐ ίι' «αυτήν τ& οΊκαΙαιμα ε«1 της καταχωρή-
οιως ή μή πάσης οημοσιεόοεας. Σομφώ,νως πρός
τα διεθ-νώς καθιερωμίνα ?θ·ιμα τοδ Τ&ποο, καοα Βλη
άποστελλομένη ή διδομένη ημίν τφός δημοσίευσιν
(χειρτίγραφα, φωτογραφΐαι, ϊγγραιρα χλπ), δΐν έπιστρί-
φεται ίπ' οόδενΐ λόγω, ίοτω χαί άν δέν δημοσιευθή.
Ή ΠΑΤΡΙεΙ σο—εντρώνιι είς τάς οελ&ας «ρ
βλα τα γβγονότα τό ίχδηλοδντα την πολιτικήν, χοι-
νωνιχήν, «αλλιτεχνιχήν καΐ «νεοματικήν ^ωήν «όν εν
Νοτίφ Άμεριχ·} 'Ελλήνων. Άχώριστος σύντροφον
Των 'Ελλήνων χαί άφωσιωμίνος φιλος των ξίνητιο-
μένιον, ζητεί την υποστήριξιν ιταντός "Ελληνος τής
Νοτίοο Άμεριχής, ϊιέτι «Ιναι πραγματιχός π αραγώ ν
προόϊοο χαί Ιξθ'}ώσεα)ζ των αναγνωστών της.
ΦΕΒΡΘΓΑΡΙΟΪ
20 Π Λέοντβς Κεττάνης, Βτρααρίεονβς
21 Σ ΤιμοβιΌο, Ζΐχαρίοι»
22 Κ Τίλώνβο «αί ΦαριβαΙβο
33 Δ Πολοτάρνοο Σμύρνης
24 Τ Α' καί Β' βδρεβις κε<ρ Προ8ρό"|ΐοο (Ό Κουμπαςιος και ό Συντεκιτος) Δ1ΑΛ0Γ0Ι ΕΙΣ ΤΟ ΤΤΕΡΙΒΩΡΙΟΝ —Είμαι τής Ιδέας, Κουμπάρβ μου, νά άφήσου- με τα ιδιαιτέρα ςριλοσοφικά μας γιά την έπομένη μας, δηλαδή την τακτι^ή εχδοσι. και νά άσχολη- θβΰμε σήμερα μέ την παροΰβά μας ίχΛοσι. —Τό βρίσκω πολΰ λογικό, Χνντεκνε, και συμ- φωνά» πληρέστατα. *Αλλω·τε τ· δηλώσαμε στήν προηγονμέν>) μας έκδοσι, δΐι ή παβοΰσά μα( θ«
ήτο μία είδική έθνικοθρησκευτική εκδοσις άςριε-
ρωμένη έξ ολοκλήρου στό ά&ελφικό καΐ σχριβτια-
νικό Άρμενικό "Εθνος, μέ τ?)ν συμβολί| τ«3εν Άρ-
μενιων έλληνιστβν διανοουμένων κ.κ. Νουπάρ
Μαξουτιάν, παλοιοΰ συνεργάτου μας, καΙ Δικρή
ϊαβαλάν, νέου συνεργάτου μας, χαί δτι....
— ...Κ«ϊ ότι —άσε νά πιό κι' ίγώ μ«ρικά,
•Κουιιπάρε—δέν θά έχη εμπορικόν οΰτε πολιτικόν
χαρακτήρα. Δηλαδή Λέν θά περιέχγι οίτβ άγγελίβς
•ΰτε κρίσεις πολιτικές.
—Ακριβώς. 'Ετσι τα είχαμε 'πϊ), Σόντεκν·.
— Και προσθέσαμε την σΰστασί μας πρός τούς
αναγνώστας μα$, Κουμπάρε, όπως, όταν πιά την
διαβάσουν την εκδοσι αυτή, νά την δωρήσουν σέ
φίλου, των Άρμενιους. Ήμεΐ., άπό μέρους μας,
θά στείλουμε χιλιάδες άντίτυπα σέ όλον τόν κό-
σμο —δ?α δωρίάν— καί εχουμε χαί φυλαγμβνα
πολ?ά γιά όσους μας ζητήσουν πε,ρισσότερα.
—Θαυμασία* Τώρα, έπειδή αυτή ή εκδοσις τ)ά
κιικ?οφορήσχ) χαι ύπερπυντίως, Σύντεκνε, δπου
βέν γνωριζουν την ίοπανική γλώβσα, είναι Μαλό
νά κανουμβ μεριχές έξηγήσβις. γιά νά μή νομιοθχ)
ότι ΰπάρχουν όρθογραφικά ή τυπογραφιχά λάβη
σέ ώρισμένες ίσπανικές λέξεις.
—Καλά τό αχέφθηκες Κουμπάρε-. Λέγ·, λοιπόν.
—Λέγω, Σύντεκνε, Ή Ίκρουσιιλήμ ίοπανικσ
γράφετιιι 5βπ.ΐ53ΐέα καί προφέρεται Χερουσαλέν.
"Ο Άρχιεΐτίσκοπος ΑτζοΙ)Ϊ5ρο-Άρσοβισπο. Ή
έκκ>ηο£α Ι^ΙεΒΪ^-Ίγλέσια. ΑΙ λέξΐις χριστιανι-
σμός-Άθήναι-Κύπρος Άθαάσιος-θεόδωρ·ο γρά-
φονται. θΓίδΙΐΒηίδπιο-ΑΙεηβδ-ΟΙιιρΓε-ΑΙ&πββιο-
ΤβοάθΓθ, καί προφέρονΐαι χοιστιανίσμο-Άτένας-
Τσιπρε-Άτανάσιο-Τεοδόρο, όσο παραξενο κι* άν
τούς φανΒ
— 'Βπίσης νά έξηγήσουμε, Κουμπάρε, δτι ή ιτό-
λις μας έδώ γράφν.τ«ι Βιιβποδ Αιτεβ καί προφέ¬
ρεται Βουένος Άίρες, και δτι ή ΔΓ^εηΙϊηβ προ-
ςεέρεται Άρχεντίνει.
—Αΰτό πιά, τό «Άρχ·ντίνα> θά το»ς φανβ τβ
—ό ΐταράξενο, Χΰντεκνβ. ΚαΙ όμως έδω λέγβτειι
Άρχ·ντίνα κα'ι όχι Άργβν.ινβ. ΚαΙ προσθέτω δτι
τό όνοματβιτώνυμον τού συνεργάτου μ«4 Νοτιϊογ
ΜΒχοηαίάπ προφέρεται άπ' τα Λρμενικά στά έλ-
ληνιχά Νονπέρ Μαξουτιάν Δηλαδή, παρακαλοΰ-
με νά μέ; νομισθή δτι ύπάρχουν τυπογςειφιχά
ληθή σέ όσα «ίηαμ· πειραπάνω, καί ΐσως νέ με-
άλλα.
(7»βηβ άβ Ια ράςϊηα 7)
ΙΙβηίβ ίΠόβοίο ΌηνΙά βΐ ·ΙπνβποΙ1>ΙβΒ εο
-ο δυΐίβσβπ ΗβιτΐΒΓΐθ 8ΐι» εοηοΐοά'βώιηο!
βπτΐβηίο·.
• · ·
ΕΙ ΕΙΙΗΕΙΕΝΚΜΟ ΕΝ ΑΒΜΕΝΙΑ
ν*8Ηο$ Γβνββ άβ Αππ·πΐ8 8β βςπίίβπ
θΓσ,αΙΙοβοβ βπ ΙπβεΗοίΓ βοΐτβ 13» τποπε-
088 _β1 Ρ8ί8 18
οοπιο ·Γπι>ΐ6ηΐ8 αβ είνΙΗζαεΙόπ. Τβΐβ*
ΓΠ0ηβ(1ο8 68 {αθΠ 6Π00ΠίΓ8Γΐβ5 βΠ Ιθ·
•βοβ ιπβ8 ΐΓπροΓίβπίββ <1β1 ΐτιυηαο. Εβ 11(1 ΓΙβθΗθ ΟΟΓΠρΓθΙ)8<1θ ΗΙβίΟΓΐθβ- Γπβπίβ ςυβ Ιοβ 8η1Ι^υθ3 8Ηβ0οβ γ βπτιβ πΐοι οοπββΓνβΙόβη βπίΓβ β! απ Γββρβίο ΓΠϋΐυο ρθΓ 8ΐι 2Γ8Π ΗτλιβΙ, 6βρ1- ςυβ εοηίτηιιό ·π Ιβ βτα εΗ·- ροΓςυβ βΐ ευΐίο ύ.β1 θΓΐβίΙβηΙβηιο 6Γα ««Γη·)ιητβ βη Λϊή)Λ» ηβείοπβδ Γββ ρβείο α $ιι· εβΓβΐηοηΙββ ν βΐπφΐββ βετοβ ςυβ ίβπίβη εοιτιο ίιιβηΐβ εοιτιύη 1β8 βη- ΒβΩβηζββ <1β Ιο· ρΓΐτηεΓΌΐ 88ηίθ8 ριάτβΒ ν βητιβηΐοβ. Ιβ δβηία Β\>\λ β· βδίβΐόβ ίτα-
(Ιιιείβπάο αί ΙαΙο~8 βΓΓπεηΙο επ εί
V
ά. <1β ^ Ο.,βΐ ρβίτΙβΓεβ βΓΓΠβηιο Κα- ίΗοΗ)χό8 δβΗβε εί θΓ&πό!β, ςυβ άοτηίηα- 1)8 ρβΓίο,εΐβΐηβηί* εί ίοΐθίπβ δΗεβο, βο- Ηεΐίό «1 ρβτΗβΓεβ &τΐ6£ο ο"β Οοπδίβπϋ- πορΐβ 1α ααίέπίΐεα ΒΙΜΙα Όβ 1θ8 7ΟΒ, εοιπο οΗδΙπβΙ άβ ρβββ «χαεΐα, ρβΓβ βα γπ·)ΟΓ εδΐυάΐο ΕΙ ρηίΗβΓεδ £ή*£0 εο ΓΓβδροπάΐό &1 ρβ(1Ιάο <1β1 ραΙτίβΓεα αππβ- πΐο εοπ πΐϋεηβ εοπιρΐαεεηεΐα. ϋβ οίΓΟβ β)βιτιρ1ο* ά· ίΙΙΗβΙεηΙδΓηο επ ΑΓΓΠβπΐβ ββ ραεϊάβ εοπτβΓ —βηττβ Ιπίΐ- ηά&ά άε βΐΐοδ— Ιοβ δΐ^ιιΐβπτββ: ίοβ Γβ¬ νββ βΓΓΠβΠΐθβ <Ιβ Ι& άΙηϋίΐΆ ΑΓ(ΐ88ιΊ(3ΠΖ (190 β. (1β ]. Ο. - 52 ά. άβ ]. Ο) Ιπνίία- ραπ α Ιθ8 ίΐΐόβοίοδ βΓΐ·β08 α βαβ ρ&1&- εΐοδ ρβΓ8 βό!αεαΓ α Ιοβ ηΐποβ ρΗηεΙρβδ. ί· πΙβΙθΓΐα τηβπεΐοηα α <1οβ Γβνββ 8Γ- ιτιεηΐοβ ΑΓααναβί ν νβπιΐΓ ςιι· εοιτιρυ- δΙβΓΟΠ ΐΓηρθΓίβΠίββ ΟΡΓββ ΟΓβΠιαΐΙεβδ V βχεεΐεπίββ ρο·8ΐ&8 έρΐεαβ ·π δο, ΐπυεηβδ ο.β Ιββ ευαΐββ βοη ορΓαβ άβ ΡΙϋίβΓεο ν οΐτοβ <1β 1α βητΐσ,ϋβά'αά'. Ουβπίΐο ΡβΓδΙβ ρΓοευΓβΡβ άβδίπιΐΓ ΑΓΓΠβπΙβ οΗβϋαηα (52 - 428 ά. (1β ^ εί ιπιρβΓΐο εΓΐβίΙβπο ρΐζαπτΐπο ιιπΐό ·υβ ίυβΓζββ α 1&8 (1β Αππεπΐβ ρβΓβ ΓεεΗβζβΓ βπ βπ <1θδ οροΓΤΐιηίίβίβδ α Ιοβ α^ΓββθΓββ 86 βΓΠρβΓΐβΡβΠ βΠ αβδίΓϋίΓ βΐ ΟΓΐβίΙβΓΐΙδ γπο επ Απτιβηΐα ν ΑπβτοΙΙβ επ νβπιοβ ά'εβτΐΙβΓ βπ Ιβ ΓΐΙδίοΐΙβ (Ισβτβοβάβδ ίβιπΠΙαδ βΓΓΠβπΙβδ επ εί ίΐτι ρεΗο ρίζβπίίπο γ ποίβρΐβδ βεπβΓβΙεβ βγ Γπεπΐοβ βπ εί «ίέΓείίο £ήβ£ο; νβΐποβ επι 80Ρ·Γ8Π08, Γβ νβδ, (Ιυςαββ, 2οΙ>·Γη8άθΓβ3, βίο ά'β ογΙ
3βη βΓΓπβηϊο βη ίο<3θ3 Ιοβ (ΙθΓπΙηίο» βητί&πιοβ Ιιον
& τοά&β ρ&γτ·8 άβ Ια ΐίβΓΓ», γ καβ-
τοβατηβητβ εηνΐ&τβΐποβ άβ Ιοβ ΐπίβ-
γλο· β ςαΐβηββ ββ βίΐτ&η βοΙίοίτβΓΐοβ.
ΕΙ νέτΙΙβιίβ νβτΐβη Μαΐηίοοηίέΐη,
εοηοοί(Ιο Ιϋπι5ίέΐι ϋοπιο "ΕΙ Βοίο
ν·Γίβη", βΐ Ι ά
πΐ35
άβ
ΕΙ αβηβΓΐ Υιΐπϋη, « »·
άβ δα ρβφΐθηο ρβπ» ναΗΐ ^?
άβ 8α ρβαηβήο ρβΓο νβΐίβηΐβ
είΐο, βηίΓβηΙό 135
Νεΐείό βη βΐ _ηο 388
βη 1- εΐηάαά άβ 03γοπ
γ ΘΓ3 ηΐβΐο άβ 8αη 53-
η3ε. Β·)ο 13 ΙίΓβεεΙόη
άβ δα ΗΐκΐΓβ 35πβΙο
Γβπΐιίό αηβ θχπΐθΓβάι
βάπεβείόη, Ιΐβαβηάο 3
$βΤ ΠΟ ν3ΓΟΠ άβ ΙΤΓ3Π
ρΓβρ3Γ3αόη ίηΐβΐβεΐυβΐ
γ άβ ΙαβΓΐβ εοηίοπη3-
είόη ββρίπΐυβΐ.
νίβηαο ι 8η 3ΐτΐ3ά3
Ρ31Π3
ά ΡΟΓ
πιο,
βάορΐβάο βΐ επ$1ΐ3ηί$-
ηο νβείΐό βη ίη-
3 13$ Πΐ3δ
άβΐ βίβΥειϊο άβ Ιο$ν3-
Ιίβη1β$ άβίβη$0Γβ» άβ
13 άοε(πη3
άβ
άο
βη 13 πΐ3>οπι άβ
. Ρογ $ιι
ίίπηβ ν άβεί-
«ΡΗΙΙι
8ίνο, εοηιο 3$ί Ι3ηιΐ)ίέη
ρογ $α εοηάηεΐ3 νβΐίβη-
β, Μζο υπ3
3ΓΓΘΓ3 βΐί ·Ι
βα3Πάθ 8 8βΓ
ΡΟΓ $0$ ΐηβΠΙΟδ.
ΪΛ ηβεΐΟΟ 8Πηβηΐ3,
ΒΛΡΤΑΝ ΜΑΜΙΚΟΗΙΑΝ
τοϋ Παντ)έου ΐοϋ Άρμενι-
σων
κως, ομού με κ>υ; γβνναΐους τού στρατιώιας Ιν
χφ 451,έν φρικώδημ<ίχη εναντίον των |Λιορο- μίων Περσών, οΐτινες Ιπεχείρησαν νά χβταπνίξουν χον ΡΠΠ1βΓ3 Π3ΓΪΟΠ εΤΪ8- Χοισιιανισμόν Ιν Άρμενία. Ν άί *"*ν 1.31.3", βΓ3ΡΓβάβ8ΐίΠ3- ά3 3 Ρ383Γ 3 13 ΡΟ8- 1βΓΐά3ά ΡΟΓ Π3Ι)ΘΓ δίάθ βΐ ρπηεΐρβ! Ο31ο3γΙ· άβ (3 830(3 ΓβΙίαίΟ^Ι εΓ18- Π3Π3, νβΐΊίβηάο 13 8βη· ΟΓΘ άβ 10801)08 ΡΟΓ βΐΐβ. Ρ3Γ3Π0 βχΙβηάβΓηια* 0110 13 ΡΓβ8β0ΐβ 0109Γ1- Π3, Πΐβ 1ίΜΐ(3Γ(ί 3 ΙΤΙβΠ- 13 ό1Ιίηΐ3 0ΐΐ3ΐΐ3 σηβ Ιηνο Ό Βιρΐάν Μαμιχονιάν θεβ>ρίΐΐαι ώς ο «ΛββνΕδας ιών
'Αρμενίωνβ, βιόΐι, δπως, πρό Χριστοί5, · Σηαρτιάιη, Ληβ-
ίπεοεν Ιν θερμοπυλβις υπέρ τού πή-
ιαί & Β<ιρτάν, μεΐά Χρισιόν, επεηεν Ιν άνιιμειωηίσας τάς Περπικάς όρδά'ς, υπέρ τοϋ Χριβτιανισμοΰ. Ή Έχκληοία τής Άρμβνίας πανηγυρίζει κατ' Ιιος —Ιν μηνΐ Φεβρουσφίφ, συνηθέσΐΗΐα— την άγΐοποιηθεΐσαν μνήμην ·οΰ Βαριάν χαί των μει' οΰτοΰ πεσόντων. φ βΐ νβΐίβηΐβ ν3Γ.3π, ευνο ποπιΐ)Γβ β ΓβαίδΐΓ* βη 13 βΐβπιίάβά. ΐΓ3ΐ3Πάθ βΐ εΐ*1$1ί3ηί$ηιο βη Απηβηίβ, νβη- αη3Γάΐ3 άβ 13 !β επΐϋβηβ βη Απβ- οΐία άβ 3αυβ1 βη!οηεβ$, βαΓβάίβΓοη ΕΚίιΟΙΙΙ ΤΗΧ -Π«ΤΗΛΟ1 ΕΠΙ ΤΗ 1ΥΜΠΛΗΡΡΣΕΙ ειΚΟΙΙ 4Υ0 ΙΥΝίΧΟΝ ίΤΟ» εκ ΤΗ Ε8Ν <Η ΤΗΙ ΛΠΟΣΤΟΛΚ Π«Ρ4 ΤΟ ΠΛΕΥΡΟΝ ΤίΛ ΕΝ ΝΟΤ1Ο ΕΛΛΗΜΙΜΟΎ - 6ΟΥΕΝ014 Ι ΙΓ€Κ1£8Ρ ΟΠ«ε«ίο 3πηβπίο
ωβηΐβ Ιανο απβ ρβΓάβπ γ
εοη 8η5 νβΐίβηίβδ εβτό ηβΓθίειπιβπ-
Ιβ. ΡβΓ·, βη Γ3Π1Β10, 03ΠΟ ΠΙΟΓβΙ-
ΐηβηΐβ, ρη·$ βδθδ νβΐίβηΐβδ
Ιβ$ εβηΙίαβΐ38 άβ Ιοβ ηο1)Ιβ8
Ιβδ ηηηιβηοι, άίβΓβη
ρβΓβ 13 ρβΓρβΙαιείόη #βΙ επΐίο
εηδΐ3ηί$ηιο, Γβεηβζβηάο 13» ΐΐηρο-
δίείοηβι άβΐ βηβηιίαο./
ΕΙ ΓβεηβΓάο άβΐ νβϊίβηΐβ αβηβΓ3ΐ
ν3Γΐ3η Μ3ΐηίεοηί3Π. αη· 8β ^ϋο
εοηιο αη Ιβόη, άβΓΠΐηβηά· «η
9Γβ γ 83εηΙίε3ηάο$β βη άβίβηδβ
επδϋβπίχηιο, Ιο πιίδπιο αιιβ βΐ *β
508 8θΙά3άθ8,8β εοηδβΓνβ Ι3Π νινο
βη 13 πβΜΐβ άβ Ιοδ 3Γΐηβηίθ5, *Ρ*
113813 ήογ 1ε Ιοΐβιίβ Απηβηίβ, βίβΐη-
ρΐβπηβηΐβ επδΐίβηβ, εβΙβϊ)Γ3 «>π
αηη νβηβηείόη βηαβΐηιβηίβ —βη
βΐ ΠΘ8 ά« ΙβΙ)ΓβΓΟ, ΡΟΓ Ιθ Ι^βΙβΓαΙ-
13 $3ηΗΗε3ε1όη ίβ Ιθ8 νϋΐίβηΐβδ
ηβ>οβ5 εβίάοδ βη ΑνβπιίΓ.
ΡΓ3εΙίεβΐηβη1β βΐ ηοπΛΓβ άβ ναΓ-
Ι3η, αηβ βδ εοηδίάβΓβάο βΙ ^
ά38 άβ 108 Απηβηίοδ·, ββΐέ
ηοΓβάο 313 ηόπιίπ3 ά· Ι
Υ 8β ά·ηοηιΙη3 "ΕΙ Βο|ο
Ρβπι δΙαηΐΛεβΓ απβ Π3 νβτΐκ·
53ηατβ, 83επίίε3πάο$β βη β*
13 Ρβ €π5ΐί3Π3.
α