187027

Γ~Ι Ι
«Κ
'Μλΐβ
βΡ4ντί
ΓΙΚΟΙΚΟΣΜ
30όν Αϊ'. ΦϊΛΛυΥ 1395
ΕΦΗΜΕΡΙΣ, ΦΙΑΟΑΟΠΚΗ, ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΑΙ ΤΒΜ ΠΡΟΣΦΥΓΗΝ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΒΝ
ΑΘΗΝΑΙ ΚΥΡΙΑΚΗ 27 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ ,957
ί!?3Β
|
ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ - ΙΔΙΟΚΤΗΤΗΣ
^
ΙΡΟΦΑΣΕΙΣ ΕΝ ΑΜΑΡΤΙΑΙΣ
Τού, κ. ΜΙΧΑΗΛ ΚΑΛΟΓΕΡΟΠΟΥΛΟΥ
γβΰμα, τόιΟίτοΐβν ηαρέβεσε
Ι
ΓΡΔΦΕΙΔ - ΤΥΠΟΓΡΑΦΕΙΑ
0Δ03 ΣΤΑΔΙΟΥ 6β — ΤΒΑΕΦ. 57-126
..._ Βασιλίσσηδ τή$ Μιεγάλης Βρε-
4 άρόεδρος 'ΑΊζενχαβοβρ, ετόνισε,
■ν ΐΜΒΐ ίλλων, είς την πρόιτοσιν την οποίαν
ΙΊ9 .*' ίιΕν ότΊ «ό ^ λ £ ύ θ ε ρ ο ς κ ό ο μ © ς»
ή εί$ Ιδεβλογικόν άγώνα σκλη-
άγώνα τής ελευθερίας κατά της
«έ λ ε ύ θ ε -
ό α μ ο ς», κατά τόν Αμερικανόν
ίίναι ό συνασπισμός, είς τόν οποίον
«λόν των συμπατριωτών τού __ οί
ντσάρβυν γιά ψύλλβυ πηδημα τούς
; καί άρνβΰνται νά άναγνωρίσουν είς
χειωδη άνθρώπινα δικαιώματα —
καί οί αλλοι άποικιοκράται, ποΰ
τό αίμα των ύποδούλων λαών καί
,οουν σάν τές μΰγες. Καθώς καί ό
λαό$ τβΰ κ. Ντάλλες, οί Τοΰρκοι
νά ίο3Β»ι, τβύ έ'χουν έξολοβρ«ΰσει, διά πυρβς
έκατομμυρια 'Ελλήνων καί αλλων
Άνατολής.
Γίλίύβερ©ν κόσμον άιπαρτίζβυν, μετα-
καί οί Τοΰρκβι κανν<&αλοι, οί ό¬ ϊ όιετίας άκόμη, διέπραξαν φ ρ ι- ι κ ά, είς βάρος των έν Τβυρκία ιιας, όργ>α. Αύτοι πού κατέστρεψαν
ήσαν τά άκίνη,τα, τά καταστήμα-
τούς άνυπβλογίστου άξίας ι , -· - .- . . » --.
Βυζαντινούς ναβύς, τά έκηαΐύευ- Τβυ, ώημοσιευβεν πρόσφατος είς πρωϊνην
6ά£^ *«»βρ^κοχ,ς «ύτβύς, «λλωστε, άν£-
^,ουν κ«ι κατεδαζβυν άπό την εξουσίαν τα
Βορειοαμερικανικα τράστ πετρελαιβειδών, ή
«Γιβυναιτεντ Φρβί>τ$» καί «ι παντοειδείς άλ¬
λαι εταιρείαι, διά των οποίων ©ι Γιάνκηδες
«πομυςβθν των ,δρώτα των λευκών καί των
μελαψων σκλοβδων τού Νοτίου τμήμοοτβς τβυ
-υτικοΰ ήμισφαιρίου.
Βάσει ποίας σι>νεπώδ λογικήν οί Ρεπουμπλι-
κανοι, που κω&ερνβΰν τάς Ηνωμένας Πβλι-
τείας _ ή κυριαρχική έπιρρβή των οποίων έ-
χει επεκταθτ) έφ' ολοκλήρου τής Άμερικανι-
κής ηπείρου καί μέγιστον τμήματβί τής λβι-
«ης υδρογείον — έχουν τήΐν; αξίωσιν νά κατα-
οικασουιν την Ρωοίοον είς άσφυκτΐκόν
εν^βς των έθνιικώιν της άρίων έγκλωδιομόν; '
Οί Ρώοβι ίθΰνβνΓτες αλλωοτε ϋ
ιίψανα υ
ιί Τί
λινο ϊ
■«Κ '
ς ;ς ς
ιχ«ιτα αλλα ίδρύματα των έν Κωνοταν-
ίί 'Ελλήνων. Αύτοι ποϋ άνέσκαψαν
«βμνχ καί έσύληοαν ταφους Π<ατριαρ- ίαν κτηνωδώς παβρθένους καί εηί άνηλίκων, τή ττρβτροπή_ καί ___,ιι( «όμματα των άρχών τής Τουρκικής Δη- ιοημίρ,Ι —άς τβϋ Τίελάλ Μπαγιάρ, τοΰ Μεντε- Ι»ί τβδ Ζβρλβύ. Αμίρκανός Πρόεδρος 8ά έχη ιτροσδλη- »«8εοάπευτβν πκχυδερμι- ν άμνηοίαν, διά νά άπευθύνεται πρός την 5 Βρεταννικηΐν Μεγοτλειότητα, έν ονόμα- όηοιας διβοπιράττονται αί δικαατικοιί δβ- χαι τα ά'λλα ο τ υ γ ε ρ ά, έναντί- 'Ελληνιχοϋ πληθυσμβΰ τής Κύπρου, Άγ- 1γχλήμχτ« καί νά ομιλή ΐτερί ελευθερίας, άτοτελεϊ τό ίδεολογικόν δήθεν έάβρον χυριωτερον τοΰ Δυτικοϋ κόαμου ίδα- ,ύο: >»0ν,
αι
Μ
ς
άκόΜ
Ισημα και«
6.0
«Ι ι
Πρόεδρος 'Αΐζενχάουερ ωμίλησεν άκό-
1 κτρϊ τής «δ ι κ τ α τ ο ρ ί α ς», ε-
ή{ οποίας άγωνίζεται ο Ιδικός τού
κομος». Καί έννοοϋαε φυσΐκά τό
«ινυνικβν κεθεβτώς των χωρών, αί
^ τόν Άνατβλικόν συνασττι-
Άν«τατος βμως "Αρχων τήί Μεγάλης
„.„(«,—-τ -ίλβντικης Συμπολιτείας θά ευρίσκετο
5 ιί-™Ι«ώί> δύοκολον θέσιν, εάν ήτο ύποχρεωμέ-
ίξηγηση είς τούς συνδαιτημόνας τβυ,
ι τί ίιαφερει ή δικτατβρ'α τβΰ ηρολετα-
«ΐό τά πολιτειακά καβεστώτα των
'τπς Νβτίας Άμερικης, αί οποίαι εορί-
ύπό τό Βορεΐοαμερικανικόν πέλμα
«δ» οί στρατιωτικόν ώ; επί τό πλείστον,
ηερνοΰν 4ν στόματι ρομφαίας τβύς
των, τβύς όποίους διαδέχβνται είς
1 «Μην.
αί!»·
ιτιριΐ! ί
^ ης άρίων έγκλωδιομόν;
Οί Ρώοβι ίθΰνβνΓτες αλλωοτε χρηοιμβποιβϋν
τας ιδίας μεββδους τάς οποίας έ'&εβιχν είς εφαρ¬
μογήν ©ί όίποικοι τής νέας ηπείρου καί οί
σημεριναί άπόγονοί των, διά νά οΐκειβιτοιηββυιν
τα έδάφη των ίβαγενών τοϋς όποίβυς έν τέ¬
λει έξωλόδρευσαν. Οί Ρώσβι άντιγραφβυν α¬
πλώς τα αυστήματα, τα βπβία έφήρμοοαν οί
Αγγλοι κ«ί οί «λλοι άπ©ικι©κρ«τ«ι, διά νά
ύπβτάξβυν υπο τόν ζυγόν των λαβϋς άδυνά-
τους, πολλάκις 6μω·ς περισαότερον πολιτιαμέ-
νβυς «πό τβϋς δυνάστας των.
τή ευκαιρία είς
φοττως είς πρωϊν ρη
Άμερικχνβς σχολιαστής Ούώλτερ
μερίδα, ό
Λίππμαν:
«Ή πολιτική μας ε\ς την Μέσην Ανα¬
τολήν 6ασίζεται επι της έ κ π λ η κ τ ι -
κης αντιλήψεως ότι ή Ρωσία, ή μεγαλυ¬
τέρας χώρα πβύ συνβρεύε,ι μέ την έν λόγω
περιοχήν, δύναται καβώς ή Τσαρικη 1*ω-
σία επί των ημερών τής Βρεταννικης κυ-
ριαρχίας, νά αποκλεισθή έξ αυτής. Λόγω τοΰ
σαθροΰ τής δάσεως ταύτης, βύδεμία πβλιτι-
κή μας είς την Μέσην "Ανατολήν είναι δυ¬
νατόν νά καταλήξη είς επιτυχίαν. ιΔιβτι ή
Ρωσία είναι αδύνατον νά αποκλεισθή. 'Βπί
πλέον δέ τά Άρα&ικά κράτη, τά όποΐα έπι-
θυμοϋν νά συνεργασθούν μέ αμφοτέρας τάς
■παρατάξει^, άντιτίβενται είς τόν άποκλει-
σμόν της.»
Τό έκδηλούιμενον συνεπώς υπό των Άμε-
ρικανών ενδιαφέρον, διά την ασφάλειαν καί
τηιν άκεραιότητα των κρατών της Μέσης Ά-
νατβλήί, τά όποϊα κινδυνεύβυν δηΊθβν έκ της
Ρωοικής διεισύύσεως, αποτελεί πρόφοσιν πρός
& ι α ί α ν επέκτασιν της Ιδίας αυτών έπιρ-
ρβή$ βπί των χωρών τούτων καί έκμετάλλευ-
οιν των πλουτοπαραγωγικών των πόρων.
Είναι δέ άπβφααιαμένβι οί ά δ ί σ τ α -
κ τ ο ι Ρβπουμιπλικάνοι ηγέται νά άνάψβυν
μίαν νέαν παγκόσμιον πβλεμικήν πυρκαιάν—
άπό την όποιαν θά καταστρ«φη ό λ β β χ έ¬
ρως ή εγφήλιος — διά νά έ$ασφαλίσβυιν
την μονοπωλιακήν εκμετάλλευσιν
των 'Αραδικών πετρέλαιον, υπό των Έβραιο-
αμερκκανώιν τβκβγλύφων οί όπβίοι κρατβΰν
είς τάς χείρας των τά νήματα τής υπάρξεως
καί τής ύποστάσεως τβΰ κατ' βύφημιβμόν «ε¬
λεύθερον κόσμου».
Έντυπώσεις—Στοχασμοί
ΑΠΟ ΕΝΑ ΤΑΞΙΔΙΣΤΗ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ
Τοΰ ουνεργάτου μας κ. ΞΕΝ. Κ. ΑΚΟΓΛΟΥ
(κρια
(Τελευταίον)
άπό άγόνους δογματικούς
ΜΙΧΑΗΛ ΚΑΛΟΙΈΡΟΠΟΥΛΟΪ
' 6«(«
ι»*
«ΝΙΚΗ ΑΜΥΚΑ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ
"Αρδρον τού κ. ΔΗΜ. ΠΛΟΥΜΗ, Ταξιάρχου έ. ά
**α δχι μόνον ή παλαιά, οριο-Θή μόνον είς την ζώνην έατιχ·ει Διά
<»β»«ολί.μικΐ| κβϊ ή πφόσφζ- ρήσ«ων τού Στρβτου 'Εκ—ρβτεί- χβΐριικώ *·*1ξ ό ύψ ώς εγένετο μβχρι σήμβρο,ν άλ 'σμών τή> άντιιμΐετώττισιν των έ-
ιικών άειβοττο.ρικών ββδ
<οίμικΐ| κβϊ ή πφόσφζ ρήσ«ω ρρ χρ ρ μ *·*1ιξεν ότι τα σύμψωνα βς, ώς εγένετο μβχρι σήμβρο,ν. άλ 'σμών εΐν«ι ή άίιροιτιθιρία διώξεως ■ι.----.-_ γ·.. ..... μ Λ-;- ί-------—; Λ..ί.—.- Λττλ »Λ<- 'κβϊ ή άντκχρίττορική 6μυνα τής δέν ϊ,χονν Μχμ>- λά θά έΛτεικταθτΐ άμέσως άττό τής 'καί ή άντιαιρεπορική αμννα
"Απόδειξιν τούτου άεροπορίας (δομδαροισμοί καί Χώρας,
ή στάσις έναντι προσβολαί δι' άλβξι—«τιστών κ.
σύμμαχον μας Τουρ- λ.π.) άπό τής μββορίου βίς ο¬
ίον παρελθόντα 2ον ληιν την ίόκιτασιν τής ττροσδαλλο-
τής
Διά την άντιμεττόπισιν ομως των
άλειξιτττίθιτιοτών καί των βι' άε-
ρθΓΤτλάι/ων μεταφεροιμένων έχβρι-
τώί'
Τΐον Πόλεμον, ήδη δέ μάς μέντνς ή προσβαλλούσηις χώρας· κων στ,ρα-τιευμάτων καί τμηιματαν
τοιαύτην τό Βαλκ'θΒκόν Δηλαδη, όλόχληρος ή έκτασις τής συμμοριτών- δέν βεωροΰμίν έπταρ-
(σνμμβχία μ«ταξ,ΰ 'Ελ χώρας θά ,μίττα'βληθή, είς ττίθίον κή τά Σώματα Ασφαλείας κ«'
ίρκιί^ς Γιουγκοσλαυΐας) μάχης. Δέν θά ύττάρχηι μία γραμ τα ΤΕΑ, ώς ταύτα (τα Τ.ΕιΑ) εΐ-
μάχης έττΐ τής μϊθορίον, άλ- ναι σήμ*ρον ώργανωμένα.
όλόκϊληρος ό χώιρος τής Χώ- "Η άθΎΟΐιωσις των ΤΕΑ έπε-
καταστα ιμή
τού Κ ι—ριακοθ ζηττιμα-
ιριακού ζηττ»μ<» β ΐηρς χρς ηις ή Ελλάς θα ττρέ- ρο·ς θά άττοτίλέση τό ττεδίον τής ττρονοίας, έκττός μάχης. ) ικοΰ Σχε&ίου Έκβ-τρα | Δια ττιν ασφάλειαν τού Βσ« ϊχη καταρ- τερ,ιικοθ ττϊς Χώρας άττομβνονν τα ργ βληΐθτι £μ τής ανάγκας κατά την διάρκβιον τοΰ άντιονμιμιοριαιοοΰ α¬ γώνος. Ή αποστόλη των, λόγω τού έλοβψροί) όττλισιμοΰ των κοιί •« ' ίδιον Σ χ έ- ! Σώματα Ασφαλείας (ΧωιροΦυλα- } τής έκτταιι&ΐύσεώς των, ήτο τότε ■ ««α τ ρ -α τ « ί α ς, τό κή καί 'Αστυνομίβ πόλε«*ν,) τα ή άσφάλεια των χωρίων των κ«ί ή 6ύν—αι νά θίση άμέ- ΤΕΑ κιαο· άλλαι τυχόν ΜονάΙδίς 'άντιμετώιτισις μι*ρ«ν όμάδων εάν, ί,ίς έν- τινές. 'σιιμμοριτών. Διά την άντιμΐ,τώπι- ττερ'ι—«ο-ι,ν, ήθελεν εΰ-| —"Ο εχθρός άττό τής πρώτας 'σιν δέ των μ©γάλιον σνμμοριακών ώς εύρέβτ» μόνη κατά στιγμής τής «ςηιρώξβτοις ενός πολί- [τμη,μάτων βίς τά διάψοιρα μέοη τής 1941 «τί έκ,τός αύτοΰ 'μοι> θά έ-ιχιε.ιρι,ση άσψαλώς την χώρας ήσαν αί Στρατι«τιικισι
φανατισμούς, βρήκε γενικά στήν
■ψυχή κα'ι στη σννείδηση τοΰ κοι-
νοΰ, στήν όλότητά τού, την ά-
μόθυμη άγαθη άίΐτιχηση καί την τε¬
λεία ίστορική της δικαιώση.
ΕΠΙ2ΤΡΟΦΗ
Εύχάριστο είναι νά ταξειδεύεις
τί>ν ανοίξη καί Ιδίως τό Μάη, κι
άς εϊΤαν ό φετεινός τόσο κατσού-
φης: Οΰτε άπό κρύο Ιχεις ν ά φυ-
λαχτεΐς κι ουδέ άπό ζέστη νά ύ-
ποφέρεις. θιρασομανάει παντοΰ ή
βλάατηση. Άνανεώνεται καί γονι-
μοποιεϊ ή Πλάση μές στά χαμόγελα
τής παπαρούνας καί τό ά6ρό μΰ-
ρο άπ' δλα τα λούλουδα. Θά ήθε-
λ?ς νά συνεχιστεϊ τό ταξίδι. Καί
μένουν τόσα άλλα άξιοθέατα μέρη
άκόμα πού μπορείς νά έπισκεφτεΐς
κα'ι τόσους γνωστούς κα'ι πατριώ¬
τας νά Ιδεΐς άπό κοντά. "Ομως
έχεις καί λόγους νά «έπανακάμψης
είς την βάσιν σου»
Τό «ποϋλμαν» τής έταιρίας «νΑτ
τικα» πού μας φέρνει άπ' τη θεσ-
σαλονίκη στήν Αθηνά, περνάει
στίς 9 περίπου τό πρωΐ άπ' την
Καστανιά. Συλλογισμένος ό καιρός.
Καί σύνεφα άπό όμίχλη, πού τα
ςρωτάει ό πολύχρωμος προβολέας
ήλιος μέ. τό φευγαλέο μάτι τού,
κυλοΰν σάν τεραστία μ,-ταλόνια 6ου
6« άπ' τίς ραχες καί άλλα είναι
κουρνιασμενα στίς ρεματιές.
Ίί δεσποινίόα ^εναγός, δλο δρο-
σιά καί εύγενεια, μας δείχνει σέ
μιά καμπή τοΰ όρόμου νά προσέ-
ξομε δε|ιά καί ψηλά καί άρχίζει
νά μάς μιλάει για τή θαυματουργή
είκόνα καί γιά την ίστορία τής
Παναγίας Σουμελά. Μέσα σ' έ'να
θόλο φωτεινό στραφτοκοπάει τό
συμπαθη/τικό έκκλησάκι. Μάλεγις
πώς «μετεωροποροϋσε» όλακερο μέ
αι φτερά της όμίχλης πού τό ζώ-
νει άπ' όλόγυρα καί μόλις ήρθε
καί κόνεψε στή νία τού Θεαη νεό-
κοπο, άχειροποιητο......
ΠΟΝΤΙΩΝ ΕΓΚΩΜΙΟ
Ό μπροστινός μου έπιβάτης, δια
κεκριμένος μεταλλειολόγος μηχανι-
κύς κ. Ν. Ζαχαράκης, Καλαματια-
νος — δπως έμαθα κατόπιν—, γυ
ρίζει καί λέγει στόν διπλανό τού με
τα την άγόρευση . . τής ξενα-
γοΰ: «Φοβεροί, φίλε μου, τοθτοι
οί Ιΐόντιοι. Και στην πατριδα τους,
δπου μές στά βάθη τής Άνατολής
αϊώνες κράτησαν ψηλα τόν εθνισ¬
μό, τη θρησκεία, τίς παραδόσεις
τους. Κ' εδώ τώρα, πού αξιοποίη-
σαν ·μέ την έργατικότηΐά τους τή
Μακεδονία, πού εόωο<αν την πνοή τοΰ πολιτισμοΰ σέ πόλεις καί χω¬ ρία και σταθτικαν σωστοι άκρϊτες στά βορεινά μας σύνορα, δπως καί στόν τόπο τους. Πολλά τούς χρω- στάει ή Έλλάδα γι' αύτη τους την προσφορά καί την ά|ιωσυη. Καί τό μεγάλο τουτο καί αξιοθαυμαστο Ι'ργο μέ τήτν ιδρύση τής Μονής τής Ιΐαναγίας Σουμελά, πού εχει κιο- λας ή φήμη της έπιβληθεϊ στήν έκτίμηση καί στόν πανελλήνιο σε- 6ασμό, μάς δείχνει πόση εχουν ζωτικότητα καί πόσα μπορεϊ ν ά έπι- τυχει ό άνθρωπος σάν κοιν(»νική όμάόα, δταν Ιχει μέσα του π,στη φλογερή καί θελήση δημιουργική, καί δταν σέβεται καί τηρεϊ τίς ύγιεϊς παραδόσεις των προγόνων ■ ··■>. Αύτά περίπου εΐπε ό κ. Ζα-
χαοάκης, άρκετά εντονα, ώστε ν'
ακουστοΰν άπό τούς γύρω του έπι-
6άτες. Καί, «ό άκηκοώς μεμαρτύ-
ρηκε».
ΚΑΘΗΚΟΝΤΑ ΠΟΝΤΙΟΝ
Χρέος έχομε νά εΰχαριστήσομε
δλους τούς καλόπιστους εύγενικοΰς
συέλληνες, δσοι άναγνωρίζουν κα-
ποια σημ,ανΓΓΐκή δραστηριοτητα καί
ξεχωριστό όνναμισμό στους Ποντί-
ους, κληρονομημένον άπ' τις άκρι-
-"41 καΐ έκ,τός αύτοΰ ιμου .. . . .
άττο τοΰ καιρού τής βί- εξβρβρωσιν («αί διάλυσιν των μί-
^-τήσίΐ «αί όρτγανώ- ' ιτόττιοΐθί/νι κα' τήιν —τώσιν τού ή-
?ό των Ββρείων συνό- θικού τού πλί|θυοιμιοϋ τής Χώρας
!'Ι«ΧΡΐ τού Νοτιοτάτου ά- «αί θά πρέπη άπό τήις ττρώτης
Χώρας διοδοχικάς κβκ στιγμη·ς νά άντΐ'μίιτωτΓΐσθοΰν ά*-
: τοπτοθιαίος άντιστάσε'ροττθιριικοί δομβαρβισμοί των μ«-
«<; ον~ νέον πόΊλβμον τάτπσβεν (ικόμδοι οτυγ«οιν6»νιών, ««υ»βτ6ν νά-ρο6λε«ρθι^ινι'άεροδρόμια, Σιδηρ. Σταβμοι. Λι- ' ^οτε βά £—άρχουν ά-'ΐιένβς, Στραη»τικκ>ί Στοχοι πα-
^■««ΐράγοντες. |ση.ς φύσεως, ΆττοθήΙκαι.κλτΓ.) και
ευρίσκεται σήμεραν , σνγχρονως θά "Ρ*^! ν«
τής φλεγομέ-
τή,ς Πολων ίβς
; καί οί κίνδυ
τής
Μο
νάδες.
μ τχλε§ι—ί»
τι<—ών ιόαι ο-τρατιευμόττων μετα- φίραμένων δι' ό*ροττΓλάνων ινΐς δά ση.μ£Ϊα των μ«τότΓΐσθΐεν ΤΓΟλε,μος, νο τής Χώρος. Διά ττ»ν Χώραν *£ν θά διεξαχθή δ- τραρουσιά»ζε'τ«τ **' 'νκόσμιος πόίλβμος. 'κίνδυνος τής δι' μας κατα-ληικτη 'τμινμβττων έκ, των ίί·ς δεν τού Π«ραπ*τασματος < »* κ:θορισθή έκ | κ«τά τό 1949 έκ τού , Χίθιρίς νά άνατρέ- '*>ο ί Γ ρ ά; μ μ
^ "βλαιάν στραττ ιι»- ' (υτΓθλογίζονται ούτοι
Β ί τ σ ι
συμίοΜι των ΤΕΑ είς τήιν
συντριβήν τοΰ σνμμο^ριτισμοΰ (έν
συνϊιργασία πάντοτ€ μ« τόν Στρα
τόν) ύπήιρξε μίγάληι καί διά τοΰ
το διετέθησαν τοΛτα »αί με¬
τά την ττλ-ίρη κο*αστολήν τού συμ
•μοριτισμΦοΰ (καί μετά τό 1950)
Τά ΤΕΑ είναι ό άνέέξοδος Στρα
τοις.
ΤΒΑ εϊ ξς
τοις. Είναι τα Τμήιμοπα χώρον.
*Η Γιουγικοσλαι/ΐα ίχΐι δώσει ιμΐε-
γάλην σημασίαν βίς τα τμήματοι
ταυτα χώρου- τα £χ«ι άργανώσε>ι
καί έξοπτΐλίοχι έόρΐσ-τα «αί είς αύ¬
ρίζε την
τά
κ υ
· » ί
ασφάλειαν τί)ς έν
λέμου.
στηρίζεΐ' την
πο-
τήν, αμα τή κηρύξει τού πολέ¬
μου, κατάληψιν των όρονών ογ-
κ«ν τής Χώρας, των κομβ»ν σι;γ
κοινήν ιω ν, γιεφι/ρων. λιμένων, Νή
συν κια· λοιπών εώπιαίων σηιμο
ων τού έσωτιεριικοΰ τής Χώρας,
ττρός όπτοΦνγην καταλήψεώς των
υπό σκμιμοιριτών καΐ έχιθρικώ'ν τμη
μάτων, μί.ταφερθη,σο'μενων δι' άε-
ροπλάνων, ^ άττό αλεξιΐΓτωτιστών
τοι» £χθροΰ κλττ.
Διά νά ικαταστή δμως δυνατόν
νά λίΐτουργτση αυτομάτως, τα¬
χέως καί άτηοτελεσμοπικώς ενα
τοιούτον σύστημα. άπαιτεΐται ύπεύ
θννος διοίκησις άπό τοΰ καιροΰ
τής Ειρήνη ς μέ ίππευι8ιύνοι/ς τοπι-
κοι/ς στιρατκοΓΠκούς διοκητάς καί
μβγίσττ) 'καΐ λεπττοιμιειρής όργάν»
μηνών έδη,μοσιεώθη είς τον πό τού ««ι,ροΰ τής ΕΙρηνης ενός
*τι εΤχε Ρ'4«η ή «««χ να Αρχ·ο·τρ«τηγου δια την «μυναν
~0ριορ.σθή ή «&~ς των ΤΕΑ ,τού Έσωτ^,κου- δστ.ς θα λάβη
είς ωρισμένας ττεριοχας, άλλα κ« |
τόπιν τό ΎποΐΛργείον
> συμμοριτών ] Αμύνης ελα&ε νεώτερον απόφασιν,
ι ίίς 15.000 ,δ-ως· ιμΐετά τάς τελευτκίας έξε-
ΐριθμός ούτος λίξεις τής διεθνούς καταστάσεως.
^^-^,=553=^ ^Ι^^Λ^*^
____ έν πάση λε
Εθνικιής [πτομειρεία (Σχέδιον "Επιστρατεύ
οχως κα· ενεργείας των Μονάοων
τού, τώιν ΤΕΑ κλπ.) διά νά μή εί¬
ναι δυνατόν νά υποστή οίφνδια-
ή χώρα έν περιπτώσει πο¬
λέμου.
τοΰς δύο Τ€λ*ν- λί'βί '**
^κοσιιίους (ΐτολέ-'
δτι, τα
της
πό>Λμον
. πρέττε.ι ή μβλέτη τού «Λ. Υ'^Π «ν
λε.πτομιειρ«ία άπό
Είρίνης κβ«
«α,ρού τή^ Βρηνης «.
ρα βά -ρέττει νά ληφβοι/ν δλα τα
«ύ* ιιέΐψα λ^μβα^μέ-
««ιτούμ*ν« ιΐψ
νου μάλκττα υττ" Οψιν δτι
πόλ*μος βά έ
μάλλον βίφν^ιαστικως
Διά την λύσιν τού προ6λί|μα-
έχοντες ττάντοτε οτγ
έ ύ πλέμου
ττροβλίφβιν
των Γί,ρ-
τελινταίον 2ο<ν δόν θά τού τώ- Ι ούτον, έχοντες ά την τ«ϊραν έκ τού πολέμου 941 έ ς ττβριοοου ρύνεται ούδε *«ς τό ελάχιστον ό κρ^χτικό,ς ιηροϋτΓοΑσγισμος. Γεννατσι δμως τό Ιρωττμ*: Εν ΤΓ£ρ.τΓτώσ€ΐ πολέμου, δτε όλοκλη ρος ό Στρατός 'ΕΙιοστιρατειας θ« ο^ύση *,«><; αντΐιμετώ-ι«ν τού άντι-άλοι/ Στιρατοι», τα ΤΕιΑ, »ς είναι σήμερον ώργ««μ*να κα· έξωιτΗλισμένα, θά Εχουν τΛν δννα (έν σννεργσσια 6ε*α·»ς Σώ 6ε*α·»ς ( μέ τα την άς) νά άντ·μ*τ*» οον άλε£ιτ~«τι— ών κβ' την καβο- μόντων «χΐ τμΐεμο-Μ» 1940— 1941, έκ της Κοτταχής Ί941-1944 κα. έκ. τού ονμιμοιρ.ιτοπολί|μου 1946 ___ ) 949, θεω,ρουμ*ν καθπκον "™" την Πατρίδα νά ί—όβειζιν των ι λήψις των οποίων έναττο- της νά λη~ «δ ι - -ρο θλ* 6ον «χΐ τμΐεμο-Μ» δι * 'Βττομενωκ; ΐ 6ργ«; άτΓμ σταται άνάγκτ» ιμεΠς ; νώσεως τοΰ ζητιΐματος τούτου «ττο ©ά τπρέπτη να μελετηθή <5«το τώ ά ό όπλισμος κ«ι τωρα. Γ *λττ) Ττ.ν τής Χώρας. κο Ζ ΤΒΑ τ»ν των ττροο<>ιζομέν«*ν
«ύ •Ε
μ
Καί ό Άρχιοτιράτη(γος τού στρα
τού Έκιστρατείας θά τηρέττη νά ο¬
ρισθή έπτίσηις όπτό τού καιροΰ τής
Είιρήνη,ς ικβί δχι την τελευταίον
στιγιμιήΐν. Ό Νόμος προβλετπει ά-
ττως ό Άρχιστιράτηγος όρίζετται
έκ των έν Ινΐ,ργΐίφ καί έν άπο-
στρατίία άντιστρατΐίγων.
άφ διά την ττλαισίω
"Οσον
σιν των Μονάοωιν τοΰ 'Εσωτερι-
κοΰ, των ΤΕΑ κλπ., δι' Ικανών
άξιωΐματιΐικών, ή πολιτεία έμερί-
μνηοχ νά υπάρχη έκτός Στρατοϋ
ττληθϋς ίκανών μορφωμένω:ν. καΐ
πολεμιστών αξιωματικών, τους ό-
ποίους δέν πρίπει νά αφήνη ή πο-
λιτεί<χ άχρηισιμοπθιιττονς έφ' όσον πιρόκιειται διά την ασφάλειαν τής Χώρας. Κανένα ιμβσοιν και μέτρον, «τίνα θά συντελέσθυν είς την βιμεσον κό.1 αποτελεσματι¬ κήν άμυναν τής Χώρας μας, δέν πιρέ—εί νά παραμεληθή. Ή εύθύ- νη, θά είναι δαιρυτάτη καί έναντι τής Χώρας «"ί έναντι τής ίστορί άς διά την ύπεύθυνον πολιτικήν καί στιρατι**Τ'ΐκτιν ήγβσίβν ττΐς Χώ ρας. ΔΗΜΗΤΡ Ι Οί ΠΛΟΥΜΗΣ τικές μας παοαδόσεις, τίς παλιές καί τίς πρόσφατες. "Οιμως θ' άπο- τελοΰσε σφάλμα μέγα καί έγωκεν- τρισμό άπαράδεχτο νά τό πάρομε επάνω μας καί νά θελήσομε νά μονοπωλήσομε τίς έθνιχές αύτές 8- λων των Έλλήνων άρετές. ΑΚΡΙΤΙΚΗ ΙΔΕΑ Ό διάσημος Γαλλοόέλγος έλλη- νιστής, σοφός βυζαντινολόγος καί φιλέλληνας θερμός Γκρεγκουάρ, σέ βιβλίο του περκτπούδαστο μέ τόν τίτλο «Ό Διγενής Άκρίτας», τυπω- μένο έλληνικά στή Νέα 'Τόρκη τό 1942 γράφει: «Τό άκριτικό επος τής Εύφρατησίας, τό κλέφτικο τού καρυοφυλλιοΰ, τδχουν συμπληρώ- σει, τδχουν μεταμορφώσει σε παγ- κόσμιο μνημεϊο δοξαστής ίστορίας, οί Άκρίτες τής Ηπείρου·-·· Καί οί ίστορικοί τοϋ μέλλοντος θά μάς ποΰνε μιά μερά πώς οί τσολιάδες τοΰ 1940—41 βρήκαν, στή δνζαντι- νϊ) παράδοση τοΰ έπικοΰ Βυζαν- τίου, τή δύναμη νά σώσουν την τιμή δχι μονάχα τού Γένους (τού 'Ελληνικοΰ) αΧλα καί τής Εύρώ- πη; μας». 2ΤΓΧΡΟΝΟ ΖΛΝΤΑΝΕΜΑ Α- ΚΡΙΤΙΚΗΣ ΙΔΕΑΣ Κ' επειτα, μτ'ρτως καί οημερα δέν έχομε τίς έπιδιώσεις σ' Ινα μεγά- λο ττμήμα τοϋ άλύτ,ρωτου 'ΕΛληνισ- μοϋ; Ιΐάνω άπό δυο χρόνια τώρα, ε'να άστέρι πολύφωτο, Σύμδολο, καταυγάζει μέ τό έκθαμβωτικό του σελάγισμα την θΐκουμένη καί όια λ«λεϊ πώς κερδίζεται ή Λευτεριά. Ή Κύπρος μας είναι άπ' τις ονο- μαστές και άναγνωρισμένες κοιτί- δες των άκριτικων μας τραγουόιων και παραδόσεακν. Καί εϊταν πολύ φυσικό, στίς ήμέρες μας νά ξανα- ζωντανέψει φλογερό τό πνεΰμα τό άκριτικό στήν ήρωϊκή μας Μεγα- λόνησο: μέ τόν αδάμαστο στή ψυ- χή Κυπριακό Λαό, μέ τήιν άκατά- 6Λητη ΕΟΚΑ, μέ τόν άξιο καί γεν- ναϊο αρχηγό τους Διγενή, μέ τό σεμνό και φωτισμενο 'Κθναρχη καί Άρχιεπίσκοπό τους Μακάριο. Μονάχοι του; ερχονται στή θύ- μηση οί σιιμδολικοι στίχοι τοϋ έθη νικοϋ μας ποιητή Κωστή Παλαμά, πού κατά μιά ϋπέροχη κρίση τοϋ άκαδτιμαϊκοϋ Νίκον Βέη «άναψαν, άνάδουν κα'ι Θ' άνάβουν λαχτάρες καί καημούς στών Έλλήνων τα στήθη>.
«Ό Άκρίτας εΐμαι, Χάροντα,
Δέν περνώ μέ τά χρόνια'
Μ' άγγιξες καί βέ μ' ενοιωσες
Στά μαρμαρένια άλώνκχ;
Είμ' έγω ή άκατάλυτ,η
Φυχή των Σαλαμίνων:
—την 'Εςρτάλοφην έφερα
Το σπαθί των 'Ελλήνων.
Δέ χάνομαι στα Τάοταρα,
Μοναχα ξαποσταίνω.
Στή ζωή ξαναφαίνομαι
Και λαός ανασταίνω».
Κι αύτός ό Χάρος άκόμα άπόκα-
με καΐ τό έ ν ο ι ω σ ε. Καί μόνο ά
άρτηριοσκληρωτικοί μέ τή διανοητι-
κη πλατυπαδια Συντηρητικοί Κυδερ
νήτες τής Αγγλίας 6ε θέλουν να
τό νοιωσουν άκόμα. "Οσο άρ-
γοϋν τόσο τό χειρότερο γι' αύ-
τούς......
"Ας μάς συγχωρηθεϊ ή κάποια
παρέκβαση, άν τά θεωοεϊτε ώς πα-
ρέκβαση αύτά, φίλοι αναγώστες.
"Ας μάς έπιτραπεϊ ώστόσο νά νο-
μιζομε πώς ουτε εξω άπ' τό θέμα
είμαστε οϋτε καί κατάχρηση τοϋ
χώρου λαογραφικοϋ περιοόικοΰ κά-
νομε. 2τόν άγώνα τό σκληρά πού
διεξάγουν οί άδελφοί μας Κύπριοι
γιά τή Λεντεριά τους, κάθε "Ελ¬
ληνας φανερώνει μέ τόν τρόπο του
τή συμπαράστασή του. Καί εΐμαι
νά μέ συμπαθάτε, άν οί περιστά-
σεις δέν τό έπιτρέπουν — τουλά¬
χιστον γιά την ώρα — νά έκδηλώ-
σω τή συμπαράστασή μου ένεργό-
τερα, δπως θ' άναλαγοϋσε στην
άλλοτε κύρια έπαγγελματική μου
Ίδιότητα.
11ΟΜ1ΧΑΚΟ ΚΕΝΟΤΑΦΙΟ
Κλείνοντας τίς έντυπώσιις άπ'
τό ταξίδι, εΰθετο νομίζομε νά *ί-
ξομε καί καποιο αλλο ζήτημα γενι-
κό:
Στό 10ο τεϋχος τοϋ περιοδικοϋ
«τό Ποντιακό» (Άπρίλιος — Μάϊ-
ος 1952) σελ. 258—259, ρίχτηκε ή
ίδέα νά Ιδρυθεϊ στό Α' Νεκροτα-
φεϊο Αθηνών «Ποντιακό Κενοτά-
φιο». Κατά την έπίσκεψή μου στή
Μονή τής Παναγίας Σουμελά, μοΰ
ήρθε ή σκέψη πώς προτιμότερο Θά
εϊταιν νά Ιδρν)Β·εί τό Κενοτάφιο
στό χώρο τής Μονής. ΕΙδε προχτές
στό κατάστημά τού τό φίλο καί
συμπατριώτη Χαρίλαο Λ. Ψωμιά-
δη, πού είχε την άρχική πατρόιητα
τής Ιδέας γιά την ιδρύση τού «Πον-
τιακοϋ Κενοταφίου». Τοϋ εΐπα τή
σκέψη μου καί ρώτησα νά μάθω
τή γνώμη τού. "'Βμεινε άμίλητος.
Γυάλισαν τά μάτια του. Κάποια
χλωμάδα καί άατριχίλα τόν συνε-
πήρε. Δέν μποροϋσε νά μιλήσει,
άπ, τή μεγάλη συγκίνηση.
— Τί σοϋ συμβαίνει; ρωτάω μέ
άνησνχία.
Άντί γιά άλλη απαντήση, ά-
πλωσε τό χέρι στόν τοϊχο, ξεκόλ-
λησε άπ' τό ήμερολόγιο τόν ήμε-
ροδείχτη καί μοϋ τόν πρότεινε, μο-
νολεκτικά:
— ΔιάδασεΙ
— Διάόασα: «Σάδοατον 8 Ίου-
νίου 1957. Άνακ. λειψ. Θεοδώρου
Στρατ. (Ψυχοτάτίβατον)»!. . · ·
Άναθυμήθηκε — κι άναθυμή-
θηκα: Ψυχοσά66ατον εϊτανε καΐ
τότε, πού είχαμε κάμει γιά πρώτη
φορά λόγι γιά τό «Ποντιακό Κε-
νοτάφιο» 1
Τί ξαςρνιάσματα παθαίνει ό όρθο
λογιστικός σκεπτικισμός σέ κάτι πα-
ρόμοιες άνεξήγητες περιπτώοεις;. .
ΞΕΝΟΦΩΝ Κ. ΑΚΟΓΛΟΤΣ
ΙιΔιΕΩΛΗΣ ΛΥΣΙΣ
Δέν βλβτπο.μ«ν καί ημείς τόν λό
γον διατί ή σκέψις τής Ιδρύσεως
ανωτέρας έκκλησιαστικής οτχολής
είς την πρωτεύουσαν τής Βορεί-
ον Έλλώ&ος νά ιμή συνδι«χσδη μέ
την άναδιοιργάνωσιψι τήις Άθωνιά
δος τοΰ 'Αγίον "Ορους, ή όποία
τέλει #8δτ> είς .μι^ρασμόν ιοαί είς
την οποίαν θά ήτο δυνατόν νά
ένταχθή ή ί—ο σύστασιν σχολή.
θ' άττετέλη 6 συνδνασμός αύτός
ΟΚΕΡΙΜΑΓΑΣ
"Αρδρον τοϋ κ. ΔΗΜΗΤΡΗ ΠΟΥΡΝΑΡΑ, πρώην
διευβυντοϋ Αθηναϊκον Εφημερίδων κα) τοΰ
Ραδιοφωνικοϋ Σταδμοΰ 'Αδηνών, άπό τριετίας
δέ εΐδικοΰ Σχολιαστ6ο.ΰ επί τοϋ Κυπριακοϋ
"Ασφαλώς αί έξαλλοι ηρ©«κ-
λογικαΐ δηλώΰ£ΐς των χωρίων
Μπαγιάρ χλι Ηενχερές ϋ &λ-
λων Τούρκων ίέν ποβκειται
Αί συνεχείς οατοτνχίαι των δέν
τούς έοι»ν£τιααν κοτδόλου καί
ϋδη ένώπιβν της έκρύθμβυ κα-
_____..... ταστοτοεως την οποίαν έύΐ·
νά έΐτηρεάοουν είς τίπβτέτίΐν ' Ι»ι«ύργηο«ν μέ τάς έγχλπματι-
(3τερραν βέλπβιΐν καί την άμε-! 5**5 μαρίας των καλούν είς 6βή
τάτρεπτον «πόφοιαιν των 'Ελ- θείαν τβν Δυτικόν κόσμον καΐ
λιίνωιν νά επιδιώξουν την τα-1 »δ·ωί τοΰς Άμερικανοϋ^ διά
ϊ άπ·ελεοβέρωσιν τίϊς Κύ-' 'νΛ Τβ^5 οώαουν άαβ νέαν γε-
πρβυ άπβ τόν ξέχνΐον ζυγόν. Τό
Βέμα τής μεγαλβνιίσοο, χάρις
είς την μωρά.ν καί εγκληματι¬
κήν πολιτικήν τβΰ κ. ΤΗντεν
καί των ομοφρόνων του, έγινε'«ί$ την Μικράν
τελευταίως ά,νΐτικείμενον άλ- "~1~·'™·:·"·" ~~
λόφρονος κομματικής *5ημβ-
κοπίας καί β§ι>τάτης άνταγω-
καΐ
>τλειοδοσίας είς την
γείτβνα χώραν μεταξΰ τόίν
φατριών ΐτβύ διεκδικοϋν την
έξουαίαν. Ή Ίντέλλιτζεινς
2έρ6ις μττβρβί νά είναι ύίτβ-
ρηφανβς διά τβ εργβν της. Νά
καυθοκτα» διά την επιτυχίαν
της. Κοοτώρβωσε νά άναστα-
τώση τα «άντα. Τόσον είς τβ
Αίγαίβν.'Όσβν κα'ι είς τα σύ¬
νορα Τβυρκίας καΐ £ι>ρία$.Έ-
όημιούργησε τόσβν έχρυθμον
κατάστασιν μέ τάς σατανικάς
δβλβπλβκίας της είς την Έγ-
γϋς καί Μέσην Ανατολήν,
ώοτε μόνον οί έχθρβΐ της Εί-
ρήνης νά τρίδουν τα χέρια
των >ιαί νά χαίρβυν μέ τέ εν¬
δεχόμενον νέοο μεγάλβυ ηβ-
λέμβυ. 'Ενώ ή πρ©ο>«ά9ει« ά-
Λθτροπης τής πωρκΛΪάς την ό-
ττοίαν έπιχειρεϊ νά άνάψη ή
οβπβικιοκρατικη πρβπαγάνδα
άφ' ένβς στβιχίζει έκατομμύ-
ρια πολλά είς χρήμα καί είς
παραγωγικά κεφάλαια ποΰσπα
ταλώΐνΐταιι, ώς και 5& άλλας
θυσίας των ενδιαφερομένων λα
ών. Άφ' ετέρου δέ άπβοχβλεί
τάς κυ&ερνήσεις μακράν άττβ
χρησιμώτερα διά την άνάητυ-
$ιν των διαφόρων έβνιών είρη-
νιά ε
νικά εργα.
Έκινήθη
τόσον άίτοδοτικά
η άίτοδοτικά
είς δολιότητα ή διαιρετιχή καΐ
άνατρεπτικη πολιτικη των Τό-
ρηδων, ώατε τβ κόμμα ττβύ
κυ&ερνά οήμερον την πέραΐν
τβϋ Αίγαίου χώραν νά έχη
χάσει εντελώς τό «ΐα&ημα τής
ίτραγματικότητβς. Βεβαίως έ-
να μέρος οιπβ τάς ύπερδολάς
«ού έκτοξεύονται άπό τοΰς
άρχηγβύς τβυ διά τό Κυπρια-
κβν ©φείλεται είς τβν φόβον
των μήπως δέιν έπιδείξουν α-
μεπτον οω·ΐίΐΛΐ<3μόν -κιχ.1 διατρε §ουν τον κίνδνον νά ύπ&ρχε- ρασ&οΰν «πό τοΰς άντιπάλους τοΛν είς τάς προσεχεΐς εκλο¬ γάς. 'Αλλά όσον καΐ &ν θελή- αωμειν νά άποδώσωμεν μικρο- τέραν ευθύνην δι' ©αα λέγονται καΐ άπ,ειΐλοϋνττα*, ^λόγω των συνθηκην ύττό τας οποίας έκ- ςρωνοΰνται οί οοσυγχώρπτοι λό- γοι πού άναφέρονται κ.αΐ είς τό Κυπριοικόν. "Οαον καΐ αν έ£η- λοιαποίησιν. Άπό μίαν άκόμη έξευτελιστικην τα,ίτβίνωσιν. 'Αλλά ή Ίντέλλιζενς ϊέρ- &ις ύέν έκαμε θαύμοαα μόνον 'Ασίαν, τΐνν Άραβικην Χερσόνησον. "Είροταεν άπβτε- λεομοΐτΓΐκώς καί είς τό Αίγαίον. Κοττώρθωσβ νά τυςρλώση τόσον πβλϋ μειρικβΐ>5 Όβωμορνβύς ώστε
νά μην έν©ι>μ©ΰντονΐ τβν Έλευ
θεριον Βενιζέλον καί τόν Κε¬
μάλ 'Ατατβύρκ. Άλλά τβν Σε
φκέτ πότσοανι καί τόν άλλοτε άρ
χιχοτμάλην τής ©εσσαλβινίκης,
τόν άείμνηοτον Κερίμ Άγάν.
Τούτο έεδαίως είνοο θλι&ερόν
διά την Τουρκιαν πβΰ εχει την
άτυχίαν Λ«ά άκβύτι λόγους άλη
θηνης άλλοφροσύνης, έστω καί
είς περίβώβν προεκλογικην.
Άλλά ημείς βί "Ελληνβς δέν
πταίομεν καβόλου δι' αύτό. Ά
πό τ,ριβτίας, άφ' βτβυ δηλοώη
αντελήφθημεν ποίας προσπα¬
θείας κατέβαλλεν ή ίμττεριαλι
στική πρβπαγάινιδα των Τόρη-
δων, τοΰς είχαμε προειδοποιή-
σει σάν καλοί γείτονες, ποΰ
είχαν συμφέρον πρωτίστως οί
Τοΰρκβι νά μάς έχουν πάντοτε
καλβΰς φίλβυς.
Τοΰς είπαμε. Προσέχετε !
Οί άπβικιοκράται τοΰ Λβνδίνβυ
προσπαβοΰν νά σάς ηαρασΰρουινι
εις τυχιδιωκτικάς καί επικινδύ¬
νους περιπετείας, ©έλβυν νά
σάς κάμουν συμ^ιάχβυς κα'ι συ-
νενόχους είς ένα σκανδαλώ-
δες έγχείρημά των. ΖητβΰΙν νά
τους έοηβησητε νά κρατήοουν
τί>ν Κύπρον ύίΐόδουλβν. Οί Κΰ-
πριβι βμως δέν άνεχονται πλέ¬
ον τόν ξένον* ζυγόν. Διεκδικοϋν
τό δτκαΐωμα τής αΰτοδιαθέσε
ως. Είς την μεγαλόνηρον ζβΰν
καί Μουαουλμάνοι ποΰ δέν εί¬
ναι ολοι Τοΰρκοι. "Ολοι μαζί
μόλις άπβτελοΰν τό εν έκτον.
τβ καί μόνον οί κύριοΐ Μλ«-
γιάρ καί Μεντερές. Δέν «νε~
ριορίοθηοαν είς την άηροσχη-
ματίστως εχθρικήν ττράξιν ή
φανε,ρας άντιθέσεώς των ς
τό διέβνώς κατωχυρωμένον δι-
καίωμα αυτοδιαθέσεως εό
λαβΰ φΐλικοϋ καί συμμάχου.
Άφηκαν τόσβν οτΰυδβτβν την
ϋποδαΰλισιν μεταξυ Τουρκικοΰ
■'Εβνβυς αίσθημάτων έχθρότη-
τος πρός την Έλλάδα μέ την
ύττβκίΐνησιν καί χρηματβδότη-
σιν τής άποικιοκρατικής προ-
ηαγάνδας, ώοτε καί πολλοί
σώφρονες Τοΰρκοι, Κυ&ερνητ°ι-
κοί καί άντιπολιτευόμενοι,
νά άιτοδώοουν είς την σήμερον
κυ&ερνώσαν ηγεσίαΐν την ευθύ¬
νην δα τά φο&ε,ρά γεγονότα
τής (>ης Σεπτεμ&ρίου ]955 είς
την Κ&>νστ«ν)πβλιν καί την
Σμύρνην. Βε&αίως διά τάς βοορ
βάρους έκείνας σκηνάς ποΰ
άτιμάζουν την σημεριντΐν άν-
θρωΐτότητα ή Ελλάς θά ηδύ¬
νατο νά ζητήαη την άμεσον
έπέμβααιιν τβΰ Ο.Η.Ε^ την λή¬
ψιν κυρώσεων ενβοντίον τής
Γουρκίας καί τόν στιγματι-
σμόν των διαπραχθεντων «λι-
στεύτωιν καί άγρίων Ακτρό*ΐω(ν.
Καί ομως, μή θέλουσα νά τα¬
πεινώση τό γειτονικόν Κρά-
τος καί ΰπήκβυσα ε-ίς έπέμδα-
σιν τής 'Αμερικανικής κυΦβρ-
ή, δέν τό έκαμε, χωρίς αη>
ί α
ΰ. "Ε¬
τοϋ συνολικβΰ
άν είς τβ δημβψήιαμα πβύ ζη-
τβύν βί "Ελληνες κάτβιικβι, ή
πλει©ψηφί« θελήση την ένωσιν
μέ την 'Βλλάώα — όπως είναι
βέ&χιον —, οί Μβυσουλμάινοι
ώς μειβνότης θά άπολαύβυν
βλ«ν των πρβνβμίων Λβύ παρε
χωρήσαμεν είς τούς όμοβρή-
σκβυς των τής Δ. ©ράκης καί
τής Ρόδβυ. Μην άνησυχβΐτε
κοτββλου. Ή Κΰπρβς, βταν γίνη
έλληνική, θά είναι φυλάκιβν
καί τής ιδικής σας έθνικής α¬
σφαλείας, Μή πίπτετε λοιπόν
©ύιματα τής δολιότητβς των ίμ-
ής, μ χ
σικά νά χάση τβ δικαίωμα Ινα
π,ροδή είς αύτην την ενέργει¬
αν έστω καί μέ τόσην καθυ-
στέρησν, εάν παραστή άινάγκη.
'Αλλά οί Τοϋρκοι Ιθύνοντες
«αρεξήγησαν την στάσιν αύ¬
την της Ελλάδος. 'ΑλπτΙ νά
τβύς χρησιμεύση ώς ύπόδειγμα
καί μαθημα διά την μβλλβιν>
τικήν των πολιτικήν, διά την
ψ δηλαδη τήϊ *-
ώ
γησωμεν την έμετρβεπειαν της περιαλιοτών. Μή γίνεσθε βρ-
γλωσοης με τόν σ«ν~θη συνα- , ^ λ^ Ϊ ά
γμ η μ
γλωσοης με τόν
συνα-
κβυς
λά
δέν τβύς
ρ
ς γς ς
λάοοει άπό ςρο&εράς πράγματι
ευθύνας. "Οχι μόνον δέινι έςυ-
ηίρ&χεί την Τουρκίαν ή ση¬
μειουμένη χλλόφρο>ν άδιαλλα-
ξία. 'Αλλά καί ίταραβλάπτεΊ
τά όςμεσα καί άπώτερα αυμφβ-
ροντά της. Τόσβν ή σκανδα-
λώδης καΐ αδικαιολόγητος α¬
νάμιξις τω|ν είς μίαν διαφοράν
καθαρώς καί αποκλειστικώς
των. ΔέΙν έχετβ νά ^
τίποτε άπό την ελευθερίαν της
Μάλλον κατοχυρώνονται καλύ
τε,ρα τά πρός δυομάς αύνορά
αχς.
Α
Άλλ' ό κ. Μηαγιάρ καί ό
κ. Μεντερές δέν μάς ηκουσαν.
Επροτίμησαν νά παρασυρθβΰιν
άπό τή>ν καταρρεουσαν άποι-
'Ελληνβ-άγγλικήν, είς ένα ζή- κιοκρατίαν καί νά άπββοϋν ά-
τημα δηλαδη ξένβν πρός τούς φελεϊς συνεργάται της είς μί-
Τούρκους, εκτος μόνον διά την αν συνωμβσίαν πβύ ήτβ κατα
προστασίαν τής μβυσουλμανι- '-----"-----' "--------1~'~ ' -""
κης μειονότητος. "Οσον καί ή
δημιβυργία άτμοσφαίρας πολέ¬
μου μέ τβύς γειτονικβύς Άρα-
έικούς λαούς, προκαλβΰν τόσον
έπικίνδυνβν έντασιν σχέσεων
διασμένη είς άπβτυχίαΐν έκ των
προτέρων. Τ© Κυπριακόν δέν
είναι διαφορά Ελλάδος, Άγγλί
χς καΐ Τουρκίας. 'Αλλά μετα-
ξύ τβϋ λαοΰ τής νήσου καΐ τής
ςέινης Δναμεως πού την κατέ-
μέ τά γειτονικά κράτη. Τόσον χει. Ή Κυβέρνησις τής 'Αγ-
,---------^. ..._-..^------- ~-' κύρας δέινι εχει κανέν δικαί-
άσςρυκτικη|ν άπομόνωσιν τής
χώρας τού Μουσταφά Κεμάλ,
ώστε νά δι·ερωτ*ται κανείς πώς
είναι δ«νατόν ©Ί κι>6ερνήται έ
νος έθνβυ$ δια&ιβΰντος υπό
τόσον ανωμάλους ουνδήκας νά
ώ
μ
ώπο,τβλμρΰν ένιε,ργιείαν ποΰ
δέν άπειλοθν μόνον την ιδίαν
τήιν) Τουρκίαν, τηιν οποίαν ίαχυ
ρίζονται ότι προστατεύουν. Άλ
λά καί τίνν ειρήνην είς έλό-
κληρον τής περιοχήν τής
Έγγΰς καί Μέσης Άνατολής.
'Αφίνβμεν κατά μέρος τήιν
τυχοδιωκτικήν πολιτικήν ά-
πένα,ντι τβΰ Άραδικβϋ κόσμου
είς την οποίαν «ταρέσυραν τβΰ$
κυρίους Μπαγιάρ καί Μεντΐ-
ρές οί άδιάλλα»(.τοι Τόρηδες.
Τά έπακόλουθα αυτής τής ά-
πατηλής συνεργαοίας τά πλη-
ρώνουιν οί Άμερικανοί φορο-
λογουμενβι καί ή κυβέρνησις
των, η όποία ιτροσπαβεΐ μέ βυ-
σίας παντοειδείς νά πε,ρισώση
δ,τι είναι δυνατόν άκό τάς κα-
ταστρβςράς πβΰ προεκάλεσαν
αί άλλεπάλληλβι καί διαρκώς
«κπβτυγχοονβυσαι συνωμοσίιαι
τώίν νοσταλγών τής παλαιάς
Βρεταννικής καΐ Όθωμανικήδ
αυτβκρατορίας. Οί 'Αμερο«ανιβί
καί βλβι οί Δυτικοί λαβί άντι-
λαμδάνβνται βτι μόνον μέ την
πλήρη ελευθερίαν των Άρα&ι-
κών εθνών καΐ την φιλίαν των
πρός την Δύσιν Θά παύση Λ
Μεση "Ανατολή νά άπβτελή
πυριτιδαπβθήκην πβΰ ευρίσκε¬
ται διαρκώς είς τά «ρόδορα ά-
ιναφλέ§εως. Οί Τόρηδες έν
τβύτοις, συμμαχήσαντες μέ με-
ρικβύς Τοώρ»<βι>ς ύπερσ«·6ινι-
ά ί ώ
ωμα άιναμίξεως καί κακώς η«-
ρενεδλήθη είς έ-να ζήτημα σα-
φώς Άγγλοικυιπριακόν, όπως
τό εχαρακτήρισαν «αί τά Ή-
νωμένα "Εθνη τόν παρελβόν-
τα Φεδρβυάριον. 'Αλλά δυβ-
,έγι^αάλπιψ^ η ϊ
ίταραδεκτοι* άναμί5βώς των
είς ενα ζήτημ* «βί> $«ν τ*0*
βνδιαφέρει πα,οά μόνον βίς τό
θέμα προστασίας τής Μβυσουλ-
μανικής μειβνότηΐτβς, «5ετρα-
πηααν έκτοτε *ίς νέας ενερ¬
γείας αί οποίαι δέν Λροδίδβυν
απλώς άγνοιαν τής «ρ«γμ«-
τικότητβς, άλλά καί άληβινή)ν
άλλοφρβούνην, όπως αΛθδ«*-
κνύοι>ν αί προεκβγκαΐ δηλ«-
σεις των κυρίων Μηαγι άρ καί
Μεντερές.
'Ελεύθερβι 6«6αί»ς είναι βί
δύο ηγέται
V
άηαιρνβΰνται
τόν δημιβυργόν της νέας
Τβυρκίας καί νά άκβλουθη-
σβυν κατευθύνσβις άντιβετους
πρός την γραμμήν πού ίχ«-
ροώε πρό ?8 έτών ό Κεμάλ
'Ατατούρκ. 'Αλλά είς την *:
ναδίωβιν τβΰ 2'εφκέτ «ααα
καί τβΰ Κ&ρίμ Άγά δέν «ρό-
κιβται νά τβύ; «α,ρακβλβυβίι-
οωμε,ν. Εάν μελετήσβ^ν τή.ν
εθνικήν των ίβτορίαιν θά δια-
πιστώββυ,ν ότι £ίς μάτην δνβ-
τύπωναν «ρό ημίσεως αιΐωνος
τάς γελβίαξ άπβιλάί των β
Σεφκέτ καί ό Κερίμ. Αί αν-
βελληνικαί των εκδηλωσ|εις ί-
πέφερον τό αντίθετον Λποτβ-
λεσμα καΐ οί Τβΰρκοι μβ,τβ-
νβησαν πιικρά δι' αύτό.
"Ετσι κα'ι σήμερ«· Ε
δέλβυν βί άδιάλλακτβι Τόρη-
δες καί βί ουνενβχοί των,
είτε βχι, ή Κύβιροί θ' ολοτι-
νά§η γρηγορα τόν ξένον ς«-
γόν. Είναι λυπηρόν μόνον ©τι
βί ίθύνβντες την πέραν τοϋ
Αίγαίβυ χώραν δέν εχβυν την
διβρατικότητα νά τό άντιλη-
ο^βΰν, αύτήιν την στιγμήν μ«-
λΐστα πβύ έχουν τόσον μεγά¬
λην ανάγκην άπό φίλους καί
αυμμάχβυς καί οχι ά«ό έχ-
θρβΰς η γείτονος ποΰ άδιαφο-
ρβΰν διά την τύχην της Τουρ-
κίας. Τβυλάχιστβν οί Δυτκοί
Σύμμαχοι καί πρό παντός οί
Άμερικανοί πβύ ίτληρώνβυν τά
απασμένα τής σωδινιοτικήί
άλλβφροσύνης — δέν τό άντι-
Λαμ&άνονται αραγε, έστω καί
την ώραν αύτην, την τόσον
κρίσιμον διά τό μέλλον των
δέν ήρκέσθηβαν είς τβΰ
γειτόνων μας;
ΔΗΜ. ΠΟΥΡΝΑΡΑΣ5
ΤΗΝ ΕΓΚΑΤΑΛΕΙΠΕΙ ΚΑΤΗΣΧΥΜΕΝΟΣ...
«Ανακοινούται ότι ό στρα-
τάρχης σέρ Τζών Χάρντιγκ θ'
άπβχωρήση της θέσεώς τού ώ;
ά>
στάς καί μέ βργανα ώς μεσά¬
ζοντος άνδρείκελα τής Ίνττέλ-
λιντζ^νς ϊέρδις, ώς ό Κιβυ-
τσοΰκ, έπιδιώκβον τό αντίθε¬
τον ακριβώς. 'Από τριετίας κά¬
μνουν τό πάν διά νά προκαλέ-
σβυν τβ μίσος καί τάς δικαιολο
γημβνας ανησυχίας τβΰ Άραβι-
κβΰ κόσμου, πρός υποδούλωσιν
τοΰ όπβίβυ. δέν άποκρύπτουν
τάς προθέαεις των, ουδέ κα-
... τοοπαυβυν οΰτε πρός στιγμήν
(Ιδίώδτΐι διιμθίτηο-ιν τοΰ (—ό τάς άκΛρπονί μΐ]χ«νβρρ«φί«{.
χρ
κυβερνητης
Εϊ ή
ς ;
άρχιστρά>Γη-
έ
ρς ρχ
Εϊναι ή παγερώς ά«έριττβ$—
Ιαως ομως καί οχι ηεριττή —
έπιγραφή, την οποίαν έφιλο-
ό Υ
φ
χ τό Βρεταννικόν Υ¬
πουργείον 'Απβικιών επί τής
λ λλά ί ό
ργ
πβλιτικής — άλλά
καί στρατιωτικής ·■
διατί όχι
— έπιτα-
φίβυ πλακός τβϋ στυγνοΰ στρα-
ταρχίσκου τής πάλαι ποτέ
κραταια; Άλδιόνος. Ζηλεύαας
την θλιδεράιν δόξαν τού... έ-
αυτβϋ τβυ, ώς νικηΐτβΰ των
Μάβυ-Μαου, μετέβη είς την
ττολι>Γτ«θή πατρίδα της Κύπρι-
δος Αφροδίτης, ώς πολιτικός
κυδερντήης καί άρχιστράτη-
γβς τβΰ ίσχυροτάτου έκστρα-
τευτιχοΰ σώματβς έπιλέκτων
ποΰ ετέθη εί; την διάθεσιν
τού, μέ την εντολήν, άλλά καί
την απόφασιν — ώς διεκηρυξε
κομίτβρημβνών — νά καταστεί-
λη την εξέγερσιν τοΰ κυπρια-
κου λαοΰ, άποτβλμήσαντος νά
διεκιδτκηση την ελευθερίας καί
τά άνθρώπινα δικαιώματά του.
Πράγματι, άφοθ «εθυσε καί α¬
πώλεσε» εςαπολύσας απείρους
έθά ί έθ
ς ρς
ί καί «έκκαθαρι-
ατικάς» έπιχειρήαετς, συγκβν-
τρώσας, είς χιτλερικά στρατό-
π:&δα πολίτας καί άθώα γυναι-
κόπαιδα, άιταγχονίσας νεα-
ροΰς πατριώτας, δηώσας καί
διαπεράσας «διά πυίρός καί σι-
δήρου» την νησβν, την έγκα-
ταλείιτει τώρα, μετά δύο βλβ-
κλήρων έτών είταίοχυντβν πο¬
λιτικην καί στρατιωτικήν α&ρ&
σι'ντ»... 'Αλλά πώς; Μέ οκυφτό
τό κεφάλι. Κατησχυμενος:
Πβλιτικώς χρεωκοπημένβς καί
νικημέινβς στρατιωτικώ$. 'Εφ*
όσον εξακολουθή νά κυματίζη
ύπβρηφάνως ή βημαία της α¬
πελευθερώσεως, με τόν θρυλι-
κόίν Διγενή είς τάς έπάλξεις
τοΰ ίεροΰ αγώνος καί την ά-
δούλωτον ΕΟΚΑ μέ τόν δά-
κτυλον είς την σκαινδάλην...
ΣΥΓΧιΑΡΗΤΉΡΙιΑ
Ή έποτνβκλογίΐ —ι δέν ενθυμού¬
μεθα διά ττοσοστήν φοράν — τού
Πρντάν€»ς τής "Ελληνικής δημο-
σιογιραφίαΐς κι. Νικόλαον Κρκχνιο-
τάκη ώς ~ροέΙδρου τής 'Ενώσιεως
ΣυντοικΓτών ήμερησίων εφημερίδων
Αθηνών την ότΓθίαν ϋχιει άνοιγά-
γ«ι είς την σημεριινήν υψηλήν τηις
πιειρκοτττίν, δέν τιμά μόνον αυτόν
καί τοϋς συννκλΐγομένονς έ-ιλέ>
κτους οννβργάτας τού είς τό Δ.
Συμβούλιον τής ΈνάσιΐΜς, άλλα
αύτά ταυτα το μέλη
τηις.
Διότι διά τής ψήφον των ό—ο-
δίΐΜθκύουν ώριιμότηαα κιρίσιως κβί
ίκανότητος ττροσσττίσεως των έ-
παγγελματιικών και πνευματικών
συμΦερόντων των. των οποίων α¬
ληθής κερ6ί.ρος ανεδιείχβη ό ά-
τποοράμιλλος χεΐιριστή.ς τοΰ δημο-
σιογραιψιικιοΰ καλάμου, χ«ρίς, φν
σικώ νά τΓαραμελοΰν καί τ^ν εκ¬
δήλωσιν των πρός ούτον αίσ%ιό>
των καί σβδασμού. Τα θιρμά ιμκ
βντχ«ρητή>ι«

ΠΡΟΖΦΥΠΚΟΣ ΚΟΧΜΟΖ
Τοθ κ. θ. ΑΛΙΒΕΡΐαΤΗ
Ο ΜΠΟΥΡΛΟΤΙΕΡΗΣ
— Παιδία, οτα αστέρι /
Ι. ΠοΧίμης
Μί την ιΰχαιρΐα τής ΈΦ»τΜή(. αθτδ [είναι ίνα δλδγερο βόν-
Έορτής δημοσιεύομεν Ηατωιέρω Ι τι Ι...
Ινα ώραΤο Ιοτορικό οχΐτοο άπό Ι Κ αί ζίκΐνησαν οί άντριωμέ·
την ΙποποίΙα τοθ 21 βγαΧμένο, ' νοι Ι
μί την αδεία τοθ Βουρλιώτη | Μίσα στό πηχτδ σκοτάδι
συγγραφεύς, άπό τόν τελευταίον
γγρφ,
το'μον ίιηγημάτων τον
τίτλον «Για/Ιό Γιαλό».
Σ* Ινα μικρό κσφενεδάκι των
Ψαρών, στοθ Καρέλη, ήταν
συναγμένοι μερικοΐ Ψαριανοί
ναθτες. Μαζεμένοι γύρω άπό
Ενα παληό τραπέζι, Επιναν Χιώ
τικια μαστΐχα, καΐ κουβέντια·
ζαν άναμεταξύ τους μέ ζωηρά-
δα κι άγανάκτησι. Ήταν ή τε
λευταία μίρα τοθ Μάη τοθ
1822. ΛΙγβς μέρβς πιό μπροστά
ή Χίος, τδμορφο νησΐ τοθ ΑΙ
γαΐου, εΤχε πλημμυρΐσει στό
άβικοχυμένο αΤμα των παιβιών
της.
Άραγμένοι στό λιμάνΐ τοθ
μικροΰ ήρωϊκοϋ νησιοθ, οί στό
λοι τίς "Υδρας, των Σπετσων
καί των Ψαρων, κάτω άπό τίς
διαταγές των ναύαρχον Μιαοό
λη καΐ Αποστόλη, περΐμενον
τίς τελευταΪΕς άποφάσεις τής
Βουλής των Ψαριανων, πού
συνεδρίαζε γι' αθτό τό σκοπο.
Ή κουβέντα γιά τίς σφαγβς
τής ΧΙου άνάμεσα στούς ναθ
τες εΤχε άνάψει. Ό καθένας
ίλεγε τό δικό τού.
Ξαφνικά μέσ' άπό τή φοθχτα
αυτή των Ψαριανων, Ενας εί
κοσιπεντάχρονος ήλιοκαμένοο
λεβέντης, πού ώς την ωρα βκβί
νη δέν εΤχε άνοΐξει τό στόμ
τού, σηκώνεται απάνω καΐ μ
φωνή πού γιά πρώτη φορά τή
άκουγαν οί σύντροψοΐ τού ν
δονιέται άπό τή συγκίνησι
εΐπβ :
— Άδέρφια | Δέν ξέρω τί
αποφασίση ή Βουλή μας. Μά
έκεϊνο πού ξέρω είναι πως πρ
πει νά πάρωμε έκδΐκησι! Πρέ
ττει νά κάψωμε τόν Καιτβτά·
Πασβ, τώρα πού βρ[σκετσι ά
χόμα μέσα στόν κόρφο τή
Χίος Ι 'ΕκεΙ πού εΌφαζε τ' ά
δέρφια μας Ι ..
"Επιφωνήματα θαυμασμοθ κο
έπιβοκιμασΐας σκεπάσανε τα
ίμπνευσμένα κι' άντρΐκια λόγια
τοθ νεαροθ ναυτικοθ.
Ό ναθτης αότός ήτανδ Κων
σταντης ό Κανάρης γ) Κανάρής,
Άπό τή στιγμή έκεΐνη πάνω
στίς λευκίς άκόμα σελίδες τής
Έλληνικής *Ιστορ(ας, άποτυ-
πώθηκε άνεξΐτηλα ή ήρωΐκή
μορφή τού έκδικητή των σφα
γων τής ΧΙου.
Τα λόγια τοθ μεγάλου Ψα
ριανοθ, άγγιξαν τίς εόαίσθητες
χορδές των ψυχων των συντρό
ψων τού, σάν τή σπίθα ποΰ
πέφτει ξαφνικά μέσα σ* δν£
βαρέλι μπαροΰτης.
ΧωρΙς δλλες κουβέντες σηκω
θήκαν άπό τίς καρέκλες τους,
βγήκαν άπό τό καφβνεΓο, καΐ
μέ έπικβφαλής τό μεγάλο
μττουρλοτιέρη των ψυχθν τους,
πήγαν δλοι μαζί σάν ενας δν
θρωπος στήν έκκλησιά τ' *Άη
Νικόλα, καΐ μέ τα ροζιασμένα
χέρια τους απάνω στό Ίερό
Εύαγγέλιο, ώρκίστηκαν «Νά κά-
ψουν τόν Καπετάν Πασδ».
"Υστερα βγήκαν άπ* την 4κ·
κλησιά, καΐ πήγαν ϊσια στό μέ¬
ρος ποΰ συνεδρίαζε ή Βουλή
των Ψαρων, γιά νβ κάνουν
γνωστή την άτΐόφασΐ τους,
ΚαΙ ή Βουλή τούς δκουσε μέ
συγκίνησι καΐ περηφάνεια...
Άπό κείνη τή στιγμή ό Κων·
σταντης Κανάρης άναλάμβανβ
μαζί μέ τούς βξιους συντρό-
φους τού την έπΐσημη ίντολή
τής μεγάλης έκδίκησης. Τό αί
μα των εβδομήντα χιλιάδων
μαρτύρων τής ΧΙου, Ιπρβπε νά
πληρωθη πσλύ άκριβά.
.·.
—Πραγματικά Εχβτε Ινα σά·
πιο δόντι. Καΐ συγχρόνως, λέ
γοντας αύτά, τοθ ξερριζώνει
ατό πι καΐ φι ίνα όλόγερο δόν
τι
III
..
Μούγγρισε καΐ οθρλιαζβ άττό
τόν τρομερό πόνο δ φουκαρδς,
σδν κανένας ταθρος, πού τόν
οψάζουνε 11,.,
— Μά γιατρέ, δέν 6Ϊπα νά
μοΟ τό Βγάλης, κλαψοώρισβ ό
δυστυχής. καΐ έκτός τούτου
λενταΓονΙ νύχτας, τα Ψαρΐανά μπουρλό
ί»ό τον Ι τα γλυστρβνε γλήγορα κι' ά
θόρυβα.
Τα παλληκάρια μέ σφΐγμένα
τα χείλια. λάμνουν μέ γληγο
ράδα κι' άποφασιστικότητα
Βιάζονται νά πάρουν την έκ
δΐκησί τους.
Κι* Έκεϊνος, δ μπουρλοτιέ-
ρης των φυχων καΐ των έχτρι·
κων καραβιων, στέκεται πλάΐ
στό τιμόνι άσάλευτος κι' όλόρ-
τος, κι ή άτσάλινη ματιά τού
άπλώνεται διαπεραστική πάνω
στή σκοτεινή θάλασσα.
ΚαΙ νάΐ Μακρυά δρχισαν νά
φαίνωνται τα φβτα των έχτρι-
κων καραβιων μέσα στόν κόρ¬
φο τής ΧΙου.
Ξέγνοιαστοι οί Τουρκαλάδες,
μεθοκοπδνε πάνω στά καρά¬
βια, χωρΐς νά μποροθν νά ζέ·
ρουν τί τούς περιμένει.
Τα Ψαριανά μπουρλότα δλο
καϊ ζυγώνουν. Τώρα ή άπόστα
σι πού τα χωρίζιι άπό τό
Τούρκικα καράβια είναι πολΰ
μικρή. Στ" άΦτιά των Ψαρια
νών φτάνουν τα τραγούδια κι*
φωνες των μεθυσμένων Τουρ
κων, πού γλεντοκοπάνε πανη
γυρίζοντας τό θρΐαμβό τους
πάνω στόν βμαχο πληθυσμό
τη"ς Χίου.
ΟΙ μπουρλοτιέρηδες όδηγημέ-
νοι άπό πρίν σκορπβνε άθόρυ
βα άνάμβσα στά Τούρκικα κα
ράβια.
Μά τό σκοτάδι είναι πηχτό,
κι' δ Κανάρης δυσκολεθεται νά
ξεχωρΐση την Τούρκικια Ναυ·
αρχΐδα.
Ξαψνικά σάν άπό θεΐκιάν Ιμ·
πνευσι, άστέρι λαμπερό φανή
κε νά ξεκολλάη άπ' τόν οΰρα
νό καΐ πάει νά σταθή" πάνω
άπδ δνα έχτρικό καράβι. Είναι
φανερό πώς τό χέρι τής θείας
ΔΙκης δδηγάει χον Ψαριανό
μπουρλοτιέρη.
Άθόρυβα καΐ μέ χρηγοράδα
ζυγώνει την «Καπιτάνα» καΐ μέ
τή θρυλΐκή μαεστρΐα ποΰ τόν
ζεχωρίζει, κολλάει τό τρομερό
μπουρλότο στά πλευρά της.
Κι' άφοθ τό στερίωσε άτόςτσυ
καλά, κάνει τρείς φορές τό
σταυρό τού, και τοθ δ(νει φω¬
τία.
Μ' άκόμα δόν ζεμακρσ,Ινει.
Περιμένει πρωτα ν* άρπάζουν
γιά καλά οί εΰφλεκτες Ολες,
κι' άφοθ είδε την «καπιτάνα»
νά κα(γεται σά λαμπάδα, άπο
φασΐζει ν* άπομακρυνθβ.
Τ' άλλα μπουρλότα βχουν
κάνει κι' αύτά περΐφημα τή
δουλειά τους. Σ* λΐγο η φω
τιά γενικβθεται. Ή «.Άρμάδα»
τοθ Καπβταν Πασδ Καρά Άλή
καΐγεται πέρα γιά πέρα. Μιό
κόλασι φωτιδς ζβχόνβται πάνω
στά Τούρκικα καράβια πού τι
άζονται Ινα δνα στόν άγέρα
σάν πυροτεχνήματα·
Στήν ττλώρη τής βάρκας πού
γλυστράει άνάλαφρα πάνου
στή φλεγόμενη θάλαασσ, ό
Κωνσταντής δ Κανάρης, ό έκ-
δικητής των χιλιάδων μαρτθ-
ών τής Χίου, άφ'νει την άτσά
ινη ματιά τού νά πλανηθή"
πάνου στήν άγρια μεγαλόπρε
πή εΐκόνα πού είναι Εργο δικό
ου, κι'ή ψυχή τού άναγαλλιά·
εί.
'Αναγαλλιάζει γιά την ήρωί-
ι ά σελΐδα πού Ιγραψε μέ τό
αυλό τού πάνου στό μαϋρο
ατεβατό τής καλοκαιριάτικης
όχτας, καΐ ποΰ μάταια προ
πάθησαν ν* άντιγράψοον οί
ιό ξακουσμένοι ποιητές, ζω
ράφοι καΐ γλύπτες.
ΓιατΙ γι' αύτούς δέν Εμεινε
(ποταΙ
Ό Κανάρης ί|ταν καΐ θά με'·
η στήν παγκόσμια συνβΐβησι
μοναδικός καλλιτέχνης τοθ
διου τού έ*ργου.
Ήταν ό πρωτος μά καΐ ό
ελευταΐος ποιητής τοθ πΐνα
α πού Ιγραψε μή πόρινα γράμ
ατα στόν κόρφο τής μυροβ9
άς Χίου
Ήταν τό χέρι ιί|ς θείας Δι-
καιοσύνης.
ΕΙΣ ΛΕΥΚΟΝ ΟΙΚΟΗ ΣΥΗΕΖΗΤΗΘΠΣΑΗ ΘΕΜΑΤΑ
ΤΗΣ ΕΘΗΙΚΗΣ ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ ΤΟΗ ΗΗ. ΠΟΛΙΤΕΙΩΗ
ΚΑΙ ΓΕΝΙΚΩΣ ΤΩΗ ΚΡΑΤΩΝ-ΝΕΛΩΝ ΤΟΥ ΗΑΤΟ
ς
*ά
ΟΤΑΣΤΓΚΤίΙΝ ί - Ή
Ιδη ο Πράβδρος Άϊζενχάουεο
ποοτβίνη, καίΐά την σύνοδον τοϋ
Συμοουλίου τοθ ΝΑΤΟ, είς την ο¬
ποίαν θά παααισΐτή αυτοπροσώπως,
τήιν σύστασιν άνωτάτης διοικήσεως
τ-ων χο>ρώΛΐ τοΰ Ιλευθέ^ου κόαμου,
(ή όποία θά καλυπττ) τόν ΝΑΤΟ, τό
ΣΕΑΤΟ κ« ίτό Σύμφωνον τής Βα-
γδάτης, τρ**, τέσσαρας ήπείρους
καί τούς δύο ώκιεαΛίθΰς, έπυιροσθέ-
τως δέ δλιεγχαν των πυοηνικών δ¬
ηλών υπό τοϋ ΝΑΤΟ, δεν φαίνεται
νά άντ,αποκοίνε'ται είς τα ποάγμα-
τα. Ή είδησις ίΐδ* τό φώς ά«ό
των σίτηλώιν τοϋ πεοιοδυκοϋ «Νέα
τής 'Β6οομαδος», άλλ' οί έπίσημοι
Μύκλοι της Ούασι.γκ'τώνοις, χωοις
νά τή(ν διαψβύ&ονν ΟΜ^εύθείας, την
άνβισΐκιευαξουν.
Έν τουτονς, μ«ία έοβτακτος σύγ-
(κλησχςΐ τοΰ Συμδουλίου 'Εθνιικής
Ασφαλείας είς τήιν άμερικαΐνιχήν
«ραττεακηχΚϊνι είς την όποιαν παρέ-
οΐτησαν καί πβ«σ·ωπι.κότητε.ς μή »α-
ίλούμ«ναι οννήθως, καταδιειικνύει
δτι ειύοίο'κιετιαι υπό έικΛΟνησιν σχέ-
Ιδιον ποοτώσεως, τό οποίον θά δώ-
ιση ετι μ»εγοιλι>τέρ«ν Ιννοιαν ώς η¬
γέτου καί όδηγοΰ «Ις τό κεντρον
μιάς Ισχυράς συμψΛΐχίας καλυπτού-
σης τό μιεγαλύιτιερον μέοος τής εύ-
ΐρωπαΐκής ήπ»ίοου άπό τοΰ Βοιριειίου
'ΩικιειαΛΐοΰ ν-έ-Χϋ* τής Άνατολυκή,ς
Μεσογείου.
Μεταξύ τό>ν άμιεοικιαινι,κάνν στρα
τιωτικών κύκλων, ή υπόθεσις περί
προττοκτεως ύηΐεφΰιχχοοησεως θεωρεϊ
τω. ώς έλάχιστα «ιθαντ), δεδοιμένου
ι&τι ή γιεωγοαφική δ*ασπαρα των
Ιδννάμεων θά καθίισ*α δυσχεοεστά-
την την δοΐκη<ην μιάς ένιαίας δ«κ- «ήοεως. Πρός τούτοις;, ό κ. Ντάλ- Λιηυκιρίνηοΐεν ό Ιδιος κατά την ι ττ}ς συνβντεύΐεώς τού τίτν πα^θοΰσαν Τή έφαομογή είς τό ΣΕΑΤΟ καί είς
Ι&λλα Σύμφωνα, των γβνΐίςών άρ-
|χών πού καθΐ/ερώθτισαΎ είς Παρι-
Ισίους, *ά ήτο ουναιτόν νά εξετασθή
Ιμεταγενβθτέοος, άλλ' δτι δέν θά
θιγη άμέοως έϊτ' εύκαιοίςι τής συ-
νόδου τοϋ Δεκβμδβίαυ καί 2) "Οτι
(ή δημι«υΐργία ενός «ύΛΒριεθνικοΟ
ήοιγανιομοϋ δέν φαίνεται .είς αυτόν
ώς παραΛεχττή κατά την Λα<ίτ>ΰσαν
οΐτι,γ'μήν.
Ή τελευταία αυτή παρατήρησ<.ς τοϋ ρβ. Ντάλλες φαίνβται έφαομοζο- μη τόσον είς την αντίληψιν περΐ μιάς πολιτικήν όμοαπονδίας των 1- λευθέρων χωοίδν, δσον καί είς τήιν αντίληψιν πεόΐ μι&ς ένιαίας —Λϊτικής διοικήσεως. "Όσον αφοοςί την φο έλέγχου τοΰ ΝΑΤΟ επί των πυρη- νικων δπλων, τα όποία μ1χρ> τοΰδβ
κατασΐκιευάζονται κιαΐ έναποθτροεύον-
ίχά υπό των Ήν. Πολι<τειών 5«αΙ της Μ. Βο«ταννίιας, φαίνεται έλά- πιθανόν δτι ό πρόε·δτκ>ς.
Είναι 6έ6αισν δτι είς την. Ούαοιγ
κτώνα οέν ύπαοεχειι άπόλυτος πε¬
ποίθησις πβρΐ τής πραγματιβιης ΰ-
περ-οχής τοΰ ίΤθδιεττικον έξοπλκίμοΰ.
"Οθεν, κυρίως διά λόγονς άβφα-
λείας, άλλά καΐ διά νά οιατηρή-
οουν αί Ήν. Πολιτειαι μίαν ΰπε-
ιροχήν την Λποίαν δέν σνμμεο*ζ°ιν-
ται τώρα παρα μόνον μέ την Μ.
Βρεταννίαν, τό Κογκρέο·σον Θά αν¬
τιταχθή άναμφνβόλως είς έ'να που-
,μβρη έλεγχον των πυρηνιχών. δ¬
πλων.
Έν τφ μεταξύ, άνευ οίασδήποτε
ιέξηνήσιεως έκ μέρους τοΰ προί&ρου
Άϊζενχάουερ «αί τοΰ Λ*υκοΰ 01-
κου, συνήλθεν σήμερον είς πρωτο-
ιφανώς 6έ εύριυτάτην συΜθεσιν, τό
Ι'Εθνικόν Συμβούλιον Ασφαλείας.
18 κυ6εονηττι«αί προσωη.κιότητες πέ
ή άώ
ιοαν χοχν συνήθως
τουτο, μιεΤΐοχον της συνεδριάσεως.
ΟΙ συνελιθόντίες ήσαν κυρίως στρα-
τιωτΐκοΐ ϊ*αΙ οίκοινομολόγοι. Οδτω,
παρ€οχέθη ή ένδειξις δτι τα οΐα-
όήατοτε έκίΐ>ονούμ«να υπό τοΰ Συμ-
οουλύου σιχέδια θά συνεοτήγοντο κ«ΐ
ιδοοτάνας.
Πλήν των τακτικόδν μιελίδν, κα¬
τά την σημβοινήν (Τανεδοίασιν τοΰ
Συμβουλιον μιετέσιχον ό ΰπουργός
τοϋ θησαυροφυλακίου κ. "Αντειρ-
σον, ό κ. Ρότζερς, μέλλων ύπουρ-
γός της Δ««αιοσύνης καΐ ήδη δι#υ-
)9νντής τοΰ Γΐνυκοϋ Λογιοτηριίου,
ό κ. Σταοισιεν, σύμβουλος τοθ πρσε-
6ρου έ»τί ταχν ζητημάτκον τοΰ άφο-
πλισμοΰ, δ κ. Στοάους, ,τράηδοος
της έΛΐιτοοπης άτομιικής ένβργείας,
κ. Χέφ, έ«1 τί,ς όμοσκονδνακτίς ά-
μύντης, ό Ιέβτΐ τής υπηρεσίας διε-
μης, ής ηρς
τομέα των κιοΛευθΐΜναμένων ολτιμά- θνοΰς συνβργασίας κ. Τζάβιθ, ό
Σίλντρ, επί κεφαλής τοθ οΐ'κονομι-
κοΰ Συμιβουλίου τοΰ ποοέοβου, ό
δΐΛυθυντής των ΰπηριεσνών «ληφο-
φοριών κ. "Αλ.λεν Νταλλβς, ό ύφν-
πουργός της Αμύνης κ. Κουέρλς,
ό ύφυΛουργός των Στροιιτιω-
■ηκώνι κ. Μπροϋχερ, ό ύφυπουργός
των Ναιιτικών κ.Φρά,Μκιε, ό ύφυπο
γί*ς της 'ΑΒρ«πχ)ιρίας κ. Ντάγκλας,
ό άρχηγός των έ~.τ«λαιρχών κ.. Του-
άϊν<.γικ, ό στραιτηγός Μάξγουελ Τέ- ϋλορ, άρχηγός τού επιτελείον Στ< τού, ό <—ροττηγός Τόμας Ούάΐτ, έιπυτελάιριχης τής Άεροπορίας, ναύοβρχος Φέλτ, επί των ναυτικίιν έπιχειρηισεων ««Ι δ οτρατηγός Ράν τολφ Πέϊτ, δΐιθΐκητης τοθ σώμα- τος «εζονανΤίδνι. Έ| άλλον, ή «Εφημερίς τής ' Ι¬ ταλίας» έκφράζει την βνχήν δπι ό πρόεδρος Άϊζενχαουερ άποφασί — νά διέλθη έικ Ρώμης, «π' ενκαι- ΐρία τοΰ είς Λονδίνον χαΐ Παριοί- ονς ταξΐιδίου τού. Ή εφημερίς γ>ι
Φεΐ ,μεταιξύ άλλαν επί τοϋ ζητήιμ
τος τούτου, δττ είς την διμεσον άν-
«χπόδοσιν τής έ·πυσικέ·ψεως τής δασι-
(λίκΛτης 'Ελισόι&ετ έκ μέρους τοΰ
ίτροέδρου Άϊζενιχαουερ, δκιθιλέΛει
τις λογικώς την ενίσχυσιν των σχέ
σεων μιε(τ<ιξύ των Ήν. Πολιτιειών καί της Βρεταννίας, βχέσεων αί Λποϊαι άποτελοιΰν σταθ&ρόν τμήιμα Τής Άτλαντιχής Σνμμαχίας. Πρός τούτοις, διαίδλεπει τις 'ένίσχυσιν τής Ιτ»αλο6ριεταννιικής φιλίας είς την ιπρόσικληοχν, την οποίαν ή 6α- ιοΐλιοισια της Άγγλίιας άπηνθυν'β πρός τόν πρόεδρον Γκρόνκι. 'Τ- πάρχει ελπίς 8τι ό ποόε&ρος Άϊ- ζενχάουερ θά &εχθη νά φθάση μ.έ'- Ρώμης, άνταποΐδίδων οντω την , τήνι όποίιαν τοΰ εΐχε κά¬ μει ό π·ρόειδρος Γκρόνκι. ΕΥΑΑΒΙΚΑ ΣΩΚΡ. Α. ΠΡΟΚ0ηι0 ΤΟ ΠΛΗΡΕΙ ΚΕΙΜΕΝΟΝ ΤΗΣ ΤΡΟΠΟΛΟΓΙΑΣ ΔΙΑ ΤΑ ΔΙΑΓΡΑΜΜΑΤΑ ΤΟΥ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΥ ΠΡΟΝΟΙΑΣ ΔΙΑ ΤΗΝ ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΙΝ ΤΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΩΗ 'Υτγο των τνουλ6ΐ-»ν κ.κ. Στ. Νικολσίίοη, Γ. Μαύρον, Π. Βαρδι- νογιιαννη καί Α. Τσουκαλα: ίητεβλή- θη ττιρος την Βουλήν τροττολογία έπτΐ τοϋ σχε&ίου νόμου «ττερί δια¬ τηρήσεως εν Ισχύϊ, ρυμοτομικων διαγραμμάττων τοθ Υπουργείον Κοινωνι«ής Προνοίας κλπ1.» άφορω- σα είς τούς κοαν^χρήστους χώρους ϊ ί Άλλ' ατυχώς 6ι* άτΓθφάκπως ων εγ—ουρνών Κοινωνικάς Προνοί¬ ας καΐι 0(Κονομιι<κιών ύπ' αριθ. 87731)6.10.52 οί ώς δνω χώροι ίΤΓαρεχωρήθησαν βΐς τόν 0&ίσοο- μιιόόν Συνεταιρισμόν ΎτΓαλλήλων ΎτΓουργείου Προνοίας ττρος στέ- γασιν των μελών τού εν ττλήρει ά- γνοίσ: τοΰ ένδιαφερομένου Δήμου ό ριθ. 13364)1945 της 12.7.1954 ένΐγ'ραφον τού ττρος τό Υπουργείον Κοιν.' ΠροκβίαςΙδια— ιστοΐτήνακυρό- τητοο ρηθείσηις τήςτταραχωιρνγοχως καβόσχ»ν οχοττός τής γβνομένηις ά- —ολλοπριώσεως ήτο ρητώς ή στέ- γοισις ττιροσ·φύγ«*ν ούχι δέ οίων- δ·γττοτε άλλον τρίτον, τήιν άσυμφω ινίαν τού διά την μ*τ«τροπην κ»ι- τος Ιδιοκτήτης θά οττραφή εναντί¬ ον τοθ ΣΐΛ>εταιρισ·μοΟ καί θά ζη¬
τήση την ακύρωσιν καί άρσιν της
αΜαγκαστΙκής άτταλλοτριώσεως,
ώς μή έκττληρούσης τόν σκοττόν
της.
Πρός άρσιν τής γενομένης είς
τόν Δήμον Ν. Σμύρνης άδικίας
καί πρός πρόληψιν ττεριττετειών
έν Ν. Σμύρνη, οί όττοϊοι προορί- , μέ την βκκαυοΛογιαν, ότι ιητό τόν ινοχρηο-των χώρ«ν είς οΐχοδομηο-ί- ε[ς τους έν λόγω ύτταλλήλους ττρο-
ζονται δι' ανέγερσιν δημοτικών "- ------ί----------""'--------------' '------ -! Λ ------------' *
σχολείων σταδίου κλττ. Τό τΓλη.
Μικρασιατική ΒιβλιογραφΙα
ΤΑ ΒΟΥΡΛΑ
χ
ρες ικείιμενον της τρο—ολογίας δχει
ώς εξής:
ΑΙΤΙΟΛΟΠΚΗ ΕΚΘΕΣΙΣ ΤΡΟ-
ΠΟΛΟΠΑΣ
'ΕπΙ τού σχεδιον ινΌμου «ττερί
Βιωτηρήσεως έν /Ισχύϊ ρυμοτομΐ-
κών διοτνραμμάτων τοϋ Ύττουργεί-
ου Κοινωνικιης: Προνοίας έττι 6κτά-
οΐων «3—χχλλοτριωθεισων δι' αστι¬
κήν ότττοκατάστασιν —ροσφύγων».
Πρός την Βουλην των 'Ελλήνων
Διά τού άρθρου 25 τοΰ Α. Ν.
998)1937, τό "Υ-ουργεϊον Προ¬
νοίας παρεχώρησεν είς τόν Δήιμον
Μέχχς Σμύρνης κοινοχρήστους χώ-
ρους, ττροοριζοιμένους διά την ανέ¬
γερσιν Δημοτικων Σχολείων, στα¬
δίου, ττλοίΓΕΐών, δρόμων, γηττέδων
άθλητΐ'κων κλττ., ανερχομενους έν
τφ οννόλφ είς 80 χιλ. τ,,μ., ώς
έμφαίνεται εκ τού ρυμοτομικοθ δια
•χράμματος Ν. Σμύρνης τού μηχα
νικοθ Γ. Ι. Γωνιωτάκη.
όραν «κοινόχρηστοι χώροι> νοοθν-
ται ιμόνον α! πλατείαι καΐ οί δρό-
ΐμοι, ουχί δέ καΐ τα σχολεΐα, οί χώ
ροι Στα&ίου καί αλλων κοινοφελων
σκοττών.
Την αδικίαν καί 'χαριστΐ'κήν ταύ
την ώπόφασιν ήκύρωσε κατά τό
1954 ό τότε εγ—ο^ργός Κοινω-
νικής Προνοίας καί άττοκΌΓτέιστη-
σε τόν Δήμον Μ, Σμύρντνς είς τα
θικαιώμοττά τού.
'ιΑλλ' οί 4νδι<η(«ρόμ®νοι ύττάλ- ληίλοι τοΰ εγ—ονργείου Προνοίας ΚσηΓευσαν και μετέ,γ-ραψαν έττ' ο¬ νόματι τοϋ ΟΦκοΰομνκοΰ τ<ον Συν- «ταιρισμοΰ τα Αν λόγω γτνπβ δα. Κατ' ακολουθίαν η>χιοχ τότε
δικαστικός αγών μ«τοξυ τοΰ Συν-
εταιριοιμιοΰ καί τού Δήμου, ό ο-
ττοϊος όιγν&κττον ττότε βα λήιξη καί
ττόοτας δοπΓανας θα οτοιιχί<Γηι είς τόν άτνΐχή Δήμον Ν. Σμύρνης. ειθ1 νθιν Πρόεδρον Κυ&ερνήοτεως, κ«ί κατοί τό 1954 ΎττΌΜριγός Δη^ ιμοσίον "Εργον, δι« τού ΰττ" ά- ΐμοι»ς, ««ι ττ|ν χαριοτικότητα τής έν λόγφ τταρ«χωρή<Γε«ς, ήτις βί- γει αύτό τούτο τό κΰρος τοϋ Κρά τους, τό όιτοϊαν ή.ρ·νηθη την τρα- ιροΐχώρησιν άναλόγ«ν οίκοττεΐδων είς &λΙλονς δηιμοσίους ύτταλλήλους, καί έφιστά την ΤΓ,ροσοχήιν τοϋ ονν- αδελφου τού διά την κατοητάτησιν τή^ άρχής τής Ιο-ότηττος των πο- λιτών, συνιστών έν κ«τακλεΐδι «την άνάχλησκν τής τταρΌοχωρή<Γεως των ρη9έντ«ν «οινοχρήστων χώ- ρ«ν». Παρά ταύτα ό δικαστικός αγών συνεχίζεται και ενδεχόμενον εΐναή νά απολήξη είς δάρος τού Δήμοα Ν. Σμύρνης διά λόγους καθαρώς τι/ΤΓΐκούς καί νομικούς, ώς δημι- ουργηθέντων δήθεν δικαιωμάτων υπέρ των έν λόγφ ύπαλλήλων διά της έο—ευσμένης μεταγροοφής. ΆΛ λά καί έν τοιαύτη εισέτι περιπτώ¬ σει ττρόσκαιρος θά είναι ή χαρα} καί ή ωφελεία τούτων, διότι όττρώ τείνομεν την αποδοχήν τής κάτω¬ θι τροτΓολογίας. ΤΡΟΠΟΑΟΠΑ Είς τό άρθρον μόνον, τοθ ττα- ρόντος σχεδίου νόμου ττροστίθεται ώς παράγροοφος 2α ή κάτωθι διά¬ ταξις : «Ή αληθής έννοια τού αρθρου 26 έδάφ. 3 τού Α.Ν. 998)1937" εΤναι δτι, ώς κοινόχρηστοι χώροι νοούνται καί άπαντα τα γήπεδα, τα προοριζόμενα κατά τό άρχήθεν εγκεκριμένην ρι/μοτομικόν διάγραμ1 μα πρός έξιπτηρέτησιν δημοτικών καί κοινωφελών έν γένει σκοπών Τυχόν γενομένη τταραχώρησις μέ¬ ρους των έκτάσεων τούτων ττρός τρίτους, άσχέτους ττρός την άρχι- κήν αναγκαστικήν άτΓαλλοτρίω- | σιν, θεωρεΐται έξ ύτταρχής δκυρος» Έν Αθήναις τή 29 Όκτωβρίου 1957 ' Τοθ ουνεργάτου Σεμνάς, καθώς εΐτανβ σέ βλη τού τή ζ-ή. σβμνά τόν ένβκρο λόγησαν οί στενοί συμπατριώ- τες καΐ φΐλοι κατά τή θανή τού. ΣφΙξαμε τότβ τόν πόνο μας καΐ περιμέναμε νά πάρομι σειρά γιά νά έκτβλέσομβ τό χρέος μας τό αχαρη—τό θλιβερό. Συμπληρώνονται κιόλας σα· ράντα μέρβς άπό τό χαμό τού τόν άδόκητο. Ποίος τδλπιζε πώς δ θαλερός, δ άκούραστος Σωκράτης ΠροκοπΙου, ό γεμά- τος ζωή καΐ σφρΐγος νεανικό, μέ τόν Εντονο παντα δημιουρ· γικό παλμό, ποι·ς τό περίμενε πώς θά μας άφινε τόσο σΰντο- μα ; Νά τα βάλομε κάλι μέ την άζεπέραστη μοΐρα την άνθρώ· πίνη ; Άς άποφΰγομε τή φτηνή φιλοσοφία. "Αλλωστε καΐ τού· τη την άπορΐα, βολικά μβς την Ελυσε τό σπινθηροβόλο πνεθμα τοθ ποιητή", μέ την άνατολΐτι κη θυμοσοφική διαθέση, τρα γουδόντος στό ώκροτελβύτιο οΐστιχο πού Εχει στό «Σεριάν στήν Παλιά Σμόρνη» : ι,.,Κι' ό β(ος μοιάζιι μέ όνειρο, [χά ψίμα μοώζιι άλή&ιια, Μά Ιχ*ι κι άλ·)#ει<ς ή ζα>ή, κου
[μοιάζονψ ηαραμύΟΜ.,.ϊ
Πράνματι ι Παραμύθι σωστό
παρΰμθθι τής λαγγεμένης *Α-
νατολής, μά παραμύθι γόνιμο
καΐ όλοζώντανο εΐταν βλη τού
ή ζωή.
γ
κ,
κο,Ι 0
το«
«
Ο ΥΠΟΥΡΓΟΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΠΑΙΔΕΙΑΣ ΚΑΙ ΟΡΗΣΚΕΥΜΑΤΩΝ ΕΔΗΛΩΣΕΝ
ΟΤΙ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΟΣ ΥΠΕΡΑΡΙΘΜΟΙ ΔΙΔΛΣΚΑΛΟΙ
ΕΙΣ ΤΑ ΣΧΟΛΕΪΑ ΤΗΣ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΣ ΤΗΣ ΤΕΩΣ Α. ΠΡΩΤΕΥΟΥΣΗΣ
Τοθ κ. ΝΙΚΟΥ Ε. ΜΗΛΙΩΡΗ
ΜΕ τίτλο «Τα Βουρλά τί|ς
Μικράς ΆσΙας» (Μέρος Α1—
Ίστορικά) έκυκλοφόρησε τό πε
ρισποΰδαστο σύγγραμμα τοθ
λογοτέχνη καΐ ΙστορικοΟ κ. Ν,
Ε. Μηλιώρη, αποτελούμενον
άπό 400 περΐπου σελΐδες μέγα·
λου σχήματος, καΐ τιλουτισμέ·
νο μέ 75 εί.<6νες. Στόν πρόλογό τού ό συγ· γραφέας λέγει τιώς ή έργασία τού «δέν 0ά ήθελε να πάρει τή ί Ε ί Πθ μεγαλεΐτερη 123-146) Κσ| «Καταστροφή» 162). χσρά» (σελ'δες τό δεύτβρο στήν (σελίδες 147— ) ΕΓναι πβριγραψές αύτόχρημα συγκλονιστικές. ποΰ προκαλοθν στόν άναγνώστη, τα δάκρυα τ?|ς χαρβς καΐ τί)ς όδΰνης... Το β βλίο α*τό τοθ κ. Ν. Ε Μηλιώρη, είναι βιβλ'θ μνημβιω- δες. ΚαΙ μαζί με τόν «Μπουρ- νόβα· τοθ κ. Ν. Καραρά καΐ τα συνάψη μέ την ίστορία τοθ ΜΟ ΈλλΟ σημασία Εργού σοφίας» Πιθα-' ... . νόν. ΕΤναι δμως, άναμφισβήτη , ΜικρασιατικοΟ ΈλληνισμοΟ συγ τα, £ργο μεγίστης εόσυνβιδη οίας, καΐ υπομονήν, καΐ μα· . . κρας έπΐπονης, έπίμονης καί'κα1 £να βοήθημα πολυτιμώτα δαπανηρτ]ς τιροσπάθειας. Ι το γιά τόν Ιστορικό τοθ μέλ Άρχίζει άπό την έξήγησι τίίς λοντσς πού θά ήθελε νά κωδι- Ό ύ-ουργδς Παιδείας κ. Γε- ροκωο-όττσυλος, άναφερόμενος είς τα σχολια των εφημερίδων, κατά τιά; όττοΐα έν συγκρίσει ττρός τάς Αθήνας, τα ύφιστάμενα κενά είς διδακτικόν τφοσωτπκον των δημο¬ τικών σχολίων Πειραιώς είναι τοι¬ αύτης εκτάσεως, ώστε νά δημιουρ γοΰν σοδαράς δυσχερείας βίς την λειτουργίαν των, ανεκοίνωσε τα έ- |γράμματα τοθ κ. Χρ'. ΐΓ.Σολο' μωνίδη, θά παραμείνη άθάνατο έτιμολογΐσς τοθ τοπωνυμΐου καΐ προχώρει στήν έζιστόρησι τοθ τόπου, άπό τής εποχάς τοϋ πρώτου οΐκισμοθ τού—τό 1200 μ.Χ. δπως ύπολογΐζει—καΐ φθά νει μέχρι τής Μικρασιατικήν συμφοράς—τό 1922. 'ΕξετάζΕΐ καΐ συγγραφεί μέ ζωντάνια, πειστικότητα καΐ μέ τρόπο πού εύχαριστεΐ, χι καθόλου νά κουράζη, την μι· κρασιατική αυτή πόλι άπό πά σης απόψεως. Καΐ κάθε φρδσι ή" κρΐσι ή γνώμη τού, την στη ρίζει πάνω σ4 άδιάσειστες ά ποδεΐξεις. Καταπλήσσεται ό άναγνώ στής μέ τίς πηχές καΐ τα βοη θήματα άπό τα δποΓα Λντλησε τίς πληροφορΐες τού ό συγγρα ΓιατΙ Εψαξε καΐ φ Ι ψζ α βρήκε τίς πληροφορΐεςπού άναζητοθ- σε, καΐ στα πιό άπΐθανα μέρη Σέ περιγραψές περιηγητήν, οέ παμπάλαιες έφημερΐβες, σέ κρα· τ:κα άρχεΐα, καΐ σέ βιβλία ί) αλλα οημοσΐεύματα μ4 τίτλους πού δέν πρόδιδαν βτι θά τχε ριεΐχαν πληροφορΐες χρήσιμβς γιά τό ίργο τού. Άπ* 8λα 8μως τα κβφάλαια τοθ βιβλίου, συγκινοθν Ιδιαίτε- ρα τα Η' καΐ θ' ποο άναφί· ρονται, τό πρωτο στήν άπελευ θέρωσι των Βουρλθν άπό τόν ,Ελληνΐκό στρατό, μέ τΐτλο «Ή κοποιήση σ' Ινα ένιαϊο κεΐμΐνο την ΙστορΙα αυτή. Πρίν κλείσω τό σημείωμά μου αθτό, θά ήθελα νά προσθέσω άκόμα δυό λόγια, σχετικσ μέ την γνώμη τοθ συγγραφέα γιά τή σατυρική ποΐηση τοθ βουρ- λιώτη γιατροΟ Γεωργ. Ήλιάδη, τοθ αλησμονήτου «Τοζότη». Ό κ. Ν Ε. Μηλιώρης λέγει ίσβλ. 3231 πώς τόν στίχο τοθ Τοξότη βέν χαρακτήριζεν ή γνωστή φινέτσα των έπτανησΐ ών σατυρικων Άμβλιχου καΐ Λασκαράτου. Βεβαία, δπως λέγει δ συγ· γραφέας, δέν διασώθηκβ δυστυ- χως τίποτα άπό τούς στΐχους τοθ Τοζότη. 'Επειδή βμως θυ- μβμαι κάπως τό βργο τού καΐ Οπως πιστεοω—θά μοΟ ανα¬ γνωρίση ό κ. Μηλιώρης μιά κά ποία έπΐδοσι καΐ εμπειρία στή σατυρική ποίησι, δέν διστάζω νά τοθ πώ πώς διαφωνΰ μαζί τού ώς πρός την κρίσΐ τού γιά την ποίησι τοθ Τοζότη. ΓιατΙ δ Τοξότης—δπως μοΟ Εμεινεν άπό τότβ ή έντύπωοι—ήταν σα· τυρικός ποιητής, καΐ πραγματι- κός καλλιτέχνης, άνώχερος καΐ των δύο προαναφερομίνων Ι πτανησΐων ποιητων, μόνο ποΰ τδ ϊργο τού ήταν μικρότερο, άφοθ πέθαν» μόλις 44 έτών. Μάλιστα τόν δβότβρο, τόν Δα- «Ό ίσχυιρισιμός ττερί ιόττερσρίθμων δημοδιδασικάλων είς τα σχολεΐα των Αθηνών, είναι έν τελώς άστηρικτος. Διότι, ώς ττρο- κύτττει έκ των κατωτέρω τταρατι. θεμιένων ύττευθύνων στοιχείων, οί φερό,μενοι δήθεν ώς ΰττεϊράριθμοι δημχ>διδάσκαλοι της ττεριοχής Α¬
θηνών, τνπικώς μόνον δύνανται, νά
θώρούνται ώς τοιούτοι, ένώ ούσι-
αστικως κιολύπτουν σημαντικά κε¬
νά, τα όττοΐα καθιστοθν έττι6ε6λη-
μένην την τταρουσίαν των.
Ένδεικτικώς ιμόνον θά έδει νά
ΟΛ^φερθοΰν αί κάτωθι σνγχεκριμέ-
κχι ττβρΐτΓτώσβις :
α) Ε!ς την Α' περιφέρειαν Α¬
θηνών λειτουργσθν μσνοτάξια σχο-
λεΤα (,μονοτάξια δέ «Τναι, ώς γνω¬
στόν, κατά νόμον ττλήρη σχολεϊα,
λειτουργοθντα δμως μέ δνα διδο>
σκαλον), δπως τό 12ον Αθηνών,
τό 3ον ΚηΦΐσιάς, τό της Ν. Πεν-
τέλης κλπ., βΐς τα όττοΐα, έττί συ-
νόλου 363 φοιτώντων μοοθητών, δι
σκαρβτο, τόν άμφισβητεί άκό
μα καΐ ώς ποιητή ή νεώτερη
κριχική Ι (βλέτιβ ΜαρΙνου Σι
γοόρου (βιογραψικόν σημείωμά
Ανδρέα Λασκαράτου, Εκδοσις
Φέξη, '>■ θίϊναι 1915, σελ. 19).
Κατά τή δική μου γνώμη, οί
στΐχοι τοθ Τοζόιη ήσαν γλα
φυροί, διαυγεΐς, εΰχάριστοι,
καΐ δχι σκοτβινοΐ οθτε κουρα
στικοί, σάν των παραττάνω δ·
πτανησίων ποιητων.
Κσ.1 πιστεύω πώς δ Γ. Ήλιά
δης-δ άλησμόνητος Τοζότης—
Ίταν, μετά τόν άσύγκριτο ΛαΙ
λιο Καρακάση, ό καλύτερος
μικρασιάτης σατυρικός ποιητής
τοθ καιρου τού.
Δ Γ. ΑΡΓΥΡΟΠΟΥΑΟΣ
(Τάκης Μδμος)
τω άντιστοιιχοΰν Οττερ τούς 120
ιμαθηταί είς έκαστον.
β) Είς την (βίαν περιφέρειαν
λειτουργουν διτάξια σχολεΐα, ό¬
πως τα Κ. Χαλανδρίου·, εΑ,γίου
Θωμά, 7ον Αθηνών κλττ., είς τα
όττοΐα άναλογούν ττλέον των 70
μαθητών είς έκαστον δημοδιδάσκα
λον καί, οκόμη, ττέντε τετρβτΓάξια
σχολεΐα, είς τα όττοΐα άναλογοΰν
άνω των 85 ιμαθητών είς έκαστον
δημοδιδασκαλον.
γ) Είς τα άκτώ δημοτικά σχο¬
λεΐα Περιστερίου (Γ' τΓεριφερείας)
άναλογοϋν 97 ιμαβηταί είς έκαστον
θημοδιδάσκαλον. Άλλά, γενικώτε-
ρον, ««αί είς την ττόλιν των Αθη¬
νών καί είς τούς συνοικισμούς, ή
αναλογία των ιμαβητών ττρός δη-
μο>διδάσι«αλον ύττεριβαίνει τους 60,
γεγσνός δττερ ουδόλως δικαιολογεΐ
τον ίσχυριοιμον ττερί ύπεραριθμίας
διδαικτικοθ τιροσωτΓΐκοΰ, τοΰ νόμου,
ώς γνωστόν, ορίζοντος δτι είς έκα¬
δάσκουν τρείς διδάσκαλοι καΐ οδ- |στοιν δημοδιδάσκαλον ττρέττει νά ]τό ύττονιργεΐον έχρι όντιμΓΤωττίσει
άντιστοιχοθν τουλάχιστον 40 μα¬
θηταί.
Οσον άφορά είς τόν Πειραια,
ρ ς ,
ή αναλογία ιμαθητών των δημοτι-
ι<ών σχολείων, συμφώνως τπάντο- τε ττρος τα ύπάρχοντοο έττίσηιμα στοιιχεΐα, είναι ή Ιδία ττερίττου μέ την ι>ρισταμένην έν Αθήναις. Εξ¬
αίρεσιν άτΓθτελεΐ μόνον ή Γ" ττε-
ριφέρεια Πειραιώς, είς την όττοίαν
ίηττίΓγονταιι τα δηΐμοτικά σχολεΐα
Άμφιάλης κοοί Π©ρο;μο—ος, δπου
ττράγματι τό διδακτικόν ■προσωπι¬
κών είς αύτά «!ΐναι δυσαναλόγως
ΐμιικρόν έν σχέσβι μέ τόν αριθμόν
των φοιτώντων ιμαθητών. *Ι—Ι είς τα
σχολεΤα των ώς άνω δύο ττεριοχών
κοττάοτασις χρήζει δβδαίως άντι_
μετωτΓίσεως καί ή λήψις των ά-
ναγκαίων ,μέτρων δέν θα βιραδύνη.
Γενικώτερον, δμως, ώς πρός τα
ι>πάρχοντα κενά, τόσον είς ττην
περιφέρειαν τ. Διοικ. Πρωτευού-
σης, δσαν καί βίς την έτταιρχίαν,
ΧΑΡΤΟΠΩΛΕΙΟΝ
"ΕίΕΡΗΑΝΤΠ
Κ. ΒΟΣΚΙΔΗΣ - Γ. ΚΑΒΑΛΑΡΗΣ
ΕΡΓΟΣΤΑΣΙΟΝ: ΚΑΤΑ ΣϊΤΗΜΑ:
Καποδιστοίου 46 Αγ. Κωνσταντίνου 18 (Στοα)
Τηέφοονα ι Έργοσιασίιυ 55 068 — Καταστήματος 56-876
Πλουο·ία Συλλογή Χαρτικών ειαί βΐδών Γοαφικής "Υλης
Χονβοική-Λιανική
ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΗΓΗ ΣΤΗΠ ΚΑΤλΠΑΑϋΣΗ
ΖΟΝΙΑ ΑΧ« ΒΔΦΕΙΔΔΟΥ
Καθηγήτρ.α Γαλλικής γλώσσης
Παραδόσεις είς "Ιδιωτικά Γυμνάσια καί Λύκεισ
Κσί κατ' Οίκον ^ ,* :>.
Πληροφορίαι είς τα Γραφ. τοθ «Προσ. Κόσμου>
κ,αί άντιμετωττίζει τό ζήτημα με¬
τά της έ^ιιδνίλλομένης σοδαιρότη-
τος, έχει δέ ττροβή είς έπτανειλημ-
έ δδ δά ξ
ή ς ημ
μένα διαδη/ματα διά την αύξησιν
των άργσΛΊκών θέσεων είς σημαν¬
τικόν αριθμόν, δεδομένου δτι μό-
^ον διά τήις αυξήσεως ταύτης 6ά
Τναι δυνατόν νά δοθή Ικανοττοιη-
τική, λύσις είς τό ι>φ·ιστάμενον
τρόόλημαε·.
ΑΙ ΕΟΡΤΑΙ ΤΗΣ
ΚΙΝΠίί)™ ΚΑ11Ι0ΕΑΙ
Την προσέχη Κυριακήν 3ην
Νοεμβρίου καΐ ώραν 11 π. μ. ό
Συλλογος Κωνσταντινουπολι-
των Καλλιθέας δργανώνεΐ είς
την μεγάλην αίθουσαν τελετδν
τού όμηρικήν εορτήν καθ* ήν δ
γνωστάς ραψωδός τοθ Βασιλι·
κοθ "Εθνικοθ Ίδρόματος κ. Τα
βουλάρης θ* άναπαραστήση.
άπό την Ιδικήν τού παράφρασιν
ττίς Ίλιάδος μέ άπαγγελίαν μβ
■ιά μουσικής την ραψωδΐαν Ζ':
«Έκτορος καΐ Άνδρομάχης δ
μιλΐα». θά προλογίση ό ποιη-
τής κ. Όμηρος Μπβκίς. Είς τό
πιάνο ή. δεσποινΐς Α. Άθανα
σιάδου.
—Διαλέξεις
Σήμερον Κυριακήν καΐ ώραν
11 π.μ. είς την αίθουσαν τοθ
«ΠαρνασσοΟ» ή 'ΕταιρβΙα «Έκ
παιδευτική Άναγέννησις» δίδει
διάλεξιν μλ όμιλον τόν κ Ν.
Κωνσταντόπουλον, πρώην §Υ
πουργόν (ίκ θράκης) καΐ με
θέμα «Έχιβχλλομενη οτροβρή
τής ΈλληνικΓίς ΈκπαιδεύοεΜς
κρός την πρκγματικήν βί»σΙ«ν
τβθ Έλληνορθοδύξου χριοτια-
νικοθ ηολιτΐομοθ». ΕΤσο&ος
Ιλευθέρα.
ΧΑΡΗΣ ΕΡΜΕΙΔΗΣ
Χειρουργός ΌδοντΙατρος
ΆγΙας Σοφίας 16, θεσσαλονΐκη
Τηλίφ. 49.81-72.663
Ό Μπουρνόβας, τό συμπα
θητικό, τό μυροβόλο και ορο
σόλουστο προάοτιο κης Σμύρ
νης, εΐτανε ή γενέτειρα τοθ
Σωκράτη ΠροκοπΙου. Γόνος
οικογενείας άρχοντικής, μέ Εμ
φυτη την καλλιτβχνική ψλέβε
σέ 6λα της τα τβκνα. Μβ την
πρόσθβτη πλατιά έγκυκλοπαΐ
δική μορφώση ποΰ τοθ Ιδωκβ ή
περιώυμη «Εύαγγελική" Σ,χολη»
τής πανώριας νθφης τής ΊωνΙας,
μβ την επιμελεια καΐ την αΰτο
καλλιβργεια, μέ τή Φλογερή
φιλοττατρία καΐ την προσήλωση
στίς έθνικές παραδόοεις, προι-
κΐσΐηκε με τα έφόδια μέ τα ό
ποία μδς χάρισε τίς άξιόλογες
ποικίλες πνβυματικές τού δή
μιουργΐς. ΚαΙ δέν είναι λΐγες.
Μβτρδτβ :
1; «Είς τα βασίλειος τοθ Με-
νελΐκ (1924). 2) «Έλλην είς τα
άδυτα τοθ Ίσλάμ» (1928). 3)
«Σάν ψέματα καΐ σάν άλήθεια»
(1928). 4) «ΟΙ ΓΕλληνες στήν
Άβησσινία καΐ σέ αλλες χω·
ρες τής Άφρικής καΐ τής "Α·
οίας» (1930). 5) «Στά Προπύ·
λαια τοϋ ΠαραδεΙσου» (1933).
6) «Σεριάνι στήν Παλιά ίμϋρ
νη» (1941—έπανέκδοση 1949). 7)
τΤό Κομπολόΐ τοθ ΔερβΙση»
1941-έπανέκδοση 1947). 8) Ά
σιατική Μπαλλάντο» (1944). 9)
«ΣπΙθες άπ' την τσιμποΰκα τοθ
παποΟμου»ΐ1948;.1Ο) «ΟΙ Άλλα
ουΐται» (1958). 11) «Προσφυγι·
<θΙ Περίπατοι» (1954) καί 12) «Άναζπτώντας τή Σμύρνη μας» 1956). "Αφισε καΐ ετοιμες έργασ'ες γιά τύπωμα : 1) «Τα Ρουμπα γιάτ» τοθ Όμάρ Χαγιάμ 'Εμ- μετρη μεταφράση) καΐ 2) «Ή ΛΐθιοπΙα ττρΐν γνωρΐσει τό» Εϋρωπαϊκό Πολιτισμό». "Αν εΤ αι νά κρΐνεις άπ' τα δημο- σιευμένα καί άπ' την ώριμθτη- α τοθ συγγραφέα· άσφαλω- άζιόλογα θά είναι καΐ τα άτύς πωτα, πού θάπρεπβ, νά βρβθε ρόπος νά έκδοθοθν. "Ολα τού τα Εργο άζιολογή θηκαν έπαινετικά στόν καιρώ τους άπό τούς άρμόδιους κρι τικούς καΐ μερικά άπό έρασι τέχνες σάν καΙΛ τόν ύπογραφό μενο, ποΰ φάρο καΐ όΒη/ό στΙ< κρΐσεις τού Εχει την άγαπη και τό σεβασμό πμός τό μόχθο των πνευμαΐικων άνθρώπων. Κα σάν έπιστέγασμα ήρθε καΐ < βραβεύση τού άπό την 'Ακα Οημία Αθηνών. Α Πέρα καΐ χωρία άπό την πνευ ματική προσψορά τού, Ιδιαίτε Ρη χρωστάμΐ^κτίμηση στό ή θος, στό χαρβηηήρα, στήν ά θρωπιά τοϋ Σωκράτη Προκο πΐου. Ιαιριάζει νά τονιστοϋν ξεχωριστά ιοΐ άρετές αΰτές γιατΐ δυστυχως στθν τόπο μας— μά Βννοια σας, καΐ σβ βλλες χώρες—κατά Ενα παράξενοκα άντΐνομο φαινόμενο, Εέν είναι καΐ τόσο συνηθισμένες στούς λεγόμβνους άνθρώπους των γραμμάτων. Τό συμπαθητικό χαμόγβλο ποΰ δνθιζβ πάντα στό φβγγο βόλο πρόσωπό τού, ή άνβπιτή· δευτη εύγένεια, ή βαθύτατη ά- Υαθότητα ενός πραγματικοθ ψυχικά βύπατρΐδη, ή μακρόθυ- μη πραότητα, ή άπέραντη κα λωσύνη, ή άνατολΐτικη στωί· κότητα, ή λεπτοτάτη βύαισθη σία, ό άγνός συναισθηματικός κόσμος 4νός πλασμένου ποιητή, ή άγάπη τού γιά τόν πλησίον καΐ γιά τόν ταλαιπωροθμβνο συνάνθρωπο, ή έντιμότητα, ή διάφανη βΐλικρΐνεια, ή άπλότη τα καΐ πλήθος άλλα ψυχικα χαρΐσματα, άποτελοθσαν τόν άτιμητο ήθικό ίξοπλισμό τοθ σββαστοθ φΐλου πού τοθ χρω στάμε τα σημερινά μνημόσμνα. Α Άρχίς τοθ Σβπτέμβρη. Μόλις λοιπόν, ,ίκτελο κ* Ι-, ζωηρή πρός μας Τό πρωΐ ,ής 3ο βρή ίγραφα Υια φΐλου Γ* Μπουρν Ν «Ό νοβαλή, δμορφοι ρά τού μί «λέη της. Πή-ρα να"οη Φωνήσω στό ;,(„ ,Ι?° όττίλόγιζα πώι σ^ταί; καθώς μο() Μέσα σέ μίαν , λΐας ξβπροβάλλϊ' στά θαμπά στοχασμων ή γβλισμοθ», ΑκαΙ Ράτι τοθ αρρώστου άκοοω μ πόκοσμη ασθΑΛΐη μη φνή νά μ ζ«ΐ μ* ήρβμη γαλήνη καί ζή τώ μαζ! ^«ά Είναι οί Γήν πικρή γεμάτοι έ «αί μίνοι νοσΐαλγΐα μ4» ίδες 7' ,οι, πού άιτοτελοθντόί σμα τοθ ποιητί) στό ταιο τού ίργο. ΣυνηθΙζομε, βίαν γοθμβ ίκβΐνοι-ς ποό Μμ νά τούς εύχόμαστε ■ *' τή μνήμη τους. Ό _ ΠροκοπΙου δβν Ιχ«ι νά !χ(ι νά σέ εόχίς συμβατικίί. Γ(, άθανασία την κίρδισε ι|« σπαθΐ τού, μί τίς άρπΐτ» τίς ψυχικές καΐ τις »(|ί[Κ κές, μέ δλο τό βργο. Ή γνωσχή Σά ή θά μεΐνουν μνημΐϋ «έσαεΐ» γιά τοΰς ί .. γιά τούς "ΕλΚηνβ; *)1ι^, θά θυμοθνται παν κοτατο νοσταλγό €'Αλησμόνητων Ξ. Κ. ΑΛΟΓΛΟΥΙ όν ί'.Π ί"! ν'Π' μ Αι ρχς εΤχα γυρίσει από ρισμα. ΛαβαΙνω ιηλεφώνημα άπό ώ 6 η τό παραθέ Ινα πρωΓνο τό γραΦβϊο Π ηφημ γρ τού πώς 6 Σωκράτης Προκο πΐου βρΐσκεται στόν «Εαγγβλι σμό» νοσηλευόμενος καΐ θέλβι νά μέ (δεί. Πρίν άπ' τό μβση μέρι ήμουνα κοντά τού, στοθ πόνου τό κρεββάτι. «Βρίσκομαι έδω σαράντα μέ· ρες καΐ πλέον, φιλοξενοόμβνος, των ΠοντΙων», μοΟ εΐπε μέ τή γνώριμη εθθυμη διαθέση και μ' Ενα κάπως πονεμένο χαμό- γελο. Στήν άπορΐα μου, μοΟ Ε- δειξβ την έπιγραφή στό έξω τερικό ύπέρθυρο τοθ θαλάμου, δπου διάβΐσα :<Τ_ί3 Κοοιη ϋο· ηΐϊβά Βγ Ροηίΐαπι δοοΐβΐγ».,. Κοντανασαίνοντας μοί μιλη- σε κατόπιν μέ άτονη φωνή συν οτττικά γιά την άσθένειά τού. 'ΕπΙσης κ «Ι γιά μιά τιμητική διάκριση ποΰ τοθ βγινε άπό τό Σωματεΐο άποδήμων τ("ς Νέας "Υόρκης : «ΡοάβΓίΐΐίοη οί Μϊογ»· βί&ιίο &ηά ΤηΓβοίίΐη δοοΐεΐίββ- οί υαϊΐβά δΐαΐββ &αά Οβηβάα·· «Σέ βΐχο ζητήσει, πρόστεσβ, γιά νά τοΰς κάμιις άπό μέρος μ&υ Ινα εόχαριστήριο, γιατΐ Ι ώ δέ ά λά ου μ χρήρ γώ δέν ημουνα στά 'Ελειψες, Ιμαθα. καλά μου στήν εξοχ: ΒΑΣΙΛΕΙΟΝ ΤΗΣ ΕΛΛΜΟΙ ΔΗΜΟΣ ιΚ,ΕΡΑΤΣΙΝΙΟΪ Οικονομικαί Ύ—<»ιαι Α Ν Α Κ 0 Ι ΝΩΣΙΙ Π ρ 6 ζ άτΓαντας τούς έν ή τοΰ ημέτερον Δήμον, νομεΐς τ) έττ Μίαρττοχτάς Διά τοΰ ψη^ιοβέντος κβι ίΐ» σιετΛέντος έν τφ ύπ' άριβ 2)1 12.10.57 Φ.ΕΚ. Νομοβπκοίί· ατάγματος 3777)1957, ίΐ' βιλήθη έτήσίθς ρος έττΐ τοθ έντός τ* ί|·| κρκμένου σχεδίου πόλεως 4«* λ 6 ιτ τ ο ν χωρ"11!*1 δσον έκαστος τούτκν άιτοιΛί ^| τιον καί οίκοδομήσιμον καί κατά την έν αοθρίρ 13, ΠΗ ράγρ. 1 .εδαφ. κλίμακα, Κατά τάς αύτάς ταξεις, ή ί-ιβοΜ τοί^ φόρον άρχεται άττό τού τους 1954—55, ήτοι ίσχυος τοΰ Ν.Δ 3033)54 Χαλοΰνται όθεν ττάντίς <^ «"· τό ανωτέρω ύ ττ 6 Χ Ρ «V 6π^_ονμ<^^*,^ ξεις της τταρ. 4 τού υττ' αριθ. 3777)57 Διο^άγΐίατος, ύ » Χούν σχίτκί"; λ ω σ « ν είς τ *' Κ .μ ο ν, ττεριέχοιβα ^^^ ήν κείται τό οΐώηώ»,^1^ σιν καΐ την άγοροί® δι' ίν έκαστον των *των 1954—55, 19 1957 ' Ωσαύτως τες οί ί 6 ι νομεΐς, 1 τγ ω τ α 1 οί" Πς ι* ■': «ι ■/ Ι ν ι τκι , Ι β ού όν 'ιι β; "! «Φι ί .Μ <1 εντεύθεν < ιός τάς διατάξος ανω ΔιατάγμΛτ0^ - ο δάλ ο υν < δήλωσιν Δήμον σιν είς ήν κείται· το την έκτασιν κλττ ΑΙ ανωτέρω 6ηλ««" τίρων των νφΐ™*^ -ωο Λκοβλη· ο ι ΑΤΡ0Ϊ, .*.„, τό 'ατΡ ίίΰν "IV < την