187057

ΠΡΟΣΦΥΠ ΚΟΣ ΚΟΣ Μ
*.*■»
ΑΙΙΕ*ΑΡΤΗΤΟΙ ΕΒΑΟΙΙ,ΑΑΙΑΙΑ Ι,ΟΛΠΙΚΗ ΙΦΗΜ.ΡΙΙ. ΦΐΛϋΛυπΚΗ, ϋΙΚϋί,υ»,^ κ*, ,„* ηΡΙΙΙΦΥΓΙΚΒΝΐ
ε**^·ε»·^»«^^ε·»·^ε·*·^»^^^^»ε»·^ε»<·*»^·ε^_»»^^·^_»^_« 5 ΐΑΝΟΥΑΡΙυγ 1958 % ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΝ - ΙΔΙΟΚΤΗΤΗϋ -ΩΚΗΑΤΗΣ ΧΑΡ. -1ΜΑΜ1ΔΜ. ΔΙΔΟΣ ΔΡΓΕΙΟΙ ΟΔΟ2 ΣΤΑΔΙΟΥ 60 — ΊΉΔΕΦ. 57-126 *ρΐθϋ, άνταποκρισιν έκ ίίΐβν περιγράφβνται μέ τα μ ε λ α ν ώ τ ε- ; „ χρώματα α» ΦΡ>κ>αστικαί συν-
;ήχ*ι, ύ«β τ"? «ποίας έκρατή&ησαιν επί δεκα-
"ί6νΐ«μηνον εις τας Τβυρκικάς φυλακάς βκτω
'ιύμί τβυ «ληρώματος τού Έλληνικβύ άλιευ-
■ιχο» «Π«ναγια Φανερωμένη» ©ί όποϊβι έν τέ-
]α ήίΜώβηοΛΐν, άφοΰ έδικάοθτ,σαν κατ' επανά¬
ληψιν εί$ τα δικαατήρια τριών διαφόρων Τουρ
'μάν πόλεων, πρός τβν άποκλειοτικόν σκβ-
βν έίΤ4>5 ταλαιιωρηθβϋν και έξευτελισθοΰιν
ίμΐειΙ-Π δέ και κατεξευτελΐ|ςβή|, έν ·ίώ
ξυελισθ
ξευτελΐ|ςβή|, έν
των- κΧΙ τβ Ελληνικόν κράτβς.
γε»ται ό πλβία ύ άλ
·ίώ
ρς
άφηγε»ται ό πλβίαρχβς τού άλιευτικβΰ
*** εί^ε "■■'λλπφθη τήιν 2&ην Σεπτεμ-
^ 195*. ένώ ήλίευειν έντός των Έλληνι-
^' Μάτων, υπό Τβυρκικοϋ περΐ'.-ιβλικβύ, τό
$ρμχ τού όπβίβυ ήνάγκασεν, υπό την απει¬
ρίαν βπλων, τβύς "Ελληνας άλιεϊς ν» τό
,αίΐβιδησβυν εις Τουρκίαν. Κυβερνήτη; τ^ΰ
κφΐακοϋ καταδιωκτικβϋ ήτο ό Ίμπραήμ Π^
Λίί£, έ οποίος είς τάς διαμαρτυρίας τού "Ελ
^ ηλβιάρχβυ απήντησε: «Δέν ύ π ά ρ
[βΗ' "Ε λ λ η ν ι χ α ϋ- δ α τ α ο¬
ί, είναι Τ β υ ρ κ ι κ ά ». Τβ Ελληνικάς
,Οΐί,τι/ον ωδηγήθη είς "Ιμβρβν, άηίΧ) τβ
Μ τβυ ένεχλείσθη είς τάς φυλακάς επί
κ«· υπέατη λϋ
3? ημΐβα( καί ύπβατη προΐηλακισμβύς καί
«αντββιδεϊδ στερήαεις.
Την Ιδΐν Όκτωβριβυ οί "Ελληνες είσήχθη-
«ν είς ίίχην, άλλά τβ Τουρκικόν δικαστήρι
..< ι,.Λοου εκηρύχθη Λναρμόδιβν καί ώς άιΐί.· οκοπκμως, διά νά ταλαιπωρηθβϋι.' οί :ντες ναυτικαι μας, οί βπβΐβι άκολβύ ίω; μέτεφέρόηβαν είς τάς φυλακάς Αί'νβυ, ©- α» αννεχιαβηΰΛν τα μαρτύριά των. Έκει εία- πχβποχν είς ιιέβν δίκην, ή όποία έπίοηδ έμα τιινίιι διά «κρείσσονας ά.τβδείξεις». Άκβλού- {«5 μετηχθηοαν είς φυΛακάς τής Άδριανβυπβ- λεωί. Καί έκεΐ εισήχθησαν κατ' επανάληψιν ιί; ίικας. αί οποίαι έματαιώθηααν κα'ι άφοϋ έ κλαιπωρηθηοαν επί μήινας, τελικώς τό δικ«- ίίηριον τβύς ήϊώωαεν, βπότε μετεφέρθηααν ΐί; τα Δβιρδανέλλια, ό'που παρέλαβον τό λεη- «τημένον και ήμικατεοτραμμένον σκάφος ΐ«ν κ*ί έπεστρεψαν είς Χακίδα. Κ«τ* τβ διάοτημα τής φυλακίσεώς των δέν τ»,· έκετρά.τη νά έπικβινω,νήσβυν μέ τάς 'Ελ ληνικχί αρχάς ή μέ τούς οίκείους των, οί έποί α τού; εθεώρουν άπωλεοθέντας, Ό πλιίίαρχβς ανέφερεν ώς ενδεικτικόν των "—κων όιαθεσεων, ότι κατά τής άθωωτικής ;εως, έ εισαγγελεύς ήοκηοεν εφεσιν ύ- «ρ τ«ϋ νόμβυ, πρός τόν ακοπον όπως παρχ- ΤΕΐνιι την φυλάκιοίν των. Ανέφερεν έπίοης ότι ή αυμιτεριφβρά των τουρκικών άρχών πρός Λΐούί ήτβ έ π α ί σ χ υ ν τ ο ς. Ή ίδι— εφημερίς γράφει είς την αυτήν σε- «ί» ότι, μετα τοϋς Τβυρκικούς οανδαλισμούς τή; 5η; £επτεμβρίευ τβΰ 1955, είς βάρβς των φονεναν μας, έχουν έγκαταλείψει την Κων- μς, οτ«ντινβι>πβλιν
χ γψ
4 0 χ ι λ ι ά δ
ε ς
"Ελλη-
Αλλη έΛίρης κυβερνητική εφημερίς δημβ-
«η, εΐ( τό φύλλον της τής Ιδίας ήμερομη-
™»«ι_«1 Τουρκικαί εφημερίδας καί αί φοι
·™»ι βογανώβεις τής Κωνοταντινουπόλεως
«ι της Αγκύρας βορυββΰν σ κ β π ί μ ω ς,
"«ιν υποδείξεως τής Κυβερνήσεως Με,ντε-
~ *—" την αδειαινι τής ©τοίας, ώς γνω-
Λίν ΐίνΒΤ** ρΐ. ..μ.. ....!____ ·
ίίΐ Ο
«», τικτ£ δέν γίνεται είς την γείτονα επι
,ΙΤΤ- «εΡ» «5ηθεν πιέαεων, είς βάρος
κ» ΛΛΛαμάνων τής Έλληνικής ©ράκης!
* '* «ίΐωσουν την ανταλλαγήν αυτών ιχέ
Τ*ί ί/ληνας της Τβυρκίας.
.α'^Π εφημερίς γράφει έπίβης, βτι βί Τβύρ
* Μΐοιωχβυν νά «ξαναγκάαβυν τό Οίκβυμ^·
>' Πατριαρχεϊβν νά εγκαταλείψη την
βαΐώνων μ ε γ α λ ώ ιν υ μ ο ν
ϊ τβυ, την όποιαν — όπως καί τα αλλα
«Ρ«νονικά μας έδάφη — έξακβλβυθεϊ νά μολύ-
>- Ρ
των
ίστ©ρία.
ό
ά π α ι σ ι ω-
ποΰ άναφέρει
γμ©ς ίστ©ρία.
Ανεξαρτήτως όμως τούτων, © ©ργανωτήιί
των είς έάρος των έν Τβυρκία ©μβγειιιων μα$
άποτροπαίων έγκλημάτων, ό θ η-
ρ » ώ δ η $ οςραγεύς των Έλλήνων τού Άΐ
οινίου Τοΰρκβς πρωδυπουργός — έκμεταλλευ©
αει.ΐΛί- την ΐ·«> — -—--------.....
έν πρβκειμένω
'Εληνικήδ
ό '
ψ ο φ β δ ε η
καί &νβαρρυ-
ί
...5 ^...|..Λΐ(ί Λυβ&ρνηώεως καί έινθαοου-
νομ,νβς υπό των Άμερικ^ών %ΛΪ Τδν**?£_
γΛων
τ Ρ β
μρ
προέβη και πάλιν
κ λ ΐι τ ι κ ά
εναντίβιν
προσφάτως είς
ίβιν δηλώ-
Δ ι ττ λ ο κι ΐι
ς;εις καί απειλάς, εάν δέν έγκαταλείψωμεν,
είς τό ελεβς τού πβυλημένου είς τούς Βρεταν-
νους 4<α£ίλ Κιουτοούκ, τάς 430 χιλιάδας των εν Κύπρω άκραιφνών Έλλήνων. Όπως άπβδεικνώεται έκ των πραγμάτων, οί 'Έλληνες τής Κωνσταντινουπόλεως θά ά- ναγκασδόϋν νά έγκαταλείψβυν βαδμηδόν τάς έστιας των και τούς τάφβυς των προγβνων των —■ τβϋτβ άλλωστε βεβαιοί ύπευθύινωξ /αί ό διευθυνόμενον κυβερνητικάς Τύπος — κατόπιν των τουρκικών πιέσεων καί των 9 α ν α α ί μ ω ιν κινδύνων τούς όποίβυς δια «■'Ρέχβυν, διότι εχβυν έγκαταλειφθη υπό τής Έλ ληνικής Κυβερνήσεως, είς τό ελεος τβΰ 'Υψί- στβυ. Ή κυβέρνησις εν τούτοις τής Ελλάδος, , . _ > - «αα^,
ουνάμει τής συνβήκης τής Λωζάνης, είχεν α | Του ΐΓδ, τί
ναλαδή την υποχρέωσιν νά ηαρέχη είς αύτούς «ν^ταλμενος οια τη
/ —1~>| ι ιΡ ΙΓ Τ Γν ΡΤΤ" 1 ~Π*Λ ■ Τ*· ίΤ>Γ
την ποβστασιαν τηί.
ΝΟΣΤΑΛΓΙΚαΙ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΛΗ
ΒΕΟΦΑΝΕΙΑ ΣΤΟ ΒΟΙΠΟΡΟ
Ή κατάδυσις τού ΣταυροΟ — Ό χα¬
σάν πσσάς.— 'Ένας φουκαράς άλλ*
άξιος δεσπότης.
Τού συνεργάτου μας κ. ΒΥΖΑΝΤΙΟΥ
εύρισ-κόμίθα είς τό έττΐ τοϋ Βο- ττό τα διβρχόμενα άτμότπλοκχ τής
σττόρου Κων)ττόλεως προάστειον ' Σΐιρκέτ προκαλοϋντα κοτταβρέγμα-
Β ε ·α ι κ. τ ά ς, τό πάλαι ττοτέ τα, φωνάς τρό,μου των επί των
ο ν ι ο ν, εις την
παραλίαν τοΰ ΟΊτοίου ύττάρχει ο τά-
φος τοΰ διασήμου κουρσάρζν καΐ
ναυάρχου τοθ δεκάτου εκτου αΐώ-
ν»ος, Χαϊρειπ-'ιν Βαιρβαρόσαα.
Στήν έττοχή ττοθ άναφ·έρ*ουμε,
δηλ. πρό τηεΐ/τντ'α ,καϊ ττλέον έτών,
την μέ/ Τουρκιίαν έκοδέρνα ό Σουλ-
τάνας Χαμήτ, είς μίαν δέ περιοχήν
δκ»(>όρων τΓλωτών μέσιων ιδίως γυ-
ν«:ΐ<ών, καϊ γέλοια καί κ αζο ρ ε ς. 'Εττϊ τέλους εφάνη έρχομένη ή Θρ-ρκείΐ/τική ττομττή. Προηγοθντο οί κ ε χ α γ ι ά δ ε ς των 6ύο ,Εκκλησιών τοΰ Πρσαατείου, ό Χο,ιρμουζάκης καϊ ό Τζαινης, φέ- ροντ«ς τος επισήμου*; λά τής Κων)πόλβως ιμιέ κέντρον τό Β£- 'στολάς των μιέτά ττλα- ΤΟ ΝΕΟΝ ΕΤΟΣ ΎπότοΟ κ. ΧΡΗΣΤΟΥ Γ. ΕΥΑΓΓΕΛΑΤΟΥ Έπιτίμου Δημάρχου, πρώην Βουλευτού Είναι Ενα λβυλβύδιομα τής αστανομιικος κουμτηα, και κρα- νέβιν έτβς. Μιά δρβσβαταλίδα, πβύ την άνα- νεώνει καί την πιοτώνει μέ έλπίδα. Μία ύπό- αχεβις πβύ την θερμαινει καί την γεμίζει μέ αισιοδοξίαν. Καί έχει τόοτκν ανάγκην τ©νώ- αεως, είς τούς καιρούς μας, ή Φτ>χή · · ·
Διανύομεν κάποιαν περίοδον, πού λεγεται
περίβδβς πολιτισμοΰ. Καί άπό ωρισμένων ά-
πόψεων, πράγματι, είναι. Είς τού τβμεΐς τής
τεχινηκήί. τα έπιτεύγματα πρβκαλοΰν ίλιγγον.
Ό άνθρωπβς κατακτά μέ τρομακτικήν οταβε-
ρότητα την Φύοιν. Τής άπβοπά ένα πρός έ'να
τα μυΰτικά της. Καί δέν τα άποκαλύπτει μό¬
νον. Τα άξιβπβιεϊ. Είς τήιν ρίζαν ©λων των
προσπκίειών, είς την αφετηρίαν δλων των έξ-
ορμήοεων διά την προσέγγισιν πρός τούς κα-
ταπληκτικβύς νόμους τής υπάρξεως, είς την
αρχήν δλων των μεγαλειωδών πνευματικων
άνώ'Μ>ν. ώΐώί ΤΛν ΕλίυνΛυ *τΖ±τ «ΜιΛ,νΛιί Λ.«τ«-
τό κάθε γωνίαν ; Τί ακριβώς σνμβαίνει, ώστε αί άπβ-
ντης ό περίφημος Χασάν - πασάς, τούνΤ€ς τάς. . . τελεταρχιικάς ρά-
έ'νκχς χονιδρός καί άβλητικός άν- βδοιος των μέ ΐπιαργύρουις έττίσης
χ,^ν,- Λ^.^ι™ν,,. τής έμτΓΐστοσύνης σψαιρ.κάς λαιβάς. "Ε,ττειτα ήρχοντο
1
προστασίαν της.
Η αημερηιή κατάΰταοις ©ά συνεχισθή βϋί- κτόρον ϊσιραγόν έγκλε!-
σηδ εις τβ ζήτημα τής άλιείας είς τάς Έλλη 'στσυ άδελφιού τού, τοθ έΐίτττώτου
νίκας βαλάοβας, διότι οί Τβύρκβι, άντιστάσε- Σουλτάνου Μουράτ τού Ε! Σημει-
ως μη εϋαης __ κατόπιν τής έ γ κ λ η μ α - ωτέον δέ δτι ώ Χασάν πασάς έ'-
Τ ι κ η $ ανβχης καί_ τής β β υ β α μ ά- ,νεκα τής καί έκ διαφόρων άλλωι/
ήτο κ,Οριος τα μ π α ϊ ρ ά κ ι α, δτ>λ. τα
την φρούρησιν ' ερησκευτιικά λάδα,ρα, κρατούμενα
τοΰ είς τό έττϊ τού Βοσττόρου ά«α- άττό τα έκλεκτώτειρα τταλληκάρια
~ .....τού κ ο ν 6 ο υ σ ι ο 0. "Επει
τα τα παιδία, μέ τα πολύχρωμα
σ τ ι ν ά ρ ι α των ττοθ κρατού¬
σαν τα 'Βξαττττβρυ'γα καΐ τούς σταυ
φυβικών
έχβυν έπι-
ύπάρχει ή έφεσις τής ύπαγωγής των
άνακχλύψεων είς την ύπηρεαίαν τής
ρ α ς των Έλλήνων αρμοδίων — έξακβλου- ' λόγων β
βοϋν ·ά θεωρβϋν ώς ιδικήν των ά π ο κ λ ε ι 'τόν, έςή
σ τ ι κ ώ ς θαλασααν ολόκληρον τβ Άνατβ- «=■-—'-·■
λικόν Αΐγαΐον, ουμ.-εριαμλβανομένων των όρ
μων καί των λιμενων τώ/ν παρά τή Μικράν
Ασίαν ήμετέρων νήσωιν, είς τούς όπβίβυς εισ
τοΰ Χαμήτ πρός αύ
ήακε, δ«τατορ*β ττερίπου
ψ ς η υπηρεσίαν τής ζωής·
Καί ό πώ&ος αύτός είναι καί ώς έξήγηαις καί
ώ$ σκβ.τός ό περιοαότεροιν θεμιτός καί περισ-
οότερον ανθρώπινον Διότι προϋποθέτει έλευ-
δερίαν καί ειρήνην. ιΚαί είινιαι αμφότεραι αυ¬
ταί, πού τόσον δραματικώς έχουν δοκιμασθή·
Τό έρώτημα, λοιπόν, κατά την συνοπτικήν
σύλληψιν τού θέματος νομίζομεν, ότι είναι
την στιγμήν αυτήν: Τί ακριβώς σί
. ' . ','τ-'"""~' "^ την στιγμήν αύτην: Τί ακριβώς συμβαίνει,
ρους των δυο Ενοιρειων. Εττειτα .. . _ . .
ήλθον
ιΐΛ^ον επανειλημμένως πβλεμικά οκάφη των
καί άπήγαγοΐ" Έλληνιχά άλιευτικά πλοία.
ιΚαι τό Κυτριακβν θά ένταφιαοθή έπίοης μέ
όλας τάς τιμάς, διότι έ τ; ι Θέλει ό Μεντερές,
ό οποϊβς άκρι&βπληρώνει τόν αδελφόν Τβϋ
ΝτάλΛες και τόν
Ντιβύ1.
κβρυφαϊον Ρεπβυμπλικάνον
Παρά ταύτα θά έξχκβλουθήσωμεν νά έκτε-
λοϋμεν τ υ φ λ ώ ς τάς έντολάς καί τάς
μάλλον ά'νϋε λληνικάς όρέξεις των
Λμερικανών κυρίων μας, πβύ μάς έχουν με-
τχ&άλει είς έ ξ β υ θ ε ν ω μ έ
άπβδα
δρ
ποστάθμη
ν α α ν-
Π ί έ ο χάτ π ! ύ-
Έρωτάται τώρα: Είς τόν τόπον αυτόν πβύ
λέγεται Ελλάς ,αί πού ουνεκέντρωσε, διά μέ-
σβυ των αίώνων, ©,τι υψηλόν, εύγενές, ή&»χόν
καί ίδλιικόν υπήρξεν είς τόν Κόσμον — είς
την μητέρα των »=/εών καί των Ήμιβέων, την
κβιτιώκ των φώτων τοΰ Λθλιτιαμβΰ, τής δό-
£ης χαί τού άνβρωπΚιβυ μεγαλειου — εςέλι-
πε τελείως ή έντρβπή άπό άρχβντας
καί άρχομένους; Άπωλέοαμεν ©λ©ι — μ η-
δενόςέξαιρβυμένβυ — καί
τό τελευταίον ιχνβς τής ανθρωπίνης αιίδβϋς;
Ή /.νλΐΓΐκό τοΰ ΐώηχιυ Ήγϋθία. — ουιμπ&ρι
λαμβανβμένης καί μή έ§αιρβι>μένης τής κβιν©
έβυλευτικηί Άντιπολιτεύαεως των πεινήντα
κομμάτων καί. τώιΐ' χιλίων μ ω ρ © φ ι λ β-
δ ό ς ω ν ύ,ιοψηφίων άρχηγών — δέν βλέπει
τό βάραθρον, είς τό χειλος τβΰ όποίου εύρισκε
ται τό 'Έβνβς; Δέν νομίζει ότι είναι καιρός
νά άρθη είς τ© ύψβς των κ ρ ι σ ί μ ω ν πε-
σ ά οί δέ ή ώ
ς ς ρ
ριστασεων, τάς οποίας διέρχεται ή
Άλλβ.μονον ϊμω;, τό μιντρόβιβν" τΓις πωρο'»-
αεως έ,χει μέχρι τοιούτου αημείου πρββάλει
τόν εθνικόν οργανισμόν, ώστε ή π α χ υ -
δ ε ρ μ ι κ ή άναιοθησία έχει ςρθάσει μέχρι
των έγκάτΜν τής ψυχης καί τής διανοίας μας.
έν τή πβριοχό τού μή
τάς διομολογή-
σεις, ήτοι τα προνόμιια ών άπήλαυ
όν οί ξένοι ύττήκοιο. Ήτο τελεί¬
ως ώγιράμ>μίατος, ώς άρχίσας την
στιαδΐ'θδρομίαν τού άπό άττλοθς χω
ροψύλαι^. Διά νά ©άληι δέ την ύττο
γραφήν τοα έγραψεν ένα τοώρκιχο
έ π τ ά κα'ι ένα ό κ, τ ώ είς
αττιόατασιν τα ένα από τό άλλο, τα
όττοϊα ,ένούμενα ,μέ μίαν άριζοντί-
αν γραμμήν την όποιαν έσορεν έ-
πίσης, σχηματίζουν την λέξιν Χ α-
σ ά ν. Γι' αιύτό αί ήτο γνωστός
μέτό τταρατσοΰκλι «Γει-
τή - σεκίζ πασά. (Δηλ. πασάς τού
έτττά καϊ όκτώ). Κατά τα άλλα
ήτο άνθρωπος τοθ καθήκοντος αι>
στηρός είς τό ίττιακρον έναντι των
κακοταοιών, τταλληκαράδων κλττ.
Τούρκων ή Χριστιανών, άνεκ δια-1
κρίσεως, τούς όποίους καί έξυλο-
κόττει άγρίιως ό Ιδίας μέ ένα μπα-
στοθνι. Συνή^ιζε δέ νά λέγη ότι
όνα γενναΐο «Σ οιολτάν πέρν
τ ά χ ι » (ξυλακόττημα) είναι
ένα κ ι' ένα γιά κάτιι τέ-
τοιοιος. Η φκλακή εΤναοι κορο.δία.
Καϊ είναι σωστό, αναλόγως δμως
τού ττταίστου καιΐ τοϋ ττταίσμα-
αί τΓαπιάδες μέ τα χρυσή άμφιά
των, έτπ6ληρηικ.οί [«αι οιειβάσμιοι, μέ
έττικΐχραλής έναν άρχιερέα. Τόν. . .
«Καΐ Ά μ φ ι λ ο χ ί ο υ». *Η
γο δέ ούτος ενας πολυσέδοιστος ττρε
οιδύτης, άνευ επαρχίας,, καταγό-
μενος 'έξ ' Ικονίου ή των πέριξ καΐ κά
τοικος τού Προαστείου. Άττέζη ά-
ττό ΐεροτελεστίας ^καΐ ττροετιμάτο ά
ττό τοΰς εχοκτας κηιδείας κιαί 'μνη-
μόαυνα διότι ήτο όλιγαρκής — ηύ
χαριστεΤτο μέ τρία μετζΓτια άντΐ
των πέντε τουλάχιστον τής δ ι α-
τ ι μ ή σ ε ω ς καΐ επί πλέον, έλε-
γ€ τίς ειύχές ,μέ την καρδιά τού, το
νίζων τάς λέξεΐ'ς καθορρά καΐ μέ κα
τάνι>ξιν. Κατά τάς λειτουργίας, τό
«Κύριε ύ
6 λ ε φ όν
Κ ύ ρ ι ε έ
έξ Ούρανοΰ
ώοτε, ένώ αί τε^ν^καί πρχγματοποιήσεις εί¬
ναι τόσαι, πού νά πρβκαλοΰν εϋλόγως κατά¬
πληξιν, ή ζωή νά σκιάζεται άπό 8ανάοιμβ»ν ά-
δόαεις νά είναι σημαντικώτατα κατώτεραι των
δυνατβτητων; Τί άκρι&ώς αυμβαίνει, ώοτε ό
πβλιτισμός, ό αναμφισβητήτως σπβυδαΐβς, νά
μή κατορδώνη ινα άπαγκιατρώση την ζωήν ά¬
πό την έφΐαλτικήν κατάθλιψιν τής καδημερι-
νότητος;
Πολλαί ήμποροΰν, μέ ϊοας πιθανότητας εΰ-
σταθεία;, νά δόθοΰν άπαιντήσεις. "Ομως νβμί
ζομεν, ©τι ©λα ουγκλίινουν είς μίαν καί την
αύτην διαπίστωβιν, είς τό ©τι τα ετη «ού διέρ-
ρευα»ν υπήρξαν ετη στυγνής διαφεύσεως προσ
δοκιών, καί τα ετη πβύ έρχβνται δέν συγκι-
νοΰν πλέον εύκόλωξ. Δυοτυχώς ή ελπίς καί
αύτη έκβυράσθη» «άν δέν έτραυματίσβη καιρί
ως... -
Έν τούτοις έδώ είναι τό λάθος. Διότι ήμηο-
ρεί ό επιστήμων, αίφνης, νά προβλέπη τ« έ'ηι-
στημονικά γεγβνότα, όχι βμως καί τα άνθρώ-
πινα. Αύτό δέ τ© κενόν έρχεται νά καλύψη
ή πρβ3φ©ρά τοϋ Νέου "Ετους. Προοφορά καρ¬
δίας δωρεά ψυχης, έντολή έλπίόος. 'Ιδού τό
μήνυμα πού όρθοΰται πάντοτε είς τό μεταίχμι-
ον δύο ένιαυτώιν.
. . "Ας ελπίσωμεν, λοκτόν, καί άς εύχηθώμεν
διά τό 1958. Παρθένος οελίς άνοίγεται σήμε¬
ρον. "Ας γεμίαη άπό καλωαύινιην καί άπό αγά¬
πην. "Α; γ&μίση άπό Ελευθερίαν καί άπό Ει¬
ρήνην. "Ας γεμίοη δι' ημάς τβύς "Ελληνας
άπό Κύπρβν. Δέν Θά είναι δώρον ή ελευθερία
της. Οά είναι δικαιοούνη. Καί αύτην άναμέ-
νβυν ©ί "Ελληινιες άτό τ© Νέβν "Ετβς. Δικαία
σύνην. . Ε'ίθε νά αντιληφθή ο Κόσμβς ©τι μό¬
νον με αύτην ημπορεί νά επιζήση. · .
ΧΡΗ2ΤΟ2 Γ. ΕΥΑΓΤΕΛΑΤΟ2
Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ
τος.
Μ.ΚΑΛΟ2
ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΠΡΟΝΟΙΑ
Τοϋ συνεργάτου μας κ. Θ. ΚΑΙαΠΗ
ή οργάνωσις τής κο.·
.τρο οίας αποτελεί πλέον
Γ <Μ» τα κυριώτερα με>ήματα
ρρα μ
Γ «■βιρνήσϊων διότι δι
,'Μωχεται καΐ
αυτής
πραγματοΛαιείιται
αποστόλη, τής πο-
^ίή όποία, κατά τα; σημερι-
'.' ,ί'ντι^'ει'?> συ,ίσνα^ίχι «ιρ'
1 *;_ την προστασίαν τής ΰγεί-
«ι ά<{' ετέρου είς την άνακ^ι'- ν, τ»); δυστυχίας τόΟ πιτωχ.ιϋ "ν«|ιοιιτα*οΰντος λαοϋ. *> ίπίτευξι,ν τού διττοιι τοι'-
οκοποϋ, σοφά προ-
παρ' είόηαόνων έξεπο-
"ρατικα'ι υπηρεσίαι πρός
ν τούτων έξεπίτηιδες ώρ-
ν, οί άριστοι έκ των ρ-
κ.αί έκαταμιμνρια ό-
καί καθημε-
^τβνώνται καί δχι μόνον
;α>«α άλλά καί επί διεθνοίς
11 άνα,ττύσσεται οσηΊΐέραι
Ι'?α κίνησις υπό την κατε'ό-
*γχοσμίων καί δ εθνών όρ-
5* των οποίων σκοπό- εΓ-
'Υίία καί ή κοινωνική ι ί'-
!τί»ν λΛών, πρό; διάοοσ·ν
'Ι1^ διαφόρων χωρών των
|"*τιι>ν -τής ^πιστήμης καί
■,11^«ίρας δ.δαγμάτων ως
0 "να τής κοινο>νική
όρθότατα είναι καί
λ
την ποιαν τίνα κοινωνικήν ίσορρό-
πησιν, διά την έμπέ'δωσιν τής κο*-
νωνικής τάξεως καί &.ά τήι! άσφά-
λισιν τοΰ κοινωνικοΰ καθεστώτος.
Ένί λόγω, λόγοι δικαιασύνης ιΐ/.λά
καί ΰπολογι-σμοΰ καί κοινωνικής
σκοπυμότητος κατέστησαν έπ.ιτακτι ·
κήν την ανάγκην τής υπό τοθ κρά-
τους ά·πμεταχντίσιεως τοθ θέιματος
διά τής «π' αϋτοΰ οργανώσεως τής
«οινοινικής προοΌΪας.
Ιίαο' ημίν ή κοινωνική πρόνοια
άσκεϊτα,ι, κυρίως υπό τοΰ ένοποιη-
Θέντος όμωνύμου νυν 'Τπουργείοΐ'.
Δέν πρόκ&ιται σήμερον ν' άναιτρέ
ξω.ιυεν είς τό απώτερον παρελθόν
6ιά νά ίδωμεν πώς τό πτώτον κα'ι
ϊιπό ποίας έθνικάς περιστώσεις καί
πρός έξΐΜΐηκρέτησιν τίνων κυρ·ίως
σ«κ>πών ίδρ·ύθη, ώργανώθη καϊ έ-
πην·δρο)θη τό πάλαι ποτέ 'Τπουρ-
γεϊον ΠίρΊθάλψεως τό οποίον απο¬
τελεί τόν πρώτον πυοήνα καί την
αφετηρίαν τοΰ νυν 'Τπαυργείου Κοι
να»νική>ς Προνοίας. Σημειοΰμεν α¬
πλώς ον την υπό τοΰ Μεγάλου Βε¬
νιζέλου ίδρυσιν καΐτά τό ετος 1929
τής 'Τγειονοιμικής 2χολής ιχρός
κατάργησιν ϋγειονομ/.κοΟ ,τροσωπι-
κοϋ καί έπάνδρωσιν των ϋγειονο-
'Ύ0:'" ί μικών ύπηρεσιών καί 2αν δτι ή πε-
------ όργάνωσ.ς αύτοο διά
·χλ-
8·.ΟΤι
"»ν»αν σημασίαν θά
1ν'»ντκής ίΐπόψεοις αί άλμα-
αττών τιθέμενα εί; τΐι-ν
*δ άντ>ρϋ>πίνου γένους μέ-
Ενθστασίαν καί Λαΐίναν
Λυτοΰ θά ήσαν προ αντ ά
το«ς ολίγοι»; ποονομιού-
λούτου δχι δέ καί είς. τόν
5*αι άναξιβπαθοΰντα πολύν
'" °«>ί άλλως & τοϋ μακοό-
«ά εστΐΜΐίπΦ ιτγΛγ ταυτα
τή; ιδρύσεως καί λειτουργίας των
ύγειονομικών καί των Κέντρον
Προνοίας κατά διαικητικάς περιφε-
ρείας δι'. ών ή κοινιονιηιή πρόνοια
!ίΛα6ε καθολικωτέραν, ουσιαστικώ¬
τερον καί στ.«στηματικο>τέραν όπω-
σοϋν μοοφήν άνάγεται είς την πε¬
ρίοδον τής υπό τοΰ άε'.,μή<ηου II. τό οποίον άτηήγγελον τότε οί άρχιε ρείς ι«α'ι Άραιβιστί, αϋτός το έλε- γε Τουρκι.στΐ κα'ι έττϊ ττλέον Σλα- οιστί, Τό «Καΐ Ά μ Φ ι λ ο- Ι χ ί ο υ» ήτο παρατσοΰ'Κλι τό όττοΐ- ον τού έκόλληισαν ό άριστερός ψάλ της μέ τόν διάκο — αμφότεροι γε- ροΐ πόντοι — διότι όταν κατά τάς λειτοι/ργίας έμνημόνει/ε τούς Άγί- οιος, δέν παρέλειπε νά κλείη την εύ ^αταλειπει Αί κ.ατευναστικαί χειρονο- μίαι είς τάςόπβίας προέβη τόν Λεκέμβριβν β Οΐαθβχβς τβύ Χαρντιγκ είς τήνΚύπρβν εχβυν κημιουργηβει είς πολλβύς — π>ο πάντων είς τβ έξωτετρι-
/ιβν — τηιΐ' εντύπωσιν βτι ε¬
πίκειται μεταατροφη τής βρε-
κυς. Αντιθέτως
(/Λλους ύεν τβύς έγ-
εις τόν Κύπριον ρ
χην, αί άγγλοκυ-πριακαί οι>νβ-
της άγγλικής πρωτευ-
θα επιοπευΰοϋν ώοτε νά
π>«Ίΐγην«υν της έπανόδου τού
οπου είς Λευκωαίαν,
προέλέπεται βριαμ-
χήν μέ τό «Κ αί Ά 'μι φ ι λ ο -
χ ! ου έπισκόπου Ι¬
κονίου» κάμνων ούτω τό
ρ ο υ «χ φ έ τ ι1 τού είς τό/ έπι-
Αγιον τής Ιδιαιτέρας ττατρί-
δος τού.
Πρϊν ή αρχίση ή τελετή τής κα-
τοίδύσεως τού Σται/ροΟ μέ τό «Έν
"I
ο ρ δ ά ν ηι καί τα «Έ π ι -
φάνης σήμερον» ό
δεστπάτης, δαθύς γνώστης τής
Τθ'ορικΐικής, όπήγγελεν ενώπιον
τοΰ Χασάν - πασά μέ υψος φλο-
ίεροκήιρυκος καΐ είς άττται-
τοιορκικήν κσθαρεύουσαν μίαν
την οποίαν έαχηματισαν άπβ
τβ παρελ&όν, καί τό πρόσφα¬
τον καί τό κάπως μακρυαιότε-
— βτι πρόκειται και πάλιν
τάς γνωστάς διπλωματικάς
τής αποικ/ΐβκρατίας.
μίαν επανάληψιν των «α-
τεχινααμάτων μέ τα ό-
χ μ
πβια άποσκοπεΐται ή παρέλκυ-
τη$ όρυτικής λύσεως τοΰ
παράτασις
ευχήν ύττέρ ύγείοίς καϊ μοκ,ροημε-
ρεύσεως τής Αυτού Αύτοκ,ρ. Μέγα
λειότίττος τού Σ οι»λτάι/οι/ Χαμήτ
καϊ τού ττιστοϋ αότιοθ θεράπσντος,
τού Ένδοξωτάτοιο Χατζή Λασάν ιτα
σά (ήτο Χατζής).
Ό πασάς, μολονότι, σάν άγράμ
ματος, δέν ικατάλα6ε ττολλά ττρά-
Η
της οουΛειας τής
υπο μίαν οιανδήποτε προφα-
οιν. Οτι δηλαδή καί με τόν
κ. Φούτ θά γίνη άπόπειρα νά
παρασυρβούν οί Κύπριοι είς
εγκατάλειψιν τής αύτοδιαθε-
οεως. <δά καταβληθή πρβσπά- θεια διά νά έγκαινιαοθή υπό τας φροντίδας τού νέβυ κυβερ- του, β όπβΐος μέ τάς θεαματι- κας τού χειρονομίαν παρουσι- [; ' αίεται ως φιλελεύθερος — καί 'ϊ ο/.όκληρον των πε.τοιλιτισμέ- τής κανωνικής σκοπΊΐμότητοζ έξε- «πα^αιτήτων στοιχ&ιωδών δρων κοοΗον ή όονάνωσΐΓ τητ χά- 1 ;αζομένη ή κοατική προνοια άπο- | ζωής τέλει τό άσφαλέστϊρον μέσον διά | Άλλ' ή πραγματοποίησ.; τοιού- αιαίν ίδιεών καί αντιλήψεων εί; τό ·| ίκαέτερον κοιο6οιλειτ.κόν .τολιτευ- μα υπήρξεν υπόθεσις των άνταγω- νιζομένων πολι+ικών κημ'μάτων τα όπ«ϊα &*εκι»6έςννησαν την Χώραν ιϊπό τής άποκαταστάσεως τοϋ κοινο- ^•ουλευτι-σμοΰ διά των εκλογών τού 1946. Καί οφείλομεν νά ό ακηρΰξω μ*ν ότι πτωχός, πτωχότατος ύ.ΐής- ξεν ό άπολογισιαάς των διαφόρων κυ6εριήσεα)ν εις τον τοιαέα τή; κι- νωνική; προνοίας μέχρ. καί τοι.ι 1952. "Οχι δέ δ.ότι ελειπον τα οί- κονο,μι,κά μέσβ, ώς Ισχι·ρίζονΐα , οΰτε διότι τούς ήμπόδισαν αί έσω- τερι,καί περ πειειαι, ώς προφασί- ςονται, άλλά κυρίω; διότι ΐλειψεν ό ποιλιτικός νοΰς κα'ι ή Ίθΰνουσα σκέψ..; καθώς καί ή ένεργός θέλη¬ σις καί ή συστηματική καί δημιουρ- γική έργασία. Ίδίω; κατά την πε- {}ίο6ο; 1950—52 ή κοινωνική πρό¬ νοια άντι,μιετωπίσθη υπό προχειρο- λόγοον καί άκαταρτίσιτων περί τό θέμα προσώπων όϊ1 άνοι'ιτων αύτο- σχΐδιασμών καί σπασμοόικών μέ- τροίν καί ένεργειών. Σο<6αρά δντω; προσπαθεία διά την καβολ'ΐκήν εί; ολόκληρον ιόν μοχθοΰντα καί άναξιαπαΌοΰντα λα¬ όν επέκτασιν τή; κοινων.κή; προ- οίας άνελήφθη κατά την διαρκέ¬ σασαν έξαετίαν υπό τής προκατό- χαυ υπό τόν Στρατάρχην Παπάγον κυ6ερνήσεως καί εξηκολούθησεν έν- μγρ, φ ς { κτός των εντοπίων βεατών, συ^έρ- άττό τό πομττώδες οφος τού καϊ ριεον καΐ ττολϋΤΓληβεΐς τοιοΟτοί έκ εΐττε ττρός τούς ττεριοτοιχούντας, των σ^νοικιών τού Πέραν κ,αΐ άφ' | αιι/τόν ήμίτέρους τσορμττα- έτέρου διότι κατ' αύτην τταρίστα- |τ ζ η δ ε ς: Παληός καϊ σοφός άν το πάντοτε ικαΐ ό ,Χαοτάν ττασάς θρωττσς ούτος ό δεσττότ έφέντης. τΐ>εριστοιιχιζόμενο>ς άττό τούς ύττ' αύ | Διχττυιχώς δέν έμειναν πολλοΐ τέτοι-
ύ ! άθ!
τονώτ£ρα ί«τό τής παρούσης
Κλή ύ
υπό
οας μετά τάς
Άλλ' ή δΐΕΐ>ρι·νθεϊίοα
ή
τοΰ 1ί*34.
σήμερον
ί-
»
,ΐΜ«
>
1
-■*"Μ«ις την
■ν στιγμήν, 'Βξ άλλου ήνευ
ι». Ι τ<* Κοό,του- άντ'.αετιοπί- ι> τη: „----ν_, ^^ £ύρέα
θ' ('ιπε-
νος σημασία; ή 6παρ-
^ αύτχΛ υπέρ τοΰ ό¬
ϊ λαίις φέρη τι'ι οΙκ<ι- 'μΛ αύηος δταν ή ά- γ»λ<«ι «ροοάλλει τα ΐωτηρίαν αΰτοΰ. Ή Μνο>ς, πρόνοια ϊνπό
"'ν/ίίιν αίηή; ά,τοτε-
Το τοΰ Κράτοΐ1; καί
λαοΰ ,ταροχήν
ς πα-
καί σταιδιο
καλούση;
καί σωτηρίαν αΰ-
άηό τής απόψεως
«π
'ΐιιν
οώτός
4ι ^
ν·.^___τής κοινωνικής πρηνοίας ε
ναι τό ι^υοικόΐν' έπακόλοιτθον των
αλλεπαλλήλων πολέμων κα'ι Ιδί-ςι
τοΰ πρό 14ετίας τερματισθεντος καί
ίΐνταΛοκρίνετο». είς την δικαίαΎ ά-
ξί(ι>σιν των άπουθλιαχθενσών έκ τής
έθνιχής συμφοράς λαϊκών μαζών
δπα>ς τό κράτος προνοή περί αΰπτων
«αί συντρεχει καί άνακοκφίζη αύτάς
έν ταίς ουσ>χερείαιις κα'ι σΐΐκρο-
'Τπό την πίεσιν τοιούτων Ί-
δέν ήτο δΐ'νατόν η νά
προνοίας ή προ~αο™ της όοε-
■κ ήλικία; καί ή τ««υτη τη?
-- καί ή νΐτ'χ"-γο.γτίσις αυ-
'παντός είδους χ- "—Ρ
νόμος
κ. Κ'αραμ.ανλή τοιαύτης,
διά τής λήψεως ναμοθετιχών μέ¬
τρον καί τής έφαρμογής αυτών.
Ιδιαιτέρα; σίΐοΐίδαιόΐτιτϋ; είναιΐ ό
3487)1955 «περί κοινωνικάς
ίσίω; των άγροτών» διότι
διά πρώτην νυν φοράν εί; την
Χώραν ταύτην ή ΰγεία τοΰ άγροτι-
κοΰ πληιθι>σμοΰ άπΕτέλεσε αντικεί¬
μενον κρατικής ιΐιερίμνης καί προ-
σοχή;. Κατά την παρ. 2 τοΰ οίρ-
θρου 1 αυτού «εί; την άσψάλκτιν
κατά τιής νόσου καί τα αφορώντα
τί|ν προστασίατν τή; ύγείας, γενικά
προληπτικά μ*τρα ύπάγανται οί
κάτοικοι των ιάγροτικών κωμοπόλε-
ο>ν, χωρίων καί συναικισιμών». Έξ
άλλον κατά τό άρθρον 2 αύτοΰ «ή
άίτφάλι,σις κατά τής νόοου περιλαμ-
βάνει απάσας τάς είς εΐδος παροχάς
τής άνοικτής κα'ι κλειστής ίατρι-
κή; κα'ι φαρ-μαικεΐ'τικής πρριθάλψε-
ω;, είδιικώτιερ«ι δέ την Ιατρικήν
έν γένει αντίληψιν έν ίαιτρείοις καί
κατ' οίκον, τάς παρακλινικάς έξρ-
τάσεις, την φαρμακευτικήν περίθαλ-
ι|ιιν καί την νοσοκομιεια'κήν, σα·να-
τιοριακην κοίί ψι*χιατρικήν τοιαύ¬
την», καί περαιτέρω «ή προσταοΐα
τής ύγείας των άγροτών ,τ»·™1λ«-
Είναι τηρωΐ τής 6 Ίανουαρίου.
Δηλ. τήις εορτής των Θεοφανείων.
Συναγερμος είς όλας τάς τταΐραλ!-
ους Χριιστιανικάς συνοικίας καΐ
ττροάστεια τής Πόλης. Άττό τού
μέχρι τοΰ Κερατείου
καΐ τής Προποντίδος. Θά γ'ι
νη ή καταδικαι^ τοά Σταυροΰ εις
τιρΐ'άντα περίττοι; σημεΐα των άκνών
των. Ήτο γραφικώτατον τό θέα-
μα ιδίως διά τούς διισχίζαι/τας τόν
Βόσττορον επί τώ^ άτμοττλοίων τής
Σ ι ρ κ έ τ. Ένόσω ταύτα έπλεον
άττό πιροαστείου είς
κυρίως τής ίΞυρωτταίκ'ή'ς όχ6ης, έν,τ
λάσσοντο καΐ αί διάφοραι οκηνα'ι
τής Τελετής.
Είς τό έν ττροκειμένω ττροάστει
όν Βεσικτάς, ή Τελετή τής Κατα-
δύσεως τπροσιελάμβανεν ιδιαιτέρα.· | γματα άττό τα Άραβοττερσικά τού ι Λειτβυργηση τό Τθίχυτερον έν-
μιεγαλο-ρέτΓειαιτ, άφ' ενός διότι έ- {δεττσότη ένθουσιάστηκε έν τούτοις [ χος τβυ νεβυ ετβυ? καβεστώς
αυτβκυβερνησεως με πρότυπον
τβ ούνταγμα 1-αντκλιφ, βελ-
πωμενβν καπω; είς τάς Ήλεον
απαραδέκτους και τερατώδεις
πλευρχς τού.
Και κατά τήιν μίαν εκδοχήν
καί κατά την άλλην πιθανο-
λβγεΐται βτι β κ. Φβύτ έπιστρέ
φεΐ είς Λβν,δΐνβν ενωρίτερον
απο ό,τι πρβεβλέπετβ καί α¬
νηγγέλλετο έπιοήμως όχι τό-
αον διότι κατέληξεν είς συμ-
.τεράσματα όριβτικά διά την
λύσιν πού έπιβάλλεται. "Οαον
ύΐοτι εκρίθη ότι έπέατη ή κα-
τάλληλβς ψυχβλβγική στιγμή
διά να γίνη η προσφβρά ουν-
τάγματος αύτοδιοικηοεως. Ή
λλΐική ϋπούοχή πβύ έγινε πρό
ημερών είς τβύς πρώτους άπο-
φυλακιβθεντας έκ τώιν έκατό
κρατβυμένων πβύ απεφασίσθη
να άφεθοΰν έλεύθερβι ά.ιό τα
ύτρατόπεδα συγκεντρώσεως, έ-
θεωρηδη ώς ένδειξις ότι εδη-
μιβυργιιδη πράγματι ή άτμό-
σφαιρα είς την όποιαν θά εί¬
ναι πρόσφορβν τό έόαφβς διά
νά προταδη είς την 'ϋλλάδα
κα'ι είς την εθνικήν ήγεσίαν
των Έλλήνων τής Κύπρου
άφ' ενός, άφ' ετέρου δέ είς
την Τουρκίαν καί είς τούς άρ-
χηγού; τής μουσουλμανικής
μειβνοτητος τής νήαβυ, ή άμε¬
σος έφαρμβγή αύτβκυβερνήσε-
ως μέ προκήρυξιν έκλογώινιΚυ-
πριακής Βουλής, επί τή βάοει
ποσοοτοϋ άντΐιπροσω',τεύοεως
των Έλλήνων και των Τβύρ-
κων, τβ οποίον θά καθορισθή
είς διμερεΐς καί χωοιστάς δι-
απραγματεύσεις των "Αγγλων
μέ τόν Αρχιεπίσκοπον άφ' ε¬
νός καί ϊσως με τβύς αίρετβύς
Έλληνας δημάρχους τώιν έξη
κυριωτέρων πόλεων. Κα'ι άφ'
ετέρου μέ τόν Μβυφτήν Ντα-
να έφέντην, τον Κιβυτσβύκ
καί αλλβυς Τούρκβυς εντοπί¬
ους ηγέτας.
Α
Δέν έχει γνωσθή, είς πβϊβν
μέρβς θά πρβταθή άπό τβύς
"Αγγλβυς νά γίνβυν αύται αί
συνβμιλίαι τελικώς, Ιδίως μέ
την ελληνικήν πλευράν. Συγ¬
κεκριμένως, αν θά διεξαχθβϋν
είς τό Λβνδϊνον, τό όπβϊβν ά-
ποκρβύει ό άρχιεπίσκπβξ, επι¬
μένων ότι έπιοάλλεται νά άρ-
χίαβυν είς Λευκωοίαν, άφβΰ
άρθή τό διάταγμα τής ύπερο-
ρίας τού. Ή βρεταννική κυ¬
βέρνησις προτιμά νά ορισθή
τό Λονδίνον, ώστε κα'ι &ν ά-
τόν οΐξιωματούχους, στρατιωτικούς
«αί ττολιτικοΰς, καΐ τούς ύττοδεχο-
μένοιος αι'/τόν μετά τιμών καΐ τε-
I
μενάδων έπιτιρόττονς των δύο έ<- κλησιών τοΰ ττροαστείου. "Ηδη τα ττλή&ος των Θεατών ε- χει κατακλύσει τό^ τταραλιακόν χώρον τηολλοΐ δέ εχουν έττιβιβααβή σέ δάρκες καΐ μαοΰνες οί οποίες έσχημάτισαν χώρον έντός τού όποί ου Θά εγένετο ό πρός άνέλκυσιν τού Στα^ροΟ κολυμβητικός αγών. Άττό καιροθ δέ είς καιρόν τό ήμι- κιύκλιον έταράσσετο άπό τα κθμ- μιατα τα όποΐα έσχη,ματίζοντο ά- ιδάνει την μέρ.μναν διά την μητρό- τητα κα'ι τι'ιν πανδ*κήν ηλικίαν, τόν γενικόν δαιμαλισμόν1 κα'ι άναδαμα- λισμόν, τού; προφυλακτ,κούς έμ&ο- λιαισμού; κατά των έπδτιμιών καί μολυσματικών νόσων, την έξΐίγίαν- σιν τοΰ περι6άλλοντ»>; διά τή;
καθολικής έφαρμογής των διατά-
ξειον περί τής ϋγιει,νή; τής κατοι-
ίάας καί των κοινοχρήστων χώροϊν
τής κοινότητος καί τοΰ περ.δάλλον-
τος, τής ύδρεύσεω; των κατοικιών
ικα'ι τής άποχετεύσεω; των λιιμά-
των, πίρ'ι τή; σχολική; ύγιει-νή;
καΐ τή; ύγΐίΐνή; τή; εργασίας, ώς
καί πάν άλλο προληπτικόν καί προ-
φυλακτικον μέτρον, πρόσφορ,ον διά
την διαφύλαξιν τή; ύγείας των κα-
τοίκων τή; ύπαίθρου».
Περαιτέρω ό νόμο; έν άρθρω 7
προδλέπει την σύστασιν Τοπική;
ΪΕπιτροπή; Άσφαλίσεως είς τή
ρ'δραν εκάστου Δήμου η Κοινότη¬
τος καί ταύτην καιθιστά άρμοδίαν
έν αρθρω 10 διά την ί&ρυσιν «είς
ιήν έδραν πάση; Κοινότητος η Δή¬
μου ιμέ πληθι>σιμόν ανω των 3.000
κατοίκων, ώς κα'ι είς τό. κεντρικώ¬
τερον συνοικισμόν ομάδος όμόρων
,κοινοτήτων μέ πληθυσμόν έν συνό¬
λω άνώτίρόν των 3.000 κατοίκων»
Κοινοτικοΰ Ίατιρείου ή Άγροτικοΰ
Ιατρείον έφ' όσον ό πληθυσιιός θά
είναι κατωτέρας των 3.0Ο0. Περαιι-
τέρα> δέ καθορίζει δτι τό προσωπν-
κόν τοΰ μέν Κοινοτικόν Ιατρείον
θ' άποτελεϊται άπό έ'να ιατρόν γε-
νικής ίατρικής, μίαν μαϊαν καί μί¬
αν έπισκέπτριαν αδελφι',·ν ή λοσοκό-
μον, τοΰ δέ ΆγροτικοΟ Ιατρείον
έ'να ιατρόν γενικής Ιατρικής,
οί άνΘρωττΌΐ!
Είναι ή6η £τοιμοι οί κολμμθη-
ταΐ τήις Ημέρας. "Ολοι παιδία
τού κ ο ι/ 6 α Ο" ι ο ΰ. (Κέντρον
των τουλομττατζήδων). ΟΊ δύογυοϊ
τοΟΚανλήΦώτη,ό Γιάγκος τού Τσ<γ γιακέ Ήλία, ά- Βαγγ^ίΐς _τοώ Φώ- τη τού μ ύ δ ι α τ ζ η κοοΐ άλ- λοι. Ήσαν γνμνοΐ μέ ·μόνο τό έ- σώβρακΌ καΐ τυλιγμένοι σέ κάττες, λόγψ τού ψύχους. Ό δεσπότης τό¬ τε μττηκε σε μιά δάρκα ήτις ττριοχώ ρησε ττρός τόν ώς εΤτηαν ήμικυικλι- κιόν Θαλάσισιον χώρον καΐ άφοθ έ- ψαλλεν έκ νέοιο τό »'Ε ν Ί ο ρ - δ ά ν η» έρριψε τόν σταύρον. Τότε οί ά γ ω ν ι. σ τ α ί πέταξαν τίς κάττες καΐ εττεσα» οτήν θάλασοχτ. δέ μέ τό έθιμον, ό ττρώ- τος ττοΰ έτπαθΈ τον Σταυρό, άφοΰ τόν έρριψε καΐ τόν έ- τιασε αλλος. Αύτοι οί δύο ήσαν οί ν.κπτταί. Έττειτα καθ" δληι/ την ή- μίρα^ι τηεριέφεραν τόν Σταύρον τή συνοδεία ούο επιτροπών των 'Εκ- κλησιών στά χριστιανικά σττίτια καΐ μαγαζιά πρός ττροσκύνπσΊν καΐ συλ λογήν έράνων έξ ών έν μέρος εδί¬ δετο είς τάς 'Εκχλησίας, έν μέρος είς τό κ ο υ 6 ο Ο σ ι καΐ τα λοιτπά διετίβεντο διά τό γλέντι δ- λων των σνντρόφων με λατέρνες, ζοι/ρνάδες καΐ τ ο υ - μ τγ ε λ έ κ ι α. βΥΖΑΝΤΙΟΣ ινα αποφύγη ακρι¬ βώς αυτήν την ατμόσφαιραν των συνομιλιων ή ήγεβία των Συντηρητικων καί φοέουμένη ότι είς την Κυπριαχήν ίτρωτεύ- ουσαν, — λόγω τής έκει πά- ΤΙΜΑ Ό διοιρισ,μός τοΰ γενικαΰ διεΐλ- βυντοϋ Πρ-ονοίας. ττ:ρά τφ όμω- νι>μφ Υπουργείω, κ. Α. ψαρρά. ώς
ύιτάτοι» όϊθιμοοτοϋ ττροο-φύγτον τού
Ο.Η,Ε., δέν αποτελεί άττλώς ή9ι-
κή;ν έπι,δρΟΓ&ΕΛΚπν μιάς άθορ-ύδο^
μιν> ττΑήν γανιμοτάτης καΐ μο>
ό
κρσς δηιμοσίι:ις στα5ιοδρομίας,
άλλά ττειριτΓοιεΐ «αί ίδιαιτέρ·αν τι-
'μήν —<3τντΙ:νακΙλώ«χχυ> κατά κώ-
τρόιτΌΐν, καί είς τόν "ττροο--
ν κόοιμον, έ§ ου ττρΌέρ-χε-
ταιΚ κιαί είς την Έλλά&α· εύτυ-
χή·σασαν ν' άνα&είξη τοιούτους α¬
ξίους, άττό ττάσης απόψεως, άνω-
τότους δημοσίους λίΐτουιργούς,
των όιτοίων α! υπηρεσίαι έκτψών
ται κ·:ί είς άνωτάτους κύκλους
τού 'Εξωτΐιρικοί). Είναι άξία λό-
γοι> ή περίπτωσις, δτι βά τταρβ-
ρής γυ ή Γερίτττωσις, δτι «ά τταρβ
κα'ι περα,τέρω έν αρθυω 15 καθορί- ( σχιβή, ούτω ή δυνατότης διά την
ξί ή λί ί
ξει τή,ν μηνιαίαν άντΐιμσθίαν τοΰ ί-
ατιροΰ είς 3.000 δυναμέη κατά πε¬
ριπτώσει; ν' αυξηθή εί; 5.0Ό0 δρχ.
ΘΐΕΟΔ. ΚΑΣΑΙ1ΗΣ
αξιοττοίησιν τής ττολι/τίμου πείρος
κ αί προσψο,ράς τού έξόχου αυτού
ι<ι{>:τι«οϋ ΰιταΐλλήλοιι καί έττί δι-
ίτατΓΐδοι/ καϊ
"Αρδρον τού κ. ΔΗΜΗΤΡΗ ΠΟΥΡΝΑΡΑ πρώην
διευθυντού Άθηναϊκών Εφημερίδων καΐ τού
Ραδιοφωνικού Σταδμοΰ Άβηνών, άτό τριετίας
δέ είόικού Ιχολιαστοϋ επί τού Κυπριακοΰ
ηγουμένως αδεναν έπαναπα- παρασκηνιακάς ενεργείας τού
Γοιαιιβιι εΐί ·™ν κ,'>ττηΐΛ»Γ ί&χ'Λ* 1 χ. φβύτ κατά την παραμο¬
νήν τού είς Λονδίνον τάς πρώ¬
τας ημέρας τβϋ ινίβυ έτβυς, θά
πεισθή η ήγεσία των Βρεταν-
νών σβαιαλιοτών νά μην επι¬
μένη εις τόν καθορισμόν τα»
κτή§ πρβδεσμίοτς διά την αύ-
τοδιάθεοιν καί χρβνβλογίαιν
διά τό δημβψήφιβμα. Καί πρό
παντός νά μην ενισχύση τβύς
Κυπρίβυς είς άνένδβτβν αξίω¬
σιν πρός καθορισμόν προθεομί-
χς διά την άακησιν τβύ δικαι-
ωματός των, όπότε λόγω τής
άδιαλλαξίας των Τόρηδων θά
μχταιωθή ή ΰυμφωνία.
Λ
Ώς ύστάτην παραχώρησιν ©Ι
κυβερνητικβί κύκλβι τβϋ Λβν-
δίνβυ άφίινβυν νά ή«ονοηθή ό¬
τι θά δεχθούν πιθανώς μίαν ά-
σαφή δήλωσιν έφαρμογής τής
αυτοδιαθέοεως, άφβυ έν τω με-
ταξύ λειτουργήση επιτυχώς έ-
π-ί άρκετά χρόνια τό πρβτεινβ-
μενον καθεστώς αυτοδιοικήσε¬
ως-
Εάν δέν γίνη τουτο άπβδε·
κτόν άπό τβυς "Ελληνας, έπει-
αείεται καίπάλιν ή άπειλή ότι
εΊς περίπτωσιν όριοτικής άπβρ-
ριψεώς τβυ καί έιΐΐδεχ&μένης ε¬
παναλήψεως τβΰ ένβπλου άγώ
νβς τής ϋϋΚΑ ή βρετανική
κυβέρ'νηοις θά αναγκασθη νά
εφαρμώση την αύτοδιάθεαιν,
σβσο,ν διά την πλειονοψηφίαν
όσβν και διά την μειβνοτητα.
Νά άφιοη δηλαδή τα πράγμ,ατ
τα νά έ$ελιχθβϋν είς αίματη-
ράν σύγκρουσιν ελληνοτουρ¬
κικήν καί είς βΰσιαατικβιν δια-
μελιαμβν τής νήσου. Τούτο ό-
μως — ήτοι την 6ι«ίαν διχβ-
τόμηαιν — δηλώ νέ ι ότι τό ά-
πεύχεται καί πράγματι κατά
την γνώμην πβλλων παρατη-
ρητών ή ήγεσία των Συντηρη-
τικών δέν θά την ήθελε, διότι
άντιλαμβάΐΊεται ότι ή φο&ερά
αυτή αίμα,τοχυοία θά πρβ*(α-
λβϋοε την ένεργβν ένοπλβν ε¬
πέμβασιν των 'Μν. Εθνών καί
την τα.τεινωτικήν, την κυριβ-
λεκτικώς έπαίσχυντβν έκύίω-
ξΐΛ· των Αγγλων άπό την Κύ-
πρβν, όπως πρό ενός έτβυς
άπό τβ Πβρτ—Σάϊντ της διώ-
ρυγβς τβύ Σβυέζ.
ιΚαι ότι μέν είναι δυνατόν
ό κ. Φβύτ έπιοτρέφων είς Λβν-
δίνον νά βοηθήση ώοτε βί Έρ-
γατικβί καί οί Φιλελεΰθεροι
νά μην άιντιτείνβυν είς την έ-
φαρμβγήν τβύ οχεδίου των Τό¬
ρηδων, δέν πρέπει νά αποκλει¬
σθή. Άλλά δεδομένου ότι καί
τα δύο κόμματα τής αντιπολι¬
τεύσεως έχβυν κηρυχθή άπερι-
φράατω; υπέρ τής εφαρμογήν
τής αύτοδιαθέαεως καί όχι α¬
πλώς υπέρ ενός ύπόπτου καθε-
ατώτβς αϋτοκυβερνήαεως, θά
είναι άπίατευτον νά πέσβυν
είς νέαν παγίδα των άδιαλλά
κτω·. 'Νά ίπαρασυρθβΰν έστω
καί άπό τάς καλής πίστεως δι-
αέεέαιώσεις τβΰ κ. Φβύτ ώστε
νά παλινωδήοουν καί αυμβά-
λβυν είς τήκ' διεθνή πρββολήν
καί ύπβΰτήριξιν των αυντηρη-
τικών έλιγμών διά τόν βϋσια-
οτικόν παραμερισμόν τής όρι-
στικής επιλύσεως τβΰ Κυπρια-
κβϋ. Τόσον ό έθνάρχης άρχιε-
πίσκο.τβς βσβν καί ό στρατιω-
τικβς άρχηγβς τής ΕΟΚΑ κ.χ-
βώρισαν τό τελευταίον όριον
ϋποχωρήσεως τού λαοΰ τής με-
γαλβνήσβυ. Είναι ή άσκησις
τβΰ δικαιώματος αύτβδιαθέσε-
ως έντβς τακτής πρβθεαμίας.
Τίποτε ολιγώτερον. Πέραν τβϋ
σημείβυ τβύτβυ δέν είναι δυ-
νατή οιαδήποτε αυμφωνία. Οϋ¬
τε βί Κύπριοι θάτήν δεχθβϋν.
Οϋτε οί ΐίρεταννβ'ι άντιπολι-
τευόμενβι, πού εχβυν καί αύ¬
τοι πικρόν πείραν άπό την ά-
νειλικρίνειαν των Συντηρη-
τβΰ —ΐγενη καί των
μαχητικών παραγο,ντων τήι$
τβϋς όποιους οί "Αγ¬
γλοι θ&ωροΰν άδιαλλάκτους
και ίκανβυς νά ματαιώβουν
την συμφωινιιαν, — η έλληνική
αντιπρβσωπεια θά είναι πε-
ρισαβτερβν ανένδβτβς είς τας
απβψεις της περί αυτοδιαθέοε-
ω§, παρ' βσβν βά ήτο μακράν
της Κυ,τρου, θά έπιμείινιι να
προτιμη&η τό Λονδινον. Άν-
τι«ετω$ ο κ. Φοϋτ μάλλον άπο·
κλινει ά διεξαχθοϋν είς Λευ-
κωβίαν, ώστε χφ ενός μέν νά
ουνηθή ό άρχιεπιοκβπος να
επανέλθη άπβ την μακράιν έ-
$οριαν τού καί ένημερωθή έπι-
τβπιως δια τα αϊοθηματα τής
πλειβφηφιας τοϋ πληθυσμβϋ.
Λψ ετέρου δέ διά νά αποφευ¬
χθή ή διαρκής 'παρέμ&ασις των
αύΐαΛλάκτων Τόρηδων τής ό-
μαύος ^ωλαμπαιρυ κα'ι Μπή-
βε·ρμπρουκ, την βπβίαιν φ
ιαι β νεος κυδερνητης ότι δέν
απβκλειεται νά τβρπιλλίση την
τεΛΐκην ουμφωνιαν μέ τας α-
Λβικιοκρατικας των αξιώσεις.
•
·*
Βε&αίω; ό κ. Φβύτ ύπβλογί-
ζει είς την αντίθετον επιρροήν
των ιιργατικών καί Φιλελευ-
οερων, η όποΐια προ&λέηεται
ότι 8ά κινητοπβιηβη πρό; πραγ
ιματοπβΐιηβιν τής βυιΐιεννοησε-
ως. 'ΑλΛα θεωρεί ότι ή διαλ-
Λακτικη παρεμέοκ!ΐ$ τής (βρε-
ταννικης αντιπολιτεύσεως μπο
ρει να είναι
περισσοτερβν
καρπβφβρβς — τόσον πλησίον
των Έλληνων ιΚυπρίων ©οον
και είς την κυβέρνησιν Μακ-
μιλλαν — £άν έκδηλώνεται
απβ τβ Λονδινον καθ" ή>ν στι¬
γμήν ϋά διεξάγωνται εις Λευ-
κωβιαν αί κρισιμοι διαπραγμα-
τευοεις μεταξϋ αυτού καί τής
πΛειβψηφίας τού λαοΰ τή; μου-
«βυλμανικής μειβνβτητβς χω-
ριστά.
Είς τάς ελπίδας ότι βί Έρ-
γατικβί καί οί Φιλελεΰθεροι
ύά διαδραματισουν μεαολαβη-
πρός την πλευράν κυρίως των
τικαν ουμφιλιωτικόν ρόλον —
Ελλήνων — βφειλεται καί ή
άπρββπτβξ έπιοτροφή τοΰ κ.
Φβυτ εις Λονδινον, πρίν κάιν
συμπληρωθή ό πρώτος μην άφ'
ότου ανέλαβε τα ινέα τού κα-
βήκβντα. Οί £υντήρητικβί καί
πβλλβί άλλοι ύπβλβγίζβυν ότι
β διάδβχος τού Χαρντιγκ —
ιδίως μετά τάς κατευναστικάς
τού χειρανβμίας αί οποίαι θε-
ωροΰνται ότι άπέδωκαν τό έ-
πιδιωχθεΛ ψυχβλογικόν άποτέ-
λεβμα — λόγω των συγγενικών
καί παλαιών πολιτικών τβυοχέ
σεων μέ τα δύο κόμματα τής
αντιπολιτεύσεως θά κατορθώση
νά έπηρεάβη την ήγεσίαν των
υπέρ τής λύσεως την όποιαν
βά πρβτείνουν πιθί&νώτατα κα¬
τά τάς πρβαεχεΐς ημέρας.
Πιατεύουν δηλαδή ότι ναί
μέν τβ Εργατικόν κβμμα, τό-
σβν κατά τό έτήσιβν συνέδριόνι
τβυ είς Μπράϊτον την 4ην Ό-
κτωδριβυ, όσβν καί είς νεωτέ-
ραν ανακοίνωσιν τής Έκτελε-
στικής τβυ Έπιτροπής, έκηρύ-
χ6η σαφώς υπέρ τής έφαρμο-
γής τής αύτοδιαθεσεως. Άλλά
, ότι, χάρις και είς τάς πρβσω-
άναγκαβθή νά δώση προ- ' πικάς διαβε6αιώ<3εΐί ή τάς τικων. ΔΗΜ. ΠΟΥΡΝΑΡΑΙ

ΠΡΟΣΦΥΠΚΟΣ ΚΟΣΜΟΣ
ΣΧΟΛΙΑ ΚΑΙ ΚΡΙΣΕΙΣ
ΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΗΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΗΙΙΙΙΙΗΗΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΗΙΗΙΗΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙ·»»"1111
ΚΑΘΗΚΟΝ ΤΙΜΗΣ ΑΜΦΟΤΕΡΩΝ
'Υττ' όψει τού 'Υττουργοΰ Έθν.
Παιδείας κ. Γεροκωστοπούλου, έ-
πιδεικνύοντος, όντως, είλικρινές εν¬
διαφέρον διά την εκπαίδευσιν τής
ελληνικάς νεολαίας, Θέτομεν τό θέ-
μα Γυμνασίου Κηφισίας, μέ την
ττετΓθίθησιν, ότι θά επιλήφθη προ-
σωτπκώς καί θά τό δΐευθετήση κατ'
ευχήν. Χωρίς καμμίαν ύττερ6ολήν/
ττρόκειται ττερί δραματικής κατα¬
στάσεως : Μετά την άχρήστευσιν
τού κτι,ρίοι» τού τπαραρτήματτος Γυ-
μνασίοι/, άπό τάς σεισμικάς δο-
νήσεις, μετεφέρθησαν οί μαθηταί
τού είς τό κεντρικόν, τού όποίου
δ,μος τό κατάστη,μα καί κατερει-
ττωμένον είναι αλλα καί άνετταρκέ-
στατον άπό απόψεως χώρου. Φαν-
τασθήτε, δτι είς τέσσαρας μόνον
αιθούσας, έκ των όττΌίων αί δύο
τού άνω όράφΌΐ» έκτός τού δτι εί¬
ναι πανάθλιαι είναι καί μικρών
διαστασεων, ττρέπει νά στεγασθή
καί Γυμνάσιον καί Παράρτηιμα !
Έπειδή δέν εξευρεθή ώκόμη, τρό-
πος διά την κατάργησιν τού νόμου
τού άδιαχωρήταυ, ο! μαθηταί καϊ
αί μαθήτριαι συνωστίζονται «ττα-
ί δθ
ρ
πατώ σα — καί δρθιοι
φ όχι μόνον είς τάς αι¬
θούσας, άλλά καί είς τούς... δια-
δρομους, διά νά παρακολουθήσοΐίν
α θή εά ένοεΐτα δύ
τεΐς με
φυσικά
τα ιμιαθήματα — εάν έννοεΐται δύ¬
ναται να νοηθή τταρακολούθησις
μαθημάτον ι/πό τάς συνθήκας αύ- ματος,
τάς. Δοθέντος δμως, δτι καί ττά-
λιν δέν... έξοικονομοθνται δλαι αί
τάξεις, παρελαύνουν αυται έκ...
ττεριτροτιής ό—ό τάς αιθούσας, δι-
εξάγονται δέ καί παραδόσεις είς
την ύπαιθρον (!) — μέ τό ψΰχος
τών ημερών καί μέ κίνδυνον τής ϋ-
γε'ιας μαθητών καί μαθηΐτριών —
χωρίς να ικαθίσταται δυνατόν εκά¬
στη τάξις νά όλοκληρώνη ημερη¬
σίως περισσότερα τών δύο ώρια'ι-
ων ιμαθημάτων ! Καί ό ιμέν έξοχος
Γυμνασιάρχης κ. Εύθι/μίου καί οί
λαμπ,ροί συνεργάται τού, κατα-
δάλλουν κάθε προσττάθειαν διά
τόν τερματισμόν της τραγωδ'ιας.
ΤΊ ές,αρτάται δμως καί αττό αυ-
τούς, έκτός άττό τάς κλασικάς ά-
ναφοράς, παραστάσεις, διαβήμα-
τα καί συσκέψεις μετα τών γονέ-
ων; Ή λύσις έγκειται, βεβαίως,
είς την μ'ισθωσιν κατάλληλον οί-
κήματος άπό έκείνα ττού βιρ'ιθουν
είς τό ωραίον άττιικόν ττροάστειον.
£ιναι, δηΛαδή, θέ,μα τού 'Υττουρ-
γείου, τού οποίον την άμεσον ε¬
πέμβασιν έν ττρακειμένω έτπκαλού-
μεθα καί αύθις. Άλλά καί ό Δή^
μος, είς τάς ενεργείας τού όποίου
όφείλεται ή μεταφορά τού Γυμνα¬
σίου έξ Άμαρουσ'ιου είς Κηφισιάν,
όφείλει να επιδείξη ενδιαφέρον διά
την ταχείαν διευθέτησιν τοΰ ζητή-
ΜΗΝΥΜΑ ΤΟΥ ΕΒΝΑΡΧΟΥ ΚΥΠΡΟΥ ΕΠΙ ΤΠ ΝΕΠ ΕΤΕΙ
ΠΑΡΑΙΚΗΝ1ΑΚΑΙΙΥΝΟΜΙΑΙΑΙΔ1ΕΞΑΓ0ΝΤΑΙ ΕΙΣ ΤΑΣ
ΑΘΗΝΑΙ ΚΑΙ ΠΑΡΙΣΙΟΥΣ ΔΙΑ ΤΟ ΚΥΠΡΙΑΚΟΝ ΘΕΜΑ
' ΟΆρχιεπίσχοπος Μακάρι-
©ς, είς μήνυ,μά τού πρός τούς
"Ελληνας ιΚυπρίους., επί τω
ν«ω ετει, δημοσιενθέν χδές ΰ-
ττό των έλληνικών εφημερίδων
της νήσου λέγει:
«Έπετελέγαμεν ήδη σημαν¬
τικάς προόδους £ΐς την οδόν τοΰ
έθνικοΰ μας σκοποϋ χκΙ θά £-
ξιχκολβυβήαωμειν βαδίζοντεςτην
οδόν αύτην, παρ' όλας τάς
δυσχερείας καί ολα τα έμπό-
δι«. Δέν ύποτιμώμ&ν τα έμπό-
δια αύτά. Ταυτα δμως εί; ου¬
δέν αλλο ©ά συντελέσουν εΐμή
είς την ενίσχυσιν τής αποφά¬
σεως μας ν« κατα·νάγωμ&ν την
τελικήν νίκην, ©α βαδίσωμεν
ρς τα έιμιτρος, κρατοϋντες ύ-
ψηλά την σημαίαν της «ύτο-
ύιαθέσεως».
Πληροφορίαι, τπροερχάμίναι έκ
διαφόρων διττλωματικών ιτηγωιν
δτι άττό ποΐλιλάς κατευ
ΑΠΟΚΑΤΑΙΪΑΙΙΙ ΔΙΚΑΙΟΙΥΝΗΣ
Διά τοΰ ψηφισθέντος εσχάτως μοναδικόν λόγον, δτι «ό έν λόγφ
ι*—. ττοΑ „„; ΤΓ>,-; έκιδοθέντος Ι υπηοέτει σι/νεχώς μακράν τοΰ Κεν
Νόμου 3796 καί τοΰ έκδαθέντος
σχετικοΰ Β. Διαταγματος προή,-
χθη είς τόν βαθμόν Διευθυντού α
τάσεως μέ άρχαιότητα είς τόν βα¬
θμόν τούτον κ.ςχλύτΓτοι;σαν τόν βα¬
θμόν τού Γενικοΰ Διευθυντού ό ά-
ττό μακροΰ αοτκών τα καθήκοντα
τοΰ Διει/θαντοΰ 'Αστικής Άποκα-
ταστασεως Προσφύγων παρά τφ'
Υπουργείω Κοινωνικάς Προνοίας
κ. Μιλτιάόης Ρηγάδης.
Πρόκειται ττερί ε,ττανορθώσεως
μιάς άδικίας, ή όπο'ια εττληττε τον
άριστον αυτόν ύττάλληλον επί ολο¬
κλήρους δοκαετίας ύττό των ττοικι-
λωνυμων μανοαρίνων τού Υπουρ¬
γείον Προνοίας. Διότι ό κ. Ρηγά-
6ης, ικεκτημένος άπαντα τα τυπικά
προσόντα καί έππΓροσθέτως έπι-
δειςας καθ" όλην την μακράν ύ-
παλληλικήν σταδιαδρομ'ιαν τού τό
άψογον τοϋ ήθους «ιαί χαρακτήρος
τού, την προσήλωσιν εις τό ύττη-
ρεσιακόν καθήκον τού, την έργατι-
κότητα καϊ άττοδοτικότητά τού, έ-
δικαιοΰτο πρό ττολλοΰ νά κοπαλά-
6η τόν βαθμόν τόν οποίον σήμε¬
ρον μόνον τού άποδίδουν οί έν ΰ-
ττερημερίςι τελοΰντες κ.κ. άρμόδιοι,
καμφθεντες επί τέλους πρό τής γε-
νικής κατακ,ρανγής διά την αδικί¬
αν ταύτην καί της σθεναρώς θε¬
λήσεως τής Υπουργόν κ. Λίνα
Τσαλ&αρη καί τού Ύφυττουργοΰ κ.
Ι. Ψαρρέα πρός έττανόρθωσιν τοΰ
άνοσιουργήματος τούτου. Καϊ ο¬
φείλομεν να διακηρύξωμεν από τής
στήλης ταύτης, ότι ή δικαία πρά¬
ξις των αύτη αντανακλά ήθικώς
καϊ τιμά ολόκληρον την Κυοέρνη-
σιν Καραμανλή, ή όττο'ια απέδει¬
ξεν εναργώς δτι γνωρίζει ν' άπονέ-
μη ένί εκάστω τό δίκαιον.
Ό τκχραγκωνισμός επί τόσα ί-
τη τού κ. Ρηγάδτ) ωφείλετο, καθ'
& υπεστηρίχθη κατά την σχετικήν
έν τή Βοαλίΐ συζήτησιν, είς τόν
άφχρ, ς
βυνσεις έκ&ηΐλιοΰται ζωηρόν ένδκχφΐ
ρον δ—»ς ττούση ύφισταμέινη ή έ-
ο-τίο άναταραχης είς τάς σχέσεις
μεταξν ώρισιμένων Λυτικών Δι/νά-
με«ν δια της έ~ιλύ(τε»ς τού Κυ-
πρια*οϋ ζηττματος. Πρός ιέπτιχυιχί
αν τής ών λόγω έπιδιώξεως άκΐ
ται φιλική πίεσις —λησίον τόν ίν τόν αντ ι καταστήση.
*-■ —■-■«-.: ι ~ί**Α*. αρ Λνηιι. ™λ
δ'αφεροιμένων όπως· δι
ων ΰποχωιρήσΐων, κιαταλήξουν είς
λι>σιν άττοβεκτήν έξ 6λ»ν των με-
ρών, ί*στε ινα εκλείψη ή σημερινπ
αταραχί
Έξ άφορμής τής έ—ικιει,μενης ^ί-
ναχωρήσεως είς Κύτηρον τής αττο-
οτολής τής Έττιτροττης των Δικαι
ωμάτων τού ΆινΘρώττου τού Συμ-
&ουλίου της Εύρώπης, έκυχιλοφόρη
μετ* επιτάσεως ιμεταξυ των
σ-αν μετ*
επιτάσεως· ιμεταξυ των
μκώιν κύκλων· τπληιροφΌρί-
οι, άτΓθκαλύτΓΤθυσοα διά ττρώτην
φοράν» δτι ή άπο(μάικιρυν<τις τού στρατάρχου Χάρντιγκ άττο την θε σιν τοϋ Κυ^ερνήτου τής Κύπρου ό<Τί.ίλεται κυιρίως είς την αποστο¬ λήν τής Έιτιτροιτής Ερεύνης τοΰ Συμ&ουλίοο τής Εύρώττης είς την μεγ«λό<νηο-ον. Ή βρΐταννικη Κκβέρ νησίς, ώς άναφέιρουν αί σχετικαί φρ έτΓΐβυιμοΰσα ινα άητο- φύγη τόν έξευτελκΓμαν τοΰ στρα- τσρ'χου Χάριντιγκ — ό όττοΐος βά ενεφανίζετο ώς άττολογο·ύμενος έ νώτηον τής διεθνοΰς Έττιτροττής 'Ρρεύνης διά τάς κατηγορίαν των έκτελεσεων ικαί των βασβνιστηιρι- ιον, τα όποΐα δι εττράχθηο-αιν κατά τί|ν ένάσκησιν των κια'θηιιόντων τοΐί είς τήιν Κύττραν — «ττεφάο-ιοχ -/ά τόν άήη Κ«τά τάς μερικής κ. Πένφ·ιλντ, ό οποίος ούχάς, έξ αλλου, τηληιροφοιρίας- τα προηγοιιμένως είχε συναΎτττθ·ή με- έ όί εή ό έος | τα τού κ. Πρωθυπουργόν. μέτρα τα όττοία εφήρμοσεν ό νέος κυδερνήτης κ. Φούτ άττιο»6ΐλέττουν είς την δημιουργίαν άτ,μοσφαίιρας ιοτευνοκτμοΰ, ώστί ή ΈΐΓΐτιροτΓή Ερεύνης τοΰ Συμβουλιον τής Εϋ>
ρώττης νά άττοκοιμιίση καλήν έντύτ
ττΜσιν άπτό τάς ττρώτας έτταφόίς.
Μεταξΰ των &Ίπλ»|ΐο~ιΙΙών κύ¬
κλων κυκλοφορή έπιμόνως ή πλη-
ροφορία· ότι ή Έττιτροπτ) "Ερεύ¬
νης των Δικ: ιομάτων τοΰ Άνβρώ-
που εξεδήλωσε την έττιθυιμ ίςυν 4-
τ&,ς, ικιατά τόν χρόνον τής έττιοτκέ-
ψεώς της είς Κύττρον, ευρίσκεται
έκΐ,( κιϊΐί ό 'Εθνάιρχης Μακάιριος·
χάριν τής διευκολύνσΐως τοΰ ίρ-
*;ν της.^
Καθ' ην στιγμήν, ώς άναφέρουν
τα έο« Λονδίνρυ τηλεγραφήματα, ή
Κυβέρνησις τοΰ Λοΐνοίναυ έξετάζει
μετά τοΰ κυβερνήτου κ. Φούτ τό
ΚυπρΜχκόν, είς τάς Αθήνας έξε-
δΐ)λο)θη χθές &ρα(Ττηριότης μετα-
ξύ τών διαχειρυξοιμένων ΰπευθύνως
τό ΐτ.ρό6λημα.
Πράγιμ-ατι, ό ΰπουργός τών Έ¬
κ. Αβέρωφ είχεν ένω-
ξωρ ρφ χ
ρίς χθές συνομιλίαν μετά τοΰ Έ-
θνάρχου Μακ-αρίου, βραδύτερον δέ
θνάρχ Μακ-αρίου, βραδύτερον
εδέχθη τόν έπιτετ.ραιμιμε'νον της Ά-
'Τποσιτηρίζεται υπό ώριορμένοχν
διπλωμαιτικών κύκλων, δτι. ή δρα-
είς Άθήινας δέν είναι
ασχετη πρός τάς συσκέψεις τοΰ
Λονδίνον καί ότι προφαη"ό>ς ή έλ-
^ηνι,κή Κυ6«ρνη0ις ένηιμερώθη δ*.ά
της διπλωμ<ατικής όδοΰ περί των νέων κατευθύνσιεως τής βρεταν- νικής Κυ6ερ!ήισιεως επί τοϋ Κυ- πριακοΰ. Την πρωΐαν επεσκέφθη τόν Αρ¬ χιεπίσκοπον Μαΐκάριον ό συμβουλάς τής Έθνα,ρχίας καί βουλευτής Ά- (Ητνών κ. Σάβ&ας Λοΐζίδης,ό οποίος τόν ένηιμέρωσεν επί των εργασιών τής δισχτκ·έψεο>ς τά>ν Άσνατοαφρι.-
κανικόνν χωρών είς Κάϊρον.
Έξ οίλλου οί έν Αθήναις κυπρι-
ΐτκοί κύκλοι άΐΐοφεύγουν να προ¬
βούν είς οιχάλια επί των έκ Λσνδί-
νου πληροφοριών, αναφορικώς μέ
τή'ν (εξέλιξιν τοϋ κι»τρια·κοΰ ζτ)τή-
μα-τος καί τονίξουν σα ΐιρέπει μ.ε-
τά της διεοΰσης προσοχήν νά πα-
ρακολουθοΰνται οί νέοι έλιγμοί τοΰ
Λονδίνου, τό οποίον ιμέχρι σήΊμε-
ρον δέν επέδειξε^ ΐΐλικοίνειαν διά
τΐΐ'ν λύσιν τοϋ Κυπ·ριακοΰ.
Ό έκλεκτός όμογενής πού έξέλιτιβ
ΙΧΑΗΛ
Β'.
Φυσικά ή ατγλη πού ίξέπεμ
- ον αί άιτΐστβυτοι άθλητικαΐ νΐ
και τού ώς ήτο επόμενον επί
πιπτεν πλουσιοπαρόχως καί εΚ
την γεννήσασαν καί έκθρίψα·
σαν ούτον πάλαι ποτέ 'Ελλη
τικήν Βυζαντινήν γήν τής όηοΐ
άς τό σΰνχρονον γαλανόλευ
κον σύμβολον —ή δοξασμένη
Έλλήνική σημαΐα — άνηρτάτο
επί τοθ κοντοθ τοθ Σΐαδιοι
κυματΐζουσα μέ συγκρατημέ
νην ύττερηφάνειαν υπεράνω μυ
ριάδων θεατων διά νά ϋπενθυμΐ
ζή είς τάς άνθρωττΐνας μάζας
των Αμερικανικόν σταδΐων στ
ή πρό 500 Ιτών οποδουλωθεϊσα
•Ελλάς έδιδε πάλιν τό τΐαρ'ών
Ότι παρά τος συμφοράς ιης
τοΰς κατατρεγμούς της ή επ
οΐώνας σιγήσασα περιοοσιος
φυλή τ^ν Έλλήνων άνέστη κα
έδιδε σημεϊα τής άφθάρτου ζω
τικότητός της συνεχίζουσα τα
άπαράγραπτα πεπρωμένα τη< Είς τόν στίβον τής πολιτισμένηι άνθρωττότητος. Μετά 89 6τη μετεδΐδετο άπό τό Μέγα Ρεθμα τής Κωνσταντινουπόλεως διεχέετο άοράτως είς τόν Κόσμον είς τα συνηγμένα έκε είς τα Βιάφορα στάδια πλήθ δ άντΐλαλος τής προσψωνή σεως την οποίαν εξεφώνησε ώς ύστατον χαϊρε ό Μέγα Φιλικός 4κ των σοφωτέρων'Ελ λήνων τής ίποχής Παπαζαχα ρΐας ΑΙνιάν επί τοθ τάφου τοί κηδευθένος έκ των στυλοβα τθν τής Φιλικης 'ΕταιρΙας άει υπηρέτει σιτνεχως μακράν τροκ, διευθύνων, κατά τρόττον λιστα ύττοδειγματικόν, εξωτερικάς (ττεριφερειάκάς) Ύιτηρεσίας τού Υπουργείον καί δέν εύρίσικετο ο&- τω είς άμεσον επαφήν μέ τούς Δι¬ ευθυντάς τής Κεντρικάς Υπηρεσί¬ ας, οίτινες αττήρτιζον, πρό τοΰ ύ- παλληλικοΰ κώδικος, τα υττηρεσια- κά συμδούλια». Άλλ' ή μετά 16ε- τή εύοόκιμον υπηρεσίαν είς την Βόρειον Ελλάδα (Μακεδονίαν καί ϋράΐκην) — γεγονός όττερ, είρή- σϋω έν τταρόδω, άφ' έαυτοΰ ομιλεί περϊ τής έν τη 'Υπηρεσία έττιδει- χθε'ισης αιηαπαρνήσεως καί αότο- ϋυσίας — τοποθέτησίς τού έττϊ τέ¬ λους κατά τό 1951 ώς Διευθυντού τού Κέντρου Προνοίας Πειραιώς και αί πολλαττλαΐ ύττη,ρεσίαι τάς οποίας άττό της θέσεως ταύτης ττροσέφερε, διήνοιξαν την οδόν τής άποκαταστάσεως τού τρωθέντος δίκαιον, διότι μετά την κένωσιν τής θέσεο>ς τού Διευθυντού 'Αστι¬
κής ΆτΓθκαταστάσεως Προσφύγων
απεδείχθη τρανώς, ότι ό μόνος ό
οποίος ηδύνατο επαξίως νά κατα-
λάβη ταύτην ήτο ό κ. Ρηγάδηιςκαϊ
οφείλομεν ενταύθα νά σημβιώσ»-
μεν την εθστοχον ενέργειαν τού
ττρώην 'Υττουργού Κοινωνικής Προ
νο'ιας κ. Χρ. Σολομωνίδη, ό οποί¬
ος εΐχε την ευτυχή έμττνει/σιν, ττα-
ραμερ'ιζων τοΰς μωρούς καί άνοή-
τους πειραματιστάς, νά τοτΓθθεττΥ-
ση, αυτόν ώς Διευθυντήν τής 'Αστι¬
κής ΆτΓθκαταστάσεως Προσφύ¬
γων. Καί άττό τής θέσεως ταύτης
προσεφέρον ό κ. Ρηγάδης τεραστί¬
ας υπηρεσίας είς τόν ττροσφι/γικόν
κόσμον, έτπλύσας ττλεΐστα δσα
χρονίζοντα ζητήματα καί άττοδεί-
ξας τί δύναται νά πράξη είς άν-
θρωττος, δταν διαπνέεται τΓράγμα-
τι άπό άνθρωττιστικάς αρχάς καί
αληθή καί δχι ύττοκριτικόν ττατρι-
ωτισμόν.
ΠΑΛΑΙΕΣ ΛΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΚΑΙ ΝΕΑ ΟΝΕΙΡΑ
(την θαλήν Κουτοότ,
οψορήθην βτι διάφ0ρ0ι .
,-οι όργανώσεων όαονευΛ *°
Αμιρικής β.' ύηομνηαΑτ®ν "Ιί
ρός τό ύποι
ερικών τί|ς
αν όπως
εις
τοθ
>ιαΐ νοήτρου πού
παρά τ{| δημοσία
Υνωμη ο έξεχων αθτος'
μών
μας,
ήρχ
κατόπιν τοθ
7
μβι
ς άηο
τος των έκλογων ΤΑ: ά
δος 1τις Νοεμβριού 1920
Ποίον συνέχειαν ϊδωο,ν Α
Επίσημον Ελληνικόν κ«* *
,νκών
είς τα ύττομνήι
είναι γνωστόν. Πάντως
κός φάκελλος έιτΐ τοϋ
. . -Τ. ·
φς ,Ι τΟ0 θί
τούτου ευρίσκεται είς τϊ
χεϊα τού ΎπουργβΙοοών ?
ξωτερΙΚΟν τής ΈλΧάδο
£18 ν&ΐΐϊίιΐνΐ 6ΐ οη, .
: Πολθκλουσ',έ ° ^
χαλακη Δώρ,ζα Ι Ποθ .??β*
άθλοι σου ποθνβ αί ·
0,
ΤΟΥ ΣΥΝΕΡΓΑΤΟΥ ΜΑΣ κ. ΙΩΑΝΝΟΥ ΑΒΡΑΜΑΝΤΗ
ΚΑΤΑΦΩΡΟΣ ΑΛΙΚΙΑ
τοϋ όποίου δμως δέν ε-
ί
ΙΙαρά τελειοφοίτων τής τβχντκής , χύ 1952,...... . _
Σχολής «Μέτονν» υπεβλήθη μήνιν- | λαβον γνώσιν οί, φοιτώντες είς την
σις κατά τών διευθυνόντων αύτην, Σχολήν, καθορΐζεται ή χορήγησις
κατά τοϋ Βιοτεχνικοΰ 'ΕΛΜμελητη- · άπλών πιστοποιητικών «άπολύσε-
ςίου, είς τό οποίον ιάνήκει αΰττ|
«αί κατά τών ύπευθύνων ϋπαλλττ
λων τοΰ 'Τπουργείου 'Ειμπΐορίου καί
Βιομηχανίας, τό οποίον εχ«ι την
εποπτείαν τής έκπαιδεύσεως τής
Σχολής, ΰποβληθείστις καί σχετχΛιής
έπεριοτήσειος είς την Βουλήν υπό
τοΰ βουλευτού Αθηνών, κ. Δ. Βρα-
■νοπούλου, επί τφ λόγφ δτι ένφ ή
έγγραφή αυτών είς την Σχολήιν ϊ-
γινε ιμ« την παρασχεθεϊσαν είς
αύτούς ρητήν διαβεβαίωσιν, 8τι με
τα την αποπεράτωσιν τών πενταε-
τών σπουδών των Θά τύχιοσι πτυ¬
χίου πολιτικόν ύπομηχανικ,οΰ, ώς
τουτο προεβλέπετο καί από τόν
I-
σχύσαντα μέχρι τοΰ 1952 (κατά τό
ετος τής έγγραφής των) οργανι¬
σμόν τής Σχολής, έν τούτοις δέν
τοίς χορηγείται τό πτυχίον τουτο,
άλλά άπλοΰν πιστοποιητικόν «απο¬
λύσεως», μέ την αίτιολογίαν, ότι
διά τοΰ νέου όργανισιμοϋ τής Σχο-
λί)ς, εγκριθέντος διά Δ)τος κατά
ως» καί ούχι Λτυχ,ίου πολιτικών
πυμηχανικίΒν, παρ' δτι έδυδάχθη-
σα»· άπασαν την σχετικήν ύλην είς
τό ειδικόν τιμήμα τής Σχολής, τό
οποίον καί άποΛοαλείται επισήμως
«Τμήμα πολιτικών ΰπομηχανικών>
*αί παρ' ότι καί μετά την εφαρμο¬
γήν τοΰ νέου οργανισμόν έτυχον
τελειόφοιτοι τής Σχολής πτυχίου
πολιτικοΰ ΰπομηχανικοϋ. Καί ή
μέν ΔικοΜοννη καί ή Βουλή θά πρά
ξουν ασφαλώς, δτι έν προκευμένω
ένδείκνυται, άλλά πρέπει καί τό
'Τπουργειον Βιομηχανίας νά μερι¬
μνήση αύτεπαγγέλτως διά την έ-
πανόρθωσιν τής βαρείας άδικίας,
πού προσγίνεται είς τούς μαθητάς
τής Σχολής, οί όποϊοι μοχθησαντες
επί ολόκληρον πενταετίαν διά την
απόκτησιν τοϋ πτυχίου, πού θά
τοίς έξασφάλιζεν είς αΰτούς τόν
έπιθύσιον, άνΐυμ,ετωπίζουν, έν τού¬
τοις, σήμερον, μίαν στυγνήν άρ-
ντισιν.
Τό Δεκατιενταύγουσχο τοθ
1913 στήν Ιοιαΐτερη πατρΐδα
μου, την ΤσΙτη τής Άργυρου-
πόλεως τού Πόντοο καί στό
Ιστορικό μοναστήρι τής Πανα¬
γίας Γουμερδ ελάμβανε χώραν
Ενα γεγονος ύψΐοτης έΰνικής
σημασίας. Περιωριζθταν ό ά·
ριομός των καλογήρων άτιό δέ
καπέντε σέ δύο—τρείς καί Ι-
δρυόταν μέ τό δνομα «'1&ρατι-
κό Λύκειο Παναγίας Γουμερδ·
μιά Κβντρική -χολή για τα γΰ Ι
ρω τριώντα και πλέον χωριώ
τής τιεριοχής. Ή ΤΒρυση τής
Σχολής αθτης άποτελουσβ το
δνειρο πολλων γενεών. Ή πραγ¬
ματοποιηθή τού 6μως έπεφυλά-
χθηκε στον νεαρό τθτε §γκρ>.το
όφϋαΛμΐατρο της θεσσαλονίκης
κ. θ. Γ. θεοΦΟλακτο. Την Ιοια
ήμέρα πού ήταν ή έπέτειος τοϋ
μοναοτηριοθ καί χιλιάοες κό
σμου συνέρρβ,υσαν βκεΐ γιά την
πανή-νϋρη, έτελέσθηκε καΐ μνη·
μοσυνο υπέρ των πεσόντων κα¬
τά τούς Βαλκανικούς πολέμους
καΐ των οψαγιασθ£ντων 'Ις,Λλή·
νων ιής Μακε6ονίας υπό των
Βούλγαρον. Καί μΐλησε ό κ.θε-
οφυλακτος χρησιμοποιώντας ά
ριστοτεχνικα τώ επινΐκεια τοθ
έλευΰέρου εθνους ώς άφ&τηρΐ
αν τού υποοούλου Γένους γιά
έξορμήσεις πρός αλλα μέγα
λουργήματα, ώσάν αθτό τή^
Ιθρυσεως της Κεντρικής Σχολής
Αξιζει νά άναανηοθωμε Μνα
μέρος τής πατριωτικωχατης ό
μιλΐας τού πρΰς τοΰς πανηγυ
ριστύς καί Ιθιαιτερα την στρο¬
φήν τού πρΟς τοϋς άντιπροοώ
πους των χωρίων, πού συνέρ
χονταν την Τθια ήμέρα στην
πρώτη Γβνική Συνελβυση για
την ϊορυοη της Σχολής. γιά να
Φανή ή ζωημή άπηχηση των γε
γονότων των 4ν6οί;ων &υο Βαλ
κανικών πολίμων άνά τώ Πά
νελλήνιον.
«...ΟΙ εχθροΐ έπραξαν ιδία τ
ϋ καί τφ Εθνει των. Άκα
τονθμαστα 6βουλγάρισαν. Ή
έμεγαλουργηοεν. Άπεδει·
χη ούχι οτείρα είς ήρωας,
αλλ' εθιοκος εις ήμιθεους,
οϋς σεμνύνονται οί Ισοθεοι τη*,
αρχαιότητος. Ή άοάνατη φυλή
εΰαυματούργησε. ΔιαλαΛησω
μέν τι,ϋτο μεθ ύτιερηφανΕΐαι
πανταχοϋ... Βροντοφωνήσωμε
τούτο είς τοΰς ιάφουι, των πα-
τερων μας, οί ΰποΐοι απέθανον
μέ εήν γλυκείαν έλπΐόα, ήτις
επραγματοτιοιηυη επι τ&ν
ρών μας. Όμκιοοωμεν ενώπιον
θεου καί άνθρωπον, βιι θα
λώ|3ωμεν ένεργον μέρος είς Την
βϋνικην ταύτην αναγέννησιν, 'ίι
πωφεληοώ^ίτν τής θυνύμεως έ
κεινης, ήτις μαγνητιζει τιασαν
ελληνικήν ψυχήν, και τής ζωη
φύρυυ ττνοης, ήτις τιν&υσαοα
απθ των ύψηλων κορυφων της
Ροοόπης, προσκομιζει τα ύ
θ '^θθ Μ
λογΐας ή άπό διαθέση γιά άν·
χΐθραση, άλλ' άπό φόβο, μή-
πως το γεγονός χαρακτηρισθή
ώς άναχρονισμός. Γναΐ Τσως οχι
άοΐκως. Γιατί τα μοναστήρια
έφ' δοον Ιμειναν άσυγχρόνι
στα καί άναπροσάρμοστα πρός
τίς σημερινές άνάγκες τοθ £
θνους, ψαΐνονται σάν νά μην
εκπληρούν πλέον κανένα προο
ρισμό καί διατηροθνταΐ μόνο
ώς μνημεϊα κάποιας παλαιάς
παραδόσεως.
ΙΙολΰ σύντομα δμως οί φό·
οί αθτοΐ όιαΛύθηκαν, οί 6ι·
σταγμοΐ έξέλιπον καί οί επι·
<ρΙσεις έαταμάτησαν. Γιατί ά· μέσως εγινε καταληπτό, δτι ή άναβίωοη τοθ μοναστηριοθ τής Παναγίας Σουμελά Οέν ήιαν άντΐγραφο χου όποιουδήποτε μοναστηριοθι άλλ' αναστηλώση ενός έθνικου συμβόλου, πού 6 πως πάντα, 6τσι καί τώρα καΐ στο μέλλον θά οποδεικνύη, θά φς) καί θα καθοοηγή στρν οδό των πεπρωμενων τής Φυ ής Ή Νέα ΠαναγΙα Σουμελά είναι κάτι τό πρωτότυπον στην στυρΐα των μοναστηριών. Ε.Τ. ναι ζωντανός όργανισμός, πού από τώρα κιόλας μπήκε στήν ΰ Ε Ή έθ Φωτογραφήμ ατα ΝΕΟΣ ΧΡΟΝΟΣ »ΚαΙ εκάλεσεν ό Θεός τό φώς νά δημιουργή Ιδανικά γιά νά τα Ημέραν τό δέ σκότος εκάλεσε νύκτα». Καί έγινεν έσπέρα, καί έγινε πρωΐ, ημέραν πρώτη. "Ετσι ό χρόνος άπορρέει άπό, την κίνησι τής γής καί συ-ναντιέ- ται μ' έ'να φυσικό φαινόμενο γιά μάς πού κατοικοΰμε αυτόν τόν πλα νητη. Οί άρχαϊοι μας πρόγονοι τόν εί- χαν κάνει έναν αγριο θεό πού γεννοΰσε παιδία καί τα ιΕτρωτγε ΰστερα. Τόν Κρόνο. Κι' £τσι δέν είναι; Ή δημιουργία κι' ή φθορ,ά είναι μέσα στόν χρόνο. 'Κμεϊς οί άνθρωποι βάλαμε κά- ποια όρόσημα γιά νά μποροϋμε νά μετράμε τό μεγαλεΐο καί τή μηδα- μηνότητά μας. Μπαίνει ό νέος χρόνος. Θά γίνη καί πάλιν έσπέρα καί θά γίνη πριοΐ. Ήμέρα πρώτη τοϋ νέου ετους. Σέ τίποτε δέν θά διαφέρη αύτη ή νέα ήμέρα άπό τίς αλλες όίπειρες ήμέ- ρες πού κύλησαν πάνω στη γή. Μιά μερά κι' αυτή σάν τίς άλλες θά προστεθη στή ζωή μας κι' Ινας χΐΑΐνούργιος χρόνος ποΰ θά βαδίζη ΐμέ σταθερό βήμα πρός κάποιο τέ- λος. Σύμμικτη ή ζωή τοΰ άνθρώπου μέ φόβους κι' έλπίδες, μ' έπιτυ- χιες κι' άποτυχίες, μέ δημιουργικές ΐμαζή καί καταστρτφτικές προσπά- θειες, ιμέ μαΰρες καί φωτεινές σκέ- •ψεις καί πράξει ς θά βαδίση τόν δοόμο άνάιμεσα στήν τελεία άδιά- τρορη κινήση τής φύσης. Κι' ό δνθρωπος δλο καί πιότερο παρασηομένος μέσα στό άδιέξοδο •ϊήί δικής τού μέρας θά προσπαθή γκρειμίζει μόνος τού τυφλωμένος ά¬ πό τα Ιδία τού πάθη πού μέ τα ϊοια φτερά τόν άνεδάζουν ψηλά Ί] τόν κατεβάζουν οτά τάρταρα. "Ενας καινούργιος χρόνος. Μιά ιία ήμέρα πού θά ανατείλη σέ μίαν ίποχή πού ό άνθρωπος ένώ- >θί|κε χωρίς νά τό καλοκαταλάβη
*'/.όμα άπό άκρη σέ άκρη τοΰ κόσ-
ΐμου κάτω από τόν φόβο ιμιάς τε-
ράστιας καχαστροφής καί την έλπί
δα, τόσο χαιμένη πού τρεμοσβύνη
«άν κεράκι Χριστουγεννιάτικο, μιάς
ήμερότερης κι' είρηνικής ζιοής.
Ό χρόνος δέν εχει καμμιά ση-
ιμασία εξω άπό τόν άνθρωίΐο.
Καί χρόνια πού δέν στάθηκαν φω-
τεινά όρόσημα γιά την ξωή τής
ανθρωπότητος έιτεσαν καί χάθηκαν
μέσα στά πράσινα νερά τής λή-
θΐ',ς, δπου μιά μερά τα πάντα κατα-
ποντίζονται. Θάχε μιά άξιόλογη ση-
μοσία ό νέος χρόνος άν κατώρθω-
ναν οί άνθρωποι ν ά συνεννοηθοϋν
και, άπό κεϊ πού βρίσκσνται τώρα
παλεύοντας στήν δκρη τοΰ γκρ«-
1*οΰ, θά μποροΰσαν νά συνέλθουν
νά σηκωθοΰν νά δόσουν τα χέρια
καί νά γηρίσουν στόν κάμπο νά
πιάσουν στά χέρια τ' άλέτρ*,· ■ ·
Γιατί τί νόημα Θά ιμποροΰσαν νά
ιΐχουν οί χωριστές προσπάθειες των
άτόμων αν τίς παράσερνε ή δύνη
μιάς χωρίς κανένα νόημα καί ήθι-
κό βάθρο καταστροφής; Κι' ή πιό
μιγάλη ήρωνεία είναι πώς, αν συ-
νέβαινε Ινα τέτοιο πράγμα, Θ4ταν
άντίθετο άπό τίς έπιθυμίες όλων
των άνθρώπων, γιά νά διπιστωθή
αλλη μά φορά κώς ό 4νθρ<α«>ί δέν
γέλεια τοθ "Ιιθνικοό ΜεγαλεΙου
Ή άγνή ψυχή τοθ έθνομαρ
τυρος Μελβνοικου καί αι οκια
τών λοιπων ήρωο^ν..θά φωτΐ
σορν ημάς, ίνα θεσωμεν βάσεις
στερεάς καρποφόρου έονικής
δράσεώς καί εργασίας. Το επ
εμέ παρά τη Ι^ σκηνή τί
χωρησάση τον άχώμητον παντί
στησωμεν καί έτέραν σκηνήν
ήν καταστήσωμεν πηγήν φωτο
βολον φέγγουσαν την τιερΐοικον
καί Οτιοδεικνύουσαν την όδί>ν
την οποίαν άκολουθοθν οί από
γονοι των ήμιθέων.
Τουτο έστι άληθές μνημόσυ
νόν είς τοϋς μάρτυμας της πΐ
στ ε ως και πατριοος».
Ό ορκος δόθηκε πανηγυρι
κώς. Καί ή ετέρα σκηνη στή
θηκε μεγαλοπρετιώς, ι ό Ίερα
τικό Λϋκε.ο της Παναγίας Γου
μερά άνοιξε τίς πΐ-λες τού το
2.επτέμβριο τοϋ Ιδίου Ετους
Έφεγγορόλησε την περΐοικο
καί έσ|3υσε, φεθ, μαζύ μέ δλη
την πέραν τού Αίγαΐου Έλλά
δα τό 1922.
Α
Έηειτα άπό σαράντα χρό
νια οτήν Καστανιά τής ΒεροΙ·
άς ενας Λλλος Εγκριτος Ιατρός
τής Θεσσαλονίκης ό κ. Φιλων
ΚτενΙδης ΐδρυε εα νέο μονα
στήρι. Επρόκειτο γιά την άν α
βίωοη τής Παναγίας Σουμελά,
πού ό Ποντιακός κόσμος δέν
επαι,σε ποτέ νά " την θεωρή
σήν δεότερη Σιών τού. Μερι
κοΐ στήν άρχή έθορυβήθηκαν.
δχι βεβαίως άπό πνεϋμα άντι·
ΰπηρεσια τοΰ
κοορηοκευτική
της λ
μ ή
"Εθνους. Ή έθνι-
καί κθινωνική
ί
η
αποστόλη είναι άναμφι
ρΐηη καί μεγίστη. ΚαΙ ·ιύ
νόν «αλαλα χε'λη ασεβών» θά
ήτο δυνατόν να θέσουν έν άμ-
φφόλφ την αλήθειαν αυτήν.
Ώσχόσο θα έτολμού-'αμε μέ
6λη την εΐλικρΐνεια μας νά ύ
ποθεΐξωμεν την συμπληρώση
ιών σΛοπων της καί την τρο
ποποιηοη ωρισμένων σημεΐων
τοϋ ΚαταστατικοΟ της Χάρτη.
Γιά νά γίνωμε δμως περισσό¬
τερον καταληπτοΐ στΐς ύποόεί
ξεις μας, παραθέτομε κατωτέ
ρω ίνα δρθρο μας υπό τον τίτ-
λο «Όποΐα πρέπει να είναι ή
μόρφωσις τοθ Κλήρου τής ό
παΐθρου», ποΰ οημοσιεύθηκε
θεολογίας μέ καμμίαν Λλλην
έκ των ρηθεισών αΛλων τριών
δύναται ό Ιερεύς τής Οπαιθρου
νά άντιμετωπισΐΐ την θεραπείαν
των πολλαπλων άναγκων ιου
χωρίου καί την λύσιν προβλη-
μάτων άμεσον σχέσιν εχόντων
πρωτΐστως μέ το πρθβλημα της
ώ τΰ
ανυψώσεως τοΰ
ριοτιινου επι
όσον
«Ργϊ-
στήν «Καθημερινή» στΐς 24 Νο· ,
εμβρΐουέ.6. |πίδουτοΟ άγροτου, -Τ
« Η Έκκλησία τής "Ελλάδος . είναι νόμος ψυσικθς το
έπελήφθη επιτέλους ενός ζω
φλέγοντος
τικοθ καί
τος, τής άρτιωτέρας τ. 6. μορ
φώσεως τού Κληρου. Συνιστά
δέ πρός τουτο την έκμάθησιν
ξένων γλωσσών καί την άπο
κτησιν πτυχιου 6χι μονον θεο-
λογικης, άλλά καί φιλοσοφικής
ή νομικής, ί) οΐκονομικών επι
στημών, διά νά άνταποκρΐνεναι
επαρκώς είς την πολυσχι&η
δραστηριότητα, την οποίαν ά
παιτεϊ σήμερον τό σχήμα.
θά μας επιτραπή δμως μέ
δλην την εύλάβειαν και τό σέ
βας μας πρός την Έκκλησαν,
νά παρατηρήσωμεν! ϋιι οϋτη
«μεριμνά καί τυρβαζέται περϊ
πολλών, ενός δέ έστι χρεΐα.
Δέν λέγομεν. ότι είναι περιτ
τή διά τοϋς κληρικούς ή έκμά
θησις ξένων γλωσσών. ιϋιε, ότι
ή άπόκτησις πτυχίου φιλοσοφι
κης, ή νομικής, ή οΐκονομικώ»
επιστήμων αποτελεί πολυιέ
λειαν Αλλά δυστυχως ή ώι
ανωτέρω έκτεθιΐσσ «ύρτιωτέρα
μόρφωσις> δέν καλύπ-ιει έξ ό
λοκλήρου την Μπολυοχιοή δρα
στηριότητα» τής μεγαλειτέρας
καί σημαντικωτέρας μερΐδο^
τοθ Κλήρου μας, των Ιερεων
τής ύπαΐβρου. Διότι έκτός τή^
ιηηΐη .._____
Άλλ' ένφ πνευματικαί καί
πολιτικοΐ ηγέται τοθ εθνους
ένασμενΐζονται νά οιακηροτ
τουν μεγαλορρημθνως, ότι ό
όιδάσκαλος και ο Ιερεύς άπο
τελοΰν τούς δύο οφθαλμούς
τοθ χωρίου καί ένφ διά τον
£να όφθαλμόν, τον διδάσκα
λον, ελήφθη άπό μακρου χρό
νού ή δέουσα μέριμνα και ση
μερον οδτος έκληροί αρίστα
τόν προορισμόν τού, τουναν¬
τίον διά τον άλλον όφθαλμόν,
τόν Ιερέα. οθτε κάν αύιή ή
Έκκλησία έμερΐμνησβ δσον κα
ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΖΩΗ
Η ΕΚΘΕΣΗ ΣΟΛΩΜΟΥ
Τοθ κ. ΝΙΚΟΥ Ε. ΜΗΛ1ΩΡΗ
η μρμ
Οπως θα Επρβπε· ΚαΙ δμως ή
αποστολΓ| τοθ Ιερέως είς τή»
ϋπαιθρον είναι εξ (σου σπου-
ΟαΙα καΐ έθνοφελής μέ την τοι-
διοασκαλου μέ μόνην την δια¬
φοράν, δτι ή μέν όράσις τοθ
Ιερέως περιοριζεται είς τον κυ
κλον των άγροιων, τοϋ θε οί
δασκάλου είς τόν κύκλον των
άγροτοπαΐόων.
Λαμβανομένης δθεν ύπ' δψιν
τής άμαθειας των χωρικων Λαι
ΐης μεγαλης όΐ/θπιστιας των
πρός τας νέας μεθοοους κοι
συστήματα καλΛΐεργ&ΐας τής
γής. ευκόλως άνΐιλαμβανετβΐ
τις, τί έννουμεν μέ τό: «ένθς
οέ έστΐ χρβΐα». Τινος ενός; Ι ής
Γβωπονικης 1 "Ας μή ώπορή κα
νεΐς. -έν είναι ιαχα έπιστήμη
καΐ ή ·>εωπονική; ΛαΙ 6ή ή επι-
στήμη τής γεωργΐα»., τής μη
τρός αυτής πάσης ευημερίαν ;
ΚαΙ όέν άποτεΛοΟν οί γεωρ
γοΐ Γ'α<. τα 6ί> ο;ο τού βλυ
ρ
ζώου είς την μνήμην
Έλληνος Σκοοφα θανόντος την
31 Ιουλίου 1819 είς τό Μέγο
Ρεθμα Κωνσταντινουπόλεωι
καί ταφέντος ίκεΐσε είς τόν
περίβολον τοθ Ναού των Παμ
μεγΐοτων Ταζιαρχών, πρσθφω
νήσβως προφητικής εχούσης ου
τω: «Ελλάς σώζου ΦοΙνικος
δ' βπτοθ καί ού ΚυπαρΙσσου
(Ββλ
άθλοι σουΛοίνε'οΓ1·1™- °'
σεις ττοϋ έγνώρισεςο
τής Άμερικήι., πο0νβ
ολα:ατ,τα.Κν%ίΤαΓ°·
στιανικά καί φιλάνθρωηα
σου παρέμειναν καί θά τιαόΓ
μεΐνουν είς τό βιηνβκές, 6,4
υιενθυμιζοον είς "
μένους β« δλα
Ρ5ονΤα
παρέρχονται οτΰν ματαιον
τον κόσμον. Η 6λη οου ή ζ
δύναται νά παρομοιωθή μ^' 0
μεγαλοπρεπή ούσιν τού ήϊ!
πού ;αταυγάζβι τόν
λά
"Εγιναν παράδοση πλέον γιό
τό Γαλικο Ινστιτουτο Άΰη
νών οί στοργικές καΙμε>αλε>ώ
ις συγχρόνωι, εκθηλώσβιι, με
λέιη·, και τιμης πρός τούς ς&
χωριστούς νΐϊοέλληνες πνευμα
Λούς όημιουργούς; στο ^.ικε-
ιανό, σιΰ ΒαλαωρΙτη μέ την
ιτεριουνή εκθέση, στό ΙοΛωμο
μέ μίαν Εκθ&υη κ^ιμηλίων καί
αυιυυ, πού άνοιξεν αύτές τΚ
μέμες στΐς αΐθουσες τού κτι
ρΐου τής όοου 2.ΐνα. Βεβαία καί
η αρχικη πρωτοβουλια καί ή
Ολη, εκπληκτικά μαλιστα θαυ
μαστή όργανωση αυτών των
έκοηλώοεων. όφ&Ιλεται κατά
τρώτιστον καί κοριο λογο, ο*
έναν άνθρωπο σιον κ. Όκΐά
βιο Μερλιέ, πού είναι Γάλλος,
πού είναι καί "Έλληνας· τα όύο
ρου και νεωτέρου καί μέοα κα>
Εί,ω άπό την 'ΐ:λλάδα, άναψε-
ρομένου οτή ζωή καί στο 6ργο
τού 2-οΛωμου καί ή συσχέτιοτι
τέλος τού Ερνου αυτού μέ τα
συγχρονα πρός τόν ποιητή πνευ
ματικα και πολιτικά γεγονοτα
καί τα Ιλληνικα και τα θΐϋβνή,
•ναθώς καί πρός τα π&ρφάλ
Λθνια τηι» ζωής τού, καουτουν
την Εκθέση αύτη τού Γαλλικοσ
Ίνστιτουτου Εναν ούσιαστικό
σταθμο στκ, σολωμικές
"Ις.κτός &έ ώπο τα μ
των τιολυαριθμων τιινάκων, ντο
κουμέντο ιξαιρ&τικης πουθαιθ·
τητος γιά τις μεΛέτες αύτές και
ένας πλουσιώτατος όοηγθς ποι
κίλλης ένημερώσεως για οποίον
θε,λήσει να ενδιαφερθιΐ
εχει άκόμα γίνει κύριος των
ξεών τού καί τής τύχης τού.
"Ας εΰχηθοΰμε μέ την ελευσι
τοΰ νέου χρόνου έκείνος πού εΐπε
«Γενηθήτω φώς» νά φωτίση αυτού;
.τού είναι κύριοι των τυχών τοθ
κόσμου νά οροΰν τύν σωστό δράμο
γιά νά χαρίσουν στούς άνθρώπους
την «επί γής ειρήνην εν άνθρώποις
εύδοκίαν».
Π.
στοιχεία ουνετάκησαν
μεσα τού, κάτω άπο τή θερ-
μουργό έπΐδραοη τής 6ί;οχης
πνευματικής παραδόσεως των
οοο λαών καί εοωσαν μιά συν-
θετική ένότητα, Ιδιόμορφη, δή
μιουργική πρός διώφορες κατευ-
θύνσεις καί προ πάντων άξια·
γάιτητη. Τούλαχισαο αυτήν την
βντϋπωση νομιζω προξβνεί σ'
Οσους τόν Εχουν γνωρΐσει άηό
κοντά καί Εχουν παρακολουθή
σει την σομπεριφορά τού καί
τίς ποικιλόμορφες δραστηριό-
τητές τού.
Όπωςόήποτε γεγονός εΤναι
δτι, δ κ. Μερλιέ ΰχι μονάχα
άγάπησε την Έλλάδα και σον
οεθηκε μαςο της μέ όεσμο'Χ
αρρηκτους πολλούς, άλλά καί
|σκυψε πάνω στά £ργα, Ιδίως
τών σημαντικών πνευματικήν
παΡαγόντων τής νεώτερης 'ίς;λ·
λάδος καί τα μελέτηοε μέ τή
δόναμη τής ΙδιαΙτερης καί εύ-
ρύτατης καταρτίσεως τού
σέ κάθε περατώση, μέ
καί μόχθους καί μέ άγάπη καί
Ιξαρση, έπεδΐωξε μίαν έπιβλη-
τική καί πλατειά συγχρόνως
προβολή των. ΈργασΙες τού
γιά τόν Παπαδιαμάντη. τδ Σι
κελιανό, τα λαογραφικά τής
ΚαππαδοκΙας, τόν Καζαντζάκη,
τό ΒαλαωρΙτη. τό Σολωμο καί
άλλους, τόν άναδεικνύουν Εναν
άπό τοΰς δοκιμότερους καί βα
θύτερους νεοελληνιστές.
Μ* αύτά τα φοντα καταπιά·
στηκε καί Εφερε σ' Ενα ώραιό
τατο τέρμα καί την Εκθέση Σο·
λωμοθ. Μιά σόνθεοη πολιτι·
σμοΰ, φΐνου γούστου, πλουσιώ
τατη σέ στοιχεία καί μέ άκρ(·
βεια τεκμηριωμένης γνώσεως
πού θά χάσει ασφαλώς πολλά
οποίος δέν την δεί καί 6έν την
χαρεϊ άπό κοντά. "Ο τρόπος
τής περιουλλογής, τής ταξινο-
μήσεως καί τής εκθέσεως των
διαφόρων κειμηλΐων τοΰ κορυ
φαΐου νεοέλληνος λυρικοθ, των
χειρογράφων, των έκδόσεών
τού καί κάθε σχετικίϋ βιβλιο
γραφικοϋ στοιχείον παλαιοτ··
ή ή φρ
για τή ζωή, την πνευματική και
την ήθική ύπόσταση καί την
παρσγωγή τού Ποιητή τοθ,
Υ^ είς την Ελευθερίαν»
άποιελ.ϊ *αί ό σχετικός μέ
την Εκθέση αυτή ποΛυσελιδος,
όγκώοης καί καλλιτεχνικώτατος
τόμος.
ΝομΙζω καί είναι εύνόητο
αύτό πώς, δλοι μας, δσοι κατά
Εναν όποιονοήποτε τρόπο έκτι
μοθμε την άί,ια γιά τό νεοελ
ληνικό πολιτισμό καί την νεο·
ελληνική παιθεια καί γραμμα·
τ&Ια, τού Σολωμου, θά νιώσου
με κι' αυτή τή φορά, όπως Ι-
γινε καί μέ την εκθέση Βαλαω-
ριτη, ένα βαθύ καί πάλιν αί
σθημα εύγνωμοσύνης πρός τον
κ. Όκτ. Μερλιέ και δλουΐ, τούς
αξίους και φωτισμένους συνερ-
γατες τού, τοθ Γαλλικου Ίν-
στιτούτου Αθηνών. ΚαΙ νομΐ·
ζω άκόμη πώς εύχής εργο θά
ήταν νά επραγματοποιείτο τό
ταχΰτερο ή προχ&ση τοθ κ. Κ.
Δημαρά περι Ιδρύσεως καί όρ
γανώσεως ενός Μουσε(ου των
λλω Γ Οπου
η ραμμόν> ου
πραγματικά ή συλλογή αύχή
των κειμηλΙων τοο ΣολωμοΟ
όπως την βπέτυχε ο κ. Μερλιέ
θά εΐχε ασφαλώς και δικαίως
μιά θέση Ιδιαιτέρως προέχουσα.
θά γίνουν δμως &οαι* κά·
ποία μερά αύτά πού σημειώνει
ό κ. Δημαράς; άκόμα άνάμεσα
σ' αΰτά κι' Ενα Μουσεϊο τού
Έλληνισμοΰ τής Μικρδς "Α
οίας καί τής άλλης Άνατολής ;
μόνιμη λσχτάρα γιά μερικούε
άπό μας πού έκεΐ πρωτόδομς
τό φώς ΟΙ πρωτοβουλΐες καί
οί έπιτείιξεις τοθ ΓαλλικοΟ Ίν
στιτούτου "Αθηνών είναι χρή
σιμες χωρίς δλλο καί άπό τήι
πλευράς αυτής. Άποτελοθν Ε
να ϋπόδειγμα κι' Ενα κέντρισμα
τοθ τρόπου έκπληρώσεως τοθ
χρέους πρός τεύς όμέσους προ-
γόνους μας, ημών των Έλλή
νων μάλιστα, Ενα χρέος πού
δέν φαΐνεταινάτό Εχομε συνει
δητοποιείσει άρκετά.
ΝΙΚΟΣ Ε. ΜΗΛΙΟΡΗΣ
πληθυομοϋ τής χώρας; ΚαΙ μη
πως δέν γνωρίζομεν, όιι οί γε
ωργοΐ μας κατα μεγάλην πλειό
ψηφΐαν είναι «Λιιιστοι θωμά
οες»! πού μόνον δταν ρΆ&πουν
καί βάλλουν τον οακτυλον εκ
τόν τύπον τών ηΆ,ων πιοτεύου.;
"π, λοιτιον, δταν ή μόρφωσις
των Ιίρέων της ύπαιθπ''υ προο
λάβη τόν συνδεΰυαομενυν χά
ρακτήρα θβολογικης καί Γεω-
πονικης και διαν ό κάτοχος τοι
αυτής μ&ρφωσ6.ος Ιερεύς καλ
Μεμ>Π τον γεωργικόν τού κλη
ρον επιστημονικώς, τότε βλε
ποντβς οί χωρικοΐ την διαφο
ραν, θώ παύσουν αυτομάχωι,
νά είναι «άπιστοι θατμαοες»
οιότι κατά τόν Σενέκαν : «ή ό
οός γΐνεται μακρά δια τής οί-
δασκαΜας, ένώ διά τού παρα
δεΐγματος συντομευεται πολο»,
Το θιγομενον ώς ανω θέμα
είναι οψ.υιης έθνικής σημαοΐατ,
καί λίαν επίκαιρον έφ' δσον ή
μέν ΠοΜτ&ια ουζητει ήοη την
ιροποποιησιν των προγραμμα
των των σχολείων, ή οέ '(ικ
κλησΐα ένυιαφέ^εται οια τη.
μόρφωσιν Κλήρου άνταττοκρι
νομενου είς την σημερινήν ά
πορτολήν τού. _.1<. ολλο ^ράτη καί τό σχολικόν βφΛΐον Επαυ οε πρό πολλοθ να &Τναι το Τ διον καί διά τα σχοΛ.£ΐα της πόλεως καί τοθ χωρίου. Καί υ¬ πό τό πνεθμα τουιο, φαΐνεται, συζητεΐται ή τροποπυιησις των ιτρογραμμάτων καί παρ' ημίν σήμερον. Διά ποίον, λοιπον, λόγον νά μή λαμβάνεται μέ ριμνα διά την ειδικήν μόρφω σιν τοθ Ιερέως τής ύπαΐθρου ; Σημειωτέον, δτι πρό έτων ή ΠολιτεΙα εφρόντισε διά την γε ωργικήν μετεκπαΐ&ευσιν τών δημοδιδασκάλου, ή όποΐα άπέ 6ωοε λαμπρά άποτελίσματα. Δυστυχως δμως οί δι&άσκαλοι σχεροϋνιαι, ώς επί τό πλεί στον ΙδΙων γεωργικών κλήρων, ή δέ γεωργική έπιμόρφωσΐς των δέν ήτο έπαρκής, διά νά κάμη θαΰματα ΚαΙ διά νά τελειώνωμεν : Ή ΔανΙα παρά τό αγονον τοθ έ δάφους της κατέστη έντός όλΐ- γων έτών χάρις είς την επιστη¬ μονικήν καλλιέργειαν ή πλου- σιωτέρα χώρα τοΰ κόσμου είς γεωργικά καί Ιδίως κτηνοτροφι- κά προΐόντα. Τό τοιοθτον κα τα μέγα μέρος όφεΐλεται είς Β να διάσημον κληρικόν της, τόν ΦρΙντερικς Νΐκολσον. Άς ΐοω μέν, ποίος θα είναι ό Νικόλαον τής Ελλάδος». ΚαΙ τώρα στό προκεΐμενο. Γιά την εκπληρώση τοθ μορφω· τικοϋ καί κοινωνικοθ σκοποθ τής Ν. Παναγίας Σουμ3λά στήν άρχή έπροβλέπετο ή ϊορυσή "Επαγγελματικής Σχολής καί ΌρφανοτροφεΙου. 1 ελευτοΐα μάθαμε, δτι έπροστέθηκαν καί άλλοι σκοποΐ οί άκόλουθοι: Χορηγήση ύποτροφιών, ή έγεΐρου ώς τάχιον» (Βιβλιο γραφ. Ή Φιλική Έταιρΐα (1814 —18^1) Τάκη Καν&ηλώρου 1930). Ό Μεγαρβμιώτης αύτός τιού δικαίως οί 'ΑμερικονοΙ άπεκά Κουν «Νέον Ήρακλτ1ν> μέ τού;
χαλύβδινους μΟς, μέ τούς με
λαμψοΰς ήλιοκαμμένους βρα-
χΐονας τού δ τι ως ήτο καί τό
Χρώμα ΰλου τοθ κυκλώπειου
κορμιοϋ τού, πού νΐώτατος ζε·
κΐνηοβ άπό Ενα προάστιο τοθ
Βοσπόρου πού έζέθρεψεν τοΰς
Σούτσους, τούς Μαυροκορ&ά-
ιους τοΰς Κατακουζηνοός.
ιούς Ραγκαβήδες, τοθς Μου
ρούζηδες τόν Πρύτανιν των
Φαναριωτων Παναγιώτην Νικοώ·
σιον, ιούς 'ίψηλάντας των ό
ττοΐων τό παραθαλασσιον μέγα
ρον έοώζετο μέχρι τό 1953 είς
τό Μέγα Ρεθμα, ούοέποτε έ
θαμβώθη άπό τάς έφημέροος έ
πιγειους τιμάς. Παρέμεινεν τα
πεινός, καλοκάγαθος, γενναιό
φρων. φιλεϋσπλαχνος προσηλω
μένος είς τα πατρια. ύτιεδέ-
χε<ο δέ τάς παγκοΐνους άποθε- ώσεις τιού τοΰ εγένοντο είς την Αμερικήν μέ εν μειδίαμα τιαι οικον καί δακρύων οταν κατά τάς άθλητικάς νίκας τού ήτένι· ζε κυματΐζουσαν υπέρ τάς μυ· ριάδας των θεατών την συντι μωμένην μέ αυτόν "Ειλληνικήν σημαίαν. ϋεν θά ήτο ύπερβολή νά είπη τις δτι ό ϋρυλικος αύτός γιγαν τόσωμος άθλητής άμα δέ κοΐ ά νωτέρας ύφής ττνευματΐκος άν θρωπος πού έλατρεύετο άπό τόν ιΑμερικανικόν λαόν. συνε όθαζεν ομού μέ τό σωματικον κάλλος καί ρώμΐ|ν, τι^ν καλω· σύνην την ευγένειαν ψυχή(,. την σοφίαν καί σύνεσιν, τυπος άρ χαΐου Έλληνος τής κλασικης ίτιοχή'ς, πρότυπον τελεΐου άν θρώπου, πανομοιότυπον ήρωος δπως περιγράφει τόν τέλειθν άνθρωπον είς τούς «Παραλλή λους Βιους» τού ό Πλούταρχος Την σύντομον αυτήν περιγρα φήν περϊ Δοριζα μου Εοωσε τό 1922 είς Αθήναι, ό άλήστου μνήμης φίλος μου θαλής Λου τούτιης οιευθυντής κατα την έ ποχην εκείνην τής εφημερίδας <Μεα ΊελΚθΛ» μόλις επανελθών από μίαν περιοδείαν τού είς Ηνωμένας ΠολιτεΙας έπ' εϋ καιρια τής εκείθεν διελεύσεως, τού μ^τι. βάς είς τάς Χαβαΐοθς νήσους ϊνα άντιπροσωττεύοτι την Έλλάοα είς τό έκεϊσε ου νελθόν ΓΙαγκθομιον ίυνέθριο Τυπου Άπο τόν ΐθιον τον μακα ;γζβ όν όρΐζΐϊ μέ μίαν λάμψιν δνειρευτων ,ο λυχρύσων χρωμάτΰν. Μϊ όησες άτιό τον κοσμο τΒς ρά είς την ζωήν άφθαρόΐα!Ι την συνείδησιν ήσυχον ίτι,(, πλήρωοβς ιΐς το Οκίραιον., γήϊνα καθήηοντά σου μί 1 μονα τής ζωής σου : Μ οί καθαροι χ§ καρβΐ τόν θίόν βψονται.Γι'αθτο," σέ κλαΐνε δχι μόνον οΙί|(1ι σου άλλά καί δσοι οί ί οί ίγνώ., σαν βσοι άκουσαν τα οο·6)ϋ για σου, δσοι έδιάβαζαν ,|ςί πέροχες έτιιστολές σου γ«μβΙ!( άνθρωπισμό, παχριωΐιΟμ4 ,, αΐσιοδοξΐα γιά την 'Ελ Λές καί γιά σένα γιά τής άθώας παιδΐστικης ψμντ σου ό ποιητής μας Γ. Δροο™ Εγροψβ τούι. Μγοος αύΛ στ'χους: Μ9 έσένα Ιφυγι, Ιλ*·ν>ε ά»1 (,
γψ τοϋ κόσμον ι)
Σάν κάποιου χρίψου ί
Σά* μιά φ«ονή άί)θο»ιοΟ
|η«
Σάν ναχρ ο^ήοίΐ Ιη ά·τρο ι( χνι
Ιμ
'ΕνθυμοΟμαι σαν νά (|ΐο)ί;
δταν σαν ύψικάρινος θρί .,
την γιγανχόσωμη κορμοο'.;)
σου ευρισκόμενος «α*,
τος τόν Ίεύνιο τοϋ 1952«
Ενα κρερβάτι :^ ^
της παθοΛογικης Κλινικί,Γ »
καθηγητού φΐλου νού «. Λ
Φλώρου στόν ΐύαγγιλιιφ
βαρέως νοσοΰντο Ιοτιυοκ;
μέ επισκεφθή,, ^όχηθίΐς (^ε τα
χεϊαν άττο*αΐάοι«Μ ^ 0·
γεΐας μου. "ΕκΐοηΙΙνοΗα
ναεΐοα. Σάν φωτεινθ μιτίωρο
έπέρασες υπό την κοιλάοα>
την των δακρύων «οίικοιί,
ό^ομάζεται κόσμος, τόνά*
σες μέ συμπόνοιακαΐάπίραΐ"
καλωσύνη
όσον ολίγοι συνάνθρωηοί ο»
ι ά φιλάνθρωποι ίργο
άπό τθν άσιεΙρευ«ν β1"1
τής καλωσΰης τοθ ίοωτιρι»»
σου κόσμου νιο νά
τόν πονο καί την βι
πού την συναντοθσις. Ι
σωπ κώτης σου θά ^φ
ώς μΐα άττό τίς
μορφάς ποθ θά κοθ|
11 άν θεόν των ίνοόξων Ί
ττού ή θβοπρόβλητη Φ
προσέφβρεν ώ' »"αν ·.«>*
είς την α^θρωτοτηίθ.
ΑίωνΙα σου ή μνήμη
φη ή καλύψασά σε ^
ό Π
ναπαύοη την βμωμον
σου κατατάσσων
νοϊς δικαΐων και «ί
'Αβραόμ κ αί 'β*Φ·
περιθάλψεως δώρων υέ κορΐ-
τσια κατα τού; >άμ<:υς των, ίνισχύσεως Όργανώσεων Νεο λαΐος. ΈπΙσης ή ϊορυση Μέγα- ρου νίτή θεσσαλονΐκη γιά τα Γραφεΐα καί τή στεγαση άλ λων Πσντιακών δργανωσεων καί σωματεΐων, Λαογραφικοϋ μουσεΐου τοθ Πόντου, Νυκτερι νής ί.χολής, ΟικοτροφεΙ'υ κ λ. π. κ λ, π. θά μας επιτραπή νά έπανα- λόβωμε καί έδώ ο,τι εΤπαμε γιά την Έκκλησία στδ ανωτέ¬ ρω Αρθρο μας, βτι δηλ. τδ Σω ματεϊο τής Παναγίας Ζουμελδ «μεριμνδ καί αύτΰ καί τυρβά ζετσι ντερΐ πολλών, ενός δέ έστι χρεΐα». Δέν λέγομε, δτι οί νεώΐερες προσθήκες στόν Καταστατικό Χάρτη τοθ Σωμα ΤΒΐου είναι περιττές ή άλλό τριες πρός την αποστολήν τής Ν. Παναγίας Σουμελά Κάθε αλλο- Άλλά καί δέν μποροθμε νά άποκτύψωμε τή λύπη μα^. ψμ γιατί άγνοήθηκε προσθήκη αύτοθ όΐ ό ή λύπη μ δλότελα ή ρήη τοθ "Ενός, το όποΐο και μόνο τού άκόμη θά όπερεκάλυπτε την έθνικοθρη σκευτικΓ) καί κοινωνική άποστο λή τού ΰΧι μονάχα στήν περιο- χή τοθ ΒερμΙου, άλλά καί σέ δλη την Έλλάδα άπ' Λκρου σέ ακρο λόγφ τής μεγάλης πρω τοτυπΐα·, τού. Είχαμε, λοιπόν, προτβΐνει, νά άντικατασταθή ή Έπαγγβλματική Σχολή, τής ό ποίας δέν ύπάρχβι απολύτως ούδεμΐα άνάγκη, δι' ενός Προ· τύπου ΊερατικοΟ ΛυκεΙου, βπου μέ συν&υασμένο πρόγραμμα θεολογίας καί Γεωπονικής νά καταρΠζωνται Ιερεϊς Υ'ώ την Οπαιθρο, γιά τοφς λόγους, *ορ έκθέτομβ στήν «^αθημερινή». ΚαΙ ή πρότασή μας ίθεωρήθηκε τότε-προ δυο ακριβώς έτών «σοβαρά καί εύλόγως συζητή_ σιμη. Έπρεπε δμως νά ληφθή 0π" δψιν, δτι τό Σωματείον δεσμεθεται από τόν τικόν τού Χάρτην». Άλλ' φ δσον πρό ενός μηνός Εγινε ή τροποιιοΐηση τοΰ Καταστατι κοθ Χάρτου, πώς έξηγείτσι ή παράλειψη τής προοθήκης αύ τού τοϋ Ενός: ΚαΙ έφ' όσον η πρότασή μας ήταν «εύλόγως συζητήσιμη» γιατί δέν συνεζη τήθηκε ; Διατυπώνοντας την α- πορΐα μας δέν θέλομεν νά ταλογΐσωμεν εύθθνες, ν εΤμαοτε βεβαιοί, όν λθ Α«ό ς νέλευοη καί τή μιι 34 ΤΙ' στι 1 Βθς έ/Τ( Κα- τού- τοιι Ταο Υόν και διορ χορηγήση ψιών οέδ προοριζομένους ύπαΐθρου ν* ο λογικώς καί γ στό Πανετιιοτήμιο, « Ίερατική Σχολή «οί '~' μέσης έκαι6εύσεωζ· , ,; Όσοι Ιζηβαν τήί% Έλληνικοθ χωριοθ σαν άπό κο» τή τή ««^ νΐα καί κακοριζικ'ί,<>
ώς επί τό πλείστον »Γψ(.
« ρθ·"· ^
τοκος τ«ς
θεΐος. "Οσοι
ή κακοδαμονΐα
οίκονομΐας *κε
μονΐα τοθ Χ
της. "Οσοι
πόνο τό
ληνικοθ ^
οέίζένους τόηους ' >■
δας· "Οσοι έτΐιθυμ"" ^
ματήοΐΐ ίΐ" τ*λο«ς
τόν τι
ΟΠ τό
σι
4ίρ
τώ την
τισπκή
»»ι ι
ΐαντ
ΙΓλέο
'δν'
"Ρθτ
!(ΧΡι
^
νιμον
τομα
κάΐ
,ινίΚ
ί
ϊ
ομενοι
•Ελληνας^
καταν
καί
τότε Ι