187185

ΟΣΦΥ
; Βι.βλι,ο·νφ-
ΚΟΣΜ
26 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 1958 $
:- Έθνικοθρησκευτικά ζητήματα
ΧνΐΜΦΕΡθΐνΤΟΐν
ΓΡΑΦΕΙΑ — ΤΥΠΟΓΡΑΦΕΙΑ ΟΔΟΙ ΣΤΑΔΙΟΥ 65 - ΤΗΛ. 527-124
ΪΠΑΡΧΕΙΑΚΟΜΗ ΚΑΙΡΟΣ
ΑΝΟΙΚΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ
0ρ£$ την Αυτού Μχχαριότη-
Λ «ν "Αρχιεπίσκοπον κ«ί '£-
Κύπρου, Κύριον Μ
Είναι παοιγνοστα τα
„, μίυ αε&χζμον. '
;χ*ι άφοαιώίεως πρός τό πρό
^ν βα$. Κίχ« την έξχιρεη-
^ τιμίτν νά οας γνο,ριύω
ευκαιρίαν νά
έκ τού σύνεγγυς τβΰς ά-
διά την άπελευθέ-
ιν τής γενετείρας σας, κχ-
ήν περίοδον της πρβεδρί-
:ή; Πανελλιγνίου Έηιτρβ-
Ένώοεως τής Κύπρου, ΰ-
τβό χ » λ υ 6 δ ί ν β υ έ-
άοιδίμου Άρ-
Άβτγνών £πυρι-
, "Οταν ύηλαδή άνέπτυσ-
ιβίτη καρίτοφβρβν
χχ'ι δέν άπετέλει ύ ο υ
χ έ ν τού Μεγάρου τής
Βαοιλϋσης Σοφίας
πλέον
ΚΛΗΡΙΚΟΙ ΚΑΙ ΜΟΝΑΧΟΙ
των
εύ-
Δέν εύθύνονται οί πρώτοι γιά της παρεκτροπές τώ
δεύτερον. — Ή έκκλησία πρέπει νά χωρήση τάς
θύνας έκατέρων.
Τού συνεργάτου μας ΒΥΖΑΝΤΙΟΥ
Β'. Κληρυίός ευρίσκεται υπο τόν άμ£- γουν είς τα Μοναστή·ρια έκ νεαρά;
Καί συνεχί^ει αικω ό γηραιός φί- σον ικαί αύστηοόν έλεγχον αύτη; ο ■ήλι.ν.ίπΓ ΓηΛ™ί.·ν,». ι—-------<"- ήρώων φρονοθσαι έκ 'λίτβ βμως δέν είναι δυνατόν ι» μ εμποδίση χπό τού νά δια ποβς ώμ-^5 ώ μ η ν την ,ν,' διά τον ά 6 ι χ α ι- |,1β γ π τ β ν τρόπον, μέ τον «ίον χειοίζε<:βε τό κ α τ' ν έδνικον ζήτηιΜ5 !ή· άηαλλαγής τής Πατρίδος 5^ όϊ τού άπαισίβυ Β.ιεταν ΙπμΟ ζογβΰ. <*πό τής ημέρας (ΐΐΜτροφϊΗ άπό τάς Σεϋ- ΐ&*· ... · α_ Είχατη,ν ευτυχίαν, να μ:8~ φα ίς την Σχολήν τοϋ ά- |ανά τ β υ Κρητός, την έ- κα&' ην έμεγάλυνε τΐν κα'ι την έξύψωνεν είς τής ίβξης της καΐ συ· ... νά λέγω — όπως έκεϊ- - την αλήθειαν η?ος τ» ώ χαί πρός τα κάτω. Είμ*ι Λΐνεηώς, Μ«κ*ρ»ώτατβ. ύπβ- ΐρευμενος νά α«ς δηλώαω, μέ '"{ μβυ λύπην, ©τι δέν, *- ρι;« πλέον είς τό πρό- «κβν ί«5 τόν ή ρ ω ί κ ο ν, ιχίΐ μ α τ ο ν κα'ι ά λ υ γ ι : ι β ν έ&ντκόν άγωνιοτήν, τβν λαϊκόν ήγέτην, β οποίο-- ΐΤχεν ώς κυρίαν «ύτοί ΗΜΤβλην νά φθάση, « ά σ . |«ο ι α, είς τό τέρμα τού Ιεροϋ οκβποΰ τόν οπβΐο' 1«{ιν είς αυτόν 6 ©εος κ* μ χινίυνον τής ζωή5 τού «- κ«ϊ ν καΐ μαρτύρων συιΐαηχ ών αβ.ζ· κληοικών " λθώ'κών. ' Ή μαρτυρικίι γενέτειρά ό Ιερόν έδαφβς τ |5 ης, φρονοϋσαι έκ νο λ ο οποίας έλεγχο;, φθάνει καί μέχ(?ι θρηοικοληψίας ότι ή ζωή τής ' " ή, όιαφορά ίπάρ- τού παρΐλθόνιτος τού καί τοϋ άτ&- τ)ένου εΙν*αι πλ^έον θεάοεστος ηχ ιβιώΐεων μετα|ύ τιυν μικοϋ καί οΐκιιγενειακοΰ τού 6.οι·. την ζωήν μιδς ,έντίμου καί άφοσιω- " κ/-11Ρικών των ί'Ιασκοΰνταη· τό λει- IV αϋτό καϊ δέν μπορεϊ δηοιος τύ- Ίμίνης είς τόν σύζυγον τουργημά των ό τό τουργημά των εις τα πόΛεις καί χη ρΐίση τ" Χω<*Μ> κα1 των ^οναχων_ έσται [νονται 6έ κ/.ηρυκοι
ικαι αν ^ετα^ύ ύΤ
ή ζή ής αο
άτ&- τ)ένου εΙν*αι πλ^έον θεάοεστος άπύ
6.οι·. την ζωήν μιδς ,έντίμου καί άφοσιω-
αϋτό καϊ δέν μπορεϊ δηοιος τύ- Ίμίνης είς τόν σύζυγον καί τα τέκνα
, ν' άϊΐο<ρα<ΐίση. νά Ιεραϋϋή. Γι- της ϋπά-νίδρου γιτναικός. . Ρ β ν ε$«φβ5 Τή5 _ εχει ποτισθή μέ ποτα- !''1(>λΛ01
Τ« Μ ί ο υ "Ελληνικβϋ αϊ- «ίσκονται
μ«τος, μετεδληβη έν τώ μετος- ' πλησίον
§υ εις φ_ρ ι κ ώ δ η κβλααιν β- ,*α1 ν°*
μοιαν τής βττβίοις είναι άδύνκ- 'αιιτοΰ. Δ^ότι τάς ψυχικάς καί ιάς
'"· νά ουλλάδη ή άν&ρωπίνη κοινωνικάς τού ανάγκας, οί δέ μα-
ντααίί»! *„,·,« ~λ™,-. _„____-ί____ . ...
Έκείνο τό οποίον είναι καί νο-
υπέρ
ςραντασία!
κράν αύτοϋ, περιοριζόμ.ενοι μόνον
Μακαριώτατε, είσθε άνώτα- ε'ι; τό νά πρασεύχονται υπέρ τής '
τος τβϋ 'Υψ,ατου λειτβυργος, τα Σωτηρίας τού. Καί ό Μέγας
χειλη τοΰ 6ποίου ού ψευδβνται. ,λειος, Θελων νά έξοιμαλύνη τη
<Λεν ώυνασβε συνεπώς νά άρνη- διαφοράν αντήν_ συνέταςε μαζύ με. βητε ότι ή κατα6αρά©ρ<υοις τοϋ τ°ν φίλον τού ϊ'ρηγόριον τόν Να- ΐοΠ.ί1-".^ * ι * Τ έ ρ 0 υ των ζιονζηνόν τούς μοναχικούς καόνας καί ή κα>' ούς πρώτισΐον καθήκον .ών
Τωρα 'διαφορετικαΐ είναι αί συν- παιδία άτάρ'χοιη' Όρ/φανοτροφιία,
θηκαι ύπ» τάς οποίας έντάσσονιαι 'τά ό.·τοϊα τα όκοδίδουν έτμα ένηλι-
άλλοι είς τόν μοναχΐικόν διον. Π»*.- ικιωθοΰν είς την Κοινωνίαν, μέ όι-
λοί, άγόμ-ενοι άαό ύπερ6ολι.κήΛ' εύ- άφ(;ρα μΛλκττα ΐφάδια (διά την ζω-
σέ·6ειαν_ ώιαρνοϋνται τόν Κόσμον, ήν. Ή άφιέρωσις ίταΐιδιών είς τα
Λνβ,νο,χΑητος Αγγλ©- 'μοναχών ήτο η περίθαΑνις τών «- 'μέτά κ α λ ά τυυ καί τα κ α«ά ιμοναστήρια είναι εν είδος σκλαβο-
τουρκικίι κραιποαλη οργιου κκί σιί^νων, των γερόντιον και των όϊ- τού καί ιάφοσιοϋνται είς την λα- πόζαρου, ιδιότι αύτά καταΐδικάιζον-
έβνικών ζητημάτων
άνενβ,χλητ©
νοντες είς την οΊοπόιλην ευρίσκουν
καταψύγιον καί άποχούμπι
ίίς τόν Ιερατικόν βίον, δν θεωροΜ·
μόνον ώς έπάγγελ,ιΐΛ. Αύτοι δμα>3
άποτελοΰν τήιν εξαίρεσιν τοΰ Κα-
όνυς. Την μειοψηφίαν.
νοϊς υπαρΐξις άνη; ίκων παιδιών, ά-
ώ ί
καί κοριτσχών τα
ρ
οί γονεϊς των άφιεροινονν έκεί όι-
κην καιτοικιΐόίων ζώων, είτε είναι
όρψανά καί πΕρΐισυλλέγονται υπό
Ι των μοναχών. Διά τα άιπροστάττεντα
Ό ΕΑΑΗΝ ΠΡΟ ΤΟΥ ΛΙΜίΤΗΠΟΪ ΙΒΣ ΛΑΕΚΑΣΤΟΙ
ΙΣΤΟΡΙΑΣΓΙΑΤΟΝ [ΙΤΟΪγΚΙΙΙΙΟ ΤΟΥ Β1ΊΑΝΤ1ΟΥ
ΒΗΣΣΑΡΙΟΝ Ο ΤΡΑΠΕΖΟΥΝΤΙΟΣ ΚΑΙ ΜΑΡΚΟΣ Ο ΕΥΓΕΝΙΚΟΣ
Έν συνεχ'εία ττρός την σει-' ττε ή σητονδυλΐική
ράν έμττεριστατωμένων άρθρων | κικό στοιχεΐο.
ϋττό τόν τίτλον «Ό "ΕΞλλην προ
τού Δικαστηρΐου τής άδέκαστης
ΐστορίας» τού κ. Ί. Ά6ραμάντη,
δημοσιευθέντων πρό μηνός είς
την ημερησίαν 'μας έκδοσιν «Ό
Κόΐσμος», διά των οποίων ό έτπ-
λβκτος σι»νεργάτης μας διεπί-
στωσιε, βάσει νέων ϊστορικών δε-
6) Ή ττεριωρισιμένη ττλέον έκτα-
τό ΕΞλλτ)-1 τα διάφορα καλύιμΐμοπα τής κεφα¬
λής των, τα ΟτΓθ&ηματα καί τα κο-
σμήματτο, καθώς κοοΐ τίς τελετές
σις τής Αύτοκρατορίας καί ό όλί- τής Αώλής των στέψεων καί ττρο-
γος πληθυσιμός της έκαμαν άδύνα- |αγωγών άπό τόν ίνα στόν άλλο 6α-
τη την διατήρη<Γ< μεγάλον στρατοθ Αμό, ώσάν νά έττρόκειτο γιά την γο εντοπίους 'ΕΞλληινας. 'έττοχή τής μεγαλύτε,ρης Ισχύος καί γ) Ή άξία τού έξελληνισιμοθ τού λαμΓΓτρότητος τής Αύτοκρατορίας ..·■ _-. —.ροηρύ έπεσηιμάνθιι- Κηλ. τόν 6Βκατον αίώνα. Ή ιέμφάνι- ημι δηλ. τόν οόκατον οοίώνχχ. Ή έμφάν κε τό πρώτον τόν ΙΓ' αΐώνα, δηλ. Ισις μ,5ς τταρόμοιοος έθιιμσπ—ίας ΰομεντον τα ττραγματικά αΐτια ,60ο σΐχεδόν αί^ες μετά τό ττά&τμα '—.;ς -αραΐμουές της κσττοοστρο<|>ής
ττκ καταοοεύσεωο τήο Βυίαντι- 'καΐ τή συμ<|>ορα τού Ματιζικέρτ. |-ροκαιλεΤ άττορίες, έν« ονγχρόνως
δ) Ή ττληιθώρα των μονοχΓτηριών τταροοσιάζει τιήν έλλειψι συνοιστ)ή-
ΐ λή ά'
τής καταρρεύσεως της Βιιζαντι
ντγς Αύτοκρατορίας καϊ τοΓ> έκ-
τσνρκισμοθ τού Βυζαντίου, δη-
τταροοσιάζει τιήν έλλειψι συνοιστ)ή-
ή 'σεως τής ρογιματτικότηος, ού
ρ ρε τίς 100 χιλ· αριθμόν δηλ. 'έβοχτίλευε στήν Αύλή των τελειηαί
τού αυτού άντικειμένου, έξ ϊσου 'ττοϋ άξιόλογα θά μττοροΰσε νά ων Αύτοκιροίτόρων τού Βυζσντίουι·
ί άά
μεσιεύσμεν νέα άρθρα αυτού επί έφθανε τίς
η τταροοσιάζει τιήν έεψ υο)ή
των καλογήρων, πού κάττοτε'σεως τής -ρογιματτικότητος, ττού
ε τίς 100 χιλ αριθμό δηλ 'έβίλ ή Αύλή ω λί
μ, ξ ξγ μρ ά ων Αύτοκιροίτόρων τού Βυζσντίουι
εμττερισττατωιμένα ώς τα πρώτα: καλύψη τίς άνάγκ,ες τής Αύτοκρα- '&οΓΓληικ,τος καϊ ό Κροφ-άχερ γιά
Στα τφοηγούμενα τρία άρθρα τορίοχ; έν χαιρώ είρτινης. ηί]ν καίτάστοοσι αυτή τταροίτηρεϊ —
μας (ϊναιλυοντας μιά ά~ό τίς πολ- ε) Ή τταραμέλτισις τής γεωργίας ιμ€ κάττοια είρωινεία — δτι, ή ά-
λες άντιναμιες, ποΰ ό Άμερικα- ,καί ή <^κέντ-ρωοΝς των γαιιών σάν 'τΓΟντηο-ις δίδετται ίσως όπτό την Με- νος δΐ'καστης Η. Κέλλυ κατελόγι- ιδιοκτησία της 'Εκκλησίας καί των οχΐιωνιική "Θλλτγι/ική τταρομμία: «Ό οχ στόν "Ελληνα καί σνγκεκριμέ- ΛΛαναστηριώιν ικαί ή δημιουργία ϊ- κόσιμος ί—οντίζετο καί ή έμή γυνή νως: «Πώς έκτισε — ό "Ελλην — οχυρών γαιοκτηιμόνων ,μετά τό 'έοτολίζετο». Τοοιναντίον όμως ό τό Βυζάντιο, γιά νά τό έκτουρκί- ,1261, οττότε εξεδιώχθησαν οί Λα- ' ΒυζαΜτινός ιοπορικός Νικηφόρος ση» έξετ<άοχομε ύττά τό ττρΐσμα των τίνοι άττό την Κω**3^>0Λ/τινούτΓαλι. 'Γρηγοράς στήν ττεριγραιφή τον γιά
νέων πορισμάτων της Βυζαντινολο- | στ) Ή μή άντ'ΐμετώτπσις τοΰ Ύψ φτώχεια, ττού έτπκρατοΰσε ιμέ-
γίας τίς δθο πρώτες φάσεις τού κοιινωνικοθ ττρο6λΓ|ματος κατά τρό-'σ <τό Παλάτι λέγε ότι «κανόνα έύ ύ Βζ? ό ά ρς φς έκ,τουρκισμού τού Βυζαντ?ου καΐ δή Πώ ά ρμ ζ χρ ρτικον δή: Πώς άντιμ€τώπισε ό Βυζαντι- καί ό ταξικός αγών μεταξθ ττλοο- νος Έλληνισμός την ττρώτη έμφά- σίον καΐ τττωχών συνεπεία ττκ κα- ...™. _/·... τ_.'._...... ν._>·_- Ι.__ε_____:__ _.·.. ___ >
μς ρ
~ον χριοτιανιικόν «αί άΛρωττιστικον
ί ό ξό αώ λ
<ττό Παλάτι, λέγει ότι «κανόνα τα ικνττελλα ή τα ττοτήρια 6βν ή άέ άλλά άό καταΙδικάιζον- νισι__ των Τούρκων, Σελτζούκων, |κοδα«μον!ας των τελευταίον. ί είς Την Κΰ«ρον, όφει- αφοροτρόπως 'πασχόντον. Νά γι-'τΡ£ίαν τού θεοδ, φρονοδντίς δτι ί> ται' έφ· δρου ζοής νά ζαΰν μακράν ίΐ^^^^^', 1^°Λ°ΖΖ 1,^™^^"^^^^^^"
αποκλειστικώς οι-ν δπ.. «αί κοινοχνικοί λειτουονϋΐ. εππΓΓπλί£:«>ι»ν ηϋτι. τίιν πΐΛτπι,,,ιν -τ^π ΐ'Λ------ --------'........ —-- *■ ι """ " """ ""' "~Γ"*' ΛΛ"" ""■
Λϋΐχι βτττοκλεΐατικώς οΐ"ν δηι.. ικαί κοινοτικαί λειτουςιγϋΐ, ξασφαλίζυυΛ' οΰτο> την σωτηρίαν τού Κόσμον στερούμΕνα τής διτνα-
είς τήνι άνικοτινότητα καί την πΛηρουντες οδιω κ.αί την περί υ.- ιής ψιιχίίς των. Καί άποτελοϊτν οί- τόττ^τος νά ίήσουν δπωζ οί ά'.λοι
ς
ε Ο Χ £ μ μ έ ν η
ψ λέ
. . . ποοράλει- γάαιης τοϋ πλησίον το* τόν πυρήνα τής μ»ναστηρΊΐχκιίς .αν8ρα«ποι νά ίργασιθοϋν καί
ψιν επιτελέσ·&ως υψίστου εντολήν τοϋ θ£α·νθρά»τοΐ'. Αύτο ο- Εωής. Ειίτί ■καΐ'.ώς είτε έσφπ^μϊνα>ς ογηϋατίσουν οικογένειαν. Ό κ< εβνικοϋ καθήκόντβί ^ν ιι^·^^ -----* - —■«ν—- "—« «- ^·ιϊ· **■<* ^-^ «ΙΕ ιυψ^μ»»^, οχη^ατισουν οικογένειαν, "υ κατα- τών ά.να^Ά&2 τ '«κ,μερους μως ,Μηρκεσεν «τι τινάς αιωνας σκε,ττσνται, πιαντως είναι ανθρκο,τΛ φεΰγων είς μοναστήρι πρέπει νά 'Λ.ηΛΐ,Γ^ί Την -6>νϊρβ- ^όνον· "—-ιιεΐιτα τό ώς είπον ΐίΐ- ενάρετοι καί αξιοί παντός σ^ίία- είναι ένήλιξ διά νά Ο.άβη {«' βψιν
τού
είς τόν ΟΗΕ. Τό δραμα¬
τικόν αύτό γεγονιός έχει
Ανατολή, δσο καί στόν Βορρά καί
•πώς οί ττρώτοι άττ' αύτούς κατέ-
ήταν χρυσό ή άοτγμένιο, άλλά
κοχτσίτερο, ττη(λό ή όστραικο. Γιά
τούς γνωρίζοντας προσωττα κοοί
ττράγματα ήτταν όλοφάνερη ή βιαία
καΐ τι6ραστικών καΐ προοδβΐΛ-ικών κομ- άττοχώρησις τού μεγαλείον καί
τέ- μάτων, εκκλησιαστικήν καΐ πολιτι- '—ής χλιδής. 'Ακάμο »<αί τα οασιλι- 5λ- κων, ικαί ό σΦοδοΟΓ ιιΐΕ·ηα·£Γι γπΊτιμ ~χ. ε.-λ^,..—~- ,.,^,; αλ'.,,λ^»» λ—*, κτησαν την μίαν κατόττιν της άλ- κων, ικαί ό σφοδράς ιμεταξύ αυτών λης δλες τίς έπαρχίες τής Βυζαν- ' άντθίγωνισιμος έτΓΐκραηιήσιεως. τινής Αύτοκρατορίας σέ 6αθμό | ί) Ή άμάθεια καί ή άιμορφωσιά διαδήιμαπα «αί ένδύματα ήσοιν όηταμίιμηρ-ις χρυσοΰ καί ψεύτικες πέτρες άντ! άληθιινές. ΠοΟ καΐ ττοΰ _____ .-- -,________, ____ ____ ...,...^ „.,* ,>. .,.^,( ,„„ ^ΨΙΥ τέτοι?' *<*> σέ διάστηιμα άλιγώτε- τού κατωτέρου κυρίως κλήρου, ττοΰ διέκρινε κανεΐς καί άληθινά ιμαργα-
,τούργημα τό άνέλαοεν ή Ιΐολιτ^ια, &μοϋ. "Αλλοι ύποοτάντες δίαιφύρους όλας τάς αυτόθι δια<ροοετικάς Ρ? των αιώνων ή Αύτοκρατο- μέ σύνβηιμα τήιν λέξι «Όρθοδοξία> 'ριτάρια ή άλλους πολοαί,μους λί-
κοινη
μη —
* *
οί δέ μοναχοί «ιφιερώθησαν μόν,>ν αΛογοητεύσεις άπό την Ζωήν, είτε συνθήκας ζωή; τούς περιορισμούς, ?"" ε,μοιαιίε , ί^70^/!^ Γαλλον
εί; τα τής λατρ·είας_ 6απανό>ντες έ^ ίδι.ω'ν των σφαλμάτων_ είτε άλ- τάς στερήσεις καΐ κυρίως τόν άγα- [σΣ^1 έξο^οωαένο "καίάΘλΤ" *γ>
τάς ό>ρας χατν είς πολλάς προσευ- λων# θε'ιλουν νά ζήσουν μακράν τής μόν βίον. Αύτά, φυσικάς βέν μπο- - παν(^ στό οττοΤον βρισκόταν ί-
χάς καί άλλας άσκή<τεις_ καταταλαι Κοινωνίας τών άνθρώπι»ν, καί κα- ρεϊ νά τα λάβη ύπ' όψιν ?να παιδί, ιίΐ,' ._»λ,,_.__*.^. λ. ,______" τόν Γάλλον έττηρέαζε τόν ξ «μέ καΐά|ΐόρφωτο λαό. 6ιά νηστειών καί 6ια- ταφεύγονν είς τα 'Τ- όιποϊον 6χ χχΐ . α « ' ν - '' ;ιυυ^υυψ*ιε νΐΜ υιΐΑ «[{υΐΕΐων μ«*^ ι^λ- «ιΐΛψουγι/τ/ν Λν^ ι»Α ^*ι/ν^Αυ ιι/^ντΛ· ι- χο ΟϋΤΟΙΟν Οντε Εχεΐ γνώσιν αυΤ0)7 νίί^Α^ηΛΐΖ^ΐ/ Χχ^ι^^ ■^^ΧΧ(Λν |(ΡόΡων «λλων στερηοεων καί φρο- πάρχουν καί τίνες παλαιοί άμαριτυ)- οΐ>τε καί την δυνατότητα νά άντ·.-
ι» ηηηΛν «>«"" νοϋντες δτι διά τής καταπονήσε ος λοΐ ικαί έγκιληματίαι οΐτινες, μετα- δράση. Καί Ιτσι σκλα6<ί)νεται άκου- τοϋ <το>ματος έστω καί άνευ πρα- νοοϋντες έοτειτα, ευρίσκουν ώς τρό- σ,'ο>ς τοι>. Είναι ανεκτόν τό τοιού¬
του πλησίον σκοιποϋ, πον ΐξιλασιμοϋ τόν μοναχικόν βίον. το άπο τό Σύνταγμά
Θ) Ή έγικατάστασις άοιδότων
ναμιοΰχων έμπορικών Έ-
Βενετών, Γεη»ουαΓτών κλττ.
άγράμματο;θους. . . Τέτοια ήταν ή ικατάττ'τω-
σις ικαί κατάριρευσις τής άρχαίας
ρ ρ
*Η Ύμετέρα Μακαριότης ο-
μως, άντί, διά κ ε ρ α υ ν «-
ρ το κακόν, αντι να
συντρίψη, ίιά τοΰ κύρουί της,
^ ΤΡ?' να ίπιτυγχάνεται ή σο>τι>ς>ία τής νΐυ- "Εν ώ καλύτερος καί «ίσφαλέατερος Ι Καί είτί τή εύκαιρία. Είς την Μο
αντι να -■ ■ ■- * · ·-- - - ■ ' ■ -
χήι, ήν θεωροϋν, ούτως ειπείν, έ- νομΐζω τράπος έξυλ.ασμοΰ είναι νά νήν Κερατέας υπήρχον
τοϋί δοαάτοΐί: ιτήί α υ α α όΓ-' Χ*0"ν το° οώε"ατο? και «Ιαγνιζο- καραμένουν έν τή Κοινωνία ατοι·, ιμικρά κορίτσια. Κάποτε δταν άνί- 'ψυχολόγητη, άσύμφορη καΐ άκαιρη
«»τΑ τΑ. κ/«μ«ι πνκ,»1*Λ*ϊ μένην συνεαώς διά τής έξαί)·λιώσε- έργαζόμενοι σκληρ·ά καί οιαιτώμε- καλιν*Τ|σαν ιέν.εϊ τα γνώστά έγκ,ιί- — κυρίως άν άχι είδιικώς λόγω
Μίτά την επάνοδον σας
»! Ιίϋχέλλας πβρ»εττλάκητ£
Αώς είς τ* δίκτυα των
τής Κύίΐρβυ καί των έλ-
όνων ΐτρακτορ«ν των, οί
«τώρθωοχν νά έξουδε
τόν ζήλον καί τη*
αας καί έηέτυ
ύ έ
ς
ϋ*ν ν* αίξ άχρΐγστεύσουν, μέ
ΧΡΐ «5 αημίίου ώοτε οά$ κατέ
«Πββ» ΐι»ντ>πεύβι>νον των νέ
'Κ
, τήί Κυ«ρι*κήδ *■'
«Λρίας.
Είναι τουτο τοτούτω μολλθΛ
·*ί9ε?> καβ' οοον καί νούν1 καί
ιντιληψιν έχετε, ωστε εΙνα.ι
ϊ«ι αδύνατον νά μή δλέπετε
*ϊ«ΐνον, πρό τών ποδών
τής άβυαοου, είς τό ©-
'■"« «αρέαυοαν την Μακαρι-
■·ΐΐ* οας καί τόν Κυπριχκόν
«ν οί έβνικοι ολετηρες, ©Ι
< όί χειριζονται την Ά- Κυπριακην νποδεοιν. *»' ίίνκι ίυνατόν νά μή 6λέ· 81» την επερχόμενην χ ε - «νβίόλως νέαν 4θν»- ίνμφοράν. "β τής ημέρας τής έπανό- 15*5 έκ τής έξορίας, μέχρι 'ίρβν τό Κυπριακόν ζητημα ",Ρ « Υ ί « ί « 5 χε»ρο °ίΐ· είς 6α8μόν ώατε νά κατά τής Κύπρου, ήνέχθη τούτους έττιδβυλευομε- τήν ελευθερίαν καί την τετρακβσίων πεντήκονϊτα χιλιάδων ά κ ρ α ι φ ν1 Ε λ λ ή ν μ ν. Ού μόνον δέ ή μ τουτο, άλλά καί ενεφανίζετο ΰ ά Κωνσταντι- , νούπολις». Καί σταματήσαμε στήν ,ΤΙ1ού άτΓοτελώντας «κράτος έν κρά- τρίτη καί τελευταία φάσι τοΰ έκ- τει» σν»νεκέντρωσαν σηιά χερια των τουρκισιμοΰ, πώς δηλ. ό Βυζαντι- ,δ>Λ τό έμ^τόριο τής Αύτακρατορί-
νός 'ΕΞλληνισμός άντιμετώπισε την,άς καϊ την ήμττορική ναυτιλία καϊ
αλωσι τής Κωνσταντ ι νουττόλεως τό Τλεγχαν την οίκοναμική ζώή τοΰ τό
1453. 'ΕΞΘίξαμε καΐ τό ΣχΤσμα τών ττου, άίττομυζώντιαις την τελευταία
Έκκΐλησιών σάν πράξι άσύνετη, ά- | ί^μάδα τού καΐ ώομεταλλευόμενοι
τόν κόσιμο, σάν ένα εΤδος Σίτν τού
ρη
διικώς λόγω Άονβίνου.
ς αυτού. Την πρός τόν Π' ησιον νοι λιτώς, νά ιδιαθέτοιη' τό περίσ- ματα τα παιδία αύτά άοτηλεΐ'θερώ- ' "■ής μεγάλης τότε μεταναστεύσεως
^ αγάπην την άξιοποιοΰν διά δεη- σευμα τής ιέργασίας των εις άγαθο- θησαν καί ρίσήχιθησαν είς «.άποιο ι των λαών — γιατΐ τό ΣχΤσμα μάς
ι) Ή συχνή άλλαγή αύτακρατό-
ρων ικαΐ μάλιστα τής ττΕριόδου τών
τής σωτηρίας τού καί εργάς πράξεις καί, προθυμοπτηούμε όρφανοτροφεΐο. Νομίξω όμως ότι κατεδίκασε σέ «. . . λαμπτρά άττο- 'άνωμαλιών τής είκοσπτβνταετίας
- ",, Ιφιλοξενοϋντες ένίοτε πτωχόν ανα λόι διά την έξυντηρέτηοιν παντός τα ξαναπήραν οί καΐλόγρηες. Κά- μόνωσι», πολιτική άτΓθμόνωσι, ή-^1056—1081) ιμέ τον άγώνα τών
., *ί ταΕειδιώτην. ίΐάσχοντος, νά άποζηιμιώνουν κατά ποία σχετική ερευνα, βέν Θά Ικα- ,θελα νά πώ, αττό την Δύσι. Καΐ ώ- έτταρχιών κατά τής ττρωτΕυούσης
» *-ε ' —- _> ϊ______>.. _>.. τ^~.........'_.. Κ.Α _λ ____ _____/ Ιυη,ιΛιη<Γηι« ,ιΛ, η«ΐ.» -!-_____'κϊτγ! τΑ*ί η»»...,-.,_________ί______ δέ σεα>ν
Έν ένί λόγφ ό διός τού Κληρι- τό δυνατόν την Κοινωνίαν διά ΐό μνε χακό.
νομάσαμε μ ο ι ρ α ? ε ς τίς χρο ,401! των στροτΓΐωτικών τταραγόντων
Μακαριώτατε,
μη — έοτω καί
><ραν — καιρός :ήν ύστίχτην οτιγμήν κου στηρίζειται επί τής άρχής ότι 'κακόν πού τής είχον κάμη καί δί- | Αύτά ιμάς είπεν ό γηραιός φίλο; νολογίες 1071 καί 1054, την πρό- |της Μ. Άσίας κατά τών Γραφειο- Λ ~^γ τί«, /τΜτηπΓην τίίΓ ιυιΐΥήΓ ό- βοΛΤβΓ ούτω ΐτοακτικόν παοά1&ειν»ια ικιγ κ. Μα... Καί άα>οΰ τα 6'οτικα- ,1"! Υιατι ****& τό ^Οζ τουτο μέ (»φατων τταλιτιικών τής Κωνσταντιι-
νουττόλεως·
■ια) ε Ο εκάστοτε αγών γύρω άττό
τόν η-ύτοκιροΓΓορικον θρόνον
,ημοσία ανμφωνοΰ7» μετά των
τίς δύο ήττες τού Βυζαντινοί) στρα-
τοΰ τής μιάς κατότπν τής δλλ
ρ
τοΰ, τής ιμιάς κατότπν τής δλλης,
ζει
Λιμ ?
Ι λ
άκό- στηρίου. Δύο δηλ. ___..,_ , . ...
V
ξεκινοΰν άπό την ίδια άφετηρ^α των τοιούτων είναι προ& ηματ'κή. τος ευθύνας ιμιά; έκάστης τών ού ι
ί Ι (την Πίστη) άλλά πού πέρνει η Άπό'δειξις τα τόσα θλιβερά επεισό- ΐδιότήτοϊν. Τοΰ Κληρικού καί τοΰ
νά ά- κάθε μία ξεχωριστή κατευθυνθή. Ιδεια υιού σνμβαίνουν έκάστοτ-ε μέ Μαναχοϋ ; Γιατί άφίνει τόν
κατάληψι τού Μττά-
Νοριμανδοΰς ή Ν. Ίτα
1
έκείνης εύδαιιμονίας, λέε, ο Γρη-
γοράς, πού δχι χωρΐς ντροττή σάς
τα διηγούμαι δλα αύτά».
Καί όιμως αύτό τό τελείως ξε-
χαρδαλωμένο άττό ττάσης ττλευράς
Κράτος, ττοΰ άκρωτηριάσθηκε σε
δοθμό, ττού τελικά άπόΐμεΐΜε μόνο
ή "ρωτεύουσά τού μέ τα ττερίχ»-
ρα — ό Μωριάς ήτο μακρυά καί ή
Τρα—εζοΰντα ά—οπιειλούσε άνεξάρ-
τητη αύτοκιρατορία —, τό «τερα¬
στία δηλ· κοφάλ,ι» χωρις τό «ίο-χνό,
αθλιο κα! έξαρθρω,μένο, έστω, κορ-
μί», ΰττηρξε ένα τπολϋ σττουδαϊο κέν-
τρο ■πΌλιτισιμοΰ τόσο τπνευματικοΰ,
δσο καΐ καλλιτεχνικον υπό τοϋς
Παλαιολόγους άκόμη. Ό "Ελλην
μόνο στόν τομέα αυτόν τόν έκττολι-
τιιστι«ό φάνηκε, ότι δέν ττρόδωσε
την ά—οστολή τού. Κι' δς μή 6-
ττήρχε ό καττάλληλος τόττος καΐ
χρόνος κ>' άς ,μή οννέπρεχαν κα-
οννθήκες. ΟΙ σχολες τής
«βαβ6ήσπτϊ την χ*ταί!τρβ<ρή V, ,Τό ποία άπά τάς δύο φθάνει άσφα- ήρωας τούς τοιαύτης κατηγορίας 'νά «εωοή ολους τό ϊδιο καί νά κα- ίρϊίί ν^αποφΤσί^ΓνάΊΓαλ λέστερα στόν Σ κ ο π ό, δέν ύ- μοναχούς «αί τα άποία ό Κόσμος το),οΎΙΙη είς 6ά0ος γενικώς τού λαήτε άπό τβν Ιστόν τής ά-'μαι "— ίρϊίί ν^αποφΤ^ λαγήτε άπό τβν Ιστόν τής ά- ϊν έχβυν £ τον ©πβϊον έχβυν £»- , ά -αχης, χ φάνει πέριξ υμών οί δράοται ή τ τής Κύπρου ουνωμβ- της Κύηρου ουνο>μο-
καί μερικοί έκ τού περι-
... όντος αας!
Μακαριώτατε, εάν δέν θραύ
σητε εγκαίρως τόν
Λλοιόν πού οάς περιαφίγγει, ε¬
άν δέν ΰψώθΊΊτε τό άνάατημκ
σας, διά νά σώαητε την 6υθι-
ζομένην είς τό έρε&ος της
α τ υ γ ν ή ς Άγγλοτουρκικηί
δουλείας, ή ρ ω ϊ χ ή ν Πατρι-
δα αχς, τ Ίοτορία θά οχς κρί¬
νη αυστηρώς καί θά οχς χαρα-
»τηρίση ώς λιπόψυχον λιηοτά-
κτην, εγκαταλείψαντα την θέ¬
σιν τού έν ωρα μάχης, εναντί¬
ον ξένιων καί εγχωρίων τοΰ
"Εθνους έχθρών.
Μετά πλείστου σεβκομοΰ
Μ.ΚΑΛΟΣ
ά- 'μαι άρμόδιος νά τό έξετάσω. Πάν- έ| άμαθείας καταλογίζει είς &άρος ιΐοήρηυ τα τυχ0λ, παροιττα'*μ«τα άν-
£»- !τω- «κείνη πού συμφωνεί περισσότε !τοϋ Κλήρου ! Φρώπων πού ζοϋν υπό άι'λας συνθή·
3ΐι 'οο μέ τάς Αρχάς τοΰ Ευαγγέλιον Όσον άφοοά τάς μοναχας, αυται | ^ { &Λ καλόγηροι εί-
ΙΓ!ΙΙ]ΜΗίΙ!ΙΠΙβ:
Γλ—»ηών είς τόν 'Αρχττγόν τών την διαχείρισιν τού Κυριακού;
""^έρο* κ Παττανδρέου, ό ό- Πάτε καί άττό ττοΐον ήρωτήβη ο
ίχαρακτήρισεν ώς εθνικήν Κνπριακός Λαός, άν στέργη νά ά-
6|* την όπτεμ.τΓΟλτισιν τοΰ -ίΐμττολ.ήσπ τα ά ττ α ρ ά γ ρ α-
— έ,νώ
μβ·ά τής
ί
ττ τ α
ν«όμωνται
ση ιτά άργ
£3νιικά τον δίκαια, διά να
άνενοχλήτως την
, ί" τής όττοίας έχομε λόγον ιξουσίαν οί κακή τή μοιρα «ωδερ-
^ευξίν τοα, είς την Αγγλ.- ' νώντες σήμερον τό 6ηοεν ελεύθερον
/•♦Τμερίδα «.Νέα Χρονικά», ό ρον κ,ράτος; Αντιθέτως ή σννελ-
Λ 'ΕΛάρχης εδήλωσεν δτ. θοΰσα ττρό τριβτίας 1/ Αευκωσια
(«λον ^ γβΛΤ€;ρας ΤΟυ α. -Εθνικ,ή τών ιΚοΐτρίων Συνέλευσις
ϊ ^ Κι-ριοκόν Λαόν» άττεί,νάσισε νά έιμιμείνη ά ν ε ν ο ο-
*"»', κατόπιν τούτου, αύτο- τ ω ς είς «**> έντό<; εχ^γου τα- ττΡός τόν Μσκαρ,ώτατον, ' κτής προθςσμίας άοκηαιν τού δι- <»Αχ έρωτή,ματτα: Ό Κι> καιώματος της ά ν ε υ π ε ρ ι ο-
^οός ά-οφασίζει σήμερον ' ρ ι σ μ ώ ν αύτοδια3εσεως. ψ
μΐλλοντός τού ή ό Ντάλ- | ΟΙ & Άετγνα.ς δμως _-οιοΜμε-
'Τπάρχει καί μία άλλη διαφορά
άπαρνοΰνται τόν Κόαμον Ινεκα
μεταξύ τοΰ έν τη Κοινωνία δρων- «ολλίδν καί ποι.κίλιλο>ν αίτίο>ν. Αί
; Κληρίΐκοΰ. καί τοϋ ΜοναχοΟ. Ό ,Ιπεριο'σότεραι ίξ αυτών καταφεύ-
τε καί Ιερωμένοι ;»
ΒΥΖΑΝΤΙΟΣ
ΜικρσσιατικαΙ άναμνήσεις
ΊΕΡΙΟΔΕΙΑ ΑΝΑ ΤΗΝ ΠΑΜΦΥΛΙΑΝ
Ό Μέγας Άέξανδρος είς τόν 'Όλυμπον, την Φάση-
λιν, την Πέργην, την "Ασπενδον καί την Σίδην
Τοΰ ουνεργάτου μας κ. θ. ΑΛΕΞΆΝΔΡΟΥ
',Επΐικρ'"
3^/τ';.ς
3ε ό
-.ην καθ.έρωσιν της
οΜικρασιατικώ^
αυτής
χ! σνγχαί τής Μιχρασιατικής άκτής, άκολου-
ττού εΑα
Κόσμος» μέ
«αί ^οστη,ρ,ζων τάς τταρα-
έπ.χβ«ρηοε.ς τού, Πτο
^ ΓΟν μεταφ£ρη τό
ε.ς
άρχαιότεροι θα
είς
όττοίας Λ μ είς οί
όσ/ηθωμεν νά μεταοώσωμεν
τούς 'νεωτβρους την Ιστορίαν της
αλησμονήτου πατρίδος μας Μικρά
'ΕΞλλάδος, ή όποία ττρο-
'ιρισκομενη εις χείρας ςέ
αυτήν κατακτητου είναι
,^κ,^.^____κάποτε νά μην επανέλθη
εις τάς άνκάλας τής μητρός ττατρί
&ος, θα έ^ακολοιΛήσωμεν την πε¬
ριοδείαν μας άνά την Παμφ^λίαν
εςιστορουτες τα παλαιά γεγο.ό-
τα τοϋ σημαντικοΰ αύτοθ ΐιιήαα-
ο ιατκκης
σ«ρινως εί
νού ττρος
αιούνατον
τάς «Συριας ττύλας»
ά 6αδιοη κατ' ευθείακ
πρός την ΒαβνΛλώνα, την καρδίαν
τού άχανοϋς ΠιερσικοΟ Κρατους
τού Δαρς.ίου.
Ό σο&αρός λόγος διά τόν ΛΛέ-
γαν "Αλέξανδρον ήτο: α') νά άτταλ
λάςη καί εξασφαλίση τα νώτά τού
από πάσης έχθρΐικής άντιστάσεως
καΐ β') ό καί κυριώτερος λόγος
νά προμηθευθή είς τόν στρατόν τού
γω τής μεγάλης σημασίας καί τής
μεγαλοπρεττείας τής ττόλεωςέστάθ-
μευαεν ό στρατός τού 'ϊνταϋ£|αίετΓίτι-
ι>ας ημέρας, άνατταυόμε>ος καϊ
έορτάζων. ΟΊ Ρωιμαΐοι αργότερον
διά νά την κατακτήσουν εστειλαν
«αι ά τού Όλύμττου τόν στρατηγόν
7ερ6ίλιον μέ μέγαν στόλον, όστις
άφοΰ κατέοκαψε όλοτελώς την πό¬
λιν άττέστειλεν είς Ρώμην τα σττου
δαιότερα των άγαλμάτων της κα-
9ώς καί τό θησαυροφυλάκιον αυτής,
ι;αΐ τα όποία έστόλιζαν τα νικηφό-
οα άρματά τού, δταν είσήρχετο νι-
κητής είς Ρώμην.
τοθ Ματζικέρτ,
ά
ό
ζ χη ρμς
γιά την κατάκτησι ότττό τούς Τούρ-
κονς της Μ. Άσίας, τής τόσο ζω
τικής αυτής ττηγής γιά την Αϋτο-
κροΐτορία. Καΐ την δεύτερη, τό
1054, γιά τήιν όριοτική ρήξι τών
Έκκλησιών, Καθολικής καί Άνατο
λικής, καί την τταρβμοολή ιμετα-
ξύ αυτών σιδηροΰ τΓαρατΓετάοιμα-
τος.
Ήδη ττροοαίνομε στήν έξέτασ·ι
τής αυτής
οικογενείας,
ύ
κις καί_ μρταξϋ τών μελών ιμιάς κσί-|Κωνκττο^ΐΜθ^~όλίως ΟΛ*ττηνσσον-
τή^ «,'πΛ^ Λ^Λτ,-λ.,^^ ™ϊ.----------:_. Ιταν &ΤΓω<. Μαί ^ έττοχή τού ΤΓΙΟ λαμτπροϋ τίαρελθόντος της καί ττο- λυάριθμοι ςπτουδαστές ϊρχονταν άττό τή Σττάρι-πη ή την ΤρατΓεζούν τα, καθώς καΐ άττό την "Ιταλία, ή όττοία την έττοχή αυτή ζούσε τής τελευταίας ττράξεως της τροο- δλα γωδίας τοΰ έκτΌυρκισιμοΰ τού Βυ- σατόν ζί Άλ δά ής γς, πατέρα καΐ υιού, τηοπττττού καΐ έγ- γονοΰ καΐ ή κακή διοίκησις άνι- κάνων αύτοκρατόρων μέ τίς άνα- πόφεοκτες άνοτταραχές καί εττανα- στάοτεις. — Στά χίιλια χρόνια τοΰ 6!ου της ή Βυζαντινή Αΰτοκ,ρατο- ρία εγνώρισε 65 έτταναστάσεις, ττου σημαΐίινει ούτε λίγο ούτε πολύ κόθε δεκοπτέντε χρόνια καί ιμιά έττα- Μαστοισι! Καί ι6) Γενικά ή έλλειψις 6ργα- Ινώσεως τής Κρατικης ιμηχοονής σέ ■»λ________ί- .-------■>- ·
άημόσφαιρα
Ο ά~ό
τα σημεΐα, δταν έκτυλισ-
ή τελειυταία ττράξις τοθ
ί δ άό η
γς ρμ ή ρ
ζσντίου. Άλλά γιά πλή,ρη κατα- δράματος καί δταν ά—ό την ζ
νόησ· τού 3έματος θεωροΰμε στκό Τ|(νή Αύτοκρατορία έξέλιττε ττλέον
έό ώ ΐ >ό ό
μς ρμ
ττιμο, έκτός τών ανωτέρω νά ά*!- καΐ
«φαλαιωσιωιμε δσα χαρακιτηριστικά Ν
ΐ έά
αύτό τό κατά τόν Κάρολον
«ϋσχνό, έξαρθρωμένο καιί α-
ση,μεΐα έττισημάνα·με στά τρία ττρο θλιο κορμί» καί ί^μεινε μόνο τό τϊ-
ηγούμενα άρθρα μας κατά την ττε- ,ράστιο κεφάλι, ή Κ&ΛΚΡταντινούττο-
ρίοδον ττού μεσολαδεΤ μεταξύ τού λις. Πράνμοτη στά χρόνια τής ά-
τέλους τής ίνδοξης έκείνης δυνα- λώσεως δέν άττόμειινε άττό την άλ-
στείας τών Μακεδόνων καί τής Ά- λοτε άχανή Αύτοκρατορία τίττοτε
λώσεως τού 1453. αλλο, έκτός τής ΚωνσταντινουττΓό-
α) Άττό τόν όργανισμό τού Βυ- λεως καΐ των οπτοκομψιένων τού
ζαντινοΰ στροΐτοΰ, —ού όττταρτιζό- κορμού της, τής αύτιοκρατορίας
ταν άπό ξένους μισθοφόρους, &ουλ- ! Τραττεζαΰνττος ικαί τοΰ Δεσττοτά-
χή
τής ΆΛ«αγεννήσεως.
ς η Κων)πσλι καί ό
Μυστράς καΐ ή Σττάρτη καί ή Τρο>
ττεζοθντα καΐ ή Θεσσαλονίκη ττα-
ρουσίαζαν έξαιρετική ττνειιματΐικη
κίινησι. Γιά τα Υιράμματα καί τίς
τιέχνες ό ΙΔ' αίών ύττήρξε ό Χρν-
σούς αίών τής Θεσσαλονίκης- «Μέ
ιμιά λέξι την έττοχή τής ττολιτικής
καί οίικονομιιοής τού τταρακμής ό
Έλληνιοΐμός έφαινόταν νά ονγχεν-
τρώνη δλη τού ττ(ν δύναμι γιά νά
δείξη την ζοτικατητα τού κλασσι-
Μοΰ ττολιτισιμοϋ «αί γιά νά προσ-
φέρη έλπιδοφόρα οτρμεία γνά την
λή εΕλλή 'Αέ
6Λλα
γονότα λίαν
υς Έ&νικής ικαί 'Ελληινικης. ^ει
Πόσηιν δέ σημασίαν ένεϊχεν ^
χν καί ό σοαγεύς νοι τάς δ.ατΡ,6άς τω,, άπ?λαυον-
ΰ ΆϊΛι«;η., Μ^ϋ-'τεο τών άνέσεων ήγεμονικης χλι-
φ |
τού 'Αϊδινίου Μεντε- τες των
ί
Αϊδινίου Μεντε- τες των ---------· .. ·, ■
ύττό των έν Άθη- δής ικαί εθμαρε.ας και έττωχουμε-
νοφώνων δούλων των; Ι νο. πολυτελήν αυτοκ,νητων — τας
Κυριακάς Λαός εύθύνεται βαττάνας των οποίων τπλη,ρωνε. ,με
βά Γ α Τμα τού ό 'Ελληνικος Λαος —
Ε βιά
βαττάνας των η
«α αΤμα τού ό 'Ελληνικος Λαος
5
ά
« χρώματα ξένος δημο- οττως ό ς
6 Ιταλός κ Κατζια- 'τΓοστάσεως τό .μαρτύριον τού Θε-
>δ Όίζ ' έώ αΐ θερ
ί< 'ζ ^ *>ηιμ€θίδα «Όρίζον-
*;ΓΚ1< Ά€έρωφ — Τοσίτσαχ; «έστώς καΐ θερ- 6 μ ε ν ο ς». ιττ7α?η7τιρ7ονκαι ευγνομοσυνησ «ώ, Λ*'η:ι<ατό(στ<ϊσις «ηών -ροοφύγων διά ^ ς δανβίου δρχ. τρια- * τη 7ΤΌμμυρι"ΓΙ' Μέ άντίκ,ρυ- ^" *ν άνταλ- "β1 μμ νην 10 χιλιά- τό Περι- ·—^ ί&Ρυσ'ν 1*ει ν^ου "•ιτελεϊται έν τούτοις, χαρηττηρίιων, φνσικά σύνης, βσΌιΐ ει'ργάσθηοαν, διά την έγκριοΐι/ τού δανείον όσον καί διά την ρθβμιοιν τών συναφων ττρός τόν σκοπόν τού ζηιτηιμάτων καΐ ττρώτος ά ττρωτοστατής-ας ποίις τουτο ύφιπτουργός τής Προνοίας κ. Ταριέέας, ©ά είναι δμως αξιοί ,με- Ταί.έέας, 6 γαλυ'έρων σο-γχαρηιτηρίων καΐ ύ εάν έ γαλυ'έρων γχρ θυτέρας εήγνωμοΐσύνης εάν έπΐΊθ- χουν την ταχείαν άξιοποίησιν τού δανε'ου — διότι δέν ττρέττει νά όλθί νά καΐ ,ταΛσιών «λστών ττροσ*0ν«ν. τ ό όνομα "Ηνωμεναι υπό __ καΐ Παμφυλία Ι'Αρχαι- Πολιτεϊαι ίσως) χρήματα, τροφήν καί πολεμικόν υ- ι Σήμερον ή μετάβασις είς Όλυ- λικόν καί ιττπους και άλλα μέσα. μττον διά ξηρας είναι ττολϋ δύσκο- 'Η ττεριοχή λοιποί τής Παμφυ- λος. Μό/;ν διά θαλάσσης ττηγαί- λίας ΐτο πλοιθιωτάτη είς χρήματα, <μ τις είναι δυνατόν νά επισκεφθή και ιτπτους. — Ό Παμφυ- τα έρείπ'α αυτής. ΧΙΜΑΙΡΑ: "Ο έπιο-κετττόμενος τα έιρείτπα τού Όλύμττου δέν ττρέ- τ,ει νά χάαη την ευκαιρίαν νά επι¬ σκεφθή καί τό μέρος δπου κατά την μυθολογίαν £ζη ή Χίμαιρα, τό μκθαλογΐΛθν αΰτό τέρας μέ κεφα- τής Μικρασιατικήν άκτης, γε |^ καθ> &λ ^ ^α.
^~ -χΐΓη/ Αειοαντιιμονευτα με _">.. ,. 2-. ν-ι,χ^.,ίί^ Λ^~ν^
Ταύρου ήρίθ-
,__ . . εμπορικάς πό¬
λεις, ήτοι τόν ΌλΜμπον, την Φάση
λιν, την Όλ6ίαν, την "'""*"» ·""·>
ν, τήιν
Πέργην, τό Σίλλυον, την ΑΛάγυ- λήν λεοντος, μέ σώμα αίγός καΐ
~ % **·" "Λ Ε έ άΐ υά δ ί ό
Πτολεμαίδα, την "Άσπενδον ( με ράχι/κα'ΐ ουράν όφεως, καί
- μ6ρι<ϊδα/ Κρητόπολιν, την1 Βελλερεφόντη, υιού τού Σισύφου, Έριμναν, τα Κί- <οά άναφεο&ώμεν είς τήιν έκστ,ρατει ραρ<1( τ0 Κ<>ρα<κήσιον, την Σελι- αν τού Μεγάλου 'ΑλεξσΛνδρον και ινς0ντοΙ/ ^ ■|οτάττΓ>ν, την 'Αντιό-
ττάλιυ όστις τόσίΐν άττέδωσε οη·μο χ;ιαν; κα; πλείατας άλλας (έ-<τός ..,, Άτταλείας ήτις έκτισθη το ! 38 ττ.χ.). Τα τουιρκικά όνόματα αυτών κατά σειράν εΤναι: Ντελίκ— ή Τεκίροβα, Κουρμά, αου, τόν Πέρσην Δαρεΐ σίαιν 'είς την κατάκτησιν αυτής. Θέσας τόν ττόδα έττί τής Μικράς Ασίας, βιαζόμενος καί σκοπόν έ¬ χων νά συιαντήση τό ταχύτερον___ ___^ τόν μέγαν καί φοβερόν αντίπαλον Ι χ,ορκούτελΓ , τταλαιόν Ίστάνοζ) , η,------ «—χ^ Λγγπει- ΙΜούρτανα/ Γιαν ^ Λάαρα, (ή ! Ιτολεμαίς δέν άφισε ΐχνιη) Μττα- λκίζ, 'Εάσκί — Άντάλια, Κιζίλ Κα¬ γιά, (ή Τιιμδριάς χωρΐς Τχνη) "0- ρμανα, Κο.ρομπουρούν, Άλάνια, Σι λιντϊ (ή Γκαζή Πασά), "Αιδα, και Γ κιονέιγ. Την ττϊριοδείαν μας λοιττόν ανά την Παμφυλίαν θά άρχίσω,μϊν άτπό τόν "ϋλυμττον, την σπουδαίον αυτήν πόλιν, ήτις κατά την άρχθιό- τητα ήτο μία των έξ άξιολόγων ττό- Λεων τής αρχαιίας Λικίας, έντός φού Παμφυλιακού κάλπου ΟΛΥΜιΠΟΣ: Ή «Ένηρμοσμένη αύτη πόλις» κατά τόν Κικέρωνα, ού δομΊαν αντίστασιν έφε,ρεν είς τόν Έλληινο> - μακεδόνα στρατηλατην.
Τούναν'ίον άσμενως εδέχθη την είς
αυτόν ΰποταγήν της, ττλουίιωτάτη
δέ ώς εμπορικάς λι,μήν ούσα, παρέ¬
σχεν είς τόν Αλέξανδρον αϋτό τό
οποίον ό δεινός Δημοσθένης ΰπεν-
6ύμιζε ττάντοτε είς τούς λόγους τού
ττρός τοΰς Άθηναίους, «Δεί δέ χρη-
μάτων. Οί κάτοικοι ήσχολούτνο καΐ
έδοξάσθησαν μετερχόμενοι πειρατί-
ον, αντιληφθέντες δέ τόν σκοπόν τής
εκστρατείας τού Αλεξάνδρου, έτά-
χθησαν ύττό τάς διβτςτγάς τον. Μ
^^, ό Μακεΰών Στρατηλάτης ώφει¬
λε γοργφ τώ δήιματι διά τής Μυ-
■'ίας, Φρνγίας καί Κατπταδοκίας
νά ραδιση κατά τής Βαδυλώνος,
—ρολαμδάνων ούτω τόν Πέρση/ν
Μονάρχην είς τάς τεραστίας προε
τοιμασίας τού. Διά νά προτιμήση
ς τή^ διά τής παραλίας έπίττο
κ;ν μακράν ττορείθίν τού μέσω τής
ΛυδΊας, Κοφ'ίθ'ζ, Λυκίας καί Παμ-
φυλίος, (τής τβλει/ταίας θεωρη&εί-
σης ώς τέρμα τής τταραλιακής τού
ττορίας), διά τόν Μακεδόνα 6ασι-
λεα ύττήιρχε σαδαρός καί άττο-
χρών λόγος.
Καθότι μετά τα σύνορα τής
"•ομφυλι'ας ή άτΓΟστασις μέχρι τού
Ίσσού Πςταμοΰ, δττου τό πρώτον
σΐΛτι,/τήθι καί ιέινίκησε τόν Δαρεΐ-
ον, ήτο μηδαμ'ΐνή, συγκρινομένη
πρός την πορείαν, ήν εξετέλεσεν
έπιοτρέφων έκ νεου διά τής Παμ-
ουλίας, ανελθών διά τής Πισιδίας,
Φρυγίας ττρός την "Αγκυραν καί
εκείθεν διά τής Κατπτοδοκίας ττο-
ρευθεΐς πρός την πόλιν Ίσσόν.
Επί πλέον ό στόλος τού, ούτι¬
νος ναύαρχος ήτο ό Ικανώτατος
Μβσιρχος, τταρέπλεΐ; κατά *—
οποίον εξέπεμπε καί άττό τό στό-
μα καί άττό τούς ρώθωνάς τού πυ-
ρινους φλόγας. Καί τό ιμυθολογιχόν
άιιέκδοτον ττερΊ τής Χιμαίρας εί¬
ναι δτι έσκοτώθη ιϋττό τού ήρωος
όστις κατέφυγεν πλησίον τού ρα-
οιλέως τής Τίρυνθος ΠΡΟΙΤΟΥ,
έττειδή έίχε έξορισθή άπό την "Η-
ττειρον καΐ δττου, βίς κυνήγιον ευ¬
ρισκόμενος, εΤχε σκοτώση τόν α¬
δελφόν τού Ίτπτόνουν. Κατά την
διάρκειαν τής φιλοξενίας τού ή
6είκή σύζυγος τοΰ Προίτου Άντεια
ράσθη τόν Βελλεροφόντην. Ούτος
δμως έκώφΐ.υσεν είς τάς ττροτάσεις
τής βασιλίσσης ή όποία διά νά τόν
ίικδικηθή τόν διέβαλεν είς τόν σύ¬
ζυγον της. Ό Προΐτος μή τολμών
νά φονεύΐη ό ΐδιος τόν Βελλερο-
φοντηιν, διότι ήτο ξένος τού, τόν
έστειλε είς τόν πενβερόν τού Ίο-
δάτΓΐν, δοσιλέα τής Λ'^<ίας, παρ- αγγέλλων αυτώ μυστικώς νά άτταλ λαγή διά τταντός μέσου αυτού. Ό Ίοβάτης ·εδέχθο τόι/ Βελλερ^φόν- τηιν μέ 6οίσιλικάς τιμάς, καΐ επί 9 ημέρας μς, ^ εορτάς πρός τι¬ ζ ε ρς ρς μήν τού, θυσιάζων εκάστην πρωΐαν ένα ταΰρον, διά νά ευχαριστήση κΛς Θεούς διά την άφιξιν τού. Τήιν δεκάτην ημέραν επι τέλους ε¬ ζήτησεν άτηό τον Βελλεροφόντην την συστατικήν επιστολήν διά τής οποίας ό γαμβρός τού Προΐτος τού σννίστα νά έξοντώση. τόν Βελλε- οοφόντην παντί σθένει. Τοθ ύττε- οχέθη λοιττόν την θυγατέρα τού ώς σύζυγον εάν έξετέλει τρείς επι- κινδννονς ίντολάς τον. Τον διίτα- γάρους καί Τούρκους άκόμη, ίλει- %( νά ύττάγη νά σκοτώση την Χί- μαιραν τό μυθολογικόν τέρας. Τή βοηθεία τής Άθηινάς, ή όποία 6- του Μυστρά. Καί νά ήτο τουλάχιστο ή Πόλις τού ΙΒ' αιώνος ιμέ τόν ττληθυσιμό των 800 χιλ. μέχρις 1 έκατταμ. κα- τοίκων, ή ττλουσία καιί ώραία καΐ δχι ένα σωστό έ.ρείττιο, ττού £μει- ης δχι ένα σωστο έρείττιο, ττού £μει- δωσεν είς τόν Βελλεροφον—-μ τόν νέ ιμετά την λεηλασία των Λατίνων τττερωτόιν ΐττττον Πήγασον, έξον*· μ^ το βνα δέκατο ττιά τού τταλαιού τωοε είς φοδερά άη ε" αύ Ιλθ τωοεν είς φοδεράν μάχην μετ1 αυ¬ τής την Χίμαιραν, ήτις, μόλις την Ιττλησίασίν ό Βελλεροφόντης επί τού Πηγά~ου, επετέθη εναντίον τού. Ό Βελλεροφόντης δμως άνυψώ θη άμέσως μέ τόν Πήγασον είς τα ϋψη καΐ εκείθεν κατερχόμενος όλο- ταχώς πρός τήιν γήν, την έκτύπη- σε τόσον δυνατά ώστε τό σώμα τοΰ ,ερατος έχώθη βαθειά στήν γήν Ναί ιμόνον ή γλώσσα της εμεινε έ- ξω, ίκττέμττουσα μεχρι σημ'ερον ά- κομη φλόγας1» (ΙΛΙΑΣ Ζ—) Αυτή είναι ή υπό τοΰ "Ομήρου αναφερομένη ττύρινη γλώσσα ή ό- ττσία, μετά ττάροδον χιλιετηρίδών έξακολου&ΐί άκόμη νά έκττέμπη Φλόγας. Καί οί γηγενείς τό μέρος ■ά όνομάζουν «Γιανάρ Τάς» ύ»η·' Ίτέτραν). Έττάνω στάς τΓληθυσιμοΰ της δηλ. ιμέ 80—100 χιλ- κατοίικσυς! Έν δψει τοΰ μεγά- λου κινδύνου γιά την τύχη τοϋ Βυ- ζαντίου ό κόσμος εφει/γε στήν Εύ- ρώττη, ιμή 6λέτΓθ.ντας ττουθΒνά την σωτηρία τού. 'θ στρατός ττου έ- ττρό.<ειτο νά ύτΓερακ—τισθή έττί των έττάλξεων των τειχών την δμυνα τής Πόλης μόλις εφβανε τιις 5 χιλ. "Ελληινσς καί 2 χιλ. Γενουάτας. Τόσο ιμικρή δύναμις πώς ήτο δυ¬ νατόν ινα διεξαγάγη τόν ύττέρ πάν¬ των άγώνα, τόν άγώνα οώιμών καΐ έστιών; Άλλ οί μισθοφόροι; 01 η ΐμελλοντική ύ ΙΘ' 'Αιναγέννησι τού ΙΘ' αΐώνος. Έινας Ιστορικός λέει, δτι στίς τταιραιμονές τής όρι- θΐηικ,ής ίτης κατταστροφής ή 'Βλλάδα τΛΛ<εκεντρωνε την ττνει.ιματική της δ^ραοτηριότηττα γιά να ρίξη την τιε- λενταία θοχ«μάσια λάμψι της». Έ<- ϊτός 6μως αυτού τού έικπτολιτιστιικοΰ έργου των Παλαιολόγων, έργον αυ¬ τών είναι καί ή ΘΚΛ»μάσΊα έπιλογή τού Μοσττρά στήιν Πελοττόννηισο ώς ττροττυργίου καΐ έττάλξιεως γιά την σννέχισ1· τού αγώνος κατά των Τούρκων. Προσττσθήσαμε μέχρι τοΰ σηιμεί- ου τούτου νά δώσωμε κατά τό δυ¬ νατόν ΤΓθρροΧΓτατιικώτερη καΐ πιό ά- νάγλυφη την είκόνα, ττου παρουσί- αζε την τελευταία δεκοπτεντοκτία ή 'Ελιληινική Κωνστοντινούττο- λις μέ τόν λαό της διχασμένο σέ έχθριικές καί άλληλσμισούμε- νες τταρατάξεις των 'Είνωτικών κα! των 'Αντιεινωτικών, γιά νά κρίνω¬ με άντικεΐιμενικώτερα καί θετιικώτΕ- ρα ττοίας τταροιτάξεως ή έξωτερκβή [ΐΓολιτική στίς κρισιιμώτατες έκεΐνες στιγιμές γιά^ τό έθΐνος ήταν όρθό- τών Άντε- «υτιων; /-«λλ οί μιο-οφοροι; υι ί—ρη, τών 'Εινωτικών, ή τών Αντε- Παλαιολόγοι άττό πολλού δεν ήσαν 'ενωτικών, εκείνον δηλ. ττού ήθελον ίκανοί ούτε μισθοφορικό στρατό νά |τήν ΈνωθΊ τής Καθόλικής καί Όρ- δια—«ρήσουν γιά τόν ά—λούστατο |θο6όξου 'ΕΞκκΙληισίας γιά νά έξα- λόγο, δτι τάΤαμεΐα τού Κράτους ,σφαλίσουν διά τού ,Πό—α τής Ρώ- , ή μισθών τών ,μ,σθοφόρων Κατα- ϊ^ων' ττού δέν εστεργαΤ ού%ε νά ψλογας αυτάς, οί κυνηγοι ψήνουν λσινών ή Βαλκανιική ύττέστη έκείνη, άκούσουν ττερί ενώσεως και προτι- ■αεχρι ση,μΕρον τούς αίγάγρους πού την φοδερή α1μα—>ρή διάοασί των μούσαν νά ύ~οδοολωθή τό δθνος
-■κοτωνου-ν καΐ άφθονούν είς την καΐ ολόκλη,ρες άλλες έτταρχίες τής στούς Τούρκους, ^ρά σττόν Πά—ία
περιφέρειαν τού Τεκιρ-όδά Τα αέ ΕΞλλάδος δέν άπέφυγαν τίς έττι 'ί η Εύώ "Η ή δέ έ
φ ς ην η,ρς ες έαρχίες τής στούς Τούρκους, ^ρά σττόν Πάία
περιφέρειαν τού Τεκιρ-όδά. Τα αέ- ΕΞλλάδος δέν άπέφυγαν τίς έττι- ',καί την Εύρώπη. "Η μή-ως δέν έ-
ρια ττού έκπέμττονται είς την ττςριο- δρομές καΐ λεηλασίες τών ιμισθοφό- 'χ€ΐ αυτήν την έννοια τό ττεριλαλη-
χην αυτήν έκ τής γής, συλλεγδμε- ρων, δττως καΐ τών έχθρών τού — '--"— —" »—- "-1-----"
α, δύνανται νά
τάς
ανάγκας μιθς μικροΐς πόλεως, ώς
τα τού φωταερίοι;.
ΙΣ ΙΝΔΟΣ : Μετά τόν "Ολυμπον
καί την Φάσηλιν (διά την οποίαν
ώμιλήσαμεν είς τπροηγούμενον αρ¬
θρον μσς) ούχι μακράν τής άρ¬
χαίας Τερμησσοΰ, γειτ,νιάζουσα
ττρός αυτήν καΐ Νοτίως τής άλλοτε
κατωκη,μένης χώρας ΰττό των Σ:λ-
νέων κεί-^αι ή ΊσιΜδος, ή "Ισινβα
καΐ τών Σταυροφόρων.
Καΐ γιά τό ττολεμικο ναυτικό
τού Βΐ/<αντίου οϋτε λόγος μττο- ρεΐ νά γίνη. Τούτο δεν ήΓταν σέ θέσι νά άν- τιμετωπτίση δχι τούς στόλους τών Βενετων ή Γενουατών, άλλά άκόμη καΐ τόν Τουρκικό! Σάν ττολύ ττα- ράξενο δέν φαίνεται το φαινόμε- νο αύτό, τΓθύ ο'ι Τούρκοι άττό τίς στέΐτπτες τού Ούζμτπεκιστάν καΐ _ ή 6ος, ή Ίαινδα - , - --,,________ νυν ύττό -'ών Τούρκων όνομαζομένη ' Καζοοκιοτάν κατώρθωσαν καί ττο- Κορκουτελί (Ίστάνοζ επί των ή- λεμικό στόλο νά άττΓοκτήθΌυν Ισχυ- ^ιερών μας). Την πόλιν διασχίζει 'ρότερο άττό Γτον στόλο τών Σαλα- λ ττοταμός ΜτΓΟζ - Τσάϊ χωρίζου μινοιμάχων; Ή Μαύρη ©άλασσα ττοταμός χζ - Τσάϊ, χωρίζου- μινοιμάχων; Ή Μαύρη ©άλασσα ύ ' ό Αίί ί ξ ζ , χωρζου μμχ; ρη ©άασα σα αυτήν είς δύο τμύματα συνδεό- κα' τό Αίγοιίον είχον ξειφύγει πρό άγει ώραΐα δ μΡ(λα, κε.ράσια, άχλάδια, βύσαινα καΐ περίφημα δαμάσκη-να. Τό ονομα Κουρκούτ - ελι τού ιέδόθη έκ τού ότι ό Κουρκούτ, δταν ήτο Βαλής Άτταλείας, τταραθέρισιεν είς Ίστά¬ νοζ καΐ μόλις ό αδελφάς τού ό Γιαδούζ Σουλτάν - Σείμ εγένετο Σουλτάνος, ,μέ τόν όττοΐον δέν εΐ- χε καλάς σχέσεις, κατέφυγε καΐ συνελήφθη είς τό πλησίον τού χω¬ ρίου Όσμάν Καλφσλάρ σττήλαιον μεταφερθείς αργότερον είς Προϋ- σαν, δττου έθανστώθη. όπτό τόν £λεγχο των Βυζαν είς Τΐνών. Αύτην την είκόνα άπτό έξωτερι- κής «οαΐ ιέσωτερικής άττόψεως έττο>
ρσυσίαζε ή ττολΐίτική καΐ στρατιωτι
κή, ή οικονομ ική καί κοινωνιική κα¬
τάστασις τοΰ Βυζαντίου την τε¬
λευταία δεκοτττ—/ταετία τού βίου τού
ττού ήιμέρα μέ την ήμέρα £βαινε
άττό τό κσκό στό χειράτερο. ΕΤναι
ττολύ τταράξενο τό ττεριεχόμενο
μ ιάς άνώνυιμης διαττριβής, λέγει ό
ΒασίλιεΦ, ή όττοία τοτΓοθετεΙται
στό δέκατο ■πέταρτο αΐώνα καΐ ιη-
ριγράψει λίπτομβρώς τίς μεγβλο-
ττρΐτηίς ένβυμασί^ τΔν σνλι«ών,
το έκείνο τού Λουκά Νοταρά «χα-
λύτερα νά ολετΓωμε ιμέσα στήν Πό-
λι τό σαρίκι ιτοΰ Τούρκου, παρα
την τιάρα τού Πάπτττα;» 'Εδώ άξί-
να ένθυμηθοθμε ποίον Ιδία €Τ-
χαν γιά τούς Έλληνας καΐ οί Κα-
θολΐικοί τόν ΙΔ' αίώνα, βταν ό
Αύτοκράτωρ Ίςοάννης Ε' Πσλαιο-
λόγος (1341—1391) αγωνιζόταν
νά εξασφαλίση την δοήΒεια τού
Πάτπττα. Ιδού ιτιίέγραφε ό Πίτράρ»·
χης: «ΟΊ Τούρκοι είνοι έχθροί. ΟΙ
Έλληνες δμως είναι σχιιματικοί καΐ
χειρότεροι άττό τούς έχθρούς». Καί
γενικά ή γνώμη των Δυτικών Εύρω-
ίπαίων τής έττοχής έκείινης δηλ· ένα
σίώνα ττρό τής άλώσεως, ήτο, δτι,
οί 'ΕΞλληνες σάν Σχιοτματικοί ήσαν
ττιό άτΓακρουσττιικοΙ άττό τούς Μου-
σοί-ννάνους. Πόσο δίκαιο είχον οί
Έλληνες έκεΐνοΐ', —ού έττί δύο αί-
ώντς άττέφνγτ» επιμελώς την τελι-
λική ,ρηξι των δύο έκικλησιών, άττό
τού 869 μέχρι τοθ 1054, δττως ο>
έ ττροηγου|ΐένως.
(Σννέχεια είς τ6 ποσσίχέ;)
Ι. ΛΒΡΛΜΑΝΤΗΧ

ΠΡΟΣΦΥΠΚΟΣ ΚΟΣΜΟΣ
ΜΙΚΡΑΣΙΑΤΙΚΗ ΣίΙΗ
Ο ΑΠΑΣΡΛΟΣΤΟΝ ΟΠλΩΝ
·_.._
Τού κ. ΝΙΚΟΥ Ε. ΜΗΛ1ΩΡΗ
ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΝ
Την αΐσθηση ενός δραματικού
μεγαλείου, δίνανε ττραγματικά καί
στή στιγμή και στό ττεριδάλλον,
αύτοι οί τρείς άνθρωττοΐ. Αύτοι οί
τρείς ανβρωποι οί άτΓοφασισμένθΓ
ΐ3—οφασισμένοι γιά τή ζωή τους·
ό~οφασισμένοι γιά τή ζωή των
άλλων. Κανόνας 6Ίου ττιά γι' αύ-
τούς έτούτη του·ς ή άπόφαση. Ό
Στεφανής Χαρτιάς, ήτανε, τώδαμε
κιδλας, παι&ί ττές άκόμα, δταν μπή
κε μέ τό Μανώλη τό Σιμυρινό στό
τσαντήρι, στό Λίμαν Τεπεσ'ι, νά
χ-τ>—ήσει τόν τρομοκρατή τό Στοα
66 και τούς έφέδες τού. Τόσο πο-
λύ νωρΐς εΐχε φτάσει νά άεροζυ-
γιόοζεται ττάνω ο-τήν κόψη τού ί-
σχατου όρίου. Τ6 ϊδιο καϊ οί 6λ-
'λοι ικοντραμποσΐφδΐες καί στά
Βουρλά καί σ' άλλους έλληνικοιχ
τόπους τής Άνατολης. Λές κι' αΰ-
τό καί τίποτε άλλο &ι«χιολογοΰσε
και έξηγοθαε δλη τους την Οτταρ
Ιη· - Λ ■
Δέν έιχ,αν περασει άκομα πεντε
,μέρες, πρίν άπ' αύτη τή νυχτερινή
λειτουργιά οτήν Παναγΐά τή Βουρ-
λιώτισσα, ττού ό Στε<(>ανής Χ°Ρ-
τιάς μέ την κομπανία τού εΐχανε
ξεφάρτώσει «πράμα» σέ μίαν άττό
μερη άκρογυαλιά τής νοτινής Θα¬
λάσσας κοντά στό ΝτεμερτζεΛί.
Καμμιά σαρανταριά νέγια ^ κα-
ττνοΰ. Νύχτα τα δγάλανε άπό τό
ικαΐκι, τα κρύψανε όλην την ήμέ-
ρα μέσα στά άγρια &άμνα και
την αλλη νύχτα ήρτανε δέκα κατιρ-
τζηδες μέ τα μουλάρια τονς καί
τα φορτώσανε. Γενηκανε δυό τταρ-
τίδες άττό πέντε μουλάρια ή καθε-
,μια. Κοντραμπατζήδες μέ τούς
γκράδες στό χέρι ττηγαίνανε αλ-
λοι μπρός καί άλλοι π'ισω. Ό
Στεφανής στή μέση· νά τα κοι/μαν-
τάρει δλα- νά βρεθεΐ άττό τή πρώ-
τη στιγμή, σέ ώρα άνάγκης στο
τπό κρίσιμο πόστο. 'ΕΞκτός άπό
τούς κολτζήδες τής Ρεζης εΐχανβ
6γει τώρα καί τούρκικος στρατός
κι' οί τζανταρμάδες της χωροφυ-
λακής, νά χτυνοϋνε τούς κοντρα-
μτΓάτζεδςε.
Πήρανε τό δρόμο άπό τή μεριά
τοθ Καττλάν-Ντερέ κοντά άττ' τό
Γιατζιλάρι. Βγήκανε στά Κιόσκια.
Πέρασαν* κάτω «π' τόν έρειττωμέ-
νον Τεκέ των Ντερβίο-ηοων κσί
κοντοζυγώνανε στόν κσρροτσόδρο-
μο, σάν τούς έτυχε πάλιν τό κάζο.
Μττορεΐ! νά Γττανε καί στποΐΛνΐά)·
μττορει δμως καϊ στήν τύχη νά
βρεθήκανε έκεΐ κολτζήδες καί νε-
φέρια.
Πίσω άπό τα ξεροτρόχαλα χον-
τρά ντονδάρια των άμπελιών κι'
άπό τή μιά κι' άιτό την άΛλη με¬
ριά τού δρόμου, τοαφεκιές κατα-
ττανωτέές, γκραδτές καί μαρτινιές
τούς άντισκσψανε. Ό Στεφανής
στή στιγμή, χωρίς καβόλοι; νά σα-
στίσει, έβαλε τα παλληκάρια τού
νά πεσοι/ν μέσα στ' άμπέλια καί
ν' άνοιχτοϋν άπό τα άριστερα καί
τράδηξε πίσω τα μουλάρια μέ τα
καπνά καί τα συγκέντρωσε κάτω
άττό ενα σύδενδρο έλιές μέσα στά
χωράφια. ΟΊ τουψεικιές συνεχιζό-
τανε. Σέ λ'ιγο άκουστηκαν κι' όλ-
λες πιό πέρα άπό την αριστερή με¬
ριά. Ό Στεφανής γύρισε στό ορό-
μο μοναχός τού καϊ προχώρησε
ανάμεσα άπό τούς διαφόρους ί-
σκιονς πού σαλεύανε καί ςεγελού-
σανε άττό παντοϋ. Στάθηκε πίσω
βττό τόν κοΐίφαλιαομένο κορμό
μιάς παμττάλαιης έλιάς κι' άρχισε
νά ρίχνει τώρα κι' ούτος πρός τό
δεξί μερος τοϋ δρόμου άπ' όπου
μονάχα άκούονταν πιά τονφεχιες.
"Ερρΐζί. κάμποσο κι' ΰστερα σ6έΛ-
τος δρασκεΛισε τό πέτρινο κεντρι-
κό καντερίμι γιά νά φτάσει στήν
άπέιναντι πλευρά. Μιά λάμψη ά-
στραψε' ένα όξύτατο βούίσμα σφύ-
ριςε στό δεξί τοι/ αύτί· μιά μυ-
ρωδιά καμμένου μαλλιού τού χτύ-
ττησε στά ρουθούνια. Στό άντι-
κρυνό ντουδάρι, χαμηλό ΐσαμε μισό
μπόι, στάθτκε λ'ιγο πιό κάτω α-
ττό μιά ττυ'κνη πατροφι/λλιά καί άρ¬
χισε νά τουφεκαδολά. Ζωηρά φά-
νηικαν νά κινοΰνται ϊσκιοι πρός τα
μέσα, άνάμεσα άπό τίς κοντσοΰ-
ρες καί πίσω άιτό τίς έλιές. Θό-
ρΐίθοι κλαδιών πού χτυπιόντουσαν
ή πού σπούσανε άπότομα άκου-
στηκσν. Σταθ&ρά καί μέ γρηγορά-
•δα δούλει/ε τό κινητό ούραιο καΐ ή
σκανδάλη στό γκρκά τοϋ Στεφανή.
Οί τουφεκιές μέσα άπό τ' άμττέλια
σταματήσανε άττ' δλες τίς μεριές.
ΟΙ θόρι/6θι δλο κι' άναργεύανε. κι'
άλαργεύανε συγχρόνως. Κ ότι σά
νά σερνότανε κάπο1/ έδώ καί κά-
που έκεΐ, κάτ<ο άττό τίς κουτσοθ- ρες. Καί κατόπιν άττοκαταστάθη- κε μιά γενική καί άπόλιττη ήσνχία. .0 Στεφανής λίγο περίμενε κι' ύ- στερ>α προχώρησε μέ τα τταλλιηικά-
ρια τού σέ άραιή. παρκτταξη. Τ'ιπο-
τα δέ φαινότανε· τίττοτα δέν ά-
κουοτανε πιά. "Εστειλεν ενα πίσω·
μάζει/σε τα μουλάρια· μπήκανε στό
δράμο' 6γή)κανε στόν καρροτσό-
δρομο κι' αττό' κεΐ πίσω άπό τό
ΝτοΐΛΤαρλί, άπ' την "Αγίαν Έρή-
<νη κι' άιπ' τόν "Α - Θανάση, ξημέ- ρωνε πιά, φτάσανε στό Γιακά. Πιά σανε τό δρόμο τα παλληκάρια κι' £να-ένα μπαίνανε στήν πολιτεία τα μουλάρια. Ξεφοραώνανε βιαστικά και ττετούσανε άνέμελα τα τέγκια μέσα στά χαρούμια των σπιτιών κι' άττ' τίς πόρτες, δσες άνοιγαν μέ τόν ξαφνικάν εκείνον καί περίερ- γο αύγινό θόρυβο των ποοοδολη- τών. ΕΤχε φέξει πιά γιά καλά, σάν καταστάλαξε έτπ τέλους στό σττ!- τι τού άδελφοΰ τού, τοϋ Νικολή τοΰ Χαρτιά, στό Μανιάτ Μαχαλά «αί κάθησε νά πιεΓ τόι/ καφέ τού, νά στρίψει καί νά φοι/μάρει τό τσιγάρο τού. Στή χοντρή μάλλινη ΤΓατατοϋκα τοι/, κοντά στό δεξιό ώμο, τότε πρόσεξε μιά κοντή λε- τττή "σία γραμμή καψετιά· καμ- ψιίινο μαλλιί μΟρΊΐζεν (άΐκόμα ,ράν την εφερε στή μύτη τού. Την κοί- ταξε λ'ιγο πάλιν, κούνησε τό κε- φάλι τού καί μέ έλαφριά χειρονο- ιμία βασγεστΐιμάρας, την ττέταξε κάπτοί) έκεΐ δίττλα τού. — Πάει στό διάολο κι' αύτό. Τόσο μονάχα. Είχεν αλαφροζι/γιασθτεΐ αλλη μιά φορά πάνω στήν κόψη τού έ¬ σχατον όρίου. Τι νά μέλλεται ά- ραγε άπ' την άλλη μεριά; Τό τέ- λος; μιά αλλη άρχή; ένα δνομα καί τίποτ' άλλο; Στήν Ώραία Πύλη μαυριδερός καί οστεώδης, άλλά έπιβλητικός μέ τα λαμπερά, άστραττοβόλα, με- γάλα μάτια τοιι, χρυσοφορεμένος καΐ ξεσκούφωτος στεκότανε ό πσ- ττάς. Ή άψηλότονη γιομάτη φ«- νή τού, ψαλμοιώιστά, άντιδούιζε στόν αδειο χώρο. Εύχότανε. Στά ^ τον κρστοθςτι τ' Άγιο Πο- τήιρι των Φριικτών Μυστηρίων. «... καί υπέρ ύγε,ίας, σωτηρίας, επισκέψεως κλπ. καΐ των δούλων τού Θεού, Στεφάνου, Δημτντρί°υ <α"> Γεωργίου καϊ των συν αυτοίς
καί υπέρ εύοδοσεως των σκοπών
αυτών». ,
Τό μυαλό τοΰ Στεφανή, ττου
κάμποοην ώρα τώρα πλοονιάτανε
χαλαρό, χωρΐς σνγκεκριμένη κα-
τεύθυνση πρός τα ττερασμένα τού
καί στά χτεσινά καΐ στά τταλιά,
συγκεντρώθηκε άττότομα κι' άνο>
στηλώθηκε στήν άντίληψη τής στΐ-
γμής. Βαρυ έφερε τό δεξί τού χέ¬
ρι στό μέτωπο νά κάνει τό σταυ-
ρό τού, _
Ό παπάς αιΐ>ησε στην Αγια
Τραπέζα, τό Άγιο Ποτήρι ^αί ά¬
πό τα χέρια τού διάκου πήρε τό
"Αγιο Αισκάρι. Ή σειρά στίς εύ-
χές ήτανε γιά τούς ττεθαμένους.
«Των άοιδήμων κτητδρων . . ^
καί των ψυχών των δούλων τού
θεοϋ Ίωαννικίου ΐεροδιακόνοι^ καί
Εμμανουήλ καί πάντων των υπέρ
πίστεως καί πατρίδος καί τής σω¬
τηρίας των Χριστιανών τής πόλεως
ταύτης, άγωνισαμένων καί πεσόν¬
των αδελφόν ημών».
'1ΙωαννιίΛΐιος ίεριοδιάκονΐος, δτσι
ήτανε γραμμένος στά έπίσημα
χαρτιά των παττάδων ό Χοττζή-Διά
κος. Μά άπό τούς Βουρλιώτες πο-
λΰ λίγοι τό ξέρανε αύτό. Ό Στε¬
φανής τό κατάλαβε. Ή μοττιά τού
θόλωσε. Άδρές ζαρώσανε οί χα-
ρακιές στό σμίξιμο των φρυδιών.
Τα βλέφαρά τού παίξανε κι' ά-
νοιγοκλείσανε μέ νευρική γρηγο-
ράδα. Τό χέρι έμεινε άκίνητο' δέν
τόφερε στό κοΰτελο αυτή τη φορά
νά κάνει τό σταυρό τού.
*Η λειτουργία εφτανε στό τέ¬
λος της1 έπαιρνε τέλος αυτή ή
ΤΓαράδοξη γι' αΰτοϋς τοϋς άνθρώ-
πους καΐ μέ τέτοιες συνθήκες, έ-
παψή τους μέ τό Μεγάλο Μυστή-
Ργο. Τό ιδιο Μυστήριο ττού Τδιοι
έτούτοι άνθρωττοι τ' άγγίζανε συ-
χνά· άπό μίαν άλλην δμως πλευ-
ρά· κρημνώδη, άβυσσαλέα. Τώρα
ή αίσθησή τού έκεί μέσα δλο καΐ
περισσότερο τούς έφερνε σέ μιά
λυτρωτική διέξοδο: τή διέξο&ο ττού
κυρίως Τσως, ττού άσυναίσθητα έν
τούτοις περισσότερο, άποζητούσα-
νε δταν τή νύχτα αυτή ήρτανε καΐ
ν/Γνττήσανε την ττόρτσ της έκκλη-
σιάς.
Καί σάν οίκουσαν τό χρυσοφο-
ρεμένο παπά, τόν Έθνάρχη τού
τούτου τους, μέ τ' "Αγια στό χέρι,
δίττλα στήν Παναγιά τους τή θαυ-
ματουργή, την παμπάλαιη. τή
μαυρισμένη αττό τίς περιπέτειες
μακρότατων χρόνων, σάν τόν δ-
κουσαν νά μνημονεύει τα όνόμοαα
τα δικά τους κι' έ,τσι μαζύ μ' έ-
κεΐνα τα δυό τα άλλα όνόμοπα, τό-
τε νοιώσανε — αύτό τό νοιώσανε
πολύ πιό καθαρά — πώς ή υπάρ¬
ξη τους καί ή δράση τους, ή ρι-
ψοκ'ινδννη. καί σκληρή δράση τους,
δέν πήγαινε στά κουτουρού· εΐχοονε
ένα νόημα πλατύ. Αύτοι ήσανε 'κεΐ
νοι ττού μέ την άττόφασή τους, τό
λιγώτερο, κρατούσανε ζωντανή, &-
γρυπνη καί άτττόητη την ψυχή των
σκλαδωμένων έκεΐ· συντηρούσανε
την παράδοση τής βουρλιώτικης
παλληκαρωσύνης.
Πήρανε «αί τό «άντίνερο». Φι-
λήσανε καΐ τό χέρι τού ττοπτά καΐ
σιωπτηλοΐ άργοπατώντας βγήκανε
άπό την έκκλησιά. Σάν νά τούς
πίεζε τώρα πιότερο τό δάρος τής
μοίρας των τό βάρος τής καθολι-
κότερης ευθυνής των.
"Εξω στήν αύλή τό σκοτάδι τούς
φάνηκε πιό ττυκνό. Στό κελλί τού
διάκου, ήπιανε τώρα τόν καψέ
τους, στρίψανε καί καπνίσανε άττ'
ένα τσιγάρΐο, κουβεντιάσανε λίγο
μέ τόν παπά καΐ σηκωθήκανε·
ήρτ' ή ώρα νά φύγοννε. Περάσα-
νε τούς κοντούς γκράδες τους στό
δεξι τους ώμο, ρίξανε στίς πλάτες
τους τίς χοντρές μάλλινες πατα-
τοΰκες τους.
Άπαλά φωτίζανε άκόμα την έ-
ρημ'ά των σκοτεινών §ρόμων τής
κοιμώμενης ττολιτείας, οί ττενιχρές
τενεκεδένιες λαμπίτσες στά φανά-
ρια τού «μπελεντιέ», δταν βαρεία
κλείστηικε τώρα ττίσω τους ή χον-
τρή καί μεγάλη έξώθυρα τού πε¬
ριβόλου της έκκλησιάς.
Πήρανε μέ άντίθετη κατεύθυνση
τα ίδια ακριβώς σΌκάκια. Κάποια
στιγμή άκούστηκε καΐ πάλιν τό
ρόπαλο τού πασδάντη νά άντηχεϊ
καί νά γεμίζει στ' άλήθεια την νυ-
χτερινή σιγαλιά, ε"τσι πού χτιπτού-
σε τό ΐδιο άργά, ρυθμικά καί μο-
νότονα, στά καλτερίμια. Αύτοΐ
προχωρήσανε χωρίς νά λοξοδρομή-
σουν. Στή γωνιά ενός τρίστρατου
τόν συναντήσανε. "Ητανε ό Γιώρ-
γης ό Σόγιας.
—'Καλή σττέρα Γιώργη.
Καλή οττέρα Στεφανή. Καλή
σττέρα παιδία. "Ολο κι' δλο αύτό·
καμμιά αλλη κουβέντα καΐ χωρίς
ουτε στιγμή να σταματήσουνε.
Ό πασδάντης άττόμεινε άκουμπι
σμένος στή χοντρή τού μπαστούνα
καΐ στή γωνιά τού τρίστρατο·» καΐ
τούς παρακολουθούσε, καθώς δια-
λύονταν οί σιλουέττες τους μέσα
στά σκΌτάδΐα, στό βότθος τού στε-
νου δρόμου.
Ά! ναί! αύτοι, έκεΐ ττίρα έκεί,
ήσαν οί πραγμοττικοί, οί πιό σί-
γουροι, φυλακες των Χριστιανών
τής ττολιτείας έκείνης.
ΝΙΚΟΣ Ε. ΜΗΛΙΩΡΗΣ
ΑΠΟΓΟΗΤΕΥΤΙΚΔΙ ΑΙ ΠΡΟΒΛΕΨΕΙΣ ΔΙΑ
ΤΗΝ ΕΚΒΑΣΙΝ ΤΗΣ ΜΕΣΟΛΑΒΗΤΙΚΗΣ
ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑΣ ΤΟΥ ΝΑΤΟ ΕΠΙ ΤΟΥ ΚΥΠΡΙΑΚΟΥ
ΟΙ ΰπεύθιτνοι κυβερνητικ,οΐ κύκλοι 'καί άντιπροσωπος
ώ [ώ ή
ρη
δέν άπέκρυΛτον ότι αί διαΛΐ.στώσας [ώς παρατηιρ/ητής
καί προ&λέίψεις .των ώς πρός ΐήν
τελικήν έκβασιν τής λδή^
προσπαθείας τοΰ
άδ|
είναι
ρς Τ
κρως άπαισιάδο|οι καί απογοητευτι-
καί. Παρά ταύτα ούιδεμία ενεργεια
έξεδηλώιθη άπό ελληνικάς ηλευράς
όριστικοποιοϋσα τό τέρ^μα των συ-
^ είς τό πλαίσιον τοΰ
ΝΑΤΟ.
Η μή έοτίσπευσις έκκ-αιθαρίσεως
τής καταστάίσεως άοτοδίδεται είς
πρό&εσιν τής Κυβερ'νήσεως νά ε¬
ξαντλήση δλα τα περιθώρια δια-
πραγιματεύσεων, ώστ/ε νά άπιοφύγη
Ίην κατηγορίαν δτι ή ιδιάσ'κεψις έ-
ματαιώθη λόγφ άδιαλλαξίας της.
Ήδη έ'χει υποβληθή είς την Κυβέρ¬
νησιν νέον σχέδιον προτάσεως των
κ. Σπάακ καί Μπάργκιες, συμιφώ-
Ύα»ς πρός τό οποίον τής ιδιασκέψε-
'ως Φά μετάσχουν ή Αγγλία Ελ¬
λάς. Τουρκία, οί εκπροσωπή ι των
δύο κοινοτήτων Κύπρου, ή Άμερ'κή
«αί ό κ. Σπάακ ώς κανονικά μέλη
τής Νορι&ηγίας
Ή έλληνική α¬
πάντησις είς τό ώς &νω σχέδιον θά
■είναι ιάιπαρνιπτι,κή, έπαναλαιμιβανο-
μένης έν τής έμμονής τής Ελλά¬
δος είς την άαποψιν περί συμμΐτο-
$<ής τής Γαλλίας καί Ιταλίας καί είς την προϋπόθεσιν συζητήσεως ΐπςωτευόντως τοϋ μελλοντικ,οϋ καθε- στόντος τής Κύπρου. ΛΟΝΔΙΝΟΝ, 24.—'Βνώ άναμί- *νεται διευκρίνκπς τής έλλητνιχής 'οτάσεως έναντι τής έπ®λιθ·ούστις είς "Παρισίους πλήρους άποτυχίας των συ'ζητήσΐων τοϋ ΝΑΤΟ, τό Λονδί¬ νον εμμένει είς την έλπίδα καί την προσπάθειαν νά πιέση την Έλλά- 'δα νά δεχθή την συνέχισιν τής κω- ΐμωδίας των συζητήσεων τοΰ ΝΑ¬ ΤΟ. 'ί2ς δι,ευκ.ρινιζουν οί "Αγγλοι, την προσπάθειαν των ΰποστηρίζουν οί 'ΛιμερικανοΙ καί δ κ. Σπάακ φο¬ βούμενοι μήπο>ς ή άποτυχία τής ιιε-
<τολα6ητικής οταρ«μ6ιάσεως τοϋ ΝΑ¬ ΤΟ προκαλέση τελικώς σοβαρωτά- |·την κρίσιν τοΰ οργανισμόν. Ή έπι- θΐίμία τό>ν "Αγγλων όπως έπαναλη-
θ ί
γ ς
^ αί στεϊραι σννοιμιλίαι όφεί-
'λεται είς τόν φόβον τοΰ Λονΐδίνου
Ιό'π ή ιέπελ.ΐΟ·οΰσα ρήξις θά οδηγήση
[ΐΐς δραστηριοποίησιν τής έλληνικής
1'δι.ιλωματίας καί θά ιένθαρρύνη τα
|ιίγκττα τόν άγωνυξάμΐνον Κυπρια-
κόν λαόν.
'Επί πλέον, οί "Αγγλοι ιάντιλαμ>
βάνονται ότι αί διεθνεϊς συνθήκαι,
ϊίναι διά την εφαρμογήν δυνααι-
κής άνθελληνικής πολιτικής είς την
'Κύπρον. Είναι δύσκολον νά δικαιο-
Λογηιθοΰν τα δργια τί&ν μισθοψό-
]ρων είς την Κύπρον καί νά ίξητγη-
ιθή ή άρνησις τής Αγγλίας δπ·ι>ς
αρχίση σοβαράς συνομ,ιλίας μέ ιόν
κιντριακόν λαόν δταν 6 Γάλλος προ-
θυ.τ,ουργός στρατηγός Ντέ Γκώλ
ΐμ<ίανίΙζεται ειλικρινώς έϋτιθυμών Ιέ|η''ρεσιν λύσεως τοΰ Άλγερινοΰ 'διά συμβιβασμοΰ Ικανοποιοΰντος χά θεμεΛ,ιώδη αίτή|ματα τοϋ λαοΰ τής Άλγερίας. "Οθεν ένταΰθα προβλέΛεται δχι :<στά τάς προσεχείς ημέρας θά κα- ταί,'ληιθοΰν νέαι πιεστικαί προσπά¬ θειαι 8πως πεισθή ή Ελλάς νά ε¬ παναλάβη τάς συνομιλίας τό>ν Πα¬
ρισίων. Ή αγγλικη προπαγάνΐδα ΰά
με.ιαχειρισιΚ| πρός τουτο τόσον τας
'ΟΛχυλίάς δσον καί τάς ανευθύνους
'δια6εβαιώ«εις περί διαλλακτικήν
Ιδιαθέΐσεοχν τής Αγγλίας.
'Βν τούτοις ιάσφαλεϊς πληροφο-
ρίαι άποσαφηνίζουν 8τι ή θεμελιώ-
'δης αγγλικη άδιαλλαξία παραμένει
άμετάβλητος. Τό Λονδίνον άρνεί-
ται νά δεχθή ή έστω νά συζητήση
τάς ελληνικάς άπόψεις καί έπΐιμένει
δτι δέν πρόικειται νά προβή είς οί-
σνδήποτε ΰοτοχώρησιν μή ιέγκρινομέ-
νιΐν προκαταιβολικώς άπ» τούς
Τούρκους.
Τό Λονδίνον άρνείται κατηγορη-
ματικώς νά αναλάβη οιανδήποτε δέ-
•σΐμευσιν αναφορικώς μέ τό τελικόν
■καθιε·στώς τής νήσου καί έξακο'ου-
Ό·εΓ νά ε£ρ·ωνεύεται την λύσι,ν τήί
ξαρτησίας καί διακηρύσσει την
6ρνηισίν τού ν' άΛοκλείση άβτύ τοΰ-
δε την λύσιν τής δ χοτομήσεως ώς
είσηγεΐται συμίβιί'ασ'τικώς ή Έλλά;.
ΤΟ ΟΕΑΤΡΟ
ΝΕΣΤ. ΜλΤΣΑ- ΗΛ. ΒΕΝΕΖΗ: "Η ΓΑΛΗΝΗΙ#
0ΕΑΤΡΟ ΚΥΒΕΛΗΣ - ΘΙΑΣΟΣ ΑΛΙΚΗΣ
Α. -(ΥΛΓΕΡ1Α11Χ
(βιρουργικά και Γυναικολογικό
39 ΣολωμοΟ (Τηλ 25.716)
10 11?—2 (κα #η
ΑλΊΙΠΙ
ΤΗΑΕΦΙΙ^ΟΥ ΑΙΚΒΓΟΡΟΐ
Ό Δικηνόρο* κ ΓΕΩΡΓΙΟΣ
Ν. Ζ<νΦί--1ΡΑΚΟΣ έγκατέστη σε τό δικηνορικίν Γοοφείδ τού επί της δ>οΟ Μιυρ μι
χά»Γ, 76 γ'ών[α Μ θώνη,) Ά
θ^ Ιλί 615 746
Στδ θίατρο τή"ς Πλατείαι Συν
ιάγματος πα'ζβται, άπω τήΝ
περαβμένη βόβμβδα, ή «Γαλή
νη», διασκίυή άπδ τδν κ. Νέ
στορα Ματσα το· φερώνιμοΐ
μέ πανελλήνια καΐ παγκδσμι< άτιήχηση μυβιστορήματος τοι ΜΐκρσβΛάτη λογοτέχνη κοί Ά καδημαϊκοθ κ· Ήλΐα Βενέζτι Καλο είναι, νομΐζω, Βίαν τταμ>
νά Ιδοθμε στή σκηνή «αρδμοιε
δισσκίυές, νά κάνομε μίαν «ά
φο(ρεση> κοί νά παρακολουθή
σομε τ· θεατρικδ Εργο σ^ν
πρωτότυπθι σάν αώτοτβλή θβα
τρική βημιουργΐα· πού δέν ϊχε
σχίση καμιά μέ δ,τι διοβάσαμι
ή βκοΰσαμε. Τότβ καΐ μόνο θό
μπορέσομε άνεπηρέαοτα ν ό
μορφώσομε γνώμη γιά τή θβα
τρικδτητά τού, γισ τίς Λρετές
ή τά έλαττώματά τού. Μέ ου
τές τίς τψοθτΐοθέσεις τιαρακο
λουθήσσμε την πσράσχαση ΚαΙ
μ' αύτδ τΛ μίτρο θά προσπα
θήσομε νά έκθέσομε τις έντυ
πώσεις μας.
ΑΝ καΐ γνωστή ή ύτιόθεση
τοθ εργου άττ' τδ μυθιστόρημα
δς παρουσιάσομε πρΛτα τόν
κόριο νυρήνα τί]ς διασκευής
τού, γιά την πληρδτητα τής εί
κδνας τιοΰ θά δόσομ* : Πρδσ
φυγες τής τιρόσφατης Μ.κρα-
οιατικής τραγωγΐας τοθ 1922,
παλεύουν σκληρά νά στήσοι^ν
τίς νέες έστΐες τους καΐ νά ρι
ζώσουν στο νέο τους χο,ριό.
Μέσα στΐς τραχ ές δυσκολ,ΐες
καΐ στό μόχθο τ^υ^ νά ΐ,ανα·
φτιάσουν τη ζωή τους, δλόζε
οτη άκόμα τοθς συντσράζει ή
μεγάλη συμφορά. Άναθυμοΰν
ται καΐ νοσταλγοθν τή χσμένη
πατρίδα μέ τ§ άναθά της. Καρ
τεροθν μέ πόνο κα> άγωτΐο
προσφιλή τους ττρόοωπα τιεύ
Ιμειναν αΐχμάλωτοι των Τοόρ
κων. Ξορκΐζουν τόν πόλεμο
κ* εθχονται μίαν ϊΐρήνη παντο
τβινή. Στσργικδς προοτάτης σέ
κάθε τονς άνάγκη καΐ βπόθεση
δ συχωριανδς τους κι* άπό την
τΐατρΐδα γιατρός Βί,νης, πού
κοντά σέ δλες τοο τίς φροντΐ
4ε; Εχει ν* αντιμετωπίση καί
τίς νευροψυχικές άνωμαλΐες τίς
δνεΐροφανΐασμένης γυναίκας
τού ΕΙρήνης, πού σέ μιά κρΐση
τιλήξης και άν[ας φεύγει κρυφο
άπ' το βπίτι της, σά σε θλη
ματΐκή άτιαγωγή. θα ζαναγυ
ρΐσει τιάλι μετανιωμένη—τσα
κισμένη. μισότρελΧη, έκεΐ τιού
δλα πια τιανβ καλά...
Κύρια, λοιπόν, πρόσωττα δ
γιατρθς Β4νης (Γ. Γληνός) καΐ ή
γυνοΐκα τού Ειρήνη (ΆλΙκη), μέ
τή θβτή κόρη τους "Αννα ^-^ν
να Μπράτσου) καΐ μέ την ά·
δελφή της ΕΙρήνης Μαρία (Μι
ράντα). Όλόγυρά τους, στό
σπΐτι τους Οιαδραματΐζονται
καΐ οί τρείς πράί,εις, μέ την
ρρ η
φύΛη 2.αντορινα(ου), τόν βλευ
οΐρωμβνο αΐχμαλ,ωτο Άντρία
(Η. ^.ταματΐου), τΰ γεωργό Γλά
ρο (Δ. Σταρένΐο; οέ θευτερό-
ιερους ρύλους, καΐ μέ Λλλους,
οε ρόλους μικρούς κ' ίπεισο
οιακους. Προσγειωμένοι ολοι
καν ΰηοταγμένοι στή μοιρα
ιους, μέ τίς παρήγορβς κοί σο·
φές συμβουΛές κ' έλπΐοες πού
(ούς οΐνβι ό γιατρός Βένης, μέ
ίΐραγματική εγκαρτέρηοη άνα-
(ολΐτικη. Οικο&ομοι νεων δρων
ζωήι,, μέ τοθς όποΐους τιρο
σαρμόζονται δλοι, εκτός άπο
ιήν ΙιΙρήνη, πού με τίς ρομαν·
ΤΟ ΝΕΟΝ Δ.
ΠΡΟΣΦΥΤΩιΝ
ΣΤΜΒΟΤΛΙΟΝ
Κατά τάς διεξαχ,θείσας άρχαιρε-
ΐσίας τής 12ης 'Οκτωβρίου 1958
τής Παμίτροσφυγικής 'ΕΛίώσεως
ΙΠεριστερίου εξελέγησαν οί κάτω-
•βΐ :
1. Φραγκόίΐουλος Νικόλαος^ Προε-
δρος.
2. Αθανασιάδης Δημήτριος Άντι-
πρόεδρος.
3. Κοκκινάκις Κωνστ., Γεν. Γραιμ-
μ«τεύς.
4. Τζουβάρας Ίάκο>6ος, Ταμίας.
6. Βυσβίκης Άναστ. Μέλος
6. Ραφτόπουλος Εΰάγγ, »
'7. Μαχαίρας Κωνστ. >
Τσαγκιώτης 'Εμμαν. >
Γ. Γΐωργόπουλος 'Αναστ. >
Τοθ κ. ΞΕΝ. ΑΚΟΓΛΟΥ
τΐκές δνειροπολήσεις καΐ τή
αελαγχολική ΙβιοσυγκρασΙα της
<υνηγώει τίς χΐμαιρβς... Η Δ1ΑΡΘΡΩ*2.Η καΐ ή δομή αί των τριών πράξεων μέ μα ΐτοργιά άρχιτβκτονημένη ΐΛί ατάλλη η διάστρωση καΐ ου >έπεια των Ιστορικήν γεγονέ)
των τοθ δράαατος τής τχροσ
ίυγιδς. Μέ άρμονική διατάξη
τεν εΐκόνων καΐ τοθ συνόλου,
Λστ* νά ττάρουν μορφή θεατρι
<ή μέ δράση, καΐ νά χαρΐσουν την καλλιτεχνική συγκΐνηση καΐ ΰφροσόνη. μέ το ίπικουρικό οτοιχεΐο καί τοθ λόγου—τής ίθ-ιμης 8ημοτιΚΓ|ς μέ τά μου 3ΐ κ ά έκφραστικά της μέσα. Σέ τελευταία ανάλυση, δ κ Ν Μάτσας, μέ τίς δΐηγΐες καΐ τοθ <. "Ηλ. Βενέζή, επέτυχε ν6 ιτλουτίσει τώ έλληνικό δραμα τολόγιο μ' £να Ιργο. θεαιρικά αρτιο. •Ο κ. ΓλΗΜΟΣ. δημιοόργησε Ι^α τόπο· χαρακτηρισΐικό, μιά παρουσΐα όλοκληρωμένη κ' επι βλητική Ιατροφιλόσοφου των περασμένων χρόνων μέ την άρ χοντιά, μέ τή σιωικότητα, την βΰγένεια. την άοάλευ>η τιΐστη,
την οπομονή, τή μακροθομία,
τη βαθθιατη άνθρωΐτ ά τού Ο
τθπος αύτός θώ άντέχει οτο
χρόνο, δσο θά Οπάρχουν άν
σρωποι πού ζοθν μέ τίς 'Ρέες,
ποΰ ζοθν χωρϊς Ί έες
<αΙ άνθρωποι τιοό ζοθν άιΐ' τίς Ίίέες... 'Μ κ. ΑΛΙΚΗ δΐτιλα τού, μέ τόν διαμετρ κα άντΐθετο σέ οοσΐα και περιεχόμενο ρόο της, ύπ^δύθη^ε μέ χώ(-η, με και τιειστικότητα τό μέρος τής ΕΙρή.ης. τναΐ μδς εσειςε, Ο^τερα άπό μα «ρα άπουσΐα, πιό αΐθέριο. πιό φίνο, πιό καλλιεργημένο τό ^νώριμο καλλιτεχνικό της τα· έντο, τιοΰ ίγν/υάται λαμτιρή σταδιοδρομία μέ τό νέοουγκρο τημένο ΘΙασότη;. Εύϋυνϋΐ6ητα ουνεργάσιηκαν καΐ οί λοιποί ΰΐαλεχτοΐ ή ΙοιιοιοΙ γ»ά την άρ τΐωοη τής επιτυχίας. * * · ΘΕΛΕΤΕ τώρα, πού άνεπηρέ τστα έςετάσαμε τό εργο και την τιαράσταση, να κανομε και μιά σόγ*ριση τοϋ μυθ.στορήμα μέ τή αεατρική Οιασ^ε^ή ιου ; "Ας θυμηϋοθμε τή σοφη λαΐκή παροιμΐα π ού οέν παρα οέχβται «καΐ την πήττα γερή αι τό σκθλο χορτάτο», Αθι- κείται, χωρίς άλλο ή λυρική α ' φηγηματικη γοητεΐα τοθ ά,όρου λιτοϋ ϋφους τοθ μυθιστο ρήματος. Κερδιζει. ώσΐόσο, ά· ναμφισβήτηια μέ τή οράση και τή ζωντάνια τοθ θεατρικοθ λό γου. Λ Λ1ΓΑ λόγια άκόμα ταιριάζει να προστέσομε: Ή Προσφυγιά, μέ τόν τρόπο πού άρχισε καΐ όοήνηαε τ&λι κά στΰ άπάνθρωπο μ&τρο τής 'Ανταλλαγής, αποτελεί χαρα κτηριστικό οταθμό οτή ζ^ή καΐ στήν Ιστορια τοθ "τς,θνους. Ή «Γαλήνη», ώς μυθιστόρη μα και ώς θέατρο, άπυτελεί τΰ οικαιωμδνο μέ λογοτεχνιχο καΐ καλλιτβχνικο ντύμα χρονικι. ττ)ς συνταραχτικήι αυτής κομ πής. ΟΙ πρόσφυγες, μά καΐ οί λοιποί συνέλληνες, μέ συγκΐνη ση διάβασαν τό μοθιστόρηΗα κοί παρακολουθοθν τώρα τη θεατρική τού ποράσταση, ποΰ σιάζει τιόνο, νοσταλγΐα, αΐσιο εοί,Ια. ΟΙ Λαοί, τά "_θνη ποΰ 9ελο«ν νώ ζησουν, πρεπει ν· α ταχτικά σιήν των αναμνήσ&ων, τΐύκοϊιρΐα εύχάριστη, νο τό τιά ρομε δλοι ιό βαφτιομα, τιού μας προσφέρεται ιοσο έπαγω /ικά. ΟΙ ΛαοΙ, τα "Εθνη τώ βιώσιμα δέν λησμονοΰν... Ξ. Κ. ΑΚΟΓΛΟΥΣ Έκλεκτκοί άρραβώνες ■Ο κ. Γεώργιος ΣεμερτσΕδης πρόεδρος τής Κοινότητος Δρο· σιάς καΐ ή δϊς Σοφία ΜαζλομΙ· 6ου Εδωσαν αμοιβαίαν υπό σχέσιν γάμου. Ή εφημερίς μας αυγχαίρουσα διά τδ ευτυχές γενονός εθχεται ταχείαν χήν στέψιν. ΝΕΑ ΒΙΒΑΙΑ Χ'ΡγΙ ΜΕΓΑΛΗ χρωστάω οΐους εύγενικούς συγγραφεϊϊ, πού μοθ κάνουν την τιμή ν* μοθ στελνουν τα βιβλΐα τους καΐ συχνά μάλιστα μέ κολα κευτικές άφΐερώσεις- «Ή εύγε νβισ ύποχρΕώ.ει», δογματΐζει μιά πβλιτιβμένη γαλλική ρήτρα Καθήκον λοιτΐον μοθ άναλογεΐ νά τιασκΐζω νό λυτρώνομ-Ί κβ· πως άπό παρδμοιο ήβι<6 βίρος. "Ετσι, συμβαΐνει νά ζη'άω. μοι¬ ραίως, κΐθβ φορά τή φιλοξενΐα καΐ τούιης τής δύσκολη; καΐ άτταιτητικΓΪς στήλης, γιά να πα· οουσιάζω τα ττνευματικά προί όντα τιού μοθ τιροσφέροντοι : νά τα γευθΛ καί ν αποφανθή γιά την ούσΐα τους. Μέ αύτό τδ πνεθμα «ρέπει νά εξηγηθίϊ ή προσπαθεία μου τούτη, οπα γορευμένη καΐ άπό τό περΐσ σευμα τής άγάπης μου τιρός τόν μόχθο τοθ πνευματικοθ ίρ· νάτη. Ιίχως κσμιά θεληματική ή άθέλητη έπαγγελματική έκ ζητήση— δΐχως εΐδικό ίξοπλι σμό, δπ&ις καΐ αλλη φορά κά πως ξομολβγηθήκαμε. Ό μδνος παρήγορος δόηγός τιοΰ μδ·, φωτΐζβι τό δοδμο είναι ή συναί- σθηση τής βαριάς ευθυνής καΐ ή προσεχτική μελέτη των ερ νων μέ θέματα πςύ μποροθμβ νά τιλησιάσομε γιά κρΐσηόρθή— άντικειμενική. Πέντβ βιβλία τιροσμένουν νά τούς ίςΌφλήσω τό χρέος μου. θά τα παρουσιάσομε μέ τή σει ρά τιού τα λάβσμε ; Α 1. Γ. Ο. ΚοοδηΙοτκιη : «ΟΙ Μεγοτλοι ΕομνηοΙ>.—'Λλεξαν-
ορούτιολις 1957. Πολλά ώς τώ
ρα μ άς Εδωκε Ιργα όξιόλογα
δ συνταξιθθχος ή^η δημοδιδά
σκαλος Γ. θ. Κανδηάπτης(Κά
νις) Σέ βιβλία αύτοτελή καΐ οέ
συνεργαοίες οέ περιοδικά καΐ
έφημερίοες. Καΐ άκούραστος
συνεχΐζει τίς συγγραφές, μέ θε
μστα λαογραφικά κοί Ιοτορικά
κυρίως τοθ Πόντου. Πολότιμη
ΐτροοφορά αποτελεί καΐ ή Ιστο
ρική μονογραψία πού έξετάζο
με σήμερα. ΊσΐορΙα τής Αύιο
κρατορΐας τής Ιραπεζοθντας
άπό τό 1204—1461 καΐ ουνέχεια
κατόπιν τού ΈλληνισμοΟ τοθ
Πόντου εως τις ήμερες μας.
Μάς λέγει στόν Πρόλογό τού—
σέ ύποσημειωση— τιώς εΤχε Οπό
ΨΠ τού κατά τή συγγραφή καΐ
έργασχετΐκά τριάντο καΐ πλέον
Ιστορικόν, δικών μας κοί ξέ·
νων, παλαιών «αί νέων, πού ά
ναψερονται οτά γεγονότα πού
Ιστοριζει. "Ετσι μάς &1νει οέ
75 περιπου σελΐοες την Ιστορΐα
τής βασιλεΐας εΤκοσι αύχοκρα
τ,όρων τής Ι ραττεζούντας καθώς
καΐ γιά τα μετέττειτο: χρδνια,
δποο τιαραθειει κοϊ στοιχεΐα
πού 6χει συνάξει στή γενετει
ρα κ* *6ώ, άπό κώδικες, άπό ά
φηγήματα παραδοσιακά κλη ,
χρήσιμσ γιά την δρευνα.
Τό β.βλΐο θά ητανε ηιό 6<λαϊ κευτικδ τοθ περιεχομένου τού, ή «καθαρεύουσα» τού πα- μουσιαζότανε ηιδ άτλή. Ένδιαφέρει νά τονιστεϊ Ιδιαι τέρως δτι γιά την βκδοση πρόσ φερβ την άξιόλογη οΐκονομική της ένΐσχυση ή «Πομποντ ακή 'Ε,νωσις»—παράθίΐνμα άςιομΐ μητο καΐ γιά τα λοιπά Σωμα τεΐα μας οέ άνάλογες έτιιβαΚ· λόμενες περιστάσβις. Ό Γ. θ. Κανοηλάπτης έδρ τοσέ φέτο τα πενηντάχρονα τής συγγραφικτΐς τού σταδιο δρομΐας. Μέ την εύχαιρΐα, τοθ ε-ύχόμαστβ καΐ αποού) ύγβΐα και χρδνια «μαθουσάλεια», γιά την άπρδσκοπτη καΐ γόνιμη π άν τα συνεχίση τοθ έθνικοθ καί τιμητικου για τα Ποντιακά Γράμ- ματα Εργου τού. 2. Α. Δ. Αγαπητόν : «Ή Ι ατορικπ «γροτιΐπ εζΐλιξη οτπν 'ϋΑλάΑα* ('Ελευϋεροχωριτι- σμδς). Άθήνο 1957. 'Απόστρατος άξ κός καΐ τέως βουλευτής είναι δ ουγγραφέας τοθ ύπόψη βιβλΐου. Κατάγεται άηό τη Χαλκιδική, δπου βζησε τή ζωή τού άγρότη καΐ τή με λέτησε καΐ τή σπούδασε άπό κοντό σέ δλες τίς λεπτομ^ρειες καΐ τα έξελικτικά της στά&ιο, μέ τα Ιδιαιτέρα χαρακτηριστικα ηού παρουσιάζΛ στήν έλληνι- κότατη αύτη άηό τα πιό παλιά χρόνια περιοχή. Στο πρωτο τού αύτό βιβλΐο έξετάζει τα άγροτικα προβΑ.ή ματα, δπως ίχουν άνελιχτά καΐ διαμορφωθεϊ οτήν Έλλάοα, άπ' την έιχοχή τής Βυζαντινήν Αό· Τού κ. Ξ. ΑΚΟΓΛΟΥ τοκρατορΐας £ ος τίς ήμέρεςμας. Κάτοχος τοθ θίματός τού δ συγγραφέσς, άνσφέρεται σέ συγκεκριμενα Ιστορικά γεγονό τα γορω στήν υπόθεσις ανημο· νεΰει γνθμες καΐ ί ιτορικέ , μαρ τυρίες εΐδικων έπιστημόνων δι κων μαΓ καΐ ζέ·ων, άναλόει τΐΊ σημερΐνή ζωή τ©ν άγροτων μέ την κοινωνική, μέ την οΐκονομι κή διάρθρωση καΐ τοΰς κρατι κου. καΐ λοιττούς παρεμβατι σμοΰς καΐ καταλήγει σέ συμτιε ράσματα θετικά καΐ πειστικά, πού έξηγοθν τά οϊηα τής κα κο&αιμονΐα; μας, ιιοΰ άναγκά ζουν τούς άγρότες μας νά ά ποδημοθν σέ ξένβς μακρυνέ χωρες. Διαυγέσιατη μέσα στίς γρα μέ; τού διακρΐνεται ή γνώ ριμη όνθρωπιά τοθ άνδρας, κα1 δ τιόνος τού γιά τΔν τόπο καΐ γιά τή συμττβθητική τάζη των άγροτων, ιιου αποτελεί μέ τδν βγκοτου τόν κορμό τοθ "Εθνους καΐ άξΐζβι καλύτερη τθχη 'Η τιεριστΐοθδασιη αυτή μελέττ ταιριάζει νό κινήσει την προ σοχή καΐ τό ενδιαφέρον των εί δικθν καΐ των αρμοδίων Κρα τικων Υπηρεσίαν, ώς συμβολή στήν βελτίωση καΐ την άρση των κακώς κειμένων. Σέ αλλο άνέκ&οτο Εργο τοι. μέ τΐτλο «Ιστορικά τής Κασ· σάνδρειας» Χαλκιδικής, καθώς μδς λέγει στόν Πρόλογό τού, άσχολεΐιαι μέ τόν «Έλευθερο- χωριτισμό», δηλαδή μέ τοός ά γρότες π^ ζθθν καί άατιτόο σονται σέ χωρία μέ ί^εύθερει τιαραγωγικές σχέσεις κοί μέ δ «ά τους μέσα. "ής εθχηθοϋμε γρήγορι νά βγεΐ στή οη^οσιό τη·α, σ4ν πολύτιμη κι' αύΐίι προσφορά τοθ νέου συγγραφέα. 3. Π. Χ. Βχλιούλη : <£ελΙ δβί, (κ τής μοτό(.η ουμφ€ρά^ τοΰ ιιοντο» 1921—1924> Άθή
ναι 1957.
Ό Π. Χ. Βαλιούλης, Δ. θ ,
θρακιώτης, χρημάτισε καβη/η
τής στο Γυμνάαιο τής Άμισοί
άττό τό 1914-1921. Αποτελούσι
καΐ μέλος τοθ Διοικ. Συμβ)υ
Μου τοθ έκεΐ Συλλόγου « Ορ
φεθς». Άπό κάποιο παλιό Ι γ
γραφο τοθ 1908, αής έποχ«*ις
τί&ν ΛΛα^εδονικών Ά>ώνων, δ
«ου μιλοθσε γιά δηλα ττροορι
ζόμενα γιά τό ^ύλλογο «Όρ·
φεύ.» καΐ πού Ιπεσε στά χέρια
των Τουρκικών άρχων, ένοχο
ποιήθηκε, μαζύ μέ τούς Απλούς
συναοέλφους τού καΐ παραπέμ
φθηκε στα Δικαστήρια Άνεξαρ
τη^ΐοις τής "Αμασειας. Γλθτωσε
χήν κρεμάλα καΐ έξορΐστηκε
κατόπιν μέ αλλους σό ίρ
ζιγκιάν. "ΐιζηαε τίς τραγικές
στιγμές τ^ς οικης καΐ τής κατα
δΐκης σέ Λγχόνη των έπιλέκτων
ΊιλλΓ|νων δλων των Ποντιακων
πόλεων, μέ την κατηγορία δή
κινήθηι,αν γιά την άνακήρυξη
Δημοκρατίας στύν Πόντο. Δο
κΐμασε τίς φριχτές κακουχΐκ,
των έξορισμένων Ποντίων, άπ'
την Άμισο καΐ την περιοχή τηι,
στά μεσόγεια τής Μ Άσίας
-Οναξε επΐσης στοιχεϊα γιά τίς
δμαοΐκές έκ,τελέοκις δλων των
νέων τής "ΛμισοΟ ποΰ έκτοτΐΐ
στηκαν σέ 6η άποστολέι,
άηβ χΐλιες ττερΐπου ψ^χές ή
κοθεμιά. γιά
V
άττοσταλοϋν
οήϋβν γιά τχοφάλεια οιΛς Άνα·
τολικές Έπαρχιες της Τουρκΐας.
Τά τακτοποΐηαε 8α τοθτα κα|
μα. τά παρουοΐασε Φ^ον
να σ' ίνα βιβλΐο δγί>θντα
οων, ώ, αυοεντικό χρονι'κό
άπω τίς πιό μαρτιρικές &οκι
μασΐεν, τοθ ΈλληνισμοΟ τοϋ
ιΐοντου, ΑλΚά καΐ ώς μαρτυρΐα
αΰιότιτη για τίς πιό άπηρο
Πιαστικές ακΡ'-ότητες των Τούρ
κων—των χαϊ >εμένων παιόιΰν
των σημερινών Νεοβάρβαρων
Δυχικων &σηον&ων —υμμάχων
μα^ Ι...
Ιημαντική συμβολή αποτελεί
τό Εργο γιά τή μελλοντικη σύν-
θεση τής γεν.κης Ιστορίαν τού
ΈλληνισμοΟ τοϋ Πόντου, κατώ
τα τελευταία δτη τής παραμο
νής καΐ τού τελικοΐ) ϋριστικου
ξεριζωμοθ άπ' τή γή τβν ΙΙα-
τέρων τού.
Σημειώνομβ μόνο, γιά την ά
κρΐβεια, πώς ή προέαση τοι)
ΊιλληνικοΟ ΣτρατοΟ τόν ιΛ&ρ
τιο τοΰ 1921 δέν Ιγ^νε «πρός
Κατάληψ.ν τής Άγκυρας», ε,Ο :ε,
φυσικα καΐ «μέοφ τής Άλμυ·
ρας έρημον πρός τόν Σαγγά-
ριο», όπως άναγράφβται στή
σελ 12 τοθ βιβλΐου, άλλά γιά
Την καΐάληψη των κόμβων Έ
σκή Σεχήρ—Κιουτάχια—Άφιόν
ΕΣ1ΕΡΙΗ0Ι ΤΙΙΟ ΤΟΥ
ΣΪΗ-ΕΙΜΟΤΙΒΙΙΦ1Α0Η ΤΒΣ ΒΪΖηΜΤΙΗΙΙΣ
Την παρελθούσαν Κυριακήν
Ι9ην τρέχοντος τό ό—όγευμα ώρ-
γανώθη είς τόν Ι. ναόν Άγίων
Άναργθρχον Ν. Ίωνίας καταννκτι-
κος βυζαντινός έσττερινός όργανω-
θείς ύττό τού Πανελληινίου Συνδέ-
σμου Φίλον Βυζαντινής Μουσικής.
Έχοροστόπησΐν ό Σεδασμ. *Αγι-
ος Πατάρων κ. Μελέτιος καί σνμ-
μετέσχον πολλοί Ιερείς καΐ έκ των
άλλων ναών Ν. Ίωνίας καί Ηρα¬
κλείου1.
Παρέστησαν ό Σεδασμ.. Μητρο-
πολίτης π. Κοζάνης κ. Ίωακεΐμ
οί Δήμαρχοι Ν. Ίωνίας κ. Κιο-
φτερτζής καΐ Ν. Σμύρνης κ. Κα-
ρύλλος καθώς καΐ πλήθος κόσμου.
Τα τροπάρια έψάλλ.ησαν μετά
πάσης κατανυκτικότητος υπό βο
ζαντινοθ χοροθ ύττό την δΐΐύθυν-
σιυ τού κ. Θεοφ. Κατταροΰ, μέλους
τοΰ Δ. Συμδουλίου τού Συνδέ-
σμοα Ή τοιαύτη εκτέλεσις των
τροπαρίων είς αύσττ>ρον και άπο-
^ νέ , · - δυζαντινοι,
λος, εοημιουργηοϊν κατσ
οον τττντων των τταροκ:
ο— ατνίαν ατμόσφαιραν
"Ωμίλησεν δέ ό Πρόεδρος
δέσμου καΐ έκλεκτός σ
μοίς κ. Ν. Μηλιώρ".ς μέ
Βυζαντινό δασικό στοιχεί
θνικής μας όντότη
σας απολύτως τό (
άποσπάσας θερμάς έκο^λώΓ '
μέρους αυτού. '
ΣημειώνομιΛ»
κώς τόν έξαιρε
τού Δημάρχου Ν Λμ
Καρυλλου όστις καΐ έζήτησεζ *·
σον άπό τόν Πρόεδρον τ-ο / ?"
ομού κ. Μηλιώρην, '
τόν δΐ£υθυντήν τοϋ
ρού κ. Καπαρόν, δπως
γική αθτή τελετουργία
φθή και είς Ιναν έκ τ£..
Ναών τής Νέας Σμύρνης
ΠΙΙΕΠΒ8Ι ΟΙΚΟ1»ΙΚΟΙ Ι τ Π1: ί Β !Ρ Ρ ΓτΙΟ 181ΐ
ΔΓΓΛΙΚΑ - ΙΝΣΤΙΤΟΥΤΟΝ - ΟΗΚΙ83
ΧΡΙΣΤΟΦΙΔΑΚΗ-ΣΙΝΑ 6-ΤΗΛ.30.870
Την Ι2ην Όκτωβρίου έ.ί. επραγ¬
ματοποιήθη ή ττροαναγγελθεΐσα
κοιινή Γενική Συνέλευσις τής ενώ¬
σεως Βα-νδηιρίου καΐ τοθ Οίκοδο-
μικού Συνετοοΐιρισΐμού τό «Νέον Βα-
ινδήιριον» έν τή αίθούση των τριών
!ε{κχρχών όδός Μενάνδρου 4
Μέθέματα
Ιον) Λογοδοσία προσωρινής Έ-
πιτροτιής καΐ έκλογή τα<τικού Δι- οικητικού Συμβουλιον τού Οϊκοδο- ιμΐικού Συνεταιρισΐμοΰ. 2ον) Τροττοττοίησιιις Καταστατι- κού τής Ενώσεως. Ή άθρόα ττροσέλευσις των λων άιμψοτέρων των Όώ ύττήιρξε πρωτοφανής. Κατ' αύτην μετά ττ> εΐσήγηρ-ιν
τού Γεν. Γραμιματέως τής "Ενώσεως
κ. Ανδρέα Συ,μ€ωνί6ηι εύχαριστη-
σαντας άπαντας τούς τΓαρισταμ>ε-
νους διά την οαΰθόρμηίτον ττροσέ-
λευ|3·ίν τωιν ώς καί διά την αμέρι¬
στον συμπαράστοίσιν αυτών δ ά
την 'ίδριχτιν τού Οίκσδομΐ'κοΰ Σο
νεταιΐιρισιμοΰ, δ Πρσβ&ρος αμφοτέ¬
ρων των όργανώσιεων κ. Μιιχ. Τσιγ-
δέμσγλου μετά τήιν άνοτλιυτιικήν 'Εχ-
θοσιν των τΓεητραγιμίένων αυτών ανέ¬
πτυξεν έκττενώς τσύς έτπδιωκομέ-
νους ύττ' αυτών οτκοττούς σνγχο>
ρ3ΐς τα ιμέλτ αυτών διά ττ(ν ττλή-
ρη κατανόησιν την δτΓθίαν έττέδιει-
ξαν άπαντα ευθύς ά—δ της Ιδρύ-
σεως των Όργανισμών αυτών, και
εκάλεσε αύτά δττως συμδάλει έ¬
καστος έν τώ κύκλφ των δυνατοτή-
των οτύτοϋ είς την ττιροαγωγήν των
ρκβττών αυτών. Τούς λδγοι/ς τοΰ
κ. Τσιγδέιμογλου έκόλυψαν τταρα-
τεταμένα κι' ένθοοσιώδη
τηματα καΐ έκδηλώσεις
Οί ταμίαι των
Νικ. Γαλόττουλος καΐ Όδυσ
Τρικαλιώτης άνέ—τυξαν τήν ?
νομικήν διαχείρησιν αυτών ·Γ
λούθως εξελέγη τρι,μβλί,ς ·Ε/**
τική Έπιτροπή καί έττηχολού&Γ
τού ΟΙκσδε,μικοΰ__,^,
όκιλεγέντων κατά σεΐιρόν ΤΒν
α) Μιχαήλ Τοιγδέμογλου "*
β) Νικολάου Γαλοπούλου
γ) Έιμμανουήλ Καραμιτ,,Ε
δ) Μαριιας Ατταρτόγλου
ε) Ιωάννου Τρικαλιώτη
στ) Πολυξένης ΜΒρτζιώγ^
ζ) Εύθυμίου Μάικη
η) Άθανασίου Τσίθιμελή
θ) θεοδώρου Κεφάλα
καΐ τού Έποτττικοΰ
έκλεγέντων των κάτωθι
α) Γίωργίου Εϋσταθίου
β) ΧατζΓεμμανουήλ 'Αντοιυ,
γ) Στυλιανοΰ Κανά
δ) Εμμανουήλ Ροζεπούλου
ε) Ιωάννου ΒαλασοότπχΛου
Έν οννεχεία ή Γεν. Συνβω.
παρόντος_ και τού Νθμ,κοί
V
6ούλου των ΌργανώακΛ/ κ Μ)
νού Μττερνίτρ- τή βίοηγή-, ^
Γεν. Γρσψιμ—έος της, '
Βαϊνθηρίου κ. 'Ανδρίσ Ι*,
ττροέΛη είς την τροιτοττο!τ)σ,» ,„
ιΚαταστο-ικοΰττν; ΈνώΓεως Βοι»
ΟΤ|ρΐΌυ εγΧ^Ιν£νΤ(ύ|ν ΤΤ0Ευφιηφ#? <κ| τρο-ολογιών κατ' 4ρθρ«ν κα;,, τδ σύνολον. Ν^υ1 ΚΑΛΑΙ ΑΜΑλΙΔ ΒΑΜΒΑΚΟΥ (Γ λύπ τρ ι α) Τό δέμσ &α μτΓθροΟσε καΐ πάλιν νά μπή κάτω άττό τό γενικώτερο τίιλο «ή ττνευματική είσφορά των ιΜικρασιατών^, γιατί ή νεαρά καλ- λιτέχνις Νεοσμυρνιώτισσα, είναι καί Μικ,ροοσιάτιο"σα έκ καταγοϊγης, κόρη τού Βουρλιώτη κ. Σοφοκλή Βα,μδάκου.Τό δέ εργο τη^ άττοτελεΐ ττραγμοΓπκά μιά, Ιδιαιτέρα μάλι- στα άξιοσηιμείωτη ττροσφορά στό καλλιτεχνικό δυναμικο τής χώρας μσι. Εΐνσ:ι άτπόφοπος τής Σχολής Κ α λών Τεχνών τοΰ Πανετπστη,μίου ννββΗΐπςΐοπ στόν Άγιο Λουδοβΐ- κο τής ττολιτείας Μιζούρι, δπου σττού&σσε μέ νττοτρ>ο<)>ία. Ή ττρώ-
τη της άτσμική εκθέση έγινε στό
τέλος τής τετράχρονης σπουδής της
τόν Φεεδροι/άρΐο τού 1957. "Ελα¬
βε μέρος δμως καΐ &έ όμώδικές
έκθέσεις σττουδαστών στό Μουσεΐο
τής πόλεως τού Άγίου Λουδοδί-
ΤΟ Νι-ΟΝ ΣΥΜΒ )ΥΛΙΟΝ
ΤΟΥ ΟΙΚΟΔΟΜΙ ΟΥ ΣΥ-
ΝΕΤΑΙΡΙΣΜΟΥ ΤΟ ΝΕΟΝ
ΒΑ1ΝΔΗΡΙΟΝ
Τό Νεοεκλβγέν Διοικηπκόν
Συμβούλιον τοΰ Οί«.οδομικο0
Συνβταιρισμοθ «Τό Νέον ΒαΤν
>ήριον» συνελθόν κα«ηρτΙοθη
βΐς θώμα διά τής εκλογήν ώς
Προέδρου τοθ κ Μ χαήλ Τσιγ
δέμογλου, άντιπροέορου τοθ κ.
Νκολάοο Γαλοποολου Γεν
Γοαμματέως τοθ κ. Ί^ά.νου
Τρικαλιώτη, ΤϊμΙα τού κ Έμ
Κτραπιπέρη κοί των κ. κ. Πό
λυξένη; Μερτζιώτου, Κύθι,μΙου
Μάι«η. Άθανασιοο Τσεσαελή,
θεοθώρου Κεφάλα κοί Ίοάν
νού Ταλιού^η ώς Συμβούλων.
ΈτιΙσης τοθ Έποιΐτικοθ Συμ
βουΚΙου προΐστάμενος έξιλίγη
ό κ. Γεώργιος ΕύσταθΙου και
οί κ κ Στυλιανές Καας. Αν¬
τώνιος Χ" "Εμμανουήλ, Έμμα
ουΊλ Ροζδτιουλος κσί Ιωάν
νης Β,χλασόπουλος σύμβΓυλοι.
ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΙΣ
ΑΛΛΑΓΗΣ ΕΠΩΝΥΜΟΥ
'Υίΐοβληθεισης τί) Νομαρχΐα
ταύτη τη> πρωτοκοΧληθεΙοη
ύπ" αριθ. 57402 άπδ 20 9)58 αί
τήσεως τοθ Ί,οά.νου Κανδήλ
έτταγγέλματος — κατοΐκου ΑΙ
γάλεω δδός Έκλησιόντου αριθ.
56 ν«-ννηθέτος έν Μικριςΐ ΆσΙα
τό Ε ος 1912 περί αλλανΊς τοθ
έπωνύμου τού είς εΚανδύληο» κα
λε,ΪΓΓΐ πας ίν^ιαφβρόμενοςδπως
ύτΐςβάλτι τ{| Νομαρχ α τας τυ
χός άντιορήσεις τού έντδς δέ
καπενθημέρου άπό τής δημο
σιεθσεως τής παρούση<ς. Έν /Αθήναις τή <2 10)58 Ό Ν^μάρχης Άττικής Λ. Παιταρρηγόπουλος «ΣΚΙΤΣΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ» Ό κ. θ. Σταυρόπουλος εξέ· δωσεν τό νεον τού βιβλίον ιιέ τίτ'ον «ΣΚΙΤΣΑ τής ΖΩΗΣ» είς τό οποίον σκιαγραφιΐ καΐ περιγράφβι την μβτανολεμικήν καΐ σημερινήν διαμόρφ^σιν τής ΚοινωνΙας. Τα θέματα τοθ [Βι βλΐου .ΣΚΙΤ£Α τής ΖΩΗΣ» κατά τδν συγ>ραΦέα είναι παρ
μενά μέσα άπο την ζο ήν. Πω·
λίΐται αίς δλα τα βιβλιοκω·
λεΐα.
Καραχισάμ. Η εκστρατεΐα πρός
την "Άγκυοα Ιγινε τόν Αθ/ου·
στο τοϋ 1921.
(Σνγέχ«Λα, είς τό ΐτοοβιχές)
κου καθώς καΐ —ήν ίπταφβ
θβση της ΟήΒυίβυςυβ οτή
'Υόρκη διτου το 1955 ρ
ττρώτο καί δεύτερο βραβΐϊο γλι,τπι-
κης. Τό 1956 ΐΓηρετο βραΚο
Ηβζεΐ αοεί5ςΗ τού Μίκουπ ?(■
αεΓθΙίοπ οί ννΌπΐϊη' 5 0οκ «αί
τό δεύτερο 6?α6εΐο Οβτοίιπρ Κα-
ςυε ϋ3ΠΪ3 στό διαγωνκημό /ϊιλ—
κης στή σχολή ττού οττοίβασε Έ-
πί<~ς έλαδε τιμητική 5άιριοι ά¬ πό τό Ροταριανό Όμιλο τού ΙΑι— ζοΰρι, ώς ϋττόδειγμσ νοπη ρίας της Σχολης Καλών Τεχνών Τώρα, έδώ κι' ένα χρόνο ττεριΐτΜ γύρισε στήν πατρίδσ, κα! αύτες τις μέρ«ς, σέ μιά Λτομική της έκ- 6|εση (Γκαλερί Τέχνης, Νίκης 2,1 —20 ΌκτωβρΙθϋ) μ«ς —ΐροιιίίβ- σε την μέχρι τώρα έργασ'ια της. 1 8 έργα σέ τιηλό, 10 οέ ττέτρα 1} σέ μπρούντζο κοί 8 γυψινες μ» κέττες. Καΐ δλα σέ διαοτοβεις «ί >νά μπορούν νά τοττοθειη&ώ ιπι
έσωτερικο των κατοικιών μας Έ·
χει κι' αύτό τή οημοκπα τον ΠίΙ·
ττει άχτ<|>αλώς νά ουνηθισουμι Λ
διακοσμοΰμε τα δωμάτια μας, ™
σαλόνια μας, τα γροιφεΐα μας, ί
μονάχα μέ πίνοκες, άννλ° κα
γλυτττά έργα. Άττέβλεψε δ< τ-ρός αυτήν την άνάγκη ή δίΐΒαιι 6άκου καΐ μέ τίς διαστάσεις" μέ την τιμή των έργων της _ Ή ποιότης των έργων Φ"« .. Ί ς ναι έπίσης καθ" δλα κή. Αισθανόμεθα σ' δλσ Ιφ τως την εκδηλώση ενός 'ώ άληθινοθ καί καλλιεργημέ» τεχνοτρο-!α της ξεψώΥ* Μ άπό την άχαδημα'ικκή γραμμΐ ™ σέ μερικά, άττό τίς «ττέτρες» ^ ττ.χ., φθάνει κσθσρσ τίς μορίϋ'1 ίφηρηειένικ τέχνης Π διοπτιστώνουιμε και τ τής καλλιτεχν.κης τος σίας, άλλά καΐ τη δθνβμΐ ρικεύσεως τής σνηονχκ'ζ Ύπάρχει μιά άλήθεια και ρ» στη στήν άλήθίΐσ οΛή <«'« ρ,ο-μένες τ-,γμές, αύθορμ~.σμός ττού Γοητεύε. ^ ττού γίνεται μουσιβΙ- 7 νείς, καΐ μιά εύγεν£|σ' Κ στήν κινήση, δττ«ς η «~ ναντηση» στΐς & έ ν< οε μέ κ Κ ίΐί λ£ θβ τί ά, ν< νό το νϊ σο Ρ< τί έ χί «Ι Ό Ό χο λη Δγ "Τ ή (κ ♦ΟΙ Ος 6. Το μαζύ δττως στόν .—γ , στό «ΑΙγακ», ττοίηθτΐ ι*01 ισία, δχι μονάχα στόν ' άλάλά σ' δλα της το κώς. Ή δΐς 'Αμαλίσ ζω ττώς εΐσέρχρται μ' χε"Λ έπίδολής στην ζωή τής χώρας ε*