187206

ΦΥΠΚΟΙΚΟΣΜ
ΕΤΟΣ 32σν ΑΡΙΘ. ΦΥΛ. 1455
ΜααΐΜΜ*>οα__1ΐΜ*Μ-- ΠΟΑΙΧΙΚ ΗΕΦΙΙΙΙΕΡΐχ, ΦΙΛΟΛΟΓΙΚΗ, ΟΙΚΟΟΜΙΚΗ ΚΑΙ Χ«Ι¥ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΩΜ ΣΥΛΙΦΕΡΟΛίΤΛΝ
—»¥¥¥¥¥¥¥¥¥¥¥¥¥¥,.....*^--—>-ττ^^«¥ϊ«»,¥¥,«¥¥¥¥¥¥¥¥,,~,¥1
ί *ϊ Μ ΜΜ 1
Ι Ι Ι Ι "Γ'
ΑΘΗΝΑΙ ΚΥΡΙΑΚΗ 14 ΔΕΚ ΕΜΒΡΙΟΥ 1953
ΕΙΣ ΜΟΚΑΣΤΗΡΙΟΝ
»»¥¥¥»¥¥*¥¥¥¥¥¥¥¥»
Διευθυντάς — 'ϋΊοεττ♦>—ι
'¥¥»¥¥¥¥¥¥¥
ΣΩΚΡΑΤΗΣ ΧΑΡ. ΣΙΝΑΝΙΔΗΣ
ΓΡΑΦΕΙΑ — ΤτΤ1ΟΠ»Αε)ΕΙΑΟΔΟ1 ΣΤΑΔΙΟΥ ·5 — ΤΗΛ. 527-126
«Νέα Ύόρκη. μρς
Ό 'Αρχιεηίσκοίτοί κ«1 'Εθνάρ-
χης Κύπρου Μακάριος προέβη
«Ις τάς άκβλβύβους ύηλώσεις
Λθός τούς Ανταποκριτάς των
'Ελληνιαών εφημερίδων.
«Ή Έλλην ιμγ) Άν—προοω-
«βία καί ϋιαιτέβ^ ό ύ
των Έ{ωτ£ι?ιο<ών μ. ύ τ£?ιο<ών μ. Άδβρωφ, ύπΐρανβρώπους προ¬ σπαθείας καΐ επέτυχε, «οτρά τάς τρομεράς ά-τιύράαεις, νά μίτατοπίση την βάσιν τού ΪΙζρ οικοΰ οχίύίοι» έκ της εΰνκούσ τάς 'Αγγλοτουρκικάς 9έ Ό Ά ρς βδιώ Ό κ. Ά&έρωφ έ3ω οε γενναίαν μάχην επι τού Κυ- ηριακοΰ ζηττήματος, τό οποίον έχίΐρίσθη μέ υψηλόν πολιτικον 9 ί ώ ς μή ίκοονό- τητα καί έπετνχ&ν ο,τι ήτο δυ¬ νατόν νά ίπιτευχβή υπό τάς πλέον ώυαμενίϊς συιν&ήκας!!!». Ό Κύπ,οιβς Έβνάρχης δχι μό¬ νον εύωοε, κατ' αυτόν τόν τρο- πρν Λφεοιν «μαρτιών είς τόν κ. Αβέρωφ Τβσίτοαν, διά τα <5ι«- ιτραχβέντα ύπ' αυτού, είς 6άρ©ς τού Κυπβιακοϋ Λιοοΰ, ά ν ο - ι ι ί ο ο ν Π μ « τ «, άλλά χαί διά όημβσί4Α' δηλώσεων τού, έ$ήρε την εθνικήν τοϋ έ- ίνικβΰ όλετήρος, δράσιν!!. Επί τοΰ οημείου αυτού 6 Μα- κΛριώτατος. συνίφώνηββν άινε · κΐΦυλάχτως μετά τοϋ α ε σ η- μασμένου καταχροοστοϋ Τούρχου ύπβϋογοϋ των Έ5ωτ«- ρκχώνι Ζορλοΰ, ό οποίος καί ούτος εξήρε... τό διπλωματικόν δαιμόνιον τού έκ Μετσόδου ν«ου Μεττερνίχου!!! "θταν πρό καιροϋ εγραψα ό¬ τι ό Μακάριος υπήρξεν ό κ υ- ρ ι ώ τ ε ρ ο ί ύπεύ&υ>ν©ς τής
(αφιαίας κοιταδαραβΐρώσβως
τής Άγίας Κυπριακής υποθέσε¬
ως κοά πρός απόδειξιν τού Ισχυ
ριομοΰ μου ιπ)αρ«ταξα σειράν έ-
ηιχίΐρημάτων καί α ύ 8 ε ν -
τ ι κ ώ ν στοιχετων, υπήρξαν
(τβλλοί, οί οχοιοι παρβδβχβη-
έ ΚΰΊ
φ η μ β ν δολιοφθορέα τβΰ Κυ
ηρικκβυ αγώνος, την κ. Βοφβ«
ραν Καολ, οί έβ·«ρχικβΙ συμ.
ββυλβι — Λλί»ν μ«« <ΐ δύο έ$ Πρός λησμονουντας Άμερικανούς ύπόμνησις Ρ ΑΓβΗ Μ »»ΟΠίΙΙΙ.Ο1ΑΙ*Ι1Ν ιΙιΪΓΐυΊΑΙΙ »¥¥¥¥¥¥¥¥¥»¥¥¥¥¥¥¥' »¥»¥¥¥»¥■»<¥»¥¥¥¥»»¥¥¥ >
σιοτομον τάς χβΐραί χ*! ΤΓϊν πα.
χειαν ναστβρα των χαί £**>©-
παγάΛ'διίαν «β Ο ρ
«β Ο ρ μ π ι β τ
μ ιπ ι» τίννι διπλωματικήν
©ϋ «άτρωινό
περίνο»αιν τ©ϋ
Α
τ»ν,
καί
ρο»αιν τ©ϋ «άτρωινός
Αρχιεπ-ισκόπβυ Κύπρου καί
τοϋ χβρπγβΰ των π α χ υ λ ώ ν
«ποδοχών των, κωμικοτραγικόν
υπβυργοΰ των Εξωτερικών τής
δυστήνου Ελλάδοί.
ήου Ελλάδοί.
Κ«ϊ αύτη δέ άκόμτι η εφημε¬
ρίς, ή όποία έπρότεινιε των Μα-
κάριβχι ώς πρ«>©υ|ιηουιργ©ν
τήρα τοΰ "Εθν©ι>ς «ν
«ν μέν ότι ο Κΰπιριος
διέπρ*$ε σωρείαν κ β -
φαλαιωδών σφαλμάτων,
ύιτβςρτήριξαν ©μως ©τι είναι πα-
ρά ταύτα συγγναΰτέος, διότι ηχ
ρβούρθη «1« τόν ό λ » σ β η -
ρ έ ν κατήφορον, τόν οποίον
({έλεζεν, ί<το των χειριζομέ- νων, άπβ Έλληνιικής πλευιρά{, τέ "Εθνικόν ζήτημα. Ώριαμένοι δέ έκ των πβρισοα νέντων «ύτόν έανρςρχικών συμ. 4©ύλων — οί οποίοι δέν είναι δυνατήν νά βίωιρηβοΰν ώς ά - κατκλόγιστοΐ, «λλ' «- «βδίοβον Ι δ ι α ι τ έ ρ α ν, είς τ« μιβταά κονϋύλια τβϋ ύττβυρ ΥΛΛ» των Έ5ωτβρ*κών, σημα- αίαν — ίχι μί,νον ύττεαττΐιριξαν *τι ό Μοτκάριος εϊνοη «« λ ά - β Π τ β $» άλλά καί έ,πανβλαμ βν ί ύ ιργ αα τοΰ "Εθν©ι>ς, «νεγνώρισ*
πρόσφατος, έν κυ,ρί^ 4ίρβ|ρ«, β-
τι διεπραξ«ν όντος λ ο λ λ ά
σφάλματα, κυριώτερον
των ©Λβίων νπήρξε;ν ή π«ρ«ί-
τησί$ τβυ έκ τοΰ δλκαιώματο;
τής αύτ©διαβ€σε*>ς τβϋ Κι>πρι«-
κβΰ Λοιβΰ.
Καΐ τώρα πβύ δέν είναι ίυ-
νατών νά υπάρξη όινθρωπος ϊ-
χων τόν κβΐλ-ον νοΰν, 6 ώπβϊος
νά άμφιο&ητήση ©τι απωλεσθη
πάσα ελπίς απαλλαγή*; τοΰ
μάρτυρος Κυι^ιριακοϋ Λα-
©ΰ, άιπό τ©ί>ς δννχας τής ά τ ί-
μου καί άδιστάκτου
Βρεταννικής άποικιβκ,ρ ατί άς,
ποία έηιχειρήμοοτα Θά έξ>εύρβι>ν
αραγε οί Θιασώται κβτΐ οί δοΰ-
λοι των ύπηρετών, τβΰ κ. Τζών
Φόστερ Χτοβλλες, διά νά δνκαι-
βλβγήσβυν την έ λ ε 8 ρ ί -
α ν" πολιτικην, την οποίαν ε¬
φήρμοσεν έιπΐ τοΰ Κυττριαικού 6
Μοακάρΐβς;
ΟΙ πραγματικοί ο-
Κύπραοι ΐτοςτριώται, των ο¬
ποίων δέν έθολώθη ό νοΰς καϊ
δέν έσκοτίσθησαν οί οφθαλμοί,
ε Ινα» καιρός νά έννοήσβυν «τι
πρέπει νά τεθή οπ6>σδήπ©τ£ τέρ
μα &ς την σημερινήν ιΚΑΤΑ-
ΪΤΡΕΠΤΙΚΗΝ, οοπβ έθή
ς τακτικήν τοΰ Μ«κα-
ρίβυ, β όπβίος δέν ύπήρίεν α¬
πλώς συΐνΐυητεύθυνβί,
άλλά καί συνένβχος των
νβκρβθοοπτών τής Κι>πριιακή5
Έλθί
Π β $» άλλά κα
βανον μυβτηιριωδως είς
βνννμιληιτάς των : «Μ η
ά; ί
τούς
* ι -
γο
με
««Ι 8*
, ρ
ά κ όμ η
ίήτε τ ό νι ίρΐβ
τ γ, ί «βλιτικΛί
Μακαρίβυ»· ,
Κάβε φοράν μάλιστα ηβυ
Κύηριιος Έβνάρχηί είχεν Ιδιατ-
τέρ«ί συνομτλί<χς μέ τον μ β ι- τβϋ ς ρχηί συνομτλί<χς μέ τον μ ρ « ί β ν κ. Τβσίτβαν, ή μί 'Αγγλουί έργατικούς βουλβυ- τ«ί καί κυρίως μέ την π β ρ ί- Αύτη είναι σ τ υ γ ν η ή πραγματικότης. Πάβα ότλλτ> έκ
δοχί) αποτελεί φ β ν ά κ η ν
και άηο&λέηεχ είς ί$χη<χτχβΐν τοΰ "Εθνΐους, τοϋ οποίου ©μως έχει προ πολλοϋ έ$χ'τλτ&ί ή ύ πομονή. Είναι καβρός νά τεθή επί κε- ςραλής τοϋ ΙΕΡΟΥ Κνπριακοΰ αγώνος ήγέτί,ς Ι κ α ν ό ς, άν ς των ίφβσδβκιων τβΰ "Ε- . Άγωνιατής μέ σθένοςκαΐ δύναμιν ά κ α τ ά - . λ η τ ο ν, ετοιμος νά θυσι- άοτ) καί αυτήν άκομη την ζωήν τού, διά την απελευθέρωσιν τη; νβνετεΐρας τού, χωρις νά π«- ρβοούρεται «πό τό άίσμα των ρ ι- σελληνικών £ειρήνων. 'Ο δέ Μακάριος «ν διατηρη ί- χνη Έλληνικοϋ πκχτιριωτιομιοΰ, ©φείλει νά άποσυιρβτί είς μ©να- στήριΐον, φτου βά αναμείνη την ΛερΙ αΰτοϋ κρίσιΐνι τής. ά δ β - κ ά β τ β υ ιστορίαν Μ. ΚΑΛΟΣ ΚΑΙΙΑΙΚ ΤΟΥΤΟΥ ΑΪΟΝΪΑ1ΪΪΙ} ΊΚΑ ΑΙΑΑΓΜΛΙΑ Δέν πρέπει νά λησμονή ό κ. Τζών Φόρστερ Ντάλλες την ά- Θάνατον διακήρυξιν τουτρίτου Προβδρου τής Υττερατλαν- τικής Δημοκρατίας Τ. ΤζέΦερσονπού ατιοτελοΰν υτυο§ήκην πρός δλους τούς άνθρώπους που άγαπουν την Ελευθερία. Τού συνεργάτου κ. ΔΗΜ. ΒΑΡΒΑΡΟΠΟΥΛΟΥ "ΕΙλληινε,ς είμεθα ΰποχ«}ε<»μέ- κοιί νά κβίτ«σ%'η τα ΐτολεμοφόδια στοσύνην τοΰ ώρα παΰ, οί άδεΐλκροί Κ.ύπριοι κο<θ' &ς είχε υπληροφοράας. Προτοΰ Ι Ό Λαφατγι ύιθηοιαιν είς έντονον άΐγωνα ςρθάση ούτος μέ τάς Οιτνάμ/εις τού 1770 - 80 επ Οί νοι τώρα άπεδ»θηοιαιν πρός ώιτ^τηιοιϋν ·τή,ς ίλευθ«ιρ'ίας τω·, νά άνοιφερ|θώιμ«ν είς ττ)ν Ά- ή "Ιστορίαν ά Ούάονγικίτων, Λαφατγιέΐ τον χειμώνα τοΰ ίπεοικ£|(ρθη την Γαλλίαν το Λέ- | καί επεκκε τόν Λουοόβϊκον δείίΐατον Ο ΝΕΟΣ ΠΑΤΠΑΠ1ΗΣ ΑΝΤΙβΧΕΙΑΙ Την 14ην ιτιαρελ&οντος ιμηνός Νοεμβριού, —ροσχλήσχι καί ττρο- ώρεία τού Σεβ. ΤοττΓθτηρτγτοΰ Μι>-
τροηίλίτου Τρι—όλεως κ. βεοδοσίου,
τό Μέγα Συμβούλιον τού Πατριαρ
χείαυ Άντιοχείας, άττοτϊλούμενσν·
έκ -ηών ιμελών τής ' Ι. Συνόδου καί
των ΆντιτΓροσύττων των Έτταρχι-
ών, άνερχομέν,τΛ» είς 72 τόν άρι-
βμόν, συνελθόν έν τή Μ. Αιθούση
, τού Θρόνου, έν τοίς Πατριαρχείοις,
ιτροέβη είς την εκλογήν των ΐττο-
Φηψίίον διά τόν Πατριαρχικόν· Θρό¬
νον Άντιοχείας «αί έν συνεχεία τού
Ποττιριαρχου.
'ΕΞκ των Σ«6. Μητ,ροητολιτών ά-
ττουσίαζον * Σεβ. ΜΓττροσταλί—ΐς
Βηρυττού κ. Ηλίας, λόγω άσθε-
«ίβς, «χ! οί Σεβ. Μητροπολίται
Άογβντΐνης «αί Βροοζιλίας, έκ δέ
■κόν Λαϊκόν ττερΐ τούς 10.
Αρξαμένης της Γεν. Συνελεύσε¬
ως, μετά την κοθιερομένηνι τπροσε^·
χην καί την είς έττΛκοον ·πάντων α-
νόννωσιν τοΰ σ>χετικοΟ τοΰ Κανο-
νιοιμού άρθροι;, έκλέζι·μοι έττΐ Πα-
ρχϊία ένβκρίθτισα^ ττάντεα οί
βρόνου ΜίττροτΓαλΐται
την μυστικόν ψηφ
άνεδείχθησαν, κατά σει¬
β Ενείας κ
ψήφιοι άνεδχη
ράν ♦*♦<», ό Σεβ. Επιφανείας κ. Ίγ^τνος, 6 Σεβ. Τρ.ττόλεως κ. Θίο66σ«χ; «αί ό ΣεΛ. Χαλεττ.ου κ. Ηλίας, ΙσοψαΦίσαχ; 'μ*τα ^^ ,Σε6· Έμέσης κ. 'Αλεξάνδρον καί ευναη- «*Ις 6ττο τοΰ κλήρον. Έν οννεχεία, τα Μέλη της Ι· Συνόδου, οώδεκα τδν άρ'βμόν, κα- ττΡβον είς τόν '1. ΠατριαρΧ1^ Ναόν, £νβα ·α*λ£ΐ<τμένων των θ^ Ρών, εξελέγη, «ατσ. ττλειονοψτνΦΐαν, ^Ρ'άρχης ό Σεβ. Μητροττολ.της Τρνττολεως. _ Τό 4τκ>τέλίισιμα ττς έκίλσγής αν·
|>ΥΥέλ9η είς τα. νΛταχλι>3»αντα την
■• αύλήν τπλήθη, έν <■) έλογης ρχ °υνχρόνως ή είδησις της 'ίέο διά χαρμόσυνον κω&ω- «χθ' ολττν την Δαμα- δ, άνοιγεκτών των ττυλων Ναού, έτελέσθη τό * Πατριάρχης έξε<. λόγον καΐ άφοΰ έψαλη ί τό «αξιος» κοί ό |°ί'Ι χς χρμ , ζιττωκροίϋγάς τού Κληρου ««αι ΛΟ α νίος Άντιοχεύς ΠΡ«- ης. θεοδόσ.ος ό ΣΤ', «%*■ έν τταμττή είς την Μ. Πα- * Αίθουσαν, ίνβα έδέχθα τ* βννχβρΓγτήρια πάντων. , Η Λ. θ. Μακαριότης ό Πβτρι- *"ΡΧ»»ς Άντιοχ*ίας κοοΐ Πάσης Α' ^ής κ. θβοδόσιος έγβννήβη εν ΗΊ*-τώ, τ^ 1886, έκ γονεων ει>
^"ύντων κα! λίαν γνωστών είς
Γ**«ΐ Όρβόδοξον Κοινχ^τητα και
**ς> ^ν -όλιν.
τ« έγχθκλια
σασεν έν τή έχεϊ Όρθοδόξφ Σχο-
λή των Τριών Ίερορχών, καί είτα
ά Σλ των ΡτέΓεβ είς
ή ρ
είς τάς Σχαλας των ΡτέΓεβ, ε
τό Πατριαρχικον ε | ειροδιδαισικαλεΤ
ί έ Στα
είς
,ν. --------,---------- . εΐον»
τού Μττελεμεντίου, την έν Σταμ-
—ούλ Μεγάλην Σχολήν και) είς την
Αν Χάλκη. Ιεράν Θεαλογικήν Σχο¬
λήν,
Άμα τή άτΓοφοιττ(σ,ει αύτοΰ, δι¬
ωρίσθη 'Αρχιερ. 'Εττίτροττος τής
' ΕΞττταιριχίας 'Αμίδης έν Διαβερκίρ,
π,ροαχθείς δέ είς ΊΑρχΐίμαΜδρ'ίτην
υ—ό τοΰ Πατριάρχου Γρηγορίου,
—ροσελήφ&ι ώς Ιδιαίτερος Γραΐμί·
ματεύς αύτοΰ τε καί τής Ίεράς
ΣΐΛ»6δου τού Πατριιαρχείου 'Αντι-
. ώ Τ 922 εξελέγη Μητροττολίτης
Τυρού καί Σιδώνος, οπόθεν μετε¬
τέθη, τφ 1928, «Ις την Ί. Μητρό-
—ολιν Τριπόλεως, τγν ©εοφιλώς έ-
ποίμανε μέχρι τής αναρρήσεως τού
είς τόν Άποστολικον Θρόνον τής
Μ. Πόλεως 'Αντισχβίας, β(ς διαδο-
χιήιν τού αειμνήστου Αλεξάνδρου
τού Γ'.
Ή Α. Ο. Μοοκαριο—ς άνέτττυξε
πλουσίαν θρησκευτικήν καΐ διοικη-
ρχείας.
Τφ
τικόν δράσ"ΐν
εξέδ
ήν ι
καΐ αν ύττηιρέ-
έδ
ράσΐν, &ποο ιρ
εξέδωκεν άραβιστΐ και έδη
διάφορα άρθρα κοινοτι
έ ί δάφορα
μοσίΐνσε διάφορα άρθρα κοιν
κήνς φύσεως, μετέσχεν είς διάφορα
ΣιηΑέορια, ως Άντιπρόσωττος τού
Πατριαρχείον, τφ 1936 έττ£ΐσκβ|ιΐθΙΐϊ
τας Ήνω-μ. Πολιτείοχ;, συνώδβυσ*
τόν Πατριάρχην 'Αλέξαν&ρον «Τς
Σταμτιούλ «οαΐ τό ΟίκοαμΒν. ίΠα-
' ΡωοΊαν καΐ 'ΕΞΛλάδσι,
τό Μχ
δόο Γυμνάσ.α και
! 'Έ
τας
Έ^τός τής 'Αραβικής γλώσσης
ομιλεί άητταίστως την Έ λληινικην.
Γαλλικήν, Τουρκικήν, άρκβυντως οε
χειρ!ζηα< την Αγγλικην, την Ρβ- Άϊήν σικήν καΐ την ·-■--.-- ■ , ,- Ή έκλογή Αυτού έχαιρετκτθη μ-' ένβοιχτισσμοθ τταρα ττασών των Όρθοδόξων 'Εκχλησιών «α· θερμαΐ διεαΐΛΤτώθησαν "δ* τ6" Υ" ψ,στον εύχοΐί υπέρ .μ«κροζ»*χς «« ένισχύσεως έν τή Ιερά καί ιτολυθ θύνω Αυτού Πατριαρχην -^ν0^ τορια. Ν ^«ΚΟ-ΜΟΝ· τβ «4ς τον 9ά 6ημ«η- *ν*· βννβρΥετΤθν ΜΙΧΑΗΛ ΚΑΑβΓΕ- *«*» ♦»* καί ηναγκάσθη νά έπι- στρΐΐψη είς την Βοστώνην μέ τα; δυνάιμεις τού. Ή διά τας ΰπ' αύτοϋ έπκηροφή ήτο Λαν'Λ- διότι ««πά τή'ν νακμένων Πολντειών της Άιμεριΐχ,ής παντοΰ υφίσταντο τάς μικράς έπι- είς τό ξιγκτον οπον Εσημειώθη ή πρώτη ' έκτον νά δοηιθήιοτηι διά οτοχχ,τοΰ καί μάχη μέ πατριώτας Κιαιτόπ».ν προ- | στόλου τόνι άγωινιζόμενον τ.Λ'ά άΐπό την επανάστασιν τώιν Ή- χο*ρτ)θ1ε πρός, τό Κόνκορντ δβΐου συ ^ κανικόν λαόν. Οντω ΐστάλη νχΛμένίον Πολιτειίδν της Άμερυκής | νήντησε κραταιαν «.ντίιστοίσίν, των πρός •έκιδίωξιν των "Αγγλων Ιμ τοθ έΊο»φους τοχν καί ιά^κτηοΐν τής έ- λευθεριίιας τωιν. Ό Τάμας, Τςέφεοσον ό κα* τρί- το; ικα'τά σΕΐρα,ν πρόεδρος των ΊΙ- εΐσηγτίθή την 4 Ιουλίου 1870 είς τό Κογιχιρέιοισο τό σ%έ,δ«> της
Δι«κ·ηρύξεα>ς της Άνείξαιριττισίας
είχε ουντβιΐΐ», και δϊτερίαιν διά την
άΛ*θοώΛΐνη ιέλευθεοΛα πού έμελλε
νά γίνη ιμιά ίΐ«υνίσ(χ.υρτ( ιδύΜαμι, είς
όλόκληρο τόν κόοΐμο. Ή δι«ρ<,ήρυ- 6ις ίιθ'ασίιζετο, «Ις, την ίλευθερίαν τού ό,τόμου, «ΜΧθιόριζε «ιρχάς ότι 8λοί, οί, άνθρωΜοι έγεΛτνηθτιΐΐαν ϊ- σ<Η χαί «χούν ώφΐισμένα δΐκαιώιμα- τα κα 'ώτι αί Κυ6ερντ|οΐενς γίνανται υ η κάς στραιτός άπό 6.000 άνδιριας ΐ'πο τόν ιστραττιγόν Ροσαμπίν. Ό 1'αί.- λικός στόλος ήνάγκαοε το{»ς Βρ.°- ταννούς νά έγικαταλείψουν την Φι λο.όέλφίΤΛΧ καί άαέκτηοε ελεγχο στά Άμ.ευγκα;τα)ΐ>εσνν
των ΚυβερνωοΑένκΛν ικαί, ούχι άπο
την αΰθαίρειττι θέλησιν ενός Βαχτ',-
λ (έιδώ ιέΐννοεί τόν Βασιλέΐα τής
όά
λεως (έιδώ έννοεί
ΆγγΛιίας) } τα συμιφέοοντια όμά-
δο; άνθ/ρώπ<Λν, είναι δέ δικαίωμ« τοΰ λαόν νβ. άνιαΐτρέπτ) τούς τνράν- νου; καλ να έιξευρίσ^τι τόν κβλύςε- ρον τρόπον ιδιακιΐ'&ερνήσεώς, τού. Ή δ*αΐκτρ(?υξις ήτο ΙκικληΛς ά- Λυθυνομένη ρίς όλον τόν Κόσιμον κ.αΐ θά ιμείνη πάντστε ώς μία ϋΛο- θήκη «ρός βλους τούς άνθρώπους ποϋ άγαποΰν την ελευθερία. Ιδού ή Φήξ τάς Ιδού ή Φιαικήρξί Θεωρούμεν ώς αύταποδεΐκτους ς (άΐκολοΰθοιυις ■αληθείας; δτν δλοι ϊ ό ί ς (άΐκολοΰθους ης οί άνθοωμ-ηοι γεννώνται ϊσοι ότι· εί¬ ναι «ροικιΐΐσ'μένοι από τόν Δημιουρ- γόν ,μέ ώρ4<οιμένα άναφαί,ρετα δι- καιώμιατα ιμειταξύ των οποίων είναι ή ζωή ή ιέΐλευθερία καί ή εκδίωξις της εΰτιμειρίας. "Οτι διά την δια- ά ώ !λ»......................"^ Μην τώ>ν άνωρ (χ
οί, δνθρίΐΜΐοι δημιουογοΰν Κι·-
ή αί όΐπ»ϊοχ άρύοντα,ι τάς
άό
βερνής
■ναμίιμους έξουβίας των άπό την
βυγι>ίατάθε<κ.ν των κυ&ερνωιμΐένων. "Οτι όποτεβιήηοιτε ή μορφή, δ<ακ"- γίνεΐτω έπνζήμιος 8Λ ύύ ί δί 6ΕρΛή»εωις γ τούς κΛΜΜΐοΰς αύτΐούς·., είναι, ωμα τοΰ λαοΰ νά την μ,ετουβόλη ή νά την καταοτγή. «αί νά κιαθΐειρώσΐ) νέαν ·μ»οιφτΤν διοφΐυΛερινηισεως θέ- των τάς 6ά)οΐει.ς της επί τοιούτων άρχών καί οργανώνων τάς έξουσίας ς ρχ καί οργανώνων της «ιατά τοιοΰτον τρόπιον κατά την ικρίαιιν τού νά ύΛά θά &σχζ γαλυτέ>α ηυθανάτης Λοαγμ
σεως τής άΐκριαίλείας καί τής. εύτυ-
χίας τού.
Βάσει τοΰ μ/ντ)μειώδους τούτου
έγγράφου τ% διακηούξεως Τής 'Α
νεΐαρατισ'ύας ό λαός των "*Ηνο>;αΐ-
νων Πολ«.τειών, ά—ούθη είς ιάγώνι
βκληρόν εναντίον των Άγ>γιλα>ν δ
στις ήρχισε τό πρώτον την 18 Ά-
ΰ 1775 δτε ό "ΑγγλΛ;
ή
τοΰ
Λριλίαυ τοΰ γ
στρατττγός ΓΤκέικτς διοικηΐτήΓς της
Φρουράς της Βοστώντις ρστειλε β-
να ιάνΐιΟΛΐπιαο|4ΐα είς τό Κάνκοον:
διά νά σνλΐλιάβη τοΰς πατριώτας
θέσεις των ΐϊατριωτώιν είχον δέ οά ηνωιμένοα Γβλλοαΐμ«ν
τόν ΊΌννΐΛ τοΰ 1776 άπ»<«οΰστ>Γΐ
κ«1 ΙέΒτΙ δύο ετη οέν έΐιτεχείρησαν
να ίέιπντεθονν καιί «άλιν.
Είς τόν Βορράν ή επίθεσις Λ
"Αγγλων είχε πεοΛθβότίρτι έ
χία. Κατά την 27 Αϋγούστου τοΰ
1776 30.000" Αγγλοι επετεθησαν
άς τό Μπιροϋκλιν εναντίον 18.000
Άμε^ικανων τοϋ Ούάσιγ~*οχνι 8ότνς
ήτττνθτι καιί όπιο#ο%ώρη<3». 'Επτνκο- ήτττνθτι καιί όπιο#ο%ώρη<3» λούθττσαΐν ίίμως αί νίκαι τ(άν Άμε- ρικανών βίτό ΠρίΛΠθΐτον καί Τρέντον. Οί Άμε<Ηκαινοί πάλιν ύΛέσιτησαν άλλην ήτταν εί ςτήν Φιλαίδέλφειαν τόν Σ«υττέμι&οιον τον 1777, ήν κα¬ τέλαβον οί "Αγγλοι ναίτό Κογ- κρέιβσΌν ήναγκάισΐθηι νά φύγη. Ό Ονάονγΐκιτωιν ήναγκ(χσιθτ| μέ τα <ϊΤ©ατεύ}ΐαΐτά τού νά όπ»,σθοχω- ρι'ϊση είς την κοιλάδα τοΰ Φόοτζ, κ«ί νά *ιιέλη ίνα ά»ελ««ττιικό χει- μάΛ'α ιμέ τα στρατεύματά τού. Χϊ>
φ&ινόοτχορΌ τού 1777 ομως ίκερδή-
θη (μυά <Λ»6αρά νόιη των Άιμερι- κανών είς ττίν ΣαριοετόγΙκαι. Ή νίκ,η αυτή ιέθειωρηθτι ώς ή άπχκρασιστι- κή κάρπη τοΰ πολέμου διότι ιιατ' αχτήιν ό "Αγγλος στρατηγός Βουρ- γκόϊν παρεδόθη μέ τάς ύπ' αύτοΰ δυνάμεις <κ 5.000 άν&ρών είς τόν Άιμερνκανόν βτραττιγύν Γέκτς. '^οιχΛούθτιμα της νίκης τής λις έξ 8.0001 άνδρών, είς τό κτάιουν τής Βΐιργινίας. 'Εκεϊ ό Κορ- νοι<ά|λας άντβιοίΐε οθεναράν άντί- σταχκν, άλλά στό τίΐλος παρεδόθη τάς δυνόρεις ίξ 8000Ί άνδρών, ή ω τοΰ Λέξιγκτον >καΐ Κόγικορντι ήτο άνδρας άπέκλείΐσαν τάς δννάμβι;
μέγας, ωστε νά ιέπιαικολουιθηση ή ' τοϋ Άγγλου ατριατηγοϋ Κορνουα-
κατάληψις των Βοεταΐννΐικ,ών φρου- " ~
ρίίΐνν τής Τικαντ·εοόγκα καΐ νχ>ΰ
Κράουν-Πόϊντ τής Νέας 'Τόρκης
άπό ανίδριας τής τοπική,ς φρουράς
τοΰ Βέριμμουτ.
'Εν τφ μειταιξΰ δ^ωρ/δσθη, ΟΛό τό
Κογκοέσσΐο ό Ούάσυγικτων ώς άρ-
χ'ΐ.στ.ράτηγ,ος των Έθννκων Άιμερι-
κ.ανικών Ιδυνάμεων διά τό άκατά-
6λη/το ήθικό καί φυοΐιικό θάρριος
τού.
"Οταν Ιέιψηκρίιοΐθτ) ή Διαικ/ή'ρυςις
τής Άν,εξαρ/τηισιύας οί "Άγγλοι, δι-
έθετον 50.00Κ) «ηΐίκοας καϊ τό σχεδι¬
ον των δράσϊίος πρός κοοθυΛΟταΕιν
τό>ν ιάΛονκΛΐών αφεώρα είς τρείς πε¬
ριοχάς ήτο», την Νέα Αγγλία ιά;
μέοας «Βΐιοκκιοϊκάς καί τάς νοτΐους.
ΑΊ ώς άνω τριεϊς πειριοχαί ό6τ*ίχ»ν
κατά μ,εγάΐλας, ιάίΐο·στάχ>εις ,καί 6έν
νά άλληλοοοηθτιθονν.
Ένδισφέροντα έΘνικο-Θρησκευτικά θέματα
ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗΝ ΜΟΥΣΙΚΗ
Καλλιτεχνία-ΛατρεΙα.—Βυζαντινή κο! Δυτική μουσική.— Μουσική
κατάρτιση στελεχών.—Έμφάνιση καΐ παράσταση Ιεροψαλτών.—■
Ραδιοφωνικές έκπομπές.—ΠαραλεΙψεις-πλατυοσμοΙ.—ΜονοφωνΙα-
όμόφωνηπολυφωνΐα·—Προέλευση τήςέκκλησιαστικής μουσικής.—
Μ έκκλησιαστική μουσική Ααογραφική τεχνη.— Συμπεράσματα
; Τοϋ συνεργάτου μας κ. ΞΕΝ. ΑΚΟΓΛΟΥ
Β' .προσόντ»ν εις βάρος ^»» αύπών, Ή ο—ά—| καί π—>ά—α— *λ«ν
Γιά προγενέσ—ρη σχετική μβος τής άνοχης καΐ ττ»ς «πομονης των νά εΐιοι πάντα 9—μνή; Αν*— ίληπτη,
πραγμΐατεία, καλατηοτοΐς Φίλος Ι ίκ*λη<τια^ομέν<»ν. Τή Φιλοοβ^ιβ Ν' άττοψεύγονται οί ον<ητή«τεις μάς ϊχει όπτσδώσβι Φβνατισμό, αυτή την έχουν ήλβι οί "Ελληνες,' καί τα κρυφομιλτ,ματα] ρ«-βξύ ίπτίρμβτρο έθνικισιμο καί ιμισαλλο- δοξία. θ' άδικοΰσα κατάφορα τόν έαυτό ννου —κβιϊ .μόνο τόν έοουτό +ι«υ— αν άφηνα ίστω καί τό πα- ^αμικρότ«ρ>οι παρόμοΐο συναίσθη-
οί "Ελληνος,' καί τα
πού λίγο - πολύ ι—σα^ίφτηκβν μί τους, κοβθώς καί οί έκνίυρισιμοΐ καί
τή'ν ψοΛτιχή, ϊ) πού ξαιρουν όρι- οί ϊριδις. Σοβαροί καί σβμνοί στό
σ,μένΐς «ΛοΑμωδικ; καί ίννοοθν, 6· στασίδι τονς, δίχι>ς ασκοιη.ς κι-
τα·ν όβν φιλοξβνοθνται στό χορό, νήσεις, δίχΜς χ«ιροναμίίς, δίχ«*ς .
,._^...Γ___^_ _, , . . νά συμψάλλουν ο—» τό στασιδι ^^ιρφαισμοϋς κατά τό ψάλσιμο. Νά "
μα νά καπέχιι καί την άπειροελά- τους μέ τόν ψάλτη ή καί τόν πο> έκτιελοΰν κανο,νικά — &ς τ—ΰμΐ καΐ
χιστη άκόμα γ«νιά τής ψνχής καϊ πά ένοχλητικοτβίτο! καϊ α»ί<"<ι*». *α*....... ~.^..,^λ — ,λ /—.,.;» —Λ τού λογισιμοϋ Vου- ΤΊατί άναγνω- τικότατα γιά τοΰς διττί ρίζω είλικρινά, έκτι,μ» κοί παρα- —χωρία καί ή άπρεττεια. δέχομαι την άξία τής τετραφτο-1 Συχνά έπίσης συμβαίνιι, άχόμα ' είβύνη τβΰ χοραρχη νίας, πού ευχαριστεϊ καϊ ονγκινεΐ καί <τέ κτντρικούς Νοβύς των Ά- άριστεροϋ. Μέ προσηλωμένο τούς Δυτικους, διτως ή βνζαντινή ' Οηνών, ό κλήρος, ώς καί έπίσκο- νού καί τό Φλέμμοι στά 6'βλία τούς "Ελληνες. Ή κα3*μιά, δττως ποι κα—ότε, νά βιαο-ποθν την κα- ^ άναλογίου ή στϊς ^κφωνήσκις τού καϊ ΟΊλων των άΜων λαών καϊ έ- τάννξη μέ παραφωνίεις, κακοφΗ- ' κλήρ;υ. ΕΤΛϊι θλιβ«ρό τό Φβινόμΐ- Ονών ή μΌθσική, &—ο καί των πιό νίΐς καί όιμουσες ίκφωνήσχις καί νο νά κοιτοΰν οί ψό)λιτες πρός την .·.—~—~— >Ή~«.«ν ««ι —οωτανόνων. βν»λιιυβί«Γ. ιτού ηχλάνε καί τό ίρ- «ίβοδο γιά νά βλ£·—>υν ττοιοΐ απαί-
— τό σημ«ΐο τού
λογισιμοϋ Ι·*"· Γι'ατϊ άναγν»-' τικότατα γιά τούς διτιίλιανονς τους σταύρον, έπήκαψα, ,μέ μέτρο καΐ
- - - · ■■■'■----------: ^ -»-----'------- ι με τάξη. Πειραχημένα δλα, μέ τίγν
— *€ξι«ΰ
τό
ϊα τού
ίιποαναπτυκτων και
διά νά σώση την ζανηιν των
■κοηών τού.
Τουτο κατο, τό θΐοο; τοΰ 178ιμ.
Ή νόκη τοΰ Γκορκ,τάονν τής Βιρ
γινίας ήτο 'αίταφβ—Μΐΐΐικήι δ*,α την
ενυε«β*ρίοιν τοϋ Άιμεριχανίβοον λα
ού. "Οταν τα νέα τής Άμεοι-
κανικης νίκης ΙφίΚκσαν είς τή-/
Αγγλιαν τό Αγγλικόν κοινο¬
βούλιον εψήφισε τόν
ριοηική «τυνθήκη.
Ό -κοοιμιος όλσκληιρ«ς
χι/ίρετατ,'ΐαικόιμτι >δνά τό μέγα) έ<-ά- τενγιμα τοΰ ΆμιερΐΛανικον λαοϋ πού άπεκτηισε δ*α σκιληιρών άγώνων ΐ- πί 7 σχεοόν ετηι εναντίον τοΰ 6υ- νάατου τοι>, δηλσιόή την έιλιευθερί-
•ιιν τού. Είς τόν μεγάλο αυτόν άγώ
να οί πολεμοϋντες Άμερικια,νοί ά,τ-
πατοιωταΛ ούχι δέ τρομο
καί
εικαίΛΰντο πατρ χ
κράταν ώς Άμερυκ.ανοΙ κα'ι "Αγγλοι
θέλουν νά άττοχαλονν σήμερον τούς
άδελφοΰς μας ««τιρίονς Ματρνώτβί
άγοχ«(ζθ}*Ενους 'δ*ά τούς Ιοίον; σικο
πούς καί Ιβαν«*ά όπως καί οί Α¬
νους δ ς
Ιβαν«*ά όπως καί οί
τόχε
^οιχιμ της νίκη
Σαροΐτόγικια1 ήτο νά συναφθτ)
χία τής Γαλλίας ικαί Ήνιομι:νο
Πολατειων καθ1 ήν ή Γαλλία υπε¬
σχέθη βοήθειαν μέχρις άναγνωοί-
σιως τής 'ΑΜεξαοτηκτίας των 'Η-
έ Πλίΰ Κΐ Λρο άκό
μη
κς
Παλιτ·ειίΰν. Καΐ Λρο άκό-
τής συνάψεως 'τ'ής συνιθήκτις
6
μη τής συνάψς ής ή
στμΐμαχίας «ολλοί Γάλλοι ελα6>ον
μΐρος ώς έιθελονταί καί ίΊπ)ολέι.'η-
σαν μέ μεγάλον «νθον«η.αισμόν. Είς
έκ τούτων ήτο ό Ααφαγιέτ όστις ί-
φλέγιετο αϊτό τόν πόθο νά άγωνν-
σθη (διά την ελευθερίαν των Άμε-
ρικανών. Οντος κατεπώγη €ίς ιόν
στρατόν τοϋ ΟΰόκΛγκτων ώς στρα-
τηγός, ή διαγωιγη τού δέ ήτο θαυ
μαοάα ώ«—β νά κερδίση την έμπι-
πούς καί
μεριικ.ανοί -^— .,,..
'Ο Τζέιφεροον δοτως άΜεορέρθη
καί Ετροτιγοχιμένως έν τΤτ διακτηού·
ξει της ιάΐνεξαρτηισ'ίΛ,ς έϊϊίστβνε ότι
αί'τη ήτο ιμία έκκλησις άΜΕυθννο-
μίνη βίς δλον τόν κόσμον καί 5η
θά παραμείνη ώς, ύποθήρθ] πρό; δ-
λυτις τούς άνθρώπους πού άγαΐτοΰν
την Ιέλε-υθεοΐα. 'ΕΛύσης £Κ'ιστεν»ε ό¬
τι τό δεύτερον τής ίΙλεοθΈρίας νά
άναζωογονή'ται άπό κανροϋ είς και¬
ρόν μέ τό βίμα των πατννοκό>ν,
κα·, τυράνναΐ'ν.
Βάκτει. των μεγάλον άοχών τοϋ
μνημιειώδους έγγραφον τής δνακίν-
ρύξβως τής άνεξαρπησίας καΐ τής
έμπρα,γμιάτχη) καταλύσεως; τής Άγ-
γ'λακ.ηις δεισκοτείας ΐπί τοΰ λαοϋ
τούτου οί Άδελφοί μας Κύ,τρκΗ έ-
ξτ;γέρθησαν ί^αντίοιν τοϋ Ιδιον 5ν-
νάστσυ ΐοπΐδιωοιον,τες τόν ίδιον σκο
πόν καί τό ΐδιο μεγάλο Ιδανικόν
την ελευθερίαν των.
Άμΐβρωίαΐνοί,
"Ολοι οί "Ελληνας πΜΛεύε/μΕν ό¬
τι. ισΒ6ομεΌΐ την Ιστορίαν καί τάς
.παρα,δόσεις νας «Λοιτίοντες σι»νάμια
φόρον τιμή,ς καϊ σ·ε»αβμόν εί- το
χιΌέν αίμα των «(>ογόν(ι>ν σας κα¬
τά τόν άγώνα ύΛερ τή; ύνεξαρτη-
"Αγγλωνι, θά θελι'ι-
μέ δλην·
οΊ,ας οοαιπά τ<»ν σητε νά την δύναμίν σας δια την ρίαν τοΰ αδόλφου ΚιντρΐΛΐκοϋ λαοϋ, χαί σδτω ιμή εΰρΐΐβ'ώμεν είς την ί αν διισάριεΐστον θέσιν νά εϊπ<οη·ν δι' ύμδς. Δάκϋκαλος πού δίιδαακ« καί νομόν δέν ώ«ο«,τ€ΐ. ΔΗΜ. ΒΑΡΒΑΡΟΠΟΤΛΟΣ εχίΐ την άπόίλυτη άντικβιμενική της γο τοΰ κοΛοΰ ΙεροφάΛττ,. άξία γιά τούς καθ" έκαστον λάους, Ι <Λ -«α™— Λγ~»—;«γ πού τή δημιούργησαν μέ την επί- κ,οΰ - . , , . δρ«ση ποικίλην λόγον καί συν—ίλε- νράφττμοε ά—ό τούς άριιοδιότερους. ττρος ΦιΙλβυς —ών κλιματολογικών, πολιτιστι- Είπιοιμε κ' *μ£Ϊς τή γνώμη μας πιρισσότερο νούν καί ττοιοί βγαίνουν ή πρός τό ΕΘΝΙΚΑ ΖΗΤΗΜΑΤΑ ΗΛ ΜΑΟΟΥΜΕ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑΝ ΜΑΙ Φωστηρες είς τα γράμματα, τάς τέχνας,τάς έπιστή; ααςκαί άναλφάβητοι εις την ιστορίαν... δχι της Κι- μ νας, άλλά την δική μας. Τού συνεργάτου μας ΒΥΖΑΝΤΙΟΥ 'Έξ <άφορμή·ς τού ύττό τόν τίτλον λ Ο δρβρου τοό Ο κ. Ζ ο ρ λ ο ύ άξιοτίιμου συν*ργάτου τοθ «Πρ. Κόσ>μς υ» κ. Θ.Σ. τού δημοσιευ¬
θέντος, έν τφ φύλλω τής 3 τρί/-> <- τος, <καΐ άλλων τταρομοίων άρθρων» ττού ; δημοσιεύονται έκάστοτ: έν τώ Τύπψ κατά τούς τελευταίοος αύτούς καιρούς, δς μοί έπιτραττη υά: έκθέσω τάς κατωτέρω σκέφεις Πολλοί των παρ' Αμΐν άρθρο- γράφων, νομίζη δτι έκψραζόμε- νοι περιφρονητικώς ·π*Ρ· ^ς π^- άξίας των εκάστοτε άντι- νικής άξίας των έ ττάλων μας·, ίξαίρουν ετιι περισσό- τβρον τόν ήρω>ϊσιμόν καΐ τάς πολε-
μικάς άρετας τής φι;λης ,μας. Κα-
λή ικαί ττατριωτική ή πρόθεσις
των. Ή ύποτίμΠθΊς 6μως τής άς.'-
ας τού αντιττάίου ουδόλως σνντε-
λ«Τ είς την εξύψωσιν τού δαθμοΰ
τής Γδικής άξίας. Τουναντίον μά-
λιστα. Δκ5τι δίβει τό δικαίωμα
είς πάντα ξένον καΐ άμερόληπταν
ή ά ραζ είπη Άφ' ενός κογιλ-
κόιτπν νά ίΐ«ς βίττή- Α* έ™ς Κ'^
χάσβε,^δ^ς, διά τ«ς «-
λεμικάς σας ^«ζ- κσ' ^ -
^ ^ροσττοΛΤτε νά τάς ύττοτ.μη-
ώΓδείλούς καΐ άνάνδρους ! Τέ-
νικήση.
Είναι άνθομφιοβητήτως ττατριω-
τικώτατον ϊργθν νά εξάρωμεν, έ¬
στω καΐ ,μέ κάποιαν ύπερβαλήν,
τα ικατορθώματά ιμας κατά τούς
διαφόρους πολέμους είς ούς ένε-
άε χά
άς καί πάσης αλλης δ^νατότητός
τού, ττρός λήψιν τταντός ιιίτρου.
Καΐ ή τάσις αύτη της ύποτι-
μήσςος της κάβε άξίας τού έ-
χθροΰ, δέν χαιροοκτη,οίςει μόνον τόν
πρώτον τυχόντα ρητορεύοντα ή
ττ
μς ς ς
άντοτει χά-
πλάκτνμίν,
ρ,ν τού Ιδαν
τής ελευθερίας. Αύ¬
τό τονώνει τό ήθικό μας καΐ μάς , τού στρατου
δίδει οάρρος διά νέους αγώνας.
Λ _ , άρθρογραφοΰντα, άλλά πολλάκις
κου καϊ ϋττευθΰνους ττοιράγοντας έξ ών
έξοΐρταται ή τύχη τής χώρας καΐ
δίδει 6άρρς ς
Είναι διμως έκ παραλλήλου μέγα
σφάλμα ή ύττοτιίμιισις των δυνατο-
τήτων καΐ της ττολεμικής άςίας
ύ άάλ ί άσαν ιΐΓερίτΓτω
ή ης
τού άντιττάλοι; είς πάσαν
σιν, ιδίως χάριν επιδεί¬
ξεως πατριωτισμόν
μιέσα άττό την θαλπωρήν τού γρα-
φείου, ή σατυρικοϋ ττνΐεθματος, ή
Ιστορικών γνωσΣων, δς ιτροσαρμό-
ζομεν πρός τα εκάστοτε αϊσθήμα-
τά μας.
'Η τακτικήι της ττερι φρονήσεως
τού εχθρού 4ίνσα νοη,τή καΐ έπι-
βάλλεται μόνον κατά την
ώραν τής μάχης. Τότε δίδει θάρ-
ρος, αύτοττετΓθίθησιν καΐ 6ε6α ό-
τητα επί την νίκην. Καΐ συντελεί
τα ιμέγιστα είς την επίτευξιν της.
Είς άλλας δμως ττεριτττώσεις, τό¬
σον κατά την διάρκειαν τού ττολε-
μου δσον καΐ έν καιρφ είρήνης,
ζ ή όρθή καΐ Αίτττομερής
Αί
Ό ιμακαρίτης Χατζανςσττ,ς άρ-
χιστράτηγσς κατά την τιελευταίαν
καΐ τραγικήν ττερίοδον τού μικ.;α-
σιατιιοοΰ πολέμου, έδήλου μέ
στόμφαν καθ" ήν εποχήν εΐχ€ν τ,δη
άρχίσει ή κατάιρρευςτις τού μετώ-
ττου :
«Ό ΤουΝρκΐ»όςστρα-
τός, συρφετός! Τόν
Κεμάλ; Τόνάγνοώ!...
Καΐ έττλήρωσεν ό δυστυχής μ"ε
τή ζωή τού άμαρτΐες διά τίς οποί¬
ες αύτός έίφταιγε τό λιγώτερο !
Κατά τη> διάρκειαν τού Έλλη-
νοίταλικού ττολέμου λέγαμε καΐ
γράψαμε δτι οί Ιταλοί είναι ά-
μαχοι καΐ δειλοί. Αύτό παρουσία-
ζε ιμειωμένη κοοΐ τή δκή μας άξία.
Τώρα δμως διαβάζουμε δημΐσιεύ-
ματα άρχτιγιών τού στρατοΰ μας,
δτι επολέμησαν τταλύ καλά, καΐ
τό δτι τούς νικήσαμε, όφεί'λεται
είς τόν άφθβστον ήρωίσιμόν τού
(ϊννΐχειο είς την 2αν σελ,)
κλιματοίλογ
ττσρΐπδοσκϊκών κλιτ
άόΙ>Ι
πρός φίΐλΐους καί γινωστοΰς, πβιλύ δέ
τίς ύ—ζητήοτις καΐ
—ο)
ιοσματος. 'Εχουν
καιρό νά δρίψουν τίς τιμές καί τα
συγχαρητήρια των βανμαο-τών τους
την απολύση. Καί δ—> σ>·
είναι ό Ιιροψάλτης, τόσοι ζ«η
ρότ<ρ€ς καί θερμότερβς είναι οί έκδηιλώσϊΐς άλλά καί ή έκτίμητη των ♦ιλακολοΰθων καί πρός την τέχνη καί πρός τό πρόοχητό τού. Πολλά ποφαδείγματα θά έ'χει ά- σΦολώς νά παρουσιάσιι ό κάβε ά- ναγνώστης οιχκτικά ρί τό ύ—όφη θέμα. "Ας μού απιιτρβηΓεϊ ώστόσο ν' άναφέρΜ άπ' τή ξ«ή μόν δυό &ιαμ€τρικά αντίβετα, πού μοΰ κά- μαν» τήνητΐό χτ«ττητϊ| ένιυπΗΟ'η : Ζωηρότατα βυμοϋμσι ττάντα τόν άριστέρό τράλτη τής νΑγίας "Τριά- ~6τ)κιαμοΰ. Γκχτί κι άλλοιώς, ώς σιν τής 'Εθνικής Μουσικής» τού γινε Πρωτοψάλτης. ςεχοριστός λαός μέ τή μακρόχρο- 6<,οχ~ρΐιμένου μουσικολόγον Καβη· 'Εκκλησία κα! -βκονες νη Ισττορία καΐ μέ τίς —~~«*~—ι»· ν—Α τΑγ ΛυΤιτντιντΙρ και άκουοά- ς μτά" ψ·νή άοχ>οτγγ«1λΐι«ή τηού'κατ^κλυζκ μέ'τή
«η Ισττορί« καί μέ τίς -ο^αθό—ις γητη της όυςτ~ινης και ακονρα- ορχ«τττβ/ν.«η ^ομ κ«τ|«ννν μί τη
τού δ.καιοώμαστ« καΐ χρέος μας στου έρβυνηττΐ ττ>ς έθνικης μας μου- *.-ελ«δτα της βλο τό ίώρο τοθ μι-
είναι νά δι<-ηροϋμ€ την εύγενική σικής Σ. Καρά, ιτού λειτουργοΰ— γάλου ν-ού. Δυσκολΐνό-ονν νά μακ Φ.λοΐδοξία, σέ άντιο—>ιχία πρός δεκό)6*.ς χρονιβ μέ καρπερή άττόδο- τέψιις ό-—λ>0 -ττροέρχεται '.ή- ·«-
. ^^_/______«_...—.~,:,. ,Λο »« ν~·ιΑΥ—«ι. ΛίΑττΐΓτ Α Τνηλη ' νη, Α «αλιιωδια. Ζιττονιο και τόν
μ
ση. Χρε,άζ-«., «έβαια, ή Σχολη '
ύ ε Κ ϊ
ξμ οταΐ στό μέλλον δι- γιά νά ΐΓ<>οχ«ρήσ€ΐ σττ> ιτΑατύ. ( Διχ»ς καμμιά κι-οη,
ιιεας γνήσιο έλληινικό πολιτι- Τ*ρη έκτέλβοτη τον —ροορινμοΰ μία γκριμάτσβή ρορψοκτμό
^ύ Λ τόν χριρόμαοϊ* κ'Ιτην | ρ^μ.α Τα χ«(λ«^ μον
& ί
κα-
ό, χ
£ καί οί ξένοι, &τι*»ς
λ
Ιτην
μ
Τα
Ομ«ς, «σχετα μέ την ι-».ορ«-
της μ ι κρής τούττκ χώ¬
ρας.
Χρίος έπιτακτικό λοιπόν, καϊ
κοπϊ—ίΐγον των άνωτάτων 4κπρο·
σώπων τής 'Εκκλησίας καί τής
Πολιτ&ίας είναι, νά ένδιαφ€ρβοΰν
ένεργώς καί νά δώσουν στό ζωτι-
κότατο αϋτό έθνικό μας κεφάλαιο
άποφασιστικά, μιά γιά παντα, την
έττιβαλλό,μβνη όριστική λύση. "-1
μ ήχ
^ μονάχα κ'
Ι*ρή
£ καί οί ξένοι, &τι*»ς γ μς, χ μ < τάς ώς τώρβ κοΛλ,τί-χνικά έιτι- σ,μένη αοτη ι»ική -τρΓ-το»-,Λκα- κπ^υνται. ,, ή ΐ τή α.κρήο τούττκ χώ- ββλικό-ρο τα.ριάζβι «κ *κοηλ«- _ - δοκ,μα^ς 6--- σέ ..ικότερο __γ . - - - - «€? τό ένδισψέρον τής 'δκκλησίας νυξη .μέ τό ψάλσΐιμό τού, δχι μόν» καί τής ΠοΙλιτί.ίας γιά τή ρόβμι- μέ τίς ξεχωριστές αί νόημα καί οη οτό οννολό τού καί την -ροο> σύνΐεε— όμνωδίις, —οορά καί μέ τίς
θ ώό άΛ άό Μ' ί Κύ
οη οτό οννολό τού η ρ ς μ ς
γωγή τού κο-εξοχην σββαροθ ώπό- —ιο άττΛες άκόμα. Μ' ίνα «Κύριε
ψη βέιματος, ττού ένδιοιψέιρ·! έξάλ- έλέησβν» λόγου χαρή.
λου καί την έ-ΜΓτημη. Ή έλεύβερη ' Μά κοί -οτέ μόν δέ θά λησμο·
οτη,ϋερινη 'Ελλαεα, ώς κέντρβ τού νήσω τα κοιμώμβττα τον μακαρίτη
&λου *Θ0*ίνιοιμοΰ/ &—«ς έχ*'_ ττ»ν ( Ι. Ζ—ελλβρίδη, —ού τβν — ρ «·
Ακόιδημία της καί τα 6υό Παν*- |τοάκβυσα καΐ τον π β «»-
-ισττιμιά της — μέ ιτροοπτική νά τοεΐδα νά φάλλει βττν Ά-
Ιδρύσει καί τρίτο Παν—τιστημιο^ | Υ'β Ε'ρήνη, τής όδοΰ ΑΙόλου. 'Ο
έττά,μη ρή
νά £«φ»τισβ£ΐ ττρέ—.ι ό ίλοός γιά
τόν κίνδυνο, γιά ν' άντιδρά ττρός .„----- -. , . , , .
κάβε άφεΛλτ,νιστική τάση καΐ ιτρο- είναι «φύσει καί «έσιι» ό ββματο- χβρος τού μου φάνη« να σχηνή
στταβε^αττού ίχβι ώς σκοπτό τόν ♦ύλακας ιοσί των ,μβνσικων δημι- έλαφρου μουσ.κοϋ ·ιάτ*ου, μέ 8λ*ς
«««Λι-ιΑ τήο έβνικήί μας μου-1 ουργιών τοθ -Έβνβνς, έκκ(Χηο·ιαστι- τις «εατρ.ν.κες κμνησεις, μέ άκκι-
σους λσβύς κβττά τη χιλιόχρονη
βλί ή ότττέραντης ' Ελ
«αί τί|ν άνεχτιχότητα τής
ά
φορία «ί | η ή
Έκχλησίος καί της Πολιτχίοβς, ά-
πλώνοιυν τα ττλοκάμια τους καί έ-
τιοιιμόοζονται γιά νέί-ς έξορμήοχις,
μέ ν&ς βολοιτίλοικίες «αι £υνοΐ€ς
άνορ,μόδΐίς, ά*όκΓ|Τξ.ς, έξοργιά
9αίρ€Τίς
Ί&ού ίτοΙΧιι τώρα τελευταία ττού
κοιθΐ€ρώνεται καττά τις Κυριακάς
καί οεύτ«ρη λειτονργία αί όρισμ^-
νΐς κεντρικές έκκλησίες. Καϊ μός
ΤΓροσφέ.ρθηκαν άμέοιως κιόλας τρι·
φωνο—ΓΓετροβφω.νικοΐ ομνοι. Την ίν-
τολή δεν την έδωκε καμμιά γνωστή
προπαγανβιστική όργάνωση ττού
έτπδιώκίι τόν βόΐνθτα και την τα-
φή τής έ&νικής ιμας μουσικής. Τό
Θλι6ερότΐρο είναι τώς άκούστηκαν,
καί σέ έχκΐλιηισία, ιμέ βυζαντινό
—ρΝΤτοφάλτη. Είναι νά τρίβει κα-
νεΐς τα μάτια τον, νά τα βλίπει,
νά τ' άκουβι «αί νά μή τα τποτ€ύει.
Μά κ' «3κεϊν«ες οί έξωλειτουργι-
κές έτκχγγελματικές Μεγοίλοβδο-
ιμαδΊάτικες έκτηομττές άττ' τό Ραδ.
Σ-ταβΙμό μέ τετρο9φωνισιμέν«νς έκ-
κλησιαοτπκούς μας ΰμνονς, ττώς καΐ
γιατί καΐ άπό ττοιονς έγκρίνονται;
Τόσο ξέφραγο λοιπόν είναι τό έθνι¬
κό μας ώμττέλι καί τόσο ατιραγος
ό συμβο/λΐικός ,μιυλωνάς της γνω-
στης λοοΐκης μας τΜχροΐιμίας, ώοττ»
δχι μόνο άλεστικά νά μήό τοΰ δί-
νουν τ—ρά καί νά ττληρώνει άττό
ιτανω τόν κάβε άνεττι6ύμηττο καί ό>
σους λσς ά η χρη
τϋνοβολία τής ότττέραντης ' Ελλην ι-
κης Βυζοτντινης Αΰτβκρ—ορίοος.
Είναι γνοστό ιτώς ϊως τώρα δέν
ίχομε άνόλογο ίττιο-η>μονικό "Ιδού
μο, ■—»ύ νά Α—»μ«—εί καί ό—οτί-
λεσματικά να κοΐτβυβύνει ττσρομοιο
έργο. Καί ΰλΐλο τρόπο καί αλλα λό
για δέν ϊχοιμ£, άπό κείνα ττοΰ γρά-
ψαμε καί οτή-ν ό,μυουσια ■πραγμα-
ττ.ία μας πβύ μνημ«νέψαμιε πιοπά-
ν«.
ΧΡΕΙΑΖΟΝΤΑΙ, $ά έλεγ£ κο>
«ιΐς, μέσα οικονομικά, χρηματσ
πολλά γι' αύτη την ύτ*όβ€ση. "Ο-
μως, δόξα νδχει ό θεός καί ό ά-
γόγγνστα «ορολογούμβνος Έλλη¬
ν ι κάς Λαός, πού τό Κρητός καί
ή Έκκλησίν άποκοτταβολής τού Έλ
,'ηνΐΜθύ Εϊαο-ιλΐίον, δση φτώχεια
κι' δν έχουν, βρίσκουν τόν τρόπο
νά προβαίνουν σέ —τχντοΐις πλούσι
ες ιτοαροχές άφειδώς πρός δλ«ς τίς
Μχτενβύνσβις. Και παλι μίνοννι
στη διαθέση τους άρχβτά 6στ€ καϊ
τό ύπόψη θέμα νά είναι σέ θέση
νά μή τό τταρσμΐλοΰν. Μά εύχοφί-
στως, νομίζομί, θά δί-χότοΐν ό 'Ελ-
ληνικός λαός νά ύ—οβλιτβιΐ καί σέ
νέα ε 1 δ ι κ ή φορολογία,
Φτόνει νά κβτσιξιωθίΐ νά Ιβ« την
χο—οχύροση της έθνικης τού κλη·
ρονομιάς καί νά προκύψουν οί προ
ΐΛτοβέσιΐς νά χαίρεται τίς γνήσιες
κα^λιτεχνικές οημιουιργ(«ς τόν προ
παραδεχτο βιρτουόζο; Κ' £π·ιτα ! γόνων τον στήν κοολΰτίρή τους Εκ-
μοθ λές, φέλκ κατά πάντα άγα-. <νροση. Γιά τό θέμα οντό κάθ< θυ- πητά, ιτώς εΐμαι φανατικός, 6—€- ; σία έττιοάλλεται ηαϊ άξί.ίΐ, καϊ θ& πητί, ρβυνικκ—ής και ιμισχ>Ιλλόβοξος< Μά είναι πολυ σοβοιρή ή ΰπόθεση της έθνικής μας μουσικής καϊ τής λο>
τρβυτικής άγωγής τοΰ έλληνικοΰ
Λαοΰ, ωσπε νά κρίνονται ώς ώχρή
δΐΏμαρτυρία δλα τούτο, πού γρά-
φονται, μπροοτά σ« —αρόιμοιες ά-
στόχασ—ι ς ίλαψρότη—ς.
ΜΟΥΣΙΚΗ ΚΑΤΑΡΤΙΣΗ
ΣΤΕΛΕΧΩΝ
10 τροπος βεροτ—ίας τού κα- έκκλη^ίασμα καί τό γυναικωνίτη. *
ν βΙ*αι γν«στός. Είπώθηκ* καί Ν' άποψεύγουν τα μειδιάματα πρός *
ό- ι—ήν ττρσγμοετεία —ού μνημονέψα- τις «χζητήογις έκ&ηλώο<«*ν <ύοφ€- II τή μ«. Χρειάζονται ττροιταντός —ρο- σκιιών καί ψιλο^ρονησεων άπό μ έ- 'π ποϊοι έπηρέασοΐν άνάβογα καί διαμορφώση τής ψυχολογίας, τής γραμιματισιμένα κέντρα, σπουδα- ρθς ι νχιοτροπίοις, τοΰ χαρακτηρα καϊ στήρια, σχολές παραγογής στελί- καιρό των αίσβηττικών τους τάστων καί χών καί ί(.ροψαλτων αξιών τής ά- συγχαρη ττροτιμή—ων. Καί δττως 6ά τταν —οστολης τους σέ £ληι τΐ^ν Επι- μ«τά τή γελοΐο καί κομ.ικοτραγικό νά πά- κράτχια. ΣχοΙλές άπ' τίς οποίες μνός είν< σκιζαν οί ξένοι βυζαντινολόγοι ν' ι νά ό—οψοιτούν ιΰ5οκίμ«ς καί οί άντιιοατοο-τήτθΐουν τή μουσική των {—αψήφιοι κληριι«οϊ καϊ νά μ*τ*κ- Δυτικώιν ,μέ πή βυζοοντινή, γιά τό παιδβϋονται καί οί ίνι^γ^ίί νέοι λόγο ότι έκτιμοΰν τόν πλούτο, την κληρικοί γιά συμπληρώση των έλ- ύττεροχή καΐ την άξία της, αλλο λιίψίών τους. τόσο 6α ήταν καί είναι τοϋλάχι- ΊΑιξιοιμνηιμόνιεντη κατανοήση Ε- οττον παράλογο, όποπο καϊ 6λιβ£- 6ειξε στό κεφάλαιο ούτό ό τ. 'Υ- ρό τό φαΐινόμ«νο ν' ά—βμποΙλίοχ>μ£ πουργός 'Εθνικης Παιδ(.ίας και
την άγιασμένη ιέθνική μας μουσική ΘρηθΊαυμάτων 'Αχ. ΓεροκωστόηΌυ-
καί νά ττολίμούμε νά την άντικα- λος, μέ τίς φωτισιμένκς εΐσηγήσχις
■ηασττήσομε μέ τή μουσική των Δυ- καί τκίν μελών της αρμοδίας 'Εττι-
τικών, άπό ποιχυλοτοτη αγνοια, τρβηής Γρ—μμάτων καί Τεχνών τοΰ
ά—ό ονγχυοιη φρονών, άπό ενα *Τ- Ύπουργείοι;, άνσγνωρίζοντας "έπι-
6ος άδικαιολογήτου, άντινόμου άρ- σήμως την Σχολή Βυζαντινής Μου-' δας τής Άμισοΰ "•«αννη'ΤΙαλάση
νοΜτοχωοιατΜΓμοΰ καί στιιροτάτου τι κης τού «Σύλλογον πρός διάδο- — μιτά τό 1914 ϊμτΛα-ίττώς Ι- ,'
τις *7^Βί^Τ^(εχ-|ζ0 π^ π> αντη κβί ίνίσχυσ», Κρατικν καί ίβλ—ις σ&ν αγολμα στό —βσίδι
ττ»ν προο—άβεια. γιά σνμττο(χίοσταση τής Έκκλτ-ίας, τού χθρού. 'Αλύγ'στο τό τβψβλι.
πρωταγωνιστή.
μόνο τα χειροκροτήματα τού ξιπ-
πσσμένον καί άνί&βυ έκκλησ·ά-
σματος, τής σνομπιπρίας τής έτττο-
χής έκείνης, πού μάς κληροοότησε
ενα σοβαρό μέρος άπ' τή σημερι-
νή άναρχία ιοσί άσυναρτησία στήν
έκκλησιαστική μας μουσική-
ΡΑΔΙΟΦΩΝΙΚΕΣ ΕΚΠΟΜΠΕΣ
ΑΤΟΠΟ ΣΟΒΑΡΟ σνμβαίν«ι μέ
τίς ραδιοφωνικές έκπομπές τής
έκκλησιοοστικής άκοίλονθίιας. 'Υττα-
γροιμμίοταμε την αλλη φορά την
κακοτοπιά τής έκπομττής τετρβΦω
νίκης ύμνωδίας γιά τίς "Ένοτ*λες
Λυνάμχις. Δέν κονραζομαντε νά
την ίποίνοίνάβομιϊ καϊ μί τούτη την ^
εύκαιρία, μ>ά πού σννίχίζιται τό
όποηο. "Ισος κάπο— ξυιτνήσουν -οί
Λρμσδιοι.
ΑΛΛΗ, ΤηΡΑ, «Ιδική ττίβτ—/«·
ση σημαδβυομΐ : Κατά τίς <μ·γά· λες τοπικές γιβρτές, τό Ε.Ι.Ρ. μ« τοοδίνΐι την έκκλησιαστική άκολον- θίοτ άπό τούς έορτοκΓτικούς τέ—ούς , "Οσοι παοακολουθΜ/ν τίς ΐμ*ταδό» |Τ σεις «ότές, άκόμα καί τής κβσμο- ' ξακουοημενης Τήνου τόν Δβκατ—ν- ταύγουστο, ασφαλώς θά β*«ρωτή- βηκο»: Μά δέν ύττάρχει κανένας έ- λιέγχος, ιο—ιιά έπ(6λεψη κα} πο> "
ρακολονθηση άπό τούς κ<—ά τό- ,, Μλΐ ί ηη ς —>υς Μητρτ—-ολΐτβς γιά τό τί γίνε»
τβι; Άναρχία ■κυριοΛιεκτική', κβκο-
ί
01
μουσικής
τής βυζαντινής
1
τους
μουσής, ή μγη ς
ψηψία —έννοούμι <τέ &λο τό Κρά- τος— δέν είναι αρίστα καταρτι- σιμένοι στόν κλάδα τους. Είναι Φυ- σ:κό νά μή Εχει αξιώσεις καλλιτε- χνικής δήμιουργίας στόν έπιθνμη- τό βάθμό τό ψσΛισιμό τους. Ούτι Τ ή λ «αί καλλνφωνοι ς στήν ττλειο- Ι φ νοτητά τενς, σέ σηιμεΐο Ικανοποιη· τικό. ΟΙ καλλίφονοι, βεβαία, τρέ- πονται άπό νωρϊς σέ αλλους πιό —ροσοδοφόρους κλάδους μουσικής. Καί μόνο μιά ανθρωπίνη βελτιώση των άποοοχών των Ιεροφαλτών θά τοΰς φέρει έπαγγ«1λ|ματικά στό ά- νοΛόγιο τής έκκλησίας. Δέν ϋττάρ- χει αμφιβολίαι πάς ,μέ τα μέσα ποίι διαθέτονται σημερα, δέν διο>
κονεΐται οϋτε καί τηροάγεται μιά
ίπτόθεση τόσο σοβαρή, πού δέν ί-ΐ-
ναι καϊ τόσο άπλή καί ευκολΐ).
Σ' έπίιμετρο, συμδαίνει συχνά,
κ' έ&ώ «αί στϊς έπαρχί6ς Ιδίως,
νά Φΐλοξβνοϋνται σέ χορούς έρασιτέ
χνες ψάλτβς, ιτβν φιλοοόξούν νά
κάνονν *ττίτ>ει§τ| των ώβικών τονς
νοι λίγη πάλι, άναλογαι μ« τή ββ-
βαροτητα τού έθνικοθ και έτηστη-
μονικοΰ σκοοτοΰ πού ινροκειται να
έξυ—4ρ€τήσ*ι.
Άλλοι λαοϊ δίχως Ίστορία καϊ
δίχως παράδοση πνευματική καί
κοολ'λιτιχνική δική τους, προσττα-
βοθν «έκ των ενόντων» να σνμττλη-
ρώσουν τα μεγάλα αύτά κενά μέ
απομιμηοΐΐς καϊ μέ οΊκειοποιήσεις
λίλων λαών καϊ νά
σάν δικά τους γιά
νά στεριωσουν έ'να δικό τού πολι-
τισιμό, γι' αύτη την ιδία φυλετι-
κή τους ΰπόσταση. Κ' έμϊΐς νά Ε¬
χομε τα πιό ποίλιά καϊ διαλεχτά
κειμήλια τοΰ κόσμον, και νά τα
παραΐμϋλοΰμε — δταν 6έν τα ττε-
ριφρονοΰμί. —, νά τ' άφήνο,με νά
τα λεηίλατοΰν αλλοι καϊ νά καταν·
τήσομε νά πιβηκίζομε ! Και αλλο
δέν μάς μέν:ι, παρά ν' άλΓήξουΐ
«αί τ' δνΐμά μας, πού κι' αλιώς
θά φτάσβι, ϊτσι όπως πάμε, νά βυ-
μίζει σνμβολικά τό 6ι6λικό ρητό:
"Αί μέν χείρες Ήσαύ, ή δέ φωνή
Ίακώβ».
ΕΜΦΑΝΙΣΗ ΚΑΙ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ
ΙΕΡΟΜΆΑΤΩΝ
Ή έμφάνιση των Ιεροφαλτών
καϊ των βοηβΐών τους γβνικά στό
χορό γύρο στό αναλόγιο, ττρέττει
νά έμπνέει τό σεβασιμό και νά έπι-
δάλλετοοι στή σνν&ίδηση τού έκ-
κληοΊάσ,ματος. €ο καθϊένιας πρέπει
νά Φοράει άτΐιοφ«ιτήτ«ς τό κοβΐί-
ρωμέινο ράοτ>.
) οοηιαατουργί-
ς ιοοπά την άκολουβία
τού "Ορβρου — εΐββαρβς τής έκ
κληΦΐαστικής .μας ^μουσικής άπό
λ β ποιστήτων καΐ
ψς φρ ή
Λ-ηό τόν «λήρο. Καϊ νά σχεφτιί
κονβίς πώς οί έκΐίβμπές αώτές ά-"'
κούονται καί άπό τόν ϊξω κόόμο..
ΑΥΣΤΗΡΩΣ έπιβάλλεται ό ϊ·
πβριπτώσεις αοτές
δί ώ ό
ρς ς
ά—ό τούς αρμβδίους, ώστε νά ό-
ρίζονται Ιεροψάλτες δόκιμοι καΐ
λ ώ
ζ
κληρικοί
'
καταρτπαμένοι
ηρ νς ρμ
και ν' άττοκΙΧΐίίσνται οί ίροσιτέ-
χνες πού άθρόοι συρρέονν καΐ κο>
τοτκλύίουν σννήθως τους χορούς
καϊ κάνουν ανιλλα μεταξύ τους
σέ κακΌΐφωνίες που άμαυρώνουν
την αΐγλη των ττοτνβλΐλήνιων αυτών
έορτών. Κ ότι τ·έτοια 4κμ<ταλλεύ οί—αι οί άπββοί τής τετρβιφωνίος γιά νά Φαρέψουν τάφελεΐς. Τίς ϊ· 6 ί Φλ ΐ λί 6ιις καί ς ονναφιΐς έλλ«ίφ(ις γιατϊ δχι καί σήμερα; — οί δι«-; φς«ρες προ—αγάνδες, γιά νά ξε- ιςττρατίσουν τούς "Έλληινες άπ6 την Όριθοδοξία. Σάν νσ ψταίει ό ϊσιος ι«αί ψαρδύς ά- ΰτφσλτοστρωμέινος ©ρόμος, έτ—ιδή ό μβθυσιμέινιος πού τή διοοβαίνιι τρι· κλίζει —γιά νά βυμηθο&μί. καΐ τό Γιρβ-Τολοττόη. Γι' αύτό, γ«ικ©τε- ρα κοττά τίς τοπικές γιορτίς, οττήν άνάγκη, έττιβάλλ—αι νά μετακα- λούνται είδικώς, γιά τίς ήμέρες αι>-
τίς, και ΙίροΦάλτες άνσγνωρνβιμέ-
νης άξίας -τεύτυχώς ίχουμ* άρκε-
τούς— ώς Ενισχύση των Ιβ
των ~οΟ τοπου, γιά νά τβύς ξίχου
ράζουν Ίβοΐ άττ1 την «Οττιαοτική

ΠΡΟΣΦΥΠΚΟΣ ΚΟΣΜΟΣ
ΝΑ ΜΑΘΟΥΜΕ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑΝ ΜΑΣ
ΣΥΝΕΞΧΕΙΑ έκ τής 1ης σΐλΐδος
στρατοθ μας, άγωνισβέντος υπέρ
βωμών καί Ιισπών.
Ή ύττοτίμησις τής άξίας τού
άντιττάλου μάς ~ροι/ξρνησε 6ύο ψο
ράς μεγάλας κοτταστροφας. Την
μίαν κατά τί 1897. Άττό της Ι¬
δρύσεως τού 'ΕΞλλην. Κράτοι/ς μέ-
χρι τοτε, είχον τταρέλθη εβδομή¬
κοντα —ερίτΓον έτη. Κατό: τώ δ-ιά-
στη,μα τούτο, έττσνατταυόμενοι έττι
των δαφνών ιμοος, θέλαμε υά άγνο-
ο0μ€ τί τγροόδθίΐς είχε κάμη έν τω
μΐειτΐσιξύ ή Τουρκία είς τον στρατ ι-
ωτιικόν τομέα, καΐ δβν φροντίζαμε
νά όργανωβούμε καΐ ήμε,Τς αναλό¬
γως. Νομίζορμε δτι έν ττεριτττώΓει
συρράιξεως θα είχαμε να κάμουιμε
μέ τα άτακτα μ π ο υ λ ο ύ-
κ ι α τού ΔράμαΛη καΐ τού Ό-
■μέρ Βρυώνη» Κοο» ξυττνήσαμε άττό
τιόν λή&αργό μας δταν βρέθηκαν
οί Τοΰρκοι στό: ττρόθυρα της Λα-
μίας. Καΐ άν δεν έμβσολάβουν αί
Δυνάιμεις, θα κατελάμβανον ελ¬
λείψει άντιιστάσ>εως ττλέον, δλην
τή,ν ήπειρωτΐ'κήιν ΊΕΞλλάδα διά ν'
άναγκασθούμε ν' άρχνσουμε —
Φ τ ο Ο κι' άπ'τήνάρχή
—£να νέον άγ&Ν<χ τοΰ Είκοσιένα! Τα ίδιο: καί χειρότερα ττάδαμε τ6> 1922 <πή Μικρά Άσία. Ύ- στερα άττό τάς λαμπράς νίκας καΐ θριάμβους μας, <ραντασθή<αμε δτι έξοθδετερώσαμε τελείως τον τούρ¬ κικα σηρ«τό. Κβι θελήσαιμ£ νά —& με στήν "Αγκύρα. Τό τραγικον ά- ποτέλβσμα: είναι γνωοτό. Λέιμε δ¬ τι σννετέίλίΐσ«ν στήν καταστροφή μας οί τέως σύμμαχοί μας. Είτε συνετπέιλςσαν είτε άχι, ό κυριώτερος συντελεστής τής κοττατιροφής μας υπήρξεν ιή έγκληιματική ΰποτίμηθΊς των έχθρικών δυνάμεων κΐαί ή αδι¬ καιολόγητος πορεία πρός την "Αγ κυραν. Τί δοκλΐειά είχαμε έκεΐ ; Αυτή λοιττόν ή όλεθρία έττιπο- λαιάτης μας τοΰ νά ΰποτιμώμεν καί ιμάλιστχχ μέ τρόπον βίρωνικον την πολεμικήν αξίαν των εκάστο¬ τε, εχθρόν ττροέρχεται κκρίως, άν δχι κα! ΰξ ολοκλήρου άττδ την α- γνοιαι τής Ισ-τορίας. Είμεθα φω- στήρες είς τα γράμματα, τάς τέ- ινας, τάς επιστήμας καί έχομεν, οί πβριοτσότεροι, μεσάνυχτα στοζήτηιμα της Ιστορίας. Την ξεχνά μ£, μόλις την μάθουμε οτό Σχο¬ λειό ι«αι άν κάττοτΐ; μάς έλθη ή άρειξη νά δ.αοάσϋυιμε κάτι άττ' αυ¬ τήν, διαβάζουμε μόνον τάς ενδό¬ ξου»; καΐ «ύχαρίστους σελίδας της καΐ άντι—αρερχόμεθα τάς θίλιβε- ράς. Καί έτοΊ δέν άντλοθιμε διδά- γιματα άττό τα άτυιχήματά μας τα όποΐα μάλιστα τίνες νεώτεροι 1- στορΐ'κοί μας, ττροστΓαιθούν, δηθεν χάριν σκοπΐμότητος, ν' ατΓθδώσοιυν είς ξένα αιίτια κια! ιμηΐχανορραφίσς των έχθρών μας. Καΐ κ—ορθώνοΐΛ>
ετσι νά μάς 6 γ ά λ ο ι» ν
λ ά 6 ι. Καΐ αύτό ιμάς κό)μν:ι
έττΐ ττλέον νά ττιστεθσοι/με δτι ή-
ιμεΤς εχοτ/με όλας τάς άξίας καΐ οί
έχθροί μας δλα τα μειθνεχτήιματα.
Καΐ έπει&ή αφορμήν τού νά γρά-
ψω δλα αύτά, μοΰ παρέσχε τό ώς
είπον άρθρον τού κ. Θ. Σ. άς μςθ
έπιτριέψη ό άξιότΐιμος ση,ντάκτης
τού νά διαφονήσω σέ μερικά ση-
μεΐα τού Ιστορικόν μέρους αυτού.
Πιι&αι.όν νά πλανώμαι έγώ καί τότ;
άς μέ κρίνη ό ϊδιος καΐ οί φ'λοι α¬
ναγνώσται.
α'.) Ό κ. Θ.Σ. γράφων ττερί
των αρχηγόν τού 21 άναφέρει ττρώ-
τα ττρώτα τον Ολοπτούτα καΐ
άγνοεΐ τούς διοισημοτβροας μετά
τόν Κολοκοτρώνηιν άρχηγούς, Κ α
ραισκάκην, ΜαρκομπότσαρΓ)^, Άν-
δροϋτσον κ.«ΐ όλλοος.
β) Ό Κολοκοτρώ^ηις δέν συ-
υέτριψε τόν Όμέρ Βρι,-ώνην, άλ-
λά τόν Δράμαληιν είς την μάχην
των ΔΐΒροεναχ'ίων.
γ') Οί Σεφκέτ ττασ«ς καΐ Κε-
ρ!ιμ άγάς θέν £ χ ο υ ν κα-
μιά σχέση μέ τόν ττόλ:μο
τοΰ 97. Αύτοι άν»εφάνησαιν βρα¬
δύτερον, μετά την Τουρκικήν με-
τιαποΛίτευσιν τού 1908.
δ') Ό Βοχπλιεύς Κωνσταντΐνος
δέν ήγήθη, τού στρατού μας κιατά
την Μικρασιατιικήν εκστρατείαν.
Παρέιμεινε μονον έττΐ διάστηιμα έν
Μικρά Άσ!α μέ τόν τιίτλον φυσι-
κά, τοΰ άρχιστραΓτήγου δστις τοΰ
άνήκεν ώς βασιιλιέα, άλλά δεν έλα-
6ε μέρος είς έτπχειρήσεις.
ο(') Ό ΧαΓτζανέσ'τηις ,ϋτΓηρξβν
ό τραγικός άρχιστράτηγος τής ήτ>-
της καίΐ της καταστροφης. 'Αρχι-
στράτηγοι τής περιόδου τάν θριάμ
6ων ϊτττηιρΐξον κατά ττρώτον 6 Πα-
ροοσκειοόττουιλος καΐ έττειτα ό Πα-
ττούλας.
Συμπ€οράσιματαΉ
Ίστοοιρία δεν είναι Τ ζ ι ρ ο 6 έ ν
τ ο γιά νά την γιιρίζουιμε, κατά
τα εκάστοτε αίσθήιματά ιμας. Δέν
εΤνοτι γροομμένηι στόν μαυροττί-
νοοκια γιά νά σβύνοΜμε δ,τι νομίζου-
με ότι δέν >μάς σιυμψέρει καΐ ν' αώ-
τς>ο~ατώμεθα ετσι, άλλ' είναι χα-
ραγιμένη έττΐ τού γρανίτοο
ΑΧ. Μ. ΒΥΖΑΝΤΙΟΣ
ε—^ —ε—— -^εβ— —επρ— —εβ—— —·—— —ε—— ——εκ— ε- ■> ——— —— ——^ - —■—— ———— —ε—ε— —π—ε—- —β——— —εε—ε—^-—ε—εε———ε—εε—^^—ρε—ρε—-—ε—ε—»-——-ε—— —εε— —σε—— -—■§——>—-πεεεεε—^——εε—ε—-—ε—ε—ε—^——ρε-
ΕΑΝ Η ΕΛΛΑΣ ΔΕΝ ΔΕΧΘΗ ΤΟΝ ΣΥΝΕΤΑΙΡΙΣΜΟΝ
ΟΑ ΕΦΑΡΜΟΣΘΗ ηΐΧΟΤΟΜΜΣΙΙ-ΛΕΓΕΙ Ο ΗΠΟΥΊΙΤ
ΤΟ ΕΡΓΑΤΙΚΟΝ ΚΟΜΑΒ ΖΗΤΕΙ ΙΪΗΟΗΙΑΙΑΣ ΜΕΤΑ ΚΥΠΡΙΒΗ
ΛΟΝΔΙΝΟΝ, 12.— Είς νυκτεοΐ
νήν ονγκβ'νπρωισιν α ών ονντηρητι-
κών ιβοιιλευτών - ιμελών των ίπ'ι
των έξαχΓερ<ικιώ·ν κ»αί άΛοικιαικ-ών ύ- ποθέοΐεων τής Βοιΐλή,ς των Κο<,νοι:ή των, ό ύπ»υριγός των Άπ·οιΐκιών κ. Λέννοξ ΜΛΟυντ ιέπέμεινεν είς τό σχέδιον Μ,ακΗλιλαν ώς &άσιν τή; πσλιτυκής διά τό Κυπ.ρι·αΐκόν, Λρα^ σθέσας δτι τούτο δυνα'τόν νά τρο ποατοιηιθή μιετά ουμνφωνίαν των εν¬ διαφερομένων κυβερνηισΐεων σννερ- χο·μ·ένωνι είς Τρ·ΐιμειρήι Διάσκ.ε'ψιν. Ό Λίρΐδος Λάαπτο·ν συνηγάρη«τεν ίκτές» τής έγκα'ταλείψεως τού οχεδίου έψ' 8σον ή "Ελλάς θά ΟΛεκήιριτττε την "Ενωιον, θ' οπεδοκ.ίιμαξ€ την τρο¬ μοκρατίαν καί θ' άπεδόχ,ΐτα τήιν πα- ραιμονήν τηις Κύοτρου είς αήν Κοι- νοπολιτε'ίαν. Ό κ. Λέννοξ Μπόΰντ άπέροιψε τάς πνοτάθ'εις αύτάς, δίιδων την άν τύπωσιν δτι ή δρε'ΐανννκή κυβέονη- σις ·άποκιρο(ύε4, «1π;εο«ι.τέρω ύποχω- ρήσεις ενιαντι των 'Ελλήνων> ώς
προυπόΦεΐσχ.ν συΐμιμετοχής τής Έλλώ
ττρο,οτκχΘειά τ ούς στό δηάοτη,μα τού
πανηγνριοϋ.
ΠΑΚιΑΛΐϊ ΙΨΕΙΣ--ΠΛΑΤΎΑΣΜΟΙ
ΥΜΝΩΔΙΕΣ ΚΛΑΣΙΙΚΕΣ πα¬
λαιών μβλωδών, άριο-τουργημαιτα
μονσικής τεχνης, μενονν* στό -—-
ριθώριο στΓθΐλησμοινηιμβνες. Ή 6ια-
οννί) των έπιτροατων τοΰ κλήρον τ)
των Ιβροψανλτωιν να τελειώο?ουν την
άκολουυια, τα τταριατρεχ£ΐ καί κα-
ΤΓθτβ τα κάνει αγνωρκηα. ©ά δο-
θεΐ ττιό ττέρα ε^καιρι» νά σημαδέ-
ψομε μαρίκα. Δέ λεμε νά παρατα-
θει ττ&ρΜτσοαερη ωρ« ή άκολουθία.
Οίκανομια χρονου μττορεϊ ν« γ'ινει
ώξιολοτγα καί από τίς ,μιακρόσυρ-
τίς άτί.χνες σννή6«ς έκφωνήσεις
κοινάς καί απτό τό παρατεταιμέινο
κη,ρυγιμα, ττου καττα κανονα κοτταν-
τακι «ευσεδής φλΐΑχρία» καί ττού ό-
δηγεϊ όχι σττανιως σέ άντίθετα ά-
ποτε|λέσματ«α αττ' τα έπτδκ^κάμενα.
'Έχω σημειωσει, καί στήν Άθήνα
«οί στίς έτταρχίες —καί δέν εΐμαι
ασφαλώς ό μανος— ότι μόλι-ς άρ-
χίσει κηρυγμα, βλέπτεις διαρροή
τοΰ 'έκκλησιάσιματος. Νοιμίζ» πώς
ένα τέταρτο τής ώρας φτάνει γιά
να γίνει καλο έν« κήιρυγμια. Μβλε-
τημένο, στοχασμένο, καλοοονλεμένο
μέ σνγκ6κ,ρψένο αντιχείμενο, δί-
χως γενικ^Οσεις καί ττ&ρΊττοΰς προ
χειρόλογους ττλατυασμούς. Μέ ό-
ψος οτεμνό, ττού καλυτέρα υττο6ά1λ-
λ«[ καί έττι€άλλ£Τ05ΐ στάν άκροκχτή.
Καΐ κάττοαε νά τταραλείπεται, οταν
ά~' τό τντΓΐκό τής έκκλησίας κρα-
τάει ττολθ ή άιςοιλονθία. Κι' £κ»νο
τό ,ρτιτορικό Οψος, ό στόμψος, συν-
δυαζθιμβνθις καί μέ κοινούς τόατους,
δέ γίνεται κοπτως να άπΓαλύν«:ι;
"Ετ<τι δίοασκε ό ©εός της αγάττής, ό Γλνκύτατος Μαζωραΐος; Άς γίνει, λθΊπτοιν, άττ' όΐλλού ή οΐκοναμία χρόνοι;, μέ συντομεύσεις κιαί ττεριορισιμούς, ττού καί αλλιώς εύεργετικοτάτη Θ' άποδεΤ ή έγχείρη σή τους. Γιά ν' ακουστοΰν έτσι καί οΊ τΓαραλειιτΓΟιμΐνες κλα-σσικές ΐ·μν«δίες καί να χαρίσουν την έττι- βυμητή κατάνυξΐ) στό έκκλησία- σιμα. ΜΟΝΟΦΩΝΙΑ - ΟΜΟΦΠΝΗ ΠΟ- ΛΥΦΩΝΙΑ ©ΕΛΟΜΕ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ νά βί- ξομαι κι' ίνα βέμα, -ου άξίζει τπλα τύτβρα νά έρευνηθεΐ άττό τοΰς «,ί- δΗνούς ττού άσχολοΰνται μέ την I- στορίοι την τ€χνικη, ττν παλαιο- γραφία, τή φιλοΛογία καί την -α- ράδοοτι τής βυζαντινής ιμουσικής. Πρόκβιται γιά τή μ ο ν ο φ (Ο - ν ί α (σόλο) καί την ό ,μ ό φ ω ν η ττ ο λ υ φ ω ν ί α σττνν έκκλησια» στικί| ψαλμωδία. "Εως —ου φτάνει ή ιμί« καί αττό ττοΰ άρχίζαυν τα δρι« τής ιέβλλης; ΕΙΝΑΙ ΓΝΟΣΤΟ άττό την ίστο- ρία καί ό—ό την ττοφάδοση -«ς ή βοζαντινή μουσική γνώρισε μέρες δοξοοσμέινΕς ο-τη Βοχτιλΐεύονσο), στόν περίλαμ—ρο ναό τής "ιΑγιας Ζο- Φιάς, μέ την ττιό αρτπια όργάνωση ιβαΐ κατάρτιοη των χορών καί τοΰ κληραυ, μέ τήιν ιέπιδΐλητική ττολυτέ- λεια καί μέ την ττιό όλοκληοωμένη έκφραστ) τής έλληινιρί6>όδοξης έκκλη
σιαιστικής μουσικήις. Τότ«., που καί
ξένοι έ—ισκέτττες καί έττίσημες «-
ποστολές αλλων Ιλιαών έμε,ναν θαιμ-
ττωμένοι καί γοητενμένοι μπρός στό
τρίίίΓτυχο τοΰ κάλλονς ιμουσικής,
άγιογραφίας καί άριχιτεκτονικής
μεσΐα στήν ύττοδλητική τβλίτουργία
τής θείας μυσταγ»γίας. Δέν |αί-
ρομε μονο τίς λετττοιμέρϊ.ιες στήιν
όργάνωση καί στήν εκτελέση των
ψαλμωδΊών: "Ανδφαδή ψαλλαΐν*
μέ τοΰς ττολιυιμελεΐς χοροίις την "Α«-
για Σόφια σέ όμόφωνη ττολυφωνία
γενικά, συνοδευομένη η 3χι ^ί [σο-
κράτηιμα καΐ Τί ε'θους ίσοκράτημα
?) δν χρησιμοττοιούσανε κανίνα μι-
κτό σνστημα όμόφωνης πολυφωνίας
Και μονοφωνίας, άναλογα μέ τή
μορφη καί μέ τή φύστΐ των ψαλμω-
διών.
©α έπιχβιρησομε, δσ» μπωροΰμ*
νά άναλύοΌμε τό Θέιμα, ττού σχετί-
ζεται, δίχως ΛμφΐβοΛ,ία, μέ την
ούσία τής έκκλησιαστικής μας μου-
θΊκής» Μόνο χρειάζεται γι« την £-
ρευνά μας νά σημειώσομε ευθύς
έξαρχής μερικά στοιχεΐα βασικά:
α) ΞΑΙΡΟΜΕ, άπ' ο,τι είναι
ν>ν«στά, -ώς οί ύμνογράφοι, ά—'
την ττρώτη άχόμα περίοδο τής ζω·
ής της Έκκλησίας, ήταν οί Τδιοι
καί ιμελο—οιο) των ίίμνων, ,μέ δι-
κές τους σννθέσεις 1) μέ ττροσαρμο-
γΑ τ&ν Ομνων ΐΓαν» σ* -οΛιοτερα
μίλη, (κ/α τβι^ιώζβνι ο^ό |»ρατ»»
κό ϋφος τής έκκλησΊθοστικής ψοολμω
διας. Τα τταιρναν αύτά τα μέΊλη άπ'
τό οηιμοττικά ώαιμιατα των έθνικών,
ποΰ ήαοι» συνεχβια τής άρχαίας
έλλη)νικής μονσικής. Ποοσίγνο*στο
είναι, 6ε6αια, ττώς οί έκκλησιαστι-
κοϊ Πατέρες άττοφεύγανε των ί&νι-
κών τίς συνήθε.ιβς. "Ομ»ς στό ίή-
τημα τής μοοσικης βρεβήκανχ στήν
άναγκη νά δειξουν κοπτοια έλαστι-
κοτητα καί άνοχή. Γιατί κι' άλ-
λΐώς ήσαν ΰπσχρεωμένοι να άντι-
μετωττίισιθιυν τόν αΐρετικό "Αρ*ιο,
ττού μ>έ μελωδίίς άπό άσιμοίτα δη·
μοτικά ττγς ί—οχτ>ς καί άττό τταλιό-
τ®ρα βιτμέΐλης τα όηοΐα εΐχε και
ο-τό σύγγραμμά τβυ «©ά(λ«ια» σα-
γήνϊ.ι«; τα ΤΓλήθη ττού ττροσηλντιζε
καί ιμάζευβ στίς έκκληο-ίες τον.
β) ΕΝΔΙΑΦΕΡΕΙ έττίσης νά ση-
ιμειώσαμε ττώς ή δυζαντινή μουσι-
κή, οττή 6άση της, είναι τ*χνη λαο-
γραφική. Γιατι ή Ισττοιρία καί ή £-
ξέλιξή της στηρίζεται σέ μακρόχρο
νη τταράδοο-η, δίχος ειτιθ3νιαστατικες
άλλαγές, μεταριρυθμίσχις η άνα-
τροιτές, ττού νά την έκτρέψουιν αττ'
την άρχική τοι/ς κοίτη, δπως λόγου
χαρή ΤΓασκίζει νά κάνει ή τετραφτο-
νία ή δυτική μέ σκοατό νά την ύττο-
κατασιτήσει. Στό διάστηιμα των εϊ-
' κο»ι τΐ«ρίτΓθυ αίώνων ττ>ς ζοοίΐς της,
ά—' τί|ν έττοχή των άττοστολικών
χρανων έως ττ>ν έττοχή τού Μεγό|λιου
Κωνσταντ ί νού καί άιτό τους χαρα-
κτη,ριστικους σταΒιμούς μέ τό Ρω-
'μανό τό μελ«6ο καί Ίωάννη τό
(Δαμασκηιν©, μέ τόν Ίωάννη Κου-
κοιυςέλη, μέ τόν Πέτρο Πίλοποννή-
οιο, ,μέ τοΰς άμεσος κατόπιν τρείς
διδασκάλους τόν Χρύσανθο Πρού¬
σης, τόν Γρηγοριο Πρωτοψάλτη καί
τόν Χοκριμούζιο Χαρτοφύλακα χαί
Ιως τίς ήμερες μας, δλοι οί μελο-
ττοιοί καί όνο,μαστοί ττρωτοψαΐλιτες
καί ίίροψάλτες, άττοφίύγανε νά
ξεστρατίσουν ά—ό τ' άχνάρια τής
βασική,ς γραμ,μής τής έθνικης μας
μουσικής. Τούς άρκοΰσε ή ψιλοδο-
ξία νά κολλιεργοΰν τα ττρότι~α
των προγενεστέρων τους — πολλοί
ύ-πο τοΰς όττοίους ήταν το~*ινοί
καί οχμνοΐ άνώνυμοι— νά ττΛουτί-
ζονν καί νά άναζωογονοΰν την κα¬
τά ιταράδοση έκκλησιαστική μουσι-
κή καί νά άνοιβεικνυοινίται μέ Τί|ν
τηροσο—ικίι δηιμιονργική τέχνη, μέ
την έρμηνεία, μέ τό θεΐο χάρισμα
τής φωνη,ς τους κιατά την έκτέλβση.
Μέ άλλα λογυα ή ιέκκίληισιαο—ι-
κή μιας μοΐΛΠΙκή δόυιλεύτηκε *5αίι
ξοοναδουλεύτιηικΕ στό ττέρασμα δυό
πειρίτρου χιλιετηιρίδωιν, σάν σέ σΊμ
νεργασία των άλληλοδιάδοχων γε¬
νεών, μέ δλους τούς νόμους τής
λαογραιφίας σέ άνώτερο έ— ί—βδό.
Γι' αύτό διαθέτει ττλούισια «αί αίώ
νια κσΛλιτεχνικά ΐΐκιψιραί—«κά μέοχχ.
γ) Πρέπιει άχόμα νά έχομε ύττό-
ψη ιμας, ττώς μονο οί άργές έκκλη-
σι,αστικές μελωδίες γρ^ΐψόντανε
πμέ ~ν ττοίλιά 6·ι»ζαντινή μονθϊκή
ι στ>μιειογ|ρσιφ·ίια. Καΐ οί σύντομες
έκτΕλούνταινε ττάνω σ' αύτές, μά
«ΜΡίως διθΓτιηρήθηικαν ιμέ την φωνη-
τιική πθΐράδοοιη έως τον δγδοο
αίώνα, δτηου τότε ό Πέτρος ό Πε-
λοτροννήισιος όπροτύττωσε στό σύ-
σττ—ομά τού χαί ΐΓολλά σύνταμΛ
■μέλη.
"Εχοντας, τώρα, διαρκώς 6πόψη
μας τίς τρείς αύτές οασικές ίστο-
ρικιές πραγμΐατικότΐητες, ττού μ«ς
δίνοΐΛ' δνα σταΐθερό ττιροσανατολι-
ο|μό στή γενικότείριη Ιρ€ΐ/ν<χ, άς τηροβούμιε σττήν άνάλοση τιοΰ θέ- ματος τής ιμονοφωνίας καί της δ- μόφωνης ττολυφωνίοις. 1. Άττ' δσα είναι γνωστά έως σήιμιερα, δγαίνει τό οταμττέροισιμα ττώς σττήν "Αγια Σόφια ή μουσική άνατρτύχτηικΐε ώς όμιόφωΜη ττολκφω- νία ΕΤχαιν ικαΐ γαναιιοεΐες ή τταΐι- διικές φωνές, —ού ο^μψάλιλανε κατ' άντΐ4»ωνία — μαγάδισΐμο: — στή δια—ασών κλίμοοκα. Τα οΐκονοιμικά μέσω ήσαν άφθονοΐ. Τό αύτοκρα- ταρικον ταμείον έοινε άφειδώς γιά νά έπιοπρατέψει κχϊλΐλίφωνους γιά τούς χο,ρούς. Ό δγκος τού ναού (δέν εΤχαν τότε ιμΕγάφωνα), τηαιρά τήιν κ5οΗαυστ.ιική τού, τιηιν άττκχιτοΰ- σε, τή σήικωνε την 6μόφωνη, τηαλυ- ψωνία. (Σννέχεια είς τό προσεχές) Α. Δ«ΥΛΓΕΡΙΛΗΖ ϊειρουργικσ καΐ Γυναικολονικί 39 ΣολωμοΟ (Τηλ. 25.716) 10 1)2—2 (καΐ ΙτιΙ σονιντεόζει δος είς την τριμε<νή διάΐσΐκ.είψιν. Ό, ύπαυργός των Άποικ4.ά»ν έπέμεινεν ύς τόν σειβα/σΐμόν των τουοκικών ά- πύψε<αν καί ιτών συμιφερόντων των Τουρικοκιυτίρίυον καΐ ηρνήθη έπχιμό- νως ν' άιΛοικλείκτη την δι,χοτόμτισιν ά,ς, ιμίαν των τειλικών λύσεων έφ' δσθλ δέν θά έπ«τυγχάνετο νία. Ι Εγνώσθη έξ άΜου δτι οί ργ τικοί ήγέτοιι θά ζτρτήσουν αήν διε- ξαγωγήν συζητήισΐεως επί τοΰ Κυ- πριακοϋ είς την Βουλήν μετά τα Χοιοτούγειννα, ίιφ' δσον δέν ση- μειωιθη πρόοδος είς τάς ονακβ'αγ^α τεύσβις·,. Είς συγικιέντρακΛν της ορ¬ γανώσεως ΰπέο τής άατοικιακής ε¬ λευθερίας, ή όποία έγινε χθές εί; τό Λονδίνον, ωμίλησαν διά μαΐκρών 6 έργαηκός βουλευτής κ. Φέννεο ιΜπροκγουαίη, ή πρόεδρος τ[γ«της κ. Νάιτ, ή ηρόεδρος τσΰ 'Εργατι.- κοϋ κόιμιματος κ. Μπάριμπαιρια Κάίϊλ κια1, ή ύΛο'Ψήφιος·, τοΰ Κόμματος Φι λελευθέρων μίς Σάίκς. "Ολοι οί όμιληταιί έίκριναν την προχθεσινήν δήλωσιν τού κ. Μ<αψίΧΚαν είς την Βι,υιλήν ώς κοντάφωιρον άίτάτηιν έ¬ ναντι τοΰ άγγλυκοΰ ιλαοϋ ικιαί ώς π:ροοασιίαν των αγγλικών ίΐδ'εωδών. Οί όμΛηταί έ&αρακτήρυσιαν ώς εγ¬ κληματικήν την ϊαομονήν είς τό σχέ διον συνεταθίρκημοΰ καΐ έζήτηισ'αν την διεξαγα>γήν διαίτραγμιατεύσΐων
άπ' εΰ&είας μέ τόν κάτοικον λΛον
καί μέ «αραλίι.'ηλον διορισμόν ού-
δετέοιας διετ&νοΰς έπιτροπής ϋπηιρε--
| σιών οιά νά τάς {ντο&οη,Οτμση. Οί 6-
' μιληταί έζήτηισαν ίπίσης, βρεταννι-
κήν άνταιπόκιρωτιν είς την άνακωχήν
τής ΕΟΚΑ μέ άναστοιλήιν ιτών ϊλιι-
χειρήισεων, άπΐελευιθέρίι>σι.ν των κρα
τουμ/έΐνίον άνευ δίκης ικιαί ί&'^ των
ϊρΎατικών ήιγετών καΐ την διενέρ¬
γειαν ιέρεύν/ης ·δΜ* τάς «ίιρότηιτας
των 6ρεταννικό>ν ο*Ρρατευιμάτων.
Ή ΐκυρία Κάαλ, είς δρψ-ύτατον
λόγον της, εΐπιε μεΐταΐύ άλλων δτι
ή κατοΛθλιέ'μησις τοΰ ψεύδους εί¬
ναι πολύ ιδιΐΗΤκολωτέρα άιώ τό νά-
γώνα κιατά των εύθϊίθς πολιτευο¬
μένων. Τό ψεύδος είναι ήουνειοχρο
- μένη
ρά τοΰ κ. Μια'κΐμίλλαν είς ιτό πολι¬
τικόν τνι>ος τής Αγγλίας. Ή κυ-
ρία Κώσίλ κααήιγγειλε τόν 6ΐρ!ε»τ<*ν- νόν πρωθυπουργόν &ι' απάτην κ«Α διά :ϊραοοσΐαν τοΰ άγγλιικοΰ αοΰ επί τοϋ κυπρΐιακοϋ καί προσέθεσεν 8ιι θεωρεϊ δυσ%ε,ρείς τάς νέας δια Λραγιματ8ύισ«·ς τής 6οβταννι»ιτ)ς '<υ- δβρνήισεως. "Γίτΐεγράμμιΐσεν δή δ κ. Μακμίλλαν Ιδέν άιΛεκτ|.ρυξε τάς δη- λώσΐεις τοΰ κ. Λέννοξ Μπόύντ είο τό ΜπΧάκιπουΐλ, διά των οποίων ό ύπουρ'γός των Άποΐκιών σννιετάχϋη άναφαν,δόν ύπέ ΤοΟ συνεργάτου μας κ. ·. Α. ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ
(Τβλευταΐον)
•Ο κ. Σακκαρης μολονέτι
ζά όή
ε¬
παινει την ζωηράν αυτήν προο¬
δευτικήν έν Σκάρτη κίνησιν, διά
την άνάστασιν της πατρΐου
γλώσσης· δέν παραλεΐπει, τό
βλλωστε δίκαιον παράπονον
τού, ότι έν Σπάρτη, ή όμιλου
ρΐ), ή μ
παρά τοϊς ίκεϊ
Λρθοδόξοις ί)το ή Τουρκική. Τό
παράπονον τού οτρέφεται κυ·
ρΐως κατά τί|ς έπιμονής τοθ γυ·
ναικβΐου φύλου καΐ δή των μη¬
τέρων, διά τής έν ταίς οΐκογε
νεΐαις μή όλοσχερή" επικρατή
σιν τή; Βθνικί)ς γλώσσην, την
οποίαν έλάχισΐοι των νεωτε
ρων ήγνόουν πλέον τότε ίτιΙ
ιής ίττοχίίς τού (1905).
Έκτός τής φιλαρμονικής Έ·
ταιρβίας, άπό ετων έν Σπάρτη
ελειτούργουν καΐ Αλλαι «ται
ρεϊαι, μέ σκοπόν πρακτικώτερον
καΐ λυσιτιλ&ς, δρωσαι τοιαθ-
τσι ήσαν ή ύφαντουργική έχαι
ρεΐα (των άλατζάδον) καΐ ή
βανειστική αμφότεραι μβτοχι·
καΐ. Έπΐσης Ιδρύθη μετέπειτα
καΐ ή ταιιητουργική ΈταιρεΙα,
πολλα τα καλά τή πόλει παρα·
σχοΓσα
ΟΙ κάτοικοι τής Σπάρτης Βέν
διεκρΐνοντο μόνον διά την Φι
λομόνοιαν καΐ την
Δύο νία τιένθη εδοκίμασεν ή
Σιναοός τής ΚατιτιοδοκΙας μέ
«όν θάνατον οοο έκλεκτων τέ-
κνων της, οί όποΐοι βκηδεύθη
σαν έντος τεσοάρων ημερών :
1) Ό φαρμακοποιός βν Νι
καί α Χρυσόοτομος Βλασιάδης
όστις απίβ.ωσβν ιΐς ηλικίαν 7ο
έχων διατηρ^ν φαρμακείον άπο
τοθ 1925 καΐ εντεύθεν, έκλεκτύς
επιστήμων, ^ράος καΐ Εντιμος
οΐκονενειόρχης αναθειξας Και
ώποκατοσιήσας τοθι, Δ ι,Ιούί,
τού καΐ τάς 3 θυγαχίρας τού.
ίς,Ις την κηδείαν τού γενομένην
(ήν 5ην Δεκεμβριού είς τον 1.
Ναόν τού Άγΐου ΓεωργΙου Μι·
Λαΐας παρέστησαν ττυλλοΐ εκ
ταν συγγενών καί Φΐλων ώς
καΐ άντιτιροοωπεια τού Φαρμα
κευτικοϋ £υλλόγου πειραιώς
εκ μίρους τοθ όποΐου τον άτι·
χαιρέτηοεν ό Πρόεορος τούτου.
_πιση<, παρέστη τθ Διοικητικόν Συμβούλιον τοθ ΣωματΕΐου «Ή Νέα Ιιναοός» «κ μέρους τοΐ ότιοΐου Εξεφώνησε τον ίπικη οειον ό καυηγητης έκ Σινασο^ καΐ έπΐτιμος τιρθεορος τοϋ Σω μαιεΐου κ· Λάζ. ιακαοόπουλος 2) Ό έπΐοης έκ 2:ινασοΟ Γε ώργιος Σαραντΐοης, Οστις κα ιοπιν συντομου ώοθενβιοκ. Οτι έ Λυψεν έκ τής κατηραμένης συγ¬ χρόνου μάστινος της ανορωπό τητος. Ό μοκορΐτης ώπό ττολ- Αων ίίών ίγκατεστημβνος έν ΑμερΐΛη ^θεν «νταυϋα πρθι, οριστικήν αθτοθ εγκατάστασιν, άλλ' άλλως ββοξε ιω Κυρΐφ « κηδεΐα τού εγένετο την 8ην Δεκεμβριού είς τόν '. Ναόν ιου Άγΐου Νικολαου ΝικαΙας, ένθα μεταί,ϋ των άλλων παρέ στη καΐ το Διοικητ. 2.υμβου Λΐον των Σινασιχών σύοσιυμον -ναταθέσαν και βαρύτιμον ότε φανον, καθ* όσον ό μεταστάς υπήρξε μέγας εύεργετης τού ^ωμαιείου των Σινασαων εκ μέρους τοθ όποίου τόν άτεχαι ρέτηοεν είς την τελευταίαν τού κατοικίαν ό κ. Λαζ. Ιακαοόπου Αίς, εξάρας Ιοΐσ την εξαίρετον χειρονομίαν τού καΐ προβα/ώ/ αϋτθν ώς παραοειγμα πρός μι· μησιν. Σ1ΝΑΣΙΤΗΣ ΑΠΟ ΤΟ ΠΕΡΙΣΤΕΡΙ Είναι άληθές, δτι τό Υπουρ¬ γείον ΚοινωνΐΜης Προνοίας ένδιε- ψέρθη διά τήν διθΛΌμήν είς τινάς ττιαρατπηγιμθίτοθχους κοττοίικους τού Περιστερ'ιου 33 σίικοττέδων καί την χορήγησιν είς αύτούς δανείων εξ 25.000, 35 000 «αί 50.000 δια τήν αύταστέγασΊν των, αναλόγως των μελών τής οικογενείας εκάστου δικαιούχου. Βάσει δέ αυτών ττροέβηρχχν οί ένδιαφβρόμενοι είς ττήν άνοικοδομη,- σιν των οίκιών των ιμβχρι καί τής έκ μττετόν τπλακός. "Εκτοτε δμως καί έτπειδή ανε¬ στάλη έλλείψ€ΐ ττιστώσεων ή χορι>
γησις των ύπολειπιαμένων χρημά-
των έκ των ώνω θανείων, έαταμά
τησεν ή ανοικοδόμησις αυτών, ή
όττοία καί σιιινε.χίζετιαι χωρίς ττ,ροο-
τττικιήν τέρμαιτος τής άνωμαλίας.
Τοθτο δημιουργεΐ ιμεγίστην άτα-
ΔΙΑ ΤΗΝ ΣΥΣΦΐΤΞιΝ Ί ΩΝ
ΕΛΛΗΝΟ - ΠυΥΓΚϋΣΛΑ-
Β1ΛΩΝ 1ΧΕ2.ΕΩΝ
Τό Παράρτημα Πειραιώς τοθ
Έλληνο ΓιουχκοσλοβικοΟ Συν
οεσμου μέ πρόεδρον τον κ Σταμ
Χατζήμπιην καΐ Γεν. Γραμμα
ιέα ιον κ. Χαρ. Τσιρΐ&η* τέλει
την Κυριακήν 14)12»58 καΐ ώραν
11 ην π μ. ακριβώς, έν ιω Φουα
^ε τού ΔημοτικοΟ οεάτρου
;-ειραιώς, έορταοτικήν έκοήλω
ν τού Ιΐαραριήματος Πεψαι
ως, θηέρ της ουσφΐ>ξεως λοι
προωϋησεως των Ίς.λΛηνογιουγ
κοσλαρΊκων σχέσεων.
Την 'ΐιορτήν θέλουσι τιμήσει
«ΐροσοπικως ή Α.Ε. ό Πρεσβευ
τής της Λαΐινης Δημοκρατίας
των Λαων τής ΓιουγκοσλαβΙας,
απασαι αί Πολιτικαί καΐ ΔηΓο
τικαΐ Αρχαί Πειραιώς καΐ ιΐε
ριχώρων, ό Πρόεορος τού '_λ-
ληνο»Ίουγκοολαβ κοθ Συν6έ·
ομού Αθηνών κ Γόντικας, μεθ'
ολοκλήρου τοθ Διοικητ· -υμ
βουλΐου, ώς έπΐσης καΐ έκπρό
οωποι των Βιομηχανικών, Έμ
πορικων. Βιοτεχνικών και Ερ¬
γαζομένων ταξεων.
ΣΥΑΛΟΓΟΥ
(ΟΡΙΗ
κοιΐ£Τέΐιΐ>αοΛΐταη
Ό Σύλλογος ΚωνσταιντιινίουτΓο-
λιτών Κολλιθέας, όργανώνει είς
τήιν ιμεγόίληιν αΐθθΜσοον τελετών τοι/
τήιν Κυριακήν 14 Δεκ,μ&ρίου 1958ι
καί ώραν 1 Ιηιν π.μ. Όμηιρικήν εορ¬
τήν, καθ" ήν ό γνωστός ρσψωδός
τού Βασιλικόν Έθνικοΰ Ίδρύμο:-
■Γος κ. Τα.6ουιλάρης, θ' άνο~αρα-
στήση άπό την Ιδικήν τού τηοιρά-
φραισΊν τής ' Ιλιάδος μέ όπταγγε-
λίον ,μετσ μουσιικής την ραψωθίοιν
Χ' :
«ΕΚΤΟΡΟΣ ΑΝΑΙΡΕΣΙΣ»
Είς τό τΓΐάνο ή δεσττοινίς Α.
ΑΘονοοσιάδου. ,
Ό "Ι α ι ο δ ς
ΓΕΩΡΓΙΟΣ Μ. ΤΣΑΚΙΡΟΓΑΟΥ
Μαιαντήο.—Χίΐροββγος—Γ«-
ταΐΗθλόγοα ΜΕΤΩΚΗ2ΕΗ
■Ις τήν όδδν Φοαγβλίνοι
Ροβσβολι (ΔΚΑΔΗΜΙΑ2 Β1)
καΐ δέχ·ται 19—1 *αί Β-Τ
μ. μ. ΤτιΜφ. 610.000
Ο ΙΑΤΡΟΖ
ΕΙδικός αΐμορροΤδωτ
καΐ κιρσων
μετέψερε τό Ιατρείον τού
είς την δβόν Χρυσοστόμου
2 _ Κυ&αθηναιων 25
Δέχεται 10-1 μ. μ. καΐ έ«1
συνεντεύξει 5—6 μ. μ.
ξίαν άφ' ενός μέν διότι αί άνεγερ»-
θεΐσαι καί μή όηΓοτΓερατωθεΤσαι οι¬
κίαι αυται ι>}>·ίστανται φθοράν ή
ότηοία θα έπιθαρύνη έτι μάλλον τό
κόσ-πος αυτών κοβϊ άφ' ετέρου διότι
ούτω ματαιοΰται ή εγκατάστασις
των παροπτηγιμιατούχων είς τάς νέ¬
ας οικίας των δι' άοριστον χρόνον.
'Εττειδή είναι γνωστή ή άδιαφο-
ρία των αρμοδίων, χάΡ'ς ε'ζ τήν *"
ποίον οί πρόσιφ'ΐ/γες τ^Ο ' '23 έξα-
κοΐλαυθοΰν επί 35 ετη νά παραμέ-
νουν είς τάς τταράγκας, δέν άπαμέ-
νει ή ό κ. Πρωθυττουιργός ν'άσχολη-
θή προσωπιικως ιμέ τό ζήτημα του¬
το, διότι είναι έμ—αιγιμός νά όμι-
λοΰμιεν περί εγκαταστάσεως των
ττωροπτηγμιατούιχων και ή εγκατά¬
στασις αυτών νά καθ ίσταται προ-
βληματική καί είς αόριστον χρόνον.
ΣΠΥΡΟΣ ΚΑΡΔΑΡΑΣ
ΤΟ ΝΕΟΝ ΠΡΟΕΔΡΕΙΟΝ
ΤΗΣ ΠΑΝΕΛΛΗΓ41ΟΥ Ο-
ΜΟ2 Π0ΝΔ1ΑΣ ΠΑΡΑΓΐΗΓ·
ΜΑΤυΥΧΩΝ
Γενομένων αρχαιρεσιών της
ΠανελΑηνΐου Όμοσπονοΐας Πά
ρακηγματούχων καΐ Άστέγων
Ασΐών Προσφύγων 1922 ή Διοί¬
κησις ταοτης καχηρτΐσυη ώς
έξη». :
Πρόεδρος Διοικ. ΣυμβουλΙου
Μιχ. ι σιγθέμογλου, υρόεορος
Έκαελεστικτ|ς ·ϋπιτροηής Ά
βρααμ Κοντοπουλος. Α* Άντι
ηρόεορος Παθλος ΐσορμτΐαιζό-
νΛου, Β' Άντιτρόβθρος Δημ
Μάλτας, Γενικος Γραμματεύς
'Λλέξ. Μιχαλόπουλος, ΙαμΙας
Πβρ. ΚοπτερΙΒη·, Κοσμή,τωρ
Εμμαν. Δεναξαι,.
Ή νέα Διοίκησις τής Πανελ
ηνΐου Όμοσπονδΐας "Λσΐέγω/
Προσφύγων θα προβή είς τας
οεούσας ηαραστασεις και δια
βήματα πρός ιούς άρμοόΐους
οια την ταχυτέραν καΐ όριστι
κην επιλυσιν τού στβγαστικοθ
προβλήματος των άστεγων
προσφύγων· 'Εντΰς τής προσε
χους ίβοομάϊος συνερχβται ή
"ϋπιτροπη. προ
κειμένου να λάβη σχετικός α-
τΐοφάοεις.
ΠΡΟΣΚΛΗΣΙΣ
Καλοθνται οί κάτοικοι Πατη
σΐων ΰτως προσέλθουν τήν σή
μερον Κυριακήν 14ην τρέχ και
ώραν 11.30 π μ. είς τόν Κινη
ματογράφον «Άγγέλα» όΒός
ΠατησΙων άρ*θ. 824 προκειμίνου
νά έπιληφθοθν τής λύσεως επει
γόντων ζητημάτων όγΐβινής καΐ
πολεο^ομΐας υψίστης σηαασΐας
αΦορώντων την συνοικΐαν των
ΑΒΡΑΑΜ Ι. ΚΟΝΤΟΠΟΥΛΟ3
Δικηγόρος
Ναυάρχου Μβίΐττυ 7
Τηλ. 43,224 Πειραιεύς
Σωκράτους 59 ΆθΓ]ναι
(Πίμπχη 5—7 μ. μ.)
Ένα κομμάτι άκομα τ?|ς Α
λησμόνητης Σμΰρνη', τής Σμόρ.
νης μέ τίς πολλές ώαορφιές.
τίς πανίξυπνες. τίς χαριτωμί-
νες Σμυρνιέ , τί|ς Σμόρνης μέ
τή χρυσή νεολαΐα. Ιφυγε αυτή
τή Φορά γιά τό μακρυνό καί
άγύριστο ταξ(θι.
Παραμονές ήταν καΐ τότε των
Χριστουγέννων. 6 Δηυιητράκης
Μαρσέλλος νέος μορφωμένος,
επιστήμων, τιεριζήτητος παντοθ
στά σαλόνια. στίς συντροΦ έ;
τιρωτος άνάμεσα στοΰς πρώ.
τους. *Ηπιε τό κρασΐ τής ή5ο
νής τοο ώραΐου. τοθ μεθυστΐ·
κου βσον όΜγοι. Ώς επιστήμων
φιλάνθρωποι ώς Έλλην Οπέ
ροχος· Τοθρκοι καΐ ξένοι στό
τιρθσωπό τού άγάπησαν καΐ
4ξετΙμησαν κάθο τί Ίιλληνικόν.
"Ήξ·Ρε >β σαγηνεόη ό Δημη-
'Ράκης μέ την εύγένεια τού. μέ
την μόρφωοΐ τού παντοθ βπου
ευρίσκετο. Γόης στά σαλόνια,
διπλωμάτης στό Μίγαρο τοθ
Βάλη. "ϋσωσβ κόσμο καΐ κό
σμο ώς επιστήμων καΐ ώς δι-
πλωμάτης.
Στά Ίωνικά παράλια ή αΰρα
τοθ ΑΐγαΙου θά μεταφέρη το
μήνυμα καΐ τό κθμα πού Φιλει
τίς άκρογιαλιές θα ψιθυριζει:
Ό Δημητράκης Μαρσέλλος, ό
Πατρός, ό ΠοΜΤΐκός, ό "Αν
βρωτιος : Απέθανε. Άς εΐνβ
ελαφρό τύ χώμα τί|ς ·Αττικί]ς
ποΰ τόν Βέχθηκε νοσταλγό τής
ωραίας τής άλησμ&νητης Σμύρ
νής τού.
ΑΐωνΙα τοο ή Μνήμη.
ΓΕΩΡΓ. ΙΑΣΟΝΙΔΗΣ
<__...■..------------>'
ΕΚΘΕΣΙΣ ΖΩΓΡΑΦΟΥ
ΧΡΗΣΤΟΥ ΧΡΗΣΙΙΔΗ
Είς την νέαν ΓκαλερΙ «Κύ
κλος» (ΔραγατσανΙου 8) έλει·
τοοργησεν κατά τήν παρελθοθ·
σαν έβίομάβα ή Εκθεσις ζωγρα·
φικής τού νέου Μΐκρασιατικής
καταγωγής (άπό την Σπάρΐη
τής Μικράς Άσίας) καλλιτέ·
χνου κ. Χρήστου ΧρηστΙβη. Πά
ρουσίασεν περί τού, 32 πίνσκας
μέ τοπεϊα κυρίως άπό τό ΠαρΙ
σι καΐ τ·)ν Ρόβον, προσωπο-
γροφίας καί συνθβσεις. Τήν Εκ-
ϋεσ.ν έπεθΛέφθη μέγας άριθμός
ψιλοτέχνων οί όποΐοι καί εξε
φράοθησαν πολύ βπαινετικά διά
τό 6ρνον τοθ νεου καλλιτέχνου,
τό δΐτοϊον χαρτχκιηρίζει δμολο
γουμένως αΐοθημα, «ύσυνειοη
σ α καΐ οημιουργική τόλμη άπο
απόψεως τεχνικής καΐ έκψρά
σεως είς Αρκετοΰς πΐνακας.
Συ/χαίρομεν ολοψύχως αυτόν
καί μετ* Ιδιαιτέρας ύπερηφα
νεΐας λό>φ τής καταγωγής τού
καί τοθ ευχόμεθα πλήρη εύό
δωσιν είς την ωραίαν τού προσ
πάθειαν διά την όποιαν αΐσιο-
δοξοθμίν άπολθΐως.
ΜΙΧΑΗΛ ΙΩ. ΚΑΛΚΑΝΗΣ
ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ
Σοφοκλέους 9—(Στοα Πάκπου)
Τηλ. 23.460 Αθηναι
πρός την
πα'τρΐθα αγάπην των. Άγνθτης
καΐ άιτλόΐης διέκρινε τα ήθη
τβν πολιτων. ΟΙ οΐκογενειακοί
βεσμοΐ ήσαν Ισχυρότα,τοι, λιτό-
της δέ αυτάρκεια καΐ πνβθμα
οΐκονομΐας ίπικρατοθσε τιαρ'
αύτοϊς. „ „
Έν τφ αύτφ περιοδικω «_β·
νοφάνης» δημοοιεοεται καΐ ή
άκόλουθος έιτιστολή, τοθ *ν
Σπάρτη άλλοτε δημοβιοασκά
λου κ. Χαραλάμπη [Ήλιάδη (εί
τεθνεής, μακαρ'α καΐ αΐωνία
αύτοθ ή μνήμη). την οποίαν
σκότιιμον εθεώρησα να Λντι·
γρόψω βιά τούς αναγνώστας
τοθ «ΠροσφυγικοΟ Κόσμου» Βιά
τούς κάτωθι σοβαροός βσον καΐ
ίπικαΐρους λόγους :
Ιον) Λόγω τοθ ΚυποιακοΟ ζή
τήματος, είς 8 θλιβερόν ση
μεϊον ευρίσκεται τουτο. Ο. αί
τΐας τής άβιαλλάκτου στάσεως
ττ3ν τιεφΐλημένων (;) ήμαν συμ
μάχων Αγγλίας καΐ ζΤουρκίας
άφ' έδς καΐ τής συμφεροντο
λόγου στάσεως των Ηνωμένον
Πολιτειών άρνουμένων νά οτιο·
στηρΐξουν τό δίκαιον αΤτημα
τοθ ΚυπριακοΟ λαοθ, άξιόλογον
σημασίαν Ιχει ή έπιστολή αθτη
καθότι βι' αυτής άποδεικνθεται
Οτι Τοθρκοι καΐ Έλληνβς απ0
αίώνων ίζων βν άγαστβ συμ
πνοία καΐ θαονο'α καΐ βη α¬
στήρικτοι είναι οί Ισχυρισμοΐ
των τε Άγγλων καΐ Τούρκων
θυνόντων. περί άΒυνάτου συμ-
βώσβως των βόο αότώνστοι
χεΐων έν Κύπρω, τής βιχοτο-
μήσεως σϋτ>1ς ίτιιβαλλομένης
ώς μόνης δυνατάς λύσεως καΐ
ετέρας σύ. καΐ
2ον) Λόγφ των εύνοΐκών σχο
λ(ων τοθ κ. Σακκάρη, Βιά την
πρωτοβουλίαν τής Κοινότητος
Σπάρτας υπέρ τής τιμωμένης
ΒιδασκαλΙσσης της. την οποίαν
πρωτοβουλίαν κροβάλλει καΐ ύ
κοΒεικνΟβι ώς παρα&ειγμα πρός
μΐμησιν είς τοΰς "Ελληνας της
Ελλάδος, διά τής Φράσεώς τού
«Άλλ' ωρειλε πάντως τό χαρ
μόσυνσν τοθτο Ανγελμα νά
έλθη ημών έξ Άνατολη». Ό
υποφαινόμενος ουδέν επί πλέον
έχων νά προσθίσω. παραδΙΒω
είς τόν άναγνώστην αΰτούσιον
την άνω επιστολήν, δι* βτΐαλή
θευσιν των δικαιολογητικων μου.
Ό έν Σπάρτπ ΓίισιδΙας άρι
στος διδάσκαλος Χαραλάμπη
Ήλιάδης Απέστειλε μοί τα *ξή.
πολλάς προσοχής άξια. «Με
γαλοπρεπή καΐ πρωτοφανη" ίσρ
την έώρτασεν ή κοινότης ημών
την 6ην παρελθόν τος Ό*τ.
θαλίας ΟόλκΙρογλου. Κορζον
ίπειτα άγγελθμορφον μΐτ4 β£
τομον προσφώνησιν
τβ έορταζούση
δέσαην, μετά 6ακρδων οε συν
κινήσεως οθτη, «ιΐθε» ,Τι,,ν
σόν τοίς άλλοις «ιΤθε οί ,ν,*
ματικο! οποροι, οί *νο««ιΡ6α.!
νοι ίν τοίς καρδίαις 6μ&ν ταίς
άθωαις, ώσπερ τα βνθη τα0τα
νά καρπορήσωσιν έν οό μακοΰ
μέλλοντι στάχυς μυρ10τιλασΙο'.
νας κοΐ νά άναδε,ξωσι |ξ ύαβ»
οΐκογενειάρχας φιλόστοργον
καΐ χρησΐμους τΠ «ατρίοι κα5
μητέρας καΐ ο'κοδεσποΐνας νοη
στάς καΐίναρέτου » Χβ1ρ0κρο.
τήματα ζωηρ·*» καΐ διαρκη διε.
?έξαντο τοος λόγους τοθτοϋς
και πάντες επειτα συγκεκινημί.
νοι άπήλθομεν εύχόμενοι :«
έορταζοόβη κα1 την χριισΒν ού"
τής εορτήν.
Την δ' εσπέραν «ροκλη9έντε.Γ
παρβκβθησαν «Ις δείπνον πλοθ.
σιον εκατόν πίρΐπου Ιαιτηαδ.
νες έν οίς αί Α Α.ρ.Ε. ό Μβ«.
τεσατρΐφης καΐ 6 Λιβας, ό ηρόε.
δρος τοθ Πρωτοδικείου καΐ ο
της Δημαρχίας, οί παρ'
βαθμοθχοι, πάντες οί ι
τες, εί δη^ογέροντες, οί
ροι, εί διδάσκαλοι καί οί
δροι των συντεχνιων. Ή
μία υπήρξε μεγίστη, προπόσεις
ένθουσιαστικαΐ διεδέχοντο αχ.
λήλας, πολύ δέ μετά τό μέσον
της νυκτός άπήΧθομεν «Τς τή,
Τ5ια Εκαστος άποκομΐζοντες α,
ρΐστας άναμνήσεις έκ τπ,ς αϊ0.
θεώσεως της πεφιλημίνης συνοι,
δέλφου».
Την βιήγησιν ταύτην τοθ ·(.
λου διδασκάλου ώ/όμασα ποΛ,
λης ττροσοχης αξίαν καΐ βιαί¬
ως νομΐζω. Διότι καθ* άς ήμ{.
ρας οί τής έκπαιδεύσιως λιι.
τουργοί βλλοίον τι θέαμβ παρ<. χουσι έν ταίς πλεΐσταις χώραις τοθ έλληνισμοθ, λίαν παρήγ0 ρον εΤναι τό σπανιώτατον *ν. γελμα τοιαύτης ήθικης ΑμοιβΙΙς των μόχθων φΐλοτΐμου Ιργάτι δος των γραμμάτων, Άλν δ φειλε πάντως τό χαρμόσυνον τοθτο & /γελμα νά Ιλθη ήμΐ» έξ Άνατολης. Χώρα διατελοθ. σα μακράν των δωρων τοθ λι· γομένου συγχρόνου πολιτισμοθ, χώρα, ήν ημείς θά ένομ|ζομ.ν κεκαλυμμένην υπό τοθ ζόφου της άγνοΐας, παρέχιι -ολλοΐς έξ ήίΐων των πεπολιτιομένων ί. πίζηλα παραδεΐγμστα. Στεψα· νοι τούς αξίους λβιτουργούς των γραμαάτων, άνυψοί καί ζωπυροϊ ο Ο τω τούς φιλοτΐμους θεράποντας των Μουσΰν καΐ διά λαμπρής ήθικής άμοιΡ()ς προσκλοί αύτοθς 4—1| μβλΧον είς τό υψηλόν καθήκον καΐ δια σκβδάζει θαυμασΐως Ιν σπγμΒ Ιερ$ τάς πολυχρονίους πικρΐας τοθ έν μόχθοις βΐΒνμομίνου σταδίου αυτόν. Πάσα έν τί •Ελληνικ{) κςινωνία πσρβμοιβ παραδεΐγματα δυνάμεθα νά ιθ ρωμεν ; Πόσοι δέ παρ' ημίν ου¬ χί νηπιαγωγοΐ η Οημο&ιβάσκα· λοι ή άνώτεροι διδάσκσΛοι. άλ· λά καΐ ίξοχοι ίν τοίς γρίμμα σιν Ανδρας Εχουσι νά ΒιΙξωσι ημίν δμοΐαο άποθιωσιως ήμ(. ρας έν τφ βΐφ ; Άλό τάς λυ- πηρός ταύτας σκέφεις καταλιΙ· ποντες καΐ έκ τής λαμπράς έ- κεΐνης εορτής πρός λϊβιτελ·· στερά τινά ορ^'ώμινοι Γιομιν όποΐα τις αθΐη ή Σπ&ρτ,η τής ΠισιδεΙας, ή τοίς τιλιΙοΐΛς < μων πάντως τεπ·» ίπωίηίΐ», Ι» δυστυχως διατελ'δη τοιαθται πολυάνθρωποι πόλεις τί|ς 'λνα- τολής, ίν οΤς ζβσι μυρια&ις 6· μογενβν φιλοτΐμως καΐ άθορύ' βως άναπτυσσόμεναι, πόλεις δ- μως· ών πολλάς Μάτην Θ4 άν·· ζητοθμεν έν οΐιδήποη τον πολυπληθών παρ' ημίν γιίογρα· φιων καΐ ίν οιαδήποτε τθν ή· ώσπερ άργυροθς τινάς γάμους τής νητιιαγωγοΟ κ. ΧατζΟ Πό λυτίμης, συμπληρωσάοη; εφέ¬ τος ολόκληρον καΐ συνεχή εί κοσιπβνταετίαν εν τί) ύπηρεσΐα των σχολείων ημών. Καΐ την μέν πρωΐαν έχελέσθη έν τφ ναφ των ταξιαρχων λειτουργΐα, χο· ροστατοθντος τοθ σεβ. Μητρο πολΐτου ημών, παρήσαν ο* ςΐ τα πρώτα φέροντες παρ' ήμϊ>
οί διδάσκαλοι «άντων των σχο
λεΐων ημών μετά ύπερεπτακο
σ(ων παίδων καΐ πλήθος λαοθ.
Μετά ιό τέλος της λειτουργίας
πάντες έν πομπ{ καί παρατά
ξει διηυθύνθημεν είς τό Νηπια-
γωνεΐον, Ενθα μετά τήν δοξο
λογΐαν Ιψάλησαν ασματα κσί
έξεφωνήθησαν λόγοι έγκωμια*
στικοΐ υπό τοθ αρχιγραμματεύς
τής ΔημογεροντΙβς κ. Α. Τιλ
φιλίδου. υπό τοθ προέδρου τής
έφορεΐας κ. Ν. θεμελΐδου καΐ
υπό τής διδασ<αλ(θσης κ. Εύ ΛΑΧΕΙΟΝ ΣΥΝΤΔΚΤΩΝ με' έ χον γεωγραφικων πινάκων, Θ1ΟΔ. Α. ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ " ΨΗΦΙΣΜΑ Τα Δ)κά Συμβούλια των ίυλ· λόγων Προσφύγων Δραπ·τσώ νας κοΐ Συλλόγοϋ Προοίύγω» ΣταθμοΟ ΛΐρΙσσης καΐ Περι»ι ρεΐας Πειραιώς συ*ελθ4ντα Α<· τάκτως σήμερον Τρίτην καί 4· ραν 6 μ, μ. κατότιιν ττροσκλή' σεως τοθ Προέδρου τής ΣυντΟ νιστικης Έπιτοοηής κ. 'ΑΒβ' Κοντοπούλου ίηΐ τφ θλι άγνέλματι τοθ θανάι^ϋ τ πρώην 'ΥπουργοΟ Προνοίας ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ Μ^ΡΣΕΛΛ0ί καΐ άκοΰσαντα τοθ προέδρω έξάραντος τάς προσφιρθιΐοαί υπηρεσίας υπό τοθ μετασιαντοξ είς τόν προσφυγικόν κόσμον της Δραπετσώνας ΨΗΦΙΖΟΥΝ Νά άναρτηθή ί«1 μεσΐστιος ή σημαΐα λόνων. Γιά έκφρασθΑσιν τα τήρια των Δημοτικήν Μων είς τήν οΐκογίνΐιαν μεταστανχος . Νά δημοσυυθη τό «αρόν «ίς τόν ήμερήσιον Τθιιον κσί Ψ Εφημερίδα ·Προσφυγικ6ς "' σμος», •Ο Πρόεδρος ΑΒΡ. ΜΟΝΓΟΠΟΥΛΟΣ Ό Γρσμματιοί Ι. ΑΡΜΛ^ Τα μίλη _ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟΜ ρ Σ«λ· τοθ ΚΥΚΛΟΦΟΡΟΥΝ ΑΠΟ ΣΗΜΕΡΟΝ ΑΙ ΣΕΙΡΑΙ ΕΝΔΕΚΑΤΗ ΚΑΙ ΔΩΔΕΚΑΤΗ ΟΛΕΣ ΟΙ ΣΕΙΡΕΣ ΔΙΔΟΥΝ ΜΕΓΔΛΑ ΚΕΡΔΗ; ΣΤΤΙΤΙΑ " ΑΥΤΟ" ΚΙΝΗΤΑ - ΜΕΤΡΗΤΑ, ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΟΝ ΜΕΓΑΝ Λ ΑΧΝΟΝ - ΔΩΡΟΝ: Ιοοο.οοο δραχμών (Μόνον Ιγγραφος ένχολή Οΐιοχρεώνει την ΕΣ Η.Ε.Α. είς πληρωμήν διαφημΐσεων. ΟύϊεμΙα αύθαΐρίτος δημοσίευσις θά αναγνωρισθή1), βήμερον Κυριακήν καΐ βΡ Πην π μ. τελοθμεν ιΐς «ν '« ρόν Μαόν τοθ ή έ νήτων 31 Άκα6ημα^ νη, η Ή^εκτρ. ΣταβμοΟ θέας-Ν. Σμύρνη) 40βήαΐΡ« μνημόσυνον ύτ,ίρ «να*αο«ι« τής ψυχΙ|ς τ«ς «^«^""ΐ νης μας σϋζύγου μήτρος κβ1 ..αδελφής ΟΆΓΑ- ΛΕΟΝΤΙΑΔΟΥ ΟΙ πονεμένοι ι •Ο σύζυγος ! Λβόντιθς Τ* Βασιλάκης. Ό γοήλ ..—.- - . . ιωάννης Ήλιόπουλος Μεταξδ;. Ίωάννα κ ΊεσσαΙ, Κοσιιβς καΐ οντιάδουι ριάδνη Λεοντιοοου •ΑνανΙας Βε>—'**'
Ίδιαίτϊραι
θά σταλωσιν
. » —
ΑΜΤΟΜ1ΟΣΚ.
Χειροθργος
ΣβρΒόλθϋ 1-—Ττ)λ.
κκ 'Α·1)ναι