187209
Αριθμός τεύχους
1456
Χρονική Περίοδος
32ον
Ημερομηνία Έκδοσης
21/12/1958
Αριθμός Σελίδων
2
Πρωτότυπο Αρχείο
Οδηγίες
Κλικάρετε πάνω στην αριστερή εικόνα για να δείτε περισσότερες φωτογραφίες.
Κείμενο εφημερίδας
Δεν είναι διαθέσιμο το αρχείο pdf.
Κείμενο εφημερίδας
Σύνολο σελίδων:
ΤΗ**
ΑΜΙ,ΕΑΡ
^«ΥΠΚΟΣΚΟΣ ΜΟΣ
ΕΤΟΣ 32ον ΑΡΙΘ. ΦΥΛ. 1456
ΚΑΤΑίΙΤΗΜΑ!
.ΕΒ_θΜΑ4ΐιΐΑΠο _______
* ΑΘΗΝΑΙ 21 ΔΕΚΕΜΒΡ,ΟΥ ,958 ΐ********^»^^^
Οί άηό κυδΛρνητικης υ
Ρ«5 άναπτύξαντβς τβ Κυπρια-
κβ>' ίήτημ». κατά την π.οόσφα-
τίν έν τή Βουλη ατ^ητηαιν,
υρίίίχλθΛΐ κ α τ α κόρον
«ιι εχρηαιμβιβίησιαν, ώς κ υ-
Ρ ι α τ ε ρ ο ν τής έΐτιχεαρη-
μαΐβλβγιοις των 'ε,ρειαμχ,
βχυοιαμβν, ότι η έθνική
ιΰφάλίΐα και τα ζωτικά
ονμφέρβντα—τα
την άντ'ι πάσης θυ
οβς παραμονήν μα§ είς τ*
ΝΑΤΟ—ύημιουργβΰν άνι>ηερ-
ίλήτους ώυαχειρείας, είς την
όυΐλήιρωοιν ,τοϋ πανελλΐινί-οι»
Μββυ, τής άπελευθερώαευς
ΐό; μαρτυρΐκής Με-
γαλονήσου άπβ τβν Βρεταννι-
Ό κ. Πρβεδρβς της Κυ&βρνή
:«5 καί ο ύιευβύνωιι την ε§υ-
πβλιτικήν τού Κρά-
κ. Αβέρωφ Τβσίτσας έο»ι-
χωρίς περιατροφάς, βτι
(ί ίεομβί μας με την Άτλαν-
τικην ουμμαχίαν, διά των β-
«ιΐων κατοχυρβΰται, κατ' κΰ-
ΐβύί, ή έδνική μας άσςράλεια,
μί$ έΐτι&άλλουν την ύποχρέω-
«ν νά ύφιατάμεβχ Θυσίας, -§»-
χνβυμένας καί μέχρι μειώσεως
τήςέθνικής μας χυ,ριαρχίας
αξιοπρεπείας.
κατόπιν
πάντβτε πρός την
άπβ τβύ 6ή-
ματος τής ββυλης, κυδερνητι-
χήν βιτΒψιν — είς την άδηοι-
ΐον ανάγκην νά ύποκύπτωμεν
β υ ν ε χ ώ ς καί ά 5 ι χ
λ ϊ ί π τ μ ς, είς τβύς έκβια-
βμοϋς των 'Αγγλοτούρκων κα'ι
τάς πιέαεις των Άμ&ρικανών.
Νά έφαρμοζωμεν δηλαύή, επί
τώ Κυπριακβΰ, την άκο-
λβυββυμένην μέχρι σήμερον,
&«« τή; Κυβερνήσεως, πολιτι¬
κήν των α ν ε υ τ έ λ β υ ς,
4 η ι ζ η μ ί ω ν είς τό "Ε-
9νος, ύποχωρησεων καί συμβι-
νΚΐμών.
Καί ή μέν Κυβέρνησις, μη
ίνναμίνη νά δικαιολογηθή αλ
λωίτήνκαταδαράβιρω-
οιν της'ΑγίαςΚυπρι
οαής υποθέσεως, κατέφυγεν είς
τβ £ ω χ ο ν έπιχείρημα, ό¬
τι ή Ελλάς πρέίτει νά δέχε-
**' < π' α η ε ι ρ β ν άδια- μαβτυρητΜς κβλάφους καί λα- χτίοματα, ν« υφίσταται ά ν- (ηανο^θώτβυ ς Ιβνιικάς ,ημί*ς, «πό δβίηλωμέ- νους έχήρβύί της, μ*τά των οποίων σι>νδέετ*ι διά τ υ η «-
,* ώ ν Λιμμαχικών δεαμών,
Ι'ίιά νά Χίττβχυρώαη την ββνι-
Χην της ασφάλειαν!!.
Εχ των ρητέ.ρ4>ν ©μ&>ς τήί
'Έβνιχης Αντιπολιτεύσεως β ύ
«11 { δυστυχώς είχε την έμ-
«'Λοιν καϊ τό θάρρος νά άν-
ΤΙΤ«{Π, είς τάς κυ6ερ>νητι<κάς "τΐοτειας, τό ακόλουθον ά- Ίλβύστατον, λογικόν έπιχείρτι- Ιΐ»- Διατί άπ© τβύς έταίιρβυί *βδ ΝΑΤΟ — έκ των οποίων ^α, πλήν τή? ή ρ ω ϊ κ ή ? Ιολανδίας, διάκεινται έχθρι- *«{ πρός την χώραν μας—μβ- ν«ν ημείς είμεθα ύποχρεωμέ- **» νά ύποχωρώμεν δ ι α ρ- » δ ς είς τάς αξιώσεις των ΐοδββυμμάχων μας; "' διατί, τβ κυ&ειρνητικβν έ- ιπ&ρί τής άνάγκη/ —-Α^««.αως τής έθνικής *- ^είας, δέν ίσχΰει καί διά Τουρκίαν, ή ©ποία, λόγω αμέοβυ συνοριακής γειτνι- —ί>5 της μέ την Σοβιετικήν
"ασίαν καί τβύς ίορυφβοουί-
"1{, όιατ,ρέχει Α _ Υ Γ Κ Ρ 7
Ό ϊ μεγαλυτέρου; κινδύ-
*5 άπβ την Έλλάδα;
'Η Τουρκία περιιστβιχίζεται
ίάγματι άπό θ α ν α σ ί-
β υ ς βχβρβύς τβύς Ρώοβυς,
Μ Βουλγάοους καί τβύς _ύ-
**ί καί περιλαμδάνει έντβς
'δν ουνορων της λίαν σ Π¬
'1» ν τ ι « η ν μεινβτητα έμ-
"«Ρβηβλέμων Κούρδων, ©Ι ό-
««ΐβι ϊγβι»ν ώς ©Λΐειρβν την ά-
—,.,. των άπβ τόν §ενι-
ίυγβν καΐ την σύμπηξ«γ
.«ίας εθνικήδ έοτίας, μετά
Τ"ν Φμοφύλων των των γειτο-
ν»ιών χωρών τής Άσίας.
Εν περιπτώβει όίλλωστε νεου
*%βυ, είναι ά ν α μ φ «-
Ήτπτβν ότι η _β6ιε-
""Ί Ρωοία ώς πρώτον καί κύ-
Ρ*ν στβχβν αυτής θά ϊχη τας
^Ρελθίΐβπτιγάς τή5 Μέοη« Α
^«Αηί, είς τάς οποίας θά ςρθά
ί1 ίκρχομένη ί'« τού
*ιχοΰ · - ■
μόνον δέν άκολουθοϋν την έ-
^ς όπβιβι τβύς υποστή ρί-
ζβυν μ ε τ β φ « ν « Τ , _
•3 Μ ο υ, είς τάς μάλλον π %■
ραλογους, «υδα,οέ.
τ ©υ ς και π α ρ α ν ό μ © υ ί
«Ιιωοεις τΜν, επί πλέον δέ —
αν και είναι άπβδεδει-
V
μ έ ν ω ς άν«|ιόχρ.εβι—ιτ».
^εχβυν είς αυτού; άπεριόρι-
στον οικονομικήν ενίσχυσιν.
Καί ημείς μέν επολεμήσα¬
μεν π ά ν τ ο τ ε ά ό
πλευρόν των
ο π ό ν δ ω
μή
·παρά τό
σημερινήν ά-
π ό δ ω ν ου,μμάχων μα;
κ»ί έχύααμειν ά φ 8 © ν β ν
αίμα, υπέρ τής έλευθε,ρία; των
λαών. ΟΊ δέ 'Γοΰρκοι ή εΰρέ-
δηθ'ανι είς τ© αντίπαλον, τοΰ
Ελευθερίου Κόομου, οτρατόπε-
δον — όπως ασφαλώς 8ά ουμ-
6η καί εί; τό μέλλον — ή πχ
ρέμεινιχν έκτό; μάχης, καί έ-
ίεμεταλλεύθησαν κατά τόν
αίσχρότερβν τρόπβΛ'
την βϋδετερότητά των, έκβιά-
ζοντες καί τάς δΰο παρατάξει;
των έμπολέμωινν ηαρά των ο¬
ποίων έλάμ&ανον ά φ ε ι-
δ ε ι ς οικονομικάς παροχάς.
Οί ρήτορες τή; Έίνικής Άν-
τνπολιτεϋσεως έλησμόνηοαν έ-
ηίση; νά άναφέρβυν τό παρά-
δειγμα τ<:ΰ Ί ιτο καί τοϋ Νά- σερ. Έκ τούτων ό πρώτβς, άν /(αί περιοτοιχίζεται άπό τα κράτη τοΰ ΣιθηΡ^ϋ Παραπετά ί ^^ ΚΟΜΑ! γ Τ Ο κ, Ν. Α1Γ1Μ-ΙΤΗ ηιβ.ιη ΗΜΕΡΟΛΟΠΟ ΠΡΟΣΚΥΝΗΤΗ "*Ρ« ταυτα οί Τβΰρικβι, ©χ» οματβς, άδιαφβρει τελείως ώια τας άπεινακς τβϋ Κρουαταεψ, τβύ Μαβυ Τοε Ιβύγκ καί τα; σκευωριας τών Ββυλγάρωιν^και /Γροααπιζει, ώς κόρην οφθαλ¬ μού, την εθνικήν τβυ τιμήν καί αξιοπρέπειαν. Ό δέ δεύτε ρος γραφει είς τά παλαιά τού υηοώηματα τάς προκλήοεις καΤ τας υΑακάς των Άγγλβσας- χ ών, τβυς οηοιβϋς πναγκο^* νά μετα6άλ©ι>ν έν τέλει τακτι
κην. "Ορος και τβ τεΛ&υταιβν
τα§ιύιον τού Άψιερικαινου ύφυ-
ιϊΐονιργοΰ των ϋ^ωτερικων -
Ι'άβυντρυ, είς τβ Κάϊρον.
Ή τ ρ α γ ι κ ή ονν&ηνς
Θέοις, βίς την ©ποιαν π&ριήλ-
ΰεν ή ϋλλα^, ,οέ>Μ βφεΊΛεται
είς ανεξαρτήτου; τής Θελήσε¬
ως της οιεθνεις Λόγους, ώς δια
τεινονται οί κυβερνηται μας,
άλλ' είς την εφαρμοζομένην
ύπ' αυτών ψ β φ ο ώ ε η και
Οβυλβιπρεπή πολιτικήν
τής έθνκκήδ μεΐοιδβαια$.
ιο καταπληκτικώ-
τ ε ρ ο ,ν έν π,ροκειμένω εί¬
ναι, ότι ό λαβών τβν Λόγον έν
τη Ββυλη, επι τού Κυριακού,
&ς βνβματος τβυ ί ο τ β ρ ι-
λ β υ κομματος τών ΦιλεΛευ-
ώερων, ή.κοΛβυ&ηαε — και εν
.βυτω - την ηττβπαθη
ίί} "Ακροί Δε§ιά5 τακτικήν.
-ώΐΜΐεοτηοε, βυν&πεια τούτου,
εις την Κυβερνησιν «νά πρβ-
χωρηοη με αποφαοιοτικοτητα
Λαι ταχυτητα εις τας λυο&ις,
τάς βπβίας έπιδάΛ-
Λβυν αί σημεριναί
, ρ α γι κ α ί συνϋηκα ι».
Ο έστι μεβερμην&υόμενον να
,ταραδοθώμεν α .ν ε « ι φ υ-
λ α κ τ ω ς εις τό έλεος τβι»
Λταλλες, τοϋ Μάκμιλλαν και
Γβύ Μεντερες. Χά ώωοωμεν
υηλαδή την χαρΐστικήν
οβλην είς την α α π α ι ρ β υ-
3 α ν Κυπριακήν Έλευθερί-
χν. Δι' ο καί ό κ. Αβέρωφ ά-
ιΐελύθη. *«β τοΰ κοινοέουΛεν-
τικού 6ήμ«τβ§, είς κ ρ β κ β -
ο ε ί λ ι α Οάκρυα καί πρβ-
£&η είς έκδηλωοεις. οβδαομου
Ααι άψοοιωοεως, πρός τβν εκ-
ίτρόαωπον τβΰ κόμματος,, πβύ
'— καί έμεγάλυνε την
;, άνθ' ών *ηέρ της Κυ
έπραξεν...,, άναγνω;
την δυσχερή θέσι<νι είς την "όίπβίαιν ευρίσκεται οιύτη, λόγω τών υφισταμένων σήμε¬ ρον τραγικών ουνίίηκών!!. Έκει κατήντηοε τβ έ ιν δ β¬ ίον κόμμα, τβ όπβΐον ίδρυ¬ σεν β μεγαλύτερον 'ϋλλην πβύ είδαν πβτέ βι αίω νες, πβύ έώημιουργηθί την Λϋ. νάλην Έλλαώα των πέντε θα- λαοοώιν καΐ των δύβ ήπείρων. Νά γίνη βύ,ραγβς τής πβλιτικής τής * - ! 1 ., . ί η « (ι Φδινόττωρο 1958. Πάνω σ' αύτη την φράση __α¬ παντήση τοΰ 'Ιησοΰ Χοιστοΰ στσν ά<ροσιωμένο τού όπαδό __ στηρί- ζεται ή δύναμη τού ΚαθοΛΐκισμού. Άπ' αύτές τίς λέξεις ι «Σϋ εί Πέ- τρος καΐ επί ταύτην την πέτραν», άντλεϊ την έξουσ'ια ι ου ττάνω σέ 500 έκιατομμύρια ψυχώ^, στήν κυ- ριολεξία. Άκρογωνιαΐόκ, λίθος τοθ τταττισμοΰ. Δόγμα ττιατης άτράν- ισχτης ταυτα τά λόγια. Ποκθενά άλλοϋ, οϋτε στη φανα- τική ά»:ό,μα Ίσττανία, οίΓτε στήν ίίρεμη στήν ττίοτη της Ίρλανδία, οΰτ€ στήν κραυγοκττική στϊς έκδη- λώσεις τής πίστη·ς της Νάττολι. δέν θά μποροΰσα νά νοιώσω πειό 6&θειά, ττειό ττεΐ'στικά τοΰτα τά λόγια πού δένοαι/ τό λαιμό τοΰ τρούλου τού Ναού τοΰ Άγίου Πέ¬ τρου. Κι' ώς στέκομαι κάτω άπά την «κούττολα», νόμισα πώς αντά τά κρουστά κι' άφθαστης έσωτερι- κής μουσικότητας λόγια έρχονταν άττο τόν ούρανό, νά στεφανώσοι/ν τό Ίδρωμένο άττό τούς κουραστι- κούς στόχους μέτωττό μου... "Ετσι ή Ρώμη έρχεται νά πάρη μέσα μου τή £έση μΐάς «ΤβΐΓ3 5βπΙά» τής Εύρώπης καϊ ττού τά μαρτύρια στό Σταυρό τοΰ Μεγά- λου Αποστόλου τής δίνουν τήν ιδιότητα ενός δευτέρου Γολγοθα. Μέ τέτοια συ/αισθήματα ττήδησα ι όναφτερωτά, τή Ρωμη τού Ρωμύ- λου, τή Ρώμη τής Δημοκρατίας, τή Ρώμη τών ύττάτων κα'ι των αύ- τοκρατόρων κι' ήρθα στή Ρώμη τοΰ Χριστοΰ, δλέττοντας άττό τό Πόντε Μούλδιο καϊ δώθε: αυτή την περίοδο τού χρόνου πούδωκε στή Ρώμη την προσωνι/μία τής «ί1ΐϊ>5
Αλλά τ! δύ- ετη άπό τήν Άθή
- -'- - ■ Στό
τα χαρακτηρι-
που τοΰ κο
ΕΘΝΙΚΗ ΣΥΜΦΟΡΑ
'Από πβλλών μηνών
άφ' ότου παρητήθην έκ
δί
ήδη,
τής
... .- - , £ -■"· γ-,.....»~ "»"*.'> "' ηω.ΊΠρβεδοίας τής ' Κυί-ερνήβεως
δείχτηκε μ' αύτό μεγάλος κ,' αύτά στό ρυθίό έκεϊνο *«! ..ίΙ*« Υ^« ο^ενβχβς των τεκται-
ποιητής, μεγάλος μύστης, ττιστός,
ίιιττνευσμένος μά καΐ έμττνευστής.
ρν<θμό έκεΐνο καΐ μέ Ι ύ έί το κορμι καί τό άττό τούς ττιστούς τοθς χρωμιατισμούς έκείνους ττοθ δέν αλλοιώνουν τή μορφή τοϋ άρ- χιτεκτονικού συνόλου. Ό Άβεντί- ί νος λόφος μένει πάντα μιά έττά- κεφάλι κρθφτηχοη/, νω γειτονιά τού παληού κσλοΰ και- ϋς κι' έϋεινον νιάΐοη", ι·ο --Α β:ιι----.-... ■■ — ι ΛνεγΛυΨε τήν ϊστορία τής ττίστης... Ι 'Υστερ' άττό τόν άττοκε<|κχλισμό ! τη ι/ηι-ιιιι ^ — ■ —— —- ' Λ έμειναν γιά κρυμμένσ. χω¬ ρ ιστά. • ·Ή κάρα εΤναι τώρα —μαζι μέ ινομενων, έγκατέλειψα την α¬ νωτάτην έμπιοτευτικήν θέοιν τβΰ Είδικβΰ Συμδβύλβυ επί τβΰ Κυπριακβύ καί έπΐβήμου Ραδιο- σχολιαατβΰ επί τβύ έθνικού μας ΓητηιιατΑ^. Λκν ϋτη-^ιΐΛ/ν »/ϊ. .«. νά τβ- σινου, Ρώμης Αλλος γίγαντας -—δχι μόνο ϋλικά μά καί ήθικά—- ό Λατερα- νός «θΓηηίη ί νός «θΓπηΐυΓΠ υτΐίΐδ εί ογ6ϊη βςςΐε- δίβΓυτη ΓΠ3ίεΓ εί οβρυΐ» —«όλων τών τής Πόλεως κ<χΐ τού Κόσμου έκκλησιών μήτηρ καΐ κεφαλή». Πο- λϋ τταληότβρος άπό τό Βατικανό ήταν έδρα τών Παττών καΐ νητήριό τους. Ό Ναός είναι τερά- στιος κι' έτσι ώς καλακάθεται τε- τράγωνος στή γή, μοιάζει άτρά.- ταχτο θεμέλιο τοΰ θρόνου των Διά¬ δοχον τού Χριστοΰ. Θάλεγες πώς τοθ'τοι οί δυό Ναοί —Λατερανός κσΐ Βατικανός — σαναγωνίζοντα: μεταξϋ τους στΐς τρείς διαστάσεις, ένώ στήν «ήθική διάσταση», πού ττρέττει νάναι ή τετάρτη, έρχοντα. ίσόπαλοι. Κι' δμως ό καθολικός κόσμος έρχεται στή Ρωμη μ' άστέ- ρα - όδηγό τόν "Αγιο Πέτρο. Αϋτό τώνομα «53Π ΡίεΐΓΟ» άχούγεται προφέρουν, τα χειλη, κινοΰι/ται γιά ·! ΕϋΜ ΕΙΙ !■■ ■«■!■-—- [1ΜΕΣΪ ΤΟΥ ΕΙΚΟΙΙΟΥ Ο ΑΛοιχνακός κλοιός πού ϊσπα °£ ^' δλας τάς άλλας άποτκίας Χ παρά την θέλη- ίαι οτχ ,^ δλας τάς άλλας άποτκς ^^«,Χΐσα. παρά την θέλη- »" Ιν τοδ δίσπότου των φαίνεται οτχ. ΜΟΙ '1« ^ήν Ελληνικήν Κώτ,ρον «^ ^ "'ν^είνη δι^τ,ναώς ώς «Χ" ύπ° Κν τουτο έπε6ιο>%ε £-
--------,έπιιδιώκ«ι διά «αν-
. »ο ή πονηρά Άλοιών δεν
*ϊ νά υπάρξη άμφΐι6ν>λία, 'Κ-
} δ»"»; πού δέν μπ^ν0*16 "*'
ν<* ΰπϋ—εοθτ> είναι ότι ή «Ο*"-
>ι^ί*ιι5 τοθ κόαΐμου, ή όφείλου-
*« Λροβαδίζη ύπέν ίτών ^λευ-
των λαών, υπό την
'τοδ νικτ|τοϋ τού
• πολέμου ήιθβλε κοι
τόν άποικιακόν κλαιόν
στοι-
τα νομίζη κου;*
όίου καί δχι
τ,τος. 'Βν όνόμα-
«λιτυαΛ κόσμου.
ς σημοιίαί, τής αυ·
'Ηνωμένον Εθνών.
τΓ» ςσημαία» τής αυ-
των λαώνϋ πό την ο-
το οί δύο «αγκοβΗ*·
ονόματι ής Διεθνου;
έΛανεύρτι ττή
την οποίαν έπιδια>*-=
ι ^ ^
ροϋ με τή Βίλλα των Ίτπτοτών τής »
Μάλτας στήν κορφή τού, ένώ ό ■ ν'5Μ τ*1ν ανάγκην βπωξ οο-ιβ-
λόφος Τζανίκολο είναι χάρμα ττρά- μακρυνθή άμέοως, εί δυνατόν,
έκ τής έξβυοίας ή Κυβέρνησις
ΚαραμχΜλή, έατω καί αν δια-
δέτει μίαν πλαατήν κα'ι τελεί¬
ως είκβνικήν κβινβέβυλευτικην
πλειβψηφίαν. Άπηυθύνθην 6Γ
έπιοτβλών καί άρθρων μβυ εις
τβν "Ανώτατον "Α,ρχβντα, τβύς
άρχηγούς τών κομμάτων βλων,
τόν 'Ι-θνάρχην - Άρχιεπίσκβ-
πβν Μακάριβν, καί έπέατησα
την προβοχήν των επί των <ρβ· λα Μποργκέζε καΐ τοϋς κήπους τού ΌτΓττίου Λόφου, την ττρασινάδα τού Παλατίνου— ένας πνεύμονας γιά δοους δέν μπορούν νά χαρούν τήν έξοχή τοΰς καλοκαιρινούς μήνες... Άνεδαίνοντας τόν Τζανίκολο, στέκομαι σ' ένα άι>δηρο κατάδρο-
σο κι' άττόμερο. Μττροστά μοί» ά"
ττλώνεται ή Ρωμη, κατάχρυση στόν
ήλιο πού γέρνει. 'Εδώ, σέ τούτη
τήν ήσι/χη καί δροσερή γωνιά κα-
θόταυ ό μεγάλος ποιητής, ό Τορ-
κουάτο Τάσσο, ό έπικολυρικός δη-
μιουργός μιάς νέας Ίλιάδας, «τής
Άττελευθερωιμιένης ' Ι ερουσοίλήμ»...
Νά όμως καϊ ή κορφή τοΰ Τζα¬
νίκολο, όττου ξεττετιέται ό χάλκινος
αδριάντος τού Γκαριμττάλτι, πανύ-
ψηλος στή λευκομάρμαρη 6άση τού,
ένώ παρακάτω ένα μικρότερο έ-
φιττττο άγαλμα τής Άννίτας καΐ
ττλήβος οί ττροτομές των Γαριβαλ-
δινών, ό Νίνο Μπίξιο, οί δύο Κα'-
ρόλι....
&ερών κινδύνων τοΰ; οηοίους
διά την Έλλάδα ή
Μερικά χιλιόμετρα έ'ξω άπό τό
κέντρο τής Ρώμης, μέσα στόν κή-
<πο τών Μοναστηριών τών Τραππι στών ϋψώνεται μιά έκκλησιά μέ τρείς δομούς: έδώ είναι ό τόττος πού άττοκεφάλΐ'σαν τόν Άττόστολο Παΰλο. Στόν1 καθένα άττό τούς τρείς σύτούς δωμούς ό €3πον3 έ'χει ά- ναγλύψει τρία κεφάλια τοΰ Μάρ- αμα μερικές στιγμές, σέ μίαν άφωνη ,ττροσευχή. Κι' "" .......^_________^^,«. ^,,,,,^νν, .«« μένος οτήν άττεραντωσύνη τού τα-, Βοπ-,κανοΰ. Έδω ή κούπολα μέ τό -~· τούτου τού Άγίου Πέτρου... 'ο-τσυρό. Στό Τζανίκολο «οϋτε θεός "Αλλη άτμόσ<(>αιρα έδώ. Άπό
μιά έποψη μττορεΤς νά πής πώς ό
3- Ι Λ ζανίκαλο στέκεται άντίπαλος τού
Η ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΑΞΙΩΝ ΥΠΟΥΡΓΟΝ
Ή διά εΐδικής συσκέψεως των
αρμοδίων παραγόντων τού "Υπουρ-
γειου 'Ειμπαρίου, ϋττό την αΰτοττρό-
σωπον προεδρείον τοθ κ. Ύπουρ-
γοϋ έξέτασις κα! διοπτίστοσκ; των
ύτταρχόντων κενών κα'ι έλλείψεων
καΐ έν γένει τρωτών είς την νομο-
θεσίαν περΐ άνωνύμων έταιρειών
<α'ι ή έν συνεχείςτ. άνάβεσις είς τόν Γεν. Γρα,μματέα τού ύττουργείου κ. Μ·πιρά6ον. τής συντάξεως σχ€- τικοΰ νομοσχεδίου, πρός τροποποί¬ ησιν καϊ συμττλήρωσιν, καταδεικνύ- ων διά μίαν φοράν άκόμη, δτι ό κ. Λ. Δερτιλής δέν εΤναι άττό τούς προισταιμέιθυς Υπουργείων, ττοϋ ττεριορίζονται είς την τυττικήν δι¬ εύθυνσιν των 'Υττηρεο-ιών των, άλ¬ λά άπό έκείνους πού έκ νοοτρο- ττίας καταρτίσεως καϊ άρμοδιότη· τος έννοοΰν νά έπιδίδωνται επιτυ¬ χώς €Ϊς τό οϋσιαστικόν, κυρίως. μιρος τών καθηκόντων των είς τό όττοΐον άνάγετοοι ή άττοστολή τών ό-ξίων ΰτΓουργών, κατά πρώτον λόγον . ΑΞΙΟΣ ΙΒΡΑΡΧΗΣ ίκανοαοιήσεως καί α· τόν προοιφιτνΜΟ'ν κό- ΐΙ χειροτονια τού Οιαπ^ΕΛΐοΟς λΐΐ- τονργου τού 'Τψιστυι» κ. ΚυρΐΛλου 11αιποώοπ.οοΛου εις, Λιηιτροπολΐτην ^ΐλευκείας (τοϋ κλιματος τοϋ Ιΐο>
τριαρχειου Άλεξαγορείας) καί 'Τ-
περτιμον καί "Εξαρ,χον πάσης Κεν-
ρώας Άφρικής, 'όχι μόνον όιόΐι ϋΐρο
έριχεται ίν. τών σπΛαχνων τού (κα,τά
γεται, ώς γνωστόν, «κ Σπάρττις Μ.
Άσίας), άλλά κα,ί διότι Λνόκ.ειναι
περ'ι 'ΐειϊάρχοι» κεκοσμημένου μέ
τάς άλτιΰΈΪς τού Χριο|.ί.^ΛΌΰ "χομ.
"ΕΛληνος. άρετάς, εύρυτάτη; μορ.φώ
οεως κιαί σιιγγραφέως λαμπρών ίκ-
ιικών ποιημάτων, έπωμι-
„„„..„» δέ κα,ΐ την δυσχερή, άλλά
καί αγίαν αποστολήν νά
ση καί νά μεταδώση τή< πίστιν είς άχανεϊς^ Μαύοης Ηπείρου. ".-,.-„ ... ν ^ τι, έκπρόσωπος τοΰ Χριοτΐοϋ επι ο- λο>ν των άπόψεων.
ΕΤχε τότε μόλις πεθάνει ό Πά^
ττας Πατσέλλι. Μιά διάχυτη άνυ-
ττομονησία ττού κατεΤχε δλους, μέ
εΐχε συνεττάρει. Τό πρωΐ μιάς άλη-
θινά άνοιξιάτικης μέρας, κατηφό-
ρησα στό Βατικανό μέσα σ' ενα
κύμα κόσμου άπό κάθε τάξη, κάοε
ήλικία, πού κατευθυνόταν στόν "Α-
γιο Πέτρο. Ή τπερίφημη πλατεΐα
μοΰ φάνηκε μικρή, σάν πέταλο. Τό
σο ήταν τό ττλήθος πού τή μαύρι-
ζε.Μιά παράταξη άπό μηχανήιμα-
τα φωτογραφήσεως, κινη,ματογρα-
φήσεως, τηλεοράσεων «σκόπευανΛ
δεξιά άπ' τό Ναό, ίνα παληό οίκη¬
μα μέ φτενό ντενεκεδένιο σωλήνα
σόμτττας. Τόν εβλίττα άπό τήν τα-
ράτσα τής 'Εκκλησίας αυτής, δ¬
που ένα αλλο πλήθος κύτταζε ά-
διάκοττα τό σωλήνα όπόθε θαδγαι-
νε ό καττνός, δεΤγμα, μέ τό χρώ-
μα τού, τής αποφάσεως τών έγ-
κλείστων καρδιναλίων έκλεκτόρων.
ΟΊ ώρες ττερνθΰσαν μά οϋτε ή ττλα-
τεΐα οΰτε ή ταράτσα άδειαζ·αν.
Πέρασαν έτσι τρείς μέρες, ϊσως
καί πειότερες. Τέλος ό καττνός
άρχισε νά δγαίνει λεπτάς, Τσιος,
ιμακρύς, άνάλαιφρος: μιά λευκή σπα
θιά στόν καθάριο, άνέφελο καΐ νή-
νεμον οϋρανό τής Ρώμης. Τό νέο
διαδόθηκε σάν άστραττή. "Επειτα
ό νέος Πάττας, ένας συμτταθητικός
λεδεντόγερος, βγήκε στό μπαλκόνι
«αί χαιρέτισε γελαστός τόν κό"
σμο. Ό ήλιος κατέ6ηκε στά ττρό-
σωπα δλων: ό Πάπας είναι Ιτα¬
λός. ΟΊ έθνικισταϊ χάρηκαν Γδιαί-
τερα γι' αύτό. Ή θεωρία τής έ-
οΰτε κύριος». Ό Γκαριμττάλντι εΐ-
χε την ψύχωση νά μή μττορή ούτε
ν' άκούςτη νά προσφέρεται ή λέξη
«πάντρε, τταττάς, ττάστωρ, ραδδί,
μουφτή». "Αθεος κι' άτπστος, είλι-
«ρινής δμως στϊς άττελευθερωτικές
τών 'Εθ^ών προθεσεις κι' ένέργειές
τού ένχΐς τίμιος «βλαμμένος> ό
Γκαριμπαλντι μένει, δέδαιο, στή
μνήμη τών Ίταλών, πού τοΰφτια-
ξαν τόν άδριάντα τού στήν καρφή
ούτού τοΰ Ρωμαικοΰ λοφου. Είναι
σάν λές νά τουτταν: «Σ' άνεοά-
ζουμε στό Τζανίκολο, μακρυά—μιά
κα'ι τό θέλεις-—άττό τταπάδες, έκ-1
παραμβνή είς την οορχήν τής
τριάδβς Καραμχνλϊι — Αβέ¬
ρωφ — Τοάτσου. "Ηδη »ί προ-
βλέψεις καί βί φόββι μβυ ήρχι¬
σαν νά πραγματβπβιοΰνιται
κατά τοόπβν άδιαφΐλβνίκητον.
Ό χειρισμός τβύ Κυπριακβΰ κα-
Τοθ κ. ΔΗΜΗΤΡΗ ΠΟΥΡΝΑΡΑ
τα τβύς τελευταίβυς μήνας, μέανβύς έπιβήτβρας τής έξουοϊας
έπιατεγασμα τό έφαρ.μβ;όμενβν ι *αι άνδρείκελα τής Εενικήι
. . --Τ-.-Ι----?-Ι----' '
ηδη σχέδιον Μακμίλλαν καί
την συζήτησιν τού ©έματβ; εί;
την ϊυνιέλευοιν τοΰ Ο.Η.Ε.
κατά τα; πρώτας ημέρας τοΰ
Δεκεμβριού, έπι6ε£αιώνει ά-
πβλΰτω; έ,τι δέν έκουράββην
νά έπαναλά£ω άφ' ότου άπεχω-
ρη<3α τή; έπιοήμου θέβεώ; μου ώιαφωνήαας ηρός τούς ύπευθυ- νού; ύπβυργβΰ; κ. κ. 'Αδέρωφ καί Ταάτσβν. Λυποΰμαι δαβύ- τατα διότι δέν δι<εψεύσ&ην εί; τάς ανησυχίας μου, τα; όποία; πολλοί εθεώρουν υπερβολικαί. "Ηδη τα πραγματα είναι βλβ- ά 'Η οΰζήτηβι; εί; την ί Κ ζ; ; η Βουλήν έιΐτί τοΰ Κυπριακοΰ α¬ πέδειξεν ότι ή παραμονή τή; συνβηκολβγου Ί'ριαδο; εί; την κυέέρνηοιν βδηγεϊ εί; εθνικήν βυμφοράνι. Άπβ την δεξιάν £- ω; την αριστεράν, ολα τα κόμ- ματα εύρέβηο«ν σύμφωινα—μέ μικρά; διακρίβει; τβνβυ εί; την καταδικην—βτι ό Βασιλεύς έ- πιδάλλεται νά μή διστάοη πλέ- βν καί, αίρόμενο; υπεράνω των τύπων καί τώι αλλων ηροφά.· σεων πβύ προσ^άλλουν βί άνε- χομενοι άκόμη τβύ; ,Όκτωίρ·- άνδρείκελα τής ξενική; εΰνοίας, νά ιπιρβχωρήση άδκΐτά κτως καί άμέοω; είς την συγ- κοότηοτν μεγάλης κυ&ερνήοε- ω; Έθνηκής Ένβτητβς, Ικανής νά χειριοβή σθεναρώς καί άπβ- τελεβματικω; τό μέγα εθό έ ί α μ μγ μα; θέμα. Είναι αναμφισβήτη¬ τον δή κάθε χρβνοτριδή εί; την λήψιν δραοτικής αποφάσε¬ ως σχετικώς θά προκαλέβη *- πρβδλέπτβυς έκπλήξεις καί κα¬ ταστροφάς. Βενιζέλος, Παπαν- δρέυ, Μαρκεζίνιης, Στεφανό- πβυλβς, Άλλαμανής, Μπαλτα- τζής, Παοαλίδης, Ήλιοΰ, Τσι¬ ριμώκος, Μερκοΰρης. 2ά Ζά Ζάκκας, Ζαννής. Κοθρής κλπ., όλαι αί άποχρώσεις τού Κοι¬ νοβουλίω, έμεινβον αύμφωνοι είς εν σημείον: "Οτι ή κυβέρ¬ νησις Καιραμανλή έβλαψε κα- ταατρεπτικώ; τό "Εθνβς καΐ καί πρέπει νά άπομακρυνθή τό ταχύτερον. Ή πλειοψηφία τβϋ λαού μας ωμίλησε. Τόν λόγον Ιχει τώρα ό Ανώτατον "Αρ- ΔΗΜ. ΠΟΥΡΝΑΡΑΣ5 Περι τό κοσμοσωτήριον γεγονός ΤΟ ΦΩΣ ΤΟΥ ΘΕΙΟΥ ΒΡΕΦΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟ ΣΚΟΤΟΣ ΤΗΙ ΕΠΟΧΗΙ ΜΑΣ Τοϋ συνεργάτου μας κ. 1ΩΑΚ. Γ. ΜΑΛΑθΟΥΡΑ Ό λαός ό καθήμενο; ένσκό- »<*■ 'Ελληννκά, θεσμούς έλληνικού;. ται δπου δν άρέση αυτή .Τοσοϋτον τει ε£δε <ρώς μέγα! (Ματθ. 4. 16). Κατά την γέννησιν τοΰ θείου ■βρέφους τή ςΒηθλεέμ. καί την εμ¬ ά ίί κλησίες καΐ αύτός δικός Ρωμη, δέν θά κατεδής». Κι' άλή- θεια: σ' αυτή τήν άκρη έμεινε, μέ¬ νει καΐ θά μένει ό Γκαριμπαλντι. Κάτω, δμως, έκεϊ πού στάθηκε γιά μιά στιγμή ό Τδιος, έκεϊ ττού περ- ττάτησσΛ/ οί Βασιλεηάδες κι' άλώ- νισε ό Μουσσολίνι, έκεϊ δέν κατε· δαίνει, οϋτε ττειά θά καττεδή. Α- φοτου, μάλιστα, μιά όλόκληρη φά- λαγγα «γαριδαλδινών» έντάχτηκε, τόν καιρό τού τελεοταίου μεγάλου πολέμου, στ' άξονικά στρατεύμα- τα, ό γαριδαλδισμός πέρασε πειά. ζεπεράστηκε. Στήν καρδιά των Ίταλών μένουν δμωζ όιλλοι ήρωες, τών νεωτέρων φάνισιν τού μεγάλον κα'ι αίωνΐου ψωτός τού Χριστιανισμόν γεννάται το φιισικόν και λογικόν έ ρ ώ τ η- μ α τίς ό λαός αύτός ό ,_ , ι νος ιέν σκότει χαί τίϊ. ή θΓταυρους. Ο τοπος Ι χή χα1 ήθική αΛο- κατ4στασις σου, μα κατω, στη ^ ^ ^^ μας. Είς τό έρώττιμα τουτο άπαντα ή «ψευοής ϊστορία ότι ήτο ό έ1 λ- ληνορωμα'ικός κόσμος άφ' ενός καί οί Ίουδαϊοι τής Παλαιστίνης καί τής διασπιο- ς,άς άφ' ετέρου, διότι ήσαν σ χ ε- ■δ ό ν άγνακττα κατά τήν προχρι- στιανικήν εκείνην εποχήν τό Ιΐαρ- θικον καί τό Γερμανικόν ε^νος. Α'. 1. Ή Κοσιμβκράτειρα Ρτόιμη άπε- τι'λει τό μ*γα κέντρον τοϋ ά^χαί- ου πολιτισμόν, τόν κόμ6ον τών παγκόσμιον συγκοινωνίαν, τό όρ- μητήρτον των Ρωμαικών λεγεώνων πρός «πι€ολήν τής πειθαρχίας καί ρς, ρ χρόνων. Μέσα στήν Σάντα Μαρία ντέλι "Αντζελι ύπάρχουν τρείς έν- τοιχισμένοι τάφοι. Εί<αι τού στρα- τάρχη Ντίαζ ό ένας, τού Ναύαρ¬ χον Ταόν ντΐ Ρέδελ ό άλλος, τού Όρλάντο ό τρίτος. "Αν στό Πάν- θνικής δυναστείας εΤναι ττράξη στήν θεόν ζητούι/ άνάτταυση τά κορμιά "Ιταλία. Ή δαθειά ριζωμένη αυτή των Βασιλέων, έδώ ξεκουράζονται ττεποίθτρη άτταιτούσε καΐ τώρα οί τρείς μεγάλοι εργάται τής Νί- ττού δέν ύπάρχει βασιληας σ' έκεί- κης τού Πρώτου Πολέμου. "Αθελα νη τή χώρα, ένα Πάπα Ίταλό, δ- ό νοϋς μου τρέχει σέ τρείς μεγά- ττως άπό αίώνες γίνεται. λες νεοελληνικές μορφές: τού Κων- Κι' όφείλεται, κατά μέγα μέρος, σταντίνου, τοϋ Βενιζέλου, τοΰ στό δτι, Ιταλοί οί ΙΙάτται—Βα- Κουντουριώτη... σιλεΐς τής Ρώμης, άγαπώντας χώ- Σημειώνω στό ήμερολόγιό μου ρα καΐ πόλη, την έκάλλυναν μέ δ· δ,τι σκέτττομαι καΐ νοιώθω. Είναι σα μνημεϊα καΐ οίκοδομήματα έ- μιά συμταικνωμένη, κακογραμμένη μειναν, μένουν καί θά μένουν άθά- εκφράση σνναισθημάτων, άντιλή- νατα στήν ώμορφιά τους... ώμορφα ψεων καΐ ττεττοιθήσεων. Είναι ή Ί- στήν άθανασία τους... στορία τού στοχασμοΰ μου, δπου Ό Μουσσολίνι ηθέλησε νά δή- ή διαλεκτική άντικαθιστοΰσεν, ά- μιουργήση, κι' αύτός, μιά δική τού κομψα, τήν πίστη, ένώ μέσα μου «,έποχή» στό ρυθμο των κατα- ύπήρχε —στή θέση τής καρδίας— σκευών τοΰ χρόνου πού κυδέρνησε, Ινα μαΰρο κενό.... τήν «εΓ3 ία5ςί5(;3>. 'Εχοντας δμως | Οΰτε καΐ ττώς έχουν σκόνη των
όδηγό καΐ σύμδουλο τόν μ€γάλο α'ιώνων τοΰτοι μου οί σταχασμοί.
φουτουριστική ποιητή καΐ δραμα-, "Η μάλλον ναί! έχουν σκόνη! τή
τουργό Μαρινέττι, παρασύρθηκε σκόνη δμως ποΰ ύψώνεται στό
κάττως άττό τίς άκρότητες τού φού γκρέμισμα ενός τοίχου δπου, ττέ-
τουρισμοϋ πού—δσο γιά τή Ρώ- φτοντας, άνοίγει ένα δρόμο οΰτε
μη— δέν ταιριάζει στήν πλαστι- καλοστρωμένο, οΰτε σκολιό, μά
κή τέχνη, δσο στήν τέχνη τοϋ γραμ-
μένου λόγου. Ώστόσο —καΐ μετά
τόν πόλίμο άκόμη— στή Ρώμη
μ
τού μελλοντος ττού δημ.ουργείτα.
στήν ΕΟΚ κα. την Γκαρμττοτελλα,
ύψώθηκαν μαστοδοντ,κα ο^κοδομη-
ματσ., αψογα, δεδαια, απο την
ά ή ί ά
ά μ, ψγ,
ττλευρά τής ίκονοποιησιεως άπαιτη-
σεων άνέσεως μά οίκτρά άττομίμη-
ς
ά
δίων των μεγάλων άρχ.τεκντόν«ν
^
ρώμη
τά λε—-α ττνεύματα. Ή
ΕΝΔΕΔΕΙΓΜΕΝΗ
ΣΙΣ
είναι άγνωστον είς τούς,
Ρώμη ττερισφίγγεται άπό μοντέρ-
ΤΟΠΟΘΕΤΗ- να κτίρια κομψά, δμως, χωρ'ις τόν
(άμερικανισμό πού τείνει ν' άφαιρέ-
ΐσιο κι'
Πάνω άπ' τή Ρώμη τοϋ Ρωμύ-
λου καΐ τοΰ Νουιμά, πάνω άπ' τή
Ρώμη των Αύτοκρατόρων καΐ τών
κατακτητικών Λεγεώνων μέ τόν άη-
τό πού αττλωσε τά κατακτητικά
φτερά τού στά ττέρατα τής Γής,
στέκεται μιά Ρώμη κοσμοκράτει-
ρα μέ τό Χριστιανισιμό της. Είναι
ή Ρώμη τών δύο 'Αποστόλων, ή
Ρώμη τών άμέτρητων Μαρτύρων,
ή Ρώμη των 'Αγίων. Ή αίωνία Ρω¬
μη·
Ή Ρώμη τού Χριστοΰ.
ΝΙΚΟΣ ΑΙΠΝΗΤΗΣ
ρς
τής τάξεως, τό φυτώριον των Άν-
Θυπάτων καί τών Πραιτόρων διά
την ά,τονομήν τής δικαιοσύνης άνά
τήν άχαν·ή μονοκρατορίαντής αίω-
νίας πόλεως.
Άλλά τά σκήπτρα τοϋ πΐ'ίύματος
καί τής ίπκττημης έ6άσταζε κ ν
ρίως ή Ελλάς, ή άνα-
δείξασα τονς Ρωιμαίον·Γ. "Ηδη ()υτό
τής Κυριαρχίαν των Μακεδόνων,
"Ε/-ληνες φιλ.ύσοφοι καΐ ρήτορες
διεοντάρησαν είς τάς νέας χώρας
•διά νά μεταδώσουν καί δΐ/δάξοιτν
γλώσσαν έλληνικήιν, Ι|θη καί δθι-
των, Ρωμαιοχν ύμως ουνιπλη-
η έξόρμησις τού έλληνικου
.Ί,νευματος, η ιμετονγγνσις και ή με-
ταφωτισις αυτυύ εις τας μεγάλας
ΛΟΛεις τής Ρωμαικής Αυτοκρατο-
ριας, ώς η Άλεξάνορεια, ή Άντι-
οχεια, η 1'αρσός, ΐ| "ίώρεσυς, ή
Ι'οδος, ή ΚαριχηΛών, καί ίι Μασ-
Είς τάς πόλενς αύτάς χαί αλ-
λαχοΰ ήν*Τ)σαν σχολαί φιλοσοφικαί
και ρΐ)τορ<.κοΛ, Οιά των άτυιων έξ υψώθη ή ελληνιχή γλώοσα είς παγκόσμιον καί ό ομιλών την Ελληνικήν έντός τής Ρωμαϊ- κής Αύχοκρατορίας εγίνετο πολύ ευκολίας καταληπτός τότε. ϋ. Άλλ' ένώ ή εξωτερνκή 6ψις τής Ρωμβ,ικής Αυτοκρατορίας ήτο λαμπρά κα'ι έπυ&Λητική, άπαστρά- πτοιοσα άπό τό μεγαλείον καί την ΛαμΛρότητα τής στρατιωτ.νκής Ου- νάιμΐω; καί τής ποΛ,ιτικής Ί μ; ής σε,ως, ή Θρη(τκιυτικ.ή καί ήθική ο- •ψι; τοΰ ε^.ηνορωμαυκοΰ κόσμοι1 ϊ|Τ<· ά|ιοθρι'(νητος. Ό μ*ν πχ*λυΐ>ε-
ισμός είχεν μετα6λΐ)?0·ίϊ πρό πολλοΰ
εις άθρησκείαν καί δυσίΐοεμΛνίαν,
την δέ θρτκΓκειττικήν διαφθοράν
ηκολούθησε καί ή έξαχρείωσις τής
ήθική ς, ή άναρίθμητος τάξ>ς των
'6ούλων, ή παραγνώρισνς της γυ¬
ναικός, ή ώίθλασνα, ή μοίχεία.
Γήν έπικρατοΰσαν τότε διαφΰο-
ράν περιγράφει παραστατικώ; ό
μέγας φιλόσοφος Σ ε ν έ κ α ;
ώς ακολούθως. «Τά πάντα έγκλη-
μάτων καί κακιών εισίν ίμπλεα.
Καθ" εκάστην καταπίπτει ή τώδώ;.
'ΕλλεΐΛθύσης τή.ς, τιμής πρός πάν
Ιερόν καί όσιον, ή έπιθυμία φέρε-
6ε κυινή κατεσΐη η άκο/αιοια, ώΕ
η άθωότης όέν ΐίιναι πλέον σ.τανία,
αΛλ,' άφαντος».
2. Ιΐαρ' οΑην δμως την διαφθο¬
ράν τή; Θρ/ικτκίΐα; καί την καΐά-
πτωσόιν της ηθνχης, πολΛοί λ ό-
γ ι ο ι έ ί ν ι κ ο ι Έλλην
νέ; καί 1' ω μ α ι ο ι, ά-
νεζήτουν καϊ εύρισκον ψοχικήν πά-
ρηγορίαν εί; την μίλΐ'την των ελ»
Ληνικών φιλοσοφικών σνγγραμμά-
ιυτν. Καί η μέν φ ι λ ο σ ο φ ί α
τού ΙΙλάτωνος καί
ι ο ΰ Σωχράτους προσέ·
φερεν ύψηλοτίναί. περί θεόν ίθέας,
ετροφοόότ*ι τόν πό^ον καί τήν ε¬
πιθυμίαν κ«1 την ίλΛΐόα είς 2να
καΛ>άτερον χόαμον καί προεΰαλλε
πρός μίμησιν τήν αγάπην πρός τήν
■αρετήν καί την ύπυταγήν πρό;
τού; νόμου;. Ή δέ 2 τ ω ϊ κ ή
φιλοσοφία ύπεγράμμιζε
την αύταπβρνησίαν καί τόν πρό;
Γ?')ν αρετήν ο"ε<ίασμόν, παρ«ϊχεν ώ- ψρ^αμους όΛηγίας περί τοΰ α μ, ρχν όΛηγίας περί τοΰ πρακτι- κοΰ Οίου καί έχρησφ.ει>σεν ώς γέ-
ψι-ρα μ/ετάγουσα άπό γής είς ου¬
ρανόν.
Αντιθέτως δμω; πρός τά άναν
τι'ς>ω φιλοσοφικά σνστήματα, τά
όποΐα δπωοΐδήΊίτοτε ύπετίάσταζαν την
θρτισκείαν καί την ηθικήν, ή φ ι-
λοσοφία τού 'Επιχού-
ρ ο υ προσεπάθει μέ πεΐσμα ν'
πάν αυτών στήριγμα καί
γ
νά διακηρύξη εύρυτέραν την πρό;
την άκολασίαν οδόν, εΐσηγουμένιι
την ή δ ο ν ή ν ώς τό ΰψιβτον
άγαθόν της ζωιή;.
(Σννέχεια είς τό ποοσεχές)
Επι τη κοσμοσωτηρίφ Γεννήσει
Ο ΟΕΙΟΣ ΔΙΔΑΣΚΑΛΟΥ
"Οταν δέ ήλθε τό ττλήρωμα τού χρόνσυ, έξαπέστει-
λεν ό θεός τόν υϊόν Αυτού.
Τού συνεργάτου μας ΒΥΖΑΝΤΙΟΥ
Κατά τούς μακρούς αίώΛΐς καί σ« καΐ θαμδώνει άκόμη τόν Κοσμο ψυχικά χαρίσματα, δττως αί έννέα
Δέν
5,
^Ε,ν £.11^· ·1'— — - ■» ,
οΊοδνήποτε λόγον, έρχομενους
πς έττοοφήν πρός τάς Κεντρίκας
Υπηρεσίας τού Ύπουργειου Προ¬
νοίας, ότι τό ττααρ" αύταις Τμημα
Στεγάσεως, τού όποίου ττροφανης
είναι ή σημασία, λόγω τήςάποστο
λής τού, στερεΐται έπαρκους προ-
σωττικοΰ. Νομίζομεν, ώς έκ τούτου,
οτι ή κατόπιν άττοφάσεως τού Υ-
-ηρεσ.ακοΰ Συμδουλίου, επαξία
ΐοαγωγή είς τόν δαθμόν τού τμη-
«ατάρχου 6' τού κ. Τριαντ. Γα-
6αλά, παρέχει την δυνατσπιτα της
ένισχύσεώς τού, διά τού έξι
ίΟΚΥίΙΡΙΑΚυΝ ΑΑΑΛΙΙΙΤΑΚΙΙΚΗ2
ς δίιδομεν είς την δή- · ρας
την κατωτέρω επιστολήν
τοϋ διακεκριμένον έκ Σμύρνης δΐ-
ν.ηγόρου καί τίως ϋφ»(γητού ·;>ι.
ΙΙανεπιστημίου τής 1"ενεύΐ)ς κ. Εύ-
ιδεκίμου Χ. Δουρμούση,
Κύριε
Όλ.οι οί μεγά?.οι πρόγονοί μας
άπό την έ.ταχήν τοϋ άθανάτου Πε-
ρικλέους καί τοϋ θείου ΙΙλάτωνος
άκόμη κα'ι πρό αυτών, διά τοϋ στό-
μαιος τον Ιΐυθαγόρα καί τοϋ ΊΙ-
υοκλείτου τοϋ 'Εφεσίου τοϋ σοφοϋ
ων.^ ύτταλλήλου,
μάλιστα, ύπ" όψιν _ _
ττλήρως ένημειρωμενος εις _.
αυτήν Υπηρεσίαν, ως
Τό οΙκτρόν κατάντημα είς τό ό- τοήτου άνδρός, πού είπε «'Εμοί δέ,
κατέληξεν τό Κν.τ.ρ>ακόν, άπό ε'ς άνθρωπος τρισμύριοι, οί δ' ά-
Ικτράν άνυιανότητα έοιείνων, ι νάριθμοι ουδείς» απεφάνθησαν £τι
τ
οΐκτράν
Λ0'0 το
επί τοϋ πε- | ή χρησιμοποίτισις των άρίστων, μέ
δίου τής διεθνοϋ; πολιτικήν, πρέ-
νά γίνη πύρινον μάθημα ώς
ρ
την βοήθειαν: των άρίστιοΛ', «Ιναι ή
μόνη όδός-, πού όδηγεϊ είς τήν Χί-
πάθημα, είς έκείνοι-ς ποΰ είχον και κην, έν τή πολιτική! Οί νεώτε^οι
τήν εύθύνητν τής έξωτερικής πολι- 'δμως Ταλεϋράνδοι τοΰ 'Υπουργείοΐ)
άττδοσιν. Ή τοττοθέτησίς τού, έπο-
είς τό έν λόγω Τιμήμα θ' ά-
έττωφελής ττρωτίστως διά
ήν Υπηρεσίαν,
'* - - ·
τ;κής, έν τψ χειρισμω τού μεγα-
Πολιτειών και
κόσμου.
θά
ό
ώΎ0ί> ΒΑ2. ΚΪΡΒΛΛΟΣ
ΟΓ α^ρω.τιοι αύτοι έφαντάσθησοιν
όϊ ι ή φαυλοκρατική πολιτική τοϋ
επαγγελματικήν παλαιοκομαατισμοΰ
θά ήτον διτνατόν νά Ισχύση καί είς
τόν χειρισμόν τον Κυπρ-ιακοϋ, μέ
τήν εφαρμογήν τών άθλίων μεθό-
ς δών τής εύνοιοκρατίας, παν έχρη-
,ή- ' σιμοποίησαν — καί αύτό είναι δυσ-
ό Γΐυχώς χαρακτηριστικόν δχι μόνον
' των κυδερνώντων,, άλλά σχεδόν
καί δλων τών πολιτικών Ήγετών
τής εβ^λάδος άνέκαθεν πρός άνυ-
πολόγκττον ζημίαν αυτής — είς
-
την
ής
Λολντιχήν ττΙ{
των 'Εξωτερ-.κών, 6ΐ"θισιι.έ·οι μέσα
είς τό σκότος., τής Εϋνοιοκρατίας
τών παλ.ιτικών .-ταρασκηνίανν των
σκλονιών καί τών κομιιατικών αα-
γειρείων, έχρησιμοποίησαν οί
πωροι δλοΐ'ς τούς φωστηρας
προσκειμένους είς αύτά, ώσάν νά
ΐπρόκειτο περί ,ΐνΐάς έταιρικής ή
•κομματικής καΐ δχι υψίστης έθνι-
κής υποθέσεως, όπως είναι κατ' ε¬
ξοχήν τό Κυπριακόν!
"Ετσι έξηγεΐται ή έπιλαγή είς
τας διαφόρους διπλωματικάς επί
τοϋ Κυπρακοΰ αποστολάς είς τό έ-
'ξα^τεοικόν, καΐ προσφάτως ίΐς [ήν
τελιιηαίον ενώπιον νΛ Οΰ& ί
χιλιετηρίδας τής ττροχιρΊστιοινιικής
πί,ριόδου ήν διήλθεν ό Κόσμος, οί
διάφοροι λαοΐ είτε άγρΐοι ήοαν ίί-
τε πολύ ή λίγο ττολιτισιμενοι, εί¬
χον έκαστος την θρησκείαν τού. Μί¬
αν θρησκείαν γέννημα τής φαντα-
«τίας τού έμττνεομιένης έκ τού φα-
σιιιοού ττβριδάλλοντος ή όττοία έό^ε-
οττοίει τόν Ηλιον, τήν Σελήνη, την
Θάλασσαν, τούς άνόμους καΐ πάν
άλλο στοιχείον τοροκαλούν φυσικάς
άναταραχάς καΐ έξβλ'ιξεις είτε κα-
ταστρετττικάς είτε εύεργετικάς.
όλας αύτάς τάς «6εότητας> οί άν-
θρωποι άπό φόβον καΐ άπό ανάγ¬
κην τάς έλάτρευον καΐ προσεπά¬
θουν νά τάς κολακεύουν καΐ τάς έ-
ξευμενίζουν ττροσφέροντες είς αύ¬
τάς θυσίας καΐ δώρα. Αύται ήσα^
αι Θρτκτκευτικαΐ πεποιθήσεις των
διαφόρων λαών. Καΐ τόσον ή ιμορ-
Φή καΐ αι ίδιότητες άς άττέδιδεν έ¬
καστος έξ αυτών ε.ς τούς θεού.,
τού όσον καΐ ό τρόττος έξωτερι-
κεύσεως τής λατρείας τού ήσαν ά-
νάλογοι ττρός τόν δασμόν τού ττο-
λιτισμού τού.. Εϊτε ττρωτογόνου ή
σχεδόν άνυπάρκτου ή έξελιγμένοΐ/·
Ό πλέον ττοΐλιτισιμενΌς τότε λα¬
ός, ό '[Ελληνικάς, ό οποίος έθάμδω-
οτης έθνικής σ'πουδαιόττ|(ΐος. απο¬
στολήν ώ; συμβούλιον, λόγω τής
πρός τού; κυβερνώντας φιλίας
των, καί τίνων άγνοούντων δχι
μόνον την νοοτροπίαν τών ξένο*ν
πρός τήν 'Ελλάδα χωρών, ά?.λά
καί αύτάς τάς χρησιμοποιημένας
είς (ΐοιαϋτα διεθνή σννέδρια γλώσ-
σας, ώ; είναι ή αγγλικη καί ή
γαλ^λική! Άπό τής πλευράς αυτής
οί Τοϋρκοι — είναι λυπτιρά ή δια-
πίστωσις — υπήρξαν ασυγκρίτως
•καλ.λίτερον προετοιμιασμένοι άπό
ημάς! Είναι καιρός νά τεθή κατά
μέρος, δλη αυτή ή φαυλοκρατική
τακτική τής Εύνοιοκρατίας εάν θέ¬
λωμεν νά Ιδωμεν προκοπήν, είς τά
μίγαλα έθνικά μας προβλήματα,
Μετά τνμής
ΕΪΔΟΚ. Ν, ΔΟΪΡΜΟΤΣΗΣ
με τούς σοφούς τού, τούς ττοιητάς
τού, τούς καλιτέχνας τυο κλττ. εΐ-
χε καΐ αύτός την Θρησικεία τού.
Μίαν θρησκείαν ωραίαν, ποιτρικήν,
'καλλιτεχν^κΓΐν, ή όττοία ένέττνευσε
καΐ έμτπνέει άικομη τούς ττοιητάς
καΐ τούς καλλιτέχνας όλου τού Κο
σιμου. Ήτο όμως μια θρησκεία η
όποία δέν έλάτρευε τόν μόνον άλη
ΰινόν Θεόν, άλλά πολλούς φαντα-
στικούς θεούς, καΐ ή όττοία δέν έ-
δασίζετο κα'ι αύτη όπως «αί αι
άλλαι τότ€ θρησκείαν έτπ της Ή-
θικής καί τού Δικαίου. 'Εφαντά-
ζοντο τούς περισσοτέρους θεούς
των έχοκτας τάς άνθρωττινθνς άδίε-
ναμ'ιας, κακίας καΐ έλαττώμιατα
Ότι οί κνριώτεροι έξ αυτών ττου
κατοικούσαν στόν Ό^μττο έτρω-
γαν, έττιναν καΐ διεσκέδαζαν καΐ αι
ττράξεις των δέν ήσαν τΓαντοτε ή-
οικαί κα! δίκαιαι. Ό άρχηγός των
ό Ζεύς έμάλωνε κάθε μερά μέ την
γνναικα τού Ήρα δι° ένα σωρο
παρεκτρσττές τού. Ό Βάκχος ήτί>
ό θεός των μεθύσον. 'Η Άφροδ'ιτη
ήτο ή θεά τής ώραιότητος καί συ-
νόιμα τής άκολασίας. Ή "Αρτειμις
ή όττοία ιέθεωρεΐτο θεά τής Σελή-
νης καϊ προστάτης! των κυρηγών, με
την βοηθεία τού άδελφού της 'ΑπΟΑ
λωνος, θεού τού Ηλίου, έφόνευσε
τα παιδία μ«άς τηργκίπισσας, της
Νιόδης, διότι είχεν αυτή καυχηθή
δτι έγέννησε 15 περιττον τταιδια
καί ή Λητώ, ή μητέρα τών δύο αυ¬
τών άδελφών, μόνον δύο. Αύτοι ή¬
σαν με,ρικοϊ άττό τούς θεούς πο^
είχον ώς εΤττον τής ανβρώττινες ά-
δυναιμίες καΐ κακι'ιες·
Άλλά γιά νά είμεθα δίκαιαι, ΰ-
ττήρχον καΐ 6εοΐ άρρενες καΐ θήλε.ις,
ενάρετοι καΐ εΰεργετικοΐ διά τή^
άνθρωπόαητα, ώς λ.χ. ό Άσκλτνττι-
ός, θεός τής ϊατριικής, ή Αθηνά
θεά τής Σοφίας, ή Δήμητρα θεά
τής Γεωργίας, καΐ θεαί τινές καΐ
νύμφαι, δευτερευούσης σημασίας,
τάς οποίας ή ποιητική καΐ καλλι-
τεχνική φαντασία των 'Εϊλλήνων,
ίπλςχα* μέ δλο τά σωματικά καΐ
Μούσαι, τηροστάτιδες τών ώραίων
τεχνών, αί Νύμφαι ΝηρηΐδεςΓ ώ-
καιανίδες κοοΐ άλλαι ττολλαί.
Τόν Ελληνικόν πολιτισμόν καΐ
την 'ΕΞλληνικήν θρησκείαν άντέγρα-
ψαν μέ τινος τταραλλαγάς οί Ρω-
μαΐοι. ΑΙ κατακτήσεις δμως βαρβά-
ρων λαών πού έπραγματοττοίησαν
καί τα τπλούτη πού συνεσώρευσαν
άπ' αύτάς, τούς διέφθειραν είς τοι¬
ούτον βαθμόν ώστε νά άποβάλουν
την κάθε ήθική τόν κάθε άνθροπι-
σιμό καΐ νά γίνουν άγιριώτειροι καΐ
θηριωδέστεροι τών πλέον βαρδάρω-^
καΐ άγρίων λαών τούς όττοίους κα
τέκτηισαν. Τά πλέον εύχάριστα ΐ/'ε-
άματά των ήσαν αί μονομαχίαι
μεταξύ δούλων καΐ ό στταραγιμός
όιλλων άττό τά άγρια &Υ)ρία. Την
θέσιν τών τελενταίων αυτών την
πήραν βραδύτερον, οί Χιριστιανοΐ,
άγιοι μάρτυρες, έκτός έκίίνων ττού
έκαίοντο ώς λαμττάδες άλοΐ'μιμένοι
μέ ττίσα, διά νά φωτίζουν τήν νύ¬
κτα τούς κή—αυς των ΤΓαλατίοίν
τών αύτοκιρατόρων!
Αϋτός ήτο ό ττΒρίφημος Ρωμαί-
κός ττολιτισμός· Χιλ ιδή «αί πολυτέ-
λεια άφ' ενός και θηριωδία άφάν·
ταστος άφ' ετέρου. Ή δέ θρησχεία
των ή όττοία ήτο ττειρίττου όμοία μέ
την τών Έλλήνων, ώς ιμή περιέχου
σα ηθικήν καιΐ φιλανθριωττικήν διδα
σκαλίαν δέν ήτο φυσικά είς θέσιν
νά εμποδίση αυτήν την είς βάρος
άνθρωττίνων πλασιμάτων άναλγησί-
αν καΐ αγριότητα!
"ενας μόνον έκ τών τότε γνω-
στών λαών, έλάτρευε τόν άληθινόιν
©εόν. Ό τότε ττεριούσιος λαός τού
Υψίστου. Ό "Εβραϊκός, είς τόν ό-
ττοΤον ό Κύριος εδωσε διά τού Μω-
υ<σέως τάς Δέκα Έντολάς. ΑΊ έν- τολαΐ αύται ττσιρήγγείλον ινα λα- τρεύης τον ιμόνον ΆληΘινόν ©εόν καί νά μή διατπράττης άδΐικήιματα είς βάρος τοΰ πλησίον. Ού φονεύ- σεις, ού κλέψεις, κλττ. Άττη,γόρευ- ον δηλαδή τάς κακάς -ράξεις. 'Η το τό ττρώτον μόνον στάδιον τής ηθήν δ^ή 4ό
ΑΜΙ,ΕΑΡ
^«ΥΠΚΟΣΚΟΣ ΜΟΣ
ΕΤΟΣ 32ον ΑΡΙΘ. ΦΥΛ. 1456
ΚΑΤΑίΙΤΗΜΑ!
.ΕΒ_θΜΑ4ΐιΐΑΠο _______
* ΑΘΗΝΑΙ 21 ΔΕΚΕΜΒΡ,ΟΥ ,958 ΐ********^»^^^
Οί άηό κυδΛρνητικης υ
Ρ«5 άναπτύξαντβς τβ Κυπρια-
κβ>' ίήτημ». κατά την π.οόσφα-
τίν έν τή Βουλη ατ^ητηαιν,
υρίίίχλθΛΐ κ α τ α κόρον
«ιι εχρηαιμβιβίησιαν, ώς κ υ-
Ρ ι α τ ε ρ ο ν τής έΐτιχεαρη-
μαΐβλβγιοις των 'ε,ρειαμχ,
βχυοιαμβν, ότι η έθνική
ιΰφάλίΐα και τα ζωτικά
ονμφέρβντα—τα
την άντ'ι πάσης θυ
οβς παραμονήν μα§ είς τ*
ΝΑΤΟ—ύημιουργβΰν άνι>ηερ-
ίλήτους ώυαχειρείας, είς την
όυΐλήιρωοιν ,τοϋ πανελλΐινί-οι»
Μββυ, τής άπελευθερώαευς
ΐό; μαρτυρΐκής Με-
γαλονήσου άπβ τβν Βρεταννι-
Ό κ. Πρβεδρβς της Κυ&βρνή
:«5 καί ο ύιευβύνωιι την ε§υ-
πβλιτικήν τού Κρά-
κ. Αβέρωφ Τβσίτσας έο»ι-
χωρίς περιατροφάς, βτι
(ί ίεομβί μας με την Άτλαν-
τικην ουμμαχίαν, διά των β-
«ιΐων κατοχυρβΰται, κατ' κΰ-
ΐβύί, ή έδνική μας άσςράλεια,
μί$ έΐτι&άλλουν την ύποχρέω-
«ν νά ύφιατάμεβχ Θυσίας, -§»-
χνβυμένας καί μέχρι μειώσεως
τήςέθνικής μας χυ,ριαρχίας
αξιοπρεπείας.
κατόπιν
πάντβτε πρός την
άπβ τβύ 6ή-
ματος τής ββυλης, κυδερνητι-
χήν βιτΒψιν — είς την άδηοι-
ΐον ανάγκην νά ύποκύπτωμεν
β υ ν ε χ ώ ς καί ά 5 ι χ
λ ϊ ί π τ μ ς, είς τβύς έκβια-
βμοϋς των 'Αγγλοτούρκων κα'ι
τάς πιέαεις των Άμ&ρικανών.
Νά έφαρμοζωμεν δηλαύή, επί
τώ Κυπριακβΰ, την άκο-
λβυββυμένην μέχρι σήμερον,
&«« τή; Κυβερνήσεως, πολιτι¬
κήν των α ν ε υ τ έ λ β υ ς,
4 η ι ζ η μ ί ω ν είς τό "Ε-
9νος, ύποχωρησεων καί συμβι-
νΚΐμών.
Καί ή μέν Κυβέρνησις, μη
ίνναμίνη νά δικαιολογηθή αλ
λωίτήνκαταδαράβιρω-
οιν της'ΑγίαςΚυπρι
οαής υποθέσεως, κατέφυγεν είς
τβ £ ω χ ο ν έπιχείρημα, ό¬
τι ή Ελλάς πρέίτει νά δέχε-
**' < π' α η ε ι ρ β ν άδια- μαβτυρητΜς κβλάφους καί λα- χτίοματα, ν« υφίσταται ά ν- (ηανο^θώτβυ ς Ιβνιικάς ,ημί*ς, «πό δβίηλωμέ- νους έχήρβύί της, μ*τά των οποίων σι>νδέετ*ι διά τ υ η «-
,* ώ ν Λιμμαχικών δεαμών,
Ι'ίιά νά Χίττβχυρώαη την ββνι-
Χην της ασφάλειαν!!.
Εχ των ρητέ.ρ4>ν ©μ&>ς τήί
'Έβνιχης Αντιπολιτεύσεως β ύ
«11 { δυστυχώς είχε την έμ-
«'Λοιν καϊ τό θάρρος νά άν-
ΤΙΤ«{Π, είς τάς κυ6ερ>νητι<κάς "τΐοτειας, τό ακόλουθον ά- Ίλβύστατον, λογικόν έπιχείρτι- Ιΐ»- Διατί άπ© τβύς έταίιρβυί *βδ ΝΑΤΟ — έκ των οποίων ^α, πλήν τή? ή ρ ω ϊ κ ή ? Ιολανδίας, διάκεινται έχθρι- *«{ πρός την χώραν μας—μβ- ν«ν ημείς είμεθα ύποχρεωμέ- **» νά ύποχωρώμεν δ ι α ρ- » δ ς είς τάς αξιώσεις των ΐοδββυμμάχων μας; "' διατί, τβ κυ&ειρνητικβν έ- ιπ&ρί τής άνάγκη/ —-Α^««.αως τής έθνικής *- ^είας, δέν ίσχΰει καί διά Τουρκίαν, ή ©ποία, λόγω αμέοβυ συνοριακής γειτνι- —ί>5 της μέ την Σοβιετικήν
"ασίαν καί τβύς ίορυφβοουί-
"1{, όιατ,ρέχει Α _ Υ Γ Κ Ρ 7
Ό ϊ μεγαλυτέρου; κινδύ-
*5 άπβ την Έλλάδα;
'Η Τουρκία περιιστβιχίζεται
ίάγματι άπό θ α ν α σ ί-
β υ ς βχβρβύς τβύς Ρώοβυς,
Μ Βουλγάοους καί τβύς _ύ-
**ί καί περιλαμδάνει έντβς
'δν ουνορων της λίαν σ Π¬
'1» ν τ ι « η ν μεινβτητα έμ-
"«Ρβηβλέμων Κούρδων, ©Ι ό-
««ΐβι ϊγβι»ν ώς ©Λΐειρβν την ά-
—,.,. των άπβ τόν §ενι-
ίυγβν καΐ την σύμπηξ«γ
.«ίας εθνικήδ έοτίας, μετά
Τ"ν Φμοφύλων των των γειτο-
ν»ιών χωρών τής Άσίας.
Εν περιπτώβει όίλλωστε νεου
*%βυ, είναι ά ν α μ φ «-
Ήτπτβν ότι η _β6ιε-
""Ί Ρωοία ώς πρώτον καί κύ-
Ρ*ν στβχβν αυτής θά ϊχη τας
^Ρελθίΐβπτιγάς τή5 Μέοη« Α
^«Αηί, είς τάς οποίας θά ςρθά
ί1 ίκρχομένη ί'« τού
*ιχοΰ · - ■
μόνον δέν άκολουθοϋν την έ-
^ς όπβιβι τβύς υποστή ρί-
ζβυν μ ε τ β φ « ν « Τ , _
•3 Μ ο υ, είς τάς μάλλον π %■
ραλογους, «υδα,οέ.
τ ©υ ς και π α ρ α ν ό μ © υ ί
«Ιιωοεις τΜν, επί πλέον δέ —
αν και είναι άπβδεδει-
V
μ έ ν ω ς άν«|ιόχρ.εβι—ιτ».
^εχβυν είς αυτού; άπεριόρι-
στον οικονομικήν ενίσχυσιν.
Καί ημείς μέν επολεμήσα¬
μεν π ά ν τ ο τ ε ά ό
πλευρόν των
ο π ό ν δ ω
μή
·παρά τό
σημερινήν ά-
π ό δ ω ν ου,μμάχων μα;
κ»ί έχύααμειν ά φ 8 © ν β ν
αίμα, υπέρ τής έλευθε,ρία; των
λαών. ΟΊ δέ 'Γοΰρκοι ή εΰρέ-
δηθ'ανι είς τ© αντίπαλον, τοΰ
Ελευθερίου Κόομου, οτρατόπε-
δον — όπως ασφαλώς 8ά ουμ-
6η καί εί; τό μέλλον — ή πχ
ρέμεινιχν έκτό; μάχης, καί έ-
ίεμεταλλεύθησαν κατά τόν
αίσχρότερβν τρόπβΛ'
την βϋδετερότητά των, έκβιά-
ζοντες καί τάς δΰο παρατάξει;
των έμπολέμωινν ηαρά των ο¬
ποίων έλάμ&ανον ά φ ε ι-
δ ε ι ς οικονομικάς παροχάς.
Οί ρήτορες τή; Έίνικής Άν-
τνπολιτεϋσεως έλησμόνηοαν έ-
ηίση; νά άναφέρβυν τό παρά-
δειγμα τ<:ΰ Ί ιτο καί τοϋ Νά- σερ. Έκ τούτων ό πρώτβς, άν /(αί περιοτοιχίζεται άπό τα κράτη τοΰ ΣιθηΡ^ϋ Παραπετά ί ^^ ΚΟΜΑ! γ Τ Ο κ, Ν. Α1Γ1Μ-ΙΤΗ ηιβ.ιη ΗΜΕΡΟΛΟΠΟ ΠΡΟΣΚΥΝΗΤΗ "*Ρ« ταυτα οί Τβΰρικβι, ©χ» οματβς, άδιαφβρει τελείως ώια τας άπεινακς τβϋ Κρουαταεψ, τβύ Μαβυ Τοε Ιβύγκ καί τα; σκευωριας τών Ββυλγάρωιν^και /Γροααπιζει, ώς κόρην οφθαλ¬ μού, την εθνικήν τβυ τιμήν καί αξιοπρέπειαν. Ό δέ δεύτε ρος γραφει είς τά παλαιά τού υηοώηματα τάς προκλήοεις καΤ τας υΑακάς των Άγγλβσας- χ ών, τβυς οηοιβϋς πναγκο^* νά μετα6άλ©ι>ν έν τέλει τακτι
κην. "Ορος και τβ τεΛ&υταιβν
τα§ιύιον τού Άψιερικαινου ύφυ-
ιϊΐονιργοΰ των ϋ^ωτερικων -
Ι'άβυντρυ, είς τβ Κάϊρον.
Ή τ ρ α γ ι κ ή ονν&ηνς
Θέοις, βίς την ©ποιαν π&ριήλ-
ΰεν ή ϋλλα^, ,οέ>Μ βφεΊΛεται
είς ανεξαρτήτου; τής Θελήσε¬
ως της οιεθνεις Λόγους, ώς δια
τεινονται οί κυβερνηται μας,
άλλ' είς την εφαρμοζομένην
ύπ' αυτών ψ β φ ο ώ ε η και
Οβυλβιπρεπή πολιτικήν
τής έθνκκήδ μεΐοιδβαια$.
ιο καταπληκτικώ-
τ ε ρ ο ,ν έν π,ροκειμένω εί¬
ναι, ότι ό λαβών τβν Λόγον έν
τη Ββυλη, επι τού Κυριακού,
&ς βνβματος τβυ ί ο τ β ρ ι-
λ β υ κομματος τών ΦιλεΛευ-
ώερων, ή.κοΛβυ&ηαε — και εν
.βυτω - την ηττβπαθη
ίί} "Ακροί Δε§ιά5 τακτικήν.
-ώΐΜΐεοτηοε, βυν&πεια τούτου,
εις την Κυβερνησιν «νά πρβ-
χωρηοη με αποφαοιοτικοτητα
Λαι ταχυτητα εις τας λυο&ις,
τάς βπβίας έπιδάΛ-
Λβυν αί σημεριναί
, ρ α γι κ α ί συνϋηκα ι».
Ο έστι μεβερμην&υόμενον να
,ταραδοθώμεν α .ν ε « ι φ υ-
λ α κ τ ω ς εις τό έλεος τβι»
Λταλλες, τοϋ Μάκμιλλαν και
Γβύ Μεντερες. Χά ώωοωμεν
υηλαδή την χαρΐστικήν
οβλην είς την α α π α ι ρ β υ-
3 α ν Κυπριακήν Έλευθερί-
χν. Δι' ο καί ό κ. Αβέρωφ ά-
ιΐελύθη. *«β τοΰ κοινοέουΛεν-
τικού 6ήμ«τβ§, είς κ ρ β κ β -
ο ε ί λ ι α Οάκρυα καί πρβ-
£&η είς έκδηλωοεις. οβδαομου
Ααι άψοοιωοεως, πρός τβν εκ-
ίτρόαωπον τβΰ κόμματος,, πβύ
'— καί έμεγάλυνε την
;, άνθ' ών *ηέρ της Κυ
έπραξεν...,, άναγνω;
την δυσχερή θέσι<νι είς την "όίπβίαιν ευρίσκεται οιύτη, λόγω τών υφισταμένων σήμε¬ ρον τραγικών ουνίίηκών!!. Έκει κατήντηοε τβ έ ιν δ β¬ ίον κόμμα, τβ όπβΐον ίδρυ¬ σεν β μεγαλύτερον 'ϋλλην πβύ είδαν πβτέ βι αίω νες, πβύ έώημιουργηθί την Λϋ. νάλην Έλλαώα των πέντε θα- λαοοώιν καΐ των δύβ ήπείρων. Νά γίνη βύ,ραγβς τής πβλιτικής τής * - ! 1 ., . ί η « (ι Φδινόττωρο 1958. Πάνω σ' αύτη την φράση __α¬ παντήση τοΰ 'Ιησοΰ Χοιστοΰ στσν ά<ροσιωμένο τού όπαδό __ στηρί- ζεται ή δύναμη τού ΚαθοΛΐκισμού. Άπ' αύτές τίς λέξεις ι «Σϋ εί Πέ- τρος καΐ επί ταύτην την πέτραν», άντλεϊ την έξουσ'ια ι ου ττάνω σέ 500 έκιατομμύρια ψυχώ^, στήν κυ- ριολεξία. Άκρογωνιαΐόκ, λίθος τοθ τταττισμοΰ. Δόγμα ττιατης άτράν- ισχτης ταυτα τά λόγια. Ποκθενά άλλοϋ, οϋτε στη φανα- τική ά»:ό,μα Ίσττανία, οίΓτε στήν ίίρεμη στήν ττίοτη της Ίρλανδία, οΰτ€ στήν κραυγοκττική στϊς έκδη- λώσεις τής πίστη·ς της Νάττολι. δέν θά μποροΰσα νά νοιώσω πειό 6&θειά, ττειό ττεΐ'στικά τοΰτα τά λόγια πού δένοαι/ τό λαιμό τοΰ τρούλου τού Ναού τοΰ Άγίου Πέ¬ τρου. Κι' ώς στέκομαι κάτω άπά την «κούττολα», νόμισα πώς αντά τά κρουστά κι' άφθαστης έσωτερι- κής μουσικότητας λόγια έρχονταν άττο τόν ούρανό, νά στεφανώσοι/ν τό Ίδρωμένο άττό τούς κουραστι- κούς στόχους μέτωττό μου... "Ετσι ή Ρώμη έρχεται νά πάρη μέσα μου τή £έση μΐάς «ΤβΐΓ3 5βπΙά» τής Εύρώπης καϊ ττού τά μαρτύρια στό Σταυρό τοΰ Μεγά- λου Αποστόλου τής δίνουν τήν ιδιότητα ενός δευτέρου Γολγοθα. Μέ τέτοια συ/αισθήματα ττήδησα ι όναφτερωτά, τή Ρωμη τού Ρωμύ- λου, τή Ρώμη τής Δημοκρατίας, τή Ρώμη τών ύττάτων κα'ι των αύ- τοκρατόρων κι' ήρθα στή Ρώμη τοΰ Χριστοΰ, δλέττοντας άττό τό Πόντε Μούλδιο καϊ δώθε: αυτή την περίοδο τού χρόνου πούδωκε στή Ρώμη την προσωνι/μία τής «ί1ΐϊ>5
Αλλά τ! δύ- ετη άπό τήν Άθή
- -'- - ■ Στό
τα χαρακτηρι-
που τοΰ κο
ΕΘΝΙΚΗ ΣΥΜΦΟΡΑ
'Από πβλλών μηνών
άφ' ότου παρητήθην έκ
δί
ήδη,
τής
... .- - , £ -■"· γ-,.....»~ "»"*.'> "' ηω.ΊΠρβεδοίας τής ' Κυί-ερνήβεως
δείχτηκε μ' αύτό μεγάλος κ,' αύτά στό ρυθίό έκεϊνο *«! ..ίΙ*« Υ^« ο^ενβχβς των τεκται-
ποιητής, μεγάλος μύστης, ττιστός,
ίιιττνευσμένος μά καΐ έμττνευστής.
ρν<θμό έκεΐνο καΐ μέ Ι ύ έί το κορμι καί τό άττό τούς ττιστούς τοθς χρωμιατισμούς έκείνους ττοθ δέν αλλοιώνουν τή μορφή τοϋ άρ- χιτεκτονικού συνόλου. Ό Άβεντί- ί νος λόφος μένει πάντα μιά έττά- κεφάλι κρθφτηχοη/, νω γειτονιά τού παληού κσλοΰ και- ϋς κι' έϋεινον νιάΐοη", ι·ο --Α β:ιι----.-... ■■ — ι ΛνεγΛυΨε τήν ϊστορία τής ττίστης... Ι 'Υστερ' άττό τόν άττοκε<|κχλισμό ! τη ι/ηι-ιιιι ^ — ■ —— —- ' Λ έμειναν γιά κρυμμένσ. χω¬ ρ ιστά. • ·Ή κάρα εΤναι τώρα —μαζι μέ ινομενων, έγκατέλειψα την α¬ νωτάτην έμπιοτευτικήν θέοιν τβΰ Είδικβΰ Συμδβύλβυ επί τβΰ Κυπριακβύ καί έπΐβήμου Ραδιο- σχολιαατβΰ επί τβύ έθνικού μας ΓητηιιατΑ^. Λκν ϋτη-^ιΐΛ/ν »/ϊ. .«. νά τβ- σινου, Ρώμης Αλλος γίγαντας -—δχι μόνο ϋλικά μά καί ήθικά—- ό Λατερα- νός «θΓηηίη ί νός «θΓπηΐυΓΠ υτΐίΐδ εί ογ6ϊη βςςΐε- δίβΓυτη ΓΠ3ίεΓ εί οβρυΐ» —«όλων τών τής Πόλεως κ<χΐ τού Κόσμου έκκλησιών μήτηρ καΐ κεφαλή». Πο- λϋ τταληότβρος άπό τό Βατικανό ήταν έδρα τών Παττών καΐ νητήριό τους. Ό Ναός είναι τερά- στιος κι' έτσι ώς καλακάθεται τε- τράγωνος στή γή, μοιάζει άτρά.- ταχτο θεμέλιο τοΰ θρόνου των Διά¬ δοχον τού Χριστοΰ. Θάλεγες πώς τοθ'τοι οί δυό Ναοί —Λατερανός κσΐ Βατικανός — σαναγωνίζοντα: μεταξϋ τους στΐς τρείς διαστάσεις, ένώ στήν «ήθική διάσταση», πού ττρέττει νάναι ή τετάρτη, έρχοντα. ίσόπαλοι. Κι' δμως ό καθολικός κόσμος έρχεται στή Ρωμη μ' άστέ- ρα - όδηγό τόν "Αγιο Πέτρο. Αϋτό τώνομα «53Π ΡίεΐΓΟ» άχούγεται προφέρουν, τα χειλη, κινοΰι/ται γιά ·! ΕϋΜ ΕΙΙ !■■ ■«■!■-—- [1ΜΕΣΪ ΤΟΥ ΕΙΚΟΙΙΟΥ Ο ΑΛοιχνακός κλοιός πού ϊσπα °£ ^' δλας τάς άλλας άποτκίας Χ παρά την θέλη- ίαι οτχ ,^ δλας τάς άλλας άποτκς ^^«,Χΐσα. παρά την θέλη- »" Ιν τοδ δίσπότου των φαίνεται οτχ. ΜΟΙ '1« ^ήν Ελληνικήν Κώτ,ρον «^ ^ "'ν^είνη δι^τ,ναώς ώς «Χ" ύπ° Κν τουτο έπε6ιο>%ε £-
--------,έπιιδιώκ«ι διά «αν-
. »ο ή πονηρά Άλοιών δεν
*ϊ νά υπάρξη άμφΐι6ν>λία, 'Κ-
} δ»"»; πού δέν μπ^ν0*16 "*'
ν<* ΰπϋ—εοθτ> είναι ότι ή «Ο*"-
>ι^ί*ιι5 τοθ κόαΐμου, ή όφείλου-
*« Λροβαδίζη ύπέν ίτών ^λευ-
των λαών, υπό την
'τοδ νικτ|τοϋ τού
• πολέμου ήιθβλε κοι
τόν άποικιακόν κλαιόν
στοι-
τα νομίζη κου;*
όίου καί δχι
τ,τος. 'Βν όνόμα-
«λιτυαΛ κόσμου.
ς σημοιίαί, τής αυ·
'Ηνωμένον Εθνών.
τΓ» ςσημαία» τής αυ-
των λαώνϋ πό την ο-
το οί δύο «αγκοβΗ*·
ονόματι ής Διεθνου;
έΛανεύρτι ττή
την οποίαν έπιδια>*-=
ι ^ ^
ροϋ με τή Βίλλα των Ίτπτοτών τής »
Μάλτας στήν κορφή τού, ένώ ό ■ ν'5Μ τ*1ν ανάγκην βπωξ οο-ιβ-
λόφος Τζανίκολο είναι χάρμα ττρά- μακρυνθή άμέοως, εί δυνατόν,
έκ τής έξβυοίας ή Κυβέρνησις
ΚαραμχΜλή, έατω καί αν δια-
δέτει μίαν πλαατήν κα'ι τελεί¬
ως είκβνικήν κβινβέβυλευτικην
πλειβψηφίαν. Άπηυθύνθην 6Γ
έπιοτβλών καί άρθρων μβυ εις
τβν "Ανώτατον "Α,ρχβντα, τβύς
άρχηγούς τών κομμάτων βλων,
τόν 'Ι-θνάρχην - Άρχιεπίσκβ-
πβν Μακάριβν, καί έπέατησα
την προβοχήν των επί των <ρβ· λα Μποργκέζε καΐ τοϋς κήπους τού ΌτΓττίου Λόφου, την ττρασινάδα τού Παλατίνου— ένας πνεύμονας γιά δοους δέν μπορούν νά χαρούν τήν έξοχή τοΰς καλοκαιρινούς μήνες... Άνεδαίνοντας τόν Τζανίκολο, στέκομαι σ' ένα άι>δηρο κατάδρο-
σο κι' άττόμερο. Μττροστά μοί» ά"
ττλώνεται ή Ρωμη, κατάχρυση στόν
ήλιο πού γέρνει. 'Εδώ, σέ τούτη
τήν ήσι/χη καί δροσερή γωνιά κα-
θόταυ ό μεγάλος ποιητής, ό Τορ-
κουάτο Τάσσο, ό έπικολυρικός δη-
μιουργός μιάς νέας Ίλιάδας, «τής
Άττελευθερωιμιένης ' Ι ερουσοίλήμ»...
Νά όμως καϊ ή κορφή τοΰ Τζα¬
νίκολο, όττου ξεττετιέται ό χάλκινος
αδριάντος τού Γκαριμττάλτι, πανύ-
ψηλος στή λευκομάρμαρη 6άση τού,
ένώ παρακάτω ένα μικρότερο έ-
φιττττο άγαλμα τής Άννίτας καΐ
ττλήβος οί ττροτομές των Γαριβαλ-
δινών, ό Νίνο Μπίξιο, οί δύο Κα'-
ρόλι....
&ερών κινδύνων τοΰ; οηοίους
διά την Έλλάδα ή
Μερικά χιλιόμετρα έ'ξω άπό τό
κέντρο τής Ρώμης, μέσα στόν κή-
<πο τών Μοναστηριών τών Τραππι στών ϋψώνεται μιά έκκλησιά μέ τρείς δομούς: έδώ είναι ό τόττος πού άττοκεφάλΐ'σαν τόν Άττόστολο Παΰλο. Στόν1 καθένα άττό τούς τρείς σύτούς δωμούς ό €3πον3 έ'χει ά- ναγλύψει τρία κεφάλια τοΰ Μάρ- αμα μερικές στιγμές, σέ μίαν άφωνη ,ττροσευχή. Κι' "" .......^_________^^,«. ^,,,,,^νν, .«« μένος οτήν άττεραντωσύνη τού τα-, Βοπ-,κανοΰ. Έδω ή κούπολα μέ τό -~· τούτου τού Άγίου Πέτρου... 'ο-τσυρό. Στό Τζανίκολο «οϋτε θεός "Αλλη άτμόσ<(>αιρα έδώ. Άπό
μιά έποψη μττορεΤς νά πής πώς ό
3- Ι Λ ζανίκαλο στέκεται άντίπαλος τού
Η ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΑΞΙΩΝ ΥΠΟΥΡΓΟΝ
Ή διά εΐδικής συσκέψεως των
αρμοδίων παραγόντων τού "Υπουρ-
γειου 'Ειμπαρίου, ϋττό την αΰτοττρό-
σωπον προεδρείον τοθ κ. Ύπουρ-
γοϋ έξέτασις κα! διοπτίστοσκ; των
ύτταρχόντων κενών κα'ι έλλείψεων
καΐ έν γένει τρωτών είς την νομο-
θεσίαν περΐ άνωνύμων έταιρειών
<α'ι ή έν συνεχείςτ. άνάβεσις είς τόν Γεν. Γρα,μματέα τού ύττουργείου κ. Μ·πιρά6ον. τής συντάξεως σχ€- τικοΰ νομοσχεδίου, πρός τροποποί¬ ησιν καϊ συμττλήρωσιν, καταδεικνύ- ων διά μίαν φοράν άκόμη, δτι ό κ. Λ. Δερτιλής δέν εΤναι άττό τούς προισταιμέιθυς Υπουργείων, ττοϋ ττεριορίζονται είς την τυττικήν δι¬ εύθυνσιν των 'Υττηρεο-ιών των, άλ¬ λά άπό έκείνους πού έκ νοοτρο- ττίας καταρτίσεως καϊ άρμοδιότη· τος έννοοΰν νά έπιδίδωνται επιτυ¬ χώς €Ϊς τό οϋσιαστικόν, κυρίως. μιρος τών καθηκόντων των είς τό όττοΐον άνάγετοοι ή άττοστολή τών ό-ξίων ΰτΓουργών, κατά πρώτον λόγον . ΑΞΙΟΣ ΙΒΡΑΡΧΗΣ ίκανοαοιήσεως καί α· τόν προοιφιτνΜΟ'ν κό- ΐΙ χειροτονια τού Οιαπ^ΕΛΐοΟς λΐΐ- τονργου τού 'Τψιστυι» κ. ΚυρΐΛλου 11αιποώοπ.οοΛου εις, Λιηιτροπολΐτην ^ΐλευκείας (τοϋ κλιματος τοϋ Ιΐο>
τριαρχειου Άλεξαγορείας) καί 'Τ-
περτιμον καί "Εξαρ,χον πάσης Κεν-
ρώας Άφρικής, 'όχι μόνον όιόΐι ϋΐρο
έριχεται ίν. τών σπΛαχνων τού (κα,τά
γεται, ώς γνωστόν, «κ Σπάρττις Μ.
Άσίας), άλλά κα,ί διότι Λνόκ.ειναι
περ'ι 'ΐειϊάρχοι» κεκοσμημένου μέ
τάς άλτιΰΈΪς τού Χριο|.ί.^ΛΌΰ "χομ.
"ΕΛληνος. άρετάς, εύρυτάτη; μορ.φώ
οεως κιαί σιιγγραφέως λαμπρών ίκ-
ιικών ποιημάτων, έπωμι-
„„„..„» δέ κα,ΐ την δυσχερή, άλλά
καί αγίαν αποστολήν νά
ση καί νά μεταδώση τή< πίστιν είς άχανεϊς^ Μαύοης Ηπείρου. ".-,.-„ ... ν ^ τι, έκπρόσωπος τοΰ Χριοτΐοϋ επι ο- λο>ν των άπόψεων.
ΕΤχε τότε μόλις πεθάνει ό Πά^
ττας Πατσέλλι. Μιά διάχυτη άνυ-
ττομονησία ττού κατεΤχε δλους, μέ
εΐχε συνεττάρει. Τό πρωΐ μιάς άλη-
θινά άνοιξιάτικης μέρας, κατηφό-
ρησα στό Βατικανό μέσα σ' ενα
κύμα κόσμου άπό κάθε τάξη, κάοε
ήλικία, πού κατευθυνόταν στόν "Α-
γιο Πέτρο. Ή τπερίφημη πλατεΐα
μοΰ φάνηκε μικρή, σάν πέταλο. Τό
σο ήταν τό ττλήθος πού τή μαύρι-
ζε.Μιά παράταξη άπό μηχανήιμα-
τα φωτογραφήσεως, κινη,ματογρα-
φήσεως, τηλεοράσεων «σκόπευανΛ
δεξιά άπ' τό Ναό, ίνα παληό οίκη¬
μα μέ φτενό ντενεκεδένιο σωλήνα
σόμτττας. Τόν εβλίττα άπό τήν τα-
ράτσα τής 'Εκκλησίας αυτής, δ¬
που ένα αλλο πλήθος κύτταζε ά-
διάκοττα τό σωλήνα όπόθε θαδγαι-
νε ό καττνός, δεΤγμα, μέ τό χρώ-
μα τού, τής αποφάσεως τών έγ-
κλείστων καρδιναλίων έκλεκτόρων.
ΟΊ ώρες ττερνθΰσαν μά οϋτε ή ττλα-
τεΐα οΰτε ή ταράτσα άδειαζ·αν.
Πέρασαν έτσι τρείς μέρες, ϊσως
καί πειότερες. Τέλος ό καττνός
άρχισε νά δγαίνει λεπτάς, Τσιος,
ιμακρύς, άνάλαιφρος: μιά λευκή σπα
θιά στόν καθάριο, άνέφελο καΐ νή-
νεμον οϋρανό τής Ρώμης. Τό νέο
διαδόθηκε σάν άστραττή. "Επειτα
ό νέος Πάττας, ένας συμτταθητικός
λεδεντόγερος, βγήκε στό μπαλκόνι
«αί χαιρέτισε γελαστός τόν κό"
σμο. Ό ήλιος κατέ6ηκε στά ττρό-
σωπα δλων: ό Πάπας είναι Ιτα¬
λός. ΟΊ έθνικισταϊ χάρηκαν Γδιαί-
τερα γι' αύτό. Ή θεωρία τής έ-
οΰτε κύριος». Ό Γκαριμττάλντι εΐ-
χε την ψύχωση νά μή μττορή ούτε
ν' άκούςτη νά προσφέρεται ή λέξη
«πάντρε, τταττάς, ττάστωρ, ραδδί,
μουφτή». "Αθεος κι' άτπστος, είλι-
«ρινής δμως στϊς άττελευθερωτικές
τών 'Εθ^ών προθεσεις κι' ένέργειές
τού ένχΐς τίμιος «βλαμμένος> ό
Γκαριμπαλντι μένει, δέδαιο, στή
μνήμη τών Ίταλών, πού τοΰφτια-
ξαν τόν άδριάντα τού στήν καρφή
ούτού τοΰ Ρωμαικοΰ λοφου. Είναι
σάν λές νά τουτταν: «Σ' άνεοά-
ζουμε στό Τζανίκολο, μακρυά—μιά
κα'ι τό θέλεις-—άττό τταπάδες, έκ-1
παραμβνή είς την οορχήν τής
τριάδβς Καραμχνλϊι — Αβέ¬
ρωφ — Τοάτσου. "Ηδη »ί προ-
βλέψεις καί βί φόββι μβυ ήρχι¬
σαν νά πραγματβπβιοΰνιται
κατά τοόπβν άδιαφΐλβνίκητον.
Ό χειρισμός τβύ Κυπριακβΰ κα-
Τοθ κ. ΔΗΜΗΤΡΗ ΠΟΥΡΝΑΡΑ
τα τβύς τελευταίβυς μήνας, μέανβύς έπιβήτβρας τής έξουοϊας
έπιατεγασμα τό έφαρ.μβ;όμενβν ι *αι άνδρείκελα τής Εενικήι
. . --Τ-.-Ι----?-Ι----' '
ηδη σχέδιον Μακμίλλαν καί
την συζήτησιν τού ©έματβ; εί;
την ϊυνιέλευοιν τοΰ Ο.Η.Ε.
κατά τα; πρώτας ημέρας τοΰ
Δεκεμβριού, έπι6ε£αιώνει ά-
πβλΰτω; έ,τι δέν έκουράββην
νά έπαναλά£ω άφ' ότου άπεχω-
ρη<3α τή; έπιοήμου θέβεώ; μου ώιαφωνήαας ηρός τούς ύπευθυ- νού; ύπβυργβΰ; κ. κ. 'Αδέρωφ καί Ταάτσβν. Λυποΰμαι δαβύ- τατα διότι δέν δι<εψεύσ&ην εί; τάς ανησυχίας μου, τα; όποία; πολλοί εθεώρουν υπερβολικαί. "Ηδη τα πραγματα είναι βλβ- ά 'Η οΰζήτηβι; εί; την ί Κ ζ; ; η Βουλήν έιΐτί τοΰ Κυπριακοΰ α¬ πέδειξεν ότι ή παραμονή τή; συνβηκολβγου Ί'ριαδο; εί; την κυέέρνηοιν βδηγεϊ εί; εθνικήν βυμφοράνι. Άπβ την δεξιάν £- ω; την αριστεράν, ολα τα κόμ- ματα εύρέβηο«ν σύμφωινα—μέ μικρά; διακρίβει; τβνβυ εί; την καταδικην—βτι ό Βασιλεύς έ- πιδάλλεται νά μή διστάοη πλέ- βν καί, αίρόμενο; υπεράνω των τύπων καί τώι αλλων ηροφά.· σεων πβύ προσ^άλλουν βί άνε- χομενοι άκόμη τβύ; ,Όκτωίρ·- άνδρείκελα τής ξενική; εΰνοίας, νά ιπιρβχωρήση άδκΐτά κτως καί άμέοω; είς την συγ- κοότηοτν μεγάλης κυ&ερνήοε- ω; Έθνηκής Ένβτητβς, Ικανής νά χειριοβή σθεναρώς καί άπβ- τελεβματικω; τό μέγα εθό έ ί α μ μγ μα; θέμα. Είναι αναμφισβήτη¬ τον δή κάθε χρβνοτριδή εί; την λήψιν δραοτικής αποφάσε¬ ως σχετικώς θά προκαλέβη *- πρβδλέπτβυς έκπλήξεις καί κα¬ ταστροφάς. Βενιζέλος, Παπαν- δρέυ, Μαρκεζίνιης, Στεφανό- πβυλβς, Άλλαμανής, Μπαλτα- τζής, Παοαλίδης, Ήλιοΰ, Τσι¬ ριμώκος, Μερκοΰρης. 2ά Ζά Ζάκκας, Ζαννής. Κοθρής κλπ., όλαι αί άποχρώσεις τού Κοι¬ νοβουλίω, έμεινβον αύμφωνοι είς εν σημείον: "Οτι ή κυβέρ¬ νησις Καιραμανλή έβλαψε κα- ταατρεπτικώ; τό "Εθνβς καΐ καί πρέπει νά άπομακρυνθή τό ταχύτερον. Ή πλειοψηφία τβϋ λαού μας ωμίλησε. Τόν λόγον Ιχει τώρα ό Ανώτατον "Αρ- ΔΗΜ. ΠΟΥΡΝΑΡΑΣ5 Περι τό κοσμοσωτήριον γεγονός ΤΟ ΦΩΣ ΤΟΥ ΘΕΙΟΥ ΒΡΕΦΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟ ΣΚΟΤΟΣ ΤΗΙ ΕΠΟΧΗΙ ΜΑΣ Τοϋ συνεργάτου μας κ. 1ΩΑΚ. Γ. ΜΑΛΑθΟΥΡΑ Ό λαός ό καθήμενο; ένσκό- »<*■ 'Ελληννκά, θεσμούς έλληνικού;. ται δπου δν άρέση αυτή .Τοσοϋτον τει ε£δε <ρώς μέγα! (Ματθ. 4. 16). Κατά την γέννησιν τοΰ θείου ■βρέφους τή ςΒηθλεέμ. καί την εμ¬ ά ίί κλησίες καΐ αύτός δικός Ρωμη, δέν θά κατεδής». Κι' άλή- θεια: σ' αυτή τήν άκρη έμεινε, μέ¬ νει καΐ θά μένει ό Γκαριμπαλντι. Κάτω, δμως, έκεϊ πού στάθηκε γιά μιά στιγμή ό Τδιος, έκεϊ ττού περ- ττάτησσΛ/ οί Βασιλεηάδες κι' άλώ- νισε ό Μουσσολίνι, έκεϊ δέν κατε· δαίνει, οϋτε ττειά θά καττεδή. Α- φοτου, μάλιστα, μιά όλόκληρη φά- λαγγα «γαριδαλδινών» έντάχτηκε, τόν καιρό τού τελεοταίου μεγάλου πολέμου, στ' άξονικά στρατεύμα- τα, ό γαριδαλδισμός πέρασε πειά. ζεπεράστηκε. Στήν καρδιά των Ίταλών μένουν δμωζ όιλλοι ήρωες, τών νεωτέρων φάνισιν τού μεγάλον κα'ι αίωνΐου ψωτός τού Χριστιανισμόν γεννάται το φιισικόν και λογικόν έ ρ ώ τ η- μ α τίς ό λαός αύτός ό ,_ , ι νος ιέν σκότει χαί τίϊ. ή θΓταυρους. Ο τοπος Ι χή χα1 ήθική αΛο- κατ4στασις σου, μα κατω, στη ^ ^ ^^ μας. Είς τό έρώττιμα τουτο άπαντα ή «ψευοής ϊστορία ότι ήτο ό έ1 λ- ληνορωμα'ικός κόσμος άφ' ενός καί οί Ίουδαϊοι τής Παλαιστίνης καί τής διασπιο- ς,άς άφ' ετέρου, διότι ήσαν σ χ ε- ■δ ό ν άγνακττα κατά τήν προχρι- στιανικήν εκείνην εποχήν τό Ιΐαρ- θικον καί τό Γερμανικόν ε^νος. Α'. 1. Ή Κοσιμβκράτειρα Ρτόιμη άπε- τι'λει τό μ*γα κέντρον τοϋ ά^χαί- ου πολιτισμόν, τόν κόμ6ον τών παγκόσμιον συγκοινωνίαν, τό όρ- μητήρτον των Ρωμαικών λεγεώνων πρός «πι€ολήν τής πειθαρχίας καί ρς, ρ χρόνων. Μέσα στήν Σάντα Μαρία ντέλι "Αντζελι ύπάρχουν τρείς έν- τοιχισμένοι τάφοι. Εί<αι τού στρα- τάρχη Ντίαζ ό ένας, τού Ναύαρ¬ χον Ταόν ντΐ Ρέδελ ό άλλος, τού Όρλάντο ό τρίτος. "Αν στό Πάν- θνικής δυναστείας εΤναι ττράξη στήν θεόν ζητούι/ άνάτταυση τά κορμιά "Ιταλία. Ή δαθειά ριζωμένη αυτή των Βασιλέων, έδώ ξεκουράζονται ττεποίθτρη άτταιτούσε καΐ τώρα οί τρείς μεγάλοι εργάται τής Νί- ττού δέν ύπάρχει βασιληας σ' έκεί- κης τού Πρώτου Πολέμου. "Αθελα νη τή χώρα, ένα Πάπα Ίταλό, δ- ό νοϋς μου τρέχει σέ τρείς μεγά- ττως άπό αίώνες γίνεται. λες νεοελληνικές μορφές: τού Κων- Κι' όφείλεται, κατά μέγα μέρος, σταντίνου, τοϋ Βενιζέλου, τοΰ στό δτι, Ιταλοί οί ΙΙάτται—Βα- Κουντουριώτη... σιλεΐς τής Ρώμης, άγαπώντας χώ- Σημειώνω στό ήμερολόγιό μου ρα καΐ πόλη, την έκάλλυναν μέ δ· δ,τι σκέτττομαι καΐ νοιώθω. Είναι σα μνημεϊα καΐ οίκοδομήματα έ- μιά συμταικνωμένη, κακογραμμένη μειναν, μένουν καί θά μένουν άθά- εκφράση σνναισθημάτων, άντιλή- νατα στήν ώμορφιά τους... ώμορφα ψεων καΐ ττεττοιθήσεων. Είναι ή Ί- στήν άθανασία τους... στορία τού στοχασμοΰ μου, δπου Ό Μουσσολίνι ηθέλησε νά δή- ή διαλεκτική άντικαθιστοΰσεν, ά- μιουργήση, κι' αύτός, μιά δική τού κομψα, τήν πίστη, ένώ μέσα μου «,έποχή» στό ρυθμο των κατα- ύπήρχε —στή θέση τής καρδίας— σκευών τοΰ χρόνου πού κυδέρνησε, Ινα μαΰρο κενό.... τήν «εΓ3 ία5ςί5(;3>. 'Εχοντας δμως | Οΰτε καΐ ττώς έχουν σκόνη των
όδηγό καΐ σύμδουλο τόν μ€γάλο α'ιώνων τοΰτοι μου οί σταχασμοί.
φουτουριστική ποιητή καΐ δραμα-, "Η μάλλον ναί! έχουν σκόνη! τή
τουργό Μαρινέττι, παρασύρθηκε σκόνη δμως ποΰ ύψώνεται στό
κάττως άττό τίς άκρότητες τού φού γκρέμισμα ενός τοίχου δπου, ττέ-
τουρισμοϋ πού—δσο γιά τή Ρώ- φτοντας, άνοίγει ένα δρόμο οΰτε
μη— δέν ταιριάζει στήν πλαστι- καλοστρωμένο, οΰτε σκολιό, μά
κή τέχνη, δσο στήν τέχνη τοϋ γραμ-
μένου λόγου. Ώστόσο —καΐ μετά
τόν πόλίμο άκόμη— στή Ρώμη
μ
τού μελλοντος ττού δημ.ουργείτα.
στήν ΕΟΚ κα. την Γκαρμττοτελλα,
ύψώθηκαν μαστοδοντ,κα ο^κοδομη-
ματσ., αψογα, δεδαια, απο την
ά ή ί ά
ά μ, ψγ,
ττλευρά τής ίκονοποιησιεως άπαιτη-
σεων άνέσεως μά οίκτρά άττομίμη-
ς
ά
δίων των μεγάλων άρχ.τεκντόν«ν
^
ρώμη
τά λε—-α ττνεύματα. Ή
ΕΝΔΕΔΕΙΓΜΕΝΗ
ΣΙΣ
είναι άγνωστον είς τούς,
Ρώμη ττερισφίγγεται άπό μοντέρ-
ΤΟΠΟΘΕΤΗ- να κτίρια κομψά, δμως, χωρ'ις τόν
(άμερικανισμό πού τείνει ν' άφαιρέ-
ΐσιο κι'
Πάνω άπ' τή Ρώμη τοϋ Ρωμύ-
λου καΐ τοΰ Νουιμά, πάνω άπ' τή
Ρώμη των Αύτοκρατόρων καΐ τών
κατακτητικών Λεγεώνων μέ τόν άη-
τό πού αττλωσε τά κατακτητικά
φτερά τού στά ττέρατα τής Γής,
στέκεται μιά Ρώμη κοσμοκράτει-
ρα μέ τό Χριστιανισιμό της. Είναι
ή Ρώμη τών δύο 'Αποστόλων, ή
Ρώμη τών άμέτρητων Μαρτύρων,
ή Ρώμη των 'Αγίων. Ή αίωνία Ρω¬
μη·
Ή Ρώμη τού Χριστοΰ.
ΝΙΚΟΣ ΑΙΠΝΗΤΗΣ
ρς
τής τάξεως, τό φυτώριον των Άν-
Θυπάτων καί τών Πραιτόρων διά
την ά,τονομήν τής δικαιοσύνης άνά
τήν άχαν·ή μονοκρατορίαντής αίω-
νίας πόλεως.
Άλλά τά σκήπτρα τοϋ πΐ'ίύματος
καί τής ίπκττημης έ6άσταζε κ ν
ρίως ή Ελλάς, ή άνα-
δείξασα τονς Ρωιμαίον·Γ. "Ηδη ()υτό
τής Κυριαρχίαν των Μακεδόνων,
"Ε/-ληνες φιλ.ύσοφοι καΐ ρήτορες
διεοντάρησαν είς τάς νέας χώρας
•διά νά μεταδώσουν καί δΐ/δάξοιτν
γλώσσαν έλληνικήιν, Ι|θη καί δθι-
των, Ρωμαιοχν ύμως ουνιπλη-
η έξόρμησις τού έλληνικου
.Ί,νευματος, η ιμετονγγνσις και ή με-
ταφωτισις αυτυύ εις τας μεγάλας
ΛΟΛεις τής Ρωμαικής Αυτοκρατο-
ριας, ώς η Άλεξάνορεια, ή Άντι-
οχεια, η 1'αρσός, ΐ| "ίώρεσυς, ή
Ι'οδος, ή ΚαριχηΛών, καί ίι Μασ-
Είς τάς πόλενς αύτάς χαί αλ-
λαχοΰ ήν*Τ)σαν σχολαί φιλοσοφικαί
και ρΐ)τορ<.κοΛ, Οιά των άτυιων έξ υψώθη ή ελληνιχή γλώοσα είς παγκόσμιον καί ό ομιλών την Ελληνικήν έντός τής Ρωμαϊ- κής Αύχοκρατορίας εγίνετο πολύ ευκολίας καταληπτός τότε. ϋ. Άλλ' ένώ ή εξωτερνκή 6ψις τής Ρωμβ,ικής Αυτοκρατορίας ήτο λαμπρά κα'ι έπυ&Λητική, άπαστρά- πτοιοσα άπό τό μεγαλείον καί την ΛαμΛρότητα τής στρατιωτ.νκής Ου- νάιμΐω; καί τής ποΛ,ιτικής Ί μ; ής σε,ως, ή Θρη(τκιυτικ.ή καί ήθική ο- •ψι; τοΰ ε^.ηνορωμαυκοΰ κόσμοι1 ϊ|Τ<· ά|ιοθρι'(νητος. Ό μ*ν πχ*λυΐ>ε-
ισμός είχεν μετα6λΐ)?0·ίϊ πρό πολλοΰ
εις άθρησκείαν καί δυσίΐοεμΛνίαν,
την δέ θρτκΓκειττικήν διαφθοράν
ηκολούθησε καί ή έξαχρείωσις τής
ήθική ς, ή άναρίθμητος τάξ>ς των
'6ούλων, ή παραγνώρισνς της γυ¬
ναικός, ή ώίθλασνα, ή μοίχεία.
Γήν έπικρατοΰσαν τότε διαφΰο-
ράν περιγράφει παραστατικώ; ό
μέγας φιλόσοφος Σ ε ν έ κ α ;
ώς ακολούθως. «Τά πάντα έγκλη-
μάτων καί κακιών εισίν ίμπλεα.
Καθ" εκάστην καταπίπτει ή τώδώ;.
'ΕλλεΐΛθύσης τή.ς, τιμής πρός πάν
Ιερόν καί όσιον, ή έπιθυμία φέρε-
6ε κυινή κατεσΐη η άκο/αιοια, ώΕ
η άθωότης όέν ΐίιναι πλέον σ.τανία,
αΛλ,' άφαντος».
2. Ιΐαρ' οΑην δμως την διαφθο¬
ράν τή; Θρ/ικτκίΐα; καί την καΐά-
πτωσόιν της ηθνχης, πολΛοί λ ό-
γ ι ο ι έ ί ν ι κ ο ι Έλλην
νέ; καί 1' ω μ α ι ο ι, ά-
νεζήτουν καϊ εύρισκον ψοχικήν πά-
ρηγορίαν εί; την μίλΐ'την των ελ»
Ληνικών φιλοσοφικών σνγγραμμά-
ιυτν. Καί η μέν φ ι λ ο σ ο φ ί α
τού ΙΙλάτωνος καί
ι ο ΰ Σωχράτους προσέ·
φερεν ύψηλοτίναί. περί θεόν ίθέας,
ετροφοόότ*ι τόν πό^ον καί τήν ε¬
πιθυμίαν κ«1 την ίλΛΐόα είς 2να
καΛ>άτερον χόαμον καί προεΰαλλε
πρός μίμησιν τήν αγάπην πρός τήν
■αρετήν καί την ύπυταγήν πρό;
τού; νόμου;. Ή δέ 2 τ ω ϊ κ ή
φιλοσοφία ύπεγράμμιζε
την αύταπβρνησίαν καί τόν πρό;
Γ?')ν αρετήν ο"ε<ίασμόν, παρ«ϊχεν ώ- ψρ^αμους όΛηγίας περί τοΰ α μ, ρχν όΛηγίας περί τοΰ πρακτι- κοΰ Οίου καί έχρησφ.ει>σεν ώς γέ-
ψι-ρα μ/ετάγουσα άπό γής είς ου¬
ρανόν.
Αντιθέτως δμω; πρός τά άναν
τι'ς>ω φιλοσοφικά σνστήματα, τά
όποΐα δπωοΐδήΊίτοτε ύπετίάσταζαν την
θρτισκείαν καί την ηθικήν, ή φ ι-
λοσοφία τού 'Επιχού-
ρ ο υ προσεπάθει μέ πεΐσμα ν'
πάν αυτών στήριγμα καί
γ
νά διακηρύξη εύρυτέραν την πρό;
την άκολασίαν οδόν, εΐσηγουμένιι
την ή δ ο ν ή ν ώς τό ΰψιβτον
άγαθόν της ζωιή;.
(Σννέχεια είς τό ποοσεχές)
Επι τη κοσμοσωτηρίφ Γεννήσει
Ο ΟΕΙΟΣ ΔΙΔΑΣΚΑΛΟΥ
"Οταν δέ ήλθε τό ττλήρωμα τού χρόνσυ, έξαπέστει-
λεν ό θεός τόν υϊόν Αυτού.
Τού συνεργάτου μας ΒΥΖΑΝΤΙΟΥ
Κατά τούς μακρούς αίώΛΐς καί σ« καΐ θαμδώνει άκόμη τόν Κοσμο ψυχικά χαρίσματα, δττως αί έννέα
Δέν
5,
^Ε,ν £.11^· ·1'— — - ■» ,
οΊοδνήποτε λόγον, έρχομενους
πς έττοοφήν πρός τάς Κεντρίκας
Υπηρεσίας τού Ύπουργειου Προ¬
νοίας, ότι τό ττααρ" αύταις Τμημα
Στεγάσεως, τού όποίου ττροφανης
είναι ή σημασία, λόγω τήςάποστο
λής τού, στερεΐται έπαρκους προ-
σωττικοΰ. Νομίζομεν, ώς έκ τούτου,
οτι ή κατόπιν άττοφάσεως τού Υ-
-ηρεσ.ακοΰ Συμδουλίου, επαξία
ΐοαγωγή είς τόν δαθμόν τού τμη-
«ατάρχου 6' τού κ. Τριαντ. Γα-
6αλά, παρέχει την δυνατσπιτα της
ένισχύσεώς τού, διά τού έξι
ίΟΚΥίΙΡΙΑΚυΝ ΑΑΑΛΙΙΙΤΑΚΙΙΚΗ2
ς δίιδομεν είς την δή- · ρας
την κατωτέρω επιστολήν
τοϋ διακεκριμένον έκ Σμύρνης δΐ-
ν.ηγόρου καί τίως ϋφ»(γητού ·;>ι.
ΙΙανεπιστημίου τής 1"ενεύΐ)ς κ. Εύ-
ιδεκίμου Χ. Δουρμούση,
Κύριε
Όλ.οι οί μεγά?.οι πρόγονοί μας
άπό την έ.ταχήν τοϋ άθανάτου Πε-
ρικλέους καί τοϋ θείου ΙΙλάτωνος
άκόμη κα'ι πρό αυτών, διά τοϋ στό-
μαιος τον Ιΐυθαγόρα καί τοϋ ΊΙ-
υοκλείτου τοϋ 'Εφεσίου τοϋ σοφοϋ
ων.^ ύτταλλήλου,
μάλιστα, ύπ" όψιν _ _
ττλήρως ένημειρωμενος εις _.
αυτήν Υπηρεσίαν, ως
Τό οΙκτρόν κατάντημα είς τό ό- τοήτου άνδρός, πού είπε «'Εμοί δέ,
κατέληξεν τό Κν.τ.ρ>ακόν, άπό ε'ς άνθρωπος τρισμύριοι, οί δ' ά-
Ικτράν άνυιανότητα έοιείνων, ι νάριθμοι ουδείς» απεφάνθησαν £τι
τ
οΐκτράν
Λ0'0 το
επί τοϋ πε- | ή χρησιμοποίτισις των άρίστων, μέ
δίου τής διεθνοϋ; πολιτικήν, πρέ-
νά γίνη πύρινον μάθημα ώς
ρ
την βοήθειαν: των άρίστιοΛ', «Ιναι ή
μόνη όδός-, πού όδηγεϊ είς τήν Χί-
πάθημα, είς έκείνοι-ς ποΰ είχον και κην, έν τή πολιτική! Οί νεώτε^οι
τήν εύθύνητν τής έξωτερικής πολι- 'δμως Ταλεϋράνδοι τοΰ 'Υπουργείοΐ)
άττδοσιν. Ή τοττοθέτησίς τού, έπο-
είς τό έν λόγω Τιμήμα θ' ά-
έττωφελής ττρωτίστως διά
ήν Υπηρεσίαν,
'* - - ·
τ;κής, έν τψ χειρισμω τού μεγα-
Πολιτειών και
κόσμου.
θά
ό
ώΎ0ί> ΒΑ2. ΚΪΡΒΛΛΟΣ
ΟΓ α^ρω.τιοι αύτοι έφαντάσθησοιν
όϊ ι ή φαυλοκρατική πολιτική τοϋ
επαγγελματικήν παλαιοκομαατισμοΰ
θά ήτον διτνατόν νά Ισχύση καί είς
τόν χειρισμόν τον Κυπρ-ιακοϋ, μέ
τήν εφαρμογήν τών άθλίων μεθό-
ς δών τής εύνοιοκρατίας, παν έχρη-
,ή- ' σιμοποίησαν — καί αύτό είναι δυσ-
ό Γΐυχώς χαρακτηριστικόν δχι μόνον
' των κυδερνώντων,, άλλά σχεδόν
καί δλων τών πολιτικών Ήγετών
τής εβ^λάδος άνέκαθεν πρός άνυ-
πολόγκττον ζημίαν αυτής — είς
-
την
ής
Λολντιχήν ττΙ{
των 'Εξωτερ-.κών, 6ΐ"θισιι.έ·οι μέσα
είς τό σκότος., τής Εϋνοιοκρατίας
τών παλ.ιτικών .-ταρασκηνίανν των
σκλονιών καί τών κομιιατικών αα-
γειρείων, έχρησιμοποίησαν οί
πωροι δλοΐ'ς τούς φωστηρας
προσκειμένους είς αύτά, ώσάν νά
ΐπρόκειτο περί ,ΐνΐάς έταιρικής ή
•κομματικής καΐ δχι υψίστης έθνι-
κής υποθέσεως, όπως είναι κατ' ε¬
ξοχήν τό Κυπριακόν!
"Ετσι έξηγεΐται ή έπιλαγή είς
τας διαφόρους διπλωματικάς επί
τοϋ Κυπρακοΰ αποστολάς είς τό έ-
'ξα^τεοικόν, καΐ προσφάτως ίΐς [ήν
τελιιηαίον ενώπιον νΛ Οΰ& ί
χιλιετηρίδας τής ττροχιρΊστιοινιικής
πί,ριόδου ήν διήλθεν ό Κόσμος, οί
διάφοροι λαοΐ είτε άγρΐοι ήοαν ίί-
τε πολύ ή λίγο ττολιτισιμενοι, εί¬
χον έκαστος την θρησκείαν τού. Μί¬
αν θρησκείαν γέννημα τής φαντα-
«τίας τού έμττνεομιένης έκ τού φα-
σιιιοού ττβριδάλλοντος ή όττοία έό^ε-
οττοίει τόν Ηλιον, τήν Σελήνη, την
Θάλασσαν, τούς άνόμους καΐ πάν
άλλο στοιχείον τοροκαλούν φυσικάς
άναταραχάς καΐ έξβλ'ιξεις είτε κα-
ταστρετττικάς είτε εύεργετικάς.
όλας αύτάς τάς «6εότητας> οί άν-
θρωποι άπό φόβον καΐ άπό ανάγ¬
κην τάς έλάτρευον καΐ προσεπά¬
θουν νά τάς κολακεύουν καΐ τάς έ-
ξευμενίζουν ττροσφέροντες είς αύ¬
τάς θυσίας καΐ δώρα. Αύται ήσα^
αι Θρτκτκευτικαΐ πεποιθήσεις των
διαφόρων λαών. Καΐ τόσον ή ιμορ-
Φή καΐ αι ίδιότητες άς άττέδιδεν έ¬
καστος έξ αυτών ε.ς τούς θεού.,
τού όσον καΐ ό τρόττος έξωτερι-
κεύσεως τής λατρείας τού ήσαν ά-
νάλογοι ττρός τόν δασμόν τού ττο-
λιτισμού τού.. Εϊτε ττρωτογόνου ή
σχεδόν άνυπάρκτου ή έξελιγμένοΐ/·
Ό πλέον ττοΐλιτισιμενΌς τότε λα¬
ός, ό '[Ελληνικάς, ό οποίος έθάμδω-
οτης έθνικής σ'πουδαιόττ|(ΐος. απο¬
στολήν ώ; συμβούλιον, λόγω τής
πρός τού; κυβερνώντας φιλίας
των, καί τίνων άγνοούντων δχι
μόνον την νοοτροπίαν τών ξένο*ν
πρός τήν 'Ελλάδα χωρών, ά?.λά
καί αύτάς τάς χρησιμοποιημένας
είς (ΐοιαϋτα διεθνή σννέδρια γλώσ-
σας, ώ; είναι ή αγγλικη καί ή
γαλ^λική! Άπό τής πλευράς αυτής
οί Τοϋρκοι — είναι λυπτιρά ή δια-
πίστωσις — υπήρξαν ασυγκρίτως
•καλ.λίτερον προετοιμιασμένοι άπό
ημάς! Είναι καιρός νά τεθή κατά
μέρος, δλη αυτή ή φαυλοκρατική
τακτική τής Εύνοιοκρατίας εάν θέ¬
λωμεν νά Ιδωμεν προκοπήν, είς τά
μίγαλα έθνικά μας προβλήματα,
Μετά τνμής
ΕΪΔΟΚ. Ν, ΔΟΪΡΜΟΤΣΗΣ
με τούς σοφούς τού, τούς ττοιητάς
τού, τούς καλιτέχνας τυο κλττ. εΐ-
χε καΐ αύτός την Θρησικεία τού.
Μίαν θρησκείαν ωραίαν, ποιτρικήν,
'καλλιτεχν^κΓΐν, ή όττοία ένέττνευσε
καΐ έμτπνέει άικομη τούς ττοιητάς
καΐ τούς καλλιτέχνας όλου τού Κο
σιμου. Ήτο όμως μια θρησκεία η
όποία δέν έλάτρευε τόν μόνον άλη
ΰινόν Θεόν, άλλά πολλούς φαντα-
στικούς θεούς, καΐ ή όττοία δέν έ-
δασίζετο κα'ι αύτη όπως «αί αι
άλλαι τότ€ θρησκείαν έτπ της Ή-
θικής καί τού Δικαίου. 'Εφαντά-
ζοντο τούς περισσοτέρους θεούς
των έχοκτας τάς άνθρωττινθνς άδίε-
ναμ'ιας, κακίας καΐ έλαττώμιατα
Ότι οί κνριώτεροι έξ αυτών ττου
κατοικούσαν στόν Ό^μττο έτρω-
γαν, έττιναν καΐ διεσκέδαζαν καΐ αι
ττράξεις των δέν ήσαν τΓαντοτε ή-
οικαί κα! δίκαιαι. Ό άρχηγός των
ό Ζεύς έμάλωνε κάθε μερά μέ την
γνναικα τού Ήρα δι° ένα σωρο
παρεκτρσττές τού. Ό Βάκχος ήτί>
ό θεός των μεθύσον. 'Η Άφροδ'ιτη
ήτο ή θεά τής ώραιότητος καί συ-
νόιμα τής άκολασίας. Ή "Αρτειμις
ή όττοία ιέθεωρεΐτο θεά τής Σελή-
νης καϊ προστάτης! των κυρηγών, με
την βοηθεία τού άδελφού της 'ΑπΟΑ
λωνος, θεού τού Ηλίου, έφόνευσε
τα παιδία μ«άς τηργκίπισσας, της
Νιόδης, διότι είχεν αυτή καυχηθή
δτι έγέννησε 15 περιττον τταιδια
καί ή Λητώ, ή μητέρα τών δύο αυ¬
τών άδελφών, μόνον δύο. Αύτοι ή¬
σαν με,ρικοϊ άττό τούς θεούς πο^
είχον ώς εΤττον τής ανβρώττινες ά-
δυναιμίες καΐ κακι'ιες·
Άλλά γιά νά είμεθα δίκαιαι, ΰ-
ττήρχον καΐ 6εοΐ άρρενες καΐ θήλε.ις,
ενάρετοι καΐ εΰεργετικοΐ διά τή^
άνθρωπόαητα, ώς λ.χ. ό Άσκλτνττι-
ός, θεός τής ϊατριικής, ή Αθηνά
θεά τής Σοφίας, ή Δήμητρα θεά
τής Γεωργίας, καΐ θεαί τινές καΐ
νύμφαι, δευτερευούσης σημασίας,
τάς οποίας ή ποιητική καΐ καλλι-
τεχνική φαντασία των 'Εϊλλήνων,
ίπλςχα* μέ δλο τά σωματικά καΐ
Μούσαι, τηροστάτιδες τών ώραίων
τεχνών, αί Νύμφαι ΝηρηΐδεςΓ ώ-
καιανίδες κοοΐ άλλαι ττολλαί.
Τόν Ελληνικόν πολιτισμόν καΐ
την 'ΕΞλληνικήν θρησκείαν άντέγρα-
ψαν μέ τινος τταραλλαγάς οί Ρω-
μαΐοι. ΑΙ κατακτήσεις δμως βαρβά-
ρων λαών πού έπραγματοττοίησαν
καί τα τπλούτη πού συνεσώρευσαν
άπ' αύτάς, τούς διέφθειραν είς τοι¬
ούτον βαθμόν ώστε νά άποβάλουν
την κάθε ήθική τόν κάθε άνθροπι-
σιμό καΐ νά γίνουν άγιριώτειροι καΐ
θηριωδέστεροι τών πλέον βαρδάρω-^
καΐ άγρίων λαών τούς όττοίους κα
τέκτηισαν. Τά πλέον εύχάριστα ΐ/'ε-
άματά των ήσαν αί μονομαχίαι
μεταξύ δούλων καΐ ό στταραγιμός
όιλλων άττό τά άγρια &Υ)ρία. Την
θέσιν τών τελενταίων αυτών την
πήραν βραδύτερον, οί Χιριστιανοΐ,
άγιοι μάρτυρες, έκτός έκίίνων ττού
έκαίοντο ώς λαμττάδες άλοΐ'μιμένοι
μέ ττίσα, διά νά φωτίζουν τήν νύ¬
κτα τούς κή—αυς των ΤΓαλατίοίν
τών αύτοκιρατόρων!
Αϋτός ήτο ό ττΒρίφημος Ρωμαί-
κός ττολιτισμός· Χιλ ιδή «αί πολυτέ-
λεια άφ' ενός και θηριωδία άφάν·
ταστος άφ' ετέρου. Ή δέ θρησχεία
των ή όττοία ήτο ττειρίττου όμοία μέ
την τών Έλλήνων, ώς ιμή περιέχου
σα ηθικήν καιΐ φιλανθριωττικήν διδα
σκαλίαν δέν ήτο φυσικά είς θέσιν
νά εμποδίση αυτήν την είς βάρος
άνθρωττίνων πλασιμάτων άναλγησί-
αν καΐ αγριότητα!
"ενας μόνον έκ τών τότε γνω-
στών λαών, έλάτρευε τόν άληθινόιν
©εόν. Ό τότε ττεριούσιος λαός τού
Υψίστου. Ό "Εβραϊκός, είς τόν ό-
ττοΤον ό Κύριος εδωσε διά τού Μω-
υ<σέως τάς Δέκα Έντολάς. ΑΊ έν- τολαΐ αύται ττσιρήγγείλον ινα λα- τρεύης τον ιμόνον ΆληΘινόν ©εόν καί νά μή διατπράττης άδΐικήιματα είς βάρος τοΰ πλησίον. Ού φονεύ- σεις, ού κλέψεις, κλττ. Άττη,γόρευ- ον δηλαδή τάς κακάς -ράξεις. 'Η το τό ττρώτον μόνον στάδιον τής ηθήν δ^ή 4ό
ΠΡΟΣΦΥΠΚΟΖ ΚΟΖΜΟΖ
•«•τονραφήματα
ΠΡΟΓΟΗΟΙ
^Χάρτ,και ,Ληάΐρα ττολύ, |ρ;
γιά την γνωριμίσ σας. Άλήβ€ΐα,
—ολύ τταρά§ενχ> τό οναμά οίας. 'Από
Ό ι/ττοφαινάμΒνος ε'χει αυτή την
ττί.ριέργΐ.ια. Ρωτά καμμιά φορό,
σάν βρεθή μ—ροστά σέ ττϊιρίερίγα
όνόματα την ττροέλευσί τους. ήρε··
—εί ομως νά ομολογήση ττώς —ότι
ώς τώρα δέν εΐχε ττάρο μίαν ά-
ττάντησ·! Ικανο—οιητική. Στήν χώ-
ρο μας ϋστερα ©πτό τετρακόσιο
χρόνιο σκλαβιάς, σκοτοο&ιοθ καί
σκλη,ρής τυ,ραννίας δέν εμέ ι νέ τί·
—ότε δρβια Κατταστρ«χφήκαν£ τα
ιτόντα, τα ττάντα έκάλυψε ενα 6α·
Θυ ο*οτάδι, τα ττάντα χάσανε τή
οννέχειά τους έκτός <5πτό δνό: την Θρησκεία, ττρώτο καί κύριο, και μιά μακρυνή άνάμνησι γιά καττοιο χομένο ιμεγαλεΐο, τταυ έκεϊ μακρυά στό βάθσς τού χρόνον έλαιμ—ι σάν ήλιος. Ποίος μττοροΰατε νά σβύση ά—ό τήιν ίστορία τό φώς της, την ττηγή της, τή μάνα τού ττολιτισμοϋ τού άνθρωπον; "Ετσι αύτό ιτου κρατήθηκΐ στίς χώρες τής Δώσης, ττού δέν πέρα¬ σαν τα &.ινά μας, σάν ίερή —σρσ- κατοί8ήκη <ττΐς οίκογένειες, ή άνό- |ΐινησι των ττρογόνων τους, σέ ιμός £σ>6υσε όλότϊλα. Τί νόημα όίλλωσ-
τε μττορούτε ναχει σέ άνθρώτΓους
ττού μόλις καττώρθωναν νά κρατιοΰν
τα ι στή ζωή;
ι0 φίλος δμος ή"ταν ή ΐ,ξαίρ*-
σι. Καί τί έξαίρεσι! Κι' άρχισε:
"Α! Είναι μιά ττολύ μΐ,γάλη
ίστορία, εΐττε, θά σας την —« έν
—ίριλήψει, γιά νά μή σός κονρά-
σοο.
"θΓτον ό Αίνείας (κάηικα1. εΐττα
άπό μέσα μου!) έ'φυγε αττό τή*
Τροία, Ίτέρασε άττο την Ήτειρο
καΐ ϊθρνσΐ. μιά ττόΐλι. Άττό τήιν ττό-
λι αύτη τγροερχεται τό έπώννμο
τής οικογενείας ιμου, τταρσφβαριμέ-
νο βέ&αια. Ή —όλις αύτη ήκιμασε
ΤΊθλλά χρόνια μά κατασ<τράΦηκε κάττοτε. Πολλοί κάτοικοί της ττε- ράυΌονΐ. στά Έτττάνησα. 'Εκΐϊ 6ρί- σκουμε την οίκσγέινειά μας ττάλι μέ τοΰς 'Ενετούς. Τώρα είναι κον- τηδες. Άργότερα βρίσκονται στήν 'Εττανάστοβο-ι ειεοπτ οτάοες καί γεω- κτήμονες και όττλαρ'χηγοί. Τώρα βέδαια (ενός βαισύς άναοτβνα- γμός) ττάνε κι' οί τίτλοι καί τα χτή,μοίτα και τα -λούτη. Στ|με.ρ·α ορισκόιμαιττε έδώ — σέ μίαν ύττη- ρβσία — κι' έργαζόμαυτε άνώνυ- μοι μέσα στό ττΐλήθος γιά νά ζή- ΕΤΕΡΜΑΤΙΣΘΗΣΑΝ ΑΙ ΣΥΝΟΜΙΛΙΑΙ ΔΙΑ ΤΟ ΖΗΤΗΜΑ ΤΗΣ ΜΕΓΑΛΟΝΗΣΟΥ ΑΝΕΥ ΤΙΝΟΣ ΟΥΣΙΑΙΤΙΚΟΥ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΟΣ μ Τονσφιξα τό χέ,ρι μέ κο-ανοη- σ>ι!
—ιΚαί σεΐς, μού λέει, άναττάν-
τεχα, άντο—Όθίδοντάς μοιυ την έ-
ρώτηΐσι.
—"Α! Έγώ, φί'λττατε! Ή ίστο¬
ρία άοχίζει άττό τρολύ μακρυά. Δέν
Βόλω νά σός κουιράσ». Εΐσβε «λ-
λ«ς τε βιαστπκός.
—"θχι! δχι! Δέν 8ά μέ άφή-
σετε ετσι!
—Τό δένθρο μας άρχίζει έμάς
«5—ό. . . τόν "Αδαμ! Τί νά σάς
κουράζ» γιά τα τταρακάτ»;
-".......φ.'σ. "οΫλκερ
ΚΑΑΛΙΤιιΧΝειΣ
ΧΡΗΣΤΟΣ ΧΡΗΙΤΙΑΗΖ
(Ζωγράφος)
Ό Χρήστος. Χρηιστίδης ό νέος ζω
γρο,φος παν ή έχ^εση των ίργιον
τού έλει!τούρ·γησεν αύτές τίς τελ*υ-
τκ,ΐες ιμέρες στήν Γχαλερι <Κύ- χ/.ος» (5-13 Δεκεμβριού) είναι μι- »«ίΐα<»ιατι.κής κιατατγοϊγης· οί γονείς τού ικαττάγιονται άπό την Σά ΙΙδί Ό νίό στά το;ώα τού Παρκκοΰ, ξεχ·α>
ιμιάν προσΛΟθεια νά φ&ά
ο1* ενα δι«φοριετικό αΐοΐθητικό
ί έ έ ό
σε'
η ρ
τής ΙΙισιδίας. Ό 5ί>ιος γεν
νήθτ|κ« «αί ιμεργάλωοιε έιδώ κοντά
ιμας <ττή Νέα Ίαχνία. Νά ιδυό γεγο- νότα πού τα χαι,ρόιμιαοτΐιε Ιδ·ιαίτερ«. "Ενα νέο ;ηαιδΙ 6ικό μ/ας ;τ»ύ ξεκι- νάίΐ μ^ τόλμη, μ,' έΐνιθουσΜχσιμο καί τό «παρών> τού,
ζωή γμχΟ
μέ πίστη νά πεϊ
στήν Λνευματική ζή
μας. Είναι χάιτι τό Λθλύ ώραΐο αύ¬
τό, τό πολύ αΐσιοδσξο, τό πολϋ έν-
(Κχι/ρυντυκιό, γιά τό γενικόιτερο μέλ-
λον τής «ρυλής μ<ας. Ή νπηελάμ6ανε περί τούς 32 πί-
ναν.ες· λάδυα, τέμπερες, σιχέδια·
τοπία, ισυνθέσεις, νιεκρές, φύσεις,
ποοσωπογραφΐες. Σάν πρώτη, άτο>-
μι.κή Ικιθεση παοουσνάζει Ις/γα ολης
τής ίξελίξεως τού κ<χΙ γι' αύτό «Ί- ναΎκακηικά >έιμ«ρανίζει. μιά
ύ 'Τπάρχουν
ύ
πολλά στο
τουρκικαί Θέσεις παραμένουν άμε-
τάδλητοι.
Ή Αγγλία ίπανέλαβε την προ-
γινεσΐτεραν ί>ε6αίο>σιν δτι ίίΛ,α Θά
διευκολυνθοΰν έφ' θσον ή Ελλάς
|αν ώς ανεμένετο. Δέν διεφάνη οΰ-
ΰαιμοΰ βάσις συνεννοήσ'εως, άλλά
συνεφωνήθη νά συνεχΐοιθΌΰν αί σ»ι-
ναμιλίαι διά Τής διπλωματικής ό-
οού. Έπεκράτησεν αΐσθητή ΰφεσις
ή όποία Φά ,ένΐσΐχυε τήν θέσιν ιου τσΰτ>α καί αλλαχού αναφορικώς ιι
ίναντι τό>ν "Αγγλων «κλογέων. την ίιμφάν,σιν των γαλλο-αγγλικω
"Αλλοι παρατηρήται σννδέουν καί γαλλαα,μ,ερικανικών διαφόρων^
τή-ν μεταβολήν είς την ά|τιμόσ>φαι-
ιραν τής συζητήσεως μΕΤαξύ των
τριών ένδιαςρεοοιμενων μ« πλήν την
δΐΓ.θνη κατάστασιν. ΠράγμαΙτι ή ά-
τλανττκή 'θΐάακεψις όλόκληρος έκυ-
οιαοχήθη έν πολλοϊς άπό τό συναί-
<τ>βημα των Άμερίκανών δτι δ ΐ!>-
βιετικός κίνδυνος είναι μέγιστος;
ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ Ϊ10ΥΙ1Κ11
(Συνέχ,ει« ίν. /τοιΰ προηγοιι.μένοι<) "Ομ««ί. θέν έχρ<τ>σ^μσπ»οι<κ7σιαν άραγε ττοτέ τήιν μονοφωνία, ΟΙ τό¬ σο κιαλλιεργημένοι μουσικά 6υζαν- τινοΐ δέν έδοκίμαζαν καμμιά μονο- τιονία ή κό,ρο άττό την τταράταση ττκ θεσττεσίας. έστω, όμόφωνης ΤοΟ κ. 2. ΑΚθΓΛογ °τ* «ΟΤιμοι, παράδεκτον. "Ήδη τό συζητοΰμενσν ενταύθα έρώτημα είναι ποία είναι τά αϊτΐΛ καί Αμεσος καί δτι συνεπώς έπιβάλ της μεγαλυτέρας εκατέρωθεν φρα- ιλεται ή σιφυρηλάτησις τής συμμαχι- στικής διαλλακτικότητος. Οί "Ελ- ·κτ)ς ένότητος ή τουλάχιστον ή δη- Λ^» ., *^ν,..-. „„,„,.___,____ μετα- ληνες, φέρονται πιστεύοντες δτι ή μοσία <έπίοειξ.ις τοΰ μεγίστου δυνα- ξύ των καί έπέτυχεν ούτω νά 2ιι» Αγγλία πιέζεται δεινώς έσωτερικών τοΰ βαθμοΰ ένότητος καί ταιΛσχρό- φανίση εαυτήν ώς ίσταμιενην ύπε- καΐ διεθνώς λόγω τοϋ ΚυπρΊακοΰ Λ'ως δ σιωπηρός παραμιερισιμός των ς«νω της έλληνοτουρ^ικής ε'ριδος. καί συνεπώς, έφ' δσον αάλιστα πλη- υφισταμένων ένδοσυμμαχικών δι-α- Ό κ. Ζοιρλοδ ύπεγράιμμισεν δτι, <ΐιάζουν αί αγγλικαί εκλογαί, ό κ. φορών. οί Τουρκοκύπριοι είναι χωριστή έ- Μάκ Μίλλαν εχει ανάγκην λύσεως Άνάλογοι τάσεις έ-κδηλοΰνται £ν- Εΐ'ερον έγειρόμενον έρώτημα, είναι κατά πόσον ή άνάγ-κη επιδεί¬ ξεως ένότητος θά υποβοηθήση τ«- χόν ελληνικήν προσπάθειαν μειώ¬ σεως τής —,έσεως χαί της τρομο- κρ-ατίας των δλες οί φωνες των μεΛΧον καιλλίφωνων δομεστίκων καί λοιττών βοηθών στό βωμό μιάς μο- νολιθκής, άττόλντης όιμόφωνης πο- λυκρωνίσς; Δέν εΐχε κανένας ττρω- τοψάλτης ή λοιμτταδάριος τήν εως καί της τρμ ψης ή μς κρατίας των Αγγλων είς την Κύ- δοξία νά ψαλει σέ μονοφων.α κανε- πρην ώς έπίσης καί κατά πόσον εί- να άπό τα δ,αλεχτα τροπαρ.α «τού ναι κατόπιν τούτου, δυνατή ή τρο- δλου ένιοντοα»; Και καλα στην Α- Γ ουλάχιστον άναστολή τής γ,α Σοο,α Μά κα) στ,ς .6λλες μι- τού «χεδίου Μάκ Μ Λ- κρότβρες έκκλ-τ^ της^Ίολης;^α. λάν. καί Ητοι αί συναμ*λ.ία| δημιουργοΰν περια>ρισμένας δυνάτό-
..,.-, οποίων τήν άκθ|6εστέ-
ραν φύσιν καί εκΐτασιν θά καταδϊί-
ξουν αί προσεχεΐς ημέραι.
,7ϊν Πά- των έτταρχιών, ΕΤταν
ττροσωτΓΐικο οί
ΰ ή
άπαραίτητο
είχον &-
χοροί τονς,
χαρή, καί
«οΤστρος
τάς
χ , των
ΤΟ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟΝ ΤΟΥ ΑΕΙΜΝΗΣΤΟΥ ΔΙΔΑΣΚΑΛΟΥ Κ. ΑΛΕΞΙΑΔΗ
προσεφέρον ποσά χρηιμοττικά τίμηισαν τό μέγα κοινωνικό κοτι έκ-
τό τελεσθέν μνημόσυνον άς καί ττα'δεντικό αυτού έργο, έν Ινεπθ-
ργμ
ά-τ' αύτούς τίς ΛΪνακες τόν έπιτνγ
χάνει τόν σκοπό τού ώς £να ση-
μείο έξαιρετικά άξιόλογο. Τό ίθι·ο
μοντέρνα καί έπΐιτυχημενη, ενας ο
ΐΐό τούς καλλιτέρους πίνακες τής
ΐκθέοεως είναι καί ή προσωπογρα·
φία Τζέννυ. Έαβίσης οοκττό είναι
νά «τημειωθιεΐ καιί «άνω στήν Ιοια
γςβιμιμή, ιμιά ίκανα)τοιΤ[Μ.κήι έκδή-
λίικτη βυνθέσεως στό ?ργο τού
«Στήν Ταί'.ί'ρν,».
Ό Χρήστος λρηστύδης θρίσν.ι:-
ται άκόμη στήν άρχή τού καλλιπ<ε- χνικοϋ τού σταβίου. Μιά άρχη μ* πολλά θΐετικά θεδαμένα γιά τό μέλ· λον τού. Περι.μένουιμε μ' έλπίιδες τή ΝΙΚΟΣ Ε. ΜΗΛΙΩΡΗΣ ■ ΦΙΙΗΙΙ10! ΕΒΙΙϋΙί Μετ' ευχαριστήσεως ~ληρο$ο- ρούμεθα δτι ό Δΐ'κηγόρος Νύ μ θικής. Μέχιρις ς θά ήρχετο ό Μέ ήρ γας αυτών διδάσικαλος Ό άνα- Ιμβνό(μ€νος Μεισίας. Καί δταν ήλθε τό ττιλήρωιμα τού χρόνου, έξατττέστειλβν ό θεός τόν Υϊόν Αυτού, τόν Μέγαν Απόστο¬ λον τής Ήθιΐκιής καί τού Δικχχίου, τόν Μέγαν Διδάθκαλον τής εύσπλα- χνίας της αγάττης, τής αύτατταρ- νηοτεως. ιΚαί άνέτττυξε τό άνθρω- τΓΐστιικό"; καί άναμορφωτΐ'Κιόν τπρά- γραιμιμά Τού .μιέ τα λίγα αύτά λό- για, ποΰ έσήιμαινον δμως ττολιλά. «Ούκ ήλθον καταλθ- <ται τόν Νόμον, άλ- λό: ττληρώσαι αυτόν». ΔηΛαδή : «Δέν ήιλθα νά ικοττιαιρίγ·ή- οω τίς Δέκα έντολές και τα αλ- τταραγγέλμιατα ττοϋ σάς έδωσεν ό Πατήρ ιμκχι διά τοί) Μωυσέως <αϊ των Προφηπ-ών. "Ολα είναι καλά ικχχί τϊγια· Ήλθα νά τα συμττλη- ρόσω. Ό Μωυσής κΜρίως, σάς έ- ,μαθε τό ττώς νά ^«ατρεύΕτε τόν θεόν καί τό ττώς νά ,μή διαττράτ- τετε άδικτ|ιματα €ίς δάρος των άλ» λων ΟΛ%>ώ~03ΐν. Σάς δδωσε δλ
τα ττρώτα ιμαθήιματα τής Εύσεβεί-
ας και τής Ήθιικης. Έγώ τώρα θά
σνμ'ΤΓληρώσω την Διδασικαλίαν τού.
©ά σάς μάθω ιμίαν <3οντοτέραν Ήθι- ικήν· Την ύττερτατην ηθικήν τήις τταν ανθρωπίνης άγάττης καί άλιλη^εγ- γνης. Διότι δέν ώρικεΐ ιμόνον νά ιμήν αδικήτε τοθς άλλους άνθρώ- ττούς, αλλά καί νά βοηθητε τόν κά βε άνθρω—ο —ού θά τύχτ; στό δρό μο σας καί θά έχη άνάγκη τής βοηθείας σας, της εύστπλαχνίας σας. Καί φυσικα, δταν αύτό γενι¬ κευθή, θά σάς δοηθούν οί άλλσι δ· ταν καί αεΤς εύρεθήτε ~τήν άνάγ¬ κη. Θά σάς ,μάθω νά γίνεται οί- κτήρμονες όπως καί ό Πατήρ ή- ιμών, οίκτήρμων έστί. Νά δροσ- παθήτε νά εύεργετητε καί έκείνοας οί όποϊθι σάς άδικούν καί σάς μι- σοΰν, καί τόαιε τό ιμίσος των θά με ταβληθτ) είς αγάπην. Καί άμα έ- ττιικρατήοη στόν Κόσιμο ή Άγάπη, τότε θά λείψη ττάσα κακιία, πάσα αδικία, ττάσα άμαρτία· Οά σάς μά θω νά μή κρίνετε ιμέ ύττειρβολικήν αύστηιρότητα τοΰς άλλαι/ς καί ά- παιτεΤται την τιμωρίαν των, δτα,/ καί σείς δέν ιμτπορεΐτε νά είττήτε ό¬ τι είσθε καθαροί καί άμρμτττοι. Δι¬ ότι ουδείς άναμάρτ—τος. Αύτην την έννοιαν είχεν ή συμ- "ττλήρωσΊ'ς τού Νόμου, την ότποίαν ήλθε νά εφαρμώση ό Μέγας Διδά- οκαλος. ΑΧ. Μ. ΒΥΖΑΝΤΙΟΣ (Ή οννίχει οτό -ροσβχέτ;) καί τέως Ύφηγητής τού Πανεπι¬ στημίου τής Γενέυης κ. 'Ευδόχΐμος Δονρμούοης αποστρατευθείς της δικηγορείας, διά τής συνταξιοθ^- τήσεώς τού, θά άσχαληθή με τήν δημοσιογραφίαν, έττανβκδίδων την ττροπολείμικώς Ιεττί μίαν δεκαετίαν έκδιδαμέινην μηνιαίαν Επιθεώρησιν τού «Ή Φωνή τού "Εθνονς». Ή ε¬ πανέκδοσις της θά αρχίση, άττό τόν Ιανουάριον τού 1959. Ή μηινιαία αύτη επιθεώρησις τοΰ κ. Ε. Δονρμούση, θά είναι τγολπι- κή, κοιινωνισλογΐ'κή καί φιλοσοφική, διά τής παρακολονθήοτεως των με- γάλων έθνικών καί θιεθνών προ6λη μάτων ώς καί τώνκοινωνιολογικών καΐ φιλοσοφικών. Ή έττανέκδοσις τής «Φωνης τού "Εθνους» μέ τήν σταθεράν καΐ σοβαράν άρθρογρα- φίαν τού κ. Ε. Δουρ.μούση, καί μέ ττ\> συνεργασίαν έκλεκτών σννερ-
γατών, τόσον τού £σωτερ κου, δσον
καΐ τού εξωτερικόν, θά πληρώση
ενα κενόν, είς τήν δηιμοσισγραφίαν-
τού τόττον μας, ιδίως διά τής έ-
νηιμερώσεως τού άναγνωστικού κοι
νού δχι >μόνον επί των ττολιτικών
άλλά καΐ των κοινωνιολογικών καΐ
φιλοσοφικών θεμάτων τής παγκο-
σιμίου κινήσεως, χαί είμεθα βεβαιοί
δτι θά τύχη της ττανελληνίου ϋπο-
στηιρίξεως, δχι μόνον λόγφ τής
σοδαρότητος τής ϋλης, άλλά και
των έθνικών και πατριωτικήν κα-
τενθύνσεων τής Φοανής τού *
Ευχόμεθα έγκαρδίως ιτιληρη έττιτυ-
χίαν, είς την δημοσιογραφ κήν στα-
όιοδρομίαν τού φ'ιλου καί τταλα^ύ
συνεργάτου μας κ. Ε. Ν. Δουρ>
μοΰση.
ΑΓΙΑΣΜΟΣ ΕΙΣ ΝΕΟΔΜΗΤΟΝ
ΟΙΚΟΝ ΣΠΑΡΤΗΣ
Σήμερον] Κυριακήν ■κ.αΐ ώραν 11 ην
π.μ. ιμερίμνχι της Ενώσεως Σπάρ¬
της Μ. Άσίας καί Περιχώρων έν
στενφ κύκλφ θά ψαλή Άγιασμός
•υπό τοΰ Θεοφ. Άγίου Παιτόρων Ι
Μίλετίου έν, τφ είς Ν. Ίωνίαν καΐ
επ ίττις όδοΰ (,Αλατσάτων 21) νε-
Τήν προπαρελδούσαν Κυριακήν 7
τρί^οοντος ιέτελέσθη ιμνημόσννον
σνγκινη,τικο-^ καί επιβλητικόν είς
μνήμην τού άειιμνηστον Κων)νου Ά
λβξιάδη, νττό ιμαθη)τών καί μ<:θη- τριών τού έκλιττόντος, ώς ελάχιστον φόρον τΐμής καί βύγνωμοσύνης διά τάς ττολλαττλάς ττνενματικάς ΰπη ρεσίας δς ττροσέφερεν έν τή γενε- τείιρα αυτού Ίνέττολιν τού Πόντου. Τόν ττιιμΐ'ημόσννον λόγον εξεφώνη¬ σεν ό Πρόβδρος τού ανω Φιλανθρω- Ίτικοΰ καί φτλεκτταιδευτικού Σωμα τείον καί μαθη,τής τού έκλπτόντος κ. Κων. Γεωργιάδης έξ Ίνεττόλβως τού Πόντον. Έκτός τού πλήθους κόσμον Ί- νεττολιτιών καί Κασταμονητών οΐ¬ τινες προσεχλήθησαν έττΐ τούτοις, παρέστησαν καΐ ό Δήμαρχος Ν 1 Ιωνίας κ. Κυρ. Κιοφτερτζής μετά των 'Κεττολιτών Συ,μβούλων, ό ττρ^) ην Δήμαρχος κ. Βασ. Δι-|μόπουλος ό ΈίκτΓαιδευτιιβός Σύμβουλος τού Υπουργείον Παι&ίας κ. Ι. ΓΤλα- γισννάκΓ(ς, δστις διά θερμών λόγων έν τοίς γραφείοις τού Σωματείον κατά την έττακολονθησασαν 6εξίώ¬ σιν σννεχάρη καί έττήνεσεν τ ά μέλη τού Δ. Συμβουλιον διά την τόσον αξιέπαινον πρωτοβουλίαν των καί εξήρε τόν οτκοττόν τού ^μνημόσυνον, οί κ.κ. Μ. Τζον,μττής καί Κόντος Έκτταιδευτικοί, ό έν Αθήναις δ.α- μένων κ. Κ. Βασιλεάδης, Ιδιοκτη- της καΐ Διευθυντής της έν Θεσσα- λονίκη έδρενοΰσης Σοκολοτοποΐΐας καί Ζαχαρωδών ττρο όντων «Γκλό- ρια>, ό κ· Α. Κονγιου,μτζάκης χει-
ρούργοζ ίατρός ιμετά της μνπτστης
τον Δ!6ος Κυριακού Βασιλειάδης
οί κ.κ. Ηλίας Καμσίζογλου έκ Κ α
σταμονης Μ. Άσίας, Κυριάκος
Μαβής £ξ Ίνεττόλεως τού Πόντον
Βιομήχανοι, ό κ. Παλίδης βιομή-
χανος μετά της σνζύγου τον κ. Ά
δαμαντίας ό κ. "Ο.μηρος Άρσλά- ι
νογλου καί Άκ. Γεωργιάδης £μπο-
ροι, ό κ. Γ. Μανράκης οί κ.κ Ά-
δβλφοΐ Κοκκινίδη καί Γ. Γεωργιά¬
δης 'Εμπορορράπται ό κ- Κ. Νισί-
δης άνώτερος διαχεΐιριστΐκός όττάλ-
ληλος τής 'Εταιρείας θερμίδος καΐ
αλλοι ττολλοί.
Κατά την γενομένην δβξίωσιν ά-
νεγνώσθησαν επιστολαί καί τηλε-
γραφήματα ττλείστων μαθητων καΐ
μαθητρ'ών, συναδέλφων 'Εκτταιδευ-
τικών, ττατριωτών τοΰ έκλιτπόντος
οΐτ^ες εξέφραζοντήν νοβρώς ο υμ με¬
τοχήν των είς την έπι,μνημ6:ννον
ακολουθίαν. Τινές των τταριοταμέ-
νων
διά το τελεσθέν μνημόσυνον , _
διά τόν σκοπόν τού Σωματείον , λει τού Πόντου καί έν Κασταμονο,
αποτελεί ελάχιστον φόρον τιιμης εύ-
γνωμό·Λ>ν μαθητων, ττρός άκούρα-
στον ττράον καί ττροσηνή διδάσκα
λον. Προικισμενος μέ σττάνια χά
ρίσιματα έττεδάθΓ) είς δλσνς τούς
τΓνευμΌτικοΰς τομεΤς μέ ττλσνσίαν
ευδοκίιμηθΊν.
Ποίον τττνχήν τής ττολυσχιδονς
δράσεώς τού νά εξετάση κανείς
«αί νά 'μή διακρίνη την σ-ττον&αιό-
τητα των φνσικώ τον χαρκτμάτων;
ΕΙΣ ΤΑΣ ΣΠΟΥΔΛΣ ΤΟΥ;
■------- ■ · Ή εύρύτης των γνώσεών τού, ό
ται είς μνήμην τού όχιμνήρ-Γθυ δι- ττνε,.ματικός καΐ έττισ--|μον«κός τού
3'τινες δμως εζήτησαν 6πως μή ά-
ναφερθίύν τα όνόματά των.
Έν τέλει ηνχαρίστησε ό Πρόε-
δρος καί ττάλιν τοΰς τταριστοιμένους
διά σνγκινητικού λόγον, διότι έτί-
μησαν διά τής τταρουσίας των
καΐ συνένωσαν τάς δεήσεΐς των υ¬
πέρ αναπαύσεως τής ψνχής τού α¬
ειμνήστου διδασκάλου των.
Μέ ιδιαιτέραν εύλάδειαν καΐ μέ
βαθείαν συγκίνησαν τταριστάμεθα
τήν στιγιμην αύτην είς την έπι,μνη-
δέησιν,
δασκάλου ημών καί καθηγηού Κ.
Άλεξιάδη ττνευματΐικοΰ τέκνον της
πάλαι ττοτέ πατρίδος μας, Ίνεπό-
λεως τού Πόντον.
'Η δέησις αύτη τΓραγματο—οιον-
μένη διά της εύγενοΰς συμττράξεως
καΐ συνεργασίας τοΰ Σωματείον
Κοινωνική Πρόνο·α των άττανταχοΰ
ΊνετΓθλιτών, ή «Κοίμησις της Θε¬
οτόκου», ώς και τής Όργανωτικής
Έπιτρσπης, άττοτβλονμένης έκ Κα-
σταμονητών καΐ Ίνεττολιτών μαθη¬
των τοΰ έκλίτΓθντος, οΐτινες έξε-
ΛΑΧΕΙΟΝ ΣΥΝΤΑΚΤΗΝ
αδμήτφ
Σπάρτης.
Ίζκοόσεις
Η "ΚΙΒΩΤΟΖ,.
ΤοΟ Στέργιου Σκιαδδ
Υπό των Έκδόσεων Προμπ
έκυκλοφόρησε μέ επιμελη
ς φρη μ η
μ*.νην εμφάνισιν ή νέα τΐοιητΐκή
ργαοΐα ιοθ κ, Σιέργιου Σκια
α μέ τ6ν τίτλον «ηιβωτόι.»
Τρόκειται περΐ μ δ; πρωτοτο·
τιου λυρικής συνΕέσεωτ μέ επί
καιρόν θέμα, ίν ΐί) ότιοΐα ου·
ΐχβτΐζεται έντέχνως ό μθθοι
ιής ΚιβωτοΟ μέ την αγωνίαν
τοΟ οημερινοθ κόσαου διά την
αελλοντικήν τού τύχην.
Ό κ. Σκια&δς εχει έ<δώσει είς τό «αρελθόν τέσσαρα άκό αη ποιητικά β βλΐα τα όποΓα έτυχον των έγκωμ,σοτικων σχο Μων της κραικής, ποιήματά τού ίέ βχουν σι,μπβριληφθή είς τάς ΆνθολογΙαςΓ Σημηριώτη(1952) 'αΐ Ήρ. Ν. Αποστολίδη (Π|μ ιτη Έκδοσις 1954). ΝΕΑ ΕΠΙΣΤΗΜΩΝ Ή Δΐς 'Εκόβη θ. Σταυρο ιο6λου οοΓσα τάς *πί πτοχΐφ ξβτάοεις είς την Ιατρικήν άνε <ηρόχ6η μέ επίζηλον βαθμόν Ιατρός. Τήν συγχσΐρω θερμώς, εύχό αενος όλ^ψύχος καλήν στοδιο 10. Κ. ΘΑΝΟΣ 50 ΣΠΙΤ.Α! γιάδλους τούς τυχερούς —ο— 3 ΖΠΙΤΙΛ ΚΕΡΑΙΖΕΙ ό Πρώτος Τυχερός ■—— «%■—— ΤΟ ΣΥΓΧΡΟΝΟ ΖΠΙΤΙ ΤΟΥ ΤΥΧΕΡΟΥ ΤΩΝ 6ΠΡΩΤΩΜ ΧΕΙΡΩΝ ΕΞΗΛΕΚΤΡϋ,ΜΕΝΟ ΑΠΟ ΤΗΝ Λ.Ε.Η.! = ο= 18 ΛΥΤΟΚΙΝΗΤΑ 1000.000 Ο ΜΕΓΑΣ ΑαΧΝΟΣ ΔΩΡΟΝ! =ο— και ή Μεγάλη ΜΕκπληξις: Α.1 ΕΚΤΑΚΤΟΝ ΑΩΡΟΝ 300.000 Β.1 ΕΚΤΑΚΤΟΝ ΑΩΡΟΝ 100.000 —=Ο—= ΣΥΝΟΛΙΚΑ ΚΕΡΔΗ ΕΙΣ ΜΕΤΡΗΤΑ 3 5ΟΟΟΟΟ 5.ΟΟΟ ΤΥΧΕΡΟΙ ΛΑΧΕΙΟΝ ΣΥΝΤΑΚΤΩΝ καταρτισιμός, έτι δέ καΐ αύτη ή άπποφοίτησίς τον έκ τού Διδασκα- λίίου Αθηνών έ ν ετει Ι'ΟΙ ιμέ τόν βαθμόν "Αρίστα, μορτνρούν την έ- ττίδοσιν καί εύδσκίμησίν τού είς την σττουι&ην καΐ τήν μάθηριν. | ΕΙΣ ΤΗΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΙΝ; ' Είναι σττάν'οι, έκείνοι οΤτινίς πσιςουσίασαν τόν ζήλον, τό ενδια¬ φέρον καΐ την δημιονργικό ητα τήν ότΓθίαν έτραρονσίασεν ό άείμνη στος ούτος διδάσκαλος. Οί κάτοΐικοι των Βιλλίων τής Εί- δυλλίας οττου τό ττρώτον διωρίσθη καΐ έδίδαξε ευθύς μ~ά την ά— ο- φοίτησίν τον έκ τού Διδασκαλείον Αθηνών έν ετει 1901, της Θεσσα¬ λονίκης, δτρον διωρίσθη είς τό 'Υ- ποδιδαόναλεΐον αυτής, έν συνεχεία τό αύτό έτος, τού Ζιντζί — Δερέ Καισσιο€ίας, ένθα έδίδαξε είς τό έκεΐ Κατταδοκικίόν Γυιμνάσιον έττί 10 σχΛΚΧτττά έτη ήτοι μέχρι τού 2- τους 1912, οί κάτοικοι της γενε- Ίόλ ύ Πό φθ ρ γιά νά οιατηροΰν τήν όμόφωνη ττο- λιυφωνία; Μά καΐ τό έ*3κλησ·!αισμα έ την άγανώκτηκτη εύαισθήτων γιά τήν τής δεύτερης φωνης, ττ>ν κατάννξη καΐ
τ^νχΉηοη. Καί υά
6 δοηθός τού καΐ
αί κοΐλά κσταρτιοιμ£νκχ.'
νιγμα ττού φέραμε, δεν
'έβοπα, φο '
λο "Ολοι ττου όικοϋμε
Ράλτη ή τραγονδιατή,
"ν;> ανάσα καΐ τόν
••ίί οί Καΐ
φουρκιζόμαο—ε, δταν
-αι δενΐΕεος, δσο *α
αί τεχνίτης κι άν είναι
θά ττεΐς ττώς ή
ψχνία έξν~οοκούει
εΙτ0ν
δέν
εφανέρωνε
έπιθυμία
ττοτέ κκχί τΓονθενά
ν' άκούσιει
τήν έπιθνμια ν ακονοιει κανένα'ή
καλλίφωνο καί τεχνίτη Ιεροψαλτη σέ ' ·
μονοφωνία, δίχως νά τόν σννο- | λωνται
δευονν όιλλοι, τηαΐρά μόνο τό ίσο-
κιροτΟγ"3; Κ' ετπειτα, σννέχεια, γε¬
ν ι κά πηγαινε ή ό,μιόφιωνη ττολυω-
υία δίχως έξαίιρεση, καΐ στά τρία
μουσικά μέλη—στό ττατταδικό, στό
εΐρμολσγικό καί στό στιχηραρικό;
2 Άξίωμα είναι ττώς ό κάθε
πραγματιικός, ό ττλασιμέινος καλλι-
εΐναι δημΗθνργός στόν κλά-
καΐ δχι μόνο δύο. /ννά
οί ·οεντρικότείιοι
διαθέτουν
τέχνης, ημ
δο της καιλλιτεχνίας ττού δισχονεΤ.
Δέν ύττάρχει άμψιβολία ττώς ό 1ε-
ροψάλτης εχει ενα λειτονργηιμα
κιαλλιτεχνιικό. Είναι κι ούτος καλ-
λιτέχνης δηιυ'ΐονργός. Σάν δημιονρ-
γός ό κάθε Ιεροψάλτης Ιχει τό 0-
φος τον, τόν τιρότηο έιρμηνείας κά-
θε μουσ-ικοΰ μαθήιματος, τονς λε-
τττοτάτονς άσύλλητΓτονς κνματι-
κτμις>νς καί τίς οτττοχρώσεις στη
φωνή τον —αύτές ττού σιυγκροτού''
σά σννισταμένες την ττροσωτπική
δημιονργία— £χεΐ τό ΟΜΟτατο καΐ
τό κιστώτατο διριο της ιοαλύτεοπΓ;
όπτόδοσης της φωνης τον σέ κάθε
μοιχτΐ'κό ,μάθηιμα!—τό «φόρτε» της
φωνης τον. 'Εξάλλου, ή βνζαντινη
α^'τμκή υέ τή σημειογραιφία της.
δςτο κι αν εχει θω£ητι>κά καθαοι-
σμ€Γΐα τα διακττή,υατα άτπό φθόγ-
γο σέ φθόγγο, δ εν εχβι τπρακτικα
τίς δτ-νατότητες ν' άττοδώσει κατά
την εκτελέση άτπνίλυτα τα φωνητικά
διαστήματα, ιδίως στίς χρωματι-
κές «αι στις ένσρμόνιες κλίΐ'.
"Οίλοι αύτοΙ οί λάγοι δλ
τής
0|
. ^έ ζήλο πώς νά "έ—
σει, ττως να μπτερδέψει, ττ< λάσει ό Ενας τόν άλλον, ττάντα, βεβαία. Κ' ;οι.ν κάπτοτε νά 'νύτβροι Ιεροψάλτες ιΑιίητ ών γ ιά τίς ίι'ιγανώνονται άτπό τονς στικούς ιμιειυϊπιοονς μας ;__, Κάνουν τΓρωτύτερα καΐ τίς *°Λ — τιριάντα, οαράντα μ ' Καί ττάλι στό σύνολο τής ο^' νίας δέν λ£ίττα.ν οί <3—ίλε,^Γ*1 Δέν έχομε σχ,οπό μέ αθτό „ α9ιέσιςημε νά στρογγυλ—οι^ υ ε τό ζήτημα, καταδκάζοντο,Τ όμοφωνία, κσί νά προβάλομ^ υοπ:φκνία ώς κιανόνσ. γενικό λουε μόνο νά τονίσομε την 4ΐ καί τή όμμασιν της, δπου ^ νά έφσρμοστεΤ. Αΰτό θά τό »* ρίσ-ουν οί άρ-μόδιοι σύμφονο Η, μοο-^ςηκό ιμιίλη των ψαλμωδιόν (>
—σδικό, εΐρμολογικό,
χό), κστ?ώς καί με την
^ογοτεχνΜκή,
αο"σ·'κοτιεχνική άξία
ττολλών— τροτταιρίον, στό
^ ΐ'-ί σέ χορσκτηριστικό: ολ»
τονς.
μβλέτη καί
ττοιλλή -όν« στό ύττόψη 6Εμ3| ϋ
ιέουμα ίΤΓΐ<Γτηιμο*.«ό. Και η ' κη γιά την ΐό,ρυβη καΐ τή λ, για τβυ μέ στελέχη άττό < (Μόνον Ιν/ΥΡθΦος ίντολή ύποχρεώνει την ΕΣ.Η. Ε Α είς πληρωμήν οισφημίσβων. ΌύδεμΙα αο· θαΐρεΐος δημοσίευσις θά αναγνωρισθή·) τείρας τού ' Ινεττόλεως τού Πόντον ένθα άνέλαδβν την Διβύθννσ'ν της έκεΐ άνωτάτης Κεντρικής Σχολης άπό τού έτονς 1912, Ιως τό 1916. όττότε έμεσοίλάβησεν ό διωγμος και ή απέλασις δλον τού Χριστιανικού στοιχείου έκ των τταραλίων τού Ίόντου ε ς τά ένδότερα της Μ. Ά- ■τίας, καΐ ιδιαιτέρως των ' Ινεττολ'- τών είς ΚαστσιμονΤΓν. Αίύτοί οί κάτοιικοι Κασταμονης, εν€α άνέλαιβεν τήν Διεύθυνσιν των έκεΐ Έλληνικών Σχολείων «Έκτται- δεντήρια Παπάζογλου» άττό τού 1916 έω τού θεΊοσνς τού 1922, τού Μθ5κροχωρίου τής Κ ών) πόλεως έν¬ θα έδίδαξε είς την έκεΐ Άστ κην Σχολήν άπό τοΰ 1922 έως τού 1924 καί τέλος, έγι<αταλείψ3ς τά ττάτρια ώς άνταλλάξ'ν'^ς, καΐ κα- ταφνγόν είς Έλλάδα, δττον διωρί σθη υπό τού <ΥτΓους^γε^ο^ Παιδείας είς Βέρΐοιαν καΐ έδίδαξε άπό τοΰ 1924 έως τό 1948 όττότε πλέον εξήλθε τής ΐπττρεσίας, οί κάτοικ-οι καταληφθείς νττό τού όριον ήλικία- έτταναλαμβάνω δλων αυτών των ττό λεων ε!ς τάς οποίας ύττηρέτησεν ώς έκτταιδειυτικός διαλαίλούν μεγα- λόστομα την έκτταιδευτ'κήν δράσιν τού άκούραστον αυτού διδοχπκάλου Συνειδητός διδάσκαλος μέ πλήρη έπίγνωσιν τής ύψηλής τ<:υ άτποστο- λής δέν ήρκέσθη μόνον στήν άττλή μετάδοσι ξηρών γνώσεων, άλλ' έττε δίωξε συγχρόνως τήν ανατττέρωσιν τού έθνικοΰ φρονηματος, την ττνεν- ματικήν καΐ &ρησκεντικήν καλλιέρ- γε'αν της τταιδικης καί νεανικής «ρυχής- Έκεΐ δμως δπου άτΓεθαναττίσθη τό δνομά τον, είναι ή πλοσία συγ- γιραφική δράσις τού. Μένει έκθαμ- 6ος κανείς ,μτηροστά στό πληθος των συγγροιμμάτων τού, τά όποία όχούραστος ούτος έ,ργάτης τού ττνεύματος συνέγ,ραψε κατά τάς έ- ώρας τού. Γνωριζων καλώς τήν ευεργετικήν έττιδιρασιν τήν ^ττοίαν έξασκεΐ τό καλό, τό ϋγειές θέατρον, σνι.·έγρα ψε καί διοργάνωσε παντοϋ καί ττάν τοτε, θεατρικάς παραστάσεις, ττρός ένίσχνσιν των Εκκληισ'αστικών Το ,μείων, καί είς τάς οποίας συμμε¬ τείχον ώς έρασιτέχναι ήθοττοιοί 6- χι μονον νέο ι έκ των μαθητων τού, ώς καΐ ό υποφαινόμενος, άλλά καί γιροντες δίδων ό ίδιος τό τταρά- δειγμα καΐ διδάσκων τούς άλλους. ίυστνχώς διμως άπό τα ύττέρο- χα αύτά έργα τού, μόνον ολίγοι τόμο1 6χουν έκοσθεΐ. Τά ττερισσό- τε,ρα θεατρΐικά τον έργα, καθώς καΐ μιά σειρά διηγημάτων τον, ί,μ- πνοχτμένων άπό τήν ζωήν τής μα- κρννής μας τηαΓτρ'ιδος ΊνεττοΛεως ώς καΐ σει,ρά ποιημάτων τον παρα μ«νουν άδημιοσίβυτα. 'Ως έκ τούτου, καθήκον επιβεβλημένον δλων ημών των μαθητων τον, καί ιδιαιτέρως τού 'Νθθ' ημάς ττα—ριωτικοΰ Σωμα τείον ττροβάλλει ή έκδοσις των άόη μοσιβύτων τούτων σνγγραιμμάτων τον. Αρίστη είναι ή δμμετιρος παρά- Φρασις τού Όμηρικον εττονς <Βα- τραχομαχία» τό οποίον έδημοσίεν σε σττ,ν νεανική τον ήλικία κατά τό έτος 1906. Τό τΓολύτΐιμον &μχος £ργο τού διά τοΰ όττοίον ττλατειά άττλώνε- ται ή ττοός αυτόν εύγνοήμοσύνη των .μσθητών τού καί δλων έν γένει των , τχττρ'ωτών, είναι ή 6ρα6ευθεΐσα είς διαγωνισμόν τού 'Αρχείον τού Πόν | •"ου, ίλαιογραΦίσ; της πάλαι τΐΌτέ γ8νετε.ίρας ημών Ίνεπ>όλεως τού
Πότνου·, ύττό τόν τίτλον Άβωνοτει
χικά έττειθή ή Ίνόττολις ελέγετο
«Άβώνον Τεΐχος» καί είς τό όττοί
όν μέ. μεγάλην ττροσοχήν καί φρον
τίιδς» σννεκέ,ντρωσϊ ολόκληρον τό
κχχτεκ—αρμένον λαογραφικό νλικό
τής ττατρίδος ημών ^δημοτικά ΤΡα
λία στό σύνολο, γιά νά έτπτύχει
μιά άιμόφωνη ΤΓθλυφωνιική ψαλιμω-
δία.
3. Άς μή νομιστεί ττως ά άφο-
ρισΐκιός σύτός μττσριεΐ νά άληθεύει
μόνο στή αφαίςΐα της θεωρίας καΐ
μόο ή φ ης ρς
δτ. στήν τπράξη κανένας δεν εΐνα.
/τι£ Ρ|!«τπ ινν ·νΛ-Μ·ΛΎ(ΤΡι η ΙΚΙΓΪΙ ΤΓωΓ 11Ο"
σέ Ο^ση νά νο·ωσει η ικκχϊ ττώς
έλάχιστοι είδικΌΐ εχοον τήιν
νά ο.<λλάβσυν τίς λεπττές τταραφωνίες ή άσνμφωνίες στήν &- μόφωνη ι(χ5τ>ιιιι.6ία. Έχει ό λαός ι
'τΓΐ->αΓες εύαιίσ€ητες καΐ τά σημα- Ι
δεύει καί τά νοιώθει δλα μέ τόν
τιρότΓο τον : ΕΪΜαι γνωστό ττώ':
φιλαχόλθ(/3ιοι ττηγαίνουν ν'
όΐοούσις/,.ν τον ψάλτη της σιρΒσκείας
το^ς. Την άδυνιοΐμία οούτή τήν £χει
κοί ό ύτρογραιφόιμενος. Χρόνια τττγ-
____ ^θοΰσα τόν άττόμιαχο τώρα
ίξαίρετο ΤΓροτοψάλτη Νικ. Βλαχό-
πουλο· στόν "Αγιο Νιικόλαο Άχαρ-
σ—όν "Άγ/ιο Κωνστσιντΐνο τού
στήν Άγία Τριάδα Άμ-
στόν Έσταυρωμένο
Αίγάλεω. "Έβλεττα: κι' δλλους θαυ-
μαιστιές τον νά τόν άκΌλονθούν στίς
(ι^ταθέσεις τον καί νά κιοπιαλαμβά-
Μουν έίπίικαΐιρες θέσιεις στά στασί-
δ.α ιοαΐ στά ικάγικιειλα γύρω στό
χΊεό τού. Έχεί νά ίδεΐς κατάννξη.
δάκρυ
σία νο λαβονν την ή ρ Β ,,
«πόφοίϊη γιά την «—ίλν?η „,
-ί,:€ληιμάτΜ» τής εθνικής ^ .,
σικής, ττοΰ είνοΐι κατς ττολκ
ρστερα καί ίιτείγοντα άττ' τ
λνεάπβνες Λκρικές Σ((ΐ)νέ( κί, ,,1
κατ' εύφη,μισμόν ύ&νικά Ώ5ίΐ"ο-
τά άφίλλ-Ί—ικο Ιδρύματα τοί {,
μοτικοϋ μας τρβγουδιοθ — 4^.
νει με την ττρί#το4ουλίο των
σμένων μονσι«:Λ'ίγκ.ν καί
κίμων Ιιροψαλτών, μί τή τ
οΐ-'.ίριγασίιο· καί των Ιιροψώτι
μβ>ς Σωμο.τείων, δ τι ετπ>ι«'&·1>]
τκό ό—' τήν παράδο— καί ",
ττ[ν ττείρια ττροκύ—τ*ι γιο τη
φιλίωο-η καί τον καίορισ,ιό
σφαίρας έττιρροϊ^ τόσο της 'μ|
φωνηις πολυφωνίας, ϊοβ κα!
μςνοφωινίας στήν έκκλησι
Γενικά γιά τήν όμό^ ττοΛ
φ»νίο3, σέ οσΐς ψ:ι>μωδΐίς άναλο
>Γ-ί, έχομε τή γνώμη π»ξ
μέ τά μέσα τού οΊαΟέτομί, δϊ» ύ·
ναι έφΐκτή ή έ·9θ|ΐογή η-μϊ τΐ|»
ττρβγματική θΊ>μονία τοϋ 5ρ» Τά
«έκ των ενόντων» δίν Εχουν ιίρ»
ση στό ττροκείμίνο. "Η Μχεις«
£έν Γβχεις 'Η κοί Αιτιχνίο Εεν ειι·
έρχεται οίτ'ε μιτοίλώμβ'ο ««ι ρ
ρει;έτ·α ν
Καί, κοιρόμηΐλιο τό δάκρυ δλη τή
Μεγάλη ·Εβδομάδα "Ομως λάχαι- Ι >ής ^ΡΥΟ μο^ο βα ^ακηη
νέ «οαβμιά φορά δταν εΤταν κονρα- γη-Γβύν τά "έσα για την φφη
σ,υ&.ιος, νά σΐυμψάλλει ιοαί ό βοη- ι της στό Μητροπολίτα Νβο, ώς
65ς -πον σέ έπΓίκαιοα σημεία τρο πρότυττο,
ττοΐρίων — της Κασσιανης λόγον
ΜΜΙ||ΐηΐΙΙΜΙΙΙΙΙ|ΙΙΙΙΙΙΙΙΙΜΙΙΙΙΙΗιΟ·.1ΜΜΜΜΜΜΙΜΙ·ΙΙΙΙ·«ΙΙ·ΜΙΙΙΙΜΙΐΜΐι»«
Ο ΙΙΡΕ18Ϊ! 1«[ Γ
[Οϊ ΕΑΑΗΙΙΟΠΙιΤΓΚΟΙΑβΒΙΚΟΤ ΙΤηΐΕΙΜΟΙ
Είς ιτο Δημοτικόν θέατρον Πει- Λλ,ήρους εΰοδώσεως τ_01
ραιώς ετελέσθησαν ιτά έγκαίνιβ των Κυπρίων Άγωνι^ώ'
τοΰ Έλληνογια·γκοσλια6ικοϋ Σι«ν- 'Ε.τηκολού9τ|σιεν αή;
δέσμου Πειραιώς έν μέσω κοσμο- λιτέχΎου κ. Νικ. Φαοβο ε:
συρροής. μέ πλήρη έ.-τιτυχίον ιη«
Τόν ποοσελθά'7τα Ποέσιβυν τή; θητών τής Σχολίΐς Α«·
Γυογκοσλαβίας κ-. Μίτα Μιξλο&ίκ Τάκη Βας τιμίδη χοι *■
πι;ίισεφώνηισαν καταλλήλως οί Δή- Πΐύλιου. Τό θοτ'ψον> τοιι ·ί
ααριχοι Πειραιώς κ. Δ. Σαπουνά- πήγγειλε θαυ,αάσια Ο Ί<»1· κης νιαΐ. ΔρΛπετσώνος κ. Καρασάτ ριτ'ΐαίδης. &ας, ό τ. Πρόεδρος 'ΐής Βουλής ν.. Δ. Γόντικας, ό Πρόεδρο; τού 11οι- ς»αρ·ττ|·ΐιιατος Πειραιώς τ. βουλε,'- τή_; κ. Στ. Χατξήιαπιεης, δ Γεν. Γραμματεύς κ. Δ. Άδραμίδης καΐ 5 Άνππρόεδρος κ. 'Ειαμ. Κααινό- πετρος, τ. βονιλεντής. 'ΕΛηκολούθη'σεν ό σημΛτντικός λό- γος τού ΆντΐΛΐρο.Ίδρου τοΰ Βιομη- χ&νικοΰ καί Έαποοΐ-κοΰ 'Ε—μΗληκ. τηρίον κ. Παλάντια καί ό λόγος, είς τήν Γαλλικήν^ τοΰ κ. Λουκα Νο μ κου ώ< μ-έοους των 'Ελλήνων έ- Τοπλιστών. Έ.τί·<~ς έκ μέοους των ά,ναπηρονν Πριρ·αιώς ποοσεφώνηκτεν ό κ. Ά- ξαρλής, ίν μέρους τής Φιλολογικής Στέγης ό Π<νόεΐδρ·οί· ταύτης κ. Γ. βεοχάςης κκχί έκ αέΌ.ους των έ.τι- σκειρθέντονν ';ήν Γιουγκοσλαβίαν ό κ. Άρ. Μπιαλάσκας. Άνολοΰθως ό Γεν. Γρ.ααμ/α.τεύς τοΰ Συλλόγου κ. Χ. Τσ·ρ·'δης ε'κά- λι σι«· οτό 6ήαα διά καταλλήλου πςιοσλαλιά; τόν κ. Πρέσβυν, δστις άτηντησε Γαλλιστί εξάρας τ«ς σχέ σεις των δύο λαών, ΰπεσιχέθη νά ίρνοισΦή άνενδότως διά τήν πλήρη ανάπτυξιν των πνιει«ιιατικών, οίκο- νομικών' καί τουρισ-ικών σχέσεων ν.«ι Ιτόνισεν ΙδιαντέοωΓι, υπό τά θν- ελλώδτ) χειροκρ·οτήμ<ατια των συγ¬ κεντρωθέντων, ι-ό σννεχές ένδιαφί- 'ϊί' ίϊλβ 4, ίληξε μ**·_| λήν τρ ών Γι^γκοολ' ταιηών έξαιρρτικοϋ ΑΙ Δ1ΑΛΕΞΕΙ2 ΤΟΥ «ΚΟΡΑπ» νων των Μοβηΐβν Γ^ , ΝΙας Σμθρνη£ «Ο ί βιάλιϊιν 6 ί2 υ θηνίων Μ. Σμίρ* τό μΑθημα των θρη"»1 καΐ ή άωγί| γιούδια, παροιμίες, αΐνίγιμοτα, εύ χές καί κατάρες, λΐ,ξιλόγιον Ίνε- ττόΛεως καί άλλα) καί διέσωσε τοιουτοτρόττως τόν λαογραφικό Θησιαα^ρό των προγόνων ημών. Σάς δ'αβεβαιοϋμαι δτι ή ττολυ- σχιδης διράσις υμών, έσαεί θά μάς σνγκινη, ή δέ μορφή σας ττάντοτε γλιικειά καί γαλήνια θά ζή άναμε- σά ιμας. "Ολοι θά έτχονμε τΓΟντοτε στήν κοιρ6ιά ιμας καΐ θάναι δύσκολο νά σέ ξεχάσονμε, κι' δς σέ σκττά- Γη τό βαού χώμα κι' θολήση ή ληθή νά σέ καλύψη μέ το ττέπλο της λη- σμονιάς. Ας εϊνσι αίωνία σου ή μνήμη. ; τον νπέο γτ); θηνών κ. Κώ:πας κΐβης ιτροήχθπ «Κ πσρ· Άρεω Πά>φ
Μω ΈτιικρατβΙας.
ΙΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ
Τίν ε_γαιΐΐιτ6
ττήμο
>16η
τήν
Κώσι
•ίλο
Αο^
-,ύχόμενος καΐ "κάβε
υϊΐα σιΐς εόγενικές
[ου.
ε,
ΝΕ0Σ -Ε
«Ο κ Άθανάσιος
νήν
•«•τονραφήματα
ΠΡΟΓΟΗΟΙ
^Χάρτ,και ,Ληάΐρα ττολύ, |ρ;
γιά την γνωριμίσ σας. Άλήβ€ΐα,
—ολύ τταρά§ενχ> τό οναμά οίας. 'Από
Ό ι/ττοφαινάμΒνος ε'χει αυτή την
ττί.ριέργΐ.ια. Ρωτά καμμιά φορό,
σάν βρεθή μ—ροστά σέ ττϊιρίερίγα
όνόματα την ττροέλευσί τους. ήρε··
—εί ομως νά ομολογήση ττώς —ότι
ώς τώρα δέν εΐχε ττάρο μίαν ά-
ττάντησ·! Ικανο—οιητική. Στήν χώ-
ρο μας ϋστερα ©πτό τετρακόσιο
χρόνιο σκλαβιάς, σκοτοο&ιοθ καί
σκλη,ρής τυ,ραννίας δέν εμέ ι νέ τί·
—ότε δρβια Κατταστρ«χφήκαν£ τα
ιτόντα, τα ττάντα έκάλυψε ενα 6α·
Θυ ο*οτάδι, τα ττάντα χάσανε τή
οννέχειά τους έκτός <5πτό δνό: την Θρησκεία, ττρώτο καί κύριο, και μιά μακρυνή άνάμνησι γιά καττοιο χομένο ιμεγαλεΐο, τταυ έκεϊ μακρυά στό βάθσς τού χρόνον έλαιμ—ι σάν ήλιος. Ποίος μττοροΰατε νά σβύση ά—ό τήιν ίστορία τό φώς της, την ττηγή της, τή μάνα τού ττολιτισμοϋ τού άνθρωπον; "Ετσι αύτό ιτου κρατήθηκΐ στίς χώρες τής Δώσης, ττού δέν πέρα¬ σαν τα &.ινά μας, σάν ίερή —σρσ- κατοί8ήκη <ττΐς οίκογένειες, ή άνό- |ΐινησι των ττρογόνων τους, σέ ιμός £σ>6υσε όλότϊλα. Τί νόημα όίλλωσ-
τε μττορούτε ναχει σέ άνθρώτΓους
ττού μόλις καττώρθωναν νά κρατιοΰν
τα ι στή ζωή;
ι0 φίλος δμος ή"ταν ή ΐ,ξαίρ*-
σι. Καί τί έξαίρεσι! Κι' άρχισε:
"Α! Είναι μιά ττολύ μΐ,γάλη
ίστορία, εΐττε, θά σας την —« έν
—ίριλήψει, γιά νά μή σός κονρά-
σοο.
"θΓτον ό Αίνείας (κάηικα1. εΐττα
άπό μέσα μου!) έ'φυγε αττό τή*
Τροία, Ίτέρασε άττο την Ήτειρο
καΐ ϊθρνσΐ. μιά ττόΐλι. Άττό τήιν ττό-
λι αύτη τγροερχεται τό έπώννμο
τής οικογενείας ιμου, τταρσφβαριμέ-
νο βέ&αια. Ή —όλις αύτη ήκιμασε
ΤΊθλλά χρόνια μά κατασ<τράΦηκε κάττοτε. Πολλοί κάτοικοί της ττε- ράυΌονΐ. στά Έτττάνησα. 'Εκΐϊ 6ρί- σκουμε την οίκσγέινειά μας ττάλι μέ τοΰς 'Ενετούς. Τώρα είναι κον- τηδες. Άργότερα βρίσκονται στήν 'Εττανάστοβο-ι ειεοπτ οτάοες καί γεω- κτήμονες και όττλαρ'χηγοί. Τώρα βέδαια (ενός βαισύς άναοτβνα- γμός) ττάνε κι' οί τίτλοι καί τα χτή,μοίτα και τα -λούτη. Στ|με.ρ·α ορισκόιμαιττε έδώ — σέ μίαν ύττη- ρβσία — κι' έργαζόμαυτε άνώνυ- μοι μέσα στό ττΐλήθος γιά νά ζή- ΕΤΕΡΜΑΤΙΣΘΗΣΑΝ ΑΙ ΣΥΝΟΜΙΛΙΑΙ ΔΙΑ ΤΟ ΖΗΤΗΜΑ ΤΗΣ ΜΕΓΑΛΟΝΗΣΟΥ ΑΝΕΥ ΤΙΝΟΣ ΟΥΣΙΑΙΤΙΚΟΥ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΟΣ μ Τονσφιξα τό χέ,ρι μέ κο-ανοη- σ>ι!
—ιΚαί σεΐς, μού λέει, άναττάν-
τεχα, άντο—Όθίδοντάς μοιυ την έ-
ρώτηΐσι.
—"Α! Έγώ, φί'λττατε! Ή ίστο¬
ρία άοχίζει άττό τρολύ μακρυά. Δέν
Βόλω νά σός κουιράσ». Εΐσβε «λ-
λ«ς τε βιαστπκός.
—"θχι! δχι! Δέν 8ά μέ άφή-
σετε ετσι!
—Τό δένθρο μας άρχίζει έμάς
«5—ό. . . τόν "Αδαμ! Τί νά σάς
κουράζ» γιά τα τταρακάτ»;
-".......φ.'σ. "οΫλκερ
ΚΑΑΛΙΤιιΧΝειΣ
ΧΡΗΣΤΟΣ ΧΡΗΙΤΙΑΗΖ
(Ζωγράφος)
Ό Χρήστος. Χρηιστίδης ό νέος ζω
γρο,φος παν ή έχ^εση των ίργιον
τού έλει!τούρ·γησεν αύτές τίς τελ*υ-
τκ,ΐες ιμέρες στήν Γχαλερι <Κύ- χ/.ος» (5-13 Δεκεμβριού) είναι μι- »«ίΐα<»ιατι.κής κιατατγοϊγης· οί γονείς τού ικαττάγιονται άπό την Σά ΙΙδί Ό νίό στά το;ώα τού Παρκκοΰ, ξεχ·α>
ιμιάν προσΛΟθεια νά φ&ά
ο1* ενα δι«φοριετικό αΐοΐθητικό
ί έ έ ό
σε'
η ρ
τής ΙΙισιδίας. Ό 5ί>ιος γεν
νήθτ|κ« «αί ιμεργάλωοιε έιδώ κοντά
ιμας <ττή Νέα Ίαχνία. Νά ιδυό γεγο- νότα πού τα χαι,ρόιμιαοτΐιε Ιδ·ιαίτερ«. "Ενα νέο ;ηαιδΙ 6ικό μ/ας ;τ»ύ ξεκι- νάίΐ μ^ τόλμη, μ,' έΐνιθουσΜχσιμο καί τό «παρών> τού,
ζωή γμχΟ
μέ πίστη νά πεϊ
στήν Λνευματική ζή
μας. Είναι χάιτι τό Λθλύ ώραΐο αύ¬
τό, τό πολύ αΐσιοδσξο, τό πολϋ έν-
(Κχι/ρυντυκιό, γιά τό γενικόιτερο μέλ-
λον τής «ρυλής μ<ας. Ή νπηελάμ6ανε περί τούς 32 πί-
ναν.ες· λάδυα, τέμπερες, σιχέδια·
τοπία, ισυνθέσεις, νιεκρές, φύσεις,
ποοσωπογραφΐες. Σάν πρώτη, άτο>-
μι.κή Ικιθεση παοουσνάζει Ις/γα ολης
τής ίξελίξεως τού κ<χΙ γι' αύτό «Ί- ναΎκακηικά >έιμ«ρανίζει. μιά
ύ 'Τπάρχουν
ύ
πολλά στο
τουρκικαί Θέσεις παραμένουν άμε-
τάδλητοι.
Ή Αγγλία ίπανέλαβε την προ-
γινεσΐτεραν ί>ε6αίο>σιν δτι ίίΛ,α Θά
διευκολυνθοΰν έφ' θσον ή Ελλάς
|αν ώς ανεμένετο. Δέν διεφάνη οΰ-
ΰαιμοΰ βάσις συνεννοήσ'εως, άλλά
συνεφωνήθη νά συνεχΐοιθΌΰν αί σ»ι-
ναμιλίαι διά Τής διπλωματικής ό-
οού. Έπεκράτησεν αΐσθητή ΰφεσις
ή όποία Φά ,ένΐσΐχυε τήν θέσιν ιου τσΰτ>α καί αλλαχού αναφορικώς ιι
ίναντι τό>ν "Αγγλων «κλογέων. την ίιμφάν,σιν των γαλλο-αγγλικω
"Αλλοι παρατηρήται σννδέουν καί γαλλαα,μ,ερικανικών διαφόρων^
τή-ν μεταβολήν είς την ά|τιμόσ>φαι-
ιραν τής συζητήσεως μΕΤαξύ των
τριών ένδιαςρεοοιμενων μ« πλήν την
δΐΓ.θνη κατάστασιν. ΠράγμαΙτι ή ά-
τλανττκή 'θΐάακεψις όλόκληρος έκυ-
οιαοχήθη έν πολλοϊς άπό τό συναί-
<τ>βημα των Άμερίκανών δτι δ ΐ!>-
βιετικός κίνδυνος είναι μέγιστος;
ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ Ϊ10ΥΙ1Κ11
(Συνέχ,ει« ίν. /τοιΰ προηγοιι.μένοι<) "Ομ««ί. θέν έχρ<τ>σ^μσπ»οι<κ7σιαν άραγε ττοτέ τήιν μονοφωνία, ΟΙ τό¬ σο κιαλλιεργημένοι μουσικά 6υζαν- τινοΐ δέν έδοκίμαζαν καμμιά μονο- τιονία ή κό,ρο άττό την τταράταση ττκ θεσττεσίας. έστω, όμόφωνης ΤοΟ κ. 2. ΑΚθΓΛογ °τ* «ΟΤιμοι, παράδεκτον. "Ήδη τό συζητοΰμενσν ενταύθα έρώτημα είναι ποία είναι τά αϊτΐΛ καί Αμεσος καί δτι συνεπώς έπιβάλ της μεγαλυτέρας εκατέρωθεν φρα- ιλεται ή σιφυρηλάτησις τής συμμαχι- στικής διαλλακτικότητος. Οί "Ελ- ·κτ)ς ένότητος ή τουλάχιστον ή δη- Λ^» ., *^ν,..-. „„,„,.___,____ μετα- ληνες, φέρονται πιστεύοντες δτι ή μοσία <έπίοειξ.ις τοΰ μεγίστου δυνα- ξύ των καί έπέτυχεν ούτω νά 2ιι» Αγγλία πιέζεται δεινώς έσωτερικών τοΰ βαθμοΰ ένότητος καί ταιΛσχρό- φανίση εαυτήν ώς ίσταμιενην ύπε- καΐ διεθνώς λόγω τοϋ ΚυπρΊακοΰ Λ'ως δ σιωπηρός παραμιερισιμός των ς«νω της έλληνοτουρ^ικής ε'ριδος. καί συνεπώς, έφ' δσον αάλιστα πλη- υφισταμένων ένδοσυμμαχικών δι-α- Ό κ. Ζοιρλοδ ύπεγράιμμισεν δτι, <ΐιάζουν αί αγγλικαί εκλογαί, ό κ. φορών. οί Τουρκοκύπριοι είναι χωριστή έ- Μάκ Μίλλαν εχει ανάγκην λύσεως Άνάλογοι τάσεις έ-κδηλοΰνται £ν- Εΐ'ερον έγειρόμενον έρώτημα, είναι κατά πόσον ή άνάγ-κη επιδεί¬ ξεως ένότητος θά υποβοηθήση τ«- χόν ελληνικήν προσπάθειαν μειώ¬ σεως τής —,έσεως χαί της τρομο- κρ-ατίας των δλες οί φωνες των μεΛΧον καιλλίφωνων δομεστίκων καί λοιττών βοηθών στό βωμό μιάς μο- νολιθκής, άττόλντης όιμόφωνης πο- λυκρωνίσς; Δέν εΐχε κανένας ττρω- τοψάλτης ή λοιμτταδάριος τήν εως καί της τρμ ψης ή μς κρατίας των Αγγλων είς την Κύ- δοξία νά ψαλει σέ μονοφων.α κανε- πρην ώς έπίσης καί κατά πόσον εί- να άπό τα δ,αλεχτα τροπαρ.α «τού ναι κατόπιν τούτου, δυνατή ή τρο- δλου ένιοντοα»; Και καλα στην Α- Γ ουλάχιστον άναστολή τής γ,α Σοο,α Μά κα) στ,ς .6λλες μι- τού «χεδίου Μάκ Μ Λ- κρότβρες έκκλ-τ^ της^Ίολης;^α. λάν. καί Ητοι αί συναμ*λ.ία| δημιουργοΰν περια>ρισμένας δυνάτό-
..,.-, οποίων τήν άκθ|6εστέ-
ραν φύσιν καί εκΐτασιν θά καταδϊί-
ξουν αί προσεχεΐς ημέραι.
,7ϊν Πά- των έτταρχιών, ΕΤταν
ττροσωτΓΐικο οί
ΰ ή
άπαραίτητο
είχον &-
χοροί τονς,
χαρή, καί
«οΤστρος
τάς
χ , των
ΤΟ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟΝ ΤΟΥ ΑΕΙΜΝΗΣΤΟΥ ΔΙΔΑΣΚΑΛΟΥ Κ. ΑΛΕΞΙΑΔΗ
προσεφέρον ποσά χρηιμοττικά τίμηισαν τό μέγα κοινωνικό κοτι έκ-
τό τελεσθέν μνημόσυνον άς καί ττα'δεντικό αυτού έργο, έν Ινεπθ-
ργμ
ά-τ' αύτούς τίς ΛΪνακες τόν έπιτνγ
χάνει τόν σκοπό τού ώς £να ση-
μείο έξαιρετικά άξιόλογο. Τό ίθι·ο
μοντέρνα καί έπΐιτυχημενη, ενας ο
ΐΐό τούς καλλιτέρους πίνακες τής
ΐκθέοεως είναι καί ή προσωπογρα·
φία Τζέννυ. Έαβίσης οοκττό είναι
νά «τημειωθιεΐ καιί «άνω στήν Ιοια
γςβιμιμή, ιμιά ίκανα)τοιΤ[Μ.κήι έκδή-
λίικτη βυνθέσεως στό ?ργο τού
«Στήν Ταί'.ί'ρν,».
Ό Χρήστος λρηστύδης θρίσν.ι:-
ται άκόμη στήν άρχή τού καλλιπ<ε- χνικοϋ τού σταβίου. Μιά άρχη μ* πολλά θΐετικά θεδαμένα γιά τό μέλ· λον τού. Περι.μένουιμε μ' έλπίιδες τή ΝΙΚΟΣ Ε. ΜΗΛΙΩΡΗΣ ■ ΦΙΙΗΙΙ10! ΕΒΙΙϋΙί Μετ' ευχαριστήσεως ~ληρο$ο- ρούμεθα δτι ό Δΐ'κηγόρος Νύ μ θικής. Μέχιρις ς θά ήρχετο ό Μέ ήρ γας αυτών διδάσικαλος Ό άνα- Ιμβνό(μ€νος Μεισίας. Καί δταν ήλθε τό ττιλήρωιμα τού χρόνου, έξατττέστειλβν ό θεός τόν Υϊόν Αυτού, τόν Μέγαν Απόστο¬ λον τής Ήθιΐκιής καί τού Δικχχίου, τόν Μέγαν Διδάθκαλον τής εύσπλα- χνίας της αγάττης, τής αύτατταρ- νηοτεως. ιΚαί άνέτττυξε τό άνθρω- τΓΐστιικό"; καί άναμορφωτΐ'Κιόν τπρά- γραιμιμά Τού .μιέ τα λίγα αύτά λό- για, ποΰ έσήιμαινον δμως ττολιλά. «Ούκ ήλθον καταλθ- <ται τόν Νόμον, άλ- λό: ττληρώσαι αυτόν». ΔηΛαδή : «Δέν ήιλθα νά ικοττιαιρίγ·ή- οω τίς Δέκα έντολές και τα αλ- τταραγγέλμιατα ττοϋ σάς έδωσεν ό Πατήρ ιμκχι διά τοί) Μωυσέως <αϊ των Προφηπ-ών. "Ολα είναι καλά ικχχί τϊγια· Ήλθα νά τα συμττλη- ρόσω. Ό Μωυσής κΜρίως, σάς έ- ,μαθε τό ττώς νά ^«ατρεύΕτε τόν θεόν καί τό ττώς νά ,μή διαττράτ- τετε άδικτ|ιματα €ίς δάρος των άλ» λων ΟΛ%>ώ~03ΐν. Σάς δδωσε δλ
τα ττρώτα ιμαθήιματα τής Εύσεβεί-
ας και τής Ήθιικης. Έγώ τώρα θά
σνμ'ΤΓληρώσω την Διδασικαλίαν τού.
©ά σάς μάθω ιμίαν <3οντοτέραν Ήθι- ικήν· Την ύττερτατην ηθικήν τήις τταν ανθρωπίνης άγάττης καί άλιλη^εγ- γνης. Διότι δέν ώρικεΐ ιμόνον νά ιμήν αδικήτε τοθς άλλους άνθρώ- ττούς, αλλά καί νά βοηθητε τόν κά βε άνθρω—ο —ού θά τύχτ; στό δρό μο σας καί θά έχη άνάγκη τής βοηθείας σας, της εύστπλαχνίας σας. Καί φυσικα, δταν αύτό γενι¬ κευθή, θά σάς δοηθούν οί άλλσι δ· ταν καί αεΤς εύρεθήτε ~τήν άνάγ¬ κη. Θά σάς ,μάθω νά γίνεται οί- κτήρμονες όπως καί ό Πατήρ ή- ιμών, οίκτήρμων έστί. Νά δροσ- παθήτε νά εύεργετητε καί έκείνοας οί όποϊθι σάς άδικούν καί σάς μι- σοΰν, καί τόαιε τό ιμίσος των θά με ταβληθτ) είς αγάπην. Καί άμα έ- ττιικρατήοη στόν Κόσιμο ή Άγάπη, τότε θά λείψη ττάσα κακιία, πάσα αδικία, ττάσα άμαρτία· Οά σάς μά θω νά μή κρίνετε ιμέ ύττειρβολικήν αύστηιρότητα τοΰς άλλαι/ς καί ά- παιτεΤται την τιμωρίαν των, δτα,/ καί σείς δέν ιμτπορεΐτε νά είττήτε ό¬ τι είσθε καθαροί καί άμρμτττοι. Δι¬ ότι ουδείς άναμάρτ—τος. Αύτην την έννοιαν είχεν ή συμ- "ττλήρωσΊ'ς τού Νόμου, την ότποίαν ήλθε νά εφαρμώση ό Μέγας Διδά- οκαλος. ΑΧ. Μ. ΒΥΖΑΝΤΙΟΣ (Ή οννίχει οτό -ροσβχέτ;) καί τέως Ύφηγητής τού Πανεπι¬ στημίου τής Γενέυης κ. 'Ευδόχΐμος Δονρμούοης αποστρατευθείς της δικηγορείας, διά τής συνταξιοθ^- τήσεώς τού, θά άσχαληθή με τήν δημοσιογραφίαν, έττανβκδίδων την ττροπολείμικώς Ιεττί μίαν δεκαετίαν έκδιδαμέινην μηνιαίαν Επιθεώρησιν τού «Ή Φωνή τού "Εθνονς». Ή ε¬ πανέκδοσις της θά αρχίση, άττό τόν Ιανουάριον τού 1959. Ή μηινιαία αύτη επιθεώρησις τοΰ κ. Ε. Δονρμούση, θά είναι τγολπι- κή, κοιινωνισλογΐ'κή καί φιλοσοφική, διά τής παρακολονθήοτεως των με- γάλων έθνικών καί θιεθνών προ6λη μάτων ώς καί τώνκοινωνιολογικών καΐ φιλοσοφικών. Ή έττανέκδοσις τής «Φωνης τού "Εθνους» μέ τήν σταθεράν καΐ σοβαράν άρθρογρα- φίαν τού κ. Ε. Δουρ.μούση, καί μέ ττ\> συνεργασίαν έκλεκτών σννερ-
γατών, τόσον τού £σωτερ κου, δσον
καΐ τού εξωτερικόν, θά πληρώση
ενα κενόν, είς τήν δηιμοσισγραφίαν-
τού τόττον μας, ιδίως διά τής έ-
νηιμερώσεως τού άναγνωστικού κοι
νού δχι >μόνον επί των ττολιτικών
άλλά καΐ των κοινωνιολογικών καΐ
φιλοσοφικών θεμάτων τής παγκο-
σιμίου κινήσεως, χαί είμεθα βεβαιοί
δτι θά τύχη της ττανελληνίου ϋπο-
στηιρίξεως, δχι μόνον λόγφ τής
σοδαρότητος τής ϋλης, άλλά και
των έθνικών και πατριωτικήν κα-
τενθύνσεων τής Φοανής τού *
Ευχόμεθα έγκαρδίως ιτιληρη έττιτυ-
χίαν, είς την δημοσιογραφ κήν στα-
όιοδρομίαν τού φ'ιλου καί τταλα^ύ
συνεργάτου μας κ. Ε. Ν. Δουρ>
μοΰση.
ΑΓΙΑΣΜΟΣ ΕΙΣ ΝΕΟΔΜΗΤΟΝ
ΟΙΚΟΝ ΣΠΑΡΤΗΣ
Σήμερον] Κυριακήν ■κ.αΐ ώραν 11 ην
π.μ. ιμερίμνχι της Ενώσεως Σπάρ¬
της Μ. Άσίας καί Περιχώρων έν
στενφ κύκλφ θά ψαλή Άγιασμός
•υπό τοΰ Θεοφ. Άγίου Παιτόρων Ι
Μίλετίου έν, τφ είς Ν. Ίωνίαν καΐ
επ ίττις όδοΰ (,Αλατσάτων 21) νε-
Τήν προπαρελδούσαν Κυριακήν 7
τρί^οοντος ιέτελέσθη ιμνημόσννον
σνγκινη,τικο-^ καί επιβλητικόν είς
μνήμην τού άειιμνηστον Κων)νου Ά
λβξιάδη, νττό ιμαθη)τών καί μ<:θη- τριών τού έκλιττόντος, ώς ελάχιστον φόρον τΐμής καί βύγνωμοσύνης διά τάς ττολλαττλάς ττνενματικάς ΰπη ρεσίας δς ττροσέφερεν έν τή γενε- τείιρα αυτού Ίνέττολιν τού Πόντου. Τόν ττιιμΐ'ημόσννον λόγον εξεφώνη¬ σεν ό Πρόβδρος τού ανω Φιλανθρω- Ίτικοΰ καί φτλεκτταιδευτικού Σωμα τείον καί μαθη,τής τού έκλπτόντος κ. Κων. Γεωργιάδης έξ Ίνεττόλβως τού Πόντον. Έκτός τού πλήθους κόσμον Ί- νεττολιτιών καί Κασταμονητών οΐ¬ τινες προσεχλήθησαν έττΐ τούτοις, παρέστησαν καΐ ό Δήμαρχος Ν 1 Ιωνίας κ. Κυρ. Κιοφτερτζής μετά των 'Κεττολιτών Συ,μβούλων, ό ττρ^) ην Δήμαρχος κ. Βασ. Δι-|μόπουλος ό ΈίκτΓαιδευτιιβός Σύμβουλος τού Υπουργείον Παι&ίας κ. Ι. ΓΤλα- γισννάκΓ(ς, δστις διά θερμών λόγων έν τοίς γραφείοις τού Σωματείον κατά την έττακολονθησασαν 6εξίώ¬ σιν σννεχάρη καί έττήνεσεν τ ά μέλη τού Δ. Συμβουλιον διά την τόσον αξιέπαινον πρωτοβουλίαν των καί εξήρε τόν οτκοττόν τού ^μνημόσυνον, οί κ.κ. Μ. Τζον,μττής καί Κόντος Έκτταιδευτικοί, ό έν Αθήναις δ.α- μένων κ. Κ. Βασιλεάδης, Ιδιοκτη- της καΐ Διευθυντής της έν Θεσσα- λονίκη έδρενοΰσης Σοκολοτοποΐΐας καί Ζαχαρωδών ττρο όντων «Γκλό- ρια>, ό κ· Α. Κονγιου,μτζάκης χει-
ρούργοζ ίατρός ιμετά της μνπτστης
τον Δ!6ος Κυριακού Βασιλειάδης
οί κ.κ. Ηλίας Καμσίζογλου έκ Κ α
σταμονης Μ. Άσίας, Κυριάκος
Μαβής £ξ Ίνεττόλεως τού Πόντον
Βιομήχανοι, ό κ. Παλίδης βιομή-
χανος μετά της σνζύγου τον κ. Ά
δαμαντίας ό κ. "Ο.μηρος Άρσλά- ι
νογλου καί Άκ. Γεωργιάδης £μπο-
ροι, ό κ. Γ. Μανράκης οί κ.κ Ά-
δβλφοΐ Κοκκινίδη καί Γ. Γεωργιά¬
δης 'Εμπορορράπται ό κ- Κ. Νισί-
δης άνώτερος διαχεΐιριστΐκός όττάλ-
ληλος τής 'Εταιρείας θερμίδος καΐ
αλλοι ττολλοί.
Κατά την γενομένην δβξίωσιν ά-
νεγνώσθησαν επιστολαί καί τηλε-
γραφήματα ττλείστων μαθητων καΐ
μαθητρ'ών, συναδέλφων 'Εκτταιδευ-
τικών, ττατριωτών τοΰ έκλιτπόντος
οΐτ^ες εξέφραζοντήν νοβρώς ο υμ με¬
τοχήν των είς την έπι,μνημ6:ννον
ακολουθίαν. Τινές των τταριοταμέ-
νων
διά το τελεσθέν μνημόσυνον , _
διά τόν σκοπόν τού Σωματείον , λει τού Πόντου καί έν Κασταμονο,
αποτελεί ελάχιστον φόρον τιιμης εύ-
γνωμό·Λ>ν μαθητων, ττρός άκούρα-
στον ττράον καί ττροσηνή διδάσκα
λον. Προικισμενος μέ σττάνια χά
ρίσιματα έττεδάθΓ) είς δλσνς τούς
τΓνευμΌτικοΰς τομεΤς μέ ττλσνσίαν
ευδοκίιμηθΊν.
Ποίον τττνχήν τής ττολυσχιδονς
δράσεώς τού νά εξετάση κανείς
«αί νά 'μή διακρίνη την σ-ττον&αιό-
τητα των φνσικώ τον χαρκτμάτων;
ΕΙΣ ΤΑΣ ΣΠΟΥΔΛΣ ΤΟΥ;
■------- ■ · Ή εύρύτης των γνώσεών τού, ό
ται είς μνήμην τού όχιμνήρ-Γθυ δι- ττνε,.ματικός καΐ έττισ--|μον«κός τού
3'τινες δμως εζήτησαν 6πως μή ά-
ναφερθίύν τα όνόματά των.
Έν τέλει ηνχαρίστησε ό Πρόε-
δρος καί ττάλιν τοΰς τταριστοιμένους
διά σνγκινητικού λόγον, διότι έτί-
μησαν διά τής τταρουσίας των
καΐ συνένωσαν τάς δεήσεΐς των υ¬
πέρ αναπαύσεως τής ψνχής τού α¬
ειμνήστου διδασκάλου των.
Μέ ιδιαιτέραν εύλάδειαν καΐ μέ
βαθείαν συγκίνησαν τταριστάμεθα
τήν στιγιμην αύτην είς την έπι,μνη-
δέησιν,
δασκάλου ημών καί καθηγηού Κ.
Άλεξιάδη ττνευματΐικοΰ τέκνον της
πάλαι ττοτέ πατρίδος μας, Ίνεπό-
λεως τού Πόντον.
'Η δέησις αύτη τΓραγματο—οιον-
μένη διά της εύγενοΰς συμττράξεως
καΐ συνεργασίας τοΰ Σωματείον
Κοινωνική Πρόνο·α των άττανταχοΰ
ΊνετΓθλιτών, ή «Κοίμησις της Θε¬
οτόκου», ώς και τής Όργανωτικής
Έπιτρσπης, άττοτβλονμένης έκ Κα-
σταμονητών καΐ Ίνεττολιτών μαθη¬
των τοΰ έκλίτΓθντος, οΐτινες έξε-
ΛΑΧΕΙΟΝ ΣΥΝΤΑΚΤΗΝ
αδμήτφ
Σπάρτης.
Ίζκοόσεις
Η "ΚΙΒΩΤΟΖ,.
ΤοΟ Στέργιου Σκιαδδ
Υπό των Έκδόσεων Προμπ
έκυκλοφόρησε μέ επιμελη
ς φρη μ η
μ*.νην εμφάνισιν ή νέα τΐοιητΐκή
ργαοΐα ιοθ κ, Σιέργιου Σκια
α μέ τ6ν τίτλον «ηιβωτόι.»
Τρόκειται περΐ μ δ; πρωτοτο·
τιου λυρικής συνΕέσεωτ μέ επί
καιρόν θέμα, ίν ΐί) ότιοΐα ου·
ΐχβτΐζεται έντέχνως ό μθθοι
ιής ΚιβωτοΟ μέ την αγωνίαν
τοΟ οημερινοθ κόσαου διά την
αελλοντικήν τού τύχην.
Ό κ. Σκια&δς εχει έ<δώσει είς τό «αρελθόν τέσσαρα άκό αη ποιητικά β βλΐα τα όποΓα έτυχον των έγκωμ,σοτικων σχο Μων της κραικής, ποιήματά τού ίέ βχουν σι,μπβριληφθή είς τάς ΆνθολογΙαςΓ Σημηριώτη(1952) 'αΐ Ήρ. Ν. Αποστολίδη (Π|μ ιτη Έκδοσις 1954). ΝΕΑ ΕΠΙΣΤΗΜΩΝ Ή Δΐς 'Εκόβη θ. Σταυρο ιο6λου οοΓσα τάς *πί πτοχΐφ ξβτάοεις είς την Ιατρικήν άνε <ηρόχ6η μέ επίζηλον βαθμόν Ιατρός. Τήν συγχσΐρω θερμώς, εύχό αενος όλ^ψύχος καλήν στοδιο 10. Κ. ΘΑΝΟΣ 50 ΣΠΙΤ.Α! γιάδλους τούς τυχερούς —ο— 3 ΖΠΙΤΙΛ ΚΕΡΑΙΖΕΙ ό Πρώτος Τυχερός ■—— «%■—— ΤΟ ΣΥΓΧΡΟΝΟ ΖΠΙΤΙ ΤΟΥ ΤΥΧΕΡΟΥ ΤΩΝ 6ΠΡΩΤΩΜ ΧΕΙΡΩΝ ΕΞΗΛΕΚΤΡϋ,ΜΕΝΟ ΑΠΟ ΤΗΝ Λ.Ε.Η.! = ο= 18 ΛΥΤΟΚΙΝΗΤΑ 1000.000 Ο ΜΕΓΑΣ ΑαΧΝΟΣ ΔΩΡΟΝ! =ο— και ή Μεγάλη ΜΕκπληξις: Α.1 ΕΚΤΑΚΤΟΝ ΑΩΡΟΝ 300.000 Β.1 ΕΚΤΑΚΤΟΝ ΑΩΡΟΝ 100.000 —=Ο—= ΣΥΝΟΛΙΚΑ ΚΕΡΔΗ ΕΙΣ ΜΕΤΡΗΤΑ 3 5ΟΟΟΟΟ 5.ΟΟΟ ΤΥΧΕΡΟΙ ΛΑΧΕΙΟΝ ΣΥΝΤΑΚΤΩΝ καταρτισιμός, έτι δέ καΐ αύτη ή άπποφοίτησίς τον έκ τού Διδασκα- λίίου Αθηνών έ ν ετει Ι'ΟΙ ιμέ τόν βαθμόν "Αρίστα, μορτνρούν την έ- ττίδοσιν καί εύδσκίμησίν τού είς την σττουι&ην καΐ τήν μάθηριν. | ΕΙΣ ΤΗΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΙΝ; ' Είναι σττάν'οι, έκείνοι οΤτινίς πσιςουσίασαν τόν ζήλον, τό ενδια¬ φέρον καΐ την δημιονργικό ητα τήν ότΓθίαν έτραρονσίασεν ό άείμνη στος ούτος διδάσκαλος. Οί κάτοΐικοι των Βιλλίων τής Εί- δυλλίας οττου τό ττρώτον διωρίσθη καΐ έδίδαξε ευθύς μ~ά την ά— ο- φοίτησίν τον έκ τού Διδασκαλείον Αθηνών έν ετει 1901, της Θεσσα¬ λονίκης, δτρον διωρίσθη είς τό 'Υ- ποδιδαόναλεΐον αυτής, έν συνεχεία τό αύτό έτος, τού Ζιντζί — Δερέ Καισσιο€ίας, ένθα έδίδαξε είς τό έκεΐ Κατταδοκικίόν Γυιμνάσιον έττί 10 σχΛΚΧτττά έτη ήτοι μέχρι τού 2- τους 1912, οί κάτοικοι της γενε- Ίόλ ύ Πό φθ ρ γιά νά οιατηροΰν τήν όμόφωνη ττο- λιυφωνία; Μά καΐ τό έ*3κλησ·!αισμα έ την άγανώκτηκτη εύαισθήτων γιά τήν τής δεύτερης φωνης, ττ>ν κατάννξη καΐ
τ^νχΉηοη. Καί υά
6 δοηθός τού καΐ
αί κοΐλά κσταρτιοιμ£νκχ.'
νιγμα ττού φέραμε, δεν
'έβοπα, φο '
λο "Ολοι ττου όικοϋμε
Ράλτη ή τραγονδιατή,
"ν;> ανάσα καΐ τόν
••ίί οί Καΐ
φουρκιζόμαο—ε, δταν
-αι δενΐΕεος, δσο *α
αί τεχνίτης κι άν είναι
θά ττεΐς ττώς ή
ψχνία έξν~οοκούει
εΙτ0ν
δέν
εφανέρωνε
έπιθυμία
ττοτέ κκχί τΓονθενά
ν' άκούσιει
τήν έπιθνμια ν ακονοιει κανένα'ή
καλλίφωνο καί τεχνίτη Ιεροψαλτη σέ ' ·
μονοφωνία, δίχως νά τόν σννο- | λωνται
δευονν όιλλοι, τηαΐρά μόνο τό ίσο-
κιροτΟγ"3; Κ' ετπειτα, σννέχεια, γε¬
ν ι κά πηγαινε ή ό,μιόφιωνη ττολυω-
υία δίχως έξαίιρεση, καΐ στά τρία
μουσικά μέλη—στό ττατταδικό, στό
εΐρμολσγικό καί στό στιχηραρικό;
2 Άξίωμα είναι ττώς ό κάθε
πραγματιικός, ό ττλασιμέινος καλλι-
εΐναι δημΗθνργός στόν κλά-
καΐ δχι μόνο δύο. /ννά
οί ·οεντρικότείιοι
διαθέτουν
τέχνης, ημ
δο της καιλλιτεχνίας ττού δισχονεΤ.
Δέν ύττάρχει άμψιβολία ττώς ό 1ε-
ροψάλτης εχει ενα λειτονργηιμα
κιαλλιτεχνιικό. Είναι κι ούτος καλ-
λιτέχνης δηιυ'ΐονργός. Σάν δημιονρ-
γός ό κάθε Ιεροψάλτης Ιχει τό 0-
φος τον, τόν τιρότηο έιρμηνείας κά-
θε μουσ-ικοΰ μαθήιματος, τονς λε-
τττοτάτονς άσύλλητΓτονς κνματι-
κτμις>νς καί τίς οτττοχρώσεις στη
φωνή τον —αύτές ττού σιυγκροτού''
σά σννισταμένες την ττροσωτπική
δημιονργία— £χεΐ τό ΟΜΟτατο καΐ
τό κιστώτατο διριο της ιοαλύτεοπΓ;
όπτόδοσης της φωνης τον σέ κάθε
μοιχτΐ'κό ,μάθηιμα!—τό «φόρτε» της
φωνης τον. 'Εξάλλου, ή βνζαντινη
α^'τμκή υέ τή σημειογραιφία της.
δςτο κι αν εχει θω£ητι>κά καθαοι-
σμ€Γΐα τα διακττή,υατα άτπό φθόγ-
γο σέ φθόγγο, δ εν εχβι τπρακτικα
τίς δτ-νατότητες ν' άττοδώσει κατά
την εκτελέση άτπνίλυτα τα φωνητικά
διαστήματα, ιδίως στίς χρωματι-
κές «αι στις ένσρμόνιες κλίΐ'.
"Οίλοι αύτοΙ οί λάγοι δλ
τής
0|
. ^έ ζήλο πώς νά "έ—
σει, ττως να μπτερδέψει, ττ< λάσει ό Ενας τόν άλλον, ττάντα, βεβαία. Κ' ;οι.ν κάπτοτε νά 'νύτβροι Ιεροψάλτες ιΑιίητ ών γ ιά τίς ίι'ιγανώνονται άτπό τονς στικούς ιμιειυϊπιοονς μας ;__, Κάνουν τΓρωτύτερα καΐ τίς *°Λ — τιριάντα, οαράντα μ ' Καί ττάλι στό σύνολο τής ο^' νίας δέν λ£ίττα.ν οί <3—ίλε,^Γ*1 Δέν έχομε σχ,οπό μέ αθτό „ α9ιέσιςημε νά στρογγυλ—οι^ υ ε τό ζήτημα, καταδκάζοντο,Τ όμοφωνία, κσί νά προβάλομ^ υοπ:φκνία ώς κιανόνσ. γενικό λουε μόνο νά τονίσομε την 4ΐ καί τή όμμασιν της, δπου ^ νά έφσρμοστεΤ. Αΰτό θά τό »* ρίσ-ουν οί άρ-μόδιοι σύμφονο Η, μοο-^ςηκό ιμιίλη των ψαλμωδιόν (>
—σδικό, εΐρμολογικό,
χό), κστ?ώς καί με την
^ογοτεχνΜκή,
αο"σ·'κοτιεχνική άξία
ττολλών— τροτταιρίον, στό
^ ΐ'-ί σέ χορσκτηριστικό: ολ»
τονς.
μβλέτη καί
ττοιλλή -όν« στό ύττόψη 6Εμ3| ϋ
ιέουμα ίΤΓΐ<Γτηιμο*.«ό. Και η ' κη γιά την ΐό,ρυβη καΐ τή λ, για τβυ μέ στελέχη άττό < (Μόνον Ιν/ΥΡθΦος ίντολή ύποχρεώνει την ΕΣ.Η. Ε Α είς πληρωμήν οισφημίσβων. ΌύδεμΙα αο· θαΐρεΐος δημοσίευσις θά αναγνωρισθή·) τείρας τού ' Ινεττόλεως τού Πόντον ένθα άνέλαδβν την Διβύθννσ'ν της έκεΐ άνωτάτης Κεντρικής Σχολης άπό τού έτονς 1912, Ιως τό 1916. όττότε έμεσοίλάβησεν ό διωγμος και ή απέλασις δλον τού Χριστιανικού στοιχείου έκ των τταραλίων τού Ίόντου ε ς τά ένδότερα της Μ. Ά- ■τίας, καΐ ιδιαιτέρως των ' Ινεττολ'- τών είς ΚαστσιμονΤΓν. Αίύτοί οί κάτοιικοι Κασταμονης, εν€α άνέλαιβεν τήν Διεύθυνσιν των έκεΐ Έλληνικών Σχολείων «Έκτται- δεντήρια Παπάζογλου» άττό τού 1916 έω τού θεΊοσνς τού 1922, τού Μθ5κροχωρίου τής Κ ών) πόλεως έν¬ θα έδίδαξε είς την έκεΐ Άστ κην Σχολήν άπό τοΰ 1922 έως τού 1924 καί τέλος, έγι<αταλείψ3ς τά ττάτρια ώς άνταλλάξ'ν'^ς, καΐ κα- ταφνγόν είς Έλλάδα, δττον διωρί σθη υπό τού <ΥτΓους^γε^ο^ Παιδείας είς Βέρΐοιαν καΐ έδίδαξε άπό τοΰ 1924 έως τό 1948 όττότε πλέον εξήλθε τής ΐπττρεσίας, οί κάτοικ-οι καταληφθείς νττό τού όριον ήλικία- έτταναλαμβάνω δλων αυτών των ττό λεων ε!ς τάς οποίας ύττηρέτησεν ώς έκτταιδειυτικός διαλαίλούν μεγα- λόστομα την έκτταιδευτ'κήν δράσιν τού άκούραστον αυτού διδοχπκάλου Συνειδητός διδάσκαλος μέ πλήρη έπίγνωσιν τής ύψηλής τ<:υ άτποστο- λής δέν ήρκέσθη μόνον στήν άττλή μετάδοσι ξηρών γνώσεων, άλλ' έττε δίωξε συγχρόνως τήν ανατττέρωσιν τού έθνικοΰ φρονηματος, την ττνεν- ματικήν καΐ &ρησκεντικήν καλλιέρ- γε'αν της τταιδικης καί νεανικής «ρυχής- Έκεΐ δμως δπου άτΓεθαναττίσθη τό δνομά τον, είναι ή πλοσία συγ- γιραφική δράσις τού. Μένει έκθαμ- 6ος κανείς ,μτηροστά στό πληθος των συγγροιμμάτων τού, τά όποία όχούραστος ούτος έ,ργάτης τού ττνεύματος συνέγ,ραψε κατά τάς έ- ώρας τού. Γνωριζων καλώς τήν ευεργετικήν έττιδιρασιν τήν ^ττοίαν έξασκεΐ τό καλό, τό ϋγειές θέατρον, σνι.·έγρα ψε καί διοργάνωσε παντοϋ καί ττάν τοτε, θεατρικάς παραστάσεις, ττρός ένίσχνσιν των Εκκληισ'αστικών Το ,μείων, καί είς τάς οποίας συμμε¬ τείχον ώς έρασιτέχναι ήθοττοιοί 6- χι μονον νέο ι έκ των μαθητων τού, ώς καΐ ό υποφαινόμενος, άλλά καί γιροντες δίδων ό ίδιος τό τταρά- δειγμα καΐ διδάσκων τούς άλλους. ίυστνχώς διμως άπό τα ύττέρο- χα αύτά έργα τού, μόνον ολίγοι τόμο1 6χουν έκοσθεΐ. Τά ττερισσό- τε,ρα θεατρΐικά τον έργα, καθώς καΐ μιά σειρά διηγημάτων τον, ί,μ- πνοχτμένων άπό τήν ζωήν τής μα- κρννής μας τηαΓτρ'ιδος ΊνεττοΛεως ώς καΐ σει,ρά ποιημάτων τον παρα μ«νουν άδημιοσίβυτα. 'Ως έκ τούτου, καθήκον επιβεβλημένον δλων ημών των μαθητων τον, καί ιδιαιτέρως τού 'Νθθ' ημάς ττα—ριωτικοΰ Σωμα τείον ττροβάλλει ή έκδοσις των άόη μοσιβύτων τούτων σνγγραιμμάτων τον. Αρίστη είναι ή δμμετιρος παρά- Φρασις τού Όμηρικον εττονς <Βα- τραχομαχία» τό οποίον έδημοσίεν σε σττ,ν νεανική τον ήλικία κατά τό έτος 1906. Τό τΓολύτΐιμον &μχος £ργο τού διά τοΰ όττοίον ττλατειά άττλώνε- ται ή ττοός αυτόν εύγνοήμοσύνη των .μσθητών τού καί δλων έν γένει των , τχττρ'ωτών, είναι ή 6ρα6ευθεΐσα είς διαγωνισμόν τού 'Αρχείον τού Πόν | •"ου, ίλαιογραΦίσ; της πάλαι τΐΌτέ γ8νετε.ίρας ημών Ίνεπ>όλεως τού
Πότνου·, ύττό τόν τίτλον Άβωνοτει
χικά έττειθή ή Ίνόττολις ελέγετο
«Άβώνον Τεΐχος» καί είς τό όττοί
όν μέ. μεγάλην ττροσοχήν καί φρον
τίιδς» σννεκέ,ντρωσϊ ολόκληρον τό
κχχτεκ—αρμένον λαογραφικό νλικό
τής ττατρίδος ημών ^δημοτικά ΤΡα
λία στό σύνολο, γιά νά έτπτύχει
μιά άιμόφωνη ΤΓθλυφωνιική ψαλιμω-
δία.
3. Άς μή νομιστεί ττως ά άφο-
ρισΐκιός σύτός μττσριεΐ νά άληθεύει
μόνο στή αφαίςΐα της θεωρίας καΐ
μόο ή φ ης ρς
δτ. στήν τπράξη κανένας δεν εΐνα.
/τι£ Ρ|!«τπ ινν ·νΛ-Μ·ΛΎ(ΤΡι η ΙΚΙΓΪΙ ΤΓωΓ 11Ο"
σέ Ο^ση νά νο·ωσει η ικκχϊ ττώς
έλάχιστοι είδικΌΐ εχοον τήιν
νά ο.<λλάβσυν τίς λεπττές τταραφωνίες ή άσνμφωνίες στήν &- μόφωνη ι(χ5τ>ιιιι.6ία. Έχει ό λαός ι
'τΓΐ->αΓες εύαιίσ€ητες καΐ τά σημα- Ι
δεύει καί τά νοιώθει δλα μέ τόν
τιρότΓο τον : ΕΪΜαι γνωστό ττώ':
φιλαχόλθ(/3ιοι ττηγαίνουν ν'
όΐοούσις/,.ν τον ψάλτη της σιρΒσκείας
το^ς. Την άδυνιοΐμία οούτή τήν £χει
κοί ό ύτρογραιφόιμενος. Χρόνια τττγ-
____ ^θοΰσα τόν άττόμιαχο τώρα
ίξαίρετο ΤΓροτοψάλτη Νικ. Βλαχό-
πουλο· στόν "Αγιο Νιικόλαο Άχαρ-
σ—όν "Άγ/ιο Κωνστσιντΐνο τού
στήν Άγία Τριάδα Άμ-
στόν Έσταυρωμένο
Αίγάλεω. "Έβλεττα: κι' δλλους θαυ-
μαιστιές τον νά τόν άκΌλονθούν στίς
(ι^ταθέσεις τον καί νά κιοπιαλαμβά-
Μουν έίπίικαΐιρες θέσιεις στά στασί-
δ.α ιοαΐ στά ικάγικιειλα γύρω στό
χΊεό τού. Έχεί νά ίδεΐς κατάννξη.
δάκρυ
σία νο λαβονν την ή ρ Β ,,
«πόφοίϊη γιά την «—ίλν?η „,
-ί,:€ληιμάτΜ» τής εθνικής ^ .,
σικής, ττοΰ είνοΐι κατς ττολκ
ρστερα καί ίιτείγοντα άττ' τ
λνεάπβνες Λκρικές Σ((ΐ)νέ( κί, ,,1
κατ' εύφη,μισμόν ύ&νικά Ώ5ίΐ"ο-
τά άφίλλ-Ί—ικο Ιδρύματα τοί {,
μοτικοϋ μας τρβγουδιοθ — 4^.
νει με την ττρί#το4ουλίο των
σμένων μονσι«:Λ'ίγκ.ν καί
κίμων Ιιροψαλτών, μί τή τ
οΐ-'.ίριγασίιο· καί των Ιιροψώτι
μβ>ς Σωμο.τείων, δ τι ετπ>ι«'&·1>]
τκό ό—' τήν παράδο— καί ",
ττ[ν ττείρια ττροκύ—τ*ι γιο τη
φιλίωο-η καί τον καίορισ,ιό
σφαίρας έττιρροϊ^ τόσο της 'μ|
φωνηις πολυφωνίας, ϊοβ κα!
μςνοφωινίας στήν έκκλησι
Γενικά γιά τήν όμό^ ττοΛ
φ»νίο3, σέ οσΐς ψ:ι>μωδΐίς άναλο
>Γ-ί, έχομε τή γνώμη π»ξ
μέ τά μέσα τού οΊαΟέτομί, δϊ» ύ·
ναι έφΐκτή ή έ·9θ|ΐογή η-μϊ τΐ|»
ττρβγματική θΊ>μονία τοϋ 5ρ» Τά
«έκ των ενόντων» δίν Εχουν ιίρ»
ση στό ττροκείμίνο. "Η Μχεις«
£έν Γβχεις 'Η κοί Αιτιχνίο Εεν ειι·
έρχεται οίτ'ε μιτοίλώμβ'ο ««ι ρ
ρει;έτ·α ν
Καί, κοιρόμηΐλιο τό δάκρυ δλη τή
Μεγάλη ·Εβδομάδα "Ομως λάχαι- Ι >ής ^ΡΥΟ μο^ο βα ^ακηη
νέ «οαβμιά φορά δταν εΤταν κονρα- γη-Γβύν τά "έσα για την φφη
σ,υ&.ιος, νά σΐυμψάλλει ιοαί ό βοη- ι της στό Μητροπολίτα Νβο, ώς
65ς -πον σέ έπΓίκαιοα σημεία τρο πρότυττο,
ττοΐρίων — της Κασσιανης λόγον
ΜΜΙ||ΐηΐΙΙΜΙΙΙΙΙ|ΙΙΙΙΙΙΙΙΙΜΙΙΙΙΙΗιΟ·.1ΜΜΜΜΜΜΙΜΙ·ΙΙΙΙ·«ΙΙ·ΜΙΙΙΙΜΙΐΜΐι»«
Ο ΙΙΡΕ18Ϊ! 1«[ Γ
[Οϊ ΕΑΑΗΙΙΟΠΙιΤΓΚΟΙΑβΒΙΚΟΤ ΙΤηΐΕΙΜΟΙ
Είς ιτο Δημοτικόν θέατρον Πει- Λλ,ήρους εΰοδώσεως τ_01
ραιώς ετελέσθησαν ιτά έγκαίνιβ των Κυπρίων Άγωνι^ώ'
τοΰ Έλληνογια·γκοσλια6ικοϋ Σι«ν- 'Ε.τηκολού9τ|σιεν αή;
δέσμου Πειραιώς έν μέσω κοσμο- λιτέχΎου κ. Νικ. Φαοβο ε:
συρροής. μέ πλήρη έ.-τιτυχίον ιη«
Τόν ποοσελθά'7τα Ποέσιβυν τή; θητών τής Σχολίΐς Α«·
Γυογκοσλαβίας κ-. Μίτα Μιξλο&ίκ Τάκη Βας τιμίδη χοι *■
πι;ίισεφώνηισαν καταλλήλως οί Δή- Πΐύλιου. Τό θοτ'ψον> τοιι ·ί
ααριχοι Πειραιώς κ. Δ. Σαπουνά- πήγγειλε θαυ,αάσια Ο Ί<»1· κης νιαΐ. ΔρΛπετσώνος κ. Καρασάτ ριτ'ΐαίδης. &ας, ό τ. Πρόεδρος 'ΐής Βουλής ν.. Δ. Γόντικας, ό Πρόεδρο; τού 11οι- ς»αρ·ττ|·ΐιιατος Πειραιώς τ. βουλε,'- τή_; κ. Στ. Χατξήιαπιεης, δ Γεν. Γραμματεύς κ. Δ. Άδραμίδης καΐ 5 Άνππρόεδρος κ. 'Ειαμ. Κααινό- πετρος, τ. βονιλεντής. 'ΕΛηκολούθη'σεν ό σημΛτντικός λό- γος τού ΆντΐΛΐρο.Ίδρου τοΰ Βιομη- χ&νικοΰ καί Έαποοΐ-κοΰ 'Ε—μΗληκ. τηρίον κ. Παλάντια καί ό λόγος, είς τήν Γαλλικήν^ τοΰ κ. Λουκα Νο μ κου ώ< μ-έοους των 'Ελλήνων έ- Τοπλιστών. Έ.τί·<~ς έκ μέοους των ά,ναπηρονν Πριρ·αιώς ποοσεφώνηκτεν ό κ. Ά- ξαρλής, ίν μέρους τής Φιλολογικής Στέγης ό Π<νόεΐδρ·οί· ταύτης κ. Γ. βεοχάςης κκχί έκ αέΌ.ους των έ.τι- σκειρθέντονν ';ήν Γιουγκοσλαβίαν ό κ. Άρ. Μπιαλάσκας. Άνολοΰθως ό Γεν. Γρ.ααμ/α.τεύς τοΰ Συλλόγου κ. Χ. Τσ·ρ·'δης ε'κά- λι σι«· οτό 6ήαα διά καταλλήλου πςιοσλαλιά; τόν κ. Πρέσβυν, δστις άτηντησε Γαλλιστί εξάρας τ«ς σχέ σεις των δύο λαών, ΰπεσιχέθη νά ίρνοισΦή άνενδότως διά τήν πλήρη ανάπτυξιν των πνιει«ιιατικών, οίκο- νομικών' καί τουρισ-ικών σχέσεων ν.«ι Ιτόνισεν ΙδιαντέοωΓι, υπό τά θν- ελλώδτ) χειροκρ·οτήμ<ατια των συγ¬ κεντρωθέντων, ι-ό σννεχές ένδιαφί- 'ϊί' ίϊλβ 4, ίληξε μ**·_| λήν τρ ών Γι^γκοολ' ταιηών έξαιρρτικοϋ ΑΙ Δ1ΑΛΕΞΕΙ2 ΤΟΥ «ΚΟΡΑπ» νων των Μοβηΐβν Γ^ , ΝΙας Σμθρνη£ «Ο ί βιάλιϊιν 6 ί2 υ θηνίων Μ. Σμίρ* τό μΑθημα των θρη"»1 καΐ ή άωγί| γιούδια, παροιμίες, αΐνίγιμοτα, εύ χές καί κατάρες, λΐ,ξιλόγιον Ίνε- ττόΛεως καί άλλα) καί διέσωσε τοιουτοτρόττως τόν λαογραφικό Θησιαα^ρό των προγόνων ημών. Σάς δ'αβεβαιοϋμαι δτι ή ττολυ- σχιδης διράσις υμών, έσαεί θά μάς σνγκινη, ή δέ μορφή σας ττάντοτε γλιικειά καί γαλήνια θά ζή άναμε- σά ιμας. "Ολοι θά έτχονμε τΓΟντοτε στήν κοιρ6ιά ιμας καΐ θάναι δύσκολο νά σέ ξεχάσονμε, κι' δς σέ σκττά- Γη τό βαού χώμα κι' θολήση ή ληθή νά σέ καλύψη μέ το ττέπλο της λη- σμονιάς. Ας εϊνσι αίωνία σου ή μνήμη. ; τον νπέο γτ); θηνών κ. Κώ:πας κΐβης ιτροήχθπ «Κ πσρ· Άρεω Πά>φ
Μω ΈτιικρατβΙας.
ΙΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ
Τίν ε_γαιΐΐιτ6
ττήμο
>16η
τήν
Κώσι
•ίλο
Αο^
-,ύχόμενος καΐ "κάβε
υϊΐα σιΐς εόγενικές
[ου.
ε,
ΝΕ0Σ -Ε
«Ο κ Άθανάσιος
νήν