187212

-—■»«"———·»»·— ·-—»■ ""—£?ε^εΒε—■
«ΥΓΙΚΟΣΚΟΣ
^
^
ΕΣΧΑΤΗ ΠΡΟΔΟΣΙΑ
19** |
^
Δ,***** -
Ή Μικρά Άσία ύηήρξζν, ώ;
νν«ατσν ή κΰΐτ'ις τού Έλληνι-
οΰ έλβκληρο; δέ ή ττοός τ«
;μοΰ, έλβκληρο; δέ ή ττοός τ«
Αϊγ«·«ν Άοιατική ζώνη κατω
^ίϊ^ «πό όμ^φύλους μας, άπό
Χΰ λ
ς
χιλιετηρίδβς.
βμως τούτου,
άπό τών αρχαιοτάτων χρόνων
οί κάτβικοι τί|5 ήίτειρωτικής
'Κλλά5βς ευρίσκοντο είς στε¬
νήν επικοινωνίαν καί έπχφήν
μίτά των λαών τής Μέσης Ά-
νκτβλής..
Ο Μεγ«5 Άλέξχνδρβς έπι?β-
χώρηοε περαιτέρω. Εΐσεχώρη-
οεν «ίς ολόκληρον τήν Έγγΰς
καί την Μέσην Ανατολήν, α¬
ι» τού ΪΙο,αρά ί(~·; τόν Νότ^ν
χ»ί βφβχοε μέχρι των Ίνδιών.
Ή ύιείσίυοις τή; ΈλληινικΓις
Φυλπς είς την έν λόγω περιο¬
χήν κ«ί είς την Βόρειον Ά-
φβιχίΚ συνεχισθή έ ν τ α Τ ι-
χ ώ ς κατ« τούς χρόνους τής
ΒυζαντινΓις Αύτβκρατορίας. Ί-
ίρύ9ησ«ν «ϋτω άκμάζουσαι
λ' άί 6
μ
καννι6«λ«ν
φιλικάς, μετά τδν
ΰ Μ
κα_ννι6«λ«ν τβΰ Μ~-βρές κ3{1
Τ©υ -ορλου, σχέσεις, διά νά οτη
ριξωψιεν την έτβιμόορο-
« β ν ςρωλεάν τί»ν - ^ 1 1 ._
ω ν ί
ρ
ληνικα'ι άποικίαι,
όλην την
υ
η η
έχταοιν τβϋ πρός την Ευρώπην
τμήματο; τής 'Ασίας καί τή5
Άφρική;· *τ·ό τ<τώ μέχρι της Άρ76ικη? ά' ό ί άό μχρ ς ρη? ρήμβυ άφ' ίνόζ καί άπό τοΰ Σουέζ μέ χρι τού Ατλαντικόν Ώκεανοϋ ζ μ χρι τού Ατλαντικόν Ώκεανοϋ ΐψ' ετέρου. Συνεπεία τούτου ή έττίδρα- ;ΐ{ τβΰ 'Ελληνικού πολιτισμόν ίιτί τών πληδι>3ιμών τών περί
ών ό λόγος περιοχών >πί-.ξζ
5ΐτμ*ντική. ώοτε ή Έλληνικη
γλώίοα, τα Έλλην.κά ηίη καί
έβιμα επεβλήθησαν είς τό ση¬
μείον αύτό τής Ύύρογείβυ.
'Ελλη-νικαί πχροικίαι, ύψί-
οτκνται άκόμη καί σημείον είς
τέ* Λίδανον, την Συρ-ία,ν, την
Παλαιατίνιτν, την Αίγυπτον,
την Αΐδιοτίαν καί την Τύνιδα.
Είς τόν Λίδανον καί την Συ-
ρί«ν, πλήν τών έξ Ελλάδος
ιγκατεοτηιμένων έκεϊ Έλλή-
ν«ν, ύπάο-χουν ΐό
χάτοικβι, οί όιτοΐβι ^
«τι κατάγονται «πό τεύ; Μα-
κεδόνας τού Μεγάλου Αλε¬
ξάνδρου καί τού; "Ελληνας τβΰ
Βυ;»ντίβυ. *
Είναι κατόπιν τούτου εύεξή-
Υητον τό γεγονός οτι βί "Ελλη
*'£? α~λ«ύ£ΐ>ν της εμπιστοσύ¬
νην καί τή$ φιλίας τον πλη3υ-
βμων της ίΜέσης Ανατολή;.
οί βΐτοϊοι έ$εδήλω<3«ν πάντοτε την ουμπιάθειάν των κατά τού; εδνικβν,ς άπελει,δ^ρωτικβϋ; μ7ς «Υωνοις σήμερον δέ είς τόν ά- ια Την απελευθέρωσιν Ελληνιχή; Κύπσβυ, έκ τού ηννιδ ζ' ς λληιχή; Κύπ Βρεηννικβδ ζυγοϋ. /" 6 έ 6 α ι ο ν ή Ελλάς δύναται νά χρη- κι ώς σύνδεομβς πρός έ- ία ξϋ ω λώ ς ρς μεταξϋ των λαών η; ΐΛρώπης καί της Μέαη; Λ'ΧΤολής, δι' επιτέλεσιν έ?- ν*>ν οίκβνβμικής ξξ,
προόδβυ καί πβλιτι-
Ή
ξ ημάς &μω;$ έμΐτιστβ-
των λαών τής Μέσης Ά-
ής τούτέατι τςς>ν Άράδων
Άράδων
οί έποϊοι μισοΰν θανάσιμα τβύς
Τούρκβυς &ά κλβνισβή ά ν ε-
" * ν ο ρ β ώ τ μ $ καϊ θά μάς
*π®στερήση καΐ τών τελευταί¬
αν φίλων μχς, εάν, πειδίμενα
ι'{ τάς έπιταγάς τβΰ λ υ ο
ί«δίβΐέρο) των μισελ-
λήνων ϋπον,ογοϋ των Εξωτε¬
ρικών τής Άμερικής, έπ*να-
ότι
Α ι 8 ι ο
γιινοον
φωλεάν τών π ρ ο α ι-
ν έχθρών μας, τώι.'
. . βίΐρίων, ποΰ λέ
γονται Τοΰρκοι.
ιχΒώμεν επί πλέον
Μ ω ρ ο ί κα'ι ή-
ι εάν τα έκ τοΰ π«-
παδήματα ίέν μάς
-> - -. ----- Εάν παρα-
Ουΰθ^,ιιεν /ν«·^ --« .
«,γν»*^4β,ν <ΛίΤΐο τας συστάσει* καί τάς πιέσεις των δ ε δ η- ω ν ι ς. ν έχδ-ών μας, των — Γτρ·ωτοβτατβϋντων τών Ά»- ρικανών τβΰ θωμά Χτίουϊ καΐ των "Αγγλων τοΰ Λένβξ Μπό υντ - και καλύψωμεν τη,, πρός τ,γν Βαλκανικών ή πλευρόν της απο πάσης απόψεως νρεω- κοπημένης Το^κίας, ή οποία δι^ατρεχει τον έ έ ο χ α τ ο ν ο χ α τ ο ν, πλήρους καταρρεύ- σεως, κίνδυνον, διότι περίοτβι- χιζεται άπό λαούς, ©ί όποϊοι δι καιως την άπεχ&άνβνιιαι λόγω τπί άΓπ^τί», κί{1 τής άτιμία ρ των έν Κωνσταντι- έ.ν Κύπρω „ ρ β 3. της. Τα κ α ν ν ι 6 α λ ι κ ά ο?- για, πβϋ διέαιραξαν οί '~ είς 6άρος --""■-- " νοι»πβλει νών μας, είναι τόσον' φ α τ α καί είναι τόσον ε - ν α υ λ © ι είς τα ώτα μας αί εναντίον μας ΰ&ρεις καί απει¬ λαί τοΰ κιτρίνου Τοι>ρκικού Τύ
που καί των άλλων ψευτοπαλ-
ληκαράδων τής Τουρκικής Έ-
«νοσννελ,εύαεως καΐ τής
οπουδαζβύσης ~
ΚΑΙ
ΣΩΚΡΑΤΗΣ ΧΑΡ. ΣΙΝΑΝΙΑΗΣ
ΧΥΜΦΒΡΟΝΤΟΐν
ΓΡΑΦΕΙΑ -- ΤΥΠ0ΓΡΑΦΕΙΑ0Δ01 ΣΤΑΔΙΟΥ «5 — ΤΗΛ, Μ7-12·
ΜΙΚΡΑΣΙΑΤΙΚΑΙ ΑΝΑΜΝΗΙΕΙΣ
ΧΡΙΣΤ0ΥΓΕΝΝΑΤ0Υ1916ΕΝΑΤΤΑΛΕΙΑ
Ό γερμανός φρούραρχος Άτταλείας φόν Σιρσντάετ ό
πρίγκηψ Μωρίς τού Σάουμπουργκλίππε καί ό μαέστρος
τηςπολιτικο-στρατιωτικής μουσικής κ. Άλκφ. Πολύτιμος
Τού συνεργάτου μας κ. Θ. ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ
¥¥¥¥¥¥¥¥¥¥¥¥¥'
-λης
ΑΤΤΑΛΕΙΑ 1915- Μσλ.ς ή δωρον κ«ί Κωνσταντίνον
α άποχωρησασα τής τρ;- δρου. Παναγ
συμμαχίας (Γερμανία, Αύ- «αί Χρήοτον
Γγαρτα καί Ιταλία) σιι- κατσιταγώσ-ιν ώς _
μέ τό μέρος τής Τριττλης στρ—-ιδικής τινός ύ.._ΑΚ™,
( Αγγλία, Γαλλια είς τή νΜουσικήν τοϋ Δήμου.
κ«ί Ρ»σία), αί Τουρκικαί αρχαί
Αττοβλείβς κατέσχον τάς έν τή
πόλει Ίτοίλικάς τΓεριουσιας, των
υπηχέων _ Ίτο,λικης Ί9αγεν&ιας
ττρό μηώ 0ά
ττρό ιμηνών
η υ
δ·α
ζης Τβυρκικής νεβ-
λαιας, ώβτε πρέπει νά εϊμεβ..
τελείως άναίσθητοι, πρέ-
πει νά μην εχωμεν β ίί τ ε
» Χ ν β ξ εθνικής φιλοτιμίαν
/.αί άξιοηιρεπ£·ία5, διά νά δε-
χ&ώμεν νά σφίξωμεν την
μένην, είς τό τίμιον
των ομβγενών μα; αίμα, Τουρ¬
κικήν χείρα» ποΰ μάς προσφέ-
ρει ό α ι ο χ ,ρ ό τ ε ρ β ς τών
παληιανβρώπων τήζ Οίκουμέ-
νης, ποϋ άκοώει είς τό ον&μα
Τζών Φόστερ Ντάλ-
λ ε ς.
Ή άνασύνδεσις αλλωστε δϊ-
σμών λυκβφιλίας μέ
τού; Τούρκβυς οί οπβϊόι, όχι
μόνον έπι»ουλει>ονται την έ-
ίίνικήν μας άκειραιότητα καί
την ύπόσ^σίν μας άς φι>λής
άλλά
μς άς φι>λής
καί ώς "Εθνους, άλλά καί μάς
έπρόδωσβον κατ' επανάληψιν,
δπως καί κατά τόν τελευταίον
παγκόσμιον πόλεμον — αποτε¬
λεί εγκλημαέσχάτης
ΐτροδοσ ί άς! Καί ώς τοι¬
ούτον 6ά καΤαλογιο8ή, έν και-
ρω, είς βάρίς των
παραγόντων καΐ ολοκλήρου
τοΰ πβλιτι»ιοϋ κόσμου τής χώ¬
ρας, ό οποίος δέν 6ά άΐντιδρά-
(η α 9 ε ν « ρ » ; κα'ι ά π «-
τελεομαΤΐκώ5, πρ«;
άπβοό&ηοιν ενός τοιούτου ά ν¬
τε Θ ν ι κ β ΰ άνοσιουργήμα-
τβς.
Έν εσχάτη άνάγκη τον λό¬
γον έχει ά λαβς, ο οποίος κα¬
λείται πΛντβτε νά πληρώση
μη χ»ρ^άν6>ν δ·α
την υπό της Ιταλίας, κατεχομέ¬
νων Δτοδεκάνηυοιν. θϋτω καί αί
Ιταλικαι σχολαί αρρενων καϊ θη-
λΓ^ν περιήΐλθον είς την κατοχήν
των Τουρκικών Άρχών, μεθ' 8λ»ν
των Ιν α"τα·ς ύλικωιν μεταξϋ τώ/
όττοίων καΐ μία πλήρης όρί
έκ 48 μουσικήν όργάνων.
Ό Τοϋρκος Δήιμαρχος Άττα¬
λείας έζήτηισχ νά καταρτίση Μου¬
σικήν τού Δή,μον. "θργα'να υπήρ¬
χαν άλλ' έλε,ιπον οί τταϊκται. Καΐ
ίΐτί ττλίον επρεπε νά εύρε6ή καΐ
ό 'μαέστρος. Εζητήθησαν άπό τάς
Μεραρχίας τής ιτεριοχής Άττσΐλεί-
ας στρατιώται γνωρίζοντες νά
παίζοκν δγανα. Εύρέθηασν έν συ¬
νόλω 8. 'Εζητήβησαν έκ των ιτο-
λιτών έθελονταί μέ μηνιαίον μι¬
σθόν μιάς λίρας τουρκικής καΐ
ενα άρτον 300 δρομίων ημερησί¬
ως. Καί μέ αύτούς καΐ μέ άλλοι/ς
Όε«μαι>ικής ύττηικοότητος, έκ των
άΓαισίας μνημης Εργατικόν τ«-
γμοττων (Άμ&λέ Ταμπουροΰ), α¬
πάντων 'Ελλήνων, τό κενόν ήτο ά-
κ^μη λίσιν αϊσ&ηιτόν. Ιδίως δέ τό
ζήτημα τοΰ Άρχι,μουσκού τταρεμε-
νεν οβλι/τοιν. Ό Ρέκτης Δήμαρχος,
κο.ταγωγης Μακεδονίας καί μέ σύ¬
ζυγον 'Ελληινίδια ευρήκε την λύσιν.
Διατελών τότε ώς γραμματεύς
τού έν Άττα)λ6ία Βασ. 'Υποττρο-
ξί,νείου, ούτινος πρόξενος ήτο ό
μακαρίτης Νικόλαος Χαντέλλης,
έξ Ιωαννίνων, άνδρας λίαν νοννε-
χοΰς καΐ διπλωμάτου, ενθυμούμαι
καλώς δταν μοΌ άνεκοίνωτεν ότι
έλαβεν 'ίν φιλικώτατον έγγραφον
τού Δήμαρχον, διά τού οποίον
ούτος τόν τταρεκάλει όπως επι¬
τρέψη είς τούς "Ελληνας ύττηκό-
και την γνώμην μοί;
συνεφώνησα ιμετά τού μακαρίτη
Χαντέλλη όπως έξι/πηρετήσωμεν
την κοινήν ύπό&ίσιν τής έμψ^χώ-
σεως τού πληθυσμόν τής ΆττολΓ.ί-
»■? κο,ί τής κο,λλιτεχνικής κηί
πνιυματικής σνμ6:λής τής έλλη¬
νας παροικίας είς τώ δντι
ΐτροοΡευτικόν τούτο 6ημα τού
Τοΰρκοκ Λη,μόρχει;, δεδομέ'χθυ μά-
' Ι3τα ότι ή "Ελλάς έτήρει μέχρι
ιοτε άκόμη στάο-ΐν ούϊετερότητος,
■·*""*" των δύο- άντιπάλ«ν παρα-
κν- σι/χνότατα μέν ττρό τής κατοικίας
'-· τού πελιτικού διο.κηταυ (Μοντεσα-
ριφη) τής πόλεως, τού εύγενεστά-
χου Σαμττοθρ Βέη, δποτε δεν διε-
τάοσετο είς τάς διαφόρους παρ>
λάοεις κα'ι εορτάς ποΰ έόίδ3·ντο
έπ' εΰκαιρία των κάβε λίγο καΐ
τό.ξεων.
Κοΐ οίίτω Άρχΐιμουσικός τής ττο
λιτικο - ιστρατιωτικής Μουσικής
5ι«ρίσβη ό άγαπητός μοί; έξάδελ-
φος "Αλκης Π&λ6τΐιμος, ΰπήκοος
"Ελλην, άττόψοιτΐς τού ΏΒ&ίοιι Α¬
θηνών, Γεξιοτέχνης τού βιολιού,
γνωστάς καί έν ΆΒήναις καΐ ώς
Γεν. Διευβυντής τού ψυχογωγικού
τμή.'ατος τής παγκοί.ως γνω-ττής
Χ.Α.Ν. (Χριστιανικής Άδϊλφότη-
τος Νέων) καΐ ώς εί'ϊικός τής γ;-
νικής ψ'οχΐ^ωγίας ττολλών ιύαγΜν
ΊΕρι/μάτων.
"Ολοι οί άττετελοΰντες την μου¬
σικήν ούΐήν ήσαν ένδεδυ'μένοι μέ
στρατιωτιχήν στολήν έξ ύφάσμα-
τος κοΐλοκαιρΐ'.ού ληού (χειμώνα
κολοκαΐρι!) χρώματος άνο-ικτού
κιτρ.νου, φέρ:ντί·ς έττΐ κεφαλής ώς
κόι>ιτμιμα δίκωχον (καλττάκι - 'Εμ-
βεριγιΐ) χ,ιώματος καφέ. "Εχαι-
ρ:ν δΐκαιώματος ελευθέρας κυκλο-
φορίας κατά τάς άιτηγορευμένσς
ώρας τής νυκτός καΐ έμυβοδοτοί'ν
το, ώς άΜψέρει,ΐίν, μόνον οί "Ελ-
ληνες ύττήικοοι καΐ οί ττολίται έ-
δελονταί, "Ελλη.ίς - Όβωιμανικής
υπηκιθότητος.
Ή μόνη λοιττόν άττόλαυσις ψ·«-
χαγωγίας τού 'ΕλΙληνο - τουρκικού
πιληθιτσιμού τής Άτταλείας, κατά
τάς χαλεττάς έκείνας ^μίραζ τού
Α' Πε/γκοσμίου Πολέμου, ήτο δταν
ή έν λόγω μουσική ετταιζί- τα ττρα-
βε λίγο καΐ
λιγάκι ευχαριστών (;) πολε,μικών
ε,δήοΐων τού Πρακτορείου Ά.ατο-
λής.
Άληβές είναι ότι καΐ οί "Ελη-
νες κάτοικοι Άτταλείας ύιτερηψα-
νευοντο διά την ώς αν« μουσικήν,
καβό τι οί -πλεΐστοι των παιιςτών
της ήσαν έλληνικής καταγωγής.
'Καί έδώ, είς τό πνευμα¬
τικόν ττεδίον, ή φυλή
μας έκρατούοχ τήν ά.ωτερότητά
της άπέναντι των Τούρκων καΐ οί
τελειιταϊοι ούτοι δέν ηδύναντο νά
άττολαύοΐ'ν την χαραποιόν είδησιν
τής ημέρας, εάν οί "Ελληνες δέν
τταρεΐχον την συμβαλήν των. ΆΒε-
λά μας λοιπόν διοοσκεδάζαμεν τοΰς
Τούρκους, άλλά ταυτοχρόνως καΐ
ημείς ξεχνούσσμί την σκΐλαβ.ά καΐ
τούς ττόνους μας, επί τή ϊδέα ότι
βλή έ
οι;ς Άλκιβιάδην Πολύτιμον, Θεό- γματικώς έκλεκτά τεμάχιά της
ή
μας γιγνομένη ύττό τό
κράτος τής :-τπ6ολής τού αύθέ.τοιι,
μάς ττορηγορούσε δικαίως, διότι
είς αλ,λο υψηλόν έττίττεδον ύττερτί-
ρούσαμεν αυτού.
Έκε-ϊνος εΐχε τήν ανάγκην μας,
ημείς οί δούλοί τού κυριαρχίύσα-
μεν έκεϊ δττου αύ;ός ώμολογοθσχ
μόνος τοιι, την κατωτερότητά τού.
Οί ύττάδονλθι λααΐ ή'ντλησοτν την
δύ.αιμίν των ττάντοτε άπό την πνευ
ματικήν ζωήν καΐ οί τύραννοι έ-
ττεΐαν ττάντοτε διότι έξήρτησαν
την κατάκτησίν των άπό την βίαν
κοί ούχι άπό την ττ.ει/ματικήν κα-
τάκτησιν.
Ή έλληινική Φυλή, εάν υφίστα¬
ται μέχρι σήμερον, εάν δέν έχάθη
διά των αίώνων, διά των ΰττοδου-
λώσ&ων κοί των τρομερών έξοντώ-
σεω», εϊναι διότι άττό των αρχαιο¬
τάτων χρόνον κατέκτηυε τόν Κό¬
σμον πνευματικώς. Άντΐ τής ώ-
μής 6ίας έχρησιμοποίησε τό ττνεϋ-
μα καΐ τόν πολιτισμόν. "Ετσι έν
τή πραγματικότητι ο κατακτητής
της εϊτε Ρωμαΐος ιϊτε Τούρκος ϋ-
(ΣΥΝΕΞΧΕΙΑ είς την 2αν σελ.)
Επι τη κοσμοσωτηρίφ Γεννήσει
Ο ΘΕΙΟΣ ΔΙΔΑΣΚΑΛΟΥ
"Οταν δέ ήλθε τό πλήρωμα τοΰ χρόνου, έξαπέστει-
λεν ό θεός τόν υϊόν Αυτού.
Τοϋ συνεργάτου μας ΒΥΖΑΝΤΙΟτ
Β'.
Είς τό προηγούμενον Εγγραφον
ότι ό Χριστός συνεπλήρωσε τόν
τ ο ν σεφτε
■ΐτρωτη πετρα»
'Άς ρίξη την , τεχνών. Πλήν, ήγνόησε την κυρία¬
ι τέρυν εκδήλωσιν τού πραγματικόν
Κατόπτληξις είς τό άκροκτήρι- ' ΐΓθλιτιο-μοϋ. Αυτήν, ποϋ είναι
τάί δροοματικάς συνεπείας τή; Νόμον τού Μ«ϋι>έως διά των περί όν! Κα. ο κοινάς τους αρχ.σε , κ λ ε ι δ ι τ η ς < „ τ '*> "ί' ^ , ' . ,.... Ι____ α.λ~.ο__-:-.- α.'.τ____™Λ—,.,^ ' οκίπιτεται : «ΑτνττοΡω εγω να είπω α ς. Την ανθρωπίνην αλλτι
άπό τριετίας καΐ πλέον έφαο- Φιλονθρωττια-ς, Αυταπσρνησ
,,ΛΓήιιέντι<:. εί£ την χώραν μας, Αλληλεγγύης, Συγνώμης κλπ. μοζομένης, είς την χώραν δουλβπρεπβΰς, ά«έ- ναντι τών πρβαιωνίων ^&ρών μας, ττβλιτικης. Μ. ΚΑΛΟΓΕΡΟΠΟΥΛΟΣ ΑΠ' ΤΙΣ ΑΛΗΣΜΟΝΗΤΕΣ ΠΑΤΡΙΔΕΣ ΜΑΣ χριστουγεννΓστον ποντο ρθ'γγελμάτων Τού. "Ε'μπροκτα πο>
ροοδείγιματα των Παραγγελμάιτων
αυτών1 άναφέρει πλείστα δ>σα έν
τη πρός τόν λαόν Διδασκαλίαν
Τού. ©ά υπενθυμίσωμεν έξ αυτών
δύο έκ των -πλέον χαρακτηριστι-
κών.
Τό πρώτον άφΌρά των αϋταπαρ-
ντ,σιν τού Καλού Σοιμαρείτοκ τόν
οποίον παρουσιάζει ό Χριστός ώς
τόν τόπον, τό ύπό-
δ ε. ι γ μ α τού άμέσου μέλλον-
τος κολού Χριστιανού, ώς τον
ηννόει ό
< χωρίς Άν αΕΐ·ς μέ προσΐοχή τό Ί*ατλϋούμι.στο μωσβϊκό της ιΕλ<- ',νχκής Λαογααφία,ς, θά έκσταστα- άλλο, καί θά γοντ <ττόν πλοϋτο καί η'ήν π»χτίχαρη Λοικιλία των χθϋ>-
μπιροη) ά στίς Λφ'9αστ?ς
τοΰ Λαοΰ μηις» "<* σι'ΐγκαιρα, πώς η λαο- τοΓι Πόντου, τής πό άπό- άνατοί.ικής άχιριτιτκής πε- ιμιίαν ΙδιοτΐΜϊ'α Στά'ήθτι, στά 29η μ.α, φοιρίσΐίς, σ^ ίς χαλλιτβχνικες ις, ο-τή γλώσισα, (ττά μνητ τού λόγου, σέ δλα τα φανκ- τής ςωής;. Καί φέρ.οι»ν δ- τό χιαρ'αχττιριστικόν γνώρισμα, - — λ Ι/ΛΓΑΛΥ ηννόει ό "Ιδιος. _ ΙΙ Κ. Λ· ΑΚνΙ ΛνΙ | <0 ήνβρωπος ούτος εύρεν έκτα- νά ννχτώσει, μετ« δην κείμενον είς τόν δημόσιον δρό- να^^ ^ Β0ν ϊνα ξένον, π1ι9αν«ς Ισραηλι- λ τών μετά τών όμοφύλων τοΰ ό- ττοίευ μάλιο-τα, οί Σαιμαρεΐται δέν , ανα τρείς *~ ευρίσκοντο είς καλάς σχέσε,ς, και }, «νΐΛ ■«, * , , ;ον 0{ Λη0-ται άφον τον ά- παΐρ^νε γυρω τα ^,^^ ^ άφ.κ_ ήμιθονη άπό τάς πληγάς ποϋ τού τφθξε.η- Τόν περιο-ι/νελεξε, τού εοεσε φέτα τό ονναντιόταν άνά τρείς και ρ; άπό Λαοάβοοτ) μακρόχρονιη καΐ χ'ί ηό οιιγγενικά μέ τό βυζανη- ν<>. μέ τό μρ<ται.(ι)νικο πολιτιβμο ** έ;ΐττνκτμιοΰ, ΛιαποτιοΐΐΑΐένα Μ* ι« Λγνό χριστιανικό πνεΰμα >:αί
V*
βα&ύτ'ΐτη άνθροΜηά. "Ενα μικοό
ΤΕ(ΐν.ήριο, γιά νά ο>6αιώσει «τοΰ
'όγου τί άσ*Γί».λές», μπιο,(?εί ν' Λ-
κ-α'ι τό σημερινό μας ΟΎ)-
δώοΊομε ίο'α μέρος ΟΛΟ τη
—., είκόνα τοΰ έ-ορταΛμοΰ των
Χρκττοιιγΐνν<ι»ν —ά Κοτΰίορα ('Ορ ^ί τού Πάντου. Καί ('ιλ' αυτο *« ηάρει ό άναγνώσΤης μ*άν ίδ*α V1·» τό οτύνολον.. .·. ΠΑΡΑΜΟΝΗ. Περιο'^1^9 '^Γ0 "**« ίλλο, τή γιοοτάσιμη μ"'? γΌονιαοας ιιερας τη Τί»(Λαιδιά. Τα παιδία — ^ιι μδς Γίνουν την έπίγε^ια Τ?ί- ί.(ι>ή;. Ή άλήθεια «ιΰτή έχη
τΠν ά«άλυΓη έπικ,οάΓηστί ΤΤΙ? κι»οι·
"« «ίοιτκΊ τίς ίορτές τών
ΥΡννων. Άπό τίς παραμονές
*°'* οί διιβοοΛές τ<ϊχν στ« σχολεϊα. Καΐ ή παςχίτασή το-'ί άπο μιά 6{νο,.ιάι?)α, —λλοπλα- ' κα'ι ά>ιαφτέ.ρο)νε τή χο-οι
ταιδιών, ποϋ άμίθΨ·να .τια,
σπουργιτάκια, ξεχτηιοντΓΐν
δρόαους (ττί!; γει. ϋνιές και
!"-*. στούς .τερΐ.'οολους τών «χ>>
'.·Ρΐ«ν ^οΐ των ί^χλη<τι.ων. ΈκρΙ τί; όιιάβες τους γιά να στό χοιστουγεννιάτικο νά γιά τή τ,ρ,ών συνκκκιών τής ττεγΐΑμνΜσαν, χ ποϋν». """ τας πΝγάς, τόν έφόρτοοσίν « έ π^ι σαν. ύ Ι ί ί οιι κ τ ή ν ο υ ς» £- ώρ&ς ό- με τή όμάδ.ες άνά «ι», τέσσαοες καί οίΐίτια των τι_ ."όλης, γι-ά «ιά τα ποϋν». "Ολες οί Λ>α.ρέε.ς, κςατοΰσα·ν φα-
ναοάχια, χάρτινα κΛΐρίι»:- ---------
τ.σ"ι« λογής — λογής,
τήν άπλ-ότη) ά τους «0™ο<·ν^ε | ^κλήρες μέχρι τού πανδοχείου - Γτή γιορτάσΐιμη ο'ραοια ενα τον __^ ^ έγκατέο-τησε τον πληγο- χαρ)·ιό»ι«νο καί μίαν ο·ψη φαντα- ^ κ{χϊ £δ«— χρήμ«τα είς τον ο·μαγοθΐ«ή· τό **«"«■ εΐτανε γρ«- ' ζοχία δ.ά νά τόν περιττοιηβη, φΤ^ότατο, δταν μάλιβτα τυχαινε ε^ δτ, εά έττοινηρχετο ^ την τ!γ ώοες αί» ες νά χιονίξει. Κι ι- έι^ομένην δ,ά νά τού δώση/αι ολ- μΛττίτσΐΓς κόκκινες και Χ?; λβ χρήματα. Ληλαδή κοτπααχ, ά- ξιΛιαΐίΤΐΛ,ένα άπό τό κρύο, να τ· δοι,λεια του γιά την ό- ,.νοιΛίϊον«· οί πιτσιρϊκ.οι κ«ι * '. ^ταξίδ:-υε, έβάδ.σε ττεζοι, ε- χρήματα, κ«ί, τό κυριώτερον, ε νά συλληφβή πι&ανως άπό ληστάς βαδίζωνο-ι- τόν επί νά τά γουχσιΑίξουν τρέχουν ά™ πόρτα σέ πορτα έπκτοι-νει α»* "λλες τα σπ£τια πού δίνανε χβη λΰ τό *υΟ
-
-
τα καί
στά..
ίπΐτελ,κά χΛχΚ-
&ία
θΙΙλ ΛΙΪ.Ι ν/^ΐ| --------* ,
νττΐλώνονταν οτις πόρτες και
χι';αν τουρτουρίξ/ανταις καποτες ^ο
Α "τί ιμ ι <τ μ· α ν· „, οπτκό ασαα, άπό κοίί σ-τά τελευταία Χριστός 'γε^*^ χ0Β(? •Ά καλή ώοα, καλή 'ς την &α% 'Α "αλόν π,αιδίν οψές Υενν?».ν, - '- ν οΰριανεσβαθεν, ίνέιΜεσ-εν ή Παναγία. ( Τόν ένέοτ,εαεν "ΑγΐΛ Παρθενος.. Έχαιβάλκεψεν 30θν·σόν πουλαριν, 'ς σό σταΐΗ3'0'"θθΐιΐιν· τίτον οί χιλ1 Εβραϊοι Λι/. Εβραϊοι χαί μυρ' Εβραϊοι Άς σ' άρχοιντικόν κι άς ΙΌΐ'αιξεν χολή _'κ' Ισταξεν καί κιεσέ Καΐ τού Χ^ βνοιγαν «αοα 5δ Λϋσον την ?λα σιήν καί δχι τρέχων άδ τού τραυιμεΐτιαν, Εφητπος ο,ύταπσρνήσεωί ΧσΡιν . ,,η η ** - · ---- τού «Π λ η- ς. Τελεία ^ηλ. παοαΐδειγμα ενός τού, σ ί ο ν». Τό δεύτερον άφορσ την ΓΟ,, „----διά νά την ^ , σώμφωνα μέ ενα σκληρόν νο- ,,Μ '» ε9ΐ'μον. Κοπά καλήν της τυ- -μ5. δρέθηκεν έκ&ϊ ό Χριστός. ό ρίξουν^ τις τουσο/ν τ ο ζ# θ ο ν πετρες ά ν α μ λ ί- 6 α λ έ τ «»· λόγια : «Βρέ καθαρ- σάς; "Ισως ι- σκοτωσετε σα σκυλί, ζή—τ* λ«ο* χ^λ ^ε δ? κ^μη τ ο Χ ι- σκέ,πτεται : «Μττορώ έγώ νά είπω α ς. Τήν ανθρωπίνην άλληλεγγύ- ότι εΤμαι άναιμάρτητος; Καΐ αν αύ τ.ν. Τήν ατομικήν και την όργανω- μένην (ριλανορωπίαν. Τίν' βεραπεί- αν τοϋ ανθρωπίνου πόνου. Αυτή ή εκε^'.ωσις τού πολιτισμοϋ, δέν ΰ- πηρχε, ή οχεοόν δέν ύττήρχε τότε ουτε στούς "Ελληνας ούτε κα'ι οτούς αλλους γνωστούς λαούς. Οί "Ελληνες εκτισαν λαμπροΰς Γ>οοϋς παλα/τια, άκαδημίας, θέα-
τρα, ά3λητικά οτάδια. Πουθενά
Νοσοκοιμίία, Γηροκομεϊα, Όρψανο-
τροφεϊα, άγαθοεργά τέλ;ς Ίέρύ-
ματα. Τα μονα, άς ποθμε τοιαϋτα
ήσαν τα ΠρΐΛΐανί,ϊο:, δηλαδή συο--
σιτια είς τα όποίά έτρέφοντο δω-
ρεάν κατά τό γήρας των μόνον
έκεινοι πού εϊχαν προσφέρει με¬
γάλας ύπηρεισίας είς τήν Πατρί-
δα. Μόνον έ κ £ ϊν ο ι- Ή¬
το δη'λ'. αντό ενα εΐδος συντάξεως
πού τοίς άπ&νέμετο έκ μέρους τής
Πολιτειας.
Οϊ "Ελληνες φιλόσοφοι προσ-
π-·8οϋσαν νά έ·ξίυγενίσουν τό Πνεύ¬
μα καΐ τήν ψυχήν, σύμφωνα μί τάς
τότε άντιλήψεις π^ρΐ των ήθικών
αξιών αΐτινες τοτε συνίσταντο στή
Λθπατρία, στή φιλοστοργία, τον
σεβασμό πρός τ ο Γηρας τόν σε-
δασμό πρός τούς ν&κροϋς καΐ τήν
Φιλοξενια. Περΐ φιλαν9ρ«ιτίας, πε¬
ρί άγάπης τεθ Πλητίον, ούδεμία
ίιδασκαλία. Αΰταττάρνησιν χάριν
τού Συ>όλου, δηλ. τής Πατρίδος,
•αλιστα. Αώτα-άρνησ>ν δμως χα¬
ριν ενός εκάστου συνανθρώπου,
δέν έδίδασχον οί φιλόσοψοι οί 6-
τός ό Προφήτης πού τα ξέρει ολα,
βγάλη τα βρώμικά μευ σ τ ά
Φ ό ρ α καΐ γίνω ρ&ζίλι; Στρίδε
ΐό καλό πού σοϋ βέλ« 6ρέ Μπϋ-
χόρη, 6ρέ Νισσιμη, 6ρέ Άβράμιη
να μή βρής στό τέλος καί τ ο
μπέλλα σ«υ». Και άρχισε
ενας ε. άς νά φεύγη.
Καΐ δταν πλειά δέν εμεινε κα-
νείς τει>ς, γύρισεν ό Χριστός και
εΐπε στή γυναϊκα, πού ε-ΐχε άγκα-
λειοσμένα τα πό£ια τού καΐ τα
ψ.λοϋσε μέ λυγμούς. «Ποΰ είναι
αύτοι οί πσΛληκαράϋες π:ΰ θέλανε
νά σέ σκοτώσουν; Φ^γανε βλέπω.
Γιατΐ £έν εΐ.αι κι' αύτοι κολλίτε-
ροΐ. Πιίγσινε τώρα "αί σ·ύ« |<οττέλ- λα μ«υ στήν ε-χή τοΰ ©&οΰ, καί <.μ ηκ έ τ ι ά μ ά Ρ τ α ν ε» Νά γίνης άπ' έδώ καί μπρός κα- λή καΐ λώ μρς γυναϊκα» Καί α¬ ό ίδ ά λή καΐ χρήτ'μη γυ σφαλώς θά ί7ινε. Διότι είδεν άφ ενός την κακία των άνθρώπων και έ ή λσύη καΐ άφ' ετέρου ό καλωσύ.η καΐ τού ©εοΰ τής Α- σ υ μ π ό ν ι α ίάπης! , Τα ώς αν« πσραδειγματα είναι όύο άπό τα δείγματα τής έμττρα- έή των ττερι Αγα- κτου έφαρμογής των ττερι Αγα- *Ύ**ΓΓ Ι υ , κ,,^, Συγνώμης κλττ. ττορΛγγελμα- των τού Χριστού δι' ών συνεπλη- τε τόν Μωσαικόν νόμον. Κα'ι δέν απεπλήρωσε μονον τον Νόμον αυτόν ό Χριστόζ· Β0^1 των διδαγμάτων Τού, μεταδοβεν- των διά των Απόστολον κοι. 0 ρ«μαϊκός πολιτισμος λαμπρότερος, ό 'Ελληνισμος στις αί απεκλήθη έκτοτε λ η ν ο ΤΓ Ο λ Ι ΧΡ σ τ τ ι σ σ α ν μ ό ς». ιδίως ό δ- «'Ε λ- κ ό ς ΤΓΟΛ1 ··«·**— · . ι ■Ο μέχρ. τού Χρ'στοϋ Έλλην.κος πολ.τιο,μός ό οποίος, ώς άνεψερα έν τώ ττροηγοιψενω αρβρν^ βωσε" καί $αμ6ών&ι άτ— -" σμόν έστερε'το τού ο^ο,χείου διά νά γίνη τεΜ.ος. Ε- ' ίίλην και επλασεν ξηυγενισε άή αριυ κΓΊΙ πόν ττηλόν, είς τα μέτσλλο, είς τα ΧΡ"μ«τ<*· ό "Εδ»σε ζωην είς Ανυ- , είς τα ΧΡμ ό Πνεύμα διά της φ.λοσο- ή ^λων ψωσε φίας, τής πο.ήσεως, Η ΕΦΗΜΕΡΙΣ ΜΑΣ ΣΑΣ ΕΥΧΕΤΔΙ ΚΑΛΑΧΡΙ- ΣΤΟΥΓΕΝΝΑ χιΚιαιδας χιλιάδων πλασμάτων. άνθρωττίνων Τήν διδασκαλίαν τών φΐλοσόφων μόνον ολίγοι την έννόουν. ΟΊ μοο- Βηταί των καί τίνες έκ τών άνωτί- Θηταί των και τίνες ρων τάξεων. Ό ιτολύς λαός εμενε μέ τα ενστικτά τον. Δέν ·μπορούσ6 νά έννοήση την φιλοσοφίαν των. Περί τό κοσμοσωτήριον γεγονός ΤΟ ΦΩΣ ΤΟΥ ΘΕΙΟΥ ΒΡΕΦΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟ ΣΚΟΤΟΣ ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΙ ΜΑΣ Διότι μ π ν ε ΰ μ α ( κ α ρ δ ι ά! ι λ ο Ο σ ε στο δχι στην Αύτός ήτο ό καλύτερος ττροχρι- στιανικός ττολιτισμός έξ δσων γνωρίζομεν. Ό "Ελληνικάς. Πού ε¬ καλλιέργησεν όλας τάς ηθικάς ά- ξίας, έκτός τής κυριωτί:ας. Τής ά γ ά -π η ς θ ρ ω π ο ν.^ νω, καΐ δέν ε τω. ττ ρ ο ςτ ό ν α ν- "Ηρχιζεν έκ των ά- θαΐε μέχρι των κά- φ μ Μέχρι των ποΙΧλών των ά5υ- νάτων, τών δούλ»ν. Γι' αΰτό ?έ« τόν κατάλα&αν δλοι. Γιατι δέν μπορούσαν νά τόν κατσλάβουν. Καί ήλίϊν ό Χριστός. 'Ο ό 'Ο Μέ¬ ή γας φιλόσοφος, ό Μέγας άν3ρω- πιστής, ό Θεάνθρωιτος! Καί ανέ¬ πτυξε τόν δικό Ύζυ πολιτισμό πού όπως άνίφερα αποτελεί τό κλ&ιδί ύ άθ ς φρ τής Εύτιτχίας. πιστικό Τόν άνθρω- ττολιτισιμό. Καί μίλησε στούς ψαράδες, στής γυναικοϋλες τού λαοΰ, στόν Κόσμο τών πτωχόν καί άδυνάτων, καί ά¬ κόμη καί τών πλουσίαν. Καί Τόν κατάλαδαν 8λοι. Γ ι α τ Ι μ ί· λησ·ε άττ'ευθείαςστήν κ α ρ β ι ά. Μίλινσ» γιά 'Αγά- ΤοΟ συνεργάτου μας κ. ΙΩΑΚ. Γ. ΜΑΛΑΘΟΥΡΑ Β. Άλλ' εάν τόσον ζοφβρά ήτο ή θρτκτκει/τΐική καί ήθική κατάστασις τοϋ 'ΕΞλληνορωμαϊκοΰ έβνικοϋ κό- σμου, τουναντίον ή κατάστασις τού Ίουδαίσμού έν Πα- λαιστίνη «αί έν δκχσττορά ήτο α¬ συγκρίτως άν ω τ έ ρ σ. 1. Οί έν Παλαιστί- ν η ' Ι ο υ δ α ι ο ι ήσαν θρηΓ •σ'κει/τικώς ιοαί ήθιικώς άνώτεροι, δι¬ ότι, οί κατ' αυτών θρησκεχ»τΐ'κοί δι- ωγμοί επί Άντιόχου τού έτηφανούς έθρεψαν τό Ίουδαικόν ιμίσος κατά των ξένων ήθών κοί έτόνωσαν τό¬ σον πολϋ τό εθνικόν των αΐσθη,μα ώστε νά ότποχωρισθούν άπό πάν μ ή Ίουδαικόν «α! νά ττρσσκολ- ληθούν ε.'ς μόνην τήν πάτριον θρη σκείαν καί την μελέτην τής Παλαι¬ άς ΔιαθΓ|κης. "Ο Ίουδοικος όχλος προσκολληθείς είς τήν διά τελετών αί έ&ίμων διαπλατννθεϊσαν ί^υδα- ικήν λατρείαν άπέδαλλε βαθμηδόν [ό αίσθημα της θρηακευτικής εΰσε 6είας. Άλλά καΐ ό φανατικός ζη- >ος των Γραμιματέων καί Φαρισσαί
ών υπέρ τού τελετοοργικού νόμου
συνετέλεσεν είς τήν δ ο λ ο φ ο-
νίαν τού άληθούς νοτγμκχτος τού
Μωσαικοϋ νόμου καί εις την 6αθυ-
τού λαού διαφθο¬
ράν.
Μεγάλη μερίς τού Ίου5αϊ<οΰ ό- χλου εΤχε τόσον ττοιρατπλα!νηθή ίπτο τής ίεροκ.ρατίας καί δια<|>&αρή ώστε
καί αύτην άκόμη την έλευσιν το.>
Μεσκτίου έξελάμ6αν€ν ώς ά π α λ
λ α γ ή ν άπό τής Ρωμαικής κυ-
ριαρχίας καί ώς 'ί δ .ρ υ σ ι ν
,διαιτέρονι ΊουδαϊκοΟ ανεξαρτήτου
6ασ«λίίου επί τής γής.
Τήν τοιαύτην παρ' Ίουδαΐσ,ς
σύγχχτιν συνάγοιμεν λογΐ'κώς έκ
τών τότε έττικρατουσών έν Γκΐλαι-
στίνη α'ιρέσ-εων, τών Φαρισσαίω-Λ
των Σαδδουκα'ιων καί τώ*- Εσ-
σαίων.
Καί ο! ιμέν Φαρισσαΐοι
απετέλουν την συντηρητ ι
κ ή ν ^μβρίδα τών Ίουδαίων, άττέ-
δδσν ομως ύψίστην σημασίαν εις
τήν έξωτ€ρι««ήν κα'ι τυπικήν» τήρη¬
σιν τοϋ νόμου, δολοφονοΰντες τό
γνήσιθι' αυτού πνεύμα κα'ι τό άλη-
Οές αυτού νόημα- Διά τής ϋττοκρι-
σίας «αί των δήθεν δημοκρατικήν
αυτών φρονηιμάτων έξήσικουν ούτοι
μιγίστην έπ'ι τού όχλον επιρροήν,
ήσαν κύριοι των συναγωγών κα!
επεκιράτουν είς τα μεγάλα συνέ-
δρια.
ΟιδέΣαδδουκαΐοι
κατ' άντίβιεσιν πιρός τούς Φοςρισ-
σαίους, άττετέλουν την μερίδα τώ
έλενθεροψ ρόνων καϊ πα-
ρίστων εαυτούς ώς τούς άληθώς δι
ικαίους. Όρμώμενοι δέ άττό τής 5ι-
δασιχοϊλίας ότι ή άρετή ευρίσκει
έν έαι/τη την άνταπόδοσιν αυτής,
ηρνούντο την έν τώ μέλλον¬
τι ανταμοιβήν, την άνάστασιν, τήν
ύπαρξιν ττνευμάτον καί τήν θείαν
ττρόνοιαν. Άλλά τοιαύτη θεωρητι-
κή διδασκαλία εΤχε καί ανάλογον
ηθικήν, κσταλήξασαν εύκόίος
ε ς τήν σΛηθικότητα κα'ι τήν έξ-
αχ>ρείωσιν της 'Επρκονρείου ψιλο-
σοφίας.
Είναι άληθές δτι ό
όχλος περιεφρόνει τούς
ούς, άλλ' ούτοι διά τής εΰνοίας τών
άρχόντων ήοχοΐΛ/ μεγάλττν έπιρρο- καΐ τα τής Ίουδαΐκ,ής λ—ρείας με-
ήν ιέν τφ Συνεδρίφ, λαμοάνοντες
πολλάκις «αί αυτότό άρχιερατικόν
άξίωμα-
Άτηοκεχωριο-μένοΐΛ; τελείως των
λοιπών Ίουδαίων απαντώμεν τούς
Έ σ σ α ί ο υ ς, άποτιελούντας
κοινότητας ή ϊερατικά «αί άοκητι-
κά τάγιματα. Ούτοι τταρεδέχοντο
,μέν τήν διδσκαλίαν τών Φαρισσαί-
ων, ΟΓΓΓέρρηττον δμως τα ττβρΐ ΑΑω-
σαΐκοϋ νόμου έξηγήο-εις αυτών. 'Ε-
τήρουν ιμέν καΐ έώρταζον μάλιο-τα
τό Σάββατον ιμ—ά ιμεγά-
λης αϋσττνρότητος, άπέρριτττον δ¬
μως την πιροσφοράν θυισιών καί πά
σαν χρίσΐν δι' ελαίου.
2. 'Εκτος τής Παλαιστίνης δ¬
μως εΤχον δαΌτταρή κα'ι πολλαί μν-
ριάδες "Ε6ροιίων/ είς την Ασίαν,
την Άραδίαν, την Αίγυπτον, Ιδιαι¬
τέρως δέ είς τήν Αλεξάνδρειαν καί
έν Ρωμη παρά τόν Τί&εριν. Αί
μυριάδες αύται των εύηιιεοοΐηηΐ.η
ς των εύιιμεοούντων
έν διασπορά Ίουδαίων
εύνοΓ|βεΐσαι υπό τού /ννεγάλου Α¬
λεξάνδρου καϊ τού Καίσαρος 6ρα-
δύτερον, εθεώρουν ώς Μ η τ ρ ό-
~ ο λ ι ν αυτών τήν αλησμόνητον
Ίερουσιαλή/μ, ήτένιζον ττρός αυτήν
μετά βρησκευτικού <^ανατισΐμού ΐ'αί έστελλον κατ' έτος χρημκχτικαί; συνδρομάς ή θυσίας, τπλεϊσοι δέ και τήν έττΈσκέτττοντο κατά τάς μεγήλας Ίουδαικάς εορτάς, ά.α- δαίνοντες ύπε,ρήφανοι είς Ίεροσό- λυμα. Καίτοι δέ ό Ίουδαισμός έμισεί το καί περιεψρονεϊτο υπό τών έθι/ι κων, έν τούτοις διά τής μεταψράσε »ς τών εβδομήκοντα καί δα τών καλώς ώργανωιμένΜν Ίουδοοίκώ τ^υναγωγών ττροσείδκυσεν ούτος ττλείστους άπηιλπισ.μέν«συς καί δυσηρεοτημιένους έθνΐικούς, μή εΰρίσκονταΐς ίκανοττοίησιν είς την εθνικήν των θρησκείαν καί την ά- τελή ηθικήν της. Ιδιαιτέρως πρέττει νά τονισθή ενταύθα δτι ή σημαντική ικαί ττλοι.· σιωτάτη έδραϊκ,ή παροικία τής Ρώ <μης τταρά τόν Τίβεριν ττοταμόν, στερεώσασια την φ υ σ ι κ ή ν άλ λως τε ένότητα τών Ίουδαίων, κα- τέχΓτησεν αύτούς τόσον επικινδύ¬ νους πολιτικώς ώστε «αί αϋτός ο μέγας ρήτωρ Κ ΐικέρων παρεπονεΐτο πολλάκις διά τήν θ,ρησικευτΐ'κήν καί πολιτικήν αυτών θ ρασύτητα μέ την όττοίαν παρέσυιρον καϊ αυ¬ τόν τόν Ρωιμαΐικόν όχλον. Έξ άλλου, καϊ ή ιέτπτροπή τώ^ Έ&ραίων γ υ ν α ι κ ώ ν τής Ρώ- μης ήτο κατατπληκτιικιη. Αύται εΐ- σέδυσαν βαθμηδόν είς τήν ανωτά¬ την κοινωνίαν τών Ρωμαίων εϋττα- τριδών διά τής μςθοδιχής καϊ άφθό νού ττρομη3είας μυστηριωδών δήθεν συσκευασ,μάτων καλλσνης καί έρω- τικών φίλτρων. Λι' αυτών δέ είσε- κόμιζεν είς τάς ψυχάς τών έθνικών Ρωμοτίων τό άρω,μα τής Παλαιάς Διαθήικης καί τό εΰοσιμον θυμίοΐμα τής τρροσεχούς έλεύσιεως τού Μεσ- σίου καί τώ^ ψυχοτρόφων έπαγγελιώναύτού. Πάντα ταύτα ήλέκτριζον τούς ταλαντεχιαμένους έθνικούς καϊ δή τους ώριστοκιράτας καϊ τόσον εϊλ- κλκταν την συμπάθειαν αυτών ττρός τόν ' Ιουδαϊσμον, ώστε «αί ττ ε ρ ι- τ ο .μ ή ν ούτοι νά τΓροτιμήσωσι τα φανατισμού νά τηρώσι. Ι'νωρίζομεν ήδη κατ' ϊκτασνν ίΐ κατ' ένταον την θρησκει—χήν καί ήθικιΐΛ- κοβτάσταοιν τοϋ έθνι- κοΰ καί τοϋ Ίουδαϊκοϋ τότε χόσμου, δττν^ιεθα ί.ταρκώς νά κατανοήσω- μκν π ώ ς %αχ πόσον πα- οεοκευάχνθη τό ίδαφος διά τήν ύ- ποδοχήν ττ|ς έν Χριστφ σωτηρίας καί πώς ήλθε τό π λ ή ρ ω ^ α τοϋ χρόνου ίνα έμφαννσθη θείον βρέφος διά τήν ύποδοχί|ν τοΰ όποίου, 'Βθνικοί καί Ίουδαίοι παρασχευαοθή καΐ θετικώ- καί άρνητικώς. 1. Και οί μέν Ί ο »·- α ι ο ι παρϊ<τκει·άσθΐ)σαν διά θ ε τ ιχ ώ ς νείς αύτούς τήν αληθή περΐ θ«οΰ Ιδέαν, ώς δημιουργοϋ καΐ κι<6ερ·νήτοι> τοϋ
σύμΛαντος, έφανέρτοττε τάς προοα-
ατνίους τού θεοϋ 6ουλάς περΐ ττ>ς
σωτηρίας τοϋ άνθρώ—·υ καϊ περιέ-
γραψε βαφώς |τόν τόπον, τύν
χρόνον καϊ τόν τρόπον
τής εκτελέσεως; αυτών. Ά ρ ν τι-
τ ι κ ώ ς δέ, διότι ό Μωσαΐκός
Νόμος δεν παρεϊχ,ε την σωτηρίαν,
τοϋ Μωσαϊκοϋ νόμου
μέν διότι απεκάλυψε
α γ ω·
ς ρ
άλλ' ήτο μόνον π α
γ ό ς είς Χριστόν.
2. ΟΊ ο έ Έ θ ν ι κ ο ί
παρεσκρΐ'άσθησαν ά ρ ν η ν ι-
κ ώ ς μέν, διότι διησθάνιθηοαν
την Ιδίαν αυτών αδυναμίαν πρός
ΙκσνΗΧνΤθίησιν των θρησκΕΐτικών -λιιϊ
ήθικών άναγκών τοϋ άνβοώηιοι· καί
έτράπηοχΐ'ν πρός άναζήτη^πν άλ·ωτέ-
ρων καϊ («ΐφαλεστέρωιν νΛΐΐΌ>ν βο¬
ηθείας καί σι>ν·αντιλήψ€α>ς. θ ε-
τ ι κ ώ ς δέ, διότι διά τής έπι-
στημονικήΓ. έοεινη,ς καΐ τών διαφό¬
ρων πολυτίμου φιλοσοφημάτων ά-
νήλθο νβίς μρνάλα καί Η'ηλά ίπί-
πεδα ι&ιανοησεως καί γνο'χϊεων, α»
οποίαι ηδύναντο νά έξι«ττ|ρίττ|<Γο»·ν Ικαναπο ητικώς καϊ λ«ι προαγάγοιτν επαρκώς τήν διά τοϋ ΧφΛΤτσΰ έν*· φαΜΐζομένην καί ΐπο<τχομενην ρη- τώς ονιΐΐτιρίαν τοϋ άνθρ»ιΜΤ»υ. Καΐ ήδτ> πανετοι,μοι, 'ΕιθννκοΙ καί Ίου·
δαϊοι, άναμέΛΌΐ'ν τήν βωτηρίαν ού-
τήν διά τοϋ Ίησοΰ ΧρίΛΠοϋ καϊ ή
άναμονη κα ίτροοδοκία των αποτε¬
λεί γραφικως τό πλήρωμα
τοϋ χρόνον.
8. Δικαίως σύμπ«ς ό κόσμος α¬
νέμενεν εναγωνίως την γέννηοτν
τοί» θείου 6ρέφους. Δικαίως ή Βη-
ίλεέμ, ή γή Ίοΰδα τέρίΓΐται καί
άγάλλεται κατά τιν ρήσιν τοϋ Προ
φητοι>. Τό σπήλαιον εύπρίπίξεται
καί ή φάτνη τών «λόγων ύποδεχε-
τοι ο) «ργικίϊκ. τόν νέον βαοΐιλέα.
Ό άοτήρ φαίνεται δίαγράφων τήν
μβγαλοπρΐπή πορείαν τον έξ Άνα-
τολών διά νά <ττανή ιί>Γ. αΐώνϋΐς
δαΛιλικός θυρεός είς τήν ϊΐσοδον
τοϋ σπηλαίου. ΟΪ ιμάγοι έτοι+ιάζου-
σι. τα πολτϊημα δώρα, χριχίόν καΐ
λίβανον καί βιιύρνα. ΟΙ δγγελοι
άνει6αίΛ<ου(Τΐ κβϊ κατε&άνονκΓί την κλίμακα της γ«φύρας μβταξ,ίι θΰ- ρανοϋ καϊ Γής. Ον ποιμένες άγιραι»- λί.ϋσι καΐ ή βαθεία νϋξ έαταναλαα- βάνει έν σιγτί των άγγέλων τόν {ίμνον, διότι ό λαός ό κα/θήμ<ενος έν σκότει εΐδε <ρώς μέγα, «φό>? είς
άποκάλ.υψιν .εθνών κα Ιδόξαν... Ί·
(Λονκ. 2.32).
(Συνεχίζεται)
Άπό τόν πόλεμο τού 1940—41
ΜΙΑ ΧΡ1ΣΤΟΥΓΕΝΗΙΑΤΙΚΗ ΤΟΥΡΤΑ
Πολεμικό διηγημα τού ταξιάρχ^υκ. ΙΩ. Α. ΒΕΡΝΑΡΔΟΥ
Τό άρ6ανιτοχώ.ρι Βυβκούκι έκοι-' καλοκαίρι στούς Κορυτσσ'οΐίς, πού κεφάλι. Τό χιόνι έπεφτε σιγαλά
^ώτανε στό παγερό σκοτάδι τής χει ' πηγαίνανε 'κε? νά παραθερίσουν ταικνό έττά.ω τους καΓι τό παχύτα-
, . '_____ τε-. ,.^.-. Ί#*.7 ^*τ.·ιΚΛ ^λ νΤιι/ν Λτί».. Γν^-ιιιιι,ύγΤιο ^λ /ττη/?ιΐΓΤ τΛι, ίίΤκΓπττΓρ. τον; κππο
μωτανι
μωνιάτικης νύχτας
έ
Έδώ καϊ
τρεμόσδυνε κανένα μικρουτσικο
φώς, όπτό τό προαύλιο τών λιγο-
στών σπιτιών πού εΤχανε στρατω-
ν,σθή τμήματα τοΰ Συντάγματος
Σκοποί, {«αλαμοφίιλακες
σταυλΤτες άγρυττνούσανε σ' αύ
τα τουρτουρίζοντας κοντά στή ζε-
στή χόδολη τού μαγκαλιοΰ. Τή σι-
γαλιά τή<; νύχτας διακόπτανε κάθε τόσο μακρυσμένα γανγίσματασκύ λων ή τό χρεμέτισμ κανενός ζόρΐ" κου άλόγου. Τό χωριό, χτισμένο άμφιθεατρι- κά στίς πλαγιές 60ο κοντινών λό- φων εΤχε πολύ στεν άδρομάκιαδλα κ.αλντηρ!μι, ροστρω-μένο άνάμεσα στούς δυό συνοικισμούς. Φτωχοί, κακομοίρηδες οί κάτοι- κοι, χριστιανοΐ όρθόδοξοι δλοι, ζούσανε καλλιεργώντας τα χωρά- φια στά ύποστατικά τών άγάδων ή νοικιάζοντας τό οττίτι τους τό κ ι ενα κεντρικό σκυ- δρόμο πού πε,ρνοΰσε ττη, γιά 'ΕΞλεημοσύνη, γιά Συγνώ- μη, γιά Ταττεινοφροσύνη. Καΐ Τόν ακολουθήσαν ολοι. Έκτός τών φαό- >ων κοΐΐ τών ύποκριτών. Καΐ αύ¬
τοι οί άττλοικοΐ άνδρωττοι, υπήρ¬
ξαν οί ττρώτοι κήρυκες τού Χρι-
στιανισμού.
Καί οΰτ» οί όπαδοΐ τής νίας
©ρησκείας επολλαπλασιάζοντο
συνεχώς παρά τούς απηνείς διωγ-
μούς καΐ τα βασανιστήρια άτινα
υφίσταντο.
Καί επί τέλους έ'φΕασεν ή άγία
ήμέρα τού ©ριάιμοου' Ό Αύτοκρά-
τωρ Κωνσταντί.ος έπειται άπό την
αγίαν Μηίτέρα τού, ήητάσθη τόν
λριστιανισιμόν καί μετέφερί την έ¬
δραν τού άνχτολικοΰ τμήματος τής
Αύτοκρατορίας είς τό Βυζάντιον.
Πλήν τα βάσανα τού Χριστιανι-
σμού θέν είχον τερματισθή. Μετά
τούς άσπόνδους έχθρούς τού, τούς
Ρωμαίους αρχοντας, ενεφανίσθη¬
σαν μεταξΰ των ήγετών τού οί ά-
σττθ'νδοι · · . φίΐλθι τού, οΐτινες
κατόρίωσον δχι μόνον νά άλλοιώ-
σουν ε'ίς τιλο σημεΐα τόν Σκοπόν
τού άλλά καί νά ένσ-ττε ίρουν τό μΐ-
σος ,μετοΐξύ τών Χριστιανικήν 'Ετ
Ονων. Άλλά... βα τα ξανο—οθμε
«5ν— χεράκι είς τό προσεχές
ΑΧ. Μ. ΒΥ1ΑΝΤΙ0Ι
έπειδη τό κλΐμα ήταν θαυμάσιο.
Μέ τόν πόλεμο δέν έχάσανε τί-
ποτα !.. Οΰτε καϊ εΤχανε τίττοτα
γιά νά τό χάσουν. Μόνο τήν ήσυ-
χία τους, φυσικά, κι' αύτη δμως
μέ τ ό άζημίωτθ, άφοΰ μοσχσπου-
λούσανε τ' αύγά καϊ τίς όρνιθές
τους, έτρώγανε τζάμπα συσσίτιο,
ίταλικό πρώτα, έλληνικό £στερα
καί, τέλος, δ,τι μπορούσανε νά τό
βουτήξουν χωρϊς κίνδυνο, τό άρ-
ττάζανε οάζοντας ύστερα καϊ τό
χέρι τους στή φωτία πώς δέν εΤ-
χανε ε'δΓκτι !..
Όταν έφθασε πρίν λΐγες μέρες
τό Σύνταγμα Κρητών σ' έκείνη τή
ττεριοχή, έπικρατούσε φοβερή χιο-
νοθύελλα πού καλμάρισε περασμέ-
να μεσάνυχτα. Κατάκοποι καϊ τα
λαιπωρημένοι έξαιρετικά οί οτρα-
τιώτες όίδηγηθήκανε άττό τούς αν-
δρες τής στρατοττεδείας είς τα ω¬
ρισμένα καταλύματά τους καί 6έν
προφθάσανε νά δοΰν άλλο άπό τα
λασπωμένα καϊ μισοσκότεινα δω-
μάτια ττού στρατωνισθήκανε.
Τό πρώτο Τάγμα μέ τό έττιτε-
λεΐο τού Συντάγματος, τα Μετα-
γωγικά σώματος καϊ τόν Λόχο μη-
χανημάτων συνοδείας δμεινε στό
Βυθκοΰκι. Τό δεύτερο Τάγμα έ-
καμψε τή δημοσία καί ττήγε νά
στρατωνισθή στό Μοναστήρι τού
Άγίου Πέτρου, χτισμένο στόν άν-
τικρυνό λόφο. Τό τρίτο Τάγιμα ί-
μεινε στό χωρία Λέσγνια, άπλωμί-
νο στή δεξιά όχθη τού όμώνυμου
ποταμιού, ένα τέταρτο τής ώρας
νοτ ώτεεα άττό τό Βαθκούκι.
Τό χιόνι έττεφτε άδιόκοπα δλες
τίς μέρες καΐ τα πάντα περίγυοα
μοιάζανε πολύ μέ τοπία τών έλ-
βετικών "Αλπεων. Έκεΐ &ά ττερνΐύ-
σε τό Σΰνταγμα: Κρητών τίς γΐορ-
τές των Χριστουγέννων, τής Πρω-
τοχρονιάς καί των Φώτων. "Υστε-
ρα θά ττήγα:νε οτήν Κλεισούρα νά
πάρη μέρος στϊς έπιχειρήσεις.
Α
Κοΐιμώτανε, λοιπόν, τό Βυθκού-
κι στό παγερό σκοτάθι τής χειμω-
νιάτικης έκείνης νύχτας, τταραμο-
νής των Χριστουγέννων.
Στό στπτι πού 6μενε τ6 έτητ£-
λείο τού ΣυντάγμΛτος, ενα διώρο-
φο ττεριιτοιη'μένο κτίριο, έφθάσανί
τρείς Ιτπτεΐς κονκονίλ»μένοι άττο τό
στρώμα τού
ρμ ζ
καϊ τή μεγάλη. αύλή. Άφού πεζί-
ψανε οί ίππεΤς, ένας άπό αϋτούς
έπέταξε τα χαλινά τού άλόγου ι ου
οτοΰς άλλους καϊ προχώρησε στό
δάθος. Πήνε κοντά στό σκοττό ττού
έφΰλαγε στή μισά,οιχτη έξώττορ-
τα, άναγνωρίσ&ήκε μιλώντας τού
ψ.θυριστά καϊ ΰστερα τράβηξε
πρός τό έσωτερικό τού σττιτιοΰ.
Μπήκε σ' έναι σκοτεινό δωμάτιο
πού άχουγότανε τό ήρεμο ροχο-
λητό κοιμισμένων άνθρώπων, καΐ
άφοΰ πλησίασε στό κρεββάτι εκ¬
στρατείας ενός άττ' αύτούς, τόν
άγγιξε στόν ώμο.
—Κύριε Ταγματάρχσ.... σηκωθή
τε ! Εΐπε σιγά-σιγά, γιά νά μην
ξυπνήση καϊ τούς αλλους άξιωμα-
τκούς.
—Τί
'ναι,
ρωσε κιόλας
βρέ Γιάννη... ξτ>μέ-
"Εκανε ό ξαττλωιμέ·
ρ ς
νος άνασηκώνθντας τό κεφάλι μέ
ίνα παρατετα,μένο χασμουρητό καί
τρίδοντας τα μάτια, γιά νά διακρί¬
νη τόν ίπποκόμο τού στό σκοτά¬
δι τού δωματίου.
—Δέν είναι ό Γιάννης, κύριε Τα
γματάρχα, εΤμ' έγώ, ό Παττα-Γι-
ώργης.
—"Ω !.. μ έ σνγχωρεΐς, ττάτερ,
έτοιμάζομαι άμέσως.
Καϊ μ' §να πήδηιμα ό Ταγμα-
τάρχη·ς 6ρέθη<ϊ δρθιος τθι,ιρτουρί- ζοντας άπό τή; παγερή ΰγρασία καϊ άρχισε ντ · τΰνεται, ένώ δ ττα- πάς τού Συν-^γματος 6γήκε να συναντήση τΐϋς δύο Ίτπτθκόμους πού περίμε σν στήν αύλή μέ τ' α- λθγα. Τήν Τδια στιγμή άντήχησε άττ' τό βουνό ή καμπάνα τού Μ^να- στηριοΰ τού Άγίου Πέτρου, τταύ εσήμαινε γιός τόν Όρ9ρο τών Χρι- στουγέν ών. Ό Ταγματάρχην έτομάσ&ηκε σβέλτα καϊ σέ λίγα λεπτά τής ώ¬ ρας βρέθηχε στήν αύλή τού σπιτι- ού, δπου έπεφτε σιγαλά · σιγαλά τό πνκνό χιόνι. —Πάμε ! ΕΤπε άττλά οτούς σλ- λ ούς καϊ πηδώντας στόν κίλητά τού προπο^ύτηκε σφίγγθντας δυ- νοττά τα χαλινάρια, διά νά μή γλυ- στραη τ' αλογο οτ6 λα&πόχιο-θ τού κ«τηφορικού δοόμθυ. Ό πά* (ΣΥΝΕΧΕΙΑ είς την 2αν

ΠΡΟΣΦΥΠΚΟΣ ΚΟΣΜΟΣ
ΕΚΚΑΠΣΙΑΣΤΙΚΗ ΗΟΥΣΙΚΗ
ΤοΟ σ«νεργάτο» μας κ. ΞΕΝ. ΑΚΟΓΛθΥ
(ϊνν·χ»κα έ* «κ*· ιτοοΐ)γοΜμένου)
4. Η ΟΜΟΦΟΝΙΚΗ «αλμωΰία
Ιεχ·ι
ττ|ν έττιβλΐ)τι
Αά
κό—γτα καί τή μβγαλο—ρ4τ~ιά της
"Ομεος, ττχ^οττπινόΐΜβντι, κονράζο
τ·ν Λκροοττη. "Ας —άροιμ· ώς ττΌ-
ράδομγμα την άκολονθία τοΰ Αχα¬
ρίστου "Υιμνου. "Εχομε τόν Κοινό¬
ν* ,μέ τίς έννόα *6ές. Κατά τίς
ιτιρώτβς τέχτσαρες Παρασιονές τό*ν
Χαιρετισμόν, ψάλλανται δΐλις όν-
νέχκια, δίχως καμιΑ ένδιάμεχ— εκ-
•ών**—. "Ετο-1 €ΐναι κβθιιρωμβνα
|πτγ' τό τι—ικό τής 'Εκκλί,σίας. Δη-
(λαδτ), 45 <τΙρμ·ί καΐ τροτττάρια κοοί ρέ τις έ—ανο«λτ·ίΐς (μ€ρικ«ν, ττά- ν«ε όπτ© 50, ττού φάλλοητται ο-υνέ- χ·ια, 8ίχ»ς δκχκοίττή. Δέν γεννάται άμφιδολία —ώς «ύτ· καυράζ«ι, φέρ- νβι <7γτόν έκκλησιαζάμ*νχ> κόπτοια
6Μσφοε>ία κοί άττοκέι~ρε·οιη. Θά
μ—αροθσαν τουλάχιστον οί βΐρμοί
Μα ε^άλλανται σ· μονωδΐα άττό καλ
λίφεενονς, μέ Ισο·φατημα των δοη
·*».. Ναμίζε· άκοκα ττ·ς ή μονω-
βία άπτό •οα^λίφεννους οννχχδβυαμένη
μέ Ιοτοκράτημα, σ· Ίκανα ση,μβία
των τροτταρί»» χρ«·ατιζόμ€να
μουσικώς1, ο~μασιολογικά, δύναται
να άμβλύνιι τή νποτοτονία. Τβτοια
<—μ£?α είναι τα: «οΦρανόεν ΰψηλό- τορα», «βικοιχπμα καί λαλημα «χοίρ· βάθας άμέτρη- ής ά—ο γτΗ «φός Φθΐκτόν», τον>, «δι'
μβν» κλ,ττ.
Ό έκκλησιαζαμετν··
ρεη, τα τταρακολουθιΤ, τα: τπεριμέ-
τ· ξαί-
ρ, ρμ
ν«ι. Καί σττό ΛκθΜθΐμά τονς, καθώς
•α έκτβλούντα ιΐαφβγάβιοχ—α, θα
ξεθύγ»! α—' τό Λγγισμα τής άνί-
ας. Νέ)α καίτάννξη, θ« άνοοκυψει.
Καί θα δυνομώσΐι ή διάβεση γιά
«Λΐχική άνάτα<—. Αύ-τ· ττερίπου γί- νεττβι στή ΜτττρότΜλΐ) κμιι σέ αΐλίλπς ΙΜλίό ττού κά—οτ· ή ό- ή 6ια««·νίι·ι τα χαλάαι 5. ΠΑ ΤΟΥΣ ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΥΣ Α Ιλογος. Βρκηκόμακττ· κα) στήν έ- •Μτχή τους. "Ας μή τούς ττροσττ*- ράσαμα 8ίχχο·ς να θίζομβ καί 6λλο ίν« Θ4μα σηΐμανιτΐικό: "Εχομ· τό ιοαντάκιον> «Τή 'Υτ—ρρχάχε» Στρήτ*;
γε^», ττοϋ οπγο—λ*:!, 6τν έττιτρέ—«ται,
τόν έθνικοβρησκοηικό δμνο τού
'Ελλιννορβοβοξου Χρΐστιανισμοϋ.
"Αο-χβτα μέ τττ 6αθθτ«0η Ιννοια
την Ικ—ορική σηιμοχτΐοι καί τή λογο-
τεχνική τού αρτιότητα ίχίΐ καί τή-ν
ΐτττέροχη, την κλασνική μονσική τού
άξία οττο <1«ργό μέλος τού. Καί 6· μως σέ ττοίλλές έκκλήσίπς, καί σ' αυτή τή ΜητροτΓθλΐ) άττόττοΐί μ«ταδί νεται ή Άκολουθίβ σέ βλο τόν κόοιμο, τό τηερνοθν μέ τό σύντομο μέλος, σαν πάρίργο. Καί ό λόγος; 'Η συνη—μία. Τό ττΐρο—οτμα τής 6ια σύντ>ς τοθ κόοιμου, £νφ ίόλ^ιοι κν,ρί-
«ς €Ϊνοΐι ττοΰ βιάζονται. Την ώρα
αυτή τιά καταστ^ματα καί τα γρα·
φεΐα «Τναι κλ«ιστα. Ό κόοιμος ττού
ττάιι ο—ούς Χαιρετισμούς δέ βιά-
ζ—αι. Ουτ« καί κουράζεται. Ή
Ηονραση ή σω,ματική ξβχνιέται όλό-
ιελα μέ μιά ξεκούρακ— μέ μιά λύ-
τρωση ψυχική, γιατί: Ψυχή ϊΐνχχι
ό 6νβρ«*πος. Φτάνιει νά ιμή τόν τα-
λαιττωρήσοιμβ ψνχικά μ· κακότεχνΐς
ψαλμ«ίδίες καί ,μέ ανούσια μαχρό-
Φά
λ«>«τ«ι ή Θέσι» μ«ς. Άττεναντιας
μάλιοταν ο-τή 6α<— ττ,ς δυνο,μώνει: Μέ γ«ιά μας, μέ χαρά μας *λα τα μόσα τού συγχρόνου -ολπισΐμβ"· ναμίζ*» ττώς την κλασσικη μονσική γιά να τή νοιώ- έττ« ν« την —ουδάο·»- ^ή σου,μβ, ττρέττ«ι ν« την με. τ) νά ττΥν παρακ*λο.υθούμε ΧΡ<>-
νιβ νο τή) σννηθίσαμε, να την τΠλη-
σιάσομβ, καί ττάλι ©έν να την αί-
—«νβοΰμβ, δέ βά τή χαροΰμ* οττ»ς
Ινας ιϋρίί-αίος. Μέ τή βυζαντινη
μονσική ττοέ κι/κλοφοιρεί καί μές
τό αΤμα μας, βχομ* μ >α φυο-ική-
τταραθοσιιβκή #1κ£ί«ση, δίχ»ς νά
τή ο—ουδάσο,Ηε. "Ενα τρ©—αιρι έκ-
κλτντιιαο— ικό ,ϊνα άττλό δημοτικό
τραγο&δι, ιμάς διοΛέτ*ι άμέ>σ«ς «ύ-
χάριστα, τό αΙσθβνόιμαοτΓ*, τ ό
χαιρόμ««ΤΓί, μάς τ·ρττ«ι, μάς ουγ¬
κ ινβΐ.
Δέν μάς έμιτ#δί<*ι κανε-ίς να ττηγαίνομει τιΛηρώνοινταις μάλισαα γβνναϊα, σέ σνναιΛίες κλασσΐκης €ύρ**τΓ«Ίκης μουβ-ικής, καιτά κύριο λόγο γ ι·) ν«ι ίκ,ανοατοιήσομε (τα 95% τεειν ακπββιτών) τό σνα,μ—ισμό μας, μτρτ«ς μάς ττοΰν αμουσονς καί καθΐΛ—ίρημένους στό «παλόνι τ) —ή 6ε6ίω»η ο™» ®α Υ/«· ^Υ°ϊ «διά τ· γ*γανος τής ημέρας ή και τής εβδομάδος». Γιατί ταχα να μή θέλ » Τ ούλάχκττον προβν- ής μς θέλομ·, μ» Τση τούλάχκττον πρ μίια καί ι—ομονή ν' άκούσιουμχ και τό άργό «τ| ι—ε,ρμάχω»; Μά γεινι- κότβρα, καί Αν Λκόμα ττάψαιμί να θρηοικεύαμ», ίπτάρχει δμ»ς τό καλ- λιτβχνικό ,μέρος τής μουσιικής, ττου Ιχει τή δύνβμη να μάς τραβάει πε- Ι_____ ...» 1__1 -.:. ~.*,*ηΛ'·νΓ ρισσοτερο τής ξέινης κι' άττβ τίς ιμονσικής. ίες Ομος, θο συρτα κηρύγματα. βημιοκργήσσρε Φτάν«ι χά. τοθ λ ημργήρ μφΡ τεχνΐκή - κβΓτανυκτική, ττού θα τόν κάν·ι ν' άτΓοξεχαντεϋ «έ κόοιμονς ©ΥΜΑΜΑΙ ΣΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ — 1»ά κ' εδώ ϋτυχα στ· «Σύλίλΐο- γο —ρός διάδοσιτ τής 'Εθνικής Μουσικής» καί άλλοό — ττου ττη- γαίναμ· ο—ούς Χαιρετισιμοός καί |ΐέ λαχτάρα ττροσμένοιμιε ν' άκαύσο- ρε τό άργό «Τή 'Υ~ϊ,ρμάχψ». Ψαιλ λήμενο άττό ίεροψάλτες ττροετοι- μιοιοΐμάνιονς καλά καί μέ βόηθϋύς καί μέ τούς κοονονάρχες τ ούς τπού κρατοΰσαν τό Τβ». "Οταν έρχόταν * ώρΐα ν' άρχίσπι ο δεξιός, μετά τό «ΐμορφωθήνοη Χρισπτ·, τό αλλό- τιριον», οττου τί^Ιςιεϊνει Α «Κανών», ότΐΓΟιλυτη σιγή ΙτΓΐκρατοΟοχ. Καί ρές οτήν ΐ—οολητική έκείνη άτμό- «τφαιρα, αρχιζβ καταννκτικά, ,μέσβ σέ μιά μυστηριακή άρβονία, σιγα- *ά σττήν άρχή, γι· νά φτβκτουν δια- Οοχικά, δεξιός καί άριστ·ρός, στό «ορύφεεμΐα τής οντοορτΓεαττική-ς με- λοίδίοις, στό «Ονοποκε», στό «ά- ΤΓροσιμάχτντον», σττΑ «έλιυθέρω- σον>· ■ . "Ε! Δίχ»>ς νά τ' άκ,ούσης
€*>τά μέ την κλασσικη τονς μου-
σικη, μή ττβ,ΐς Ίτώς τποιροχολουθησ&ς
«ΧαιρΐΓΐσμούς».
6. ©Α ΕΛΕΠΕ κανβίς -ώς τόν
καιρό έκεΐνο δέν εΤχε ό κόσ>μ»ς &λ-
Κα ιμίχτα ψνχαγο*γΙας κ* εύρισκε
σέ βλΐα τούτα, μιαζύ μέ τα λατρευ-
τΐικά τού καθηκοντα, κάτττοίον τρό-
—ονά ~ερνάει εύχάριοττα την «ρα
τού* ένώ σήμιερα £χει τόσο 6λλα
ιμέσα ψυχαγο*γί«ς. Μα κ' ετσά ά-
κάμα νά τό ητώρομβ, πάλι δέν σα·
τηεΐς, γιά να γίνοιιν όλαι ακτά «σέ
ύψηλό καλλιτεχνΐικό έττίττεδο» ττρέ-
ττει βασικα να έξυγιανθε.1 καΐ να
6ρεΐ τόν Μαλύτερο δρόμο της ή έκ-
Μλησιαοτική μας μονσική. Αντ ό δή
λαδή ττοΰ ΑτΓ«τ«λβΐ το διάχιυτο παν-
βλλήνιο αΐτηιμα, έρμηνβυόμε,-νο μέ
τόν τρόττβ της «αί άπό τούτη
την ττιρ<χγματείο:. (Ζννέχεια είς τό χροστχές) ΕΙΣ ΤΟΝ ΟΙΚΟΝ ΣΠΑΡΤΗΣ Ώς έχομεν ΤΓροανχχγγείλει, έτε- λέσ6η, τταρουσί·: ττυκνοθ καϊ έκλε- κτού τπλήθονς κατοίκων τή^ Νέας Ίωανίας, καταγόμενον, Ιδίως, έκ Ζττάρτης Μ. Άσίας, την τταρολ- θοθςταν Κυριοβκήν είς τόν έκεΐ επί τής όδοθ Αλατσάτων 21 υπό τής Ενώσεως Σπάρτης Μ. Άσίας ά- νεγερθέντ»! Οίκ.ον Σττάρτης, άγιο:- σμός άπό τόν ©εοφιλέστατον Έ- ττίσκοατον Πατάρων κ. Μελετίου Χρηστίδην. Ώμίλησ<χν/ έξάραντες τούς ύψηλοθς τπολιτιστικούς σκο- τπούς τούΟΤκουΣτΓάρτης ό Θεοφιλέ στατος Έπίσκοττος Παττάρων, ό Δήμαρχος Ν. Ίωνία^ κ. Κυριάκος Κιοφτερτζής καί ό άλλοτε ττρόε- δρος τής 'Ενώσεω·, καΐ άττό τοθς κυ,ρίους σνντελεστάς τού έργον 6ι- κηγόρος κ. Βασ. Άρτεμιάδης. Ώς είναι γνωστόν, είς τόν Οί¬ κον Σπάρτης θα στεγασθοΰν αί πνευματικαί καί καλλιτεχνικαί όρ- γανώσεις καί σωμοσεΐα τής ττόλε- ως, θα δίδωνται διαλέξεις είς δια- σκει«χσθείσαν κατάλληλον! ττρός τοθ το αίθουσαν, θα έγκοπ■ο^σταθ^κΛ/ είδικαί 6ι6λιοθήκαι ττρός εξυπη¬ ρέτησιν των μαθητών των Γυμνα σ!ων της πόλεως καί των άνωτά- των Σχολών. "Ηδη άττά τής Κι/ριακής θά γίνη έναρξις λειτουργίας είς τόν ΟΤ- κον Κατηχητικών Σχολών. 'Ο κ. Δήμαρχος Ν. Ίωνίας, δ- στις επιδεικνύει αμέριστον ενδια¬ φέρον διά τόν ΟΤκον, έμερίμνησε διά την δαττάναις τοθ Δήμου έττι- χωμάτωσιν τού «ρεύματος» επί τού όττοίου εχει οΐκοδομηθή τό κτίρΐον τοθ Οίκον. ΟΙ ΒΡΕΤΑΝΝΟΙ ΑΝΤΙΑΡΟΥΝ ΛΥΣΣΩΔΩΣχρι^ΤΟΥΓΕΝΗλ 1ΤΟΜ π°ητο ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΠΑΣΗΣ ΤΥΧΟΝ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΕΩΣ ΜΕΤΑΞΥ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΚΑΙ ΤΟΥΡΚΙΑΣ ΛΟΝΔΙΝΟΝ, 24.— Ένψ α! κυ>-
©ερνήσεις ΈΞλλάδοςκαίΤοι/ρκίας έμ
ψ<ΐν!ζονται ώς διατεθειμέναι νά συ νεργασθοθν διά νά έξεύρουν ,μίατ^ λύσιν επί τού Κι/πριιακοΟ ίκανοποι υύσαν άιμψότΐρα: τα ιμέρη, ή έπίση- μος &ρεταννική θέσις έξακαλουθΐεΤ νά μένη αρνητική κα1 κοτταστρετττι- κή των ττροστηαθειών αυτών, τάς όττοίας ΐπτοστηιρίζει έιμιφοτνώς ή Ού άσιγκτον Τούτο σανάγεται σιαφώί διά χθεσινής δηιλώσεως έκττροσώττου Φόρειν Όι(>φις, ό όττοΐος ομιλών ε¬
πί τοθ Κι/τηριακού εΤττειν, ότι τταρα
μένει άμετάδλητος ή τηρόθεσιις τής
Μεγάληις Βρεταννίας νά εφαρμόση
τό ττροσωρινόν σχέδιον ττερί συνε-
ταιιρισιμοθ, το όποιαν, ώς γνωστόν,
άττοΜλείει ή έΛληνικιή κυβέιρντνσι1;.
Άξιοσηιμείωτον εΤνϊχι έν ττροκεΐιμί-
νφ ίτερον σημείον των δηλώσεων
τοΰ αύιοΰ έκττροσώτΓθυ 6ε6αιώσ·οβν τυχής δτκχν άποιαιη-οΧΓταθούν' αί σχέ
τος, δτι ττραγματοποιοθνται άνταλ σεις Ελλάδος «αί Τουρκίας και δ-
λαγαι άττόψεων ιμέσω τής διττίλωμα τι υπήρξε πάνηοτε υπέρ της άπό-
τικής όδοΰ άλλ' άρνηθέντος νά κα- ψεως αύτήί, καθώς έττίσης και ύ-
θαρίση μεταξύ ττοίων κυβερνήισεων | ττιέρ τής -προσεγγίσεως των 'ΕΞιλλή-
γ.-^γ.-------- _.»— >-. __,-----~ νων κα; των Τούρκων της Κύπρου»
Ό Έθνάρχης προσέθεσεν δτι «έλ-
πίζει είς δικαίαν, λογιικήν «αί άρθή<ν λύσιν τοθ Κυπρισικού, ή όττοία θά τηροκύψη έκ τής έτηδεικνυΌμένης κα τανοήσεως έξ δλων των πλευρόν». Έν τώ μετοτξύ ή κατάτασις είς την νήισον έξοϋκολουθεΐ νά τταραμέ νη έκρυθμος Ούτω συμφώνως πρός πληροφορίας τοΰ πρακτορείον «Ρώ¬ υτερ» έκ Λεχικωσίας ωρολόγια* ή 6όμ6α έξερράγη σήμερον είς γρα¬ φείον τής γεωργ ικής υπηρεσίας τής ικιι;6ερνήσεως τής νήσου, μέ άττοτέ- λεσμα νά τραυιμιατισθη είς "ΕΞλλην Κύττριος έργαζόιμενος ·εκιεΐ. Έκ τής διεξαγομένη*; άινΌκρίσ'εως — σύμ- διεξάγθν-παι αθτα». Έν τελευταία άναλύσει οί άριμόδιο ι τού Ούάιτ Χώλ άττοκίλείουν οΐανδήτροτε έλληρ νοτονρκιικήν προσέγγισιν «αί συιμ· ίκονίαν έρήιμητ^ της Άγγίας. Δέον νά ο— μειωθή ότι αί μετα- δοθεΐσαι έκ Νέας "Υόρκης δηλώσεις το Μακιθ)ρίου σχετικώς μέ την ελ¬ ληνοτουρκικήν κι/βέρνησιν ένεποίη· ■σοτν αΤσθησιιν και προεκάλεσοτν ώ- ρισ(μέινκ? άνησνχίσς μίταξύ των α¬ σχολουμένων μέ τό Κ ι—ρκΒκ,όν Βρε ταννών διπλωμκχτώι/. Ό 'ΛΡΧ'ε11^ σ'κοτρος Μακάριος, ό όττοΐος θά διέλθη τα Χριστούγεννα είς Νέαν Υόρκην εδήλωσεν δτι «θά εΤναι εθ¬ μέ έτπσττμον ανακοίνωσιν — ττρακύπτουν έπιβαραντΐικά στοιχεΐα έν<αντίον τού "Ελληνος Κυττρίοιι ϋ- τταΐλλήΛο^, ό οττοΐος έτραυματίσθη κατά την εκρηξιν. Οΰτο<; ευρίσκεται ίύτΓΌ φρούρησιν είς τό κρατικόν νο¬ σοκομείον τής Αειυκωσίβς. Έξ αλ- λου, συμφώνως πρός έτερον επίση¬ μον άναακοίνωσιν, ή άτταγόρβι>τις
τής κ,υκλοφορίας των νέων είς τήν
Αευκωσίαν ικαί τα ττιροάο"τιά της
ιβά άρθή ά~ό τηί αύγής τής ημέ¬
ρας τώ/Χριστονΐγέννων. Ή άττο:-
γόρετχπς αυτή έττεολήθη: είς τούς
Έλληνος Κυττρίοας νέους άττό άρ-
κετύν ιμηνών κιαϊ ίσχυε καθ" ολό¬
κληρον το 24ο>ρον, εξαιρέσει 2'/2 ώ-
ρών κ«&' εκάστην πρωϊαν κό.1 δύο
ώρων> κιαιθ' έκαστον άπόγευιμα 'Η
άτταγόρειυσις τηις κυκιλοφορίας ττο-
δηλάηω'^, μοτοσιυκλεττών κ>αί «σκου
τειρ» θά έξιακαλοιυθήση ίσχύουοια.
(ΣΥΝΕΧΕΙΑ έκ της Της σελ.)
οί ζαχηροί πρόσθετον γχ& τούς ουο
άκόλον*ους στιίιχους, πού ά—>τελοΰ-
σα·ν κ.ι>ρίως Λαριωδίαν τοϋ αομα-
τος:
"Α
ΜΙΑΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΗ ΤΟΥΡΤΑ
ΜΕΑΙ ΕΚΟΣΕ«Σ
•Εκ«κλοΦ6·ησΐ το νέον βι¬
βλίον τοθ κ. ΝΙκοιο Κσρσρδ
«Χωρία τοθ Μπουρνόβ^» 8^
124 καλοτυπωμίνες σελΐδβς μέ
ρκετές ιΐτόνβς "αί διαπραγ
τίθεται διο τό Χατζηλόρι, Ναρ·
ΚήκιοΤ, Μπουιάρμπαση, Κου
«λουτζά καί ΝαλντουχιοΤ. Πω·
Κείται βΐς δλα τα
χακ. χ.
Π. '*!**<*** 0 ^ ΣΕΡ. Χ. ΠΟΔΔΤΟΓΔΟΤ ΧυθεντΜετΙ· Μ··* ΚΑΤΗΓΟΡΩ 1ΠΙ 1Τ1ΙΜΤΙ III 11111! •Τναι τό νέον κα! άποκαλυητικόν Ιργον τοθ παραιτηθέντος ΕΙ βικοθ Συμβοθλου τίΐς Κυβερνήσΐαις επί τοθ ΚυπριακοΟ >αΙ έτιι
σήμου ΡαδιοσχολιαστοΟ 4πΙ τριετΐαν κ.
ΔΗΜ. ΠΟΥΡΝΑΡΑ
■Εκυκλοφόρησαν τα δκιώ πρθτσ ιιολυσέλιδα τεόχη τού
Τα κυριώτερα έκ των κεφαλαίων τού είναι τα εξής :
έ»πτ( τταρητήβην.— ""Ο Κσκός Δαΐμων.—Ή συνθηκολόγησις —Ή
οο-κότισιο—'Η άη&χη—Ή «αραπλάνησις.—Ό ίκβιασμ'>ο.—Ή
βτιμΐα— Ή ΕΟνοια.—Η *ροδοσια.-Ή Μαόρη Β βλος — Ο Τρ(
τος ΓΟρος —Τό νέον Αΐμα-Τό δνβιδος.—Ή συνωμοσΐα.—Ό
Ιφισλτης.—Ή άνονδρΐα.—Ό Βΐσυπόστατος μικρός ΰτιουργός.—
ΚατηγορΟ Ι . κλπ. κλπ
•Εκυκλοφόρησαν Ιπίσης τα 4)<τΑ πρωτα πολυσέλιδα τεύχη τοθ νέου ΙστορικοΟ Ιργου τοϋ κ. Δημήτρη Πουρνόρα : ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΣ ΒΕΗΙΖΕΛΟΣ (ή πρώτη πλήρης βιογραφΐο τού) καθώ; κσί τό προγενέστερον βΐογραφικόν Ιρ/ον τού, μέ τό β ποίον αποτελεί βίπτυχον τ<2»ν δύο μεγαλυτέρων πολιτικών άν Βρων τής νεωτέρας Ελλάδος, τό ββΜον π^ύ βΐχε καταπληκτι κήν επιτυχίαν κστβ τήν πρώιην τού εμφάνισιν : ΧΑΡΙΑΑΟΣ ΤΡ1Κ0ΥΠΗΣ (είς νέαν Εκδοσιν) Ά π β τα Εόο πρΔτα Ιργα (τόν «Έλευθ. Βενιζέλον» χαΐ τό ιΚατηγορΑ») έζεδόθησαν μέχρι τοθδε οκιέε τεύχη 624 σελίδων μεγαλου σχήματος Τα τεόχη των κυκλοφορούν κάθε έβδομάβα καΐ ιιωλοθνται 6 δρχ. Ικαστον είς τα περίπτερα καΐ τώ υπο «ρακτορεΐα των έτιαρχιων. Διά τιροηγοόμενα τεύχη, εάν Βέν τα ΐορΐσκβτι, άτιευθΰτβσθβ είς τό βιβλιοπωλείον Κολλσρου (Στα Βίον 38 ·, είς ι* γραφεΐα τής έβδομαδιοίας εφημερίδος «'Ελεό· θέρος» κου τα ίκδΐδβι (ΠιπΙνου 106) καΐ 6που έγγράφονται συν· δρομητβΐ είς τα τρία έργα Προκαταβολή δρχ. 200 ( δολλ. 10 Έμβασματα: Άναστσσίαν Πουρνάρσ. ΠαραδΙδονται άμέσως οί Βόο τόμοι τοθ «Χαρ. Τρικοθπη» (650 σεδΐδες) καΐ τιερΐ τάς 800 σελίδας των οΰο νέων Ιργων, πού θ' άποτελέσουν τούς δύο ιιρωτους τόμους των, οί όποϊοι δέν πρόκειται νά κυκλοφορή σουν βιβλιοπωλειακως, άλλά μόνον διά συνδρομητών, Έζαιρε " ρ «Χαρ. Τρικούπης» πωΧεϊτσι δρχ· 90 καΐ είς τού; ορομητάς των τριών έργων μ6νον 40 δρχ. (ΣΥΝΙΕΞΧΕΙΑ έκ τής 1ης σελ.) πά - Γιώργης τόν άκολούθησε στ' άριστερό τού πλευρό καΐ στό πιό σω έρχόντουσον οί ΗπτΌκόμοι. Κατηφορίζοντας άττο τό Βυθ- κούκι ουγκρατούσανε σέ ττροσε<Τι- κό δάδην τ' αλογα, πού τα ττόδια τους δυθιζονταν στό κρυσταλλισμέ νο λασττόχιονο. Σιγά-σιγά σκορ- ττίζονταν τα σκθτάδια καί παρου- σ άσθηκε στούς ΙτπτεΤς τό έξαίσιο ττανόραμα τής χιονοσκέκπταστης Άστροέίτσας πέρα μέ τίς 6ουνο- ττλαγιές της, τα δάση, τα ψαράγ- για καί τα σκόιρττια χωριουδάκια στά διάσελα, δμοια κρεμαστοΰς περιστεριώνες. Καΐ άντίκρυ τους 6 δασωμένος λόφος ,μέ τό Μονα- στήρι τοϋ Άγίου Πέτρου στήν κορφή τού. —"Έτσι ττοΰ πθψιε, τταπούλη, καί τόν "Ορ&ρο θά χάσουμε καΐ τ' άεροπλάνα μπορεΤ νά μάς ττρο- λάβουν άπό στιγμή σέ στιγμη ' "Β<ανε ό Ταγματάρχης ζωη,Ρά. —Νά δ,αστοΰμε, κύρε Ταγμο:- τάρχρ:, τώρα διακρίνωμε καλά ττΐά τό εδαφος. Άποκρίθηικε ό ττο:- ττάς σπιρουνίζοντας τό άλογό τού. —Έμπρός, λοιπόν ! ΕΤπε ό Ταγματάρχης καΐ άμόλησε στόν ανήφορο τόν κέληίτα σφίγγονταςτά γόνατα στά πλευρά τού καί με τό κορμΐ σκυφτό Μέσα σέ λίγα λίτττά τή<; ώρας έφθάσανε δλοι έμττρός στή μεγάλη ττΰλη τού ΜοναστηριοΟ καί πεζέ- ψανε δίπλα στον σκοττό. ΟΙ Ιπττθ- κάμοι κρατήσανε τ' άλογα καί ό Ταγματάρχης μέ τόν παπά ττροχω ρήσανε στήν εύρύχωρη αύλή, ένώ τό χιόνι £τΓεφτε ττυκνό - πυκνό καί άπό την ΐκκλησιά, πρός τ' άνατο- λικά της αύλής, άκοι>/ονταν ψαλ-
ιμωδίες. Τό Μοναστήρι έκεΐνο, πα¬
ληό &υζαντινό τεράστΐο κτίιριο ττού
έμοιαζε μέ κάστρο, εΐχε άνοιχτή
τετράγωνη αύλή, δπου ανετα χω-
ρούσανε χίλιοι ανθρωττοι, καί σέ
κάθε μιά άπό τίς τρείς ττλευρές ύ-
ψώνονταν βιώροφα κτίρια μέ σταύ-
λους, ιΰτΓΟστεγα καί άποθήκες κάτω
καί τα κελλιά των 'μονθΓχών επάνω.
Στήν τέταρτη πλευρά ήταν χτισμέ-
νη ή 'έκκλησιά μέ χονδρές πελεκη-
τές ττέτρες μαυρισμένες άπό τα
χρόνια. Στά ϋττόστεγα τής αύλής
στέκονταν άσκεπεΐς άξιωιματΐκοί
στρατιώτες παρακολουθούντας
έκεΤ τή θεία λειτουργία, ένώ
τό χιονι έπεφτε άδιάκοττα.
Ό ταγιματάρχης καί ό ποπτάς
ττροχωρήσανε γοργά βυθίζθντας
τα ττόδια στό χιονισμένο στρώμα
τής αύλής καί μττήκανε στήν έκ-
κλησιά, ττού ήτοτν γεμάτη άπό φαν
ταρόκοσμο καΐ άξιωματικούς Τή
στιγμή έκείνη ό χ ο ρ ό ς, δλο ά¬
ττό στρστιωτικούς, έψελνε :
Έπεσκέψαττο ημάς έξ ϋψους ό
Σωτήρ, ημών !..
Καϊ ολόκληρο τό εύλο:6ικό έκ-
κληισίασμα έψελνε κι' αύτό συγ<ι- νηιμένο ένώ στήν Ώραία Πύλη £- νας ψηλός, ά&ύνατος τταπάς μέ χου σοκόκκινα ά,μφια τταρακολου3οΰσε δακρυσμένθς τό θέαμα καί τόν 0- ιμνο, ξεχνώντας θάλεγες καΐ τό τυ- πιι<ό άκ6μη τής θείας λειτουργίας μέσα στήν άγαλλίασι τής καρδίας τού ά—ό την παρουσία έλλτΐνιχοϋ στρατοΰ στό πανάρχαιο μοναστή¬ ρι, Οστερ' άττό τριάντα χρόνισ σκλαδιάς. Τό ίσχνό πρόσωπά τού εΤχε πολ λήν όμοιότητα μέ τίς παληές 6υ- ζαντινές άγ.ογραφίες τοΰ ξυλόγλυ πτου τέιμπλου, καθώς τ' άχνοφατΐ- ζανε τ' άργυρά καντήλια, κι' α>
τός ήταν συνεπαρμένος άπό τό με-
γαλεΤο των Ιστορικών στιγμών ττού
έζοϋσε !
Ό παπάς τού συντάγματος διά
δηικε γοργά άνάμεσα στούς φαν-
τάρους πού τταραμερίζανε νά περά
ση, καί ττατώντας σταθερά) στό λα
σττωμένο ττλοκόστρωτο Ιφθασε ά-
σκεπής μπροστά στήν 'Ρραία Πύ-
λη, δπου γονατίζοντας σταυροκο-
ττήθηκε ιμέ κατάνυξι. Έττειτα σηρ
κώθηκε καΐ άφοΰ ττροσκυνησε δια-
δοχικά τίς άγιες είκόνες μττηκε μέ¬
σα στό ΐερό άπό τή δεξιά πύλη.
Κοντά τού ττήγε άμέσως ό σε-
βάσμιος λειτουργός τοϋ Άγίου
Πέτρου καΐ άγκαλιάζοντάς τον μέ
άγάπη τοϋ έοωσε καΐ ττήρε άδελ-
ό άσπασμό. Ό Ταγματάρχης
υ
φικό^ άσπασμ γμ
πού παρακολουθοΰσε τή σκηνή αυ¬
τή άπό τό δεξιό ψαλτήρι, ξεροκα-
τύπτιε γιά νά ττνΓξη τή δαθειά συγ-
κΐνησί τού, κι' έστρεψε άπότομα
τα βλέμματά τού 'ψηλά στόν αύ-
στηρό Παντοκράτορα ! Μέ συλλει-
τουργό τςν παπά τοΰ Συντάγμα-
τυς καΐ μέ χορό τό εύλαδικό έκ-
κΛησίασμα των αξιωματικών καΐ
των φαντάρων, ή άκολουθία των
Χριστουγέννων συνεχίστηκε μέσα
οτήν μυστηριακή άτμόσφαιρα τής
άρχαίας έκκλησιάς, πού ή ελλειψι
πολυελαίων, μανουαλιών, κεριών
την Εκανε μισοσκότεινη καΐ οί κσ-
πνοΐ τοΰ ιμοσκαλίβανου ύψώνονταν
ως τίς μελιχρές καντήλες καΐ τοΰς
μαυρισμένους θόλους της,
Λίγο πρΐν την άπόλυσι, 6 πσ-
πάς τού Μοναστηριοϋ, συγκινημε-
νος βαβύτατα, έμ'ιλησε στό έκκλη
σίασμα καλωσορΐζοντας τόν έλευ-
θερωτή Στρατό καΐ εύχόμενος νά
νικηση μέ τή Βοηθεία τοϋ Χριστοΰ
μσς. Καί τή στιγμή πού έκραΰγα-
σε:Ζήτω ή Ελλάς, ή
ή έκκλησιά κσΐ όλόκληρος ό λόψος
τού Μοναστηριοΰ ττήγε καΐ ήρ&ε
πέντε φορές άπανωτά ιμέσα σέ ά"
παίσια σφυρίγματα καΐ ΰποχθόνιο
δουητό... Καΐ ταυτόχρονα άκού-
γονταν ψηλά οί στρίγγλικοι κρότοι
άπό τα μοτέρ τφν |ταλικών άερο-
πλάνων.
—Μείνετε δλοι στΐς €έ°"εις σας'
Έξω κανένας ! Άκούτη^κε τ6τε
μιά δροντερή πιροσταγή, καί ό
Ταγματάρχης άνεδαίνοντας τα κντ
κλικά σκαλοπάτΐα έστάθηκε μπρο¬
στά στήν Ώραία Πύλη καΐ άντί-
κρυσε άποφσσιστικά, ψύχραιμα τό
έκκλησίασμα.
Δι/ό - τρείς φαντάροι ττού εΤχανε
τρέξει κοντά στήν έξώπορτα μέ
σκοπό νά 6γούν στήν αύλή, στα-
ματήσανε άμέσως, καΐ γυρίζοντας
πρός τό ιμέρος τού Ταγματάρχου
προσμένανε μαζι μέ τους αλλους
τό ττρόσταγμά τού τί νά κάμουν,
μέ την άγωνία ζωγραφισμένη στό
πρόσωπο.
—Κάθε κίνησ! ν«ς έττά.ω στά
χιόνα — συνέχισε σταθερά ό Τα¬
γματάρχης — θά γίνη άμέσως φα
νερή στά έχθρικά άεροττλάνσ. καΐ
τότε θ' άδειάσουν έττάνω μας δλο
τό φορτίο τίς βόμδες ττού έχουν.
Αϋτές ττού άκουσαμε πρΐν έχουν
ττέσει στΐς νότιες πλαγΐές τού λό-
φου, καθώς φάνηκε άττό τό βουητό
τους. Πρέττει δμως νά ξέρετε ττώς
τίς δ ι κ έ ς μας δηλαδή ού.ές ττοϋ
Βά κτυπήσουν έμ°ς 'έδω μέσα, δέν
ττροφθάναμε νά τίς άκοΰσωμε '
'Αφοΰ είπε αύτά τα λόγια, ττρό-
σταξεένα λοχαγό νά 6γή εξω προ-
φυλακτικά καΐ νά τταρακολουθήση
τό -πέταγμα των άεροπλάνων, για
νά ειδοποιηθη ,μόλις άττομακρυν-
θοϋν.
Καΐ ττραγματικά, ϋστερ' άπό
πέντε λεπτά της ώρας τα ίταλικά
άεροττλάνα, τρία 6ομδαρδιστικά
πράσΐνα κι' άστ,ραφτερά σάν ζα-
φειρένια φανήί<οονε νά πετοΰν επά¬ νω άττό τίς χιονοσκέτταστες κορφές τής Όστροβίτσας. Τότε βγήκε τό ίχκλη,σίασμα, πη- γε νά προφυλαχθή στά άντ^αρεπο- ρικά όρυγματα καί άπό κεΐ τταρσ- καλουθούσε τό ττέταγ'μα των άε- ροπλάνων, κνττάζοντας τόν κατα- γάλανο οΰρανά καϊ την όλό'λευκη πβριοχή ττού την ίλουζε ένσς λαμ- πρότατος ήλιος. Κανένας δέν θά πίστευε, άν 6έν τόβλεπε ιμέ τα μάτια τού πώς μέ¬ σα σέ τρείς ώρες, δσο κιράτησε ή άκολουθία τοϋ "Ορθρου καΐ ή θεία λειτουργία των Χριστουγέννων, ό μουντός έκεϊνος χιονιάς τής νύχτας θά έδινε τή θέσι τού σέ μιά μερά ήλιόλουστη, όπτ' αύτές πού τόσο πολύ 6οη0ουσοίνε τίς έπιδρομές ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ 1916 ΕΝ ΑΤΤαΛΕΙΑ (ΣΥΝΕΧΕΙΑ έκ της 1ης σελ.) πήρξε, κοττήνιτηο·* ΰττόδουΐλός της. Τό θαθμα τοΰ 1821 ο'ταν §ε- ττετάχ9ηκε άπό την Μονήν τής Ά ί ύ άό γιας Λαύρας, άρχηιγόν εΐχε πνευ¬ ματικόν. Καί οί άρχηγοί τής Φι-1 χσς λικής 'Εταιρίας, σχεδον δλοι ή¬ σαν ανθρωιποι των γραμμάτ^ν. Κοί τα δύο «Οχι» τοΰ 1940-41 ελέχθησαν διότι οί νεώτεραι "Ελ- ληνες έξήρθηο-αν «ΐς τό ίίψος των ττρογόνω/ των, τής έποχής καθ" ην ή άρχαία Ελλάς κι/ριαρχοθαί πνευματικώς τοΰ τότε γνωστοϋ Κόοιμου. ΑΤΤΑΛΕΙΑ 1916. ΠΑΡΑΜΟΝΗ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ. 'Η μούζικ« ιμπάντα λθΊΤτόν τής Άτταλείας καλώς διοικουμένη άπό τάν δροιστήριον Αρχηγόν της κ. "ΑΙλκην Πολύτιμον, ήτο απαραίτη¬ τον στοιχείον διά την έμψνχωτιιν των άπωΐλολότων προβάτων τής Νιεοτουρκικής Τουρκίκς, ταυτοχρό¬ νως δέ σύμβολον καίλλιτεχνικής καί πνευματικής άνωτερόιτητος μέν των Έλΐλήνων, κατωτερότηίτος δέ των τότ& Τούρκων, μή δυναμένων, άνευ τής σωμβολής των 'Ελλήνων νά ψ&ασωσι μόνοι των είς τα αϊθέρια υψη. Ώο-άν νά μή εφθα'.εν ή ττραιγμα- τικ,άτης τής άνωτερότητος αντής ΐάπένοοντι των Τούρκων, ό δαιμόνι- ος κ. Πολύτιμος έζήτηισε νά δείξη καί είς τοΰς Γίιρμανοΰς κατακτη- τάς τής τότε Τοορκίας τό ϋψος ιτοϋ ΤΓθλιτιοιμοΰ τής 'Ελληνικής τταοοικίας τής Άτταλείαις, διά τού κάτωθι δυφΓίβε ΡαΓΐν {έκττλή- δύσκολον κορτβ ταύτηιν την έποχήιΐ' *.οϋ ίτους, όπότε λογ« τοΰ έπι- κρο/τοΰντος έν τή ύτται&ρω ιδίως ψυχο»ι/ς, σχεδόν τταντοτε ό άνβρω- έ 6ή ψυχοι/ς, σχε πος είναι κρι/εΐλοιγηιμένος κοοί ό 6ή- ς) Οί Γερμανοί, ώς γνωστόν, θίζουν την νύκτα τής τκχραμονής των Χρισιτουγέννων, ακριβώς τα μεσάνυκτα να ψάλλονν κατανυκτι- κώς καί μετά μουοΊκής τό ττερίφη- μο·ν μουσ-ικόν τεμάχιον τοΰ έκκλη- σιοιστικοΰ Ρεττερτορίοο Γτοΰ άβανά- του ΡΚΑΙΝΖ ΩΚυΒΕΚ, τό ΗόΙίςε - Νβογιι Γερμανιστί ή δίΙεπΓ - Ηο- Ιγ - ΝΐςΗΐ ΆγγΙλιστί (Σιοττηρά ή 'Αγία Νύξ). Εκείνην την εποχήν (1916) Φρούραρχος 'Αττταλείας ήτο ό !~εΡ- μανός Συν6ταγματάρχης Ν/οπ 5ίτ- κεΓΐΙειεο', ήΐλικίας 75 έτών. Μαζύ τού, φιλοξενούμενός τού, δήβεν άλ¬ λά είς την ττραγματικότητα άπο- σταλεΐς είς 'Αττάλεΐαν δι" επιχεί¬ ρησιν καττά τής Καστελλορίζου, ΰ- ττ6 Γαλλικήιν καιτοχήν, ευρίσκετο καί ό δευτ&ρότοκος υίός τού οϊκοιι δεΉΒυτη&υΓς - ίΐρρε, Γερμανος πρίγκηψ Μβυΐϊςε. Άψοΰ λοιΐττόν έ·ν ττάση μι/στικό- τητι δλη ή μττάντα έξέμαΙ3ε τό ά- νιο τεμάχιον τού ΟτυβεΓ, μετέβη- μεν δλοι μαζύ είς την κατοικίαν τοΰ Γερμανοΰ Φρουράρχ'θυ, δπου ήσαν συνηγμένοι όλοι αί Τοώρκοι στρατιωτικοί τταράγοντες τταρ' αύ- τοΰ διά τό ΚενεϊΙΙοπ των Χριστου- γέ.νων. Έ-π^ητιάστχιμεν άκροποϊητει την κατοικίοον τού κρατοΰντες καί την άν&ττνοήν μσς άκάμη, διά ν ά μή γίνωμεν άντιλη—το·ί, ττράγμα ττοΛΰ τό τττάρνιαιμα δέν ΑλΙλ' ίπτειιδή δλοι ιμας τος ήξεύραμεν έκ στη&ους νά τται- §ωμε τό κομμάτι μας ή «άπορια ψαλτου 6ή|» οει>> ϊο-χυ« δι" ημάς! !
Ό Άρχηγός μας κρατοΰσε άνα
χείρας το ώροΐλογιον τοι;, καί μό·
λις τό έντός τής οικίας τοΰ φρο·υ·
ρ^Ρχου έκκρεμές ήρχ'ο-ί. νά σηιμαί-
νη /τή|ν ΰωθεκάτην, άνεκρούσαμίν
"ΙαηΙε τό κομιμάτι τοθ ΟτυοβΓ
. οποίον *ϊς την άττόλι/τον ήον-
χιαν τής νυκτός τΓαιχ6«ν, άσφαΛώς
ϋά ένίκεκτίαζε καί αυτόν τόν συν-
οέτη τοι/, ιέάν εκείνην την στιγμήν
Γερμανός όπως ήτο, 6υ(ρίο·κετο· έν
τή κατΌΐκία τ«ν Γκρμανων συμττο-
τριωτών τού.
Μολις άντήχησαν οί ττρωτοι μόν
^ικοϊ φθόγγοι τοΰ όντως ώραιο-
τάτου τούτου έκκ^Λητιΐχστικου τε¬
μάχιον, σΐγα-σιγά ήνοιξεν ή τ>ύρα
τού μεγάρευ και τταρουσιααβηι ό
Γερμανος Σννταγματαρχης μετα
τοΰ πρίγκηητος φιΐλον τον. Έν κα-
τανυξει καί ττερισυλλογη ήχο/9*αν
όλην την ιμουσικήν τοΰ μικροτάτου
μέν είς ττοσότητα, ιμεγαλιειώοους *
μ«ς τώόντι εις σι»μ6ολισμόν -
6ττο£)οσιν, μσυσικοΰ τούτον τε,μα-
χιου
Μ&τά τό τέλος τόοη ήτο ή ευ¬
χαρίστησις καί έκττίλη',ις τ«ν, νά
ακ ούτον ν τό ττρθσφιλες τουτο τε¬
μάχιον μακράν της Πατρίδος των
είς την άττολ'ιτιστον Τουρκίαν, ήν
6ζητουσο.ν νά διβργανώοχ>υν καί
έκτκιΐλπίσΌνν μέ την Γ*ρμανικήν
Κυΐίυτ, «ότε ό συ.ταγ'ματάρχης
κστελβων τάς βαβμΐδας τής ίγρό
τής θύρας -τού μεγάρίυ σκόίλιας,
εμοίρασε μόνος τού τχιγάρα ίδιο-
χείρως είς όλονς μας, ταυτοχρόνως
6έ διέταξε νά μάς κεράσονν ττοτά
κσί θερμαντικα.
"θΊΓον άψορά τόν Αρχηγόν μας
κ. Πολύτιιμον τόν ττάρέ€ΐ**ν είς1 τό
καίτοι κ ι άς τού, ά-
κα-
καί
έσωτερικόν της
πο6«εν μετέττΐ.ιτα ούτος έξηλβε
τακόκκινος καί λαλίστατος^.
Ό Δεκέιμδριος μέ τό ΛΡνο τ»«
έππρεττεί καί έ·α ττο-τήρι τταραττά-
νω'.Ι
άνοίεις μας, χουρά 'ς σήν
(πόρτα σ'
Κι' δν κι' άνχήεις μας, κλειδΐν 'ς
(σήν πόρτα σ'.
ΈπΧίτης κιατά τα τιελευταία χρό-
νια ^λεγχχν καΐ ιτκ> γγα>στό:
Χΐπστός γεννδτιαι ίτήμεοον έν Ππτ
(θλεέμ τή πόλ-ει
ΟΊ Οΰρανοί άγάλλονται, χαίρει ή
(κτίσις δλη κλπ.
Λαιιδΐιά οί νοικιοκυριαΐθ1 ίδι-
φραΰτα, χριήιμ*ιτα ή καλούδια
(τβερεζικά). Άν ήσαν
καιί τα λέγαΛ"ε καλά. ή
Γ ν οί παοέε-ς ήσαν άπό σνγγενικές
οίκσγενβ4«ς, τοί'ς μπάζανε κώ. μέί
στό Λ-οί-τι νά τοΰς τα ποΰν κι' άπα
κοντά.
Στά σπίτια των εδπος>ων
εϊχανε στριΐβμένο τοαΛ.'ζι μέ
τα", χαλ'6·ώο.ε-;, φουν)τοΰκ.ια, κ«σι-
μα. 'Όπου χρηίτιμοποιοιΰσα-ν τζα-
κ-ι, εΐχαν άναιαμένο μ.εγάλο κοι'ν
τσευρο, ίατϊΓΐτϊδες φυλαγμένο γιά
τα Χρισηοιύγγενα, τό λεγόμενο
Χριστοκούρ'. Μ^'άιιισυ
ιαε· δηο ωρε/ς τό πολύ μέ τοϋς κα-
■βυστ°θΐΐμένιους κο,αποΰσε τό θ ή-
μ ι σ μ α ν. Κι' Ιπτχη_ά ιακ,ροί
τρ'λοι άπιοιστόρονταν ν* πάν νά με-
τςήσΌυν κ.αιί νά μοιρασ» οϋνε τή
σοδείά.
οικογένειες πτΰ παιοΓίτ
μέ πη·νέες φιλικάς 1 συγ-
γίνικές οΐκογένειες τή &εγγρο« —
τ ό λ α ρ α κ β θ', ώς π*ρ<ϊ μ <'υχ6 τα μιεσάνι>χτα· Ό Λ«·λύς κό-
σιιος πλάγιαζε από νωρίς, ολ' τιγ
10 τό δράδυ τό π<ολύ, γιά νά ξι«- πνήσιουν να>ρίς τό πρωΐ γιά την έκ-
κληβ'α.
Α
ΧΡΙΣΤΟΥΓΕίΝΝΑ. ΆπΛ τίς
4>ί _ δ —ούτον ήμ
π«ν«ς καΐ κβλοθσαν τον
γιά ηήν «κολουθία των χ
γεννων. Τα φαναβάχιβ -
διών χρησί,μευαν πάλι ότι-
νειες γιά νά τούς φωί
δρομο στ.ην όμαΛική τους
Άγοι.οοξι«τνημένα χαΐ
ίζ
ΠΛΝΠΡΟΣΦΥΚΙΚΗ ΕΝΩΣΙΣ
ΠΕΡΙΣΤΕΡΙΟΥ
ιΕΤΟΣ ΙΔΡΥΣΕΩΣ 1953
Αριθ Πιρωτ. 58-
Διθιμαρτυρία τ»ν ττιροσφϋγων Πε
ριστειείου τπρός τοϋς «,*;. Πρόβδρο^
Κυ6ενήσ«ος κ. Κων. Κοιραμαι ιλήν,
Ύττο^ργούς κ. Τσάτσον Πρς>νοίας,
κ Στρατόν καΐ 'ΥφιυτΓθ'υργόν κ
Ψαρρέαν, ττρος οΰς υπεβλήθη ή
εξής ά.αφορά των προσφύγων Ε¬
νώσεως Περιστερίου:
'Η Πσμπροσφυγιική "Ενωσις Πε¬
ριστερίου διαμαρτΰρεται μέ
την δύν»σ)μιιν τής Φωνης της δι'
θαιρεσίαν Δηιμάρχου Π
κ. Σελίμη διά καταπάτησιν Κρατι-
ώ^ οίκοττέιδω'ν προοριζομένην διά
στέγοχτιν άυαττοκαταστάτων ττροσ-
Φυγων Περιστερίου, οΐτινες έττΐ 36
έτη βΰρίσκονται είς σο3&ρά ττοορι-
ττήγιματα. Προσφυγικός κόσμος
Περιοτβρίου διοττελεΐ είς αναστά¬
τωσιν.
Παρακαλούμεν 'Υ,μάς δττως λη
ψςώσιν ιμέτρα έναντι οώϋαΐρετούν-
τος Δήμαρχον ττρος άποφνγήν έκ-
τρόπω,/.
Ό Πρόεδρος
Ν. ΦΡΑΓΚΟΠΟΥΛΟΣ
Ό Γεν. Γραιμιματεύς
Κ. ΚΟΚΚΙΝΑΚΗΣ
ΔΩΡΕΑ ΪΠΕΡ ΤΟΤ ΟΙΚΟΧ
των έχθρικών άεροπλάνω;.
'Επιστρέφοντας άργότερα στό
Βυθκούκι ό Ταγματάρχης μέ τόν
•παπά τού Συντάγ'μ'ατος, παρατη-
ρήσανε στή νότια τηλαγιά τού λό-
ψου τοϋ Άγίου Πέτρου τα σημεΐα
ττού πέσανε οί 6όμ6ες των άερο-
ττλά.ων. Άνάμεσα σιήν άσπιλη
λευκότητα τοΰ χιονιου, ττέντε κατ
τάμαυροι λάκκθι εχασκαν έδω καί
'κεΐ, λές καΐ σέ μιά πελώρ α τούρ-
τα — τό λόί>ο — σκετκχσμένη μέ
κρέμα σαντιγύ — τα χΐόνισ. ύ-
πήρχανε καϊ... σο<ολατένι·α στθλί- σμστα ! —Οϊ εύγενικοι Ιταλοί μάς στείλανε τή Χριστουγεν- νιάτικη τούρτα!.. Εΐ- πε γελώντας ό Ταγματάρχτνς ο-τόν τταπά. —Εύτυχώς δμως δέν τή φ ά- α μ ε, Ταγματάρχα μου ! Ε'ί- ττε ό παττάς καΐ σταΜροκοπή9ηΐ<ε. ΙΩΑΝΝΗΣ Α. ΒΕΡΝΑΡΔΟΣ Ταξίαρχος Πεζ. Π Δ. Χθές την πρωίαν έπεσκέφθτ) τόν Υπουργόν Έμπιορικής Ναυτιλίας κ. {'. Άνύρ/ΐΛΐνόπο'υλον, τής της Έθινικ.ής ΈλληΛΊΐκης μής 'Αμιε^κήις κ. Κ. Σ.αμαρακι>ς,
«•αί 'έ-νιεχείβίΐσίεν Ιπιταγήν έκ δγαχ.
"Οταν έγκο-αλείψαμε τό ,μέγα-[ 60.000 ύπ«ν τού Οίκου Ναύτου,
ρον τού Γερμανοΰ Φρουράρχου, οί έπ' €ύκ.αιρία των έορτών των Χρι-
■'Ελληνες μονιπκοί τής μττάντας στουγέννων.
&ϊμε6α λίαν Ίκανοττοιηιμένοι. 'Ο Ι Τό ποσύν τουτο δΐιετέθη δια ιήν
Γερμανός φρούραρχος εΐχε φανή αγοράν έπιστημονικ.ών όρ/γάνων
εύχα,ριστηιμένος, ήιμ«ϊς δμ«ς ήΡ1" π^ος συιμιπλ.ηρ<οοτ.ν τοΰ έξαπλΜπμ-ΐ'ΰ βα κατενιβϊντιααμένοι. ^ τοϋ μικ,οο&ιθιλογικοΰ ένγοιοτηρίου, Ή έλληνική μειο.ότης Άττα- ποός καλλιτέραν έξυπηρέ-τηονν των λείας, έν ττλήρει ττογκοσμιφ πολέ- ά^θΕγ^ν ναυτικών χαι των ■μ«, Χ"Ρ·ς ^λα' Χ»ρΐς «ΤΡ010*· εΐχε καιταφέρδΐ καίριον ττληγμα κα¬ τά τού άντητροσώτΓου τού Μεγα- ι%ου Γφμανικοΰ 'Ε-ιτελείου εις την ττατρίδα μας. 'Εκεΐνος εστηρίζετο ιττί τής δυνάμεως τού στταβιου τού. Ημείς άίτιΛοι, μικροί και άδυνα- τοι, τόν είχαμε έξοντώσει μέ τό κομμάιτι τοΰ συιμττατριώτοι; τού θΓυ&εΐ". ι , Η Ελλάς, τό ανώτατον αυτο σύμβολον, τού ττνεύματος έν τφ Κό σιμ«, είχεν άψοττλίιθβι τόν άντι- ρόσωττον της τότε ίισιχι»ροτάτης/ νειών των. Ή οωρεά αυτή άπιοτελεΐ μίαν περαιτέρω έικδήλακην τοΰ ΰπΕρ τί>ς
Ναυτιλίας κ«ί τιών ναυτί,κών, έν-
διαχρέιροντας των έν Ελλάδι έ,τι-
χειρήσιεωΛ' τοΰ άεψ.νήσ'του Εΰγιενί-
ου Εύγιενίδου, ήτοι τής Έθνικης
Έ)>ληνιβιτι; Γ^αμμής Άιμίερική;,
τού Σ1κ<»νδιιι^1αυικοΰ Πραικτορείου έγγύς Ανατολή γ, καί τή,ς Έλλ.ηνί- κής Γραωμής Νοτίου Άμερικής. Ό 'Τπουργός κ. Γ. Άνδρι«νό- πιοινλος ,ηύχαοΐστηαε θερα,ώς τόν κ. Σαμαράκη-ν χα'ι τύν <τυνεχ.άθΊ>
στρατοκρατουμένης Δυνάμεως της £ιά ^ έν ένει
Ύφηλίου, μέ δύο σειράς μουσ.κών ίοΛν χ- )β^ Έλλττννκής;
φθογγων, γρ«φ«ντων (ήτο Γερ.μανου Γ ή Άμερικής ('Τπερΐεά-
συ^ετου. Τον Γερμανον τον ένικη> νειβν «Βασαισσα Φοιδερίκη»).
σαμεν με τα ίδικα τού οιτλα. Ε- , ν '
έκεΐνος τα ϊφτιαξε, ήμε.ΐς τα έχρη
σιμοποιήςΐαμίν καταιλλήλως.
Ή εΰγνομοσύνη μαις ττρός τον
άρχιμενιτ'κόν μας κ. "ΑΑκην Πο¬
λύτιμον δικαίως ήτο καί είναι 6α-
σεια.
Ό Δαυίδ ένίκησε τον ("ολιάθ.
'ΕκεμΌς, ό Τολιάθ, είχε Βειΐΐιβ,
τό τεράστιον τη/λεβό,λόν ιμέ 6ελη-
ν&κές 120 χιλιομέτρων, ημείς, ό
Δαυ'ί'δ, τού άντετάΐξίοιμε ττ}ν μτταγ.
κέττα τού 'Αρχηγοΰ μας Μοοέ-
στρου.
Βαρεία καί δυνκίνητος έκείνη.
Εύλύγιστος άλλ' &9ραΐυοτος αύτη.
Ήττημένη είς τό τέλος ή Μεγά¬
λη Γεριμανία τότε τό Γ' Ρά»χ με¬
τ είτε ι τα.
Νκήτρια ή μικρά 'ΕΙΜλάς τότς,
δττως καΐ μ«τέττ*ιτα καί ττάντθτε!
Τό δσιτρον τής Βηι?Γ»£βμ, Λά 4)<ο- -'ση 03ονούττω καϊ τό ττνεΰμα τής βυσίας διά την Ελευθερίαν ττεύ σιγά σιγά έκκολάτττεται στή·ν γει- τενική ττρός σύτην μεγαλόνηισο·ν την Κύττρο, ίίπΓΟυ όί^λος "Ελλην Δαυίδ καδηιμ&ρινώς ττλήτττει τόν ϊ· τερον Γολιαθ δυνάστην τού, τού ό- ποίου έττΐσης ή τύχη Θ4 δΐ'ναι ταύ- τΟΕτ—ιμος μέ εκείνον, τού ττροκαλέ- σαντος τοΰς €ύο Παΐγκοιτμίους Πο- λέμους. ΘΕΟΔ. Α. ΑΛΕΞΑΝΐΡΔΟΥ Όδονττίατοος ΛΕΗ ΣΑΙ ΑΠΟΜΕΗΕΙ ΠΑΕΟΗ ΠΕΡΙΘΩΡΙΟΝ ΑΝΑΒΟΛΗΣ: Φροντίστε σήμερα τό μελλον σας καΐ τό μέλλον των παιδιών σας, μέ ένα ΛΔΧΕΙΟΝ ΣΥΝΤΔΚΤΩΝ Κυκλοφορούν τα τελευταία Λαχεΐα και ή κλήρωσις γίνεται την 31 Δεκεμβριού. (Μόνον δγγρσφος έντολή 6ποχρεώ»»6ι την Ε Σ Η.Ε.Α. είς «ληρωμήν διαφημΐσεων. Ού)αμΙα αύθαΐριτος δημοσίευσις θά αναγνωρισθή) ,. να τους, γυρ«ζαν ιΐς .ΛΛΛΐριε , παραχολ<Η«θοί·<ταν τή λειτοννΓ^κ?ι το τέλ,ος. Σπάνιο πν«γμα ν^ «?; λειπε κβνηείς άπό την Κι' αύτό δικαιολογημ?να, ^ ρώσΐτειια η άλλη άνωτέοα' 6ί«" Πρΐν καλά καλά ξημΐ νέ απολύση ή έκκλτντία, ό κ,αιθίνας τό άντίδ.ϋ>ρΟ
τό ΰιμψωμαν__
6αιν·αν δσοι οέν είχαν κ
την ΛΓί,ραμο'τη κ«1 Ιπιηζυϊ'^ ..
σπίτι νά γευθοΰν ΰστεοο Γ!
αύ(τττ»ρά νηστεία σαράντα '
τίΐν σοΰΛα ·κ;αί την κ»· α ή
τεινο, σνμφωνα μτ την
.τού εί/ε έμ—/εΰοΐι καΐ το
Τή Χρι—ου δλ' άναλλΐ^ νι
καί τα πετεινάιρΜχ σΛαζ'νε
Γιά -οτά χρτκτιΐι<Μτοιοΰσαν 0 κυρίως χαί κιρασί. Παίρνανε Μ πιν, δσΌΐ_ ή&ελαν, δλλον έ'ν-ο β, καί τ' άπ>όγε.ιια κάνανε τίς χΐ
Γρο>μ^νε; πΐ(?κέψεις ο·-ούς Χ
στοα.·ς, οί συγιγιενεΐς μ^
καΐ οί μικρότεροι στοίις
οους.
Άξ'ξει ΐδι·αίτερα νο
οΌϊϊ τό 'γεγονΟΓ, 8τι οί „„,
τε; ή τ'<ρ«ροδτ|ΗογεροντΙαι οί -ορΉ , η (Τκγγενείς κιηβΐ όρφανικΐς οίκιο'νειες, οί γείτονε·ς ,μ^ρι,ννΗκταν ί Λςρωστοι καιί οί τυχόν ν-ι ^χ ίνοι^ τίς 7ρεΐϋι-ίς μτΛειες, Λστε νά δοκιΜ'»ι·ν ν σΰτοΐ μαζύ μιέ δλους τή χσ^ ,»] |ΐ.εγάληί γιορττις της Χριστι*^; νης. Τό πατοοπαοάδοτο αΰτο ί^Μ Ισχνε καΐ σ? δλη τόν Πόντο 3. Κ. ΑΚΟΓΛΟΤΣ ϊ ΣΙΛΕΙΟΝ ΤΗΣ ^θΣ ΗΜΟΣ ΝΕΑΣ ΣΜΥΡΝΗΣ Ε1ΙΙΙ ΤΙΣ ΐηΐ{|; Πρός τούς Συμπολίτας χα| ■άς οικογενείας Των ί^ τα έκ βάθους καρδία: νι {Ινα, τλήοεις χαοάς καί ευτυχία; <,! ΈΓρταϊ τής Χρΐστιανοσιίνικ ό δέ Νέον Έτος 1959 ο^. )ν, πανίυτυχές χαί μβστύν ταντός Λγ θου δι* Έχ ιά' τήν Νέαν Σμύρνην. Τό Ό Δχ νθΔΝΑΣΙΟί ΚΑΡΥΛΛΟΣ Ό Πρόκδρ ς ΑΡΙΣΤ. ΜΠΑΚΑΜΗΤΣΟΣ ΕΠΙΙΙΙ ΡΙΙΕΡιΐΤΙΚΟΙΜΙΙΙΙΙΙΙΙ 'βλοθν ίβςσήμεοον Κϋ^ΐΐφ 28 εκ«· βρΐτυ έ Ι καΐ Δ^αν ΐθ30 •.μ. έν ιφ Ι.Νοφ'Αν.Άνοργί ών—Ν. ΊωνΙσς Ετήσιον νίρ. ,ιερατικςν Μνημόσυνονΰηέρά- αποό^εως η κοί θεΐαο
ΔΕΣΠΟΙΝΗΣ
Α. ΔΟΥΡΜ ΕΟΓΛΟΥ
:αρακαλο0μεν'Υμα δηυζΐΐσ
>εστούμε>οι προσΐλθηιε κβΙ
έ^ώοητε μεθ' ημών τος τιρος
Γόν "Υψιστον δεήσεΐζ ο«.
Τα τέκνα : Νικόλαοθ! Ούρα·
Ια. ΕύσγγελΙα Δουρμηεογλου,
ζίάοεΑος καΐ Όλγο Δοιιρ
πεογλου, Εόστράτιος κιΙ 'Λ·
αστοσΐα ΔΓυρμιιίογλοι. Η&
ελβ.ή: Β ρβάρα Χρ·οτο5 όλου
Η §νγο οι, οί άνεψ,ο! κοί ιΙ
■ϊιτιο συνγε »ϊγ.
ν Νία ΊωνΙα ι{{ 23
βρίου 1958
ΛΙ ΕΥΧ*Ι ΤΟΥ κ. ΓΑΛΛΙΑ
Ό ύπουογδί. τής Λικαιοσόνης
. Κ. Καλλ<ας άιηόθυνι τηλ» .-ιαφικως ευχάς έτί ταίς Ιιρ ϊ τθν Χριστου^ έννων καΙι§ φ 6γϊι είς αταντας τοογ *η , λειτουοΝθΰς τί|ί Χ^· τοός ΰπαλλήνοοτ τ*Ιί κ« ής υπηρεσίας τοθ ' ,ίου τού, τούς Β 3 ουμβο^αιθνραφιιΐ'ύ, ο»λ όγους ΐη Χώρας, "ύς ύυλ ήλους τίς γρα «μβτιΐος ι* Ι και τούς σιιλ" ©ν κ>ητήρω'·
στ* οίκον προβάλλοντσι
ΠΑΙΔΙΚΕΣ ΤΑΙΝΙΕΣ
Γο.ξείοια, ΚωμωΒΙβς, Πάλη
ϊγρίων θηρίων, Ζούγκλσ,
'βριπέτριβς, ΜΙκυ Μάο· ς.
νκροβατικά, Κάου Μ*'
•Ί-όρ. Τηλέφωνον
•Υπό τοθ κ.
ΝΙΚΟΛ. Δ. ΜΑΝΟΥΣΗ
Πρώην 'ΥπουργοΟ
Εξετάζονται. ΑΙ θβμελιώ
>εις αρχαί καΐ ηροϋηο
)έσεις. Τα Βσσικά ·°°
3λήματσ, πλήρης **
^ησις, εΐσόδημσ, α
τις τοθ ΒιοτκοΟ έπιπέίοι
^γεία, διατροφή, κστοικΐο
Ξίδική προστασΐσ τ^ν «ρ
/στών κσί άγροτών
"Εκδοσις **Ι «ολϋΤΙ
ο0ς χάρτου σελ. 329· Π»
κείται βΐς δλα τα
τωλεΐα.
Ό 1 · · β ' *
ΓΕΟΡΓΙΟΣ Μ. ΤΣΑΚΙΡΟΓΑΟΥ
-Γ··