187215

ΗΕΦΗΜΕΡΜ,
ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΑΙ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΟΝ ΣΥΜΦΚΡΟΝΤΩΝ
ΕΤΟΣ 32ον — ΑΡΙΘ. ΦΥΛ. 1458
1959
ΧΑΡ. ΣΙΜΑΝΙΔΗΣ
ΤΥΠΟΓΡΑ4Η&ΙΛ0Α01
ΧΤΛΑΙΟΥ ** - ΤΗΛ.
^
ΚΟΣΜ
Β ΕΥΡΙΣΚΕΤΟ ΕΝ ΤΗ Ζ&Β
ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΣ ΒΕΝΙΖΕΑΟΙ
Εάν β Ελευθέριος Βενιζέ- την
% ώρίοκετο άκόμη έν ζωή ομού
όπως ό Ούϊνατον
χποουρβή τής πο-
8« άπεθνηακεν ααφα-
«πβ άπελττισίοβν καί άττβ
Λΐκρίαν, την όποιαν θά ε¬
ίτα ν θά έδλεπε τβ
,ίχτρον κ«τάντημα τοϋ ί-
(Τβρικοΰ κόμματος, τό οποίον
ίίρκβε καί την ύ ρ α μ α τ ι -
χ Π ν κατάπτωσιν τοΰ ύστερον
:βιου υιού τού.
Ανεξαρτήτως πράγματι τοϋ
ΐρίοτρατ ιχβϊ έργου
ιοι», τής πλήρους έςουβε-
■ηθίας τοϋ κόμματβς, ίτβΰ έδβ·
|α« και έμεγάλυνε την Έλ·
)ύώα, ή δ ε ι ν ή θέσις είς την
4ι»ιαν περιήλθεν ό κ. ϋοφο.
χλήί Βενιζέλος—ό οποίος έφβα-
«ν είς τό σημείον νά εκλιπα-
ρητόν Σπόρον Μαρκεζίνην,
Μ»ί εύύβκηση νά αναλάβη την
ιίοι«ατ ική ν ήγεαίαν
των Φίλελευθέρων— αποτελεί
ίν εο προηγούμενον
τ ρ α γ ι κ ή ν» διά πολιτικόν
ίνόρα, φέροντα τό ένύοξον β-
νομα «Β ε ν ι ζ έ λ ο ς», κατά-
'Αφβΰ, διά τής χρηοιμοττβιη-
«»« π ρ ω τ ο φ α ν ώ ν, είς
τί|ν πολιτικήν ιστορίαν τής
Ελλάδος, μ ε -
ο α ι ω ν ι κ ώ ν β υ ν ω μ ο-
τικών μεδόδων, κοιτώρ-
ί«σε νά άπομακρύνη έκ τής ή-
γεώας τοΰ__Δημοκρα,τικοϋ Κό-
ομβϋ καί νά αποστείλη είς τάς
αΐωηΰυς μονάς —λόγω τοϋ πι->
ιφβΰ ποτηρίβυ ηοΰ τοϋς έττότι-
βε- τοϋς αειμνήστου Οεμι-
στοκλϊίν Σοφοΰλην καί Νικό¬
λαον Πλαστηραν, άφοϋ επέτυ¬
χε νά ττΛραμεριση καί τον κ.
Γεώργιον Παπανδρέου, έ ©ποϊ-
0$ άκετέλει κάρφος είς τοΰς β-
τ*(λμούς τού, ό κ. £οφοκλής
Βενιςέλος Ιφβαβειν είς τ© ση¬
μείον τβΰ έκπεαμβϋ νά ίκετεύη
έν* έκπρόαωπον τής "Ακρας
—|ι*ς, μαθητεύσαντα είς την
Σχολήν τής άδιστάκτβυ
οτ&ατοκρατικής ©λιγαρχίας.
τβΰ Αλεξάνδρου Παιτάγον, ο-
™5 ήγτ,θη τβϋ μ ε γ α λ ω -
ν υ μ ο υ κέμματος, ποϋ έκπρο-
αω~ι την γ ν η σ ί α ν κχί
δϊι,μ»ουργικήν Ελλη¬
νικήν Δημοκρατίαν.
Τόοον δέ έτυφλώθη ««β τβ
Η^ο; κατά τοΰ τέως συναδέλ-
τη είς την άρχηγίαν τού
Χ«τ«θτροφικής μανί-
*ί' "Ρβς τ ε λ ε ί α ν έξόντω-
5ιν τ»)ί πολιτικής μερίδος, ποΰ
φερει τό έάρος τοδ ονόματβς
"β'τής μεγαλοπνόου
ίη)««>ργί<ας τού ενδόξου πά» τΡ*ί τού, ώατε ηαρακχλεί γο- 'Ττετης τόν κ. Μο(ρ»ιεζίνην— 4 οποίος μόλις μετά 6ιας κα- Τώρθ«σε ινα εκλεγή δουλεοτής, £'? τάς τελευταίας εκλογάς, είς τάς ψήφους των δημο- ώ κομμάτων, μετά των συνέπραξεν— όπως κα- τ«ίεχθή νά άνακηρυχβή Μεα- Ίβί τής Ελλάδος, πατών επι τδν ίΐτωμάτων των Φιλελεύθε¬ ρον. Είναι £λα αύτά τόσον φ β - • ε ρ ά καί τόσον κ α τ α - «λ η κ τ ι κά, ώστε «άν δέν π°οιν ολιγώτερα τής ηραγματι- "βτ Θά ήσαν άττίστευτα, ξΧΡ τού σημείον ώοτε, κόίθε *νθρ««βς πβύ έχει σώας τάς ίΡέν Λΐά άπορή καί νά έξί- καί νά διερωτάται μή- *«ς τα δλέπει έν όνείιρ<,». Την ευθύνην ©μως διά την Χ«τ«6αρά8ρωσιν τού κόμματβς πβύ έφερε την κ α τ ε ξ η υ- *■* λ ι α μ έ ν η ν Έλλάδα τής Μελούνοτς, προ των πυλών τής Β«λίδ των πόλεων καί είς ϊυτ»τεύβι>νοι διά τβ β ι Ι
κ τ ρ 6 ν της Δημοκρατικής
παρατάξεως κ«τ*νττ»ρ« εΐν<χ, ττ ρ ω τ ο ν ©Ι πλείονας τβϋ έ- ν*5 αρχηγίσκοι των λ* ί ν*5 αρχηγίσκοι των ποικίλην* μων δημοκρατικών κομμάτων που κατ' θυσίαν δέν έκπρβσω- υιν, παρα μόνον τοΰς μ ω ρ ο- οώόξβ έΛ των. Δεύτερον, βί Φιλελεύ- θεροι ββυλευταί, βί όποΐβι π«. ρ«<3ΐ>ρθέντες άπβ δύο τρείς έ γ·
κ α θ έ τ ο υ ς «ή ρ α κ λ ε ί ς.Ι
τβυ κ. Εβφβκλή Βενιζέλου, *·
κολουθβϋν τυφλοίς ό μ·
μασι, ίίκην ά λ α λ α-
ζ ο ν τ ω ν κ υ μ 6 ά λ ω ν,
τον νεκροθάπτην τοΰ κόμμα¬
τβς καί τής Δημοκρατίας.. Οί
πειρι ών ό λόγος κ α τ' ε ύ ■
Φ η μ ι σ μ © ν έκιτροσωπβι τοΰ
Φιλελευβερβυ Λ«βΰ σι>ν«γωνί-
ζονιτοιι είς δουλιικοτητα καί εύ-
καμψίαν τής σπονδυλικής
λης, τβύς έπιγόνβυς
λαιοκομματιομοϋ
των καί θέτουν υπεράνω των έ-
θνικών καί τώινι ζ ω τ ι κ ώ ν
έν γένει της χώρας ζηιτημά-
των τα ιδία αυτών ά ν β μ β·
λ β γ η τ α συμφέροντας
Τρίτον, ©ί
τοϋ
Τ ρ ί τ © ν, ©ί ζηλώσαιντεί
δόξοιιν Πιλάτου δύβ η τρείς κβ·
ρυφαϊβι Φιλελεύθεροι 6©υλευ·
ταί, οί όπ©ιοι δέν περιελήφθη-
σαν μέν είς την στρβύγκαν
των πιραξικοπηματιών, πβύ ά-
νχκήρνξαν αΰθαιρετως ώς αρ¬
χηγόν τοϋ κομμοιτβς τονι κ
ΐοφοκλήν Βενιζέλον, π α ρ α-
μ έ ν ο υ ν έν τούτοις βύδετε-
ροι καί ΐτοορκχκολουθβϋν μ ο ι-
ρ ο λ α τ ρ ι κ ώ ς τα είς βά·
ρβς τβϋ κόμματβς κ«ί τής "Ελ¬
λάδος τεκταινόμενκ, ΰπβ ψ ε υ-
δθφΐλελευβέρωιγ" όρ·
γάνων τής ά ν τ ι δ ρ α α τ ι·
κης οίκονομικής όλιγκρχίας.
Νομίζουν, ϊιά τοϋ τροπου «υ-
τβϋ, ότι έξήντλη<ίαν κάθε δυ¬ νατήν -προσπάθειαν, πρός άπβ' ί τβΰ κακβϋ καί ©τι συ- ς έπραξαν τβ έν πρβκει- μένω καθήκον τωιν. Πλανών- ται ομως ο ί κ τ ρ ώ ς, διότι μεγίστη,ν) Θά ήύύναντβ νά πιροσφέρουν υπηρεσίαν εί$ τ© "ΕΘνβς -τα ΥΨ12ΤΑ συμ· φέρονιτκ τοϋ έποίου έηιέάλ- λουν την ύπαρξιν Ι2ΧΥΡΑ2 προοδευτικής Δημοκρατικής παρατάξεως— εάν άινελάμδα· νόν εκστρατείαν διαφωτίσεως, διά ττιχντβς μέσ©υ, τβϋ Έλλη· νικοϋ Λαού, περ'ι τής ή ρ «■ στρατικής μανίας τβϋ κ» Σβφοκλη Βενιζέλου καϊ τής ϋπ' αυτού ύπονομεϋβεως τού κόμματος των Φιλελεύθερον, κατόπιν έπιταγής μ υ α τ Ί· ρ ι ω δ ώ ν παραγόντων, δρών- των έκ των ποοραακηνίων, οί όπβίοι έ'χβϋΜ όίμεαβν συμφέρον διά την διατήρησιν τής σημε- ϊ ρινής, ό λ ε θ ρ ί α ς ώιά την 'Ελλάδα, καταστάσεως. "Οιταν ομως έπιστή τ© ρωμα τοϋ χρονου ό Φιλελεύ- θε,ρβς Έλληνικβς Λαβς δέν θά άρκέοθη είς τή>νι Ο Λ Ι Κ Η Ν
τοϋ κ. Σοςροκλή Βενιζέλου καί
των ύτ—ιρετών τού εξαφάνισιν
έκ τής πβλιτικής οκηνης τβϋ
τόπου. ©ά δώση κ«ί τό αναγ·
καΐον μάθημα &ίς τοϋς ψοφβ-
δεεΐς μιμητάς τοΰ Ρωμαίου
πραίτωρος, ττβύ ένιψε τάς χεί¬
ρας τού διά τόν οταυρικόν θάνα
τον τοϋ ©εανθρώΐτου ίδρυτβϋ
τής Χριοτιανικής ©ρησκείας,
τόν οποίον έν τβύτβις ήνέχθη
ΜΟΙΡΟΛΑΤΡΙΚΩ-
Μ.ΚΑΛΟ2
Γύρω άπό την συμπλήρωσιν τής άποκαταστάσεως
ΤΟ ΚΕΗΤΡ1ΚΟ» ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΗ ΣΤΕΓΑ1ΕΠΙ
ΠοΟ αποβλέπει ή μεταβολή είς την σύνθεσιν τού
φυμβουλίου και τοϋ προσωπικού τής Υπηρεσίας
-.τεγασεως.-Διατί κατηργήθησαν τα ϋπηρεσια-
κα γραφεια των παραπηγματικων συνοικισμών;
Ειδική ερευνα τής εφημερίδος μας
Υπο τόν «ττερΐ άναμορφώσε- δέσεως ττοορομοίων συμβουλιον υο
... το,. Κγ«λ.«~. τ....*-.λ:-. λαίνει ή διοίκησις ή δταν τό ε¬
πιτελεσθέν έργον «παρέσχε ι είς
τούς πρός στιγμήν κρατούντος.
'Βν προκεΐμέν» τό Κεντρικόν Συμ
βούλιον Στεγάσεως ίιττό την ττρο-
εδρίαν τοΰ διαιττρε—ούς νομικοθ
καί Νθίμικοΰ Σύμβουλον παρά τώ
ΰττουργεϊον Κοκν«νικής Προνοίας
κ. Αλεξίου είργάσβτι έττί έτη όλό-
κληρα αόκνως και άττοδοτικώς καί
άμερολή—τ«ς καί άντικειμενικώς
αι άφΐονοι οί καρατιοί τού κατα-
βληθέντος μόχ&ου. Ό ττροσφυγ'-
κός κόσμος γνωρίζει καλώς την ί-
ΤΓΐτελσθεΐσχχν έν τω Συμοοϋλίφ
τούτφ ί—ό την παλαιάν αϋτοΰ συν
ως·., τού Κεντρικού ΣΜμδουλίου
Προνοίας καί Στεγάσεως» τίτλον
εδημοσιεύθη ττρό ιριμήνο·υ είς τό
ΰ—' αριθ. 128 φύλλον τής Εφη¬
μερίδος της Κυβερνήσεως, διάτα-
γ>μ« τοΰ 'Υττουργείου Κοινονικής
Προνοίας διά τοΰ όττοίου έττηλθβν
μεταβολαί είς την σύνθεσιν τού
Χυμ6ουλίου τούτου. Καΐ ,μετοαο-
τΓΐοπδέντος β'ις ό—ιλοΰν μέλος τοΰ
«χρι τότε ττροέδρου αύτοΰ Νομικοΰ
Συμδουλίου τού Κράττους τταρα τω
Ύπτοωργεί(ρ Κοινωνικής Προνοίας,
ωρίσθη, διά τοΰ άνοομορφωτικοΰ δι-
οττάγματος ώς ττρόιεδρος ό Γενικάς
Γραμματεύς τοΰ 'ΥτΓοκργείου. Πβ-
ρσιτέρω ττροεβλέψθη καί ό ττεριο»
ρισμος είς τέσαρρκχς των άντιιτρο-
σώπων των ττοσφύγων καΐ £πηΊλθοιν
καί άλλαι τινές έιτουσιώδεις με¬
ταβολαί είς την σύνθεσιν τούτου
Και ταύτα «πό τής γενικωτέ¬
ρας άργ«νωτικής ττλβυράς, άπό δέ
τής οβλλης τής ούο-ι«στικ«τέρας
καΐ συγκεκριμένης τοιαύτης ττα-
ρατηρητέον ότι έξαττεστάλησ'αν ο'ί-
καδβ ττάντες ισνλλή6δτ|ν οί άντι-
—ρόσωπτοι των προσφύγων, ιτλήιν
μιάς έξαιρέσεως, τταρ' όλον ότι
οί άνδρες ούτοι υπήρξαν καΐ είναι
ιτρόσ(ο~α προσφιλή είς τόν ττροσ-
φυγικόν κόσιμον λόγω των ττολ-
όών υπέρ αύτοθ ίπτηρεσιών καί
ό ΰ ήθ
αώ ρ ηρ
λόγω τής χρηστότητος τοΰ ήθους
καί τής έντιμόττητος τοΰ χαρακτή¬
ρος αυτών. Τό άξιοττιερίεργον έν
τπροκειιμίνω εϋναι τό γεγονός 6τι
άντικαταστάται καί διάδοχοι αυ¬
τών ωρίσθησαν ττρόσωπα ότγνω>-
στα, ώς έητί τό ττλεΐστον, είς τόν
προσφυγικόν κόσιμον ττληιν μιάς
σιιμτταθοΰς έξαιρέσ>ε<ος, τού Δητ μάρχου Ν- Ίιονίας κ. Κιαρτερτζή. Έξ άλλου διά τής είς την διεύ&ι/ν σιν Α. Άιτοκο3τα<—άσ£»ς Προσφύ¬ γων μεταθέσεως εκ τής Επιθεωρή¬ σεως τοΰ 'ΥττοΐΛργείου τοθ κ. Αύ- γερινοΰ καΐ των έττελθονσών έττ' εσχάτων ιμετα&ολών «λοκληρώθή ττλήρως ή άναμόρφωσις τούτου. Τό πράγμα ©α μάς άφηνεν ά- συγκινήτοιυς εάν δέν ττροέκιπττεν ότι τό άναμορφωτικόν διόπαγμα άπιετέιλει την άπαρχήν έφαριμογής σχεδίου ΰπονομεύσεως τής ττροσ- ψυγΐκής άτΓοκοπαοτΓάσεως καΐ έν άναιμονή τής εκδηλώσεως ή έφ«ΐμ«:- ρής «ΰτη, οέν ηθέλησε νά προβή είς σχόλια μολονότι ευθύς καί ά- ■πό τής ττρώτης στιγμής ώσφράνθη τα τεκταινόμε/α, έττί τή εύκαιρία τής δηιμοσι^ύσχως τοΰ αναμορφω- τικοΰ τού Συιμβουλίου Δκχταγμα- τος. "Οντως 6ε τοιαυτα αναμορφΐο- τικά μέτρα λ/αιμβάνονται οννήθως ή σταν ώς έκ τής προσωττικής συν Θέσιν υπέρ α^τΌΰ εργασίαν καί διά τούτο περιβόαλΐλει μέ στοργήν εκτίμησιν καΐ σεβασμόν καΐ τόν διευΘΟνοντα τάς εργασίας τούτου κ. Αλεξίου άλλά καί δλα τα λοι- «—ησχόλησαν τούτο την επαύριον της άναμορφώοτεώς ίομ. "Οντως, ^|·«% - - ■ - ^ __ _Λ ^ . _ _ 0 ^# >Μ#
ένώ σκο-ός τοΰ Συμβουλιον εΰλό·
γως εχει καθορισθή ή ΐ—όδειξις
των ένδεικνυομένων μέτρων ~ '
την ταχείαν αποκατάστασιν
διά
τού
προσφυγικόν κόσμου ΐ&ηίΐιουργή-
Θη ί—ό τού τμηματάρχοκ της Ά.
ΆΐΓθκοπΌθ—άσεως Προσφύγων κ.
Αύγερινοϋ, Θέμα έκπροβέσμου ΰπο·
βολής αίτηβιεκν διά την αποκατά¬
στασιν των τΓαροητηιγματούχων
προσφύγων ττρος τόν σκοπόν άιτο-
κλεισμοϋ δεκάδων χιλιάδων ττροσ-
φυγικώ,ν οικογένειαν όητό ταύτης.
Τό αξιοσημείωτον έν προκειμένω
αποτελεί τό γεγονός στ ι ένώ θά
ΐττρεττε ό τταρόν και προεδρεύων
ττρόεδρος τοϋ Συμβουλιον κ. Ά»
στέριος Χατχηδίνας νά σνλλάβω
έκ τού ώτίου καί νά έκβάλη έκ
τής συνεδριάσεως τόν ανοηταίνον-
ττά μέλη τα όττοϊα ίπτό την καθο- τα ύπάλληλον τού,νΐαντίον ούτος
ήδγησιν τοΰ ττροέδρου ΐαύτοΰ έξυ-
ττηρέτησαν τα συμφέροντά τού καΐ
σΐίνέτειναν είς την άττοκατάο-τασί *
τού. Ουδείς έ/ττομένως ύττηρχεν α-
ττοχρών λόγος διά την εττιχειρη-
θεΐσαν καί ττραγιματοποιηιθεΐσαν ά-
νσΐμόρφωσιν έφ' οτον τό Συμβαύ-
λιον τούτο υπο την ττροτέραν αυ¬
τού σύνδεσιν είχεν άττοδοτικώς
εργασθή καί έτατύχβι τοΰ τεθέν-
τος σκοττοΰ τής ιτροσφυγικής ά-
ΤΓθκαταστάσεως. Άλλ' ακριβώς τ)
έττιτυχία αίίτη ά—ηρεσβν είς τούς
άναμορφωτάς καί διά τούτο οΰτο»
κατήργηισαν τοΰς ττρωταγωνι—άς
τής έττιτι»χίας. Καΐδιά τούτο άντί
τοΰ μάν-να χολήν έττότισαν αΰτούς.
Είς τοΐις αναγνώστας των στηλών
τούτων θά δο©ή ουντόμως ή εύκαι¬
ρία νά γνωρίσοι/ν μέ συγκεκριμέ-
να στοιχεΐα τό επιτελεσθέν έργον.
Καΐ τότε θά μορφώσουν άφ' έ αυ¬
τών τάς γνώμας καί ττεπτοιθήσεις
των. Επί τού παρόιντος έχομεν νά
τοαροΤτηρήσωιμεν ότι οί περιοτττού-
δαστοι άναμορφωταί γνωρίζοντας
αρίστα ο—οίαν ευεργετικήν έττί-
δρασιν ηοτκησεν είς τό φρόνημα
τοθ λαοΰ τό έττιτεΛεσθέν μέγα έρ¬
γον, δέν τολμοΰν ιμέν έκ τού έμφα-
νοΰς ν« άμαυρώσουν καΐ κατιαπτο-
λε'μήσουν την συνέχισιν τούτου άλ¬
λά κρυφά ύττοισικάτΓτουν τούτο και
ύττονομεύοιη' τόν τελικόν Θρίαμ6·ον
ό όττοΐος συνίσταται είς την άττο-^
κατάστασιν τοΰ ττροσφυγικοΰ κό1
σιμου. Καλείται έποιμένως ό ττροσ-
φυγικός κόοιμος είς στάσιν ττρο-
σοχής καΐ αγρύπτινου τΓαρβκολου-
θησεως τού κεφαλαιώδους ζητήιμα-
τος τής άττο«αταστάσεως τού. Δεί
γμα των διαθέισεων τοϋ άνοιμορφω;
βέντος ΣΐλμβοιΑίου όπτένοΐντι τού
προσφυγ ι κου κόσμου —χρέχεται εύ
χερώς έκ των θ&μάτών τα όττοϊα
πρός απόδειξιν τής νοιμικής κα-
ταρτίσεώς τού δι" ήν καί έπαίρε-
τσι, έλαβε υπό σοβαράν εττοψιν
τα έξενεχθέι»τα φληναφήιματα τού ίι-
τθοίλλήιλου τούτου, απησχόλησε δέ
τό άναμορφωθεν Συμβούλιον επί
ΤΟΥΡΚΙΚΟΙ ΕΑΙΓΜΟΙ
Τού κ. ΔΗΜΗ 7 ΡΗ^ΠΟΥΡΝΑΡΑ
Μερικοί "Ελληνες έκπλήσθΌνται λόφρονα σχέδιά των άττειλοΰσαν διά τα ραττίσματα ττου δέχονται
έκδηλωσεις «φι-
ς ης φ
λίας> τού κ. Αβέρωφ πρός τόν
Ζορλοΰ και τό σημερινόν φασιστι-
κον - έττεκτατικόν καθεστώς τής
Άγκυρας. Μέ την μωρίαν τού δη-
λαδή νά πιστεύη δτι θά επιτύχη
τόν έξευμενισμόν των πλιατσικο-
λόγων, ττού έπικάθηνται είς τόν
τράχηλον τής γειτονικής χώρας μέ
την ένεργόν υποστήριξιν καΐ οΙ-
κονομικήν ενίσχυσιν των Βρεταν-
νών Τόρηδων καί των Ρεττουμττλι-
κάνων μπίζνεσσμεν της πολιτικής,
-.ούς όττοίους έκττροστοττοϋν οί ά-
ξιοτιμοι «φΊλοι» τής Ελλάδος Ντάλ
λες, Ντιούι, Κάμποτ Λότζ καΐ αλ-
λοι νεοχιτλΐερικοί τής Οϋάσιγκτον.
Ή τακτική αύτη των Όκτωβρια-
νών κυβερνητών μας νά κάμνουν
τεμενάδες καϊ... «τοΰμπες» είς τόν
γνωστόν διεθνή έκβιαστήν Ζορλού
δέν εΤναι νέα. Χρονολογεΐται άττό
μακροϋ. ΆτΓΟ την επαύριον άκόμη
-ών καννιβαλισμών τής 6ης Σε-
τπεμβρίου 1955 καΐ τής άνόδοιι
τοΰ κ. Καραμανλή είς την εξουσί¬
αν μέ «ωρισμένην εντολήν:», ποϋ
προδιεγράψετο ήδη μέσα είς τό
«μήνυμα Ντάλλες» καΐ ή όπο'ια έ-
ττεβεβαιώθη πρό τίνων ημερών μέ
την άττοκαλυτΓτικήν επιστολήν τού
ττρώην βουλευτού καΐ στενοΰ συν¬
εργάτου τοθ κ. Πιπινέλη, τού διευ¬
θυντού τού πολιτικοϋ τού γραφείου
κ. Σωτηροπούλου πρός τόν «Νεο-
λόγον» των Πατρών.
Δέν εγνώριζον τότε μέ εξηκριβω¬
μένα στοιχεΐα, δπως σήμερον, τα
σνν€δριάσε«ν μέ τοιαύτας | τταρασκήνια τής συν»μοσίας Κα-
οικέψεις, έθεσεν έν τέλει είς ψη- ι ραμανλή - Πιπινέλη - Τσάτσου μέ
φοφορίαν τό ζήτηιμα μέ άττοτέλε-
σμα νά ψηφισθή. Τό ττράγμα
βεβαίως θά ελάμβανε μορφήν σκαν
εάλου εάν ή γνώμη τού Συμβου-
λίου ελάμβανε σάρκα καΐ όττά «αί
6ά άττβτέλει ώμήν ττρόκλησιν κα-
τά τού ττροσφυγικοΰ κόσψιου τόν
οποίον μικροΐ καΐ ταττεινοΐ ανθρω-
ττοι έτπδιώκοιυν μέ άηδεΐς δικολα-
βισμους ν' άττοστερήσουν άττσρα-
γράτττων δικαιωμάτωιν. Εκρίθη έ-
πομένως σκότπμον νά ζητήσουν
κσί την γνώμην τής| όλοιμελείας τού
Νομικού Συμβουλιον τού Κράτους.
Καΐ τούτο άττεφάνθη ηδη έττι τοΰ
θέματος καί κατα—ελτώδης ΰττήρ-
6εν είς βάρος των φωστήρων ή
γνωμάτευσίς τού. Δέν είναι λέγει
άνατρετπικη ή τε&εΐσα ττροθεσμία
τής ύττοβολής τής αίτήσεως άλτ'
ετέθη άττό διοικητικής ττλευράς
διά ινα ττροικαλέση την αθρόαν ύττό
τού ττροσφυγικοΰ κόσμου ΰττοβο-
λήν των δικαιολογητικών τού διά
την ενρυθμον καΐ ταχείαν ατττοκατά
στάσιν τού. Τοιουτοτρόπως δχι
διά τού Χι»μβοι«λίου Προνοί'ας καί
Στεγάσεως άλλά διά τής όλομε-
λείας τού Νομικού Σι/μ6οι*λίου τού
Κράτους ελύθη υπέρ τού ττροσφυ-
γικοΰ κόσιμου κεφοϊλαιώδες διά
την αστικήν αηΌκατάστασίν τού
θεμα άδίκως προβληθέν καΐ 6λα-
κωΕώς άττοβσχολήο-αιν τό Συμβού¬
λιον έ—ΐ ολοκλήρους έ—ί σειράν
σΐΛ'εδριάσεις. Τίθεται έττομέινως
(ΣΥΝΕΞΧΕΙΑ είς την 2αν σελ.)
«υιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιιινιιιιιιιιιιΐ"·»»»11111111"11111111"""1
Άντί χρον·γραφήματος _^^
ΤΟ ΑΒΕΡΩΦ ΚΑΙ Ο ΑΒΕΡ&Φ
Τοθ κ. Λαζ. Τακαδοπούλου
Είναι νά μή γελά κανείς μέτή,ν
■"'·-»■- ^οΰ πτ"κ(ε τ"0 ονοεια '—-
έπ' εσχάτων
τΐΐίν ημερών ^ !
*-Ιρόκ«ιΐτΐαι, Ιδία τό θρυλικόν μας
««αδρομικόν, «Άδέ^ωκρ» καί τον
ίμώνυμο νμέ αύτό υπουργόν των
Εξωτερικών κ. Αβέρωφ.
Ιΐέραν δμως τής όμωνυμίας αυ-
"Ιϊ ουδέν τό κοινόν οϋτε είς δβ1"-
«'ν οθτ* είς ίΛΐτυχίαν, διότι ένώ
• Λβέριοφ ώς χαταδρομικόν κοΐΐί-
'"*« τή'ν τύχην άπό Θαλάικηις
*» θάλασσιαν, αντιθέτως τάν 'Τ-
•^ονόν Ά6έρωφ τόν καταΐδιώκ.ει·
*1 τνχη καΐ. τα κάμίνεί, «θάλασσα».
Καϊ τώρα όποία ή έπ.ίδρασι·ς
'οΐί όνόματος Αβέρωφ έίώ των (·"
Χ*ρών μας από ΐτήν τραγικήν αυ-
1Τΐν συνοΛΊϋμίαν; Δέν ύΛάρχ«ι °Ρ~
""Λ'%' ι, δτι τό άσφαλές κ«1 »*-
-» κριτήριον περί τής άΐιαί
άτόμου είναι πάντοτε ό άντι-
■«Μ)ς, ^.ώτν αύτός υφίσταται και
τ«! συνεπείας της τοιαύτης ή ιι»ι-
Βνΐτ)ς έκοάαεως της άντιδικ·ίας.
,Ενώ λοιπόν καί τό δνομα τοΰ
*αχ«οοομ«νοΰ «Αβέρωφ» Λροχαλο3
?^»*ν φόβον καΐ τόν τρόμον των
*,0»>ρχων καΐ είναι γνωο-τό νπώς οί
^ΰρκοι τού 1912 — 20 της Πό-
*ηϊχαί τής Σμύρνης μάζβναν τα
"*.ο«ώ το>ν ^ το^ς ίνρομους Ι1*
^ ««οσέγγιονν τοΰ Αβέρωφ καΐ
·* Τττν γοεράν κοαυγήν «Αβέρωφ
^"λίγιορ»» ανάλογον μέ την των
^ ""ΙΜίων «ΧάννιμΛαλ Λντε «όρτχι;*
^ °ί σύγχ<κινος, Αβέρωφ ό , μβτεβλήθη «Ις πολιτικήν «Ις τα Τούρκικα πιριθδικα °*ϊ εύθυμογράφους της Τουρ- 'Ί ςδηπ/.ίτ,.^,Λί^ν,ί/.- κοΧ οσάκις 6ια ^ γπ(>υ(ίγόν μς
■Εξωτίρ,ικών οέν μπορουν νά
θυπουργύν τού νά τόν στείλη είς
έ^Λοόσωπον τής Τουρκίας παρά ■"
ΟΗΚ κατά την τελευταίαν^ «η>ςη
σιν τοΰ Κυπριαονοϋ μόλις ώς
.....^Λ^Λ^ι, Λΐι επί κειφαλή
κης «,ντυτροσωπείας --«-
πάλιν ό οννάδελΐρος τον
'Τπουργός επί των Εξωτερικών
(ής Ελλάδος κ. Ά6έρω<φ>; βεβαιοί»
τιεο,ι ιΐΑΐ/**^
νί"-ό' δέ περίεργον είναι, δτ, ένώ
α την <τυζήτησνν ταϋ Κ™»»*»1 πή-ν Έλληνικ·ήν Βονλήν ο κ. · άνακοινώσεις με ουσ- ς- Ελλάδος;. Ποίος λο,πόνί. των δύα *1ς την οξείαν αυτήν δι άπάντησι Γ ΐήν φαίνεται, «Ιπεν εΐί -τ νΟΗΕ είς χ(χί κ>υ. άΛέτι»-
χβν δμως κα-ίά την
ΠΡΠΤΟΧΡΟΝΙΑΤ1ΚΟ Α1ΗΓΗΜΑ
ΟΤΑΝ Η ΕΛΛΑΛΛ ΑΓΟΝ1Ζ0ΤΑΚΕ ΠΑ ΤΗΝ ΠΑΝΑΝΘΡ0Π1ΝΗ ΑΕΥΤΕΡΙΑ
(ΑΦΙΕΡΟΝΕΤΑΙ ΣΤΟΝ ΤΣΟΡΤΣΙΑ,ΗΝΤΕΝ, ΜΑΚ ΜΙΑΑΑΝ, ΧΑΡΤΙΓΚΚΑΙ ΦΟΥΤ)
ΚΑ ΜΑΣ ΖΗΙΗΰ ΑΙ- ΒΑΣΙΑΗΣ
Τού κ. Ξ. ΑΚΟΓΛΟΥ
'Απόγεμα παραμονάς τής _
τοχρονιάς. Τέτοια πρωτοχρονΐα να
πάει καΐ νά μή ξαναγυρίση. Λι-
γοι είναι ποϋ χαίρονται, δττως χαι-
■'-------- δλοι ισέ άλΛοι.(ς εντυ>χι-
ιρόντανε
σμένους
ειρηνικους
Ό
ττολΰς κόσμος τής εντιιμης εργα¬
σίας, δλη ή 'Αθήνα κι' δλη ή Ελ¬
λάδα, είναι δοιΛηγιμένοι μεσα σ
ενα πένθος 6αρύ. Τό "Εθνος στε-
νάζει κάτω άττο την πίεοιη και το
άγχος ιμι«ς έφΐαλτιχής άγωνιας.
Πάρεξ άττό την άβάσταχτη ττλα-
κα>ης <τκλ«βιας, Τ6 δαραίνει και ή άνέχεια κ' ή κακομοιριά, μέ το σιοι>,
τού
ττιό άτταί-
■πιό άττάνθρωπου
θανάτου, τού θανάτου άττό τή_^
ττΕίνα. ΠανττοΟ καττή<(>εια, τταντο^
,μελαγχολία, παντού ή σκια της
μαύρης -*-"*-■■"■*<■! - κάτΓθΐο τέ,ρμια τής ό - κια τού έχουν άποτρατ>ηχτ€Ϊ μες
στΐς κόγχες τους κχχΐ μέ κόττο λές
κι' άνοιγο*Λ£ίνοΐΑ<ε σά νυσταγμέ- να. Παραττάνω άττό τα μάγουλα καΐ χαμηλότερα άπό τα κατωβλέφαρσ κά·. ι έλαφρά μελανοπράσινα ττρη- ξίματα.... , Άττό την τπροηγουμενη ,μερα δ«ν έ"χει δάλει τίττοΦε στό στόμα τού. Μόλις εΐχανε φύγει ό πατέρας τού ικι' ή μητέρα τού γιά δουλειά, τπν· γΐ ιμέ κόττο στήν πλατεΐα, έκεΐ στό τέρμα τού τράμ, γιά νά ψά- ξη μές στους σκουττιδοντενεκέδες μήττως καΐ βρεΐ τίποτα νά τσιμ- πήαει. Μά είχανε πάει νωρίτερο τ' άλλα τα τταιδιά τής γειτονιας καΐ εΤχανε κολατσίσει δλες τίς παρτοκαλόφλουδες καΐ δ,τι άλλο εΤχανε πετάξει τα σπίτια ττού εΤ· χαν τόν τρόττο τους... 'Απόγεμα πιά καΐ τό μιαούρι- σμα συνεχίζεταί δλο καΐ πιό άττελ. μές σο έ κάτΓθΐο τέ,ρμ ής άττό ενα φτωχόστπτο καβε τό¬ ακούεται μιά κλαψιάρικιη άδυ- νάω... £, ττε,νά»! Μάνα ^, Κ'Ράζει και ξανακραζει ό «κ5άζει> εΤν' £νας λόγος. Θά
κυριολεκπούσαμβ «ν λέγαιμε: μκχ-
ουρίζει. "Η φ«νίτσα τονή δτο-
νη ττού στήν ήλ·κί« ^ των
ό έπρεπε νά'ναι
νρόνων έπρεπε νά'ναι
ραμούζα, μόλις ακούεται
'άδύ σΑ νά'ρχετα
κα-
ακούετ χ
νά',ρχεται άττο τον
6 «ς
τταγων.ά. Κι'
καθε-
ται
στό
σχοαμτπσμένο τό κούτελο
θυρο καΐ κοιτάει έξω, ου-
Λκονίτσα τού οθτε καΐ με
δέ δγάζει άχνα ττον
4νανασ«^
νά θολώνει τό τζαμι.
έ τό ττα
σοΐΛΐ*ιν»ι >~ ·-.- γ , , .
Εχει ρέψει τό τταιδι. Γι αγτο
δέ βγήΓ,μέ τ' άλλα τα παιδία
νά ψάλει τα καλαν-
Τά'βλεττε και
λ
άκσΐΛε απο το
παράπονο
πισμένα :
Μάνα, ττεινάω! Μάνα ττει-
ναώ!
Δέν εΤχε τίττοτε να τού
δώσει
νά φάει ή Σάφο, ή μάνα τού. Ή
άττοθήκη, τό ντθυλό—ι, τα ράφια
τού σττιτιού, εχουν άδειάσει όλότε-
λα έδώ κι' ίνα μηνα. Ούτε καΐ τα
ττοντ'ϋκια δέν δρίσκουν τίποτε μές
—ό σττ'ιτι καΐ κσντεύουν νά φάνε
τα σανίδια. Όλη τή νύχτα πριον!·
ζουν καΐ ροκανότνε σά νά φκιάνθυν
νεκροκρεβδατα. 'Εχουνε ξεθαρρέ-
ψει γιατΐ ό γάτος τοΰ σπιτιού κι'
δλες οί γάτες τής γειτονιάς, ή μιά
μετά την άλλη εχονν έξαφανισθει...
Τί νά τού δώσει νά φάει τού ττα'
διού ή καψερη ή Σάφω; Χρονιάρο
μερά! "Αλλες φορές ό Μάκης εΐχί
καΐ τίς άτταιτήσεις τού. Τα δώρο.
τα τΓρωτοχρονιάτιικα, τα τταιχνίδιθ
ττου θά τού εστελνε ό Άΐ - Βαχπ-
λης· Μά τώρα θά δεχό-τανε γιά
τΓροτοχρονιάτικο δώρο δ,τι νάναι,
φτάνει νά τ,ρώγεται. Άλλο κι' αυ-
τό: τόν καιρό ποθ τα εΐχαν ολα
τα παιδία, μέ μουρμούρα καΐ μέ
χίλιες δυστ.ροπίες τρόμαζαν νά φα·
νέ τό κανονικό τους. Στομαχικοΐ
ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΟΣ
Ο ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΟΣ
ΧΡΟΝΟΖ
1959
ττοΰ άλλοτε ττροσέχανε τό κάθε τί
καΐ εΤχανε ώστόσο πάντα τίς τα-
ραχές τους, τώρα την κάνουν ταρά
τσα ,μέ ξυνισμένα ρεβύθια καΐ φα-
σάλια άττ' τα ονσσίτια τού Έρυ-
θροΰ Στααροΰ κι' αΐσθάνονται μιά
χαρά. 'Υπερτασικοΐ πού κάθε τόσο
πάθαιναν κρίσεις έγιναν τπερδίκια...
Άς εΤναι. Τώρα τί γινόμαστε; Ό
Μάκης ττεινάει καΐ θέλει νά φάει...
Την έδδομάδα αύτη ετταψαν οί
Λ
φούρνοι νά δίνουν κι' αύτά άχάμα
τα τριάντα δράμια τό σκονττόψω-
μο. Γιά τα λαικά συσσίτια τής συ¬
νοικίας δέν εχουνε σειρά. Δυό ψο-
ρές μόνο την έβδομάδα. ΧιΑός,
θά πεΐς, άπό σκουπάλευρο κι' αύ
τος ξυνισμένος καΐ άφρισιμένος. Μά
άς ήταν νά τό δίνανε τουλάχιστο
κάθε μερά...
Ό άντρας τής Σάφως, ό Μαστρο
- Γιάννης, έί|>υγε αττ' τό προΐ στήν
άγορά. Κοντεύει νά 6ραδιάο-ει κι'
άκόμα δέ φάνηκε νά φέρει τίττοτε.
ΆνθροτΓος τού λαοθ. ΕΤχε ύττηρε-
ττ3Έ.ι άλλοτε στά ναι/πκά. Έπι-
στρατεύθηκε στόν τελευταΐο ττόλε-
μο κι' εμεινε δλο τό διάστημα στόν
"Αραξο. Μέ την εϊσβολη των Γερ-
μανών άφυττηρέτησε καΐ γύρισε
σττίτι τού. Μά εμεινε άνερ-
γος. Πρΐν άττό τόν πόλεμο
έκανε τόν κτίσττ). Καΐ τα
δόλευε καλούτσικα. Τα καψόπι-
νε καΐ τό κρασάχι. Καΐ περνοΰσβ
στή γειτονιά καΐ στήν παρέα γιά
γειρό ποτήρι καΐ ττηρούνι. Μά έχει
τώρα καιρό πού σταμάτησαν τα
γιαπιά καί πολςμάει νά ζήσει μέ
δουλειές τού ττοδαριοϋ. "Οσο εΤχε
καΐ ττουλοΰσε κάτι μικροπράγμα-
τα τοϋ σττιτιοϋ, κάτι κουβαλοΰσε.
Τ' άλλαζε ,μέ λίγο λάδι, μέ φασό-
λια, μέ καλαμττόκι, μέ λοΰπινα, έτ
στω. Είναι μέρες πού σώθηκαν κ'
έκεΐνα καΐ δύσκολα πιά οίκθνθμάει
τα έξοδα γιά τό καθηιμιερινό τους.
Μά κι' δταν τοΰ πέφτουν λεφτά
στά χέρια, δέ δρίσκει τίττοτε ν'
άγοράσει. "Ολα τα τρόφιμα κρυμ-
μένα. Καΐ γιά νά βρεΐς λίγα ρεβύ
θια ή γυφτοφάσουλα, ΤΓρέττει νά ττέ-
σεις στά χέρκχ άνθρώπων ττού σοϋ
κάνουνε ιμέ την ττρώτη γνωριμία
τόν ττολύ ύποχρείοτικό φίλο καΐ
προθυμοτΓθΐούνται νά σ' έξν/ττηρε-
τήσουν, μέ τή ιμικρή διαφορά πώς
πασκίζουν νά σοΰ πάρουν καΐ τό
πουκάμΐσο. "Ετσι δουλεύει ή λαχα
ν'ιδα σννέχεια δδομάδες, κι' αυτή,
τις πιότβρες φορές, δίχως κομττο
λάδι..
τινάς αύλικούς καΐ άντιτΓροσώττους
τοΰ Ντάλλες νά ΰφαρττάσουν την
εξουσίαν μέ πολιτικήν απάτην.
Άλλά την διαισθανόμουν καΐ μετ"
ολίγον την εΐδα μέ τα Τδια μοί»
τα μάτια. Όχι μόνον μέ την κυ¬
βέρνησιν Καραμανλή - ©εοτόκη,
όσον μέ την διάδοχον της Καρα¬
μανλή - Τσάτσου - Αβέρωφ, πού
άπεθρασύνθη περισσότερον άπό
την προηγουμένην καΐ έττροχώρησε
σταθερώτερα είς την ύποταγήν της
Ελλάδος είς τούς Άγγλο - Άμε-
ρικανούς καΐ Τούρκους. Την ύπο-
τέλειαν αύτην είς τόν Ντάλλες καί,
μέσω αυτού, είς τόν Ζορλού την
διετπστωσα ό ΐδιος έπανειλημμέ-
νως είς την Προεδρίαν τής Κυβερ¬
νήσεως κατά την έττι διόμισυ χρό-
νια σΐΛ»εργασία μου μέ τούς Συν-
θηκολόγους καΐ 'Εθνικοΰς Μειοδό-
τας, δτοτν ήμουν ΕΙδικός Σύμδου-
λος επί τού ΚυπριακοΟ. Μέ την
άτιμωρησίαν των, μέ την άναπο-
φασιστικότητα τής Αντιπολιτεύ¬
σεως, μέ την πλήρη άσυδοσίαν πού
είχον άττό το σύνολον σχε-
δον τού Άθηναικοΰ τύπου, δεσμευ-
μένου μέ τα μυστικά κονδύλια καΐ
άλλας τταροχάς πρός δημοσιογρά
φους, κυδερνητικούς καΐ μή δυοτυ-
χώς, είχον νομίσει δτι ΐίσαν κύ-
ριοι τής καταστάσεως καΐ δέν έ-
δισταζαν νά αύτο - άποκαλύτΓτων-
ται ενώπιον έκείνων, δττως έγώ,
πού διαφωνούσαν μαζί των άνε-
ττ ιφυλάκτως ώς πρός την άκολου-
θουμένην πολιτικήν είς τό Κυττρι-
ακόν κλπ,
Ή 18η Όκτωβρίου 1957 μάλι-
στα θά παραμείνη δι' εμέ άλησμό-
νητος διά τό θράσος των ήττοπα-
θών καί άνδρεικέλων τής ξένης Εύ-
νοίας. Απετέλεσε αληθινόν στα¬
θμόν δι' εμέ - καΐ δχι τόν πρώ¬
τον είς την πλήρη αποκαλύψιν
των πραγματικών, δχι των έτπφα-
νειακών, αντιλήψεων, μυστικών σχε
δ!ων καΐ μυχίων προθέσεων των
δύο ύττευθύνων ΰττουργών των Ε¬
ξωτερικών καΐ Προεδρίας Κυβερ¬
νήσεως είς την δλην εξωτερικόν
πολιτικήν της "Ελλάδος. ΟΙ Τούρ-
κοι ηγέται ήξίωσαν έκείνας τάς η¬
μέρας τοΰ Όκτωβρίου τοϋ 1957
άναψάνδόν καΐ διά πρώτην φοράν
μέ τόσην [ταμότητα καΐ θρασύτη-
τα την έναρξιν έττανασυστάσεως
τοκρατορίας. Καΐ δν μέν μέ τα άλ-
την ελευθερίαν μόνον των Άρα-
6ικ«ν λαών τής Μέσης Άνατολής,
θά ηδύναντο ϊσως οί κ κ. Αβέρωφ
καϊ Τσάτσος άπό τό ύψος τής μω-
ρίας των καί μέσα είς την τυςκλήν
δουλοφροσύνην των νά ισχυρισθούν
ότι ό Μεντερές καΐ ό Ζουρλού δέν
ό,πειλοΰν δήθεν την 'Ελλάδα καΐ
τό "Εθνος μας ολόκληρον, άλλά
■στρέφονται εναντίον άλλων κρα-
τών, μέ τα όποΤα δέν μάς συνδέει
καμμιά συμμαχίβ. Άλλά, έκτός
τού δτι ό εύρύτεοος γεωγραφικός
χώρος τής 'Εγγύς Άνατολής, έν-
τός τού όποίου ζώμεν καΐ κινοΰμε-
θα ώς "Εθνος άπό χιλιάδες χρό-
νια, άπειλεΐται άμεσώτατα άπό
τα τνχοδιωκτικά καΐ έτΓεκτατικά
σχέδια τής Άγκυρας, ή άνασύοτα-
σις δέ μιάς νέας αύτοκρατορίας
Όθωμανικής ή απλώς τουρανικής
- υπό οιανδήποτε σύγχρονον μορ¬
φήν καΐ αν πορουσιβσθη - μάς έν-
διαφέρει καιρίως καΐ ημάς τούς
"Ελληνας, δεδομένου δτι καΐ αν
δέν 4στρέφ«το αύτη άμέσως εναν¬
τίον μας, θά έκινεΐτο ασφαλώς αρ¬
γότερον καΐ κατά τής Ελλάδος.
Καΐ θά τό έκαμνε πιβανώτατα ό¬
πως Ιγινε καί πρό τίνων αίώνων,
όταν οί πρώτοι Όθωμανοΐ σουλ-
τάνοι, άπό τό εσωτερικόν τής Μι¬
κράς Άσίας, έφθασαν είς τάς
δχθας τού Βοσττόρου καΐ άργότε-
ρα είς τα πρόθυρα τής Βιέννης,
έπωφελούμενοι άττό τάς έλληνοσλα
βικάς καΐ έλληνο - παπικάς διενέ-
ξεις, σταυροφορίας καΐ πολέ,μους,
ττού έξησ&ένησαν καΐ τελικώς διέ-
λυσαν την αύτοκρατορίαν τοΰ_Βυ-
ζαντίου. Άσχέτως πρός τα διδά-
γματο τής ίστορίας, τής σύγχρο-
νης καί τής παλαιοτέρας. 'Ασχέ-
τως ττρός τό γεγονός ότι μετά την
έκ νέου κατάηοσιν κα'ι υποδούλω¬
σιν των Άραβικών λαών, ή τουρα-
νική αύτοκρατορία θά έστρέφετο
καΐ πρός τό ΑΙγαΐον, πρός την
Δυτικήν Θράκην καΐ πρός άλλας
κατυθύνσεις, είς την Ασίαν ή την
Ευρώπην. 'Αισχέτως πρός τούς δε-
σμούς πού μάς ένώνουν μέ τα 'Α-
ρο,Όΐκά κράτη καί τα ΰψιοτα οΐκο-
νομικο - πολιτικά συμφέροντα, πού
συνοδεύουν άρρήκτως τάς τύχας δί
λων μας. 01 δύο Μέττερνιχ τής 6-
δού Ζαλοκώστα έτυφλώθησαν μέχΡι
τοιούτου σημείου, ώστε νά μή βλέ-
ττουν δτι οί Τοϋρκοι κυβερνήται,
βασιζόμενοι είς την διαφθοράν πού
διέδωσαν μέ τα παχυλά μπαξίσια
των μετσξύ των Ρεττουμττλικάνων,
ήρχισαν νά άπειλοϋν φανερά, δη¬
μοσία την έδαφικήν ακεραιότητα
καΐ την ανεξαρτησίαν τής "Ελλά¬
δος.
Α
6'·' εττροκειτο ιτλέον διά τού
καννιδαλισμούς τής 6ης Σεπτει-
βρίου 1955 είς την Κωνσταντιν ,
ττολιν καΐ την Σμύρνην, τού "*". ;-
ττοίους ώργάνωσεν ή Ίντέλλ ' "νς
Σέρβις μαζί μέ τόν Μεντερές^αι
τόν Ζουρλού διά νά μάς έκβιάσουν
κα'ι ϋττοχωρήσωμεν είς την σόνε-
οριάζουσαν τότε 3μελή Διάσκεψιν
τού Λονδίνου. Δέν έττρόκειτΓ· '^διά
τάς «ανευθύνους» δήθεν ένιρ/είας
και ταραχώδεις, αύτόχρημα·-αγρί-
ας, έκδηλωσεις όχλου ττλιαΐίσικο-
λόγων καί φονιάδων, έπιμελ'.στατα
καθωδηγημένων καΐ έξωττλκ μένων.
01 δύο ύπεύθΐΛΌΐ άρχηγοΐ τοΰ φα-
σιστικο - δικτατορικοΰ κΐιθεστώ-
τος τής Άγκυρας, ό Ά&'&ν Μεν-
τερές κ«ί ό
Μττι-. /ιάρ, η¬
ί
ρς
πείλησαν την χώραν μας δημοσία
είς λόγους των. Φανερά, προκλητι-
κά. Διεξεδίκησαν έδάφη της. 'Εξε-
τόξευσαν εναντίον της άτΓαραδέ-
κτους απειλάς έπιθετικάς. Καί έ¬
νώ ό Ντάλλες σιωττοΰσε, δν δέν
χειροκροτοϋσε κρυφίως, ένώ τό
ΝΑΤΟ έκώφευε ανάνδρως καί οί
Τόρηδες έπέχαιρον, ο'ι δύο άρμό-
διοι ύτΓουργοί, ό Κ. ΤσάτσΌς καΐ
ό Ε. Αβέρωφ, μαζί μέ τόν αρχηγόν
των, δλοι ύττευθυνοι διά τό σημε¬
ρινόν κατάντημα τής χώρας καΐ
άπό τούς νέους Σεφκέτ είς τούς
ύβριστάς καΐ τούς έτπτιθεμενους,
μέ την γλώσσαν πού τούς άξιζε.
Δέν προειδοποίησαν δπως έττρεττε
τούς Ρεπουμπλικάνους τΓροστάτας
των ττλιατσικολόγων καΐ των τα-
ραξιών συνεταίρων τού Συντηρη-
τικοϋ κόμματος. Έψέλλισαν μερι-
κά άναρθρα λόγια, άνάξια τής 'Ελ
λάδος. Ούσιαοτικώς έσιώπησαν.
Άληθινά έρττετά, ττού καταισχύ-
νουν τό "Εθνος μέ την εύτελή δου-
λοφροσύνην μικρών ανθρώπων.
Κάτι χειρότερον μάλιστα. Έ-
οτράφηραν ττρός τόν Ελληνικόν
Τύπον, δεσμευμένον κα! διευθυνό¬
μενον κατά τό πλείστον, καί τόν
έφίμωσαν. 'Εστράφησαν κατά τού
έλληνικοϋ Ραδιοφώνου καΐ προσε-
πάθησαν νά τού έπιβάλοΐΛ' άττόλυ-
τον σιγήν. Δέν τό κατώρθωσαν έξ
ολοκλήρου. Επί ημέρας δέν έδί-
στασα νά διεξαγάγω άληθινήν μά¬
χην μέ τούς άρμοδίους ύττουργούς
διά νά ύπεραστπσω τό δικαίωμα
καί τό καθήκον τής 'Εθνικής Ρα¬
δ ιοφωνίας νά έκφράζη την φωνήν
τής "Ελλάδος καί όχι νά σιωπά α¬
νάνδρως, δττως οί ηγέται της. Μέ
την πείσμονα επιμονήν μου μετε-
δόθησαν μερικαί έλαφραΐ έττικρί-
σεις κατά των απειλών καί των
σχεδίων τοΰ Μεντερές καί τοϋ Ζορ¬
λού. Ύττό την απειλήν δτι, ποΐραι-
τοΰμενος, θά δημιουργήσω ζήτημα,
ένημερώνων όλον τόν πολιτικόν
κόσμον τής χώρας, ύπέκυψαν ττρός
«ττιγμήν οί δύο ύττουργοί, άλλ' δχι
δπως έπέβαλλε τό εθνικόν μας συμ
φέρον. Δέν λησμονοθσαν τάς έντο-
λάς τοΰ κακοΰ μας δαίμονος, τού
Ντάλλες. Την 18ην Όκτωβρίου δ¬
μως, οννήλθον καΐ έτΓανέλαβον την
έφαρμογή ντής ήττοπαθοΰς καΐ ύ-
ττοτελοΰς ττολιτικής των. Τό Στέητ
Ντιπάρτμεντ καί Ίντέλλιτζενς Σέρ
βις ήξίωσαν νά σταματτνση τελεί¬
ως ή έττίκρισις τής Τουρκίας άττό
ραδιοφώνου. Εζήτησαν νά παρα-
τιλανώ, νά έξαττατώ καί έγώ τόν
λαόν μας διά τα έπεκτατικά σχέ¬
δια τής Άγκυρας. Νά τόν καθη-
συχάζω. Άλλά δέν τό έδέχθην. Ε¬
κείνην την ημέραν έγραψα μίαν
σχετικήν άττοκαλυτΓτικήν όμιλίαν
διά τό Ραδιόφωνον, άλλά οί δυο
Μέττερνιχ την κατεκρεούργησαν,
ώστε νά μή λέγη τίττοτε τό ούσια-
ώδες. Δι' αΰτό δέν έδέχθην νά με-
ταδοθή, δπως την Εκαμαν, νά γί-
νω δηλαδή συνεργός των. Άπό τάς
διαγροοφάς ττού έκαμαν, αντελήφθην
ιόν έσχατον βαθμό ντής ύττοτελεί-
ας των.
Α
Τώρα, μετά 15 μήνας, έτταναρ-
χίζουν τάς έκδηλωσεις «φιλίας»
μέ τούς ίίητοτρεωνας ύβριστάς καΐ
έχθρούς τοΰ "Εθνους. ΟΙ διάφοροι
Ζορλού έφθασαν είς τα πρόθυρα
χρεωκοτπας καί καταρρεύσεως.
Προσποιοΰνται δτι διάκεινται φι-
λικώς ττρός τούς "Ελληνας. Άλλά
διά νά τούς πιστεύσωμεν, ΤΓρέτΡει
νά δώσουν άποδείξεις άτττάς της
μετανοίας των : Νά δηλώσουν κα-
τηγορηιματικώς δτι δέν ένδιαφέ-
ρονται καθόλου διά την Κύττρον.
"Οτι δέν έτΓοφθαλμιοΰν έθνικά μας
έδάφη. "Οτι δέν κινδυνεύουν οί
"Ελληνες τής Κωνσταντινουττόλε-
ως. "Οτι δέν εΤναι άνδρείκελα των
Τόρηδων ίμπεριαλιστών. Πρϊν δώ¬
σουν αύτάς τάς αποδείξει ς, θά εΤ-
έ ήό
ς ς ξ ς,
«κουμπωμένοι», δσας ήλιθιό-
■πγτας καΐ αν έκοταμίζουν οί Μειο-
δόται μας, πού μειδιοϋν ττρος τόν
Ζορλού κατ' εντολήν τοΰ Ντάλλες
καΐ διά νά παίξουν πάλιν τό άγ-
γλοτουρκικόν τταιγνίδι άτΓέναντι
ων Άράβων καΐ νά έξοπτατήσουν
λ άλΐ Άά
ρ
δλλους
έξά
ή
άφελεΐς. Άρκετά μας
ό ό άό
ς μ
έξηπάτησαν τόσα χρόνια άκόμή
καΐ αυτόν τόν 'Ελειίθέριον Βενιζέ¬
λον. "Εργα μετανοίας, δχι λόγια,
και μάλιατα λεγόμενα πρός μω-
ρούς ψευδοδητλωματας, ττού εΤναι
ύττηρέται Εύνοίας.
Δ. ΠΟΥΡΝΑΡΑΣ
Επί τη κοσμοσωτηρίφ Γεννήσει
Ο ΘΕΙΟΣ ΔΙΔΑΣΚΑΛΟΥ
Πώς μετετράπη ή θρησκεια τής 'Αγάπης καί Αύταπαρνή-
σεως εις Στοιχείον διενέξεων και έχθροτήτων μεταξύ των
λαών.1 Υπέρμετρος ζήλος μέ καταστρεπτικά άποτελέσματα
Γ'
Τοθ συνεργάτου μας ΒΥΖΑΝΤΙΟΥ
. αποτελε<ιιμιαιτιικο>τέραν ώς είπον άξι·
Κ; τό προηγούμενον μίρος τοΰ οποίτισιν των δοδαγμάτων τήις λα-
αρθρου μου άνέφειρα δτι τα βαοα- τρειάς τοΰ 'Τψίστου κα'ι τής πρός
να τοΰ Χρκπιαννσμοΰ 6έν είχον τόν Πλησίον Άγάντης.
τερματΐΛφη μέ την έπυκράτησίν τού , Ήσαν αύτοι οθτως ειπείν ιΑ
πρώτοι αύ,τοδίδαικ-τοι καΐάπλοϊ Θεο-
λόγοι.
"ΕΛειτα> δταν μετά την ώς εί¬
πον επικράτησιν τοΰ Χριστιανισμοΰ,
ή θριησκείοι έλαβε εϋρυτέρ·ας δια-
στάισεις ο«αί μιετεδώθη είς δλους
διά τής προσελεύσεως είς αυτόν
τοϋ Αύτοχράτορος Κωνσταντίνοΐ)
καί την έβηβολήν τού ώς έπτισήν
μου πλέον θρηστκείας τοΰ τε ΆνΌ>·
ταλιχοΰ καΐ Δυτικοΰ ΡιομαΏκοϋ Κρά¬
τους. Οί 6ι«ιφοροι ΐκΛρόοτΛϊΐοι τής . , . .
θρ-ηοκείβ; ίμΛλαχβντβς είς άτέρμο- ] σχΐίδόν . Ν<ύς εΐδωλολατρικούς νας θεολογίκαε σιζητήσεις καί δυα- μίταξύ ΐών οποίων ύπη«·χον καί φο.Λ'ήοαντιες κατά τρόπον άϊτολήξαν- άνθρακτοι τυχόντες άνωιτέρων σπου- τα είς διενεξεις καχ «χιθρότητας ^^ 2" Τί; *.!«««-■«.« ν,π! ™ Ρη- νοετέδωοαν αύτάς είς τάς μάζας των λιαών των οποίον ήσαν θρη- (Τχ,ίντακΜ, ήτέται καί διδασκάλου καί κατώρθωσαν ούτω νά μεταβά- λονν την Θρησκείας της Άγάπης, είς θρησκίίαν μίοσυς, πολεμοον, σςρα γών! Ή ιδιδαοκαλία τοΰ Χριοτοΰ δταν μετεδίδετο οιά τον Ίδίου χαΐ των Άποστάλνων καί διάδοχον τού κ«- τά τούς πρώτους αΐώνας ήτο ά- ^οικηάτη κ·αί εγένετο Λλήρωις άν- τιλτμττή «/αί άπό τούς πλέον άπλο- ι/.ούς άνθρώπους τοΰ λαοϋ, άνδρας καί γυναίκας, Καί οί ανθρωποι αύτοι, ϋμηΐλεοι Ίεροΰ θρηκ3ΐ»ευτικοϋ ζτνΛυ προσεπάθουν νά άξιοπιοιοϋν ίΐμνίράικ,τως τό προάγιγελμα τού θείου ΔιδαθΜΐάλου άλληλοβοηθού- μιενοι είς παοαν Λερίστ«σιν καί ύ- φιστάμενοι εΰχιαρίστως τούς τρομ*- ρστέιρους .διωγιμοΰς κιαΐ μυρίουις; φριχτούς θανάτους χάριν 1^0 Πί¬ στεως τοΰ Χρνσιτοΰ. Τόσον οί Άπόσταλοι δσον νχύ. οί διάδοχοί των των πρώτων ώς είπον αίώνων τοίς εχρησίμευσαν ώς όδηγοΐ «αί 'θΐδάο&οαλοι «ίς την έν τη Φιλοοοφικϋ καί τη Ρη- τορικΐ, πσοερχόμενοι κυοίως έκ τοΰ ελληνικόν κόσμον, οί τελευταϊ- οι αύτοι ιάνβδείχθηραν, ώς ήτο φυ¬ σικόν, οί Θρη|οι»ευτικοί ηγέται των διαφόςοο'ν έκχρΐΛτιανισθέντιον λθτ ών. Καί άντιγαγον την άπλτν καί πεοιώρισιμιέντ,ν μέσα είς τα έπαρκή διά την άξι- οποίτ)<τιν των Χρι¬ στιανικήν άοετών δ ς
την ιέ'ξιχνίοισιν των διαιφόρωΎ μν—
στηρίαχν τάχν άφορώντοχν τάς Ιδιό
τητας ενός έκαστον των Ίερών
προοχόπων τής λατρείαν, καί των
μεταξν αυτών σχέσεων. Καί θεω-
ρήισατες τουτο ώς πρωταρ-
χικόν Σκοπόν αής Θρηι-
σ»είας ίπεδώθησαν μείτά ζήλον
πρός έπντενξίν τον έ^εννό>ντιες τα
κείμ,ενα των Γράφων ικχχι δίιοον|τ5ς
ένΐ έκάιστψ έξ αυτών την κατά
την κρίσιν των όρθωτέραν έρ
νιίαν. "Εογον δύσκολ^ον καί διά
τάς ©Όφωτέρας ώκόμη διανοίας!
Ένεφοριοιΰντο, όμχΑογουμένωΓ, ύ-
θρωηιοι αύτοι., έξ ών πλεΐστοι, άνε-
κτΙίίύχθησιαν δγιοι καί ιέ(τεδίο>κ->ν
την τελειόαητα. Ή έπκδίωξις δμως
τοΰ τ ε λ ε ί ο υ, αποτελεί πολ¬
λάκις κώλυμα πρός επίτευξιν τού
χρησίιμου καί απολύτως
απαραιτήτου.
Καί αύτη ή προοπάθιεια δπως
λύοουν μυσΐτηριχχ πολλάκις έκφεύ-
γοντα τοΰ ανθρωπίνου νοος, έκτό;
τοθ ότι άπερρόφησεν τό πλείστον
τοϋ ώς εΐπιον θρησκευτιοιοΰ των »ή-
λοο όστις θά ώφειλε νά δαπαντιθτί
πρωτίοτως είς την είς τούς ΙΙΐτ
σιοΰ; άποτελεσμαιτικωτέραν μετά-
δίΐσιν των έντολών τοΰ Θείον» Δι-
(Σννίχίζ«ται) έρμηνείαν καΐ τήτν καλνιτέοαν καί πό ίεοοΰ Θοησκενιτικοΰ ζήλου οί
δασκόΐλου,ί
ιδιαφωνίαις
ά
ς
μεταξύ ταχν, μέ τα, ώς έν άριχη α-
ρ καταΐστρεπτΐίκά άποτελεσιμα
τα. Ή ιδέ Χριστιανική Διδασκα-
λία, ίμπιλακεϊσα είς τόν δαίδαλον
αυτόν των έν πολλαίς άλληλοσνγ-
κρουαμένοΛΓ θεωριων κιαί Ιδοξασιών
καί άναχθεΐοα είς Έ π ι <τ τ ή- μ η ν εγένετο, άπό εύνόητους ώς ήτο αρχικώς, ΟΛροσπελαστος καί άκατανόητος ειίς τοΰς πολλούς, ώς τυγχάνει 5ΐάσ·α έπιστήμη. ΠαλΙλοί φρονοΰν ότι ή Θεολογία δέν είναι 'Επιοτήμ,η, άλλά απλώς μία μέθοδος ιμβταδόσεως των Θρη- σκενηώιών γνώσείον είς τόν λαόν. "Ας ιμοΰ έΛΐτρα3ττί ·νά φρονώ δτι είναι κ α Ι παοαεΐναι| μάλιστα 'Επιστήμη. "Οχι δμως ΰΛο την μορφήν τή^ οποίαν , ελαιβ'ε, παραγ-νωρίσαοα την κυρίαν Άλν ί ϊ ρ της, καί εΰφεθΐΐοα Λ πιροκαλεσάντων ιο· <;ας διαφοράς άντιλήιψεων μέ τα;, ώς έρρέθη καταστρ·επτικάς συνε¬ πείας. Άλλοΰ τ>ά ΙπρΈΛΕ νά
ρφ
(ΣΥΝΕΧΕΙΑ είς την 2αν σελ.)

ΠΡΟΣ+ΥΠΚΟΣ ΚΟΖΜΟΧ
ΕΚίίΚηΗΣΙΑΙΜΗ ΜΟιΣΙΚιΊ
Τού συνεργάτου μας κ. ΞΕΝ. ΑΚΟΓΛΟΥ
(ΤΕΛΕγΤΑΐΟΝ) ττολιτικοΰ Ναού των Κοτυώρων Γ.
7. ΕΧΟΜΕ ΚΙ' ΑΛΛΕΣ έκκλη- Ι Κοι/ρβα καί Κ. Καρνεμίδη τή Με-
σιοοοττικές μελωδίες άξιόίνογΓ.ς παν γ6λη Έβδομάδα. Κα'ι σκέφταμαι
τίς -αρατρέιχοιμε. Σττάνιοο ν" άκού- τώρα: Μήττως αύτό τό εΐχ«ν πάρει
σομ,ε στό Μητροττολιτικό Ναό καμ >ο; Τούροοι, ικαΐ τό εΐχαν διατηρή-
μιά δοξολογία άττό τίς τόοχς βαυ- σε, ^ δρ,*^- —ριοχές, άπ' τούς
μάο-ιες των ττολιαΐΜν μελωδών και Βυζαντινούς·
μοαχΓ,κοδο^άλων Τό «Δύναμις» Ι
Σχετικη μ| τό ^ α νομίζω
,-ληροφορία ττού
6 Δ κ^ς, οταν
Τό «Δύνΐαιμις»
Γεωργ ί ου τού Κρητός, τού Νηλί-
ως Καμαράδον, κανένα «Κράτηιμα»
καί ττόσα αΐλΐλα μαθήματα κατανυ-
κτικά ττοτέ δέν ακούονται. Δέν
ύ-ΓΓοστηιρίζομε ττώς δλα τοΰτα είναι . „ ,_Λ , , , „
ά-οοροίτητο ινα γιάντα, στήν έν1, «,· ■ ■ ^^ »_ ΧΡ·™»·
τέλει» σέ καθ* λ«ιτουργία. Είίκαλο £νοι* ΧΜΡ'ου "? 6αθη της , 'σ?
είναι νά συμδιβαστούν τα ττράγμα- συμφωνησαν να εχουν-κοινο ναο για
τα. "Αν, λόγον χαρή, ψαλθεΐ άργή τιΡοσ·ευχη. . . Στό τέμενος αύτό γι-
δοξολογίια, άντίστοιχα νά γίνουν νςττανε άπό κοινο0 ή λειτουργία τού
αλλα σύντ«ιμια. Άνάλογο] νά ρυβμί- ' ^Ρ'^τού χαΐ οί προσεαχές τού Κο-
ζονται καί οί άργές ή σύντομες ρανί©υ· Στή ονμφωνία τους οί ά-
Καταβασίίς, τα Δοξαστικά κ'λττ. Ικαι<01 έκεΐνοι χωρ'κοι σοφοί, είχον "Ετσι ό Πρωτοψάλτης θά κατοορτί- ^ρίσει πώς ή προσευχή τους γίνε- οέι ενα ττρόγραιμμια καί βάχει την τ^ι στόν ένα τόν αληβινό Θεό. εύχέρεια νά παρουσιάζει κάθε φο- Κατ' άπτ' τή ο-τέγη ττροσικυνιέται ρά κι' ά—ό ενα άριστονργημα της ό Μωαάμεθ καί ό Χριστός, λέγανε, εκκ'λησιασπκής μας μοι/σικής, ώ-' ΐΓτάν' άττ' τή στέγη δμως οί προ- στε νά μή ττέσουινε σέ ληθή καί ά- σειυχές ένώνονται καΐ κατευθύνον- χρηστεία, δίχΐος να ύπερβαίνίι καί ται στόν ούροονό». την ώρα ποΰ τού όρίζονν ί'ίτε ό Ι Καί ή μαρτυρία τούτη κατ' άκό- κλήρος εϊτΐ. οί^ έπίτροττίοι. Τό ϊδιο μα ιμάς λέγει τό σι/νχεκ,ριμένο καί νά γίνετοι καί κατά τίς μεγάλες ' έποικοδαμητικό σχετικά μέ τό πιό δρο—οτικές καί θεομητορικές ίαρ-πάνω ττεριστατικο — έξω κι άττό τές. Στό δοξαστικό των 'Αγίων Πά τήν κοιν<ον'>κοπολιτικιή άποψη τού
τερων το « Αστέρες ττολύφωτοι» ' 9σ,νσμι£νου
καί «τα μυρίττνοα άνβη» δέν είναι _Μά κα! 0, Κρυπτοχρ.στιανοί,
σ«-το να -αρβτρεχοντα, ή να κο> ^ ήσ<χν τν^ρ^ ^ Χρ,στ.α- κοττοιοΰνταιι μέ όμόφτονες διφω- νίες. Οί άργές κατα&ασίες των Χριστουγέννων, τής Κοιμησεως τής θεοτόκου, τού Σταυροΰ κλπ. &ς άνοιβιώσοιιιν;. Τό ϊδιο θά λέγαμε καί γιά ή Μεγάλη Έβδοιμάδα μέ Τα διοΐλεχ^ά; κιατοΐνυχτιικά της μιεΐλΐωδήόμοοτια. Άς; μή ξεχο3στε.Ι όλό- τεΙλοτΓΟ αργό «Ιδού ό Νιψφίος έρ¬ χεται». Τό τροττάριο τής Κασσια- νής νά ττροετοιιμάζετιαι, ωστε νά τό χαίρετοα πραγματικά ό κόσμος μιά ψορά τό χρόνο ττοίι θα τ'άκού- σει. "Ας ψάλλεταΐι μοτνωδιακά τό «Σήμβρον στ. θεωροθσα» καί τό «'Εττί ξύλου βλέττουσα», δττως τό Φΐλοτέχνησΐ φέτο ό Σ. Περιστέρης στή ΜΐιτρότΓολη, τό «'Εξέδι>ο·άν με
τα ίματιά μοΐΛ>, δττως τό έρμήνε-
ψε ί—έροχα ψέτο ό Γεώργ ιο.ς Μοορ-
γβριότΓθυίλος ο-τήν Παναγία Ν. Φι-
λαδελφ^ίας και τόσες αλΐλιες θεοπτέ
σιες ομνωδίες. Και τό μεγαλόττνοο
χ
νοί κιαιί Μωαμΐθανοί, καβώς καΐ οί
λοιποί τρολι— ληιθεΤς Έλληνορθόδο-
ξοι ττούέξισλσιμίστηχαν άττό παλιά,
ασφαλώς έχουν μεταφέρει άπ' την
δυζαντινή μουσική πολλά «<αί στή λατρεντική καί στή λαϊκή τους μου- "Ολα τοΰτα συσχετιζόιμενα, "σως ρίξοΐΛ' λίγο φώς ττού θά δοηθήσει κάττως νά ξεδιαλυθεΤ τό ττρόβληιυα τής μονοφωνικής καί τής άμόφωνης ψαίλιμωδίας. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΙΚΑ, λίγα λό- για μάς μένουν νά ττροο-τέσομε ττά- νω στό δασανάλογο πρός τίς δυνά¬ μεις μας θέμα πού καταπιαστήικο:- με. Τα διατιπτώσαμε άλλωστε κα! στά οΐκεΐα κεφάλαια. "Ας τα συνο- 1 &σμα «Τόν ήλιον κρύψαντα» μέ τιχος ένασικεΐτα' στό σύνολό της — την έκφροοστικότ—η δραμβττική με έκτός απο λίγες έξαιρέσεις — δέν λωδία τοΰ Ζοοχαρίοιυ Καρ·αιλλή τού | έπιτ.υχαίνει ττ>ν -έτπθΛμητιή λατιρεο-
Τηνίου άς συνοΐδιεύει κάττστε τόν έ-
ττιτάφιο, δττοος όρίζει τό τι— ικό.
Καί δτ<χν €ά φτάνει ό έττιτάφιος στΐς ττλοοτεϊες των χώρων περιφο- ράς, νκ γίνει «στάσις», δποι; οί ττρωτοψάλτες σέ μονωίία νά έρ- μηνέψοι/ν τίιιν ττερικοττή : «ΤΩ Υίέ και Θεέ μ·νυ, εί καί τα ο—λάχνσ τι- τρώσκομικι κα! καρδίοον στταράτ- τομαιι νεκρόν σε καθορώσα...». 8. ΕΙΔΙΚΟΤΕΡΑ γιά τή μονο- φωνία ή μονωδία, συνοδευοιμένη μέ Ισοκιράτηΐί.ιςΐι, θά ενχαμε νά προστέ- σομε «οαί τα όκόλουθα. —Παιρακολουθούμε τίς ον.αυλί- βς της βυζαντΐ'νής ιμσικτικής πού δί- νοντο)1 ότττΌ τό «Σύλλογο Φίλων της βι/ζαντΐνής μθυισικής», όπτό τον Παν ελλήνιο Σύλλογο Ίεροψαλτών €Ρω- ό μείλωοος καί Ιωάννης ό καθώς καί τίς έκδη- λλο Λωσεις τού «Σύλλογον πρός σιν τής έθνικης .μουθΊκής» μέ τή χο- ρωθία τού. Ή σμιόφωνη ττολυΐφωνία στήν έκτέΤλεση των ύ ΰμινων, τταρά τή ίμοιραί« έΤλλειψη άτίΌλυτης συμφωνίας στό σύνολο γιά τους λόγους ττού έκθέσαμε, ττα- ρουσιάζει *μαλογουμένως κάτι τό έτπβΛητικό, ττού δηιμΌυργεΤ άτμό- σχραιρο: «ατανυκτική. Μά έκεΐνο ττού κάνει ξεχωριστή έντι/πωση, εΐ- τ,ική εξυπηρετήση τών έκικλη,σιαζο- μένων. ©ά μπτοροΰσιε ιμάλιοτα νά ττεΐ «ανείς, ττώς σιέ όριθΊμέινες ττερι- τιτώσε'ς, τό άντίθετο άττ' την απο¬ στόλη της άηπεργάζεται άτηοτέλΐ;- σμα. Μιά κιρίογ) άνικειμενική εύκιολ^ θέτει τή διάγνωση πώς νοσεΤ, σοβα¬ ρά. ΝοσεΤ έπικ,ίνδυνα γιά τίς πο- λύτιιμιες 'έ^^κοθρησιαιυτιικές μα·ς πά ραδόσεις. ΝοσιεΤ όλέθΐρκχ γιά την έλληνιικιή 'κοΐ'νωνκχ. Πρέπει νά είναι μεγάλη ικαι βαθύτατα ριζωιμένη ιμές στήν ψαχή τού Λαού μας ή εύλά- 6εια καΐ ή άγάττη στήν προγονΐκή τού κληρονομιά, ώστε νά έξακολου θεΐ, άττό δΐοΐίσιθηση πρός την ώξία της, νά τταραμέν€ΐ ττρσση,λωμένος, πιστός καΐ όχτάλευτος φρουρός της. "Ομως ή έττοχή μας έχει τίς άιΐτιαι- τήσεΐ'ς της. Καΐ ή στασιμότητα, ήι ιμοΐιρολατρ'κή άντΐιμετώπιιστι μιάς χρονίας νόσου, τίποτε τό^αιλό δέν ττρομηνάει. Άπαροβίτη- τη λοιττον ικοτΐ .κατεπείγουσα πρέπει νά χαρακτηιριοτεΤ ή ριζκκ,ή έξυγείαν ση. 6) Ή κατά τταράδοση έκικλη>σιαι-
στική μας μουσική, μέ τόν πλοΰτο
καΐ μέ τίς κλασικές τηις μελοδίες,
έχει δλη την ποΐ'κιλία τών έκφραστι
κων «αί ικαλλΐΦεχνικιών της μέσων
ή η, μ
ναι ή μονωδιαική εκτελέση όρισμέ- "■ιά ^ οδηγήσει σέ λατρευτική κ,α-
ν«ν τροττσ,ρίων άπό 'κοΛλίφονους , «νβόδο^ο Χρ'στιανό — τούλάχι-
Ιεροψάλτες, πού «πσκορυφώνει την στο"''· Γιά ινά τό έττ'τύχει «ύτό, ά-
αϊσθητίκή σνγκίινηιση καί ζωηρά κα τταραιτητη προυττοθειση είναι να
φτάσει στή μεγαλύτβρη δονατή καλ
ταχεΐιροκροτεΐται κάθε φορά.
φτάσει στή ιμεγαλύτβρη δονατή καλ-
—Κοινή συνείδηιση >κα1 όμολογία> ^'"Γ3Χν|κή άπόδοσή της, ιμέ τή συνα,/
βάθΊιμη άτροτελεΐ τό γεγονός δτι ι τ^Αΐηψτι «αί ·μέ την ήθιχή ένίσχυςτη
στό ΜητροτποΙλτικο Νοοο των Ά6ΐη-
νών γίνεται προοδευτικά
η ήή χη
καί τής Πολιτείαος.
μιά σο6αρή άνάοημιουργικη ττρο-
οητάθεια στόν τομέα τής έκκληισ'α
στιικής μουκτικής άπό τόν πρωτοψάλ
τη καί διβυθυντή τού μουσικού τμή
ικχτος τού Λαογραΐφικοϋ Άρχείου
τής 'Ακαδηιμίας 'Αθηινών Σ. ΠεΡΐ-
στέρη. Κοντά στά άλλα, ίδιαίτβρηι
1. Νά άναγνωριστεΐ καΊ άπό την
Έκικλησία «αί άπό την Πολ'τεία
νομο3εικώς ώς έπίσηιμη έθ-^ικ,ή καί
έκκλησια'στιική μας μουσοκιή, ή κο)-
τάτά ττιαιράδοση 6υζαντινή μουιςτιχή.
2. Νά ικατοχυρωθεΐ ή γνησιότη-
τα ικαί ή επικρατήση της σέ δληι
έντύπωση κάνει ή μονωδιακή έκτε- .τή χώρα, μέ την άττοδολή των ξε-
λεση άπό τόν ΤδΌ όρισμένων ψαλ- |ν,κώ«' κ-αΐ λοιτπών έπ'καβισΐμιχτων
μωδιώ'^. Τό μονωδ:ιακιό - μονοφων;- κα' (μέ την όπταμάκ,ρυνση ικοοΐ τόν ά-
κό αύτό σύστη,μα, σΐΛΌδευόμενο μέ ,ττοκλεΐιιςημό τ°ύ συστήματιος τής δν-
άνάλογο (σοκ,ρατηιμα και έττεκτεινό-
μενο καΐ σέ άλλοας σημασιολογικά
καΐ ιμουσικοτεχνικά άξιόλνουις £3-
μνους, θά Ιχει νά ττροσφέρε' πολ¬
λά, νομίζομε, στήν ύψηλή άτροστολή
γενιικά τής έκκλη,σ ιαστικής μας
τικης τετροοφωνιας.
3. Νά Ιδρυθεΐ 'Ανώτατο 'Επΐιστη-
μονικό "Ιδιρυμα μέ εύρύτατο τπρό-
γραμμα γιά ερευνα, ιμελέτη καί
σπουδή τής βυζαντινής ιμουσικής
καί τής σνγγενικής των Βαλκ,αν'-
σκής. Καΐ θ' άποτεΛέσει ένα —ρό- κών Λαών. Τό έπιστημονΐ'κό αύτό
τυτΓο γιά .μίιμΐηση. Ταιριάζει νά ση-
με'ωθεΤ ττώς κοιΐ αλλοι δοχιμοι 1ε-
ροψάλτες κ' έδώ και στίς έττταρχίες
Ιδίως στή ©εισσαλονίκη, τό έφαρμό-
ζουν τό σύστημα μερικως, μέ έττι-
ινχίιοί.
—'Βιώματα ττροσιωπικά, κυιρίως
έ3<θέτομε σ' αύτη ιμας την πιραγμα- τεία, ϊοχος ««αί κομίσουν κάτι τό ώφέλ«μο στήν ζραηα. Γι' αύτο δς έτΓΐτραττε'ΐ ν' άναφέρω κ' έίνα ττερι- στατικό άπτο τή στρατ'ωτική μοο ζωή, δχι δσχετο Τοχος ιμέ τό προ- κείμενο θέμα: Τό Μάη τού 1921 6ρισϊ«όμουνα μέ στρατιωτικο άττόστρασΐμια στό χωριό Κατιρλή της Προύσας. Γρα1- φικό κεφαλοχώρι, καθαρώς τούρικ.ι- κο, χτκτμένο σ' ένα λοφίσκο, άττό- ττοο 'μαγευτιική άττΐΛώνεται ή θέα στήν άττεραντωσύνη τού όλοττράσι- νουγόνιμου κά;μττου. ΠΙλούσιο χωριό μέ δλες τίς εύλοογ-ίες κοοι τα «μ~ε- ρβκέτια» της Άνατολης. Ραμάζάνι εΤχαν οί Τοθρκοι. Ή αμεσ.η συνεν- νάηιση οτή γλώσΐσα τονς, ή εύτΓρσ- σηιγορία καΐ ή άνυττόκΐρπη) Φιλική ότπιέναντί Τονς στάοτ| μας τούς έ- θέρμανε τή διαθέση νά βαλθοΰν γεν να'ία νά μάς φΊλβψουν μέ τούς 30 άντρες μου — ασχετα καΐ ιμέ το γενικό, όμολογουμένως, έθιμικό τΓνεύμα φΐλοξενίας των Τούρκων χω¬ ρικόν. ε(>λονυχτία καθώς είχανε,
κο£>ήσιοΐμε στό «μουσαφϊρ όντα> ώς
άργα τή νύχτα. Κ' ώ<ε,ΐ ττού κήνοαμΐ. «μουχει,-ατέτι», νά τη καΐ ή έκτπ'λη,ξη ττού ιμοΰ έπιφύλαξαν οί ττιροεστοί: Δΐ/ΐό καλλίφωνοι μουεζίνηδες, μές στή γαληνη τής ιμυρωμένης άνο' ξ'άτικης νύχτας, άρχισαν άπό τα ϋψη τού μιναρέ, ιμέ τή σειρά τον 6 καθένας, ν' άναττέμπουνε στόν Άλ λάχ καί στόν Προφήτου Του, την εΐ- δική τού ροτμαζανιοΰ μεσονύχτια γλυκύφθογγη δεηση. Τολείωνε ό I- νας καί άρχιζε ό άλλος. Ή συγγέ- νεια τής μελωδίας μέ τή βυζαντ'νή μουσική μ' έκαμε ν' άποξςχαστώ και νά ναμίζω πώς άκούω τό δεξιό «αί τον άριστβρο ψάλτη τού Μητρ>
Τδρυιμα, κοντά στά λοιπά τού ένοϊα-
ψέ,ροντα, νά εχει »α! τή φροντίδα·
—Νά ϊδρύσει Σχοΐλές γιά μουσΜ-
κή κατάρτ'ση κα'ι μορφώση στελε-
χόν, ίεροψαλτών και κλη,ρικιών.
—Νά μελετήισει καΐ νά δωσει τίνν
πιό ένδειικνυόιμιενη λύση στό ζητη-
μα της όμόμωνης — πολυφωνίας
ικαΐ τής 'μονοφωνίας, μέ 6άση τα
ττιό αύθεντικά ττορίσιμαπα ά~, τα
λαιά κείιμενα, άπ' την —αράοοση
καΐ άττ' την ττείρα της έφαιρ,μογής
τους.
γ) Νά Ίδρυθεΐ δδ,ρα Βυζαντινης
Μουσικής στην 'Ακαδηιμία Αθηνών.
6) Άττοοραιίτητο εΐνα' νά ληφθεΐ
μέριμνα καί σοβαοή φροντίδα
νά ουντθ3χτούν καί ν' άποθησαυρι-
στοϋν δλες οί κατά ττοιράδοσηι ά-
γραφες έκκλησιαστιικιές ψοολμωδίες
των ίεροψαλτών, άλλά ικαί οί έκκρω-
υήσεις τών ίερέων, των διάκων κιαΐ
των Μητριτοολιτών τού Πατρ;αρχι-
κ'ΰ Κλίματος. Ή καλύτερη μέθοδος
είναι ή ήχογιράφηση ιμιέ ιμαγνητοφω-
νο ΤΓου διαθέτουν είβιικως γι' αύτό
τό σκοττό τό )μο«ΧΓΐκό τιμήΐμα τού
Λαογραφιικού 'ΛριχΒίου τής Ά«αδη-
μίας Αθηνών (Σπύρος Περιοτέρης)
καΐ ό «Σύλλογος πρός διάδοσιν τής
'Εθνικιής Μοοσιιχης» (Σίμων Κα-
ράς — ώδός Λέκκα 26). "Οσοι ά-
ττό τοΰς παλαιούς Ίεροψάλτες καΊ
τούς κλτνρικούς ,μας τής Άνατολης
εΤναι φορεΐς τταρόιμοιων άγιραΐφων
παραοοσιακών ψαλιμωδιων, θά κά¬
μουν εργο κατεξοχήν έθν.κό νά φρον
τίοιαυν γιά την πβρίσωσή τους ιμέ-
σω των διακεκ,ριιμένων ΤΓαραπανω
Μουσιικολόγων ιμας Καθηιγητών της
Ουζαντινης ΛΑουσικίής ή καί στις έ-
τιαρχίες ιμέ τκχινίες μαγνητοφώνων.
Ή τηροσΐφορά τοκς αύτη θά εΤνα'
εξαίρει ικά παλύτι-μη καΐ Ικανή νά
τούς χαρίσει ιήν ήθι,κή λύτρωση
πώς έκαμαν ενα χρέος Ιερό στή μνή-
μη των Προγόνων, ττού μάς κληρο-
δοτησαν τοθς άτί'μΐητοι/ς αύτούς θη-
σιόουρούς, δχι ώς νεκρό μουσειακό
ύλιικό, αλλ' ώς «ττχΓ/αν λαλέουσαν».
«) Κοντά σ' αύτά το σι/μπερα-
ΤΟ ΚΥΠΡΙΛΚΟΝ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΕΞΗΤΑΣΘΗ
ΚΑΙ ΠΑΛΙΝ ΑΠΟ ΤΟΝ ΜΑΚ ΜΙΛΛΑΝΚΑΙ
ΤΟΝ ΥΠΟΥΡΓΟΝ ΑΠΟΙΚΙΩΝ ΜΠΟΫΝΤ
Ο ΟΙΚΟΣ ΣΠΑΡΤΗΣ
—~— ι
ΛΟΝΔΙΝΟΝ 2. — Ό Βρεταν
νος ύττουιργός Άττοικιώτ/ κ. Λέν-
νοξ Μττόί/ντ σννηντήθη χίθές μέ τόν
ττρωθΊ/ΓτοΜΡγόν κ. Μάκ Μίλλαν είς
τόν οποίον, ώς εγνώσθη], εξέθεσε
τάς ττροσφάτους έξελίξεις τού Κυ-
ττριακοϋ τηροδλήιματος κα'ι τα τής
αποτυιχίας είς την ότταίαν ήχίΐηρ-αν
αί συνομιλίαι διά τό Σύνταγ/μα
τής Μάλτας.
ΛΕΥΚΩΣΙΑ 2. — Ή ΠΕΚΑ,
πολιτιΐκός κλάδος τής ΕΟΚΑ, έκυ
κλοφόρηισε χθές ενταύθα ττροκηιρύ-
ξεις, διά των οποίων καλείται ό έλ
ληινικος πληθυσιμός νά συνεχίση
την έκστιραΓτείαν τής παβητικης άν-
τιστάσίως, την συνισταμένην είς
τό μττοθκοτάρισΐμα των δρεταννι-
κής προελεύσεως πιροϊόντων.
«Ή έχσηροτεία αυτή ττρέττει νά
ένταθή, αναφέιρουν αί ττίροκηρθ-
ξεις, α>1 όττοΐαι/ ύΐπογροιμμίζοΐΑ' ττε-
ραιτέρω τα τρία άικόλούθα σηιμεϊα
τοΰ τπρογράίμιματος διά τό μΐττοί)-
κοτάζ:
1) Οί Κύττριοι τπρέπ'ει νά: άρ-
νοϋνται νά εΐσάγουν, νά πωλούν, |
ν« αγοράζουνν νά καταναλίσκοΐΛ'
έτι δέ καί νά τΓαροπηρούν οΐονδή '
ποτε δρεταννικόν ττιροϊόν. |
2) Πρέττει νά ένθαρριινθη ή έγ-
χωρία παραγωγή, άκόμη καί αν
ή ποία ής της είναι κατωτέρα. Ι
3) "Οταν ή κυπηριακή παραγω-
γή δίν έπχχρική είς την Ιχανσττοίη
σιν τής ζηιτήσεως, πίρέττει νά κα- |
ταφεύγοΐΛ' οί Κύττριοι είς εΐσαγω
γάς έξ Ελλάδος ή άλλων φίλων
χωρων, ξένων πρός την Κοινοττο-
λιτείαν.
Είς τάς τηροκηιρύξεις καιτονΌΐμό:
ζονται δώδεικα ειμττοροι οί όττοΤοι
δέν σονειμμορφώθησαν ττρος την σύ
στάσιν τής ΕΟΚΑ ττερι μττοϋκο-
ταρίσιματος των άγγιλιικών ττροϊόν
των. ΟΙ Εμποροι αύτοι άττειλοθν-
ται ,μέ κιορώσεις &ν έπιμείνουν είς
τήιν στάσιν των. |
Χθές έθεσττίσθιτσαν δι' είβικοΰ
νόμου αύστηιροί ττεριορισΐμοί ά-
φορώντες την καττοχήν καί την χρη
σιμοποίησιν ήρισιμένων χη,μικών
τηροΊόντων, δυναμένων νά χιρησιμο
ττοιηθοΰν διά την κατασικευιήν έ«ρη
κτν,οών μηιχανών. |
Μεταξυ των έν λόγω χηιμικών
ττροϊονπων είναι τό θείον, τό κά-
λιον, ή άμΐμωνία καί τό νάτριον.
Κα ά τοΰς έμίπ£ΐιρκ>γνώμονας,
ση,μαντιικιός άριθμός &ομ6ών καΐ
ναρχώτ^, πού έχρησιμοτΓθΐή)8ηΡ"αν
εσχάτως υπό τής ΕΟΚΑ είχον κα-
τακΛευασβη μέ τα ττερΐ ών ό λό-
γος χη,μιιικα τΓροϊόντα. |
Κοπ' έττίσηιμον αγγλικόν Προ-.
κτορεΐον τό λήξαν έτος 1958 6- {
ττήρξε τό δραματικώτερον διά την
Κύτπρον άττό της κατά Νιέμιδριον
τού 1955 ενάρξεως τής καταστά¬
σεως έκΓτάκ,τοι/ άναγικης. Ι
Ούτω, κατά την διάρκειαν το3
λήξαντα έτους εφονεύθησαν 313
ατομα κα1 ετραυματίσθησαν 992
άλλα έκ της δράσεώς τής ΕΟΚΑ
ή κατά την διάρχβαν σιτνΐκρούσε-
ων ιμε αξύ 'Ελληνικιών καί τουρκι¬
κών στοιχείον.
Άττό τής ένάρζεως τής κατα¬
στάσεως άκττάκτου άνάγκης 663 ά-
ταμα εφονεύθησαν «αί 2100 έτραυ
ματίσθηισαν.
Παραδόξως τό διαρρεΰσαν ίος
είχεν άρχίσιει δττως ικαί έτελείωσε, |
δηλαδή ,μιέ άκτΐνα ελπίδας. Έν
τούτοις, ττερΐ τα τέλη Ίανουαρίου
ηιρχΐσαΐν σοΐβαιραί ταραχαί έκ μέ-
ροινς τής τουρκι«.ής μειονοτηι ος,
έξ άφορμής τής έκ<—ρατείας της διά την διχοτόμηΟΊν τής Κύττροίί. Ή ΕΟΚΑ έξοατΓέλυσιε μεγάλην έκιστιρ'απτείαν σοιμττσ αζ κατά μήινα Μάρτιον, μετά δέ την έκ ιμέρους τής Κυβερνήσεως τού Λονδίνον α¬ νακοίνωσιν —κατά, ' Ιούνΐιον-—τοθ σχεδίοι/ ττε,ρΐ συνεταιρισιμοΰ, οί "Ελληνες Κύττριοι καί Τοορκοχύ- ττριοι ένεττλάκησαν είς σχληιρους αγώνας μεταξύ των. "Οταν, κατα τάς αρχάς Αύγού- στου, εληξαν τα έττεισάδια, 148 άτομα είχον φονευθή, έντός διαστή μοττος έττ ά έβδοιμάδων. "Αλλα 72 ατομα εφονεύθησαν κατά την διαρ κειαν τής διιμήνοα έκιστρατείας της ΕΟΚΑ, ή όποία ήρχισε ,μέ^ την έ- φαιρμογήν τοθ σ^ςεδ'ιον πιερί συνε- ταΐ'ρισιμοΰ, τόν Όκιτώβ'ριον. Έκ των 313 φανευθέντων κοπά την διάρκειαν τού λήξαντος έτσυς οί 40 ήσαν Βρεταννσί. Αί κοι,νοτ^καί ταραχαί καί ή άν- τιδρετοιννική έκσπρατεία τής Ε.Ο. Κ.Α. συνωδεύοντο υπό κύματος ώμττρησμών. Ό επ1 Ηε»|κχλΓ)ς τής πΜροσβεστι'κ,ής ύτπτρε!σίας της ^ νή¬ σου Ντόν Τέθλρρ εδήλωσε σήιμε- ρον δτι τό 1958 ΰτΓηρξετο τό δ-ος πού απησχόλησε την ύττ■' αυτόν ύ- ττηιροσίαν ττβρισσότερον τταντος -ρσηγοομένου, λόγω των 4.ΟΟΟ ττερίτΓου τΓεριτττώοτεων ΐίρκαϊών, τάς όοίας εκλήθη ή Μροσδειστιική ύττηιρε σία νά κα οχτδέση. Ο ΟΕΙΟΣ ΑΙΑΑΣΚΑΛΟΣ α) Πανθσμθΐλογούμενο είναι πώς ή έκκληρ·ιοΐστική μας μοιιτική, δ- (ΣΥΝΕΧΕΙΑ έ ι ο, όιμολογουμΐνως ίεοό; ζήλος των θιολόγων. Βύρε'βιέντες μετά την έ- πικρ-άίτηΐσιν τοΰ ΧρκΛιανισΐμοΰ Λρό λαών τέως εΐδωιλολατοικ,ών, διαφό¬ ρων 6»α<ττος ήθών κ.αί ιέ·θ·ύμων, πχΌΐίμ/ατικής άνοαϊτύξεως καί τοη>
κών συνθηικων, εΛρΐεϊΓε νά ήσαν
βαρείς ψυχολόγοι, νά εΐσΐέοχονται
είς τα ιμύΐχιια τήις1, ψιιχήις καΐ τής
διανοήισεως έκάστης μάζης λ«οΰ
καί νά Λρασαριμιόζουν άναλόγανς
την διδασκαλίαν των οιά νά γί-
νο-ααι ΐτιλήιρω·; ά·νντι.ληΐπ:ταί αί .άριχαί
τού Εύαγγελίον». Κ«ί, άκάμη, νά
μετα6«Ιλλοι>ν τριόιτον διδασκσλί'ϊς
κατά τάς ά,ντιλή'ψεις έκιάστης έΐΛΟ-
χής. Τό «ρ.γον της Διι&α/σΐκ,αλίας
ήτο τώρα δυσκ.οΑώτερον τού το*ν
ΆποσΤ:όλων καί των πρώτων Διδα-
σκάλων λόγψ τής ατουκΐιλίας των
λοών τΐοΐ>ς·. όποίονς ώφει,λον νά 6ι-
θάξουν καί αης ποκι,λίας των δη-
σματικά 6»ά μττοιροΰσαν νά προσ-
τεθοΰν, γενικότερα, καΐ τα εξής :
Ή έκικλησιαστική μας μουσική
— ή βυζαντ'ΐνη μοιχπκή γενικότε-
ρα — φροντισιμένηι καΐ καΐ άξιο-
ΤΓθΐηιμένη., έκτος άπό τή σοβαρή
τηροσφορά της στό λατρειτπκο το¬
μέα, βά βίχε πολλά νά δωσει καΐ
στή,ν καθολΐκότερη μουσική τέχνη.
Γιατί εχει ττλούτιο άνεκμετάλλευτο
καΐ άττό τούς θικούς μας «αί ά¬
πό τούς ξένους μουσικοσυν&έτες.
Άττ' δσα έ'χουν ττεΤ κ' έχουν γρά-
ψει άρμόδιοι μοι>σικολόγοι, προ-
κύτττει δτι ή βυζαντινή μοι/3ΐκή έ¬
χει πλούτο σέ κλίμακες, σέ δια-
στήιματα καΐ σέ ήχους, ττού δέν
τα χρηρΊΐμοττοίηισε άκόμη ή εύρω-
τταϊκΐή μουσική. Συνεττώς, σέ μιά
τπλατιά έρευνα, μελέιτη καΐ διδά-
σκαλία έττιστηιμονίκη - πανεπιστη-
μιακή σέ διεθνές έπίττεδο, θά εΤ-
χ: ν' άποκαλύψει νέους δρόμους
καΐ ν' άνοίξει νέους όρίζοντες στήν
Παγκόσμια Μουσική Τέχνη.
Ξ. Κ. ΑΚΟΓΑΟΥΣ
ΣΗΜΕΙΩΣΙΣ
Ή άιιωτέρω Λερισπιαύ1δ.αιστος με-
λε'τη πε^ρί «'Βκκλησιαιστικής μοιισι-
κης» τοΰ ίκιλεκτοΰ σΐ'νερΎ'άτου μας
κ. Ξ. Κ. "ΑκογΙλου. ιέΐδηΜθσιεύθη
τό πρώτον είς τό 105ον τεϋχος
(Σεπτεμΐθ'ρίου Ι'Θ'δ-β) τοΰ ■εγκρίτου
Πσντιακοΰ Λααγραφικοΰ Περιοδι-
ν.ον «Ποντιαχή 'Εστία» τής ©εσσα-
λ(:νίκης, τό οποίον έκυκλοίί'όρησΡΛ1
»ί^η ιέννεα όγικώδεις τά^ιους υπό
την διεΰιθΐ'νσιν τοϋ ίατροΰ κ. Φ,
Κτεν'δου, Ευρίσκεται δέ ώς άΛ'ά-
τυπον καΐ είς τα «εντρικά 6ι6λιθ'
πωλεΐΌ. ΆΐΘτινών, όπ'όθ'εν δύνανται
οί 'βθΊΊλόιαενΌΐ νά τό προμτϊ&εΐ'Θ'αΰν.
Ό «Προσχρυγικός Κόσμος»
ξο,σιών των άς ώφειλον νά κατα-
πολειμήσουν.
ΆντΙ λουών νά στρέιψουν αλυν
τόν ώς είπον Ιειρόν ζή'ϋον των
πρός ιτήν ■κατεύβιΐ'νσιν αυτήν 5ΐαί
μόνην, τόν ιέδαπάνουν κ.ατά τό
πλείστον είς συζητήισεις περί Ό-
μοουισίου ή Ό,μιθΐο-
ο υ σ ί ο υ περΐ Σ υ ν α ν ά ρ-
χου τφ Π α α β Ι ή μετα-
γΓΛ εστέριοιυ Γεννήιμαιτος, πιερί Μ :'-
νής ήδιπλης Φύσεως
καί <ϊλλα>ν θ>ε(0ριών ιάκιατα,λ'ήνΓΤων
δια η.ΰΓ. πιρωτογόνο'υς ΧρισΊΐαιν«ΰς
είς οθς ΐθϊώρουν απαραίτητον «ι
τάς; ΐμεταΙδιώοΌυν όμοΰ μέ την δι¬
δασκαλίαν των πρωτίστων Χριστι-
ανικών Άρχών, ή ιμδλλον πρό
α ύ τ ώ ν. Ηθέλησαν ούτως εί-
πεϊν νά διΐδάΐουν είς μΛίθτνΐάς τού
! Δημοτι.κιοΓι.^οιζί 'μιέ τάς τέοΌαρας
πρόξεις της Άριΰΐ,ΛΓηιτικτϊς, τ,' ιμ ά λ
λ <■ ν Μιρό αύτω ν,... άνώ- τε,ρα ιμαθηιματικά. Καί τό άποτέλ0.- σμα είναι ε*κΙδηιλον. Καί σήιμερον δέν δύνανται νά ικιάμουν διάκρισιν ά/ώμη οί πΐρισσ'ότεροι Χριστιανυί μεταξΰ Τ ύ π ω ν κ,αΐ Ού α .- α ς, ή ιμΛλιλον θυτΛάζοιτν την θυ¬ σίαν είς τονς, Τύττους. Θεωροΰν λ. %· θάνάσΊΐμ,ον άμάρτηι'Λα νά ρί- ■ψουν <ττό 'διρόιΐΛΐο ν1>ύχονλα ή κομ-
μάτια ψωιμιοΰ, καί δέν θεωροΰν
διόλου άμάρτηΐ'χα νά ■ρίψουν πεπ:ο·
νό^λοΐ'δες, σπ;α(φ.ένα γυιαλιά κα'ι
κανένα κ.ρμιαάτι ξύλο μέ κ,αρφιά,
πράγμοττα δηιλ, πού μποροΰν Λ/ά
ρ·ςοικιαλέοΌυν ιδκστυχή,ιυατα κιαί τόν
θάνατον άκΛ^η είς άφηιρη,μβνους η
τυχόν τνφΛιοΰς δυα!6«ιτας!
Αύτάς -κιαί άλλας έκτραπάς τής
Πίσ"υεως, άπό τσΰ κ·υρί·ως Σ'κοποΰ
της ΐπΐφερεν ενατ, ΰπέριμ-ετρος;,
άλλ' ιέπιζτ.|α.ιος, ώς Λάν υπέρ μέ¬
τρον, ςήλος.
Μετά την τακιτοιτοόηισιιν των θ'ΐο-
λογ^κ.ώΛ' ζηπτϊαάτοχν των Χριστια¬
νών τής ΆνατοΙλιηις, βιαιριειθέντων
είς ΌρθΌΐδόΙους χαί Μονοκρυσΐίτας
(ίιηιλ. Άραενίους κιαί Κάπΐτας τή?
Αίγνπιτου καΐ τής Άβτισσυνίας) ά-
νέκιι(»εν ή ιμεγάλΐη καΐ ιμέΐχιρι σήμΐ-
ρον ■φλέγονο'α 'δϋαιφορά μεταξΰ Ά¬
νατολης καΐ Δνισεως ή ό.τοία κιατέ-
στ.ρΐΕ·ψε την Βυζαντινήν μας Λύ-
τοκρατορίαν κιαί «φερε τούς Τούρ-
κους μιέ^ρι τών Πυλ'ών τήις Βιέν¬
νης!
Πότε θά Ιανάρθη ό Χρι,στός
στύν Κόσί^ο, διά νά είβτήι τα φο-
4ερά έχ,εϊνα Ο ύ α ί ΰ μ ι ν;
Άπό ποίους θά Λρέπιει ν' *ϊρχ.ίσηι,
έδν τό ξεύρω. "Η, μάλλον δέν
σομφέρει νά τό είπω!
ΑΧ. Μ. ΒΤΖΑΝΤΙΟΣ
ΚΑΛΕΣ
ΓΙΟΡΤΕΣ
ΤΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΝ ΖΤΕΓΑΐΕΩΖ
ΗΛΕΚΤΡΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΑΘΗΝΩΝ ΠΕΙΡΑΙΩΣ Α.Ε.·
ΧΑΡΤΟΠΩΛΕΙΟΝ
Κ.ΒΟΣΚΙΔΗΣ
ΓΡΓΟΣΤΑΣΚΟΝ : Καποδιστρίου 46
Τηλέφωνον: Έρνοστασ'ου 95.068
Πλουσία ΣυλΚογή Χαρτκτ3ν Κα1 εΐδβν ΓραφικΙ|ς 'Υλης
ΠΩΛΗΣΙΣ: Χον&ρική
ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΗΓΗ ΣΤΗΠ ΚΑΤΑΝΑΑΟΣΙΙ
Σκόνη
"Αριστον 6λικ6ν τής Γβρμανικ*)ς Χημικης Βιομηχανίαν
ΙΙΤΙ ΤΙΙ ΤίΡΙΣΙΑΙ Ι ΙΙΟΓΕΙΙ1Τ1ΙΙ11
Δια Τσιμβντοκονιαματα — 'Ασββοτοκονιάματα
Μπετόν άρμί
, Ο11ΡΙΙΚΙΙ Ν01ΙΙΙ ΠΕΓΙ1ΟΙΟΙΙΙΙΙ
Γινική ΑντιπροσωιιεΙα Ίππβκράτους 2 Τηλ. 614,243
Σ« ιμερικές —εριοτάσεις κατά
τό &με&ο τταρελβό'ν, ευρέθη κα ΰ-
ττοχρεωμέινος νά βίξ» καί άττό τίς
στήΐλΐες τού .«Προσφυγικού Κό-
ομου» μία σοβαρότατη ελλειψη
τής Νέας Ί«νίας· την ελλειψη καί
την έττιτακτικήν άνάιγικην μιάς αι¬
θούσης καταιλλι>λο-υ καί έτταρκοΰς,
όμιλιών, βιαλέξΐων, καλλιτεχνι¬
κόν <η/γκεντρώα*ΐ<οιν κα'ι όίλλων ά- νσλόγων ττνευματικών έττιδιώξεων. Καί είναι φανερό, χωρίς άλΧ», ττόσο σοβαρή ήταν ή ελλειψη αυ¬ τή γι« μιά ΤΓολυπληι6έστατη κοι- ίωνίο: καί "όσο άνασταλτικά έ- τΓΐδραΰχΓε ώς σήμτ-ρα ττάνω στήν ττν€υ(|ΐ«τι«ή άνάτττυξη καί στή ττο- λιτιο·τική ττρό:5ο τής κοινωνίας σύτή)ς. ΆίτΓΟ τη|ν τηεροο^μένη δ- μως Κι,ριακή 21 Δεκέμβριον, ο¬ πόταν έτελέσφη καί ό σχετικός άγιαισμός, μποροΰμε ινα ττούμε έ- ττί τέλους καΐ ή Νέο: Ί«νία απέ¬ κτησε την αϊθου'σύ της. Καί αύ¬ τό τό χρεωστά στή φανερή ττρω- το6·ίΜ/λία, στίς άκαταττόνητΓ.ς έ- ν'ΐργειες καί στίς συνισφεΐς καί ά- ξιόιλσγες ττροσφορές των μελών τού ιΜικρασιατικού Σ«Ιματ«ίου «"Ενωσις Σττάρτης» Μικράς Ά- σίας καί Περιχρ«ν». Όνομάσβη- 1 Κΐ. μάλιστα «ΟΤκο-ς Σπάρτης» είς Ι μνήμην, είς τΐ'μήν καί είς δόξαν ' τής άλησμόνηιτης ττατρίδας των. 1 Μιά λεηττομέρποι ούσιαστική, μέ Ι ττοικΟ)Ιο ττεριεχόμενο, άττό ττολλές (άπόψεις, άξία άϊψαΐλώς Ιδιαιτέ- οσς έξάρσεως, κατοδεΐκνύουυα την εώγενικοτητα τ»ν ττρο·9εσεων των Ιδρυτών της. "Ενα ττοφώδειγμα κυριαλεκτικά τΓ:.ρίλαιμητροιν «ό Οΐκος Σττάρ- της» άφ' ενός γιά μάς τούς άλ- λους -ρόσφυγ1ς (ΣΥΝΕΕΧΕΙΑ έκ τής 1ης σελ.) τό έρώτημα ττρός τί ή ύπαρξις τοιούτου Συμββυλίου αο οττοΐον έ- ζαρτά την όνπΓθκατάστοσΊν έ'νος όλοκΐλήρου κάσ'μου βύματος δέ μιάς Λνηικο-ύο-του έ&νικης κτυμφο- ράς άττό την ιΐΛτοβοίλήν ιμιάς αίτή- σεως; "Εάν ή ένΐτεταΐλιμένη, καΐ βρ- μοδία διά την ιτρο<Γφυγι«ή|ν άτΓ0>-
κατάστακην κρατική ΰτ~ιρ€σία έμ-
φορεπΐοι άττό τοιαύτας γνώμας
καΐ ά/τιλήψεις πώς είναι δυνατόν
νά λάβη ήτο Έ'έΙμα τής -ραοτφ-υγΐ'κής
άττοκατοίστάσιεας την πτρος τβλι-
κήν λύσιν οδόν; δταν βηίλαιδή σκέ-
τττονται οί έντεταΐλιμένοι καί άρ¬
μόδιοι δχι ττώς θά στεγάσουν άλ¬
λά ό—λώς -ώς θά Ιέγκοττ«λείψχ)υν
είς τούς ττέντε δρόΐμους τούς δι-
καιούχαυς όπτοκοΐταστάοχως, 'τοτ>^
δικαιούμε9α ντά ερωτηθώμεν τί «ι¬
δού ς ύπηρβο-ίο) είναι αύτη;
ΤΑ ΓΡΑΦΕΙιΑ ΤΩΝ ΣΥΝΟΙΚΙ¬
ΣΜΟΝ
Άττάί^ιξιν τ,ρανήν τού ύπΓέρ τού
ττρααηφυγικοΰ κόσιμου σητοργικοΰ έν-
διαφέροινΐτος Οτττηρξϊε κατά τό ττρόσ
φατοιν φεΰ -ο-ρελβόν ή έγκρίσει
τοΰ κ. Ύψυττουιργοΰ Προνοίας λει-
τοιΐιργία γροοφείων ΐ.ίς τούς διαφό¬
ρους —σρατ—γιματικούς σι/νοικι-
σμούς, έν εϊβει ποροριτηιμάτων τής
Άάσ'εως
οί ττρόισφυγες έΙλόΐμ6ανοιν---------
νους καί βετικσς όδη|γίας διά την
σνντοξιν κίαί ί—ο6ολί|ν των δ·κα}-
ολσγητικών των ττρός αστικήν αυ-
ΝΕΟΝ ΒΙΒΛΙΟΝ
ΤΟΥ κ. Ν. ΜΗΛΙΩΡΗ
ΈκυκλοΦόρησιν αότάί. τάς
ημέρας ί α νεον β,βλΐον ιοθ
κ. Μ. Μηλιώρη «Τϋ ΚΥΛΙ
ΣΜΑ» με περιεχόμενον μι
κρασιατικό ήθο ραφικά δ'Π
γήματα καΐ συγεε-ριμένως Ι
στορ'ες Από τή ζωή των
Βουρλιωτθν.
Πωλεϊται είς τα Γραφίίο
μας καΐ είς τα Κβντρικά Β
βΚιοτιωλ ίσ Άθη ών
τών άποκατάοτταΌΊν.
Τό μίτρον τούτο ένώ
τει μβγάλώς καί διηυκόλυνε τόν
•ηρσΐφιιγικόίν· <κόοιμον τόν όττοϊον κοιί ττρος.φύλαττεν ά—ό ττάση,ς έκ- μετοίλλεύσεως, ώφ'έΐλβι έξ ό3λλου κσί την άριμόίιίαν Ύππηιρ€σίαν κα- >.ο>ι/μί/νηιν είς άτΓθκατάστ'ονσΊν αύτοθ
καί έιτειγίομένην είς συγκέντρωσιν
τών δικαιοίλογητικών των δικαιού-
χΐον αττοχαίταιο-τάσ'εως.
Είναι ευΊλογος έττομέιως ή ά-
γοτνάκτησις τοΰ ττροσφυγικοΰ κό-
οιμου δτον έττληιροφορήβη την ϋττό
τοθ Γενικοΰ Γρβμιματέως τοΰ 'Υ-
πουργείου Κοιν»*νικής Προνοίας κ.
Άιστιερίι>υ Χοοτζηίδίνΐο: ·κ«τάργηισιν
τών γραφείων τούτων τών συνοΐ-
κισμών ττρο τής άπυθκττΐ,ρατώσεως
τού ά'ΐατεθένιτος αυτοίς ερνγοι/. Εύ-
λόγως βέ δΐ£ρ*»τώνται οιΐ πάντες
πρός τί ή έν θυιμώ κοιί παραζσΐλη
διοίταχβεΐσα κατάργησις; Τί οννέ-
6η καΐ έξεμάνη ό κ. Γεινικός; Τό
ττράγμα εΤναι όνΓΓίστειλτοιν «αί έ'-
χει άττείρως τροΐγικάς σι/νε-πείας
?:ά τόν τσ)λ«ίττ»ρον ττροο-φυιγικόν
κόσμον. 'Αλλ' είναι ορθόν τάς ϊδιο
τροΐΓτίας τού κ. Γενικού ίνα υφί¬
σταται ένας όΐλόκληρος κόσμος;
'Ερωτώ,μεν τόν κ. 'Υττοι/ργόν καΐ
τον 'Υφιπτουργόν τήζ Κοινωνικής
Προνοίας.
ΕΚΛ1ΚΙΟΙ ΓΑΜ.Ι
Ό κ. Χαράλαμπος Ί. Κορνέ·
ζος καΐ ή 6Ις Δήμητρα Δ. Σι*·
τηρχου ετέλεσαν τού; γάαους
των την 28.12.58, έν Αθήναις.
11 ώς ευχόμεθα άνθόστταριο
καΐ ίύΐυχισμίνο τόν Ιγγαμον
των βίον.
ΟΙκογένεια Μ. ΣΙΝ
ΣΟΚ. Χ. ΧΣΙΑ_ΙΔ_Ι
_ΕΡ. Χ. ΠΟΔΔΤΟΓΔΟΤ
χαρ'65ετοι, τταόΒετοι καΐ δεΓμσΐόδετοι—μόνον μεταζύ τ©ν συν
οροαητων χίΐς σεψβΓ «οί βκεΐνα.ν πεύ θά εγγράψουν έντός ώρι
σμένης προθεομΐας, ΚΑΤΑΘΈΤΟΝΤΕΣ ΤΗΝ Γ,ΡΟΚΑΤΑΒΟΛΗ:
Ιοη) Ο ΠΡΩΤΟΣ ΤΟΜΟΣ
|< 500 σελΐδων μεγάλον σχήματος ττΐς πρώτης «Χήρ^υς βο γραφΐας : ΤΟΥ ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΥ ΒΕΗΙΖΕΑΟΥ (άπό τί|ς γεννήσεως τού μέχρι τής ένάρξοίς τοθ πρώτου Παγκο σμίου πολέμου καΐ τοΟ ΈθνικοΟ ΔιχασμοΟ —1915). Έκτυποθται ό ΔΕΥΤΕΡΟΝ ΤΟΜΟΣ άφ^ερωμίνος είς τόν Εθνικόν Διχασμόν (1915 1920) κο.1 την Διάστασιν Βενιζέλου καΐ βασιλ. Κωνσταντίνου. 2οη) Ο ΠΡΩΤΟΣ ΤΟΜΟΣ έκ εχθ μεγάλων σελΐδων τοθ ετέρου ΙστορικοΟ καΐ άποκαλυπτι κοθ εργου τοθ κ. Δημήτρη Ιΐουρνάρα ΚΑΤΗΓΟΡΩ ^Τά ησρασκήνια τοθ ΈθνικοΟ δράματος τής Κύπρου καΐ συγκλονιστικων ττεριπερβιων τού. Έκτυποθται ο ΔΙιΥΤΕΡθΣ ΤΟΜΟΙ τοθ Ιργου). 5ΟΝ)ΟΛΟΚΛΗΡΟΣ Η ΒΙΟΓΡΔΦΙΔ ΤΟΥ ΧΑΡΙΛΑΟΥ ΤΡ1ΚΟΥΠΗ είς Ενσ: μόνον τόμον 650 σελ., πανόδετον ή δερματόοετον ΟΙ έκ8ι5όμιοι τρείς ιόμοι τοθ «Έλ. Βενιζέλου», τοϋ «Χαρ. Γρικούυη» )<αΙ τοθ «Καχηνορω 1 .» πσραδιουνται ιΐς τοΑς έγ· γραφομένους συνδρομητάς. Προκατοβ^λή δρχ. 2,0 1 δολλ. 10. 'ϋμβάσματα : ΆναστασΙαν Πουρ ώρα, Πιπΐνου 106, τηέφ 812 140. Τα τρΐα ανωτέρω εργα τ-0 κ. Δ Πουρνάρα Ιέν κυκλο ψοροίν ββλιοπκλεισκως, <^λ^ά ΜΟΝΟΝ ΔΙΑ -ΥπΔΡΟΜΗΙΩΝ. τ-.ξοιρετικώς ό «Χ. Τρικοότιης» πωλεΐ αι χαρτ66ετος ι[ς Βθο όμους (650 σελ ) ορχ 90, £νώ διά τούς έγγραφομένους συνδρο¬ μητάς ΟπολογΙζεται ΜΟΝΟΝ ττρός δρχ. 40, περιλα» βονομένας είς την «ροκαταβολήν. ΟΙ αγοράζοντες ή'η τόν «Ιζλευθ. Βενι· ζίλον> καΐ το «Κστηγορα! .» είς έβοομαοιαΐα τεύχη οά 6υαν·
αι ά άνταλλάσσουν τα άντίστοιχα τεύχη μέ τούς έκοι&ομ1·
ούς εκάστοτε τόμους, ίπιβσρυνόμενοι μονον μέ τα όετικά. Δ α-
βάζετε τα τεόχη τιού άγοράζετβ, άλλά κρατητε χα 6ις καλήν
κατάσχαοιν. Άλλας (έν βά γίνωνται Βεκτά πρός ανταλλαγήν
μέ τόμους Βεμένους. Έκυκοφόρησον ή5η τα βννία πρωτα έβοβ-
μαδιαία πολυσέλιοα τεύχη τοϋ «Έλ. Βενιζέλου» καΐ τοθ «Κ,ατη-
/ορ£1. ». Πωλοθνται είς τα κιόσκια κοΐ ύττοιΐρακτ.ορεία των ε
τιαρχιων δρχ 6 Διά νΑ έγγροφήτε συνδρομηταί είς την σειράν
των τριών Εργων προκατοβάλλετε δρχ. 2.0 κοί παραλαμβανετε:
1) τοθς ί"όο τόμους τοθ «λ. Τρικοόιη» 1650 σελ ), 2) τον Α' τό
μόν Τ'Ο «Έλ. Βενιζέλου». ΚσΙ 3) τόν Α' τόμον τοθ «Κατηγο
ρώ Ι .», ολους χαρτθδετους. Εάν τούς προτιμαιβ κανόδβτους ή
ιερματόδετους θά πληρώ.ετε την διοφο<άν των δατικΔν. Ή εγ γράφη «Ι; την σειράν των τριών Ιστορικήν Εργων τοθ κ Δ. Πουρνάρα είναι τό καλύτερον δωρον οιΰ. τό νέον ϊτος 1959. Άρκεί ή προκαταβολή 20υ 6ρχ. την ττοθ&ινήν κοί «έτειρβν καΐ κΜτατον μαλιστα γι- "1Ι ττοονονηΐίΓ ^% ΤΙ. "" προγόνοιις ^ Είναι αξιοί ττρογμ(χτ , τος έττα.νου, ϋλοι δσο. "*'■ σανε ό καθένος ιμέ το, καί μέ τα μέοτχ τού, λεση αυτού τού ώρ< φελεο-τάτου £ργου, τή>; Ένωσις ΐ;ιυντ,
Ασιας καΐ Π«ριχώρ«ν
πάντων τα μέλη των
ριόδου, άττό τό 1952
μερά, ύττό την ττροεδι
κ. Νικολάου Χατζή
Βασίλειον Άρτεμιά&η
θίλκέρογλον κοβώς καί τ; "ί
τής εΐδικής έρανικής Έ^, "'
ύττο την ττροίδρίβν τού θε^"
σιατθ'ΐ/ Αγίου π^τί,.. ^τ'
ίίΐτιου. Εΐχαν νιώσιι σ, '
ώς σικοττό τής ζ«ής τον
αύτό, καί ετσι, μ' αι·τ
ιμο«/ργό>τ«ν ττίστη,
-3.<.ν»λΐρ«υ »ν «ΤΓΟΤ£ τόσο μάς ίκανοττοίη,- ^χ,Γ' ^ κατοίκους τής Νέος Ίων;^ λους δσους σίσΙ9οινό:μαιστε ■ '" νάγκη τής άνόδου τού — έ—ιττέδου τής κοινωνι'ος Οί Στταρταλτ|δες καθήκον τους· δς 65 εμείς ο·ί έιλλοι, ττώς σουμε α^Τήν την τόσο β τόν ΐέτπδιωκάμενο σκοττό, ^ βετομε, ΤΓροσφοράντων ^ ΝΙΚΟΣ. Ε. ΜΗΛΙΩΡΗΙ, Η ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΚΑΙ ΟΙ ΕΛΛΗΝεΤ Την τΓαρελθοΰσαν Δευτέραν είς την «Έταιρίαν τώ^ Φίλων τού Λαού», άττηλαύσαμεν διά τρίτην φοράν έντός ενός μηνός ώραιθτά- την φΐλολογικήν άττογεΐίματινήν έ- σττερίδα μέ την όμιλίαν τού γν«- στοΰ 'μελΐιρρύτου Διευθυντοΰ τής Έβνικής μας Βι6λιοθήκης κ. Εύαγ- γέλου Φοτιάδη. Αύτην την φοράν ό χ. Φωτιάδης εΤχ«ν έκλέξει ώς θέμα τής άμιλί- ας του «τους "ΕΞλληνας καΐ την Πολιτείαν» θέμα σοβαρώτατον, τό όποΤον ό δεινός χειριστής τοθ λό¬ γου, δέν έδυσκολεύθη νά τό ττα- ρουσιάση, νά τό εκθέση καΐ νά τό λίτττομε,ρίση άττό ττάσης πλευ- ράς, ΙκανοτΓΟΐών απολύτως την πολυπληθή συρροήν τού ττνκνού άτ κροατηρίου τού, δττερ δικαίως έ- πεσφράγισε τό τελος τής όιμιλίας τοι», διά χειροκροτημάτων καί θερ- μών σιογχαρητηρΐων. Δι' αδρών έττιχειρημάΐτων καιΐ άδιασείστων συγγραφικών μαρ- τυριών, τοΰ 'Αριστοτέλους, τού Πλάτωνος καΐ άλλων ξένων άκόμη σνγγραμάτων, απέδειξεν <δτι ττρώ- τοι οί "ΕΞλληνΐς, π,ρό πολλών χι- ! Πολιτειαι, Νόμους κσί , | βασιλείς τον άκόμη πρός τούς πολίτας των, ι νοι καΐ αύτοι είς ΑΝΑΚΟΙΝΩΘΕΝ τής Πσνελληνίου Όμοσπον· δίσς Παραπηγματούχωνκσί Άστέγων 'Αστών Προσφύ¬ γων 1922. Την παρελθούσαν Δευτέραν 29]Ιί]58 τό Διοικ. Σιμβούλιον τής Μ.Ο ΓΙ.Α Α.Π, 1922 μετίβη είς τό Υπουργείον Ο'κονθμι- κων συνοδιία Οτου βουλευτού* Πειροιως κ Χρήστου Μτιουγδ κσι συνήντησε τόν ύφυπουργόν χ. Δ, Άλιτιράντην πρός καθορι σμίν τοϋ χρόνου ττΐς μβν' ου τοθ συνεργασίαν τής Έκτελε στικτϊς 'Ειπιτροπής τί]ς Όμο οτιον6(ας επί των εκκρβμων προσφυγικών ζητημάτων τής δικαιοδοσΐσς τ·0 ΰ τού. Ό κ. Άλιπράντη: μ εξαιρετικόν ενδιαφέρον ή την παράκλησιν τού Δ. Συμ βουλΐου ττΐς Όμοσττο· δ(ας «αί ύπεσχιθη όπως ιτόθθς μειά την πρώτην τοθ ειους ου εν,οθμε νος σχετικώς μετά τοί συνεδίλ φού τού κ. Ιω Ψαρρεσ. όρίσω σι ημέραν »αί ίραν κο»νΓ}ς συν- εργσσΐας τ£ν Ιδιων μβτά τήι 'ΙτκτελεστικΓΐς Έπιτροττή'ς Όμοοπονβιας επί των ^ μων στεγαστικΛν ζητημάΐων των άστ£γων άο:ών προοφόγω γενΐοως. Σχετικώς τιαρεκλήθη υπό τοθ Δ Σ. τής Όμοσιιονοΐας 6 κ Μιττυ,ας δττως ουνεννοθμενος μετά τοθ κ. ιψυπουργοθ των Ο1κοομικων διά τόν χρόνον τής συναντήσεως κρατήστι τοθ το ενήμερον τί|ς ημέρας καΐ ώ ρας ούτΓ,ς. Έντολή Δ Σ. τη·ς ΟμοσπονΒΙας Ό Πρόβδρος ΜΙΧ. Κ.ΤΣΙΓΔΕΜΟΓΛΟΥ "Ο ί'εν. Γραμματβδς ΕΪ. ΜΙΧΑΛΟΠΟΥΛΟΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ Έκυκλοφόρησε τό νέον βι βλ(ον τοθ γνοστοθ δημοσιογρά Φ^υ καΐ λογοτίχνου κ Μττάμπη Δ. Κλάρα, μέ τόν τΐτλο «Ένιαϊ ος λογσμος (φιλοσοψική έργα σία). Πίριεχει : κριτική θεωρή ση τοθ ΙδεαλιομοΟ καΐ τοθ ύ· λισμοθ. ΠρτβοΚή ουνθετικΓΐς γνείσιολογικής μιθόδου ΧωρΙς άπόλυτα σχήματα καΐ μονομέ ρειες. Άνθρωπιστική άνάτασις πρός την καθολική ένότητα. Κεντρική κώλησις : «Μέλισσα» Πανεπιστημίου καΐ Ίπποκρά· τους Έν άντιθέσε,, μας ^ τους αλλους αρχοντας των >-
τι κων λαων, ώς παμδασιλεΐς
V
δερνωντας τους ύποκόους τ«ν ά'
Νόμ^, Ιο^ττντος καί δ,κα,ο^'
Οί Ελληνες, κατέληξε, παρ' ι.
λον δτι εϊχον αναμετοίξύ τϋν 6,
χονοίας καΐ έριδος καΐ διά τάς 4.
ποίας κατηγορήθηισαν μέ»ρ, ,
μείου ώστε νά τοθς ώρ^ ^'
τητα και φιλοπα—ίαν, ε|ς ΤΓ^ς „.,
σίμους στιγμάς τής Πατρίδος τ«,
ευρεθησαν ττάντοτε τνομένο, ^
τάξαντες έν άγαστή ένότητι „„"
αυνττνο.ςί τα στήθτι των κστά -,
τος έπιδρομεως, δστ,ς ήθέληχ- ι4
έπ,δουλευθα ττ,ν Πολ,τείαν «οι
7°ύς Νόμοος> ούς ο^, πρώτ0(
έφηρμοσαν καΐ άπό τούς όττοίους
ολοι οί μεταγενέοτερο, τταρίΜ^
αύτούς καΐ έφαρμόζουν σήμ£ί)ον,
Η ομιλια τού κ. Φωτιαοτ) 6φ.
κεσεν ακριβώς μίαν ώραν, είς τ{
τέλος τής ότ«>ίας, μάς ύπαφ,
Οτι κατά τό διάστημα τοϋ ττροοι·
χοΰς έτους, θά έξακολουθτκτΓ, επι
συναφών θε.υάτων ιό πρόγρο;μμα
τών όμιλιών τού, ιτρίττμβ 16 &·
ττοΐον άσμένως αναμένομεν δλοι οί
πιστοΐ καί ένθερμοι άκοοαται τ»
Βέβαιος ών δτι θά ττροσκρούσω
είς την έγνωσμένην μετριοφροσύ-
νην τού σοφοΰ Διευθυντοΰ τής Έ-
θνικής μας Βιβλιοθήκην, τολμώ,
έττ' εθκαιρία θεμάτων τοιαύτηςσο
οοορότητος ώς τό τής •παρελθού¬
σης Δει/τέρας, νά ύττοβάλω την
ταπεινήν γνώμην μου είς τό Προτ
δρεΐον τής «Έταιρείας τών ψί>«»
τού Λαοϋ» σΐΛ/ισταμένην ώς κάτο-
θι:
«Διά σοβαρά θέμστα, Έθνιχοί
'Ελληνικού καΐ Πατριωτικόν χαρο
κτηρος, νά γίνη ψονοληψία, ητίς
μετέττειτα διά τού Υπουργείον
Παιδϊίας νά διοχετειιθή είζ ιβ!
ανωτέρας σχολάς τοθ Κράτους,
είς φιλολογικάς συγκεντρώσεις ϊ
νά την 'Εζλληνκήν ΈπικράτΕΐοι
καΐ τταντοΰ άλλοθ ττού νομίζει το
"Υπουργείον, καθότι θέματα ώς τι
•προκειμένον τού κ. Ε. Φωτιάδη, ό·
ναι άμαρτία 'Εϊθνική, ώς εγρο·)
καί άλλοτε, νά μένουν είς τον σπ·
νόν χώρον τής αιθούσης τών «Φγ
λων τοϋ Λαοΰ>.
ΘΕΟΔΩΡΟΣ Α. ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ
Όδσντίατρος
ΜΝΗΜΟΣΥΝΟΝ
•Η "Ενωσις Μικρασιατβν Προ
σφθγων τί|ί 'Εκκλησισοίΐ»Ι|ί
ΠερφβρεΙσς Περνάμου-'Λβρο·
μυττΐου ι{| πυμποραστάσΕΐ «Ο
άξιοτΐμου Δημάρχου Ν. Σμυρ
νη' κ. •■•θ. Καρύλλοο τιλιί ιΐί
τόν Καθβδρικίν 'ϋρον Νοβν
τής Άγΐας Φωτβι.τ]ς Ν Σμΐρ
Μΐ; την 4
V
Ίανουαρίου Ι»91
μέραν Κυριακήν καΐ 6ραν'«
π.μ. ετήσιον Άρχιβρ-τικόν Μ
μόσυνον τοθ Μητροηολΐτου
ΒερροΙας Ά'εζάνβ
Πρ ΜητροπολΙτου
ΆβραμυττΙου καΐ
ύμβς δ «ως τιμήσετε ν1ν ^
μην αό:Ο0 διά της «σρβυοΙ«
Παρεκλήθη ν ά χοροο«ΦΙΐ
δ Μοκαριώΐατος Άρχι««β'°
ηος Αθηνών, δ,όΐι * 4εΙμτ"Ι·
στοι, έχρημάτισε καΐ ώς Το""
τηρητής τοθ θρόνου τήί ""Ι
τροιτόΚεως Αθηνών.
("Ενωοις Μικρασιατβν Προοί"
γων Πά·Α5ρσμ^χ1(!11)
ΡΑΔΙΟΦΟΝΑ - ΗΛΕΚΤΡΟΦΟΝΑ
ν^**Λ·Λ>
τςτες———
ΚΟΤΖΙΠΕΣ - ΦΤΓΕΙΑ - ΡΑΟΤ0ΗΗΧΑ11ΕΖ -
ΕΙ1ΗΜ- ΗΛΕΚΤΡΙΚΕΙΠΙΙΕΤΕΙ ΕΝ ΓΕΝΕΙ
Έν* —τα — Ένγυημένα - Μέ δόσεΐς
Α-«ΑΑΑΑΚΤΙΚΑ ΡΑΔΙΟΦ-ΝΟΝ
ΠΡΟΤΥΠΟΝ ΒΡΓΑΧΤΗΡΙΟΝ ΡΑΔΙΟΦβΙ·*·1·
ΚΑΙ ΗΛΒΚΤΡΙΚΛΝ ΧΥΖΚΒΥ-Ν
; ΡΑΔΙΟΗΑΕΚΤΡΟΗΙΚΗ
ΣΟΤΗΠ^ΑΚΟΣ - ΟΥΜΕΡΟΓΛΟΤ
ΠΛΑΓΚΙΑ ΚΑΡΥΤΣΗ 1 - ΑΘΗΝΑΙ