187230

ΟΣΦΥΓ | ΚΟΣ ΚΟΣ Μ
"""^^ΜΜΜΜΜ^ ΗΕΦΗΜΕΡΙ1, ΦΙΛΟ ΥΟΓΙΚΗ, ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ
ΗΤΟΙ 32ον—ΑΡΙ©—ΦΥΛ.1463 __■
«*. δρ. , 5Ο
ΚΑΙ ΧΟΝ ΠΡΟΧΦνΓΙΚαΝ
1959 1
ΑΝΤΙΠΟΛΙΤΕΥΣΙΣ!
«πό τής Ιδρύσεως
τοΰ 'Ελληνικβϋ Κράτους — ©β
« δέ χ«1 κατά τβύς ζ β φ ε-
(€»ς χρόνοως τής «Μικράς
χαί έντίμου Ελλάδος»— ή χς,,
•,Αντΐίτβλίτευσι;
νβίβυΛΐυτική
,ιχρουοϊασεν
κ τ ρ ο τ έ-
% ν, τής βημειρινης, είχον*.
Αβέ
«αίβυσα λόγω τ α η ε ι ν ώ ν
ίρβοωηικήδ φύσεως, έλατηρί-
«ν, όφβιλομένων είς μ ω ρ ©.
(ριλοδοξβυς έπιδιώξιεις
τής πλειονότητος των ήγετι-
χδν αυτής στελεχών, ευρίσκε¬
ται έν απολύτω άύυνχμία νά
Ιπΐτελέση την εθνικήν της ά-
Βββτβλή'ν, £>ς στυλοδάτου τής
Βαοιλευομένης Δημοκρατίας.
Άντ! έπομένως να αποβή ώ-
φελιμος είς τό δεινώς χ ε ι -
μαζβμενον "Εθνος, με-
«6λήθη είς ανάπηρον
χαι α £ ο υ λ ο ν παρ«τηρη-
τήν των έργων τής ξ ε ν β-
χ ι ν ή τού Εύνβιοκρατίαί,
ίΐς τάς πολλάς κ«Ί ποικίλας
ίνβμία; τής οποίας αδυνατεί
νά θέση τβν υπο τβϋ έλεν>βέρ©«
μας ιτολιτεύματβς έιτι&αλλόμε-
νον φραγμόν.
Έκ των διεξαχβεισών, κατά
χατρούς «Ις την Βουλήν, συζη-
τήσεων έ π Ι διαφόρων φ λ ε -
γ ό ν τ ω ν ζητημάτων —
τού Κυπριακοϋ, τοΰ περιφήμου
μνημοΛΐίου, τής διά σκανδαλω-
ίών ιτα>ροχών ύποδουλώσεως
τού Τύπου είς την κι>6ερνώσαν
φχιρίχν, της σωρείας των ύίλ>
λων ακοτνδάλων, τής άύ
ω Γώ
ς μ
ίει*ς των Γερμανών έγκλτνμα-
ηών πολέμου κλπ:. — άηεδεί-
χίη δυστυχώς ότι ή κβινοοου-
λευτική Αντιπολίτευσις κατ-
ήλβεν είς την έ α χ α τ η ν
βαθμίδα τού πολιτειακόν* έκ-
ι&σμού, η ©ποία ελάχιστον ά-
ηίχα τής πλήρους έκμηδενίοε-
«εως. Κατήντησε δηλχύή νά γί
νη ε ΰ τ ε λ έ ς όί&υρμα είς
χείρας τής Εύνοιοκρατίας, ή «-
ηβια συνεχιζει, κατόπιν τούτου,
άτάραχβς καί τέλει-
νικοΰ Λαοΰ.
Ή
που αποβλέπει
τοΰ Έλλη
πολυκέφαλβς — ή κατά
κυριολεξιαν άκέφαλβς — «Έ-
θνική Άνηπβλίτευαΐ5<>, έφθα¬
σεν είς τό σημείον νά γίνη άινν
τικει,μενβν χλεύης καί εΐρωνί-
«ς εκ μέρους κα. αύτβΰ άκομη
τού διάδοχον* τοϋ κ. Ταάτσου
είς την Γενικήν Διεύθυνσιν Τύ-
ποιί, ο οποίος τόσον άίτεβρα-
σύνθη έκ τής άνυπαρξίας πραγ¬
ματικόν κοινοβουλευτικόν έλέγ
χου, λόγω τής ο ύ σ ι α σ τ ι-
κ ή ς καταργήσεως τοϋ ετέρου
σκέλβυς τοϋ —ημοκοατικοΰ μας
πβλιτεύματος, ώστε έρριψε κ*
τα πρόσωπον των άρχηγών των
πολιτικών κομμάτων, τήν έ ξ-
ε υ τ ε λ ι σ τ ι κ ή ν, δι' οιύ-
τβύς, δήλωσιν, ότι ή Κυβέρνη-
αι5 έξέρχετοιι κατά κανβνα ένι.
σχυμένη, άπ© τάς πρβκοθβυμέ-
ν*ς ύιτ' αυτών επί έθνικών 9ε-
μάτων συζητήαεις.
Καί δέν είχεν άδικον 6 κ.
ϋφυπβυργός τής Προεδρίας τής
Κυβερνήσεως, διότι είς τήν
πρχγμαιτικότητα αύτό συμδαί-
νει. Λόγω τής άποσυνβέσεως,
τής άαυνεννβησίας καί των κά-
8ε άλλβ παρά φιλικών, μεταξύ
των, σχέσεων των αποτελούν¬
των τήν Άντι,τολίτευσιν κομ¬
μάτων, οί κυβερνώντες συνεχί·
ζουν άκάδεκτοι τό «πι-
ζήμιβν είς τό "Εδντος κβμματι-
κόν των οργιβν.
Οί αποτελούντες τήν Άντι-
ττβλίτευσιν έπωμίζοντοα, κατό¬
πιν τούτου, κολοσσιαίας
ί σ τ ο ρ ι κ ά ς ευθύνας, αί ό-
Πνευματικά ζητήματα
¥¥¥¥¥¥'
¥¥¥¥¥¥
««Μ
ΓΡΑΦβΙΑ — ΤΥΠΟΓΡΑΦ1ΙΑΟΑΟ1 ΧΤΛ-ΙΟΥ ·Ι — ΤΗΛ, Μ7-11·
^»»¥¥¥»¥¥¥¥¥¥»¥»»»¥¥»¥»¥¥»¥τ¥»¥¥¥τ¥τ»»τν»»¥¥»τ»»τ»¥Μ»»»¥»»
ΤΟΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΝ ΚΕΝΤΡΟΝ Ν. ΙΟΝΙΑΣ
"ΟΙΚΟΣ ΣΠΑΡΤΗΣ ΜΙΚΡΑΣ ΑΣΙΑΣ,,
Εργον των δυνάμεων των συμπατριωτών, πού έπε-
τρατευθησαν.-Διατιό τίτλος «Οΐκος Σπάρτης» -
Ποιουςσκοπούςέπιδιώκει.-.Ή άνάγκη δημιουργίας
ενός Παμμικρασιατικου Μουσείου.-Πώςθά δοθή ώθη.
σιςστήνπνευματικήζωή τής Νέας Ίωνίας.
Τού συνεργάτουΐμας κ. ΦΩΤΗ Σ. ΟΥΛΚΕΡ
Νικ.
με
τε-
νά
λει/ταϊο τού άρβρίδια στόν «Προσ
φυγικό Κόοτμο» άλλά καί μέ την
ά-εραν—ι άγόπτη τού γιά κάθε ώ-
ραΐα έκδώλωσι προσφυγική ,κοί τό
άί εδέ
ρ
ενδιαφέρον
τού γιά τίς
ό
, - .-.-.- --·ι----- οώθτικαν οτπό την Πατρίδα
ενου στοιχείον. Ή βοηθεία δμως ένδυμασίες, σχιύη, άκόνε^, φ,
ττροσφέρΘηκε δπως χρειάσβη γροοφιε·;, ίγγραφα κλττ. ττρίν
ΐΓροστΓΟβειε'; τής Ενώσεως Σιτάρ-
της Μ. Άισίας καί Περιχώρων, 8- . . Γ...... ,__,. __________
τιως και για καθε προσπαθεία ττού 'ένα πολύ δΰσκαλο Εργο μέ μόχβους
γίνετα ιστή Ν. Ίωνία γιά ττνίΐυμα- [πολλούς, μέ άντιδράσεις άποκαρ
ρη ς χρβη
κε 66ιαο-τη κι έβ€λούσια. Κι' αύ-
τό δέν τό ξεχνά ή "Ενωσι<;. Δεύτβροιν, ϋπερ—|£ήθηικε μιά τρο μεΐρή όυοτχβρεια. Ό σω&ινισμός μ«ς. Αύτό εΤνοιι ττρός τιμήν των σιιμττατριοτών μας. 'Εττιτελέσανε τίκά ζητήματα γενικώτερα, ,μοθ δί νει την εάκαιρία πρώτα νά τόν εύ- χαριστησω έκ μέρους των συμπα- τριωτών μας, γιά τους όποίους τρέφει μίαν άληθινή έκτίμησι, γιά τα καλά του λόγια, κι' ίίστίρα νά πώ καί μερικά πράγματα ποΰ είναι σέ πο!)Ιλούς δγνωστα κι' ϊσως θα- ναι χρήσιμα γιά την περαιτέρω έξέλιξι τής πνενμθϊρκής κινήσεως στήν Ν. Ίωνία. Δέν θέλω νά κάνω καιμμιά διά- κρισι στά διάφορα συμβούλια τής Ενώσεως Αύτό £Λ'ν------Λ------- των τοϋ λιβν των εΐδικοϋ ρίψουν ομως ά ν υ π β λ ή π- τ β υ ς είς τόν κάλαθον των άχρήστων τής ίβτορίας ώς ή3ι- κούς «ύτουιργοΰς νέων ά ν υ- πολογίστου εκτάσεως έθνικών συμφορών. &ά καί μετρι- τους χ<χραΚτή! «ςβτνεΐΜΟχλητος τό ΠΑΛΑΙΟΣ ΦΙΛΕΛΕΥ^ΕΡΟΣ ΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΗΙΙΙΙΙΙΙΗΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙ1ΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙ Μικρασιατικές έπιφυλλίδες ΑΝΩΝΥΜΟΙ ΗΡΩΕΣ Τού κ. ΝΙΚΟΥ Ε. ΜΗΛΙΩΡΗ Τό «ιΑλίο μου γιά τα «ΒΟΤΡ- ΛΑ> άχι χι' αϋτό άκόμη τό καλο-
ύααμόχ/.ευσε τίς άναμνήσει; πολ-
ϊίδν ΒουοΛιωτων πάνω <ττήν Ίστο- βία τοθ τόπου των καί σχετικα Η την παλοαότερη δράοη των κα,ί τί; Λεριπέτειες των 16ιων τ άλλων <τ»«ατ^αηϋ>ν των. Κι' ετσι το
Χθανικό καί αύιτής τής μικρασιατι-
κής πολιτεία,ς, μπορεΐ μέ τόν και-
60 νλή τήτν συστηματιχή έ-κιμετάΛ-
'.εοση αυτών των «κ-δηΛ.ώσεαη' να
όλοκληρωθ'εϊ. "Οπως τό λέγω καί
<ΐτό ποοεισατγωγικό σημείωΐΛΐα τού ιβοδλίου μου, ί)·ρόμους άνοίξαμε. Κι' δλλοι θίλομε κι' άλλοι ι*ποοονν -χχ' ■(ϊλλοι εύχόμαστε νά ιδουλεύσουν· σουν. Ό οιόσμος τοΰ Μικρασιατνκου 'Ελληνισιμοΰ, παρ' δλα πού ίγιναν, ιδίως τόν τελευταίον καιρό, έπανα- λα,μβάνω δτι, εξακολουθεϊ νά δίνει την έντύπωση ενός άπέραντου παρ- ■Οινου χώρου, άπό πολλές άπόψει: γιά την έπΐΛτήμ/η καί την πνευμα- τική δρα~ηριότητα γενικοτέρας Σέ μιά σειρά άρθρων μου άτό τις φιλόξε-νες αύτές στήλες, άσχο- '.ήθηκα πρό καιροϋ μέ τούς μικοα- σιάτες, τους 6ουρλιώτες, έθνικούς αγωνκπές, πού τούς άναφέρω κοι στό 6ι6λίο μου. Κοντά σ' αύτούς, ΪΊταρχουν δμο>? καί οί άφανεϊς, οί
ίγνωστοι· μορ>φές ύπέροχες άληθι-
να γιά τίς πράξεις τους πού δι<σ- τυχώς ουτε τό δνομά τους δέν ζσΛ- Μ>με· δέν μπορέσαιμ-ε νά ΐό μαθσιτ-
Γιά ίναν τέτοιον όκοι·6ώς μου
μίλησε, μετά πού οιάιβασε τό 6ι-
6λίο μου, ό φίλος μου καί σνμπα-
τρκότης Γιάννης. Στυλ. Τσακίρη;.
"Αγνωστο ώς τώρα τό δνομα χ>λ'
Ι-ά ή πράξη τού μένει παοά ταυτα
«αί φαπίζ.ει, κατανγάζει μέσα σ'
Ηαν κυκλο θρύλου πλέον, μίαν ύ-
-τοοειγματική ίστοοική υπάρξη·
ΟΙ Τοΰρκοτ κατά την καταστρο-
<Ρή. μετά την αναχωρήση των γυ- νωκοπαίιβων καί τό»ν πολύ γέρων α- ιο τό Νησί των Κλαζομενών και "«Υ» έκτοπισμό <ττού; τόπους τή; τΡθγικής μοίρας των των χιλιάδων δλλ όή ατη σε δλα πού εΐδε καί άκουαε. Την , ΤΛυ^ ' ΡΟ ^κ μέρους των συμπατριωτών, γιο-τί άμέσως δημιονργηθήκανε μέ πυρήνα τα Δ Σ. διαφοράς έπιτρο ττές, σάν τήν Μεγ. 'Εττιτροπή πού ετέθη ΰττό τήν Προεδρεία τοΰ Θεο- φιλεστάτου Πό—άρων και την επί τιμη προεερΐία τοΰ εκάστοτε Μα¬ καριώτατου Άρχιεπισκόττου Ά8η νών καί πάσης Ελλάδος, τήν 'Εκ- τεΐλεστική "Επιτραπή, τίί Έττιτρο- πές Κυρίων, τίς τοττικές 'Εραινι«ές 'Εττιτρα—ές κλττ. "Ετσι έπιστρα- τεύθησοον δλες ο! δυνάμεις των συμ ττοΐτριωτών κι' δλοι έκαμαν τό κα- βήικον τους στό ακέραιον. Θέλω νά ΰ—ογραμμίσω τα εξής: Πρώτον 8τι ή "Ενωσί μαϊ ίίστερα άπό μιά βολιδοσκάπησι τής κοι- νής γνμης τής Ν. Ίωνίσς ανέλα¬ βε έξ όλοικλήρου την εϋθύνη γιά 6ουρλιο»τό>ν όμήρκον, κ(?α.τη
καί μερ-ικούς άπό τούς
αύτούς μ>έσα <ηήν πόλη η μερά μια περιπολος με έπικε φαλης έναν διαι6οητο για τίς θη- ριαιθΊες τού χρ^στιανομάχο, τον τσαουση Κόνιαλη, ξεκινησε προ; τα ιέκεί. Οί κρυμμένοι δουρλιώτες τούς είόανε άπο μακρυά· ίίμα δμα>;
^^χωρισανε πως μαζι τοΐ'ς ε·ρχό-
τανε έκεϊνος ό πρόσφυγας, ααιό ιήν
Κ,ιλικία, τότε καταλα^ανε πώς έ^-
χόντουσαν ανχοκλεκΐιικά γι' αυτους.
2,κεφθηκ·ανε πως 6πρε.πε νά φύ-
γυυνε, άΛλά θα τοϋς πυόίρταΐΛΈ ή
περυιολος καί δέν Φά ειχανε γλυ
τα»μό. Τότε φάνηκε άναμεβά τους
ό ένας, ό ήρωας ό μοναόικός καί
ρ,εϊτε έγώ θά μείνω έδώ θά τυύί
ό ανώννμος
διωτικές, μέ θυσίες ήθικίί καί 6-
λικέςπου ττροκαλονν τό θαυμασμό,
μέ άιταγοητεύ—ις ττοΰ 6ά στ«μ«-
τοθσοον κάθε κοινόν άνβρωττο γιά
νά τό καρττωβοθν οί ΐδιοι; "θχι!
Γιά νά τεθή στήν ΐπτηρεσία δλης
τής Ν. Ίωνίας. "Ισως ό τίτλος
«ΟΙκο<; Σττάρτης Μ. Άσίας» νά ξενίζη. Κι' αΰτός δμως μτπγκε ίί στερα άπό ττολλή μελέτη. θά μττο- ροντε νά είναι «ΟΤκος Ν. Ίωνίαςν δττως είναι στήν οόσία. Μά δέν ττρέττει νά λησμονηβοθν «οί σκλα- 6ωμένες| Πατρίδες»! Κι' άπό τήν Ιδέαν αυτήν ξεκινοϋν και μερικοΐ άττό τού"; σκοιτοΰς τού «ΟΪκοιο/ πού είναι σννυφαΐτιμέινοι μέ τους σκοττοϋς τής ΐπτάρξεως κα! τής Ε¬ νώσεως. 'Επομένως £οχετο;ι άμέσως τό έρώτημα τί σκοπους έττιδιώκίΐ ή δημιουργία τού «ΟΊ'κοι; Σττάρτηί Μ. Άσίας» και πώς θά τούς —ρβ- γματοττοΐίίση. Βεβαία σήμερα μόλις τό κτίριο είναι κατά κόστοιον τρόπον ϊτοιμο Μένο'ον όχόμα ττολλά νά ττραγματο ποιηθοΰν ά~ό απόψεως έξο—λισμοΰ κλπ. Δέν θά είναι δμως ασκοττο και ακαιρο νά ΐκτεβοΰν οί σκοττοί, πού ήδη εΐχαν τγρί«αβορισ8ή άι»ό έκείνους ιτού εΤχαν καί την Ιδία τής Ιδρύσεως τού. Πρωτα - πρώτα βεβαία ήταν νά γίνη μιά αϊθονσα γιά δισλίξίκ;, μορφωτικές προδολές καί τταρα- στάσεις. Κι' ίγιν€. Κατόττιν νά γί νη ένα, ύττοτυ—ωδες £στω, σεΐο δττου μέ άγάττη καί στοργή την άνέγερσι τού οΐκή,ματτος, χω- νά μαζευθοΰν όσα κβιμήλΐα κατ^στρέψη ό χρόνος καί τα σ«- τταση ή λήβη. Αύτό μέ την — ρο- οτττική ττώς κά—οτε 9ά κινήση τό γ&νικό ένδιαφέροντώνιίΛικρασιαΐών γιά τήν δημιοι>ργία ενός Παμμΐ-
κρασιατικοΰ Μουσείου καί γιά τήν
δημιουργία τοΰ όπ&ί&υ ϊσως θά
μ-οροΰσε νά δόση ϊναυο-μα ή ττροσ
τιάβϊΐα αυτή.
Τότ* βεβαία θά ά—οτεΛονσε ϊ·
νσ τού τμήμα.
'Υστερα νά γίνη μιά καλή βι-
ιοδήκη και άναγνωστηριο πού
ήό η
ήη γηρο πού
νά έξυπηρ~ή—ι τόσο την νβολαία
οσο καί κάθε φιλομαβή.
Καί τελικά, μιά ϊπτέροχη Ιδέα,
ττού δύσκολη βεβαία είναι — αν
-ραγματο—οιηθή δμως καί πάρη
την σωστή της ϊκφρασι, θά δόση
ζκντάνια κι' όντότητα πνκ/ματική
ο-τήν Ν. Ίωνία μέ άποτίλέσματα
τού δέν μπαροΰν άπό σήμερα νά
ττροβλεφθοΰν : Νά σννβνωβοΰν κά
τω άπό την στέγη τού δλες ο!
ττν£ΐ»μ<ττι«ΐς κινήσεις τήί Ν. Ίω¬ νίας, άσχβτα μέ τίς 16ιαίτ«ρες ζωές καί ττροΐπτόο&ειές τους, μέ μιά κοινή προσπάβεΐα γιά νά άνα δΐίξοι>ν τόν τόπ» σέ πν«ι»ματικό
Φάρο πρώτης τάξεως δπως σήμε-
Ρα εΤναι μιά πόλις οΐκονομικής
ολκής άπό τίς δυό · τρείς δλης
τής "Ελλάδος.
Βεβαία δλοι αύτοι ο! όραματι-
σμοί λέγονται καί γράφονται ε(5-
κολα. Μιά άρχή δμι*<: ίγινί κι' είναι ή ββσικώτερη. Ή στέγη ο- πάρχει. Άπό τήν αλλη μεριά ή "Ενωσις ΐδειξε τήν ζωντάνια της. 'Επομένως άπό τήν πλευρά της αύ τή θά πράξη τό καθήκον της. Ά- ττομένει νά καταΐλάβη ή ' Ιωνία την βαθύτ&ρη σημασία τού έργον καί νά βοηθήση χωρίς προσωπικές έ- πιδιώξεις καί άνταγωνισμους στήν δηιμιονργία ένόΐ πνεύμοπος συν- εργβσίβς γιά την πρόοδό της. Φ. Σ. ΟΥΛΚΕΡ ΑΙ ΔΗΜΟΤΙΚΑΙ ΕΚΛΟΓΑΙ Τοΰ συνεργάτου μας κ. ΣΠ. ΚΑΡΔΑΡΑ 'Από τήν σκοπιάν τής έθνικής μας ίστορίας ΤΟ ΙΑΡΙΚ1 ΤΟΥ ΙΟΥΑΤΑΝΟΥ. ΚΑΙ II ΙζΞΟΤΕΡΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΙ Ι ΙΑΡΑ ΤΟΥ ΠΑΠΑ ΟΥ ΒΥΖΑΝΙΙ01 Τοθ συνεργάτου μας κ. ΙΩ. ΑΒΡΑΜΑΝΤΗ (Σννέχεια έκ τοϋ προτνγουινένου) Ιδού τί 6γραψε προσφάτως στήν 'Ελληνισμβΰ στή Βουλγαρία χ ού νμς -Φυγετε εσ,ις τρέξετε δσο μπ·> , ^ ^
ιξω και θα τους αλιχονπσω νθα * '^χί
Τό θέ^α διατηρήσεως φιλικών
σχέσεων μετά τοΰ Βατοιανοΰ άπη-
γ ς ρ
και θα τους. αλιχονπσω νθα
τό τουφεκι τοι·
Φύγανε δΛοι οί άλλοι· αΰτός ?-
μιεινε· πίσω άπό μία πέτοα· άρχι-
σε νά ρίχνει μέ
σε νά ρχ μ ^
<τκότο>σε τόν Κόνιαλη- σκοτώθ»ν<ε όμως καί αϋτός· ποίος; δέ μαθ^υ- τΓΐκε- ενα παλλτ[κάρι. Οί σύντροφ^ί τού σω*ΐΐκ·ανε. Βρηκανε τόν καιρό καί απομακρΐΛνθηκανε· φτάσανε ώς τό γιαλό τοϋ Σιγατζικοϋάπ' &ωυ £·να κα^κι τούς πήρε καί τούς έ- «γαλε στή Μυτιληνη. Έκεΐ ι ήν «κουσέ την Ίστοριία δταν άπελευ- θϊρώθηκε ό Γιάννης Τσακίρης. Τόν άντίκταιο άπό τό σκοτωμο τού Κόνιαλη εντονα μάλιστα τον έζησε ό ίδιος τότε ήταν πανικα- β,Ιημένοι οί χριστιανοί αίχμάλωτοι ά Βλά άγοχνιοΰσαν γιά τιί μας πί δύο τιί Βαυρλά άγο*νιοΰσαν για πιΐανά άντίποιν« των Τούοκων. Ό ηοωβΐμος τοΰ αγνώστου καί ή αυταθ-υσικ παλληκαριοΰ των ρ Βουρλών θυμίζει άρκετά τούς ιμίτες καί .μάλιστα οπο>ς του
'δο>σε μέ τό αΐσθημα τής καταπΛ,η-
ιξεως μπροστά στό ιμυστήριο τής
Ιζωής καί τής οργανώσεως των ο
Βέλγος ποαντήί καί φιλόσοψος
Μωρίς Μαίτερλιγκ. Είναι κατι μι¬
κρά Ιντομα πού ζοΰνβ ύπόγεια κυ-
ές χώρες Οί φω-
μ
<*τς τροπικές άό γ Οί ,ρίως <*τς τροπικές χρς λιές τους, άπό μια σκληρη <Λη &ς «ίις χρτνσΗΐοποιούσανε σκς διάφορες δουλειές των Άραών, ολ¬ '·* καί ίδιωτών. Άνάμεσα σ' αυ- ""Λς κι' ό Γιάννης Τσακίρης «Φη- *»? τότε- παιδόπουλο πές άκόμη ί δέικα Λέντε χρονών. Δυσπε- πτα σέ τραγικότηττα τα δαα , τα δσα δζησε μέσα <ηήν πυο- --,,—., πολιτεία, τή γεμάτη ί- νεΐπια καΐ νεικρούς καμένουςκαί α- "Οωτηρκιαμένους. Κάποτε τους ιωρναν οί Τοϋρχοι καί τούς εαιεΚ- ναν χι· ?|ω να βοσκήσονν τα πρό- >ατά τους.
"Ετσι μιά μέρ« &νας τέτοι·>0
οΐχμάλωτος βρέθηκε σέ κΛποια ε-
*οχι*ή περιοχή κατά τα μέρτι τ°"
Γκάζντερε. Ήταν πρόσφνγας άτό
τά μερη τής Κιλικίας καί πνάσττϊΧ.ε
«ά Βουολά. Έκεί πού ϊβοσκε τα
"βόβατα ιμέσα στ' άμπέλια καΐ στ-ί
ξαφνικά πετάχττ»κε μποο-
του Ινας Βονρλιώτης. **■ τΐνί"
Εά τού. ΕΙχε την Ιδέα Λως ει-
ναι χρισπανός καθώς τοίπε. Μα τόν
νώτησε καΐ τό ίμαθε άπ' τόν Ιδιον.
Καΐ τότε τοΰ ζήτησ*
Χαί τοΰ ίκμΛ>στΐ)ρ-ενττ»χε «ώς
^«ΐ μερικοί αλλοι καί γνναίκες *-
*<*« «ού κρνβονται ίκεί κοντα σε »*^ οπηλιά καί γυρεύουν ά ρ α- ν*ι- εύκαιρία — νά "-■«4 τή θάλασσα. Τόν ^ τοϋ τα εΐπε γιατί ?Τ^ν χοισπ«νακτύνη· τού μά 0 «Αλος είτε γιατί ήταν ψυχ . λ*ττ1, είτε γιατί ήταν ψιτχή άλπον *■ δι*—οοειιιένη. δταν γύοΐσ«# τθ σε τούς τήν Ιδικη Τό γεγονός, δτι ε- έπιμελώς τήν όριστική ρή |ι, πού τελικά επήλθε έξ ύπαιτιό- τητος έχείνου τοϋ «α ύ θ ά 6 ο υ ς, όρμητικον, άλαζώνος καί άπερισκέπτου αν¬ τιπρόσωπον τοΰ Πά¬ πα Χονμπερτ» κατά τόν Βαοίλιεφ, μαρτυρίϊ τον λόγον τό άσφαλές. ΉΙεραν, φαίνεται οί Ιλ βιλησιαστικοί μας ήγέτες, πόσο ί«ι ζήμιο θά άπέβαινε κατ' ανάγκην τό σχίσμα ν.ι ,ιά τό κΰρος τής χρι- στιανικής θρησκείας καί γιά τα συμφέροντ« τοΰ Κράτονς, δτα^ αύτό θά άποΐΛνώνετο άπό τήν Δύ¬ σι. Καί ή πρωτοδουλία άνασυνθέ σιως φιλικών σχέσεων μετά ιοί Πάπα, αν δχι δρσεως τοΰ σχίσμα- τος καί ενώσεως των Έκκλησιών πολ>ές φορές άνήκε στούς αύτοκρά-
τορές μας. Τό άκόλονθο περιστατι-
κό, πού άναφέρει ό Βασίλιεφ, όμι
λεϊ μόνο τού πόσο έθνωφελής ήταν
ή πολιτική αΰτοϋ τοΰ είδους καί ο-
άκόμη επετύγχανε απλώς κά-
€κατ" οΐκονομίαν» σνμβΓβασμϋ.
«Ό Αύτοκοάτωρ Μιχαήλ Η'.
Παλαιολόγος άντιλαιμβανόμενος πέ·
ρα ώς πέρα τόν κίνδυνον, πού διέ-
τ£ιίχβ ή Αΰτοκρατορία άπό τούς
Νοομανιδούς μέ τόν Γάλλο βασιλέα
τα»·
♦^αίνουνε' ικαΐ πάνω άπό την επι- τών ουο Σικ,ελιων Κάρολο_ Άνζον,
ο,άνεια τοΰ έδάφους. Χωρίζονευι ηναγκάσθη να χρησιμοποιηση ίξν-
-,ί ,ΛιΛ ιιενάλες κυρίως κατηγορίες^νη δυιλωματία. Άφ'ένός μβν δια
«Καθημερινήν διαπρεπής διανοον- στή Ρονμανίβ καί ή φυσιολογικη
μενος: «Λιετά τήν αλϋΜΐν τής άφομοιωοιι τοΰ Ελληνισμόν τής Ρω
Κ.ωνισταντινου.τόλεως άπό τούς οίας λόγω κυριως τού όμοιοόξου
^.ταυροφόρους (.1^1)4) άνετράπησαν αύτοϋ και των Ρώσετν, χατά ποιαν
τα ίκκΛησαστιχά καθεστιοτα χαί ' λογικήν άγνοοϋμβ δλα αυτά καί τα
έργάτες καΐ τούς πολεμκηε;
ΐργάτες είναι μικβοΐ καί (-αλα-
^οί σάν σκουληκάκια, οί πολεμι¬
στάς;, πιό μεγάλοι, ?χουν σκλη^
ί βάνες Σ
θώρακα καί δακάνες. Σνμ6ο
ο _._λν καμμιά φορά ν' ανοιξει
τρύπα στή
εΐσαρμοΰν οί
τους,
Ο
/α-
ένθροί των ίνα εΐδος
Οι πολεμιστές σπεύ
Ιζ
τοΐ.ς ε
γο>νΙζονται νά ^.^
τοΐ.ς είσδολείς, ένώ μιά άλλη όμα-
8α δγαίνει 8ξα>- παρατάσσεται κα.
μπροστά στην τρυπα· ι»·
^, έ(?γάτες φροντίζονν έ-
?«τοντως νά κλείσουν τό δνοιγμα"
τό "Γτυγχάναυν χάρι, «πήν
««Κα τά»ν άγων^μενων. Η
πάλιν,
Φυσιαζομένων γΐ«
Εκστατι-
κοΐ
ΛΙΑΛΕΞΕΙΣ
13
Τών
είς τήν 'Κλ/.αοα, Ινθα καταλνθεί
σης πρός καιρόν τής Όρθοόόξοι
Έκκλησιας, εγκαθιδρύθη ή Λατι·
νίκη ίεραρχία. Αντη με την βοήτ·
θείαν και των δασπαοέντων ?1ς
όλ.όκληρον τήν χώραν μοναχικών
ταγμάτων τής Δνσεωςέ, έΛεδίωξι
τόν προσηλντισμό των 'Ελληνικών
πληθυσμόνν. Άλλ' άτελ«σφόρητοι
απεόησαν αί σχετικαί απόπειραι
καθ" όλην δέ τήν Φραγκοκρατιαν
άθικτος παρέ]*«ινε ή όρθοδοξι,ο.
καί άφθαρτος ό Ελληνισμόν*. Άλ
λά καί τό παρόν μαρτυρεϊ, ότι κά¬
θε λαός καί κάθε ίθνο; άπό έκεΐ·
να πού πνίας
Ιταλίας είναι ϊργο τοϋ Παπυμοΰ,
δπως είναι ίργο τον Κοπμοννισμον
ή άπώλεια τοΰ 'Ελληνιομον τής
Οτ'νκρανίας καΐ τής Άνατολ,,κής
Εύρωπης. Τό έπιχείρημα όμως αύτό
δέν ενσταθεϊ όντε μιά όντε στήν
αλλη περίπτωσι. Είχαμε γράψει σία
προ^ΐγούμενα δρθρα μας, δτι τό ε-
τος 1954 γιά τόν 'Ελληνισμό ύπήρ-
.... ξ8 δυό φορές μοιραϊο, μέ τήν ήττα
. Άφ'ένός μέν δια ι Τοδ _οατοο στή Δύσι ΐ,Μπάρι) καί
μ| τόν Πάπα ώς Ι τήν α^ώλεια γιά τό Βυζάντιο α.ά
*"" ' "' των κτήσεών του στή
τήν τίττα σττιν Άνατο-
πρός την "Ενωσιν των δύο 'Εκ- , πάνχα τών κτη<,εών του στή κλησιών επέτυχε νά τόν άΛοσπαση Δ^ ^, ^ χην ηττα ,^ >Ανατο-
άπό τήν στενή τού συνβογασια μέ χ, (Ματζ^έρτ) καί την είσόοΑ»
^όν Κάρολο, άφ' ετέρου δέ ^ Τού(?)ιων _ή Μ. Άσία. Καί
άπίφάσισε νά εΐρηνίύση μέ
Ι'ενουάτας καί νά συνάψη φιλικες
σχέσεις μέ τό Χανάτο της Χριν
σής Όρδής καί την Αϊγυπτο για
άντιπ»ρισπαομό των Τούρκων. Καί
γενικά έκμεταλλευόμενος τας διε-
θνείς οχέσβις τής έποχής έκεινης
ίσοσε τό Βυζάντιο άπό τον μοιραιο
κίνδυνο, πού άντεμετώπιζε στό προ-
κτο Καρόλου τοΰ Άνζου».
Είναι αδικαιολόγητος ή φοβία,
πού μάς καταλαμβάνει δσες φορβς
άνακύπτε. ζήτημα όποια^δηποτε ε-
παφής ή προσεγγίσεως μέ το Βα-
ανό. Καί τα έ»χ««ήματα που
κατά των Πατρίων», ««Λει-
'ΪλΙ τής έθνικής μας νποσταοεως»
«διά τοΰ έκκαθολοκιομοΰ καΐ εκ-
λατινΐσμοΰ» χωοΐς ν< ται μέ παραδείγματα ~™ Ττι ή 'Βλλώδα την έποχή πον τον, «τι /^^ κοσμοκράτειρα δέν ™ διερωτώμεθα. "Οταν ό φ τοϋ ά,τοδήμου 'Ελληνιονοΰ, στήν Άμερική π.χ. συντελίϊται τό π-Λύ μέοα σέ 8 γενεές, πώςθά ήτο δυ¬ νατόν νά αποφύγη ό 'ΕλληνιβιΛς τΡ,ς Ν. Ιταλίας την άφομοίωσι ϊ- πί'ιτα άπό 30 γενϊές; ΚαΑ δταν »1 τόσο ■γνωστοί οί διο>γμοΙ τοβ
γή γμ
φορτο>ομε στον Κομμοννισμό, ο ο¬
ποίος άπιλ.ώς ίοωοβ τή χαριστική
6ολή;
Καί όσον άφορ$ τό έπιχείρημα,
δτι ήθική κρίσις ανευ προηγουμένου
έπικρατεΐ στόν παπικό ^ήρο ύ-
ό
ρ ^
πενθυμιζιομε τό γιεγονός, δτι στή
Ρωσσία πρό τής έπαναστάσεως ό
μέγας φιλελλην Ν. Ν. Δουρ,νυβώ
α^ό δλο τόν όρθόδοξο κλήρο της
μονο δύο μητροπολίτας εύρισκε άξι
ούς τοΰ σχήματος, τόν Ανδρέα Ού
σνμσκι καί τόν Άναοτάσιο Χραπο-
βιτσοιι. 'Ενώ συγχρόνως έθαυμαζε
τόν 'Ελληνικό χλήρο καί τον πα-
ροι-σίαζε ώς ύποδειγιμα άοετής καϊ
τ,θους. Καί δμως διετηρούσαμε ό-
Ι«αΛωτατες σχέσϊΐς μέ την Ρωσσία
καί έκκλησΐΛστικές καί κοσμι^ές.
Γιατί τάχα ή ήθική κρίσι τού πα-
πικοΰ κληρου νά άποτελή έμπόδιο
γιά τή σύναψι τοΰ Κογκορδάτου;
Άλλά ξεχνοΰμε, δτι ή ονναψι τού
Κογκοριδάτου —κατά τούς έπικρΐτ
τάς του — είναι κάτι τό περιττό
καί άκατανόητο καί δτι μάλλον α¬
ποτελεί «μπάλωμα» καί «ξέφτυσμα»
τετοιο, πού δέν έξυπηρετεΐ τόν
I-
ηορικό ήγετικό ρόλο πού ό θεός
ποοώρισε γιά τήν 'Ελλάόα μέσα
στήν άνθρωπότητα. Πράγματι πο-
λύ ωραϊο καί γαργαλκττικό τό κα-
ρΰκευμα αύτό. Καί εμβ< άρέσει πά- ί δ ό ρΰκευμα μ ρα πολύ, δσες φορές καί ά ή ό άύ δν ρα π, ς φρς &α6άςομε ή τό άκούωμε σβ πανη- γνρΐνθύς· Μόνο μέ μιά διαφορά, δτι ό θεός δέν εΐπε «την 'Ελλάδα νά κάθιεται μέ σταυρωμένα τα χέ ρια καί νά περιι«ένη μοιρολατρικά ίλα καί τα πάντα άπό Αύτόν; ΚαΙ τό χΐΐρότερο, νά άποδίδη στό "Αγιο Αύτοΰ θέλημα ώς τιμοϊρία τα δεί νά, πού υπέστη στό παρελθόν τό "Εθνος τ) ποόκίΐται νά ϋποσττί καί στό μέλλον, ενφ προέρχονται ά,το Ιδικες της άμαρτίες. Συνέχίΐα είς την 2αν σελ ί δα ιΐιιιιιιιιιιιιι ΙΙΙΙΙΗΙΜΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΠΙΜΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΗ»» Άττό την ,μ«γαλ€ΐώδη συγκίντρ*>σ ιν τής τΓαρβλθ&ύσης
τό Οίατρον «Κ«ντρικόν»
·Ις
Άν καί μέ καθνστέρησιν αρκε-
των μηνών ΐυρισκόμεθα έν οψ€'
έκλογών δια τήν άνόίοειξιν νίων
Δί)μοτικών κα) Κοινοτικών άρχόν-
τ«ν.
"Η Κυβέ,ριτσι1;, διά τού κατατί-
θέντος πρός ψήφισιν είς τήν Β ου
λήν Νομοσχεδιον, έπιδιώκκι νά μ<· νούν έλεύθεροι οί ψηφοφόροιι των Δήμων καί Κοινοτήτων νά ικλε- ξουν άνεπηρέοστοι τούς έκΐλεκτούς των. 'Επίζομεν δτι τό αύτό θα πρά¬ ξη κοοϊ ή αντιττολίτευσ-ις. 'Εφ' δσον έπιδιώκομεν δλοι μα^ τήν Αυτοδιοίκησιν δέον νά είναι πρωταρχικός δρος ή άνεμττόδιστος εκδήλωσις τής ελειι Είΐρα'ς &Αήσεως των ψηφοφόρων "Εχομεν σήμερον Δημ ούς και ναίων ώς καί τίνων έκ των Δήμων Κθινότητας —οίλΰ καθυστερημίνας τής τέως Διοικήσεως Πρωενούσης. είς οιλαϊ αύτάς τάς ύγιεΐς έχδηλώ- Γιάντα ταυτα εΤναι έ'νας επι σΐις έπειδή συνεπεσε νά πέσουν πλέον λόγοί διά τόν οποίον οί δη- είς χείρας Δημοτικών καΐ Κοινοτι- μόται των Δήμων αυτών, άλλά και κων άρχόντων άνικάνων η διειΛαρ- ολων των λοιπών Δήμων καΐ Κοι- μέν*»ν. ^ Ι νοτήτων τής Χώρας, όφείλουν να _ Άττοτέλεσμα τής καταστάσΐωΐ ζυγίσουν καλα τήν ψήφον των κατά αυτής υπήρξεν ή έγκοπάΐλειψις είς τήν ημέραν τής ψηφοφορίας, ώστο την τύχην των δλων καί ττροβλη- νά τεθή τέρμα είς την μέχρι τούδε μάτων των Δήμων καί Κοινοτή- κρατήσαααν νοοτρο—ίαν. Μόνον των ούτω ν πρός πλήρη άπαγοή- ,συν&ίδησις τού χρέουί πρός τήν με τει/σιν καί δέ έ ή δή ς ήρη γή δυσαινασχιέτησιν των κατοίχων των. γαλυτέραν τής ιδικής μας οικογέ¬ νειαν, τοΰς Δήμους καί τσί Κοινό- τητας θά επιτρέψη καλντέρας ήμέ- κατοίκου Δΐν είναι δέ άοπρίας άξιον τό διαπιστούμενον γε,γονόί τούτο εάν ληφβή ύπ' όψιν ότι καί ούτος ό πρώτος Δήμος τής χώρας μας εύ- κΡαν ττάσης πολιτικής και μακράν ρίσκεται εί την αυτήν ώ« 6νω π€- σ^γενικών δεσμών κλπ. των Δήμων καί των Κοινοτήτον. Ιριγραψ:ιμένην κατάστασιν αδρανεί ] Ή μή τήρησις μετά βρησιοευτι- Μόνον οίίτως ύπάρχει ελπίς καί !ας καί άποτελματώσεω1; των πρός κης εύλα6είο5 τ:ύ κανόνος τούτου πιβανότης νά άντιμετωπίσουν μέ Ι τούς Δημότας καθηκόντων καί ό- [δέν βα ώψΕλήση τούς Ατμου<; καί 'ποχρΐώσεώντοιι. [τάς Κοινότί—ας καί θά διατηρήση Ύπάρχουν 6&6αίως καί λόγοι δι- την σημερινήν αθλίαν αυτήν κατά- καιολογούντε'; ίν μέρει την κατά- στάσιν. μ άναδημιοκργίας καί προ- ό€ου τα προβλήματά των οί Δή- μοι καί αί Κοινότητις τή« Χρας μ«ς· μρ η στάσιν ταύτην τού Δήμον ΆΘη- ΣΠ ΚΑΡΔΑΡΑΣ Έκ τής Έθνικής μας Ίστορίας Ο ΝΙΚΑΙΑΣ ΒΗΣΣΑΡ1ΩΝ Ό ίεράρχης ό άρθ£ίς υπεράνω τού θρησκευτικόν φανατισμου τής έποχής τού καί των αιωνίως άλύτων δογματικων διαφόρων, χάριν τής Χρι- στιανωσύνης καί τοΰ Έλληνισμοΰ. Είχον τ|δη αποστείλει πρός δημο¬ σίευσιν είς τόν «Πρ. Κόσμον» τή; 26ης Ιανουάριον τό υπό τόν τίτλον «Ή "Ε ν ω σ ι ς των Έκ¬ κλησιών» αρθρον μόν, δταν ανέγνωσα είς τρία σιτνεχή φύλλα τοϋ «Κόαμου> τί)ν ιιέ τό ίδιον σγί-
δόν θέμα περισπονοαστόν μελέτην
τοΰ διακ.εκριιμμένον σι·νεογάτον τού
κ. Ίωάννον Άβραιμαντή τόν οποίον
κα'ι συγχαίρω διά τό θάρρος μέ το
οποίον κρίλ*ει τίιν ιστορικήν πρα-
νματικότητα.
Ή ώς εϊρητοιι μελέτη μοϋ ανοιςε
την δρε|ι ν ά δώσω συνέχεια είς τό
ώς είρηται άρθρο μου, υπό νέον ο-
μα,ς τίτλον, θ' άφορά δέ αΰτό πρα>-
τίστως την εθνικήν δράσιν ένόϊ δι-
ασήμον "Ελληνος κληρικοΰ, τον
Καριδιναλίου Βησβαρίωνος, πρώιτν
ίπιακόπου Χικαίας καί Τραπίζι>ι»ν-
τίον τήν πατρίδα. Δέν σχετίζω τα
τοτε γεγονότα μέ τάς σημερινάς έ-
ξελίξεις. Σήμερον πρίπει άφ' έ/ός
να άποκαταστήσωμϊν φιλικάς γ?ι-
τονικάς σχΐσεις μέ τό «σ α ρ ί κ ι*
καί Λφ' ετέρου χριστιανιβΜοτάτας
μέ τήν «Τ ι ά ρ α ν».
Ό Βησοχιορίων υπήρξεν έκ των
Τοϋ συνεργάτου μας ΒΥΖΑΝΤΙΟΥ
μέχρι Βάρνας, ίίπου συνήντησαν Καί ό νέος ΙΙάπας βτρεφε τόν
ΊονρΛΐκον στρατόν παλναριθμώτε- πόθον ά.τε/.ει>ϋ'ερωοεα>ϊ τής Κων)
λεως, ύποΰαυΛΐ^υμε'νον, φυοικά, ύ-
ϊΐύ τον ϋηοσοριωνος. Μόλι; αν·ν.-
Θεν ϊΐς τον θρόνον έδωιχ.ε.ν επίση¬
μον όρκον νά προσφερη τούς Θη-
σανρους τής 'Εκκ/.ησίας πρός τον
Σκοπόν αυτόν. Και όεν έπανβ νά
προπαρασκευάζη σννεχώς τύ δδα-
ΐ}ος .τρος τουτο. Λΐετ' όΑιγα δέ ίτη
απέστειλε δκ*φόρονς Καροιναλίονς
πρός χονς ύαοι/ν*ις και ηγι μονάς
της Εύρω,της όπως τοΰς πεισουν ν«
όργανοιοουν μιον νίαν ^τανροφο-
ριαν. Εις τόν Βησσαρίωνα ανε,θε-
σε την έντοΛήν όπως ινε<>γήση σχβ
τικώς παρά ιψ δωσιν^ϊ τής Λεαπό-
νιλοίδε τάς προσπαθείας του πρό;, λεως 'ΑΛφόνσιμ ιφ Α', φιλοόόξψ
υον τοϋ 'ιδικοϋ των. Μέ ίί/.ον τούτο
ί νίκων κατ' αρχάς. 'Αμα δμως έ-
κρονϊνθ·!) ό δασιΑεύς Βλαιδίσλαος, έ-
πήλθε σύγχΐΜΤις καί πανικός είς τάς
τα§ε>.ς των, μέ την συνέπειαν να
άποστοΰν δεινήν ήτταν άπωλέσαν-
τες 6εκα χώιάβας άνδρας μεταξύ
των οποίων καί τόν γενναιον καρδι-
νώλιαν, ΊουλιαΛΓΟν Τσε>ζαρίνι. (Νο-
ε^ι6ριος 1444),
Ό Βησσαρίων εγνώριζεν οδτω
την πρώτην μεγάλην απογοήτευσιν
είς τόν άγώνα δν κατέστησε σκοΐΐλν
τής ζωήϊ τού. Δέν Ιχασεν δμως ό-
λό τό θάρρος τού, καί έπα
ώ/-λην κατεύθυνσιν, ζητών νά όο-
γανωΙΗΊ καλύτερον ή Βυζαντινή Αύ
τοκρατορία πρός αντιμετώπισιν τού
τρομερόν κινδυνοι·. Ήτο όμ<ως πλε- ον πολύ άργά. Έν τψ μεταξύ θε οί έν Κο»ν)πΟΛ45ΐ άντύΐ·α}.οί τού κα- τεγίνοντο μέ χρησμούς, προφητΕΪίς καί Λραματισσμούς περί τον Άγγέ- λοτ. οσ^ς θά έοιωχνε1 τονς Τουρ·· «(ιΐ·ς είς την «Κ όκκινη Μ η¬ λ ι ά». Καί τέλος Ιφθασιεν ή ^^ π ^ ι ενυυ*^Τ'ν/ ν *^ν» · Κε» ^9 &ΛΙ * *ατ ■ < & ■ ■ κυριωτέρων μελών τής Άποστολ.ή;' μοιραία ήμέρα τής 29 Μαϊου 1453 τ)τις υπό την ήγεσίαν τοΰ Αντοκρά- τορος Ίωάννον τοΰ ΠαλαΐΛλό|Ί>υ
ΐίχε μεταιοη τφ 1438 είς Ιταλίαν
ύπως σιζητήοη μετ1 άντιπροσώπων
τοϋ Πάπα τό ζητημα τής Ενώσεως
των Έκκλησιών, επί χχ προόψϊΐ
ήτις καί έσάριοσε τα πάντα.
Ό Βησσαρίων μέ τήν Θλίψι κα'ι
την άπελπισία στήν καρ6ιά, έπρο-
στάτενσβ καί περιέθαλψε πο).?.ονς
■έκ τό>ν προσφύγα>ν Έλλήνων των
■καταχρυγόνταιν είς Ιταλίαν, Ιδί »ς
στρατιωτική; βοηθείας έκ μέρους τδ)ν λογίων καί των ανηκόντων ιίς
αντοΰ. ΑΊ σν>ζητήσ«ς οιεξαχθεϊο-αι οικογενείας έκ των σημαινουσών εν
άρ>ικώς είς Φενράραν καί ίπειτα «Βτ-ζαντιφ. Καί μ/ετά την καταστρο-
είς Φλωρεντίαν, διήρικϊσαν Εν >:αί <^ν *ε*»Ε· δέν ηδύνατο νά παραιτη- ήΐίΐσν «τος καί περιεστράφησαν πε- , *Π πάσης προσπαθείας τού νά π«ί- ρί δογματικά ζητήματα καί περί <η τόν 1ΙαΛ« *- «"? ήγεμόνας των πρωτείων τοΰ Πάπα. Ό Βησ- χΆζ Βνρώπης πρός οργάνωσιν νέας κατά τάς πρώτας σννεβρι- σταυροφορίας κα'ι απελενθέρωσιν τής Κ)πόλεως. Πρίν όμως δννηβή να επιτύχη τίποτε σχεδόν παρά τ«0 Ιΐάπα Νικολάου τοϋ Ε' απέθανεν ούτος περί τα τέλη τοϋ 1455. Κα¬ τά τάς πρός άνάιδειξιν τοΰ νέον Πά πά συσκέψεως των καρδιναλίανν ε¬ φέρετο ώ; ΰποψηφιο; ό Βησσαρί- ων, μέ πλϊΐοψηφίαν όκτώ κατά έ- πτά. Επεκράτησαν 6μως νέαι άπό- ψεις καί σνμφεροντολογικά αίτια, όπότε αυτή μετεστράφη ΰηέρ *νός ύπεργήρου Ίσπανοΰ καριδιναλίου, όστις εξελέγη Πάπας, υπό τό δνο- μα Κάλλιστος ό Γ'. ρ ς ρς ρ άσεις ίπεστήρ<ξε μέ εύγλωττίαν %αί σΒίνος τάς άπόψεις τής Όρθοδό- ςοο 'ΕκκλησίαΓ.. "Επειτα δμως πρό τής επιμονήν των Δυτικών οί ύ- ποίοι, <ρι«σικά, δέν είχον καμμιά ά¬ νάγκη νά ΰποχωρήσουν ουτε στό παραμικρό, συνεμοοφώθη μέ την δεινήν περίστασιν, θέσας υπεράνω ίνδοχριστιανικών δογματικων νο άλλων διαφόρων τόν "Τπατον Νό¬ μον τής σωτηρίας τής Πατρίδος καΐ τής Χριστιανωσύνη;. Είς τούτο δέ ήτο άπ' άρχής σΰμφωνος καΐ ο αϋτοκράτωρ Ιωάννης, κηδόμενο; ικαί αϋτός τής σωτηρίας ^ ιοθ Κράτους ώς θεματοφύλαξ αύτοΰ. Επί ττλοι<ς παρά τάς έπιμόνους άντιρρήσεις των άνθενωτικών, κν- ςίως τοΰ π).έον δυναμικοΰ έξ «ύτών, Μάρκου τοΰ ΕΰγενικοΟ, υπεγράφη τό πρακτικόν τής Ενώ¬ σεως (έκτός άπό τόν Μάρκον) «0.1 ανεχώρησεν ή Αποστόλη, είς Κων- σταντινούπολιν. Άμα ώς έφθασεν έκεί μετά τό ταξίδειον εκατόν περίπου ημερών, ό λαός τήν ύπειδέχθη μετά ψυχ&ύ- τητος καί άπεδοκίμασε την "Ενω¬ σιν, άναλαβόντος π?.έον τοΰ Μάρ¬ κον τόν άνθενωτικόν άγώνα συΐΛΐ- παραστατουμένον υπό Γεώργιον τού Σχολαρίον καί τοϋ Τραπεζοι·ντίΰ« λογίον Γεώργιον Άμοιρούτζη. Έν τω μεταξύ ό Πάπας, £*.χ?ν και φιλοοιροόύω μονάρχΐΐ, όστις καΐ ετύγχανεν «πό μακροΰ προσω- πικός φιΛος τοϋ "Κλ^.ηνυς ιίραρχον. Ό θανατας τοϋ γηραιοΰ Ιίαπα, έπελθών κατ' Αυγουστον τοΰ 1458 άνέστειλΐν ιπί τι ϋιαστημα τάς ώς ά'νω έ<νενΥ*Μ<.ς καί ιψυχρανε τόν ζ«>Λ4»ν των ήγεμόνων.
Ό νέο; Ιΐάπας Ιΐίος ό Β', έκ-
τος τής άγάπης τον πρός τήν ποίη¬
σιν καί τα ί/δανικά τής Ίταλικής
Άναγεννήσεως, έτρεφε καί τούς γ-
ξί)ς 6υο πόθους. Την ανύψωσιν τής
δυνάμεως τή,ς ΙΙαπική; Έκκλησί-
ας καί τήν απολντρακτιν τής Χρι-
στιανωσΰνης άπό τους έχθρούς τη^.
Τόν δεύτερον αυτόν πόθον τόν
I-
τρεφε κυρίως προ δεκαετίας πε-
ριπον. "Οταν δέ επήλθεν ή έίλωσνς
τής Κ)πάλεο>ς, εγένετο μαζύ μέ
ιόν Βησσαρίωνα καί τόν Ίσπανόν
καρδιναλιον Κ α ρ & α γ ι ά λ,
ίνας άπό τούς όραστηρι,ωτέρους καΐ
τού; φανατυκωτέρους συνηγόρο«>ς
τής Ίοεας τής οργανώσεως μχ&ζ
μ.-γάλης ΣταυρΓ<ρορίας πρός ανά¬ κτησιν της καί έπανασΰστασιν ττίς Βυζ. Αύτοκρατορίας. Καί αμ« τβ ίπανόδφ τού είς τόν Πα-.κόν θρό¬ νον απεφάσισε νά διαθέση όλας τάς οικονομικάς, δννατότητας τοΰ Βατι¬ κανόν, περιορίζων όσον ηδύνατο τάς δαπάνας τού, χάριν τού Αγώ¬ νος αΰτοΰ. Φυοικά καΐ ό Βησσαρί- ών δέν παρ^λιπε στιγιμήν όπως ύ- ποδαν).ίζη τούς εύσεοεΐς αυτού; πόθους τον. (Σννεχίζεται) τέραν άπό τού 1 924 μέχρι τής ττα- άπονείμη τόν βαθμόν τοΰ Καρδινα- ραίόσεως τού στεγαστικοϋ ϊργου λίαν είς τόν Βησσαρίωνα καί τόν της «ίς τήν Ε.Α.Π. Επιτροπήν Ά- ποκαταστάσεως Προσφύγων, βά ήΒιλον νά διει/κρινήι—|Τε κατά ποί- αν περίοδον υπήρξε τό Ταμείον έ- κεϊνο «ΑΜΑΡΤΩΛΟΝ» καί -ποία διώρισεν αντιπρόσωπον τον έν Κ) ποκαταστάσεως Προσφύγων, «■Α) «ι /"νΛτΛ- Χιι/·- <ιλ ηνρνΛΐίΡνθΓ η&«.λον ν« δΐΕυκοιντίΐτηΤε κοττητ ■ πόλει. Οντος δ^μως μή την Ιναντίον πολεμικήν Κλήρον καί λαοϋ, άνβχώρησεν εκείθεν περί τα τέλη τοΰ 14Α1 καΐ ωετέΰη είς Φλαν ρεντίαν όπου διέι^ενε τότε ό Πάπα; Εΰγενιος. 'Τπήρχε καί άόλλθΓ λό^/ο; ίΕηγών τί)ν παρά τφ Πάπα μετά¬ βασιν καΐ .ταραιιονήν τοΰ Βησσαρί- οννος. "Ηθίλε νά χρησιμεύη ώς συν 'δϊομος μΐταξύ των δύο Έκκ).ησι- ών κ«ί ν' άποτρίψη την, λόγω τή; έν Κ)πολει μεταστροφης, διακοπήν των σχέσεων των. Είς την Φλωρεντίαν εγένετο δε- κτός μέ ευχαρίστησιν υπό τοΰ Πά¬ πα καί των Κορδιναλίων, καΐ μέ μέγαν ΐνθουοασν>όν υπό των δια¬
φόρων λογίονν καί σοφών της Ά-
ναγεννήσεως παρ' οΐς απήλαυε ιιε-
γίστης εκτιμήσεως διά τάς, γνώσεις
καΐ την διορατικότητά του.
Τόν Βησσαρίωνα δμως Ινα
ί Τό
ηρ
γμο τόν άπησχόλβι κυρίως. Τό πδ;
θά ήτο "δυνατόν νά οργανωθή μία
Σταυροφορία πρός σωτηρίαν τοϋ
τόν Ισχατον κίνδυνον διατρέχον;ο;
Βυζαντινοΰ Κράτους. Βί'ρών δέ δτι
κα' ό Πάπαις δέν άπέκρουε την
I-
οέαν αϋττ(ν, κατώρθωσε νά τόν πεί¬
ση δπως την θ·εβη εί; εφαρμογήν.
Κα' οΰτω ίσχημ.ατίσθη στρατός υ¬
πό τόν οασιλέα τ?1ς Ονγγαρίας καΐ
Πολωνίας Βλαδίσλαυον τόν Γ', τόν
ηοω'νκόν στρατηγόν Οΰννάδην ΐ
10 ΙΙΜΕΙίΙ ΟΕΜΙ 0Ρ0ΙΦΥΓ0Η
Κύρΐί Διευθυντά, |σι;κοφο.ντικοί χαρακτηρισμοί έκ μί-
Μέ ώατό—λήξιν ανέΥ/νωσα είς ρ:υς τού ·προσφνγικοΰ πληθυο-μοΰ
•τό 'τίίλιευταΐον φί^λον «τας τής κατά των άδελφών μας Έλλήνων,
21)1)59 τό υπό τόν τίτλον «ΤΟ οί οττοίοι μέ τόσην στοργήν καί φι-
ΣΥΣΤΉΜΑ ΑΥΤΟΣΤΕΓΑΣΕΩΙ λογένειαν άντεμετώπισαν έντός ό-
δρβρον σας, ϊΐς τό οποίαν άνα-'λίγων έβδομάδων τα άλλεπάλληλα
ψέρετε π-ερί «ΑίνΑΑΡΤΩΛΟΥ» Τα- κσί όγκώδη ρεύματα έκατοντάιδων
μείου Περιθάλψεως Προσφύγων χιλιάδων προσφύγων, οτοον άπεβι-
*»οί -ερί «ΤΕΡΑΤΟΥΡΓΗΜΑ- 6άζοντο είς τάς τΓαραλίους πόλεις
ΤΩΝ» τούτου. 'Επειδή ή δραστη- τής Μητρός 'Βνλάδος κατόπιν τής
ριότης τού Ταμείου Π.Π. ,άνά- Μικρασιατικής καταστροψής. Ή
γεται ε,ϊς δύο ττεριόδους, την πρώ- μικρά τότε 'Εί>Ιλάς έχουσα ττερίπου
την άπό τής Ιδρύσεως (1922) μέ- ττέντε έκατομμύρΐα κατοίκων, έ&έ-
χρι τέλονς τού 1923, τήν δέ δευ- χθη άγογγύστως είς τάς άγκάλας
της π«ρί τα δυο έκατομμύρια
προσφύγων, περιέθαλψε καί δ ι έσω¬
σεν αύτούς, παρά τάς άσβενεϊς δυ¬
νάμεις της
Όλέκιληρος ό πολιτΐσμίνος κό-
οιμος έίανυοχτε την ήρω'κήν τής
"Ελλάδος άντοχήν καί φυλετΐκήν αλ¬
ληλεγγύην, διότι .κατόπιν τής κο-
πκίας έκείνης καταστροψής
1922, καί γενικτερον τής Ιιθνι-
κής σνμφοράς, κατώρθωσε νά π€-
ριθάλψη καΐ διασώση έντός μι-
κροΰ χρονικόν δισστήματος τόν
όγκον τού ιτληιθνσμοΰ των Προσ¬
φύγων, οί όττοΐοι αττετέλουν τό 40%
περιττον τοθ 8λο« ττληθυσιμοΰ τής
"Ελλάδος.
"Ολη δέ έκείνη ή δροΐστηριοτης
διωχετεύ&η καί επραγματοποιήθη
κστά την δτινοτέραν πρτην -περίο¬
δον υπό τού Ταμείον Περιθάλψεως
Προσφύγων.
Μετά τιμής
ΕΛΕΥ© ΠΑΥΛΙΔΗΣ
τ. Βουλεντής Αθηνών
Ο κ. ΑΓΓΕΛΟΣ ΑΒΡΑΜΙΔΗΣ,
ΥΠΟΨΗΦΙΟΣ ΔΗΜΑΡΧΟΣ Ν.
ΣΜΥΡΝΗΣ
Πληροφορούμεθα ότι είς τάς
προσχχεΐς δημοτικάς εκλογάς τής
Ν. Σμύρνης πρόκειται νά θέση 6-
ποψηφιότητα Δημάιρχου καί ό νε-
οσμυρναΐος κ "Αγγελος Άβραμή-
δης, πρόσφυξ έκ Ναζλίου Μ. ' Α¬
σίας, καί Πρόεδρος τής Ενώσεως
τα «τερατουργήματα» του.
Ώς γνωστόν τό Ταμείον Περ
Προσ ιδρύθη ■προτάσ'ίι τής μεγά-
λης 'Επιτροττης 'Εράνων συσταθεί-
σης έμα τή Μικρασιατική κατα-
στραφή τοϋ 1922 υπό τήν Προε-
δρίαν τοΰ Αρχιεπίσκοπον Αθη¬
νών ©εοκλήτου καί τήν υψηλήν
προστασίαν τής ά&ιμνήστου Βασι-
λίσσης Σοφίας. Ή 'Επιτροπή έκεί¬
νη αποτελούμενη άπό τάς καλντέ-
ρας τότε άθηναικάς προσωπικότη-
τα^ συνέταξε τόν καταστατικόν
χάρτην τού Ταμείον Περιθάλψεως
Προσφύγων, έγκριβέντα διά Νομο-
θετικοΰ Διατάγματος τής 'Επανα-
στατικής Κκβερνήσεως Σ. Γονα-
ιά είς τύπον νομικοϋ προσώπο'υ
Δημοσίου Δίκαιον, καί ανέθεσεν
είς αύτό ολόκληρον την δραστηριό-
τητα τής -περιθάλψεως και προ·σω-
ρινής στ«γάσ€ως των Προσφύγων.
Ή Διοίκησις τοθ Ταμείου Περ
Πρσσψ. κατά την ττιρώτην περίοδον
άπε-τελείτο άπό έΐξεχαύσας ττροσω-
■πικότηταςίδιώτηταςύπότήνΠρίεδρί
αν τού Πρόεδρον τοΰ 'Εμττορικοΰ
'Εττιμελητηρίον Άιβηνών, τού αει¬
μνήστου ΈιτοιμεΐΓνώνδο: Χσριλάου,
καί εντελώς άεξάρτητος των ύπη-
ρεσιών τοΰ Ύττουργείου Προνοίας
©ά ήτο φοβερά άχαριστία νά "Εμττορικών Άνι-πρωσώττων Άθη-
ίλλονς. ΟΙ σύμμαχοι πςοήλ«0αν δημοσιεύωνται άορίστως τοιούτοι νών.

ΠΡΟΣΦΥΠΚΟΣ ΚΟΣΜΟΣ
Ι1ΙΟΑΙΑ
"ΠΟΡΕΙΑ ΠΑ ΤΡ ΦΩΣ,,
Μιά πολύ φροντισμένη έκδοσι
τνπωμένη σέ χαρτί πολυτελές στό
τνπογραφεΐο Μακρίοη. 'Εξώφυλλο
φιλοτε,χνημένο ά— ό την Κατερίνα
ΖΛχου. Γενική έμφάνισι κι' άρχι-
τεκτονική τού βιβλίον δηλαι&ή α-
ψογη.
46 σελίδες, δπου έχει κλείσει
την ψνχή της ή ποιτντοια. Μιά ψυ-
χή έλίύθερη, άνεξάρττντη, άδέσμευ-
τη, ήτου ττετάιει πάνω άττό τα άν-
θρώττινα καΐ πέρα ά~ό τίς μαται-
ότητες. «Σκεφθήικατε ττοτέ τί ά-
Φήσαττε στό ττέρασμά σας;» μ' Ι¬
να πάθος γιά την άλήθεια καΐ την
όμορφιά, «Τότ*ς ττού οί δροκοι
σου δέχονται τίς χαμένες νίκες>,
«£τσι λοιπόν θά ψύγοομε, χωρΐς
νά σ' άνταμώσοκμε Ιδανικό;» μέ
μιά οαθειά φιλοσοφία στωική, μπο
ρεΐ νά πτη κανένας «μοοζΐ καΐ χω¬
ρία ξεκινήσαμε γιά πουθενά.» καΐ
πάνω άττ" δλα μίαν άγά—η γιά τόν
ανόρωττο στήν πραγματικήν έννοια
τής Χριστιανικής άγάττης καΐ στό
Της ΓΙΑΝΝΑΣ ΛΗΔΑ
δάθος της. Όλα τα ποιΛματα εί¬
ναι σ' έλεύθερο στΐχο. Κι' αύτός
ό σημερινός έλεύ&ερος στίχος, σέ
μάς ττού μβγαλώσαμε κι' άγοτττη-
σαμε την παληά μορφή τής ποίη-
σης, οτγου, δττως λέει ίνας τταληός
ποιητής, πρέπει νά σμιλεύεται ό
στίχος σάν τό αγαλμα ιττάνω σέ
σκληρό ύλικό, φαίνεται τούλάχι-
στο παράξενος. Πάντως άσχετα
μέ τή μορφή ή ττοίηση βρίσκεται
σέ κάβε στίχο της κι' αύτό βέ-
6αια είναι τΓροτιμώτερο ά"ό τό άν-
τίθετο.
Συγχαρητήρια μ' δλη μου την
ψυχή στήν Γ^άννα πού ώς τώρα
μας ήταν γνωστη σ' άλλους το-
μεΤς τής λογστεχνίας, καΐ σύστα-
σι σ' δσονς ένδιαφέρονται γιά
την ποίησι και γενικώτερα γιά την
πνευματική μας κίνησι, νά άττοκτή
σουν τό βιδλίο. ΕΤναι μιά αΐσθη-
μιά ζεστασιά αΐσιοδοξίας βγαλ-
μένη άττό τόν πόνο.
ΦΩΤΗΣ Σ. ΟΥΛΚΕΡ.
"
ΔΙΟΝΥΣΗ ΚθΥΛΕΠΤιΑΓΐΟΥ
ΤΑΑΕ ΕΦΗ... Ο ΝΔΖΩΡΑΙΟΣ,,
ΚΑΙ ΑΛΛΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ
'ΕΦιάδασα Λ προσοχή τα *8 .τοι-
ήματα τής συλλονης, τού νέου ποιΐ)
τή Διονυση ΚουλίντιβναΟ. Βρ σκια
βτυχο τόν γβνικό τίτλο, πού είναι
καί τίτλος τοϋ πρώτου ποιήματος.
Κακό τ' ώποσιωντητικά πάντοτε μέν,
Ιδίως >δέ δταν συχετίζονται καΐ μβ
τόν Χοιστό μας. Φυμίζουν εΙοωνΐΛή
διαθέση καΐ άμψιδυλιες κοί άνόπτ
το σανκασμό, πού δέν Ιχουν καμ¬
μιά θέση στό σχετικό ποίημα, ά-
φοΓ ό ποιητής ΐΐνοα κ*αί σ' αϋτο—:
καθώς καί σ' δλα τ' άλλον—πολύ
οτοχαστικός καί πολύ σοβαςός
στή Θεώρησή τού. 'Άς είναι δμω;
συχωρεμενος, γιατί 'ναι καί πο/Λ
νέος άκόμη.
"Ερχομαι τώοα — πρωθύστερα
— στήν άφιέρωση πού γράφει ό
ποιητής στήν τρίτη σελΛδα τοϋ 6ι-
βλίου τού καί άκαλουθώντας τή
μόδα της έποχής μας Θυμάται «δ-
οους πιστεύοιτν στήν παιγχόσιιιαν
£δελφοσύνη χωοίς δτά.κ'θΐση φυ-
λής, θρησκιείας, τάξεως ή χρώμα-
τος καΑ περισσότερο σ' δλους άγα>-
νίζονται μέ εΐρηνικά μέσα ν·ά
την επικρατήση αΰτοϋ τοΰ πνεύμα-
τος άγάπης καί ό,νοχ,ής».
Κακή μόδα τούτη, πού ποοέρ
χετα* άπό τούς κόκκινους διαβό-
λϊους της Μόσχας, οί όποϊοι, ώπλν-
σμένοι σάν άιστακοΐ αύτοι κι' 8τοι-
μοι νά πολΒμήσουν άμείλικτα γιά
την κοσμοκρατορ-ία, προοτπαθοΰν
μέ συνέδρια τύπον Στοκχόλμης
«αί άλλα προπαγανδιστικά κάλπα
τού; νά άφοπλίσουν τόν — κατα
την γνί&μη τους — άφελεΊστατο δυ
τικο κοονο ·καί ρυμουλκοΰν σ' αύ-
τές τίς τάσεις την άνύποπτη καί
βπειρη κι' ένθουσνώδη νεολαία.
Άπόύειξη πού πανασύοθηκβ κι' ό
Κουλεντιανός, πού ξέρω δριστά
πόοο μισεϊ τόν καμ<μουνισμό. Τί νά νά γίνη δμως, άκρου τό Θέλει ή θεσ μόδα ;... Μέ ιάφορμη την άφιύοαχ— τού¬ τη ίγραιψα] όλόκληρο διαψωτιστικό άοθοο πού δημοσιεύεται στήν «Ε¬ φημερίδα των Συντάξε<ον» τρέ¬ χοντος μηνός. Τό τ5ι6λίο τοΰ κ. Κουλεντιανοΰ ?- χη τρία μέρη : Α'. «Γιά τόν Θίό καί τόν Λνθο,ωΛο», μέ 14 ποιήμα- τα. Β'. ΐΤσνριγώτικα», μέ 3 ποι- ιήόματα καί Γ'. «Γιά τόν Ιρωτα». μέ 6 ποιήιματα. Χύιμφωνα ιμ€ την ποσότητ«, βλέιπουμβ πές ό ποιητής· βίνει την πρώτη θέΐση στή φιλοσοφία, τή Λεντεοη στόν ίροπα καί την τρί- τη βτό Τσιρίγο — Ιδναίτεοη πατοί- δα τού. Ή έπίδραση τής μελέτης τοϋ π*οίφημου ίργου τοΰ Συρέ : «Οί μ*γάλοι μ,ύσται» καθώς· κ«1 6ι&λ.ί- αν τής Ινδυκής λογοτεχνίας — δ- που έΐετάζ-εται ή θεοσοφία, είναι ό- λοφάνερη στά τρίο πρωτα ποιήμα τα τοΰ Α' μέρους τής συλλογής καί 1εχα>ριστά στό δεντερο, πού §-
χει τόν τίτλο : €νΑνθρωπος μό
νο...». 'Βδώ ό ποιητής παρουσκ*
ζεται σάν όπαΐδός τοΰ Μονοφυσιτι·
•σμοϋ, γι« τόν όποΐο τόσους χαί τό¬
σους άγώνεΐ; έ'κ.αιμε ή Όρθαδο-
ξία, ωσπου ν' άποδείΐη την κα-
θιερώση τήιν άλήιθϊΐα γιά τόν θε-
οηθρωπο, κατασυντρίβοντας την
«ϊρεση τοΰ "Αρ«ιου.
Σημάδι φανερό τοΰ τί διαβά·
Ιουν οί νέοι }Αας καί ποι,άν ίτάοαα
βη Ιχονν στήν κρίση τους την ι
διάιπλαστην άκόμη όυνο την εύρι>-
μιάθειαν, πού μόνο ή πείρα καΐ ι
χρόνος χ«ρ£ζονν στόν άνθρωπο.
"Αν μέ την ί.τιιμιέλ«ια «{χε Λΐβ
σέ|ει νά έμδαθννη στήν Άγία Γρα
φτ ό ποτ,ητής, σίγουρα θά Ιδιν
οοφές άπαντήσεΐΓ, στοΰς πο.νθεϊ-
θά τοΰ συνκηοϋσα νά τό κάμτ
τουτο άπό 'δω καΐ πέρα, καθώς >.ίλ
νά ιμελετήκτη ΈλλάΙ&α, δλη την Λνε«
μ«τική 'Ελλάδα άπό τοΰς !κλασσι
λούς χρόνους, Ιο>ς σήμερα, γιά ν«
χη στή θύμηση, στήν Ψυχή, στήν
καρΛιά γνήσΐο ύλικό γιά την ποιν
ΚΡΙΤΙΛΟΝ ΣΗΜΕ1ΩΜΑ
τική Ιδιοσυγκρασία τού. Άς θυαη
θη καί άς θιαιθάση έντατιχά-πρ
κτικά Σαλωμό, ΙΙαλαμΜ, ^ιχελια-
νό, κι' άς προσέξη νά μάθη τό μι>-
στικό πού τους Ικαιμε άθανατους.
"Εχει κι' αύτός τα 6ασικά προσό"
τα.
Άπό 'κεί καί πέρα, ■δηλαδή με,τα
τα τρία πρώτα ποιήματα τοϋ Α
Μέρους, ό ποιητής σκύφτονταί ιε
στοργή στήν κοινωνία της ίποχής
μας βλέντει μέ καθάρια παρατήρη
ση καί όρθή κρίση τούς συνανθρα>-
πους τού. 2τόν άδελφό Μιχαήλ,
συνιστά :
Δέν «Ιν' ό τόπος πού Χριστό, κα-
I
(χαί^γερβ σέ κάνει.
Δέν είναι τό λιβάνι.
Δέν είναι ή άττάρνηση χάθε χαράς
(στή πλάση.
Αύτό δέν θά σ' άγιάιόη.
Είναι τό στόμ<α τό κλειστό σέ δό- (λο ικαί σέ ψέμμα, ή έλλειψη θυμοΰ. Είναι άγάπη ζωντανή, μεγάλη γιά (καθένα. Νά ή πόρται τ' ούρανοΰ. Στό ποίημά τού : Άποΰσα, μέσα σέ 'δυό τετράστΐιχα κατορθών*ι ν ο κλείση τό σύγχρονο ιδοάμα τής εΐ- κοσάχρονης κοπέλλας — τής Σιμα ιγΐδης —, πού τή σκοτώσανε στή φάμπρικα οί ύπερωρίες καΐ τό νυ- χτέρι. Πιό πέρα ό ποιητής είναι καΐ πό· λι άπρόσεχτος. Ή άποστροφη τοΐ στό τρίτο τετράστιχο τής Προσεν Τόσους αΐώνες αραγε . _ άγκαθωτό λοιοΙ σουβολαν στεφά- (νι; 'ΕΛΐτρέπιει στή φαντασία τού ν υ νομίζη τόν Χριστό σάν βμοιό μας στά «άιθη καΐ τίς άδνναιμίεΓ, έπει- δή άφίνει «σέ πλάση πού ίσμιξε μέ τ' άδικο νά είναι νόμος ή άνυ- ι*ία» καΐ δέν χτυπά — έδώ τόν παιραίδέχεται τόν θεό — τοΰς ώνο- μους καί ΰποικρ-ιτες ποΰ τουβαλαν τ' άγκαθωτό στειφάνι, ώστ« νά... έκδι-κηθη καί γιά τόν έαυτό Τού καί γιά τή θλίψη πού προΐενοϋν αύτοι στούς άνθρώπους «τόσους αίιώνβς». Ό ποιητής ξεχνδ τό : "Αφες αύτοι:, καθώς καΐ τό γεγονός πώς ό θεός Ικαιμε τόν ανθρβΜθ αΰτίξούσιο καΐ ΰπεύθυνο γιά τίς πράξενς τού, άφοΰ μέ τόν σταυρι- ο θάνατο τοΰ χάρισε την άπολύ- τρωση καΐ τοΰ Ιδειξε τό δρόμο. Ξεχνά πώς είναι άνάγκη ό κά&... _
Πολύ ιέπιτυχημένη ή εΐκόνα τοΰ
Δημοσίου 'Τπαλλή,λου. Ό Νταής,
τό Κατσχυκό, τό Παρ.αμύθι, ό θεα-
τρίτος καΐ τα Τετράστιχα Ιχουν
καί δύναμη χαΐ όμοριφιά καί τέχνη.
Στά Τ<Λριγώτικα, δπου ό ποιη¬ τής ?χει «,τόφιετ προσωπικές άνα- μνήσεις κι' ιέντυΛώσεις, χωρίς την έιπίδραιση μελετών καί Ιδεών άλ, λων τόπων, καθώς καΐ στό Γ' Μέ ρος : «Γιά τόν Ιροηα», δπου τ προσωπική πεΐρα καί πα^^τήρηση παίζονν τόν πςΰηο ρόλο, ή τεχνο- τρι>πία καί ή ■ψυχολσγΐική άνάλυση
ίρΛάνουν πληοότητα τόση, ωστε δ
άναγνώστηΓ Ικανοποιημένος άνα-
γνίΐ^ίΐζει στόν κ. Κουλεντιανό άΐι-
όλογο Λοιητιχό ταλέντο πού δπύ-
σχετα* πολλά καί πολύ πιό έπιτι«χη
ηένα γιά τό μέλλον.
Ξεχωρίζω γενικά την ίίλλειψη
ί'θΐιπασμοϋ, τήιν αποφύγη ψευτο
«ΤΓ'μιβολισμων, τή γλ«φυρή αφήγη¬
σιν, τή γνήσια ποιητΐική <ρλ.66α, την εύχέρεια στή διατυπώση, την όξεΐα χιά όρθή «αρατηρητικότητα, τόν άγνό καΑ δχι τΐ'ποίτοιημένο άνθρω· πισμό. Τό ΤσνρΙγο μπορεϊ νδναι περι'» ς.«νο γιά τόν δξιο, αν καΐ τόσο νέ αρόν άκόμη, ποιητή τού. ΙΩΑΝΝΗΣ Α ΒΕΡΝΑΡΔΟΥ ΠΔΣΧΑ 1959 22 Απριλίου — 12 Μαΐου '"1·«ό την πνευματικήν ήγεσίχν τής ΊερσΙς Χυνόδου όριβθίντος Μητρο «ολίτου Κίτοοος κ. Βχονάβι τή συμ.- τής «3ρηβκεοτικής οργχνώβεως «ΕΛΠΙΧ» των γνωβτών ηολοτελών ΑΧΙΑΛΕΥΣ-ΔΓΑΜΕΜΝΩΝ 14 ΟθΟ τόννων ΤΙΜΑΙ ΙΙΑΑΤΤΛ Πληροφορίαι — Εγγραφαί : ΠΡΑΚΤΟΡΕΙΟΝ Τ/'ΞΙΔΙΩΝ $£ ΑΔΡΙΑΣ Πλατ. ΌμονοΙας 2 (έναντι Κιν] ου Κυτοίΐθύλη) Τηλ. 62<ί.854 — 533.281 ΤΟ ΠΑΜΠΡΟΣΦΥΓΙΚΟΝ ΣΥΗΕΔΡΙΟΗ ΔΙΑ ΤΗΗ ΕΠΙΛΥΣΙΝ ΤΟΥ ΣΤΕΓΑΣΤ1ΚΟΥ ΠΡΟΒΛΗΗ ΑΤΟΙ ΠΩΣΕΧΕΙΕΗ ΤΗ ΟΑΟΤΙΤΙ ΤΟ ΠΡΟΣΦΥΠΚΟΗ ΒΕΗ Α ΑΙ άγορεύσίεις των υπόλοιπον ό- μιλητών είς την ΠαμΛΐροσφυγικήΝ ισυγκέντρωσιν ειΐ; τό θέατρον €Κε·ν τρικόν» δχουν ώς εξής : 1ΑΒΒΟΠΟΤΛΟΣ ΑΝ. 'Εχττρό· βωπος Κουντουριώτου. Χαιριετίζω την ιμεγαλε*ώδη σνγ- «έντρωσίν μας, χαιρετίζω τούς πα- ρισταμένους ϊπιοιημους κ.κ. Βυυ^- λεντάς, πολιτευτάς, Δημιάρχοι·;, ικαυτηριάζω τούς άπαντας· ποόσφυ- γας Βουλευτάς οΐτινες δέν ήλθον σήμερον γιά νά άκοΰσονν την φόν νήν της καρδίας μας. Δέν Θά άμιλήσω διά τα παλαιά, άλλά ιάπό τοΰ 1850 καί εντεύθεν. Είναι γεγονός δτι αί δνοικησεις των προσφυγικών όργανώσεων πε- ρΗήλθαν είς χείρας των νέων έ- κΐίνων οίτινες εγεννήθησαν, έπαν- τρεύθηκαν καΐ ιεκαμαν καΐ παιδία καΐ οί όποίοι έξακολονθοΰν άκόμη είς την παράγκοΐν — χιεροκροτεϊ- ται. Συνεχίζων άναφέρεται «Ις τίνν παράγοντα Μουσουλμανιική πβριοι*· σία κίαλ άναλύει την «πώλειαν τοΰ Δημοσίου ίκ τής κακής, παιρ' αύ>-
τοΰ ΰιαχειρίσεως άναφέρ«χν στοι-
χεία τή βοηθεία σημειώματός τοι».
Δια·»όπτιετοχ παιρά τοΰ κ. Γιαδά-
(«σγιλου είς ιμίαν στιγμήν, δστις ε¬
νόμισεν δτι τ) κιαπαφορά αφεώρα
είς τό πρόσαχπόν τού, πώς ημάς
δέν συμμετίέχουμε είς τό Κεντρ.
ΙυΐμΐβΌύλιον Άνταλλ. ΙΙεριουσία.-
ένώ ό ϊοιος μετέχει, πλήν δμως αί
δοθείσαι έΐηγήισεις εκατέρωθεν ?-
δωσαν ι»αί πάλιν τό δικαίωμα στόν
ρήτορα νά συνεχίση καιΐ νά χαοα-
ντηρίση ώς μόνην προσπάθειαν της
Κυβερνήσεως, τόν έξανεμισμον της
άνταλλαΐξίιμου περιουσίας.
Συνεχίζων ομιλεί περί άιξιοποιή-
σεως αυτών υπό τοΰ Τουρισμοΰ,
ένώ είναι γνωστόν πώς ή άξιοποί-
ησις των Αθηνών πραγματοποιή-
ΰηκε ί«τά τοΰ προσφυγικοϋ Κόσιιου,
καί ό οποίος δικαιοΰται της επί τό-
του ΟΛοκαταστάσεώς τού.
ΣΐΛΈχίζων τονίζει την ανάγκην
τή.- συμμετοχης προσφύγων εκπρο¬
σωπών είς τό Κεντρ. Συμ. Στε-
γάσεω, καί θεωρεΐ Λδι.κον νά αή
«κπροσωπητιαι, καί "μετέχη αύτοΰ δ
ηιραπηγματικός κόσμος. (Χειρ>
κροτεΐταιι).
Πειραίνων δηλώνει ότι βν πάλ·ν
ιδέν »1σ«κουσθσϋν τα πορίσματα
τής πρΌσφυγικης, οργανώσεως θά
•κατέλθη δλος ό προσφυγ. κόο'μος
είς τα πεζσιδρόμκΐι.
ΑΣΙΑΊΊΔΗΣ. Έχπροσωπος Καλ-
λιθέας.
Χαχρετδ τούς παρισταμιένους έ.τι·
σήμους καί πρόσφυγας· συμπολίτας.
Δηλοί δτι θά είναι όλιγόλογος, σα.-
φής κοΑ Λυγκεκριμένος, σε6όμεινο;
τόν χρόνον καΐ την υπομονήν των
παριστα!μένων.
Αρχεταιι ιδηλώνων δτΊ τό θέμα
τής Λποκαταστάσεως των προσφύ¬
γων ίγινε Θέμα πολιτικάς εκμεταλ¬
λεύσεως.
Άναφέρειται είς «ροηγουμένας
οΐυγκεντρώσεις ώς καΐ είς τό έν
θεσ) νίκη παιμπροσφυγΐκόν Συνέ¬
δριον καθ' δς ή προσφυγική αποκα¬
τάστασις ίπρεπεν καΐ Λρίέπει. νά
γίνη μέλημ/α σοοαρόν 1% μέρου;
τής Κυβερνήσεως.
'ΕπΊ Λια/θίβαοΐθΐϊίσης ίντολής τοΰ
7ου ΠαμΛροσφυγικοΰ Συνεδρΐου
πρός την Κυβέρνησιν αυτή περιω¬
ρίσθη είς Ανακοινώσεις καΐ μόναν.
Οί χτοροι οΐτινες κατέχοντες υπό
παραπηγματούχων συνεχίζει, δχι
μόνον άνήκουν είς τούς δικαιοΰχους
πρόσφυγας άλλά ώς καΐ οί γειτνιά-
(ξοντες πρός αύτοΰς χώρους ώ; ό
Νόμος σαφώς δρίξεν.
'Εχφράζει την πικδες ϊεκίνημια κτιστ-
ματος ενός δωματίου.
Έν συνεχεία τονίζει την ανάγκην
τής άπαλλαγής των δανειζομιένων
—τωχών προσφύγων οΐτινες σιιμ>
βάλλουν καί ιδία της προσωπικάς
των εργασίας διά τό κτίσαιμον ταΰ
σπιτιοϋ, δπως άπαλλαγοϋν έπανα-
λοομδάνει των υπέρ τοΰ ΙΚΑ εΐσ-
τοχην ; ι 1 5 ,1 »5
Πώς γίνεται ή ρευστοποίησίς
της καΐ μέ ποία κριτήρια ;
1) Άπογραχρή δχει νά γίνη άπό
τό 1926. "Εως τό 1951 τα Ισοδά
της έξισώνοντο μέ τα έΊοιδα διαχει
,ρίσεως, ιάπό τό 19(51 τα 2|οδα δια¬
χειρίσεως της «Ιναν τό 50% τίδν έ-
ισόδων της.
2) Άξία 2Η «Ις δραχιμαΐ τοΰ
1&26.
3) Την κατέχουν Λτομα πού πλη
,ςώνονν ιέΧάχιστα, καπνέμπορος είς
τάς Σέρρας καιτέχειι καπναποθηχΛς
καί Ισχυρίζεται ότι αυται είναι ί-
παγγελιματική τού αποκατάστασις.
Κατά την ρευστοποίησιν ουδείς
πρόσφυξ παφουκολονθεΐ ταύτην άνε-
ιφέρθησαν.
Είς τάς 15)10)58 άνεκοινώθιι
διά τοΰ τύπου δτι συνεκροτήθη Στε
γαστικόν Συμβούλιον καΐ μέ τάς
ις τού Γεν. Γραιμ. τοΰ Τ.
Θούσης Κνριακής ϊχει ώς εξής:
'Ο Προο-φυγικβς κόσμος των
Συνοικισμών Αθηνών, Πειραιώς
καί Προαο>τ<ιί«ν σνγκεντρ«οθείς σή¬ μερον την 25ην Ίανουαρίου 1959 έν τώ θεάτρω «Κεντρικόν» και ώ¬ ραν 10.30 ττ.μ., κατόπιν ττροοικλή- , σετος τής Πανελλήνιον Όιμοο-ττον- I δίας Άίαττέίγων Άστών Προσφύ- γο*ν 1922, κοί «κιούσΌτς τονς ρή- Ιτσρας τονίσαντας την ίττείγουσαν άνάγκη'ν της έπιοττεύσεως ικαι τού τερματΐΐτμ.οΰ τού Εργον της στ€- γάσεως των σνοπτοκιοοτοΐο— «των άνβ τή>ν 'ΕλΙλιάδα ττροιοιφύγ«ιν
ΨΗΦΙΖΕΙ
1. ΔιαμοίΡτύρετβι διότι ή σιτέν-
γοβσΊς των 6—οΐλιειττομένων άστών
-ροσφύγων κΊΧ&υ—τερεϊ αδικαιολό¬
γητος ικαι Α—ιΙλτΓΐστικώς.
2. Αξιοί ο—ό τόν έξοχώτατον
Πρόΐδρον τής Κυβε,ρνήιτίως, δττ«ς
επιλήφθη ττροσ«— ικώς 6 ΐδιος τοΰ
την δηιμοο-ίίυσιν των -ινσχων άττο- |
γροοΦής ^και τήιν οώστηρΑν τι,Ρη- ,
σιν της σ£«ρας πρατδρβιόαιττος
διάττιν στέτ«σιν των ι
ιοϋδεμία ανακοίνωσις εγένετο καΐ
τό συμοούλιον τουτο ουδέποτε πρθ-
φανώς συνήλθεν οΰτε καιμμίαν άπό-
ΐρασίν τού ανεκοίνωσεν.
Καί άντί νά άΐκιούεται δ Αρυμα-
γδός τής μάχης αυτής τα σφυρ,ιά
>.αί τα σκ.ερπάνια των μαιστόρων,
νεν<ρι-κή σιιγή καλνπτε». τούς έξαθΛι- ωμένους συνοικισμούς μαις. "Αρχισε έβτληροφορούμεθιαι ^ άπο- γραιφή άλλά τα άποτελέσιμαιτά της δέν ανεκοινώθησαν εΐσέτι, άλλά ά- πογραφή δι' άιποκατάστασιν δέν θά είπη νά άνακινηιθη δνας συνολικός ιόριθμός άστέγαχν. Άπογροιφή Ή εΙπΓ, συγκέντρωσις στοιχείων κ«1 ανακοίνωσις αυτών είς πίνακα κα¬ τά κατηγορίαις μέ αυστηρώς τηρου ΐιιένης καί δυναμένης νά έλεγχθη -ι-Γις σειράς προτεραιότητος άλλά καΐ, αυτής τής Ιδιότητος τοϋ δικαι- ούχου άποκαιταστάσεως. Ή αποκατάστασις άπό 1%2 — 11)10)58 τα 9.750 οΙκήΐΛΐτα μαρ- τΐ'ροΰν τόν ρι»θμόν αυτόν. ΚΛΤΑΡΤΙΣΜΟΣ ΤΕΧΝΙΚΟΟΙ- ΚΟΧΟΜΙΚΟΤ ΠΡΑΜΜΑΤΟΣ Τό 1959 προολέπει στέγοοσιν μό¬ νον άπό την έΊχποίησιν, δι' αΰτό <τ»ν ρο τό κράτοΓ ?χει ίεράν, ηθικήν καί νομικήν {ιποχρΐΕωσιν νά μάς στεγάση. "Ολα τα ανωτέρω θά ήσαν ά- οΐκβπα εάν 'δέν ήδυνά,μεθαι νά προ- τείνωμεν λύσεις δ' αΰτό, ήαεΐς σή¬ μερον κάνομ,εν τάς ύποδείξεις μας «τηιριζομένας είς την λογικήν. 1) Άναγραιφή «Ις τόν κρατικόν προϋπολογισμόν 300 έκαΛ. 2) Λεπτομε-ρής άπογρακρή' καί (/ύστηρά τήρησις τής προτεραιότη¬ τος. 3) ΈλΙ τόπου στέγασις των πα- ιροιπηγΐματούχων. Πρέπει επί τέλου? νά παι-διά μας νά άναπνεύσουν τόν ζωογόνον ή¬ λιον κλπ. Τό ψήφΐοιμο: τής τγθΊμττροσφΐΛγΐ" κης συγκβντρώσεως τής ττροττ«ρ«λ- ... τίς κοίτοΐστ ροφής, &κ πτοοροΛιλη- λου ττρός τα 6ίλλ« ίκτίΙΧούμενο μι- γάλο ϊ.ργ<α κ*ί δώση αποφασιστι¬ κήν λύσιν είς τό τόσον χρονίσβν τούτο ζήτηιμο) ένττός τοοκτης ττρο- θεσμίας μή δυναμένης να την ίξαί.τίβν. και σιν τής στ*γώσ«·>ς των ττροσφύ-
γ«ν άττοτείλΕΤ άττοκλειοτικώς ικσι
μόνον ό -τΓθογραμιμοβτισιμός αυτής
διά τοϋ ττροϋττ:Ιλιογιιο»μοΰ τοθ Κρά-
τους, €ι' δ «οι'ι αξιοί την έγγρα¬
φον είς τούτον δραχμών 300 Ικα-
-ιομέρίων ιέτηισίως καί έττί μίαν
έξαετίοιν, τό δέ ττρο'όν τής ΤΓ.Ρ01Τ-
φνγιι^ΐζ Αντ^λσιξίιμοκ τκ,ριουϊί-
ος νά συμβαίνη απλώς είς τό
γον τούτο τού Υπουργείον
νοίας. ^ ,
4. Ζητεί την Λμεσαν άτταλλοτρι-
»ο·ιν των κατεχομένων νπό των
τταροιτΓΡΐγιματ:ιώχ«ιν χ&ρων γενικώς
καΐ έττιβοΐλήν νέων άτΓαλλβτριώαχ-
ων ττρός ολοκιλήρωσιν τοΰ Ιί:γου
τής στεγάσ'εως.
5. Ζητεί την νττογωγήν τής δια-
χΓ.-ρί'αιεως τής άντσλΙΧιαξίμου — ε-
ριουσί«ς είς τό Υπουργείον Κοιν.
Προνοίας -ρος ένιαϊαν άντιμετώ-
■πΊΐσ*ΐιν τοΰ οτεγαστικοΰ ττροβΐλή7
ματος. ,
6 Ζητεί έτπμόνως την άμεσον
κατάθειτΐιν τοΰ νομ'θσχεδίου ττερί
κωδικθΐτοιήσεως τής ττερΐ ο—οκα-
ταστόΐσιεως των οίστών τΓΟΌσΦύγων
Νομοβεσίας είς την Βουλήν κατό¬
πιν σιχετικής σννεργασίας των αρ¬
μοδίων μίίτό: τής Πσινελληνιου Ο-
μοο-ττον6!ο.ς Άατέιγων 'Αιστων
Π ρ ο'ο^φυγων ι ν ι ί ·
7. Ζητεί τόν κατκρτιΊτΐμόν ΤΓ03-
γράμιματος τίχνικοοικονομικοΰ των
Παρο-ηγματικών Συνοικισΐμών διά
την έττι τόττου αττοικατάστασιν των
τταρσιιπνγματούχων ττροοηφνγων.
8 Ζηιτεΐ την λετττομερή όπτο-
-οιίήν 8λ«ν των «1σ*τι άστέγων
ττροσφύγων δικαιούχων, ττΥν κατά¬
ταξιν σότών κατβ ——«««»«'-
των ττροσφνγικών μελών έν τώ Κεν-
τρικώ Συμβουλίω Στεγάαίως.
10. Ζητεί την εφαρμογήν τοΰ
/η.ΐσηΙιΚμιοίτο'ζ τή·ς α^τιοισ'τεί/άισιεως
άττοκλεσιτικώς και αύτοτ«Λώς έ-
κάστής οίκογ*ν«!ας Ασχέτως των
μελών αυτής.
11. Ζητεί την άμεσον χορήγη¬
σιν τγαραχωρητηρίων ε,Ις ττάν-αις
τούς κοίτέΐχοντος ο1κηΊμ«τ«, ανε¬
ξαρτήτως τοΰ χρόνον ύττοβολής
αΐτήσεων ώς και την άττλο—οίησιν
τής διαΒικο—ίας τταραχ«οή«ώς
των.
12. Ζητεί #ττως τα χορηγουμε-
να βάν«·« έξικνοΰνται μεχρι τής
,αξίας τής οίκοδομής.
13. Ζητεί την κατάργησιν των
Προνοίας τιμηιμάτων χρήοεως των
1 κιατεχοιμένων Οττό -ροο-φύγων ττα-
ραττηιγμάτ6»ν.
14. Ζητεί την άτταλλαγην των
αύτοστεγοιζαμ'ένων έκ των έτπβα-
ρύντεων φόρον οΐκοβθιμών καΐ εΐο··
φορων Ι.Κ.Α.
15. Ζητεί την ςύστηράν έφαρ-
μογηιν των διατάξεων τού Νάμου
2797)54 δσον Αφορά την κατε-
Βάφισιν των -α.ραιτ— γμάτων των
οότοστϊγαζοιμένων.
16. Ζητεί την 6ρ«τΐν τής ο—α-
γορει/τΐ'κής Αγκυκλίον τού «. Υ-
φυττοΊ/ργοΟ Προνοίας, ττβρι τταροχης
■πιληροφοριών *1ς έκ—ρσώπους όρ-
γανώοχων και την έλίυβέΐϊπν εΊΈτο-
6ον ούτών καθηιμερινώς ά—ό τής
11 ττ.μ Β>ρα^
17. Ή Συνί,λενσις ιΒιατνττω-
νει
Δέν γνοχΛο*". αν ν^ανχονν 4λ-
λοι λόγο* σο6αρ*>τΐίοοι, «ού μάς
συνΐιστοϋν νά εΐμαστε πολύ «ροσΐχ-
τΐνθί στ* ζήτημα των σχέσεων τιον
ονο τοΰ ΧβκΓΐοΰ 'Εκκληονών καΐ νά
μή δίδωμ/ε άπολντβΚ Λίστν στοΰς..
Δαναοΰς τού ΒατΐΛνανοΰ κοί δώρα
φέβοντονς. 'Οσαόσο κατά την ταπει
νή μΛΐς γνώμη δέν είναι λοννκό νά
κρατ<>ν— επί ίνδ·εκα αίώνες άναπε-
«τΛμένη τή σημαια της, χθρο—ρα-
βιειας, ιμισβαλαδοξίας καϊ άύισλλοξί
α' μεταξύ των δύο 'ΕκκΑησιών,
' ' τοιοΰτο βΐναι έκ διονμττρου
αυτήν την Λάσι τή;
θρησκείας, την Άγι*
■άποτ,ελεϊ πάντα κώ-
στήν όμαλή κοΑ
έΐέλιξι, έξιβΐηρέτη-
σι Η«ί έξασςράλισι των συμφερόντων
χοΰ εθνους, δταν αύτά είναι συ-
νυφαβμ*1^1» 1*^ την ιέξωτερ^κή πολΑ-
τική τοΰ Κράτους, ή όποία πρέπει
νά είναι εύέλικτη, προσαρμοζομένη
στό ι&νβθνές ικλΐμα καί έ^μεταλλΐυ-
ομένη τίς πεθνστάσεις.
Είναι, μά την άλήθειοι πολΰ λυ-
πηρό τό φαινόμενο των δύο Χριση
ανικών 'Εκκλησιών νά μή, βρίσκουν
επί αίωνες, έν ονόματι τοΰ Ίδουτοΰ
των «οννή γλώσσα συνεννοήσείος
κοΐ ένάνσεος, ένώ λοχ>ί διάκροροι
άνεξαιρτήτως φυλής καί θρησκεύμα
τος, χρώματος καί κοσμοβ·εωρίας, έν
τείνουν ολοέν» τίς προσπάθειές των
γιά ίνωσι καΐ άλληλο6οηθ«ια. Καΐ
πολύ ΛίΐακΛιριδΜοτικο, δταν ό Έλ-
λΐ|ν>>σμός) ΐτθύ δέν συνδέβται φυ-
λετικώς μέ κανένα άλλο ίθνος, δέν
δε.χετσΑ νά έχη άπηλλαγμένσυς; ά¬
πό προκαταληψεΛ.ς θρησκευτικούς
&εσμοΰς μέ τόσα Λλλα Ισχυρά χρι-
στιανικά ?θνη, ή τοΰλάχιστο άπλές
έκ^ησΜϊστικές σχέσεις μέ τόν θ^η
σκευτιικό άρχηνό των, όπως «Ιναι
ή Ιννοια τοΰ Κογκορδάτου, έν γνώ¬
σει, δτι τό Κογ^ορδάτο γιά μ·έν
σταθμός γιά την κβτευβννσι πρός
τΐ|ν 'Εκκλησία θά έχρησίμευε ώς
την τόσο ποθητή ενωσι, στήν Πο-
λιτεία δέ θά έπροσπόριζε όπωσδή-
ηοτ6 κάποιο κέρδος σημαντικό στόν
,άγώνα τής ά^οτελεσματικής άντι-
μετωπίσεως τοΰ δυνάστου τής Κύ-
ποου. Ά. ΕΙχε όλόκλτ,ρη ^ Μ
σία ζωτνκό τού χώρ ^ ^
τγροσφνγικοΰ
έττίλι«Γΐν των
ών, έ^Λως ττροειδε'ΐτοΐίί την Κυ¬
βέρνησιν, δτι θα ττροβη ττρός πά¬
σαν νόιμιμον ένέργειοίν διά την
πραγματοποίησιν των ανωτέρω ά-
ποφόΐτεων τής Συνελεύσίως της
Π.ΟΑΑΠ. 1922.
18. Άνα^έτϊ.ι είς την Εκτελε¬
στικήν Έ— προ—ή·ν την επίδοσιν
τοΰ ττο-ρόν—ς ττρός την Κυβέρνη¬
σιν κσΐ ατταντας τ&ύς άρμ;Ιδίους
κσι έφ' δσον θιατπστώση ο·5τη ό¬
τι δέν ε'τνχι τούτο ίύ'ίενοΰς 6—ο-
?ονής άφ' ενός καΐ άφ' ετέρου δέν
λάβη την ρητήν διαβεβαίωσιν τής
ριζιιχής επιλύσεως των έν αύτω
διελαμβανοιμένων θεμάτων, σαγκον-
λέση 'νέαν συγκέντρωσιν ·π·ρός λή¬
ψιν άττο-φάθΈωιν διά τήιν κινητο-
ττοίησιν σύμπαντος τού άστέγου
προσφνγικοΰ κόσμον κ«1 κήρυξιν
τού έν διωγμώ.
Ό Πιρόβδρος τής Σννελίυσ*«ς
ΑΒΡΑΑΜ ΚΟΝΤΟΠΟΥΛΟΣ
'Ο Γρομματεύς
ΠΑΥΛΟΣ ΤΣΟΡΜΠΑΤΖΟΓΛΟΥ
Η ΔΡΑΣΙΣ ΤΩΝ ΣΩΜΑΤΕΙΟΝ ΜΑΣ
ΣΥΛΛΟΓΟΣΠΟΝΤΙΩΗ 'ΑΡΓΟΗ ΑΥΤΑΙ ΚΟΜΝΗΝΟΙ.
ΦΙΛΟΙ ΒΥΖΑΝΤΙΝΗΣ ΜΟΥΣΙΚΗΣ
ρ
^ Περαίνων τονίζει την έπιτακτι-
κήιν ανάγκην όπως χρηιιαιτοδοτη&τί
τό Εργον τής «©καταστάσεως υπό
τοΰ κρατικοΰ ΛρουΛθλογισμοΰ, ί.-ι-
ταχυνθή ό χρόνος καί αποκατάστα¬
σιν ΐπί τόπου πάντων των δτακαι-
ουχων, συνάμα παρ·ακαλεΙ τούς πά
Οΐυρκσκομιένους έπισήμους δπως
συντείνουν μέ βλαΓ των τάς δυνά¬
μεις βιά την επίλυσιν τοΰ προσφυγ.
δράματος.
Α ΜΙΧΑΛΟΠΟΤΛΟΣ.
2κοπός τής σημφρινής συγκεν¬
τρώσεως είναι ή εντονος διαμαρ-
τυρία τοΰ άστέγου προσΐφυγιβ«χΰ κό-
σμου διά την προιχεϋρότητα δι1 ής
ιάντνμετωΛύζε<ται τό δλον πρόβλημά τού. Καί αί άπόδείξεις τούτου είναι έκτός των παλαιών ή Μ>νφη ποϋ
Ιλαιβεν ή στέγασις ίάπό τό 1957
πού απεφασίσθη νά προωθηθη ι·δ-
τη μέ την εκποίησιν τής άνταλλαξί-
μου περιουσίας, σύστημα τό οποίον
ουδόλως άπέδωσεν ώς- θά Ιδωμεν
κατωτέρω διότι καί τό 1957 άλλά
καί τό λήξαν ετος 1958 δέν άπέδω¬
σεν ή ριευστοποίησις αδτη κατ' 8το;
Λνω των 50 έκατ. παρά τό δτι ό
ποογραμματισμός τής ρευστοποιήΓ
σεως προέβλεπεν 100 έκαττ. καθ' ε¬
ξάμηνον καί ?χομεν κατά τό 1558
πού ιμόλις τελείωσιν Α' εξάμηνον
ΐτρογραμμα-ησμός 100 έκατ.,' άπό-
>δοσις άπό την εκποίησιν 27 6' ί-
ίξάμηνον 1958 προγραμματισΗΟ;
πάλιν 100 έκατ., απόδοσις 20 ίκατ.
εως τάς αρχάς τοΰ Δεκεμιβρίου. Δη-
^αδή καί από αύτά τα προγραμμα-
τιζόμενα Λοσά μόλις τό % είναι δυ¬
νατόν νά εΐσ-ραχθίί.
Κατά τόν ρνθμόν αυτόν δέ τής
έκπσιήσεονς τόν ταχΰν καί δμεσο-/
ίπως έχαιρακτηρίσθη άπό τούς άρ-
μοδίους ©λέπθμεν δΐι- ιμόλις 50 έ-
κατομ. «Ισπράττονται ετησίως, ύπο-
λογιζομένου δέ τοΰ άπαιτουμβνου
ποσοΰ διά την στέγασίν μας είς ι.
750 έκατ. θά Γδωμεν δτι άπαιτοίίν-
ται δλλα 85 ίτη διά νά όλοκληρ'ο-
&ϊ ή 'άποκατάστασίς μας. ,Γ&κιδή
ήνεφέρθη δμως ή λέξις άνταλ. λζ-
οιουσία άς μοΰ επιτραπή νά είπω
««Λ λόγια ιδία. ίι' αύτην την περιοι<- σίαν. Ποία είνοα αύτη ή πεφΐουσία κσί οΓ» είναι ; Ποία ή άξία της ; Ποίος την κατέχει καί πώς την ατέχη ; Τί πληρώνεΐ Λυ* αΐϋτήν την κα· Την ττερασμένη Κυριακη 1.2.59 ό Σύλλογος Ποντίων «Άργοναΰ- ( ται — Κομνηνοι» ϊδωκ* την 2αν διάλιεξή τού τής χβιμερινής ττεριό- δου στήν αΐθουσα της Άρχαιολο- γικής 'ΕταιρείοΛ, μέ όμιΐλητή τόν Άρχιμανδρίτη κ. Ευθύμΐο 'Ελε,υδε- ριάδη και μέ 6έμα «Ό πατήρ της έψη,ρμοο-μένης Κοινωνιολογίας» "Α γιος Βασίλειος. Κάτοχος τού θέματός τού, μέ 6νε ση και έμβρίθεια άνέτττυξε τή ξωή και τή δράση τοϋ Μεγάλου τήζ 'Εκκλησίας Όρθοβόξου 'Εκκλη σίας Ίε,ράρχη καΐ μέ Ίστορικά στοι χεΐα καϊ τεκμήριια β&τικά άπέδει- ξε πώς πράγιματι ό "Αγιος Βασί¬ λειος, Πόντιος την καταγωγή, άναιδιείχτηκε δχι μόνο «ό — ατηρ τής έφηρμοσμένης κοινωνιολογίας» άλ)νά και «ό τηλαυγή1: Φαρός», ό οποίος μοίυ μέ τους όΊΧλους δύο ξίας, τόν Γρηγόριον τόν ©εολογον καί τόν Ιωάννην Χρυσόστομον, άνέδειξαν την Ανατολικήν "Εκκλη¬ σίαν μέ τό ί&ος, ιμέ τό τταράδεΐ- γμα, μέ τα ϊργα και μέ τα έμττνευ σιμένα συγγράμ ματά τους. Πριν καί ιμετά την όμιλία χο- ρωδία μέ χοράρχη τόν Πόντιο Πρω τοψάλττη κ. Ν. Κακουλίδη £ψαλλ6 έκκληο-ιοχττικού"; ϋμνονς μέ βυζαντι νή μουσική, συνΤίριασιμένα ττρός την έττιΐβνμητή κατάλΓΧηλη άτμό- σφαιρα. Σ-άνια εχει διεξαχθή διάλεξη μέ τόσο έττπνχηιμένο συνδυασμό, σέ ττεριεχόμενο καί σέ εκτελέση. Γι' σύτό καί δικαίως καταχ&ιοο- κ.ροτή|βηκβ έττανειλημμένως άττό τό —υκνό άκροατήρι», —ού εΐχε γε- μίσΐι άσΦυκτικια την αΐθουσα και α βΐ «εΛ-ηντα έκατομμύρ*« καί νά άποτε- λοΰσαμε την πιο Ισχυρή Δΰναμι στήν Έγγΰς Ανατολή. Άπό τό Δουναιβι μέχρι τό Πόρτ-Σάϊδ καΐ άπό τα Ρωσσοτουρκικά σΰνορα ιιέ- χρι τής Άδριατικής, ίγραφβ Ροχγ- σος 3τ;εΟΗ·ΤΓγ'πτή5 σχά τ4λη τοΰ 19οιι αΐώνος, 'δέν είναι άνάγκη νά ξέρη Λλλη γί.ώσσα έκτός άπό την Άλλ' δταν κ«ί τνα Η»ς αυτή σε ζητησι νιαζητοΰμε τούς ΐ«αΐτιον πιολείας τοΰ 'Ι^.τΐννσμοϋ*, Ιταλίας, καί δϊν κρννωμ* όν νά έ««υνησωμε, ποία «1,« γε τα «Ιτια τοϋ έκ-^υοκνσμοο Βυςαντιου, τοϋ ΟΛοιου ή -^ ττ'ιν ύποοούλωσι αποτελεί την τελευταία πράξ., ^ το ^ . τοΰ 'Ελληνισμοϋ ολης τής ^ σιας καλ τοΰ Πόντου τό ϊ2 τ* τελευταία. "Οταν οέν θέλωμ{ νάιϊ ακο^δωσωμε έ&ετάζοντες τούλό.ν στο τα β->τελέοματά της, ηΐχΓ "
λιτική κατά την οιαμ«χη Βτβσ
ρίο/νος - Βύγενικοΰ ήτο ή 6οΜ^
ρη χά ή πλέον «νδεδενγμέντΛΓ
χιτίνη, πού θίωοοΰσε την ©χ™
τής ΙΙατρίοδος ϋ π έ ρ τ α τ
νόμον, ή έκβίνη, «ού ,
τόν θνηβκ.ευτιβόό φαν—ισμο
ράνα. τής ίτθτρίδος, μοιραίως Τ!
ικο.ταλή|ο>με στό γνωστό '
σμα της πολεμι^ής ηερί
5«το, νά μή συνά·ψο>μΙ
γιά δνομα τού θεοΰ Λυ
σχίσεις μέ τόν Πάπαν.
ατρέχουν μεγάλον κίνουν^οΓ&Ι1
μοί καΐ οί έστίες μαςΐ Δέν ^.,./
μεθα, ότι ή άποτυχία της 2υ
Φερράρα—Φλωερντίας. κατά
μέρος όφβίλεται στοΰς άνι
πους τοΰ Πάπα, άπό τούς
* Ιβικοί μας δέν βρήκαν »
λ καταπονουμ£νοι καί
όμενοι άπό τίς
ςΐ
ς συζητήσεις τοτν Χα1
λιστα τοϋ πονηροΰ έκείνου λ
Τά
ηρ είνου καλ
ρου Ταρκουεμά,δα, ό οποίος μέ
άτέ^μονα συζήτησι πού είχε
ως μέ τόν Μά^ον Εύγ«νιχό
τού τρόπου, μέ τόν οποίον ,
οί άγγελοι, — ρΐ της ^ης
την ό3ϊοίαν άνά&ι τό ηΰρ τής
λάσεας κλπ.
„ "Ας μή λησμονοΰμε δμως, &,
οχ. πρό( των πυλών τή; Ρώμ,
ο των πυλών τή Κ
ΧΟ-
( τή;
αλλα προ των πυλών τής Κονστβ,
τινουπόλίως σάν αλλος Άννί6α-
βρισκόταν ό Σουλτάνος. *
Καί ^πομένως οί Ιοιχοί μις Ι,
νωμένοι θά επρεαϊε νά ωλ
λ
(τή μεγαλντερη οραστηριοτητο «4
την έπιτυχία.
ΙΩΑΝΝΗΣ ΑΒΡΑΜΑΝΤΗΣ
1ΗΑΗΙΙΙΙΟΙΜ1ΜΜΚΙΙΤΒΒ ΑΠΑ Φ1ΙΕΙΙΙ11
1ΙΑΚ1ΡΠΡΙ1 ΤΙ» ηΡΟΙΦΤΓΟΗ ΟΟΑΥΓαΐΙϋν ΙΙΙΐ: ΙΒΐι
Ι1ΡΥΙΙ1Π1ΠΙΠΙΙΡΙΟΥ ΕΙΙ
Κύριε Διευθοντά,
Είναι είς δλοι/ς γνωστόν, δτι ά¬
πό τού 1922 ευρισκόμεθα στεγα-
σμένοι είς τίς τταράγγες; το& Νέ¬
ου Πολυγώνοι; καί Ινα μέρος η¬
μών ττρός την νότιον πλει/ράν σώ-
τοϋ, δηλαδή πρός την πλευρόν τής
Λεω<(>όοου Άλεξάνδρας. ΟΙ ττρράγ
γες μας είναι οί πρώτες ττού έ-
στήθησαν έν ΆΕ)ήναις.
'ΕΞκτοτε, δηλαδή επί 36 καί μι-
σό έττη, δαυκαλιζόμενοι μέ τίς ύ-
τ.οσχέσεις των εκάστοτε ΰττουρ-
γών τής Προνοίας, αναμένομεν την
οριστικήν στέγασίν μας.
Πρό τριών έτών κατάττληκτοι ε¬
πληροφορήθημεν δτι 6 χώρος, έφ'
ού οί παράγγες μας, δέν έχει κ&ν
άπαλλοτριωθή ! καί κινδυνεύομεν
νά ευρεθώμεν είς τούς δρόμους.
Ήττείλησε μάλιστα ό τότε ΰπουρ-
γός Οΐκονομικών μακαρίτης Χρ.
Θηιβαΐος νά άνεγείρη Σχολείον, δι¬
ότι 6 χώρος άνήκ£ΐ είς τό Δημό¬
σιον, ώς επληροφορήθημεν. Εξη¬
γέρθημεν τότε/ ττροέδημεν είς άλ-
λεττάλληλα εντονα διαβήματα καΐ
μέ την σνμπαράστασιν τού Υ¬
πουργείον Προνοίας καΐ είδικώτε-
ρσν τοθ κ Ψαρρέα έματαιώααμεν
τόν άπειληθέντα τότε κίνδΐΛίθν. Έ-
πειδή δέ τότε εδημοσιεύθη ό νό¬
μος 3800)1957 καθορίζων τόν
τρόπον έκττοΐήσεως δημόσιον κτη-
μάτων είς τούς έν αυτοίς έγκ>ατε-
στημένους, (νομείς ή κατόχους),
ό μακαρίτης Χ Θηιδαΐος μάς υ¬
πέδειξε νά αποβάλωμεν αΐτήσεις
έξαγορ«ς είς τό Υπουργείον Οί-
κονομικών, διά νά άγοράσωμεν την
έκτασιν ταύτην.
Ύπεδάλαμεν ΤΓράγμιατι τάς αί-
τήσεις μας, έπληρώσαμεν μηχ,ανι-
«ούς καί άττετυτΓώσαμεν 6><α τα οΐ- κόπεδά μας. Διετάχθη τοπογρά- φος τοθ Ύττουργείου Οίκισμοΰ, ό οποίος ήλεγξε και έτΓεκ,ύρωισε τα σχεδιαγράμματα τής αττοτυττώσε- ώς μοος καΐ άνεμένομεν πλέον τόν καθορισμόν τοΰ τιμήματτος κατά την ττροδλετΓθμένην ύττό τοθ νόμου διαδικοσίβν. Έξαίφνης σήμερον βλέττομεν δη- μοσιευμέινην την πληροφορίαν, δτι ό χώρος) αύτός ττρόκειται νά δια¬ τεθή διά... Γυμναστήριον τοΰ Πα¬ νεπιστημίου ! ! ! Αντιλαμβάνεσθε την άναταροτχήν πού ττροΐκάλεσεν ή είδησις είς τόν κόσμον των έν- διαφ€ρομένον ττροσψύγων. Καί ε¬ ρωτώμεν : Είς δλα τα μέρη τοϋ Κόσμου τα Πανετπστήμιο{ καί —ο- λύ περισσότερον τα γήπεδα γυ- μνάσεως καί άθλητισμοΰ των ι«τί- ζονται έκτός πόλεων 'Εδώ όμι- λοΰν περί Ιδρύσεως Πανετπο~)μι- οιπτόλεως είς τό ιΓουδί. Καί τώρα θά Ιδρύσωμεν τα γυμναστήριά τού έν μέσαις Αθήναις, Πρέπει άρα- γε ήμεΐς νά ττληρώσωμεν καί αυ¬ τήν την άμαρτίαν , "Εως πότε νο- μίζουν οί άρμόδιοι δτι ημείς μττο- ροΰμε νά ανεχώμεθα άδιαμαρτυρη- τως την φρικώδη ιστεγαστικήν μας κατάστασιν; Δέν ΰπάρχει πλέον ττουθενά έντροττή ; Τί ττρέ—εί άρα- γε νά ττουμε «αί νά κάνωμε διά νά επι σύρωμεν την προσοχήν των επισήμων ; Ποϋ νά ττροσφύγωμβν ; Παροκαλοθμεν δημοσιεύσατε την επιστολήν μας αύτην, μήπως σνγ- κινηθοθν οί άρμόδιοι. Εύχαιρ ιστούντ^ς, Μετά τιμής 'Ο Πρόεδρος ΔΗΜ. ΜΑΛΤΑΣ Ή Γεν. Γραμματεύς * ΜΑΡΙΑ ΡΕΚΙΩΤΗ ΑΡΧΑΙΡΕΣΙΑΙ ΣΤΛΛΟΓΟΤ Κατά τάς διενεογτΐθείσας άοχαι- ιρεοίας τού «Σύλλογον των έν "Ελ¬ λάδι Κωνσΐαντινονπολιτών καΊ δι- Καιούχων τοΰ Νάμου 5170» τής 25ης Ίανοι»α>ρίιου έ.ε. τό νέον Διοικητικόν
Συμβούλιον κατηοαίσθη ώ? άκολού-
Προεΐδρος : Κωνστ. Άναστασι«ί·
δπς, Άντιπρόβδρος : Κοονήλ. Κλω>·
■ναρίδης, Γεν. Γραμματεύς : Κίμων
Ράίΐπος, Τα/μί,ας' θεολΑγος Τορο-
σης, Μέλη : Άλέξανδρος Άρσενια-
δης, Γεώνγιος Γεωρ/γιάδη? χαΐ Γε-
ώ Διαιμαντίδης.
Μέ κατάλλτνλη σνντομη εΐσαγωγή
ό ττροεδρος τού Σύλλογον κ. Λ.
Γεωργιάδης —αρονσίασε τόν όμι-
λητή καί τόν χοράιρχη καί τοΰς εύ-
χαρίο-τησ», ώς καί δλους πού έτί-
μησαν μέ την παρουσία τους τή
διάΊλιεξη.
ΦΙΛΟΙ ΒΥΖΑΝΤΙΝΗΣ ΜΟΥΣΙ-
|ΚΗΣ
Ό αΠανβλλήνιο1: Σύνδεσμος Φί-
λ·βν Βνζαντινής Μοι/αικής» τής Νέ¬
ας Ίωνίας, μέ συμ—ραξη τού 'Εκ-
κλησιαστικοΰ Συμβουλίου τϋΰ Ίε-
ροΰ Ναού Άιγίου Πανλου (Άι^οΐρ-
νών), άργάνωσε τό ά—όγευμα τής
ττορασμένης Κυριοακής ττανηιγυρι-
κό βυζοη—ινό έσττερινό μέ την έορ
τή τήζ 'Υττα—αντής τού Χριστοΰ.
Τούς δύοι χορούς διηύβυναν οί
έιβλεκτοί δόκιμοι -ρωτοψάλτβι Γ.
Σύρκιας καί ©. Κο~αρός. Τα άνοι-
ξαντήριβ καί δλη ή άκολουβία, μέ
την άρτια εκτελέση των Ομνων άττό
τους καλιά άργανωμίνονς χορούς
-ροκάΛβσαν μιά κατάινυξη ίώλαιβι-
οοή, ττού άντα—οκρίν€ται σέ ττρο-
σβυχή -Γτρατματική στόν ΟΤκο τοΰ
Θεοΰ.
Ή κατανυξη εΐχε κορνφωθή —· ό
τέΑος μέ μιβν άττόκοσμη καλλιτε-
χνιική συγκίνηση καί ψυχικήν ά-
νάταση ττού χαρ ίσον στό έκκλησί-
αο-μα οί δνό χοροί και Ιδίως ό α¬
ρίστα όργανωιμί,νοί καΐ τταροισκεικχ
σιμένος χορός τού κ. ©. Κατταρον
μέ τό 6—έροχο «Κράτημα» στό
«©εοτοκε Παρ9έν>α».
Μίληοιε καταλλήλως ό -ροεδρς
τού Συνδέσμον κ. Ν. Μηλιώρης μέ
θςμα «Τό Βυζοονιτιον καί ό νεώτβρ^ς
'Βλληνι_σιμός>. 'Υττεγρόιμιμισ* την
άξία τής κατά —>οιράδο—ι βυζαντι-
νής μουσικής, τή,ν έπίδραση τού
Ι Βι/ζοοντινοΰ τΓθλιτισιμοΰ στήν εύρω-
, τταϊκή ' Αναγέννηση και την δια¬
μορφώση γενικά τού σημεριναί)
τταγκόσ'μιου τΓολιτκτμοΰ, καΐ συυι
-ερασματικά τόνιοχ δτι ττοέπει νά
διαφιΑάΐξο,με «ώς κόρην οφθαλμού»
τίς 'Ελληνοβυζαντινές τιαραδόσί.ις
μοί, -ού ©ά μάς ξεχωρίζουν καί
μελλοντικά μέσα στήν ττανανθρώ-
ττινη είρηνική κοινωνία στή &εμί-
λίωση τής οποίας οχτφαΐλώς βαδί-
ζει ό κόσμος.
Στό τέλος μίλησχ και ό 'Ε-ί-
σκοττο,ς Χρνσοστομος ττού άντ ι—ρο-
σώττενσε τόν Μακαριώταιτο. Συν*.
χάρη τους όργανωτές καί συνέντη-
σε και ευχή&ηκ* ν« έττοΐναλαιμβάνον-
ται οί τΓαιρομοι« έκδηλώσεις γιά
τόν κατανυκτικό έκκλησιοχτμό των
—ιστών.
Ή άκολονθία, «ΐ&αμΕ πώς η-
χογραφήθηκε. Ευχής ϊργΟ θά *>>
ταν να ένεργήσουν οί άρμόδιοι νά
δοθή στό ραδιοφωνικό ΣτοΘμό γιά
νά γίνη έκ—ομττή της καί νά την
βκοΰςτουν ολοι οί "Ελληνις καί
ολοι οί ξένοι, άντϊ τίς δυτικώς
τετροφωνίίς ή, τουλάχιστον, δί-
-λα σ' αύτές, γιά νά Ιδή ψώς και
>ν« νοιώση την άληβεια ό λαός.
Νά την άκούσουν και δλοι ττού τρέ
χούν στίς ξενικές σννανλίες καί
νά δοκιιμάσουν την &φβαστη βυ-
ζσντινη μελωδία, την ά—όκοσμη
)|·νχική εύφροούνη ά—1 τό ττραγμα-
τικό «τραγονδι τοΰ θεοΰ».
Ξ. Κ. Α.
Σά συΑέχεια, ιφί τέλος εύτυ-
χές, στό όικ,ρως έν«δισχ)>έρον ζήτη¬
μα ττού εΤχε ττροικύψει γιά τή δια-
δοχή τοΰ ττρωτοψάλτη Άλ Μου-
τάογλου στόν Ίερό ναό Άγίας Φω¬
τεινής Νέας Σμύρνης, έχομε νά
τ'ροσθέσωμε άττ ό έτηβαλλόμενο
καθήκον τα εξής .
Μέ γενική ίκανσποίηση καί μέ
ττραγματική λυτρωτική άνακούφιση
έχει άναγνάτει τό κοινό την έττι-
στολή τοΰ Δημάρχου Νέας Σμύρ¬
νης, τή δημοσιευμένηι στό φύλλο
τοΰ «Κόσμου» τής 1ης Φεβρουα-
ρίου.
Πράγματι βγαινει τό σνμπέρα-
σμα δτι, όπως τονίζεται στήν έ-
ΤΓΐστολή, δλοι οί άρμόδιοι τταρά-
γοντί,ς τής Νέας Σμύρνης, κληρι-
κοί καΐ μή, «έχουν πλήρη έπίγνω-
σιν τής άποκττ'ολής των καΐ ούδέ-
ττοτ€ ήτο ή εΐνχχ1 δννατόν την εκ¬
κλησίαν των Άγίων Πολυκάρττων
καΐ Χρυσοστόμων νά μεταβάλουν
σέ δυτικΐη, τοιαύτη»
Σ' έπίμετρο, ,μέ χαρα ίδιαίτερη
πληροφορήΰηκαν οί «ριλακόλουθοι,
δτι τό ζήτη,μαί ήδη τακτοττοιή&ηκε;
οριστικώς μέ τόν έπ'μσημο διορισμό
καί άττό την ΆρχιετΓΐακοπή ώς
πρωτοψάλτη στόν ίστορικό ναο
τής 'Αγίας Φωτεινής τού καλλίψω-
νου καΐ δόκιμου κοττόχοι; της (*>.
ζαντινης μουσικής Κων)»υ Τα-
σοττούλου
Μάς δίνετα, τ«ρα ή εύχάριση,
εύκΛϊΐρία νά κάμομε μών άττοκο·
τάσταση Σέ μελέττ» μας, με τι.
τλο «'Εκκλησιαατική μουσικήν 5η·
μοσιει/μένη σ-τή» «Ποντιακή Έ-
στία», τεϋχος 105 (Σ~)6ρίοι/Ι
1958), στήν ύποσημι'κβη -ής σ£.
λίδας 5, ό αναφερόμενον <4<χ, ψάλτης Άναστα3ότΓουλος> ίηκχι-ρο
φηκε άπό τταραδρομή, άντί Τ α·
σ ό τγ ο υ λ ο ς· Κα'ι είναι 4
ϊδιος νέος ττρωτοψάλτης της Α-
γίας Φωτεινής
Συγχαίρομε ειλικρινώς δλους,
«άρχοντος καΐ άρχομένους», τ*
ώροπου μαςί προαστίοιι γιά την ί·
ττιτυχημένη έκλογή τους φ] εύχί>-
μαστε ν' άττοβεΐ γιά καλό, γιά ιι·
μή καΐ δόξα τής Έ λ λ τ) ν ο ρ ·
θόδοξης "Ε κ κ λ η σ ι ·
αιςττικής Μουσικής.
Ξ Κ ΑΚΟΓΛΟΥΣ
Ο 8ΡΗίΚΕτΓΙΚ0Σ ΙΜί ΆΓΙΑΙ ίίΙΕΙΝΙί ΙΕΐΙ 1111
'Ελάβομ«ν καί ευχαρίστως δη¬
μοσιεύομεν ττν κατωτέρω επιστο¬
λήν τού Δήμαρχον Ν. Σμήρνης κ.
'Αβ. Καρύλλον.
ΒΑΣΙΛΕΙΟΝ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ
ΔΗΜΟΣ ΝΕΑΣ ΣΜΥΡΝΗΣ
Έν Ν. Σμύρνη τή 30)1)1959
Αξιότιμον Κύριον Σωκράτην Σι-
I
νανίδην Διευθυντήν Εφημερίδων
««Ό ΓΙροσΦιυγικός Κόσμος,» καί
' «ο Κόσμος» Αθήνας
Φίλ* κύρΐ€ Σινανίδη,
Είς τάς έγκρίτους εφημερίδας
Σου κατεχωρήβησαν τελευταία
σχόλιβ γβμάτα άνησνχία καί πόνο
των έτπλίκτων σνμπολιτών μας
κ. κ. Άλ. Χατζηγεωργιάδη καί Ξεν.
"Αικογλου πού στηρίχθηκαν σέ
μία άνΐ.ξακρίβ«τη ττληροφορία, δ¬
ι τι τάχα οί ένο-ρίτες τής Άγίας
Φωτεινής Νέας Σμύρνης προκειμέ¬
νον νά συμ—ληρίαθή η κενοκμένη
θέση τοθ πρωτοψάλτου της χωρί-
στηκοΐν «ίς τίς προτιμήοτις των,
δν σ' αυτή διάδοχος θά είναι βυ-
ζαντινός — όπως ό ό—ο-χωρων,
λόγω όρίου ήλι«ίας, έξαίρβτος δι-
δάσκαλος — ίεροψάλτης καί φί-
λος κ. 'ΑΙΚ. Μοντάογλου, ή κάτ·-
χος καί έρμηνίυτής μόνον τής «,ΰ-
ρωπαΐκης μουαικής.
Καί μεΐς εΐτταιμε αύτοστιγμί «τι
είναι μέν καλλίφ»νοι ·>αλται και
θά ή>αν Ικανοί νά καταλάβουν την
βέση, άΐλίλά μόνον εάν καί έφ' 8-
σο θά εψαλλαν καί θά έδίδασκαν
την Βυζαντινήν Μουσικήν.
Πέραν τής λεπτομερείας αυτής
τιποτε, μά τίποε απολύτως δέν
συνέβη ή ονμβαίνει τό άνησυχητι-
κό διά την ένότητα, την ιϊψηλοφρο-
συνη καί την ττρο.σήλ»ση των ένο-
ριτών τής 'Αιγίας Φωτεινής είς
τ' ^ζΐτοιραιδοσει ς των πατέ,ρων των.
"ιΑλλως τε πρέπιι νά γνωρίζουν
καλώς οί άνησυχήσαντες Φίλοι Βτι
οί διοικοΰντις τθν Ιερόν Νοον της
Άγίας Φωτ&ινής Νεας Σμύρνης
Ι ό Πραιστάμενος Άρχιμανδριτης«
Βασίλειος Τζοβλάς, άττό τούς &
γονς ί&ρωμένους ττοΰ διαθίττιι *
Έκκλησια τής Ελλάδος καΐ οί ικ
λεκτοί σννβργάται τονι 'Εφημίρΐ'1
καΐ 'ΕπίτροτΓοι, ϊχοι/ν πλήρη (ΐτι-
γνώσιν τής άποοτολής τον "οί *"
δέττοτβ ήτο τ} είναι δυνατόν τι)»
'Εκκλΐ)σίθ)ν των Άγιον Πκλι*άρ·
π»ν καί Χρνσοστόμ«ν να μ«τβί*
λουν σέ δντική τοιούτη
Καί μέ την εύκαιρία δς μ«ϊ *'
πιτραττη, νά άττειΛύνθνμι μώ β*·
μή σύσταση, σ' ολοκς τοΰς άΜ*
δίους, ττού άπο—χολούνται _μί ^
ειαφύλαξη καί διάδοση
ζαντινής μουσικής πού σ*
καί έξυψώνει τόν ττιστό
ξο χριστιανό, νά κάμουν τβη^ί
τού κοΐβημβρινοΰ Τύττβν της ^
τευούσης καΐ νά φέρνονν τρ**"
των ώς πάράδΐιγμα ^.^Ζ.
τής Μητροπόλεως 'Αθην·» 4 , ,
ος £χει καθιερώσ&ι
συνέττεια την βι/ζανπνή
ή όποία μαζύ μέ τθύς
κοΰς Ομνονς μάς χαρίζϊ' <"»; ·λ, βαθύτατη Ικονοποίη<"1 «?' , ίνθεο προσηλωση χάρις είς τόν ϊξο·χο ρό τού, τονίζοντας δτι ριον λόγον άπο τουξ καί άκραιΦνίίς οι^·" νους Ιεροψάλτας πού μ έ σύστημα καί αύν _ ταρτίζονν άντάξιοι·ς της σικής χορούς έξαρτά^»1 ·. νηοή Της 1 ··· Φιλικώτατα "*&*$** ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΚΑΡΥΛΛΟΣ ...........»»»ΐΐ"· κ«· ΠΑΣΧΑ ΣΤΑ ΙΕΡΟΣΟΑΥΜΑ 24ΗΕΚΑΡΟΜΗ Διά τού πολι—Λεστάτου α)π ΜΑΣΣΑΛΙΑ Τόννων 8 (Χ 22 ΑΠΡΙΛΙΟΥ-9 ΜΑΪΟΥ ώς Ό&ψα, ουμττε.ριναμ6άνοιχται δλ« Τιμαί Εκτβκτος ευκοτιρία νά επισκεφθήτε καϊ την '>·ι-
ΥΡ0"!*031 ήρχισαν, σ—ιύσατε νάέξασφαλίσατε τάς «»"·
|: ΠΡΑΚΤΟΡΕΙΟΝ «ΜΙΧ. ΠΑΠΑΖΟΓΛΟΥ» Σταδίου^
;1 -μ Γβωργίου Σταύρου), Τηλ. 24.297 καί 23« ι