187275

ΦΥ ΓΙΚΟΣ ΚΟΣ Μ
»»»»^
τ*****
ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΟΜΑ,ΟΥ
" ιυΜΑΙΟΥ
ΗΚΩΜΠΑΙΑ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ
Διευθυντάς — Ίδιβαή,-ς: ΣΩΚΡΑΤΉΣ ΧΑΡ.
Την ημέραν τής κοσμοσωτη
ίβυ Άνκδτοτσβως τοϋ Χριστβΰ,
ίύ αυμ&ολίζει την Εθνικήν
βύ "Ελληνισμόν Άινάστααιν,
τοΰ Μακαρίβυ καί των
γραικύλων, σ τ υ γ ε-
κατά της Κυπριακής Έ-
ίγκλημα.
Οί ίγκάθετβι τοΰ έπιόρκου
Τή{ Φανερωμένης, συγκε,ντρώ
ίίντες προ τοΰ μεγάρου τήζ
'Αρχνε (τιοκθίΐής.. .επ ευφήμη σαν
;ΐ)Πρώς καί έζητωκραϋγαοαν
κατ' έηιταγήν, χον αρχηγόν
ιϊι· Τ©υακοκυ«ρίων καννι&ά-
)μ', ό οποίος επεσκέφθη τόν
Μακάριον, διά νά τοΰ εΰχηβή
ίινίίαν κα'ι μα*ροημέρ«υσιν,
ί«' άγαθω... τής «φιλτάτης
αιμμάχου Τουβκίας», την
ΐν 6 «Μακαρυώτοιτβς» **
—β£ καί έξοτκολουθεϊ νά έξυ·
<η$ιτή πιστώς κ* ι ■ ■ . «ν ι <5 ι ο τ ε λ ώ ς ! Ό αυοτηματΐκώς «οίίών κατά τής μνήμης καϊ τής Θυσίας των ά β ι δ ί μ ω ν ίβναιαρτϋρων προκκτόχων τα», οιά τής ηαρβυοίας τβυ επί κεφαλής τής ί σ τ ο ρ ι κ ή ς χαί πανευφήμου Έκ χληοίας τού Αποστόλου Βαρ- ΐ'άΐα, συνεχίζΐΐ τοιουτοτρόπως την βυέστειβν κωμωδί αν τής άπβκτηβείοης δ η Θ ε ν έλενΛερίας τής τ ρ α γ ι κ η ς γΐνετείρας τού! ΔΓ ο κα'ι διά ΐΜκχαλινοΰ μηνύματός τού, πρό; τόν Λαόν τού κ α τ ε υ - Φ η μ ι α μ β ν Έλευβέρβυ Κράτβυς των κ.κ. Τββίταα — Τβάτοβυ καί Σία, ίσχυρίσθη, %φς την έπιβαλλομένην, έκ τοδ (έροΰ βχήματός τού, ουοτο λήν ότι «έ 'Ελληνικός Κυπρια κός Λαός έορτάζει εφέτος, διά πρώτην φορα,νι την 'Ανάατααιν τού Κυρίον» καί την... ιδικήν τβυ Εθνικήν Άνάβταβιν !» Έν τώ μεταξϋ ο 'Ελληνικός Τύηος παρά την έξάρτηαίν τού 'ί,ν. των φα,νβρών καί των μυ- κβνδυλίων τοϋ κρατι- ς δβον και ποιοτι- κως κ»! μετα4άλ©υν εΐδικώ τερβν εί5 δημβγ,ραφιχην «ραγμοιτικότητα τό ποσο¬ στόν 30%, τό οποίον άν«γνω μιβν δια την έκπροσώπησίν των είς την διοίκησιν της Κυπριακής Πβλιτείας». Η ιδία εφημερίς έγραψεν εν συνεχεία Τα άα(6Χν0& ~ Είς τάς Αθήνας διαπι- βυτται β ώ ά στβυτται βτι τώρ« να ηροκύΐίττουν καΐ νά καθί στοενται άνάγλυφοι «ί δυοχβ ρειαι εκ τής εφαρμογήν των συμφωνιών, διά την ύίτβρνί κησιν των δποίων βά χρεια σβουν έπίμονοι διαπραγμα- τευσεις κβίάπίραντο; καλή Θέλησις έκ μέρους των Ελληινιοκυΐτρίων. Αί δυσχέ¬ ρειαι αυται συνδέβντοπ άμέ αως πρός τάς θυσίας, είς τάς οποίας ηναγκάσθη νά υπο¬ βληθή ό 'Ελληνικός Κυπρια κός Λαός χάριν τής δΐιεβνβύς λύσεως κ«ί πρβκώπτουιν έκ τβΰ γεγβνότος βτι τώρα μό λις, κατά τό στάδιον τής έ- φαρμογής των συμφωνηθέ,ν των, είναι δυνατόν νά συ- νειιδητοττβιηθή τό μέγεβος των θυοιών τβύτων. Αί δυ- σχέρειαι αυταί δέν ©εωρβΰν ται, έξ αλλβυ, ααχβτβι πρός την απβυδήν ή «ποία έπδ- δείχθη έξ έλληνικής «λετυ- ράς διά την σύναψιν των συμφωνιών τβύτων κα.1 πρός τό γεγβνος άκόμη «τι — ί^ ΕΠΙΤΑΓΗ ΤΟΥ ΕΘΝΟΥΣ ΣΤΑΔΙΟΥ 65 - ΤΗΛ. 527-126 ¥*¥»¥¥¥¥¥τ»¥¥¥¥¥¥¥¥¥¥¥¥¥_Ι 4 ΓΡΑΦΕΙΑ — ΤΥΠβΓΡΑΦΕΙΑΟΔΟΙ ^»»¥¥¥¥¥¥¥¥¥¥¥¥¥¥¥¥¥¥¥¥¥¥¥¥ Η κατάχττ«οΊς της χώρας μί, την Γβνϊώ,ν καΐ την εσχάτως ι«Γθίν οικονομικήν έπτιδεί- τί—η 6ρβιμο-ικιί. σίαιι, αί ~άσης φώ«—«ς — ""Λη*1 των οίκοδβιμ/ΐ- Τού κ. ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΜΑΛΛΙΑΚΑ έργ Ολο μγ^ κη^ κ£ν ί τού Προττό! — ευρίσκον¬ ται «Ις κάιμψιν άνησυχι<ΐικτρ. Το εθνικόν ί.Ι<Γό6ηιμοο# — ·—φ' ος τάς ύ—ό τής Κυββρ,νή—χ»ς δΐΛομενας «ττατιστικάς, σννεχίζε- ται ΐμβιού,μβνοιν. Ή ~ρό|σψ—ος ό- Μολογία τού ύτΓθΐφγού τοθ Έμττο- ρίο«, βτιι «ή ύ-ό τής Κυιβερνησί- άΛθΙ λ ή ής Κυιβερνησί- ως άκοΛουθοι/μεΙνη ττολιτική τοί -εριοριιοΐμοΰ τής παρ«γ«γής, διά τό όνέφικτοιν τής αττορροφήσΐώς, της, «ΤχεΛΐ ώς συνί—,ιιαν, τή|ν ιμεί- «»ιιν τού 'ΒΒνιικοϋ είσο6ήΊματ»ς», ύπήιρΐεν <5—οκαλι—τ ι«ή κο» -ρου κοολεσεν α'ίσβησιν! Διά τό α— ί- τής τοιαύτης ττολιτικής, ΐλΐ ύό ής ης ττοκής, {{τις άττοτίΐλιεΐ αύτόχρ·ημα ττολιτι- ικήν αύτοκτονίοος καί διά την άφέ- λειοΐν τή ςδιηιλώοιεως τοΰ ύ~ευθύνου Κυβερνητικοϋ ττοφάγοντος. Ό λαός, ιδίως τής ΐ—«ίθρου, άντιμετωττίζει τό φάσμα της ■—ί- νης, ήτις έχ&ι —οΛλάς τάς άνχχλο- γίας ττρος τψ κατοχικήν καί έν ώτταγνώσΐι, έγκατοβλιείιτεΐι τοϋς ά- γρούς καί συρρέει είς τάς ττόλεις καί ττρό τταντός ίίς πήν ύ ) Ή Κυβέρνησις άττοδεικνύεται ώνι'κανος νά σιΛΙλαβη τό Ελληνι¬ κόν ττρό6ληιμα καΐ νά δημιουργή¬ ση τάς τφθύποβέ—α'ς, αί οποίαι κοΰ έχ λόγων βτοιχειώδουις εΐδη- οεβγραφικής ένημερώσεως των αναγνωστών τού, νά άπακρύ- ψπ την διγμιο^ργηθειοαν έν Κύ «ρ«, μίτά τάς ά ν τ ε β ν ι- κ κ ί α)μφ«νίΛς, τής Ζυ,οίχης Χ*Ί τβΰ λονοίνου, κατάστασιν. Δύο εγκυρβι 'Αθηναϊκαί έφπ μερΙΛεξ έδτίμοβίευααν την Κυ¬ ριακήν- τού Πχαχοτ, μακράς έκ Κύιφίν «νταπβκρίοεις, μέ άνά βλ ί τής ΐι *- ας κ«ΐ των »«β τού Κιβυ χς αξιώσε- «ν, ίφ' βλων των υπό ρύθμισιν (ΐκρεμών ζητη.μάτωιν. Έκ τούτων «ροέχουοαν κατ- έχ« θέσιν τό ζήτημα της άύ- {ποεωις τού Του,οκικβύ πληθυ- «μα>, διά της μεθόδου τού «έ-
'Λ'ΧΓτατρισμού» των άττογόνων
ΐών ΤουρκοχυΛρίων, οί έπβίοι
ΙκτπνΛστευσαν είς τήιν Τουρ¬
κίαν, οοτβ τής έΛβχής της υπό
των Τούρκων πωλήσεως τής
Μεγαλονήσου, είς τοϋί "Αγ-
ϊλβύς, μέχρι και τού 1923, ©πό
« το Τβυρικικβν Κράτος άπε-
{ενώθη οριστικώς ί
«νϊπΐφυλάκτωδ των
ϊ«ϊ τής Κύπρου, σ κ ι ω δ ώ ν
ίθΜαωμάτω,ν τβυ διά τής
*Π*ης της Λωζάννης.
'Είν κ«ϊ τό ζήτημα αύτό λυ
ίή συμφώνως πρός τάς τβυρ-
)'ι>ι«5 επιδιώξηι$, θά άπβτελε-
% τό καίριον, κατά τβϋ
Κρ Έλληνισμβύ, πλη-
, τόν οριστικόν δή
και άμετάκλη-
1 β ν βνταφΊασμόν τού
όθ ή έ
φ
δι αυτόν, μίαν καλλιτέραν αυρι-
εττικρατεί γενικώς πλέ ** άν^κουφΐσονν άμεκτως τον ΕΛε-
ον η αντίληψις είς Αθήνας
—αί διαπραγματευθήις είς
την Ξυρίχην δΐΒξήχθήσαν
μεταξϋ τής Έλληνικής καί
Τουρκικής άντιπρβσωττβίας
βάσει αποκλειστικώς των
Τουρκικών
ν βνταφΊασμό ύ
{λληνίβυ πόθβυ τής έβνικής
τώ αδελφών Κυπρίων ά
έόγραψε σχετικώς είς
]° φύλλον της τής 3ης Μ«ΐβυ
1 εφημερίς «Ελευθερία» :
Ό «έπαναπατρισμός» των
Τούρκων είς τήιν Κύπρον
Λροδλβπεται δτι θά είναι ε¬
ν» «πό τα δυσχερεστέρα
ηροβλήματα, τα βπ©ία βά
ήση ή έφαρμογή των
ιων Ζυρίχης — Λβν-
Συγκλίνουσαι «ληρ©
Φρίβι είς τάς Αθήνας, *να
9>ίρβυν ότι οί Τβΰβκβι_ θα
υν όπως διά τή5 έρ
ς των συμφωνιών και
τΠς μεβέδβυ τής άναγνωρά-
β*ως τής Κυπριακής «θν»κβ
τ έρβφης
ς
τ!η«ς
τ«ν
τής
κής
χχι τής έπιστρβφης
έκπατρισμ«ιν«ν» Τβυρ-
ένισχύσβυν την
ότττ
1*»««ρίων, ένισχ
τ«»ρ»Γθΐυπριακήν
τ« ή ύ
ρ χ
Έικεΐνο ομως τό οποίον εχει
Ιδιαιτέραν σημασίαν είναι ότι
πρό τής συνεχιζομένη^, υπό
τού ΜακΛθίβυ, α υ ο τ η μ α-
τ ι κ ή ς άπεμπολήσεως των
απαραγράπτων δικαί
ών τοΰ μάρτυρος Κυηριακοΰ
Λαοϋ, ήναγκάοβη νά λύση την
αιωπήν, είς την οποίαν τόν
κατε,δίκασαν, ο ή ρ ω ϊ κ β ς
Άρχηγός τής Ε<ΡΚΑ, ό οποίος είς συνέντευξιν τβυ, πρός τόν έν ΆΘήιναις ανταποκριτήν της εφημερίδος «Φιλελευθέρας» ε¬ τόνισε τα εξής, άρκετά ένδει- κτικά τής κατεχβύοης την ψυ χήν τβυ βδύνης καΐ άγανακτή σεως, διά την συνεχιζβμένην έν Κύπρω, ύ|πό τού Μακαρίου καί τώιν ©ργάνων τβυ, μ «- κ ά & ρ ι β ν, κατά τού "Ε- θνους, κωμωιδίαν : «Είσθε έξβυσιοδοτημένος νά πληρβφβρήσετε τόν "Ελ¬ ληνικόν Κυπριακόν λαΟΛΐ βτι παρακολουβω στενώς ό¬ λας τάς πολιτικάς έξΐελίξεις καΐ βτι έχω ήδη προειύοπβι ήσει τβύς άρμοδίους 'Ελλη- νικβϋς κα'ι Κυπριακβύς πα¬ ράγοντος, τόσον είς Αθή¬ νας, βσβν καί είς την Λβυ- κωσίαν, ©τι π ρ έ π ε ι ν ά παύσβυΐν οριστι¬ κώς αί ύπβχωρή- οεις έναντι των Τούρκων καί των "Αγγλων. Υπερά¬ νω βλων εύρισκον ται τα ίιεράδι- καιώματα καΐ τα συμφέρβντα τβϋ 'Ελληνικβΰ Κυπρ» ΰ, τα β- πβία βύδς δικαι ούται ,νά άγνβήή νά καταστ,ρατηγ'ί» Ό Διγενής ετόνισεν, επί τή εΰκαιρία, βτι ένώ ή ΕΟΚΑ ύπεχρεώθη νά παραδώση τα β- πλα της, ©ί Τβυρκβκύπριβι διε τήρησαν τόν οπλισμόν του$. ^ Τό δραματικόν αυ τό ξέσπασμα τβΰ έθνικβϋ πο- νου τβΰ θ ρ υ λ ι κ β ϋ Διγε- Λ·ή. αποτελεί την μ ο ν α δ ι- ή ν άκτίνα φωτός, είς τό π υ κ ν ό ν εθνικόν σκότβς, πβΰ καλύπτβιι τάς Αθήνας καί την Λευκωσίαιν. "Ας ελπίσω¬ μεν βτι ό άκατάδλητβς Άρχη νός τβΰ Κυπριακβΰ άπελευθε- οωτικβΰ αγώνος, δέν Θά περιβ ριοθη είς λόγβυς, άλλά Θά πρα ξη καί περαιτέρω τβ-πατριωτι κβν τβυ καθήκον, διά νά τεθή τέομα είς την εφαρμοζομένην υπό των έν "Ελλάδι και Κύ¬ πρω έθνικών μειβδ©των, εγ¬ κληματικήν τακτικήν, τής παραδόσεως των οσ-ίων και των ίερων τής Φυλής μας, είς τούς α Ι μ β & » Φ ε » « πρβ- «,ωνίους ^% Δυστυχώς, αί ιηράξεις τής 'Ε- θνΐικής 'ΑντιττολΐΓΤεύσϊως δέν ύ- ττήιρξαν τοιαύται, «στβ ή έμιττιστο- σύνη τοΰ Λαοϋ, νά στραφή πρός αυτήν. Πλήρη «—όδειξιν τούτων, μάς δίδουν τα ώττοτίΐλέσματα των τελευταίαν δημοττιΐκών έκλογών. Ό ψηφοφόρο,ς τού Κέντρου, 6ε6αίως ηρνήθη την Κνδέρνησιιν κα'ι την ΕΔΑ, ηρνήθη ομως, έξ Ί'θΌυ την ψήφον τού και ττρός τούς ήιγέττας τοϋ Κέντρου, χσρακτη.ρι<Γτικώς ικαί έττιδειικτιικώς. θΰτω ήγνόηισε τό χρϊσμα τού Βενιζέλου ~ρός τόν ικαθηγητήν Ρουσσόητουλον καί τό χρϊσιμο τού Μαρκεζίνη, ττρός τόν ΝιικοΛόττοΐίλον, είς Άθήινας, καΐ τούς καττιεψήφισεν. ΆλΙλά καί διά τούς Μίτταλτατζήν, Άλαμανήν καί Μητο-οτακίΐν, οΐτινες έν συμ- ττράξίΐ, ύ—εστή<>ι·5αν τόν Μυλωνάν,
|είς ©ί,θΌαλονίκην, (μόΛΐς κατέο— η
δυνατόν νά συγιανηρώ—ι ούτος
4000 Ψτφους, έττί έκατσνταδων
χιλιάδων! Ή μάζα δηλαδή, τού
Κέτρου, -αρέμβιιν* μέν είς την (-
δεολοιγι.κήιν της θέσιν, ηρνηδτι ό-
μως —:ι«τμόν«ς νά άκολουθηο-
καΐ τοΰς φερομένους ώς έ
τοΰ Κέντρον.
Την μόνην εξαίρεσιν, την ό—Μ¬
όν ηθέλησε νά κάμη καΐ ίτόν μόνον
τόν όττοΐον ύττελόγιιοχν ό ψηφοφό-
ρος τού Κέντρον, υπήρξεν ό Πα-
"ονδρέου, ό όττχ>ϊσς ένώ άνειτισή-
μως ΐδηλω—ν δτι θά ψηφίση ώς
Δήμαρχον Άβη,ναίων τόν Κατσώ-
ταν, ό τελευταίως ί—ερψηφίο-βη
■μέ 67.000 Ψήφους, αριθμόν δηιλα-
δή, τόν όπτοΐον καΐ ό 'διος άνοαγνώ-
ρίζει δτι δέν ήτο δυινοτΓον, όπωο>
δήιτο—, νά ,αννωέντρωνίν αθτοδυ-
■νάμος.
Η έκ,δηΛωβείσα οΰτω εμμεσος
έμττκττοσννη των ψηφοφόρων τοΰ
Κέντρου πρός τό πρόσΜπτον τοΰ
Παπτοινδρέου άφ' έινός καϊ άφ' ετέ¬
ρου ή τΓαιρ' αντοΰ ουναισθηιο· ι ς
τού κίνδυνον τόν όπτοΐον διατρέχο¬
μεν έκ τής δκχδρώρ£ως τοΰ πολυ-
ικεφάλου Κέντρον, ύΐτό τής ΕΔΑ,
ήτις έ,τπιμόνως, ιμέ σύστη,μα, μέ
μεθοδικότητα, μέ δαψιλάς ϋποσχέ-
σεΐς ικαΐ τταιροχάς, τηροχωρεΐ είς
τό διαβρωτικόν της Εργον, μί
σιτόχον την έξάρβρωσιν τής έθνι-
ικής μας ουγικροτήσεως, τόν έξη-
ιέξαμήνου αττεχώρει τοΰ Κόμματος
ιγικαϊΐε, μολονότι εΐχε τήτν ττρό-
βέσιν νά τταροιμείνη έν έφεδρεία
ώς κεφάλαιον 'Εθνικόν, δταν πρό
των Φιλβλενβερων, — νά διακόψη
τάς διακοσίας τού ικαϊ ν" άναττ&-
τάση άμέίσως την σημαίαν τοΰ
ΦιλείλευΏέρου Δηιμοκρατικοΰ Κόμ¬
ματος. Νά δηλώατη ταυτοχρόνως
καί κατά τρόπον άπόλυτα κατη-
γορηματιικόν, δτι άποκλείει πάσαν
συνεργιασίαν, άμε,ΐον ή απώτερον,
ιμετά τής ΕΔΑ καΐ εμμένει είς τό
τπρόγιραμμα, ώς τό ίξέθεσεν είς
εκλογάς τού τταρβλθόντος Μαίου,
άττό τής Πλατε'ας ΚΙλαυθμώνος
τπρός τόν Λαόν τής Πρωτευούσης,
(ιδίως ώς ττρός τό φιΜαγρο,τιικόν
ικαί κοινωνικόν τού τπεριεχόμενον.
Διά τής χειρονομ ίας τού ταύ¬
της,, ήιθέληίσεν, άφ' ενός μέν νά
δώση 'Εθνιικήν διέξοδον προσανα-
τολιοιμοϋ είς τοΰς έθνικώς σκε-
τττομίινους "Ελληνας ττολίτας και
ττολιτειττάς, ττολλοΐ των οποίων έξ
άνάγικης έξακολουβοθιν νά τταροιμέ-
νούν είς τα τκΛιτικά σχήματα είς
/τα όττοϊα εύρέβησαν, «αί άφ' ετέ¬
ρου νά υψώση φράγκα κατά τής
ΕΔΑ, τγτις έττΐ ετη τώρ«, «άλωνί-
ίει» άς τόν χώρον τού Κέντρον,
οάν «σΐ ξίφραγο άμτάλι*. Ανδ
ουδείς έκ των ήγετών τού Κέντρον,
ουτε οννησθάνθη τόν "Εθνικόν ΤΟ0-
τον κίνδυνον, οΰτε οοίσβανόμίνβς
τυχόν τούτον, έ-χει τό άνά—ημα
και την δυναμιν, εΰθέως νό—οκαλυ-
Ψη τα σχέδια τής ΕΔΑ καΐ ν' αν¬
τιταχθή κατ' αυτής κατά τρόπον
άττοφασιΐστικόν.
Αύτη είναι ή μβγάλΐ» ύπι^ρεσία
την όποιαν ανέλαβε νά -προσφέρη
«ς τό "Εβνος ό Γεώργιος Πατταν-
δρέον, ιμέ τή·ν ϊδροσιν τού Φιλελΐυ-
θέρου Δμοκρατικού Κόμματτος.
**.
_Μετα την τραγιιχήν άποτνχίαν
τής _ Κυβερνήσεως είς δατι.κοΰς
τομεΐς τής Έξωτεριικής ιμας ττολι-
τικής, μετά την αδυναμίαν ττ»ς νά
ιέ—ΐίτύχη τήιν οικονομικήν άναονγ-
κ,ρότησιιν τής χώρας καΐ νά τταρά-
σχη οΐτοιχειώδη ικανοποίησιν είς
τάς οικονομικάς ανάγκας των π«-
νβμένων μαζών. Ιδίως τού άγροτι-
κοΰ μας κόσμον, όστις άντΐ προ-
σταο-ίας καί ένισχύοτως καΐ συνε-
χοΰς υπέρ αθτού μερίμνης, έγκα-
τοολείφβη είς την τύχην τον, μετά
την όιδυνοιμίαν νά δώση περιεχό¬
μενον κοινωνικής διικαιασύνης είς
τα χρονίζοντα π·ρο—λήματα τα ό-
ποΐα βασαινίζουν τόν λαόν μας.
Μετά την συνεχιζαμένην έπανα-
στατικήν δρασ-—,ριάτητα τής ΕΔΑ,
ήτις δέν είναι Κοινοβουλευτικόν
μόνον Κόμμα, όπως τα Κομμουνι-
στικά Κάμματα των χωρών της
Δ. Εύρώττης, άλ!λά χρονία έπχϊνκΐ-
στατική κατάττασις σνγικΐκρατη-
μ_νη καΐ δρώσα, πειρομένη δι* εύ-
ψυεστάτων έλιιγμών καί γενναιο-
φρόνων π'ροσφορών νά είσδύση ώς
ό Δούρειος ϊ-ΐτΐτος είς τα οτττλάχνα
άδυνάτων καΐ εύολώτων πολιτικών
οργανισμόν καΐ νά όδηγήϊη την
'Ελλάδα «διά τής λβωφόρου τής
Δημοκρατίας» είς Μόσχοιν.
Υποχρέωσιν είχεν ό Γεώργιος
Παπανδρέου, έφ' Οσον μέ την φω¬
τεί νήν τού διάνοιαν καΐ τί|ν κτηβε'-
σαν μακράν πολιτικήν —εΐραν τού,
διεπίστωσε τ' ανωτέρω, συνεπής
πρός εαυτόν ικαί την ιστορίαν
τοι», γέμοικταν, ούσιαστικών καΐ
βεμίΐλιιωδώιν πρός τήιν πιατρίδα £ε-
τη>ρεσιών, νά υψώση τό Εθνικόν
τού άνάστηιμα, δπως τό 1944 καΐ
νά σύρη δι* άλλην μίαν φοράν
την 'Ελλάδα μας ττιροτοΰ είναι πο-
λΰ άργά.
Άπέμεινε ή ιμόνη ελπίς τού "Ε-
βνους.
Καί έκφράζει τήιν έηηταγήν τού.
ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΜΑΛΛΙΑΚΑΣ
5.5.1959
ΕΛΕΥΟΕΡΕΙ ΓΝΟΜΕΣ
ΤΟ ΦΙΛΕΛΕΥΒίΡΟΐϊ ϋΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟΗ ΚΟΜΜΑ
ΦΩΣ ΕΚ ΤΩΝ ΕΝΔΩΝ
Τού κ. ΦΩΤΗ ΑΛΗΘΙΝΟΥ
ΣΑΝ παραμύθι : Μ>ά ψορά κ'
έναν καιρό εΐταν ενα χρυσό καρά-
βι, πού άρμένιζε σέ ©λες τίς Θά-
λασσίς. Είτε μέ καλό είτε μέ ά-
νάποδο καιρό, πάντα εϊτανε καλο-
τάξι<δο. Άψηφοΰσε τίς Φουρτούνες πού πάντα πΐς νικούσε. Καΐ σέ κάθε ταξίδι τού φορτωνε κ' εφερνε στή χώρα τού πραμάτειες καΐ τοΰ κόσΐμου τ' άγαβώ. ΕΙχε γερό, θα- λασοόΐλιιικο κοητετάνιο. Πέθανιε κά- ποτε —■■ £δώ καί είχοαιτρία χρό- νια — ό αξιος Καραβοκύρης. Κ ι άπό τότ€ τό καράβι ρήμαξε μέ τίς διχόνοιες τού πληρώμοπος Καΐ προατάντων ,μέ τί>ν άδεξιότητα καΐ
την άνΐκοινάτητα τού γιοϋ τού Κα-
πιοτάνιου, ποΰ βέλησε νά τόν δια-
δεχη'εΐ σαν Κυδερνήτης τού βρυ-
λικού καραβιού. Κλυδωνίστηκε, τα
ωρτ^ηικε, κινδύνεψε καί κόντε-
νά πέσίι σέ δράχια καί νά __ _____ _______
τό χρυσό κοράβι άπ' τίς | ζητούν τή λύ~ν τή βΐ.ροπτεία, την
διινατό·—τες ν' άνασιτι>σει καί νά
πυκνώσει τις φόιλο,γγες τοΰ πα-
λαιού Κόμματος των Φιλελτ,υδέ-
ρων στή νέα τού ιμορφή, μέ τή συ-
νίιωση καΐ δλων των παραφυάδων
τον. ΆιλΛά καΐ γενιχώτ&ρο έθνι-
κό ρόλο δύναται νά διαδροοματί-
σει μέ την άρροογή συγκροτήση
ενός Κέντρου ίσχυρού, δ-
πως έκδεσαμε στό αρβρο μα^ τής
18.4.1959.
'Εχβρός άσπονδος κάβε δογμα-
τι,ο'μοϋ, 6ά ίπιχειρησω, μέ τή δι>
νο,τή σνντομία, ινα στηρίξω την όί-
ττοψή μου αύτη.
Λ
«ΚΟΜΜΑ» θά πεΐ «υρίως «Ή-
γεσία» Δηλαδή: Δηιμιουργούνται
στό Λαο άνάγκες βασικές, άντικει-
μενΐιχοί οροι ίστορικοί, άπό την
καΐ μέ τίς άρετές τού σε φίλους
καΐ έχθρούς. Ταιριάζει νά ύπο-
γραμμίσαμε έπίσης ότι καϊ 6τοτ»
άκάμα ό πολιτκοός ούρανός τής
"Ελλάδαις κατανγαζοτανε άπό τό
έκθαμβωτικό φώς της προσοττι κό-
τητας τού 'Ελευθερίοι; Βενιζέλου,
καϊ ιτάλι τό άστιρο τού κ. Παπαν¬
δρέου άκ.τινο6ολούσε.
— Μά, θά ττεΤτε, πώς θά γίνει
μέ τούς λοιπούς άιρχηγούς της
ΕΠΕΚ, τού Δημοκρατικού Κόμ-
ματτΌς κλπ.;
Δέν είναι στούς σκοπούς μας
νά μειώσομε την άξία τους. θέλο.
με μόνο νά σημειώσομε πώς δέν
είναι οί ϊδιοι ίδρυτές των Κομμά¬
των αυτών, ττού τό Τδιο έχοαν τηρό-
γραμμα. Καΐνά νπενθυμίσοΜμε δτι
κοινων.ική, την οίκονομική κοί τή.,δτΟ!ν ίδρύθηκε τό €Κόμμα των Φι·
πολΓτική τού ζωη γενικα, πού απο-
Π ύλ ί
ΕΛΕΥΘΕΡΛΙ 1ΚΕΨΕΙΖ
ΠΕΡΙΤΑΣΕΑΛΗΝΟΤΟΥΡΚΙΚΑΣΣΧΕΣΕΙΣ
ακοϋ Λαβΰ,
πβία βύδείς
ά ά
(ΔηιμοΙοΊίύοντιες κατωτέρω «έπι-
οτολιμσίαν διατριβήιν» σννβργάτου
ιμ<χς διαπΐνιε^μένην άπό βαθύτατον πόνον έκ γεγονότων τραγικών πα¬ λαιών καί ττροσφάτων είς βώρος τού 'ΕΞλλτγνισμού αναμφισβη,τήτων Ιστορικώς, έττιθυιμούμεν νά ττροσ- βέσωιμεν ται εξής : 'Η έφημβιρίς ή- ιμών βοοττότΓΐν τηις έττελθούσης συμ¬ φωνίας διά την επίλυσιν τού Κυ- ΓτηριακοΟ, εύρκτκομένη τΐΐρό γεγονο- τος τετελεσμένου, συμφέρουσαν ττολλσίτΓλώς θεωρε' ^ καλλ.έρ- γε,αν αγαθών σχέσεων ,μεταξυ Ελλάδος καΐ Τουρκίας έττ' ωφελεία αμφοτέρων των γειτονικών λαων, καίτοι ουδόλως έμεινε ΐκανσποιη- ,μένη ά—> τό άποτέλεσμα οϋτε^χΐ
όν χειρισΐμον διά την δοθει-
κίνδυνοι διά τούς παρακολουθούν¬
τας τΓαραδίδετοι τότε είςτο πυρ.
Καϊ άρχί<οι/ν αί έκπυρσοκροτη- σειςΑ άττό τα ττόδ.α τα δυο' τού ό- μοιώματος τού Ί σκαριωτου ακού¬ ονται σάν βσρελότα καΐ σαν τρα- κατροΰκες ττροχωρούν άπό τα ττο- δια^ου στήν «οιλιά έν συνεχεια πρός τό στήθος καΐ τή, κεψοΰ^ έν ,μέσω ττάντοτε κροτων κα. ά τνού ττού ^ ^7 ακόμη, δέ κοο ύ ουνοστιζομενου δεύουν τό όμοίομα ί ϊ~^-~.-*£νϊϊ ττοβρά ιμί(τ«6σλλο|μέΊνης ρχ καΐ αυτής σοον λύσιν. Ετόνισε δέ έτποονειλημ- μένως 'καΐ ΰπογραμιμίζει επ" εΰ- καιρίια δτι οϋδεμία ττεραιτέρω ύ- ττοχώρηισις είς ύπερφιάλους αξιώ¬ σεις των Τούρκων καΐ των Άγ¬ γλων είναι έπιτρεπτή καΐ δτι ή καλλιέργεια αγαθών σχέσεων 'μετ' αυτών εξυττακούει την αναγνώρι¬ σιν τής έκ ,μέρους των κακής με. ταχειρίσεως τού Έλληνισμού τής Κΰπιρου, τής Κων) πόλεως καΐ τής Σμύρνης κατά τό πιρόσφατον πα¬ ρελθόν. Διά την τελευταίαν αύτητ^ περί¬ πτωσιν κρίνωμεν ότι γνωμαι καΐ σκέψεις έλεύθεραι, ώς τού έπιστο. λσγράφου ιμας, μέ την ώμήν ειλι¬ κρίνειάν καΐ ,μέ την ε'ιρωνικήν — έστω __ διάθεσιν πού τάς χαρα- κτηρίζει, δύναται νά άποδοΰ,/ έπ- ωφέλεΤς, άκουάμειναι καΐ έκτιμώ- μβναι δεόντως τόσον άπο της ήμ£- τέρας πλευράς, όσον καί άπό τής τοιαύτης των Τούρκων καΐ των Άγγλων. Ή άλήθεια καΐ ή είλΗφίνεια τό καλόν καΐ μόνο.ί άπεογάζονται, δ¬ ταν υπάρχη ή πρός τουτο άνυστε- ρόβουλος θέλησις καΐ τπροθυ,μία). Λ ©εσσαλονίκη 2.5.1959 Άγαητη.τέ μου Κοσμά, Σ' έττιοισαν, βλέπω, τα πείσμα- τα. Καΐ ξεσηχώνεις, πάλι, θέματα τΓθλιτικά. Καΐ ξαίρεις, δτι τα σι- χαίνομαι. "Ας εΤναι δμως. Πρέττει νά σού άπαντήσω. Δέν τπιστεύω, δτι θά ήτανε δυνατό νά παραττο- γύρω σπιτια ήσαν ένοικους των ίθ τ0 Κ ΑΨιΉΟ ΤΟΥ ΙΟ ΥΔ Α τού Πάσχα είς την πατρίδα την Θή6α καίνε τον ί στην ^"°α. Τό κάψιμο γίνεται ^«ϊν της ίκκλησίας "Ατ>
,^ΡΠς ή Μεγάλη Παναγ ία
1νβι στήν δυτική ττλαγιά ττγς 1;
^Ρ|χής πόλεως Τό όμοίωμα τού
οτά χρόνια τα δικά μ°"
βΤμουνα δικηγορών στήν γεν
'Ρώ μου τό κατασκεύσίε ιμέ
τέχνη κα; εΐδικότητα
συμπολίτας
Τσινιός δ£ν> ξέρω άν ζή
εξακολουθεΐ δμως κατασκεα-
,,-ίνον κάθε χρόνον καΐ τταοα-
^ινον ε£ς τό πύρ τώ εξώτερον
^μοιωμα τού τιροδόσαντος τόν
άντ! τριάκοντα άργυΡΐ0311*
ου Άφού 6 ϊδιοζ ι/Ι™
τ«>ιν τής συνειδήσεως τ<χ/ προδοσίαν "^βε'ις άπό τή συκιά, νά καίη, τό 6μοίωμσ τού ΐ ιονικός κόσμος διά νά δι- πάντοτε καί νά ϋττενΛ1 1 Ί τύχη των ττρσοοτών. άπόγευ.μσ. είς τόν "Αη Δη- ή Μεγάλη Παναγία *ν·« *πι6λητι«ή ικαΐ Ύψτνλοΐ δέ καΐ ώραΐοι όπως σαν έγοήτευαν το έκκλησίααμα εΐχε δρες κατακλύσει τόν ναόν. γυνάΐκες, γέροντες,! παιδία τάξεως πολίται με το του ναού τα πλήθη και τοΰ να Χ άττό β® ο-αν ους των κ<*' ι» εκείθεν καΐ αύτοΐ το καψ.μο Μούδα μέ τα συναιστ^ματα δλουΧΡ^τιανικοΰ ττληρωμα- Κ διαλύεται τό πλήθος αύτό ττού είναι <η**%*™ £ τόν πληθυσμόν της Θη«ας και ϊί ^ δ«χφ6ρους βρδ- τίίε ^ άγοντας «'ί η τού Χρ.οτου -ιτο.ι κ δ η °ττηλ- σττίτια των Χο,στός Άνχστη τό άσμα >οιωτ7>ρισν
ν άνθρώττων.
)ζριστος Αη
ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ ΚΥΡΕΛΛΟΣ
εναντίον των Τουρκο<υπρί- ;- [ ών — πώς δέν έπρεπε νά ζηΓΓήΥ σουν έγγυησϊΐς μέσα σέ ιμιά 'Α- νεξάρτητη Κυπριακή Πολιτεία. "Ο μως, άφού τό έπιιχειρίστηκες... άρ. πά την : Δέν θυ,μασαι, Κοσμα, τα ούρα- νομήκη τερατουργήματα πού κά- μαμε, έμεΤς ο! "Ελληνες είς 6ά- ρος των Τουρκοκυπιρίων; Πρεπει, λοιπόν, νά σοΰ τα ύπενθυμίσω. Άφήνω τα προγενέστάρα ι τα κα- κουργήματά (μας κατά των Τουρ- κοκυπ,ρίων τής Θεσσαλίας, "Ηπεί¬ ρου, Μακεδονίας Καί καταπιάνο- μο«ι τα δεινά, την τρομαχτική έ- ξόντωση καΐ τίς άτιμίες, πού τούς κάμαμε άττο την άρχή τού Α' λΑε- γάλου Πολέμου καΐ /μετά, 1914 - 1918 καΐ 1919 - 1922 : Δέν τοΰς λεηλατήσαμε, Κοσμά, τα ύπέροχα έμπο,οικά καΐ τα σπί- τια τους, μέ τίς διαβόητες έττιτά- ξεις μας; Δέν τοΰς έκτοπίσαμε — Υ'α «τάς αΐωνίους ιμθνάς» — άττό τή·ν 'Ενδοχώρα της Τραπεζούντας, τοΰ Καραχισάρ, άπο την Τρίπολη, -Πτν/ Πουλαντζάκη, Όρτοΰ καΐ περίχω- ρα, καΐ άπό τα έσωτερικά τής Κε- ρσσούντας καΐ άπο τή/ "δια, τό 1916 έως 1923; Δέν έκάψαμε — κάτω άπό τα αμηιρικά γέλια των Γερμαιών, τω; άδερφών τους Άγγλων καΐ τώ; ξαδέρφων τους Φραντσέζων — αύτανδρα καΐ μέ τα γυναικόπεδά τους, τα χωρία της Σαυψούντας; Δέν σκοτώσαμε δλους τους 6φη- 6ους, «αί τούς όντρες τής πολι- τείας τούτης, δέν κ.ρεμάσοιμε στήν '/μάσεια τούς πνευμοαικοΰς κα'ι οίκθνομικούς Λρχόντους καΐ τούς Ίμάμηδές της, την πβρίοδο 1916 — 1922; Δέν έκτοπίσαμε καΐ δέν έστείλαιμε στούς 4 η 8 η 16 ή 32 άνέμους τοΰ Χάρου καΐ τού Σα- τσΐνά τα χωρία τής Πάφρας, Άλά- τσαμ, Σινώπης, Τοκάτης καΐ τούς Τδιθυς τούς κατοΐκους των τόπω; τούτων; Καΐ δέν πουλήίσαιμε, παράξενε Κοσμά, τ' άττορφανισμένα τταιδιά, τα κοριτσάκια καΐ τίς γυναΤκες των Τοι,γχοκυτπρίων, ττουλές, μέ την οκά καΐ κατά κεφαλήν, γιά 1, 2, 5, 7 χάρτινες λίρες, στούς ά- γριάνθρωπους "Ελληνες τοΰ έσω- τερικοΰ τοΰ Πόντου, μεταξύ 1916 — 1922; Καΐ συνοπτικά : Ποΰ τόν κα- ταντήσαμε εμείς — ποΰ ποττέ δέν δείξαμε κουκοΰτσι πνεΰμα, κου- κούτσι οννείδηση άνβρώπινη πού τόν καταντήσαμε τον Πόντο καΐ γενικότερα τή Μικρασία; Έφτα- κόσιες χιλιάδς Τουρκοκυπιοίους ά· ριθμούσε ό Ποντος. Καΐ τοϋς ξε- λαφρωσαμε, μέ τή λευκή καΐ κόκ- κινη σφογή σέ 3ΟΟ.ΟΟΟ Τρία έ- κατομΐμύρια, γενικά, Τουρκοκυτρρί- ους περιλάβαινε ή Μικρασία καΐ τούς 'κατεδασαιμε — εμείς οί άλ- τσά< μπουταλά Κιαούιθηδες — σέ 1.4ΟΟ.ΟΟΟ. (Δέν κάνω μνεία των Τουρκοκυπ.ρίων τής Δυτικώς θρά- κης, ποΰ τούς φάγαμε ώς τόν τε- λευταΤο ούτε γιά τα κόκκαλα σε- πττών προγόνων, οΰτε γιά την ίε- ρότατη Τέχνη τής Πάλης, δπου δάλαμε βέδηλο χέρι). Βρέ σύ; Καλά πού θυμήθη«α : Δέν ξαίρεις δτι το 1917 άναγκά- σαμε 3.ΟΟΟ Ποντίους, Τουρκοκν- πρίους βεβαία, νά ψοφήσουν, κα- ,τάκΛειστοι στήν έκκλησία τους, μιά ύρα δυτικά ττ>ς Κερασούντας,
ρμιές καΐ τούς άσυνάρ-
ττ)ΐ:υς χειρΐι^'μους τού άνεπίδί-
κτου, τού άνεπείνόρβΐωτα χρεωκο-
πηιμέ>ου νέου Κυβερνήτη. Καΐ προ-
βάλλει τώρα ενα χέρι στιβαρό,
ενα «π' τα πρατοτταιλλήκαρα τοϋ
πρώτου, Κοηττετάνΐου, κα'ι άδράχνει
τό τιιμόνι, γιά νά σΒηγήσει τό κα-
ράβι, μέ νέο δνομα, στΐς ποΛιές
τού δόξες. .
Λ
ΤΟ ηΡΑιΓΜΑΤΊιΚΟ τούτο πα-
ραμύθι, πού τό ζήσοιμε καΐ τό
ζούμε τόσο εντονα τόν τελιυταϊο
καιρό, συιμβαλίζει όλοζώντανα την
κακοδαιμονία1 τού Ιστορικόν Κόμ¬
ματος των ΦιλεΙ>ΐευθέρων, μέ κύριο
ηροοττράτειο πρωταγωνι/3Τή τόν
θλΐιβερό γό,ο τού άπροσπέλαστου
ίδρυτή τού Κόμματος Ή σαρίία
των άστοχων' των διαλυτικών,
των κατασχτροφικίϊν πολιτικών
χειρισΐμών τού κ. Σοφοκλή Βενιζέ¬
λου οδηγησε τό ενδοξο Κόμμα των
Φιλελευθέρων έως τό χείλος ενός
άδκτσοιλέου γκρειμού. Καΐ μέ την
άχαλίνωτη κεκτηιμένη ταχύτητα
στόν κατήφορο ποΐι πήρε, θά τ' ό-
δηγούσε άσψοίλώς στήν όλοκληρω-
τική καταστροφή, στόν αδοξο τε-
λικό άφανκτμό.
Ή παρ^μβαση τού κ. Γ. Παπαν
δρέον, μέ την κοΑομελειτηιμένη άπό-
φα~ί τού, ήρθε στήν κατάλληλη
ίστορική στιγ.ιμτ| γϊα νά προλά-
βιει τόν ολύθρο καΐ τίς οδυνηρές
τού γιά τόνι τόπο συνέπειες.
Τό νη> «Φιλελεύθερον Δημο-
κρατιικόν Κόμμα» πού 'ίδρυσε, μέ
τή ψωτεινή τού ήγεσία, εχει τίς
ικο.νοποίησή ιους.
λό
υιτιάζεται
ηή ζ
ενός Παλπιικός ήγέτης, πού έν-
σαρκώ.ει τίς άνάγκες οβύτές, τούς
ττόβοϋς καί τίς τόσΐΐς τού λαοΰ.
Ιίρίει ενα Κόμμα μέ άναλογΐ
πρός τούς «άντιχειμίνικούς δ-
ρους» πρόγραμμα κα'ι ζτ(τεϊ την
εμπιστοσϋνη τού λαού γιά την
έφαρμογή τού.
Λοιπόν: Διάχιττη είναι τώρα,
κατά γενι.κή όμολοιγία, ή ά.άγκη
νά ϊδρκβεϊ ένα πολιτικό Κόμιμα
τού Κέντρου ίσχυρό, ώς άντίρρο-
πο πρός την άκρα δίξιά καΐ την ά¬
κρα άρΐιστερά, σάν άπφαιλιοπική
δκλειδσ γιά την όμοΑή λειτουρ-
γία τού καθαρώς δημοκροπτικοΰ,
όπως "ρέπει νό είναι, κοινοβον-
λευτικού μας πολιτεύμοττος. Καΐ
γεννάται τό έρώτημα:
—"Εχβι τίς ήγετικές ίκανότη-
τες ό κ· Γ. Παπανδρέου γιά την
άρχιγγία ενός παρόμοιου Κόμμα-
τος;
Κανένας μέ καλή πίστη σιυζηιτη-
τής δέν θά μποροΰσε ν' άτπαντήοη
άρνητικώς. Διότι ό κ. Γ. Παπαν¬
δρέου, άπό την άρχή τού πολιτι-
κού τού σταδίου, φύσει καΐ θέσι ι
άνήκει στό Κέντρο. Κ' επειΐτα εί¬
ναι πολιτικάς άναμφισβήτητα δια
πρεπής, αύτόφωτος στ ό'λονς τούς
κλά&ονς, σέ δλες τίς άρμοδιότη-
τΐς των Υπουργείων κοά σέ δλες
τίς λεπτομερείς τής λειτουργίας
τού Κρατικοΰ μηχανκτμού.
"Εχει πείρα δοχιμαοιμένη πολυ-
ετή, είναι όμιλητής δί.ινός καΐ σε¬
μνάς, καΐ άβίαστα έπιβάλλεται μέ
την διαχιεκ,ριμένη προσωτηικότητα
του 'Ελευθ. Β?νιζελο πολιτικές Φυ-
σιογνωμίες ολκής, δπως όϊ άείμνη-
στοι ΔομητρακόπΌυλος, Στράτος,
Παΐηαναστασίου, Καφαντάρης, Μι¬
χαλακόπουλος, Σοφούλης κλπ...
Α
ιΚΑΤΐ παρομοιο, λοιπόν, ται-
ριάζει νά γίνει καΐ τώρα: Ν' άνα-
γνωριστούν βπ,' δλους άντρίκια καΐ
ρίλικρινά οί ήγετικές ίκανότητες
τού κ Παπαΐνδρεου. ΐ4ά παρο;μ£ρι.
στοΰν οί φιλοδοξίβς. Νά διαλάμ-
ψουν δείγματα άνιδιοτελείας, αύ-
τοθυσίας καΐ άνώτβρου ττατριωτι-
σμοΰ. Καΐ νά τπροχωρήσουν πάν¬
τες, γιά νά στελεχώσουν κβΐ νά
ένισχύσοΐΛ/ τό νέο «Φιλελεύθερον
Δημοκρατικόν Κάμμα».
Οά ξαναγυρίσουν τότε στή φυ-
σική τους θέση δλοι ποΰ σκόρπι·
σαν άπό την κακοδαίμονία πού ί-
δερνε τό «Κό,μιμα των Φιλελευβέ-
ρων». Οά σχτιματισθεί £τσι ένα (·
σχυρότατο Κόμμα τού Κέν¬
τρου, πού τΤτε αύτοδύναμα εΤ-
τε σέ συνεργασία μέ αλλα μικρά
συγγενικά στήν (δεολογία Κάμιμα.
τα, θά διεχδιιαήσει την Άρχή καί
θά διοικήσΐΐ τόν τόπο, γιά νάι τόν
όδηγήσιει όμαλά στήν ευτυχία καΐ
οτά πεπρωμένα του, μέσα στά
πλαίισια τής συνεργασίαν; των λσ-
ών γιά την κατοχύρωση τής είρή-
νης σέ δλο τόν Κόσμο.
Άθήνα, 4.5.59 · ;
ΦΩΤΗΣ ΑΛΗΘΙΝΟΣ
ΤΟ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΟΝ ΠΡ Ο Β Λ Η Μ Α
Τοΰ συνεργάτου μας κ. ΑΛΕΚΟΥ ΜΙΚΡΕΛΛΗ
στον Α. Γεωρνια Πάτλαιμας, άνά.
μεσα στΐς άκαθαρσίες τους, άνά-
μεσα στά τττώματα καΐ στή ση-
πεδόνα των προκατόχων «κεχοιμη-
μέ'Λϊν καρτάαηδών > τους; Πού έ¬
καμαν την άτιμία νά φύγουν άττό
τα στρατόπεδα θανάτου, δπου
τοΰς κλείσαμε, καΐ νά κατέβουνε
στήν Κερασούντα — σκέλεθρα,
Φαντάσματα τοΰ έαυτοΰ τους, κθυ-
,οελήδΐς, ζητιάνοι μυστικοί, νυχτο-
πούλια τπεινασμένα, πού δέν τολ,-
μοΰσαν νά δούν ήλιο;
Καί, «ώσπερ γνωστόν τοίς πά¬
σι», ό Πόντος καΐ ή Μικρασία, ή
Τραπεζούντα, ή Τρίπολτν, ή Κερα¬
σούντα... Άμισός, Σινώπη είναι
τουρκοχώρια τής Κύπρου.
Πώς λοιπόν, Κοσ,μά, ήθελες υά
^άς έχουν έμπιστοσύνη οί κατα-
καυμένοι Τουρκοκύπριοι; Καϊ νά
μή ζητήσσιν Κατοχή της Κύπρου
άπό τούς Τούρκους; Όλούομου,
Θά πε«ς : Ναί, δμως οί "Αγγλοι
τούς έδαλα^ τούς Τουρκοκυπρίους
καΐ ζήτησαν την ϋποταγτ|| τής Κύ-
ποου στήν Τουρκία.
Βεβαία, οί "Αγγλοι, ποίος άλ¬
λοις; Μήπως άγνοεΐς, άχάρτστε
Κοσμά, την εύεργετική, σε τταγ-
κόσ,μια κλίμαιοα, δραστηιρ ιότητα,
πού άσκούν ο'ι "Αγγλοι άπό 3 αΙ-
ώνες κοοΐ τπρίν; "Αφησαν, άπό τό-
τες, κανένα έθνος σέ χλωρό κλαδί;
Καΐ έττϊΐτρεπόταν νά τ' άΦήσουν
Σι/νέχεια είς την 2αν β«λί8«
Αβήνα. τη 17)4)59
Κύριε Διευθνντά,
Τα βσα έγραψα οττόν άγαπττόν
μου «Κόβτμον» δέν τα ϊγραψα οϋ-
τε γιά νά θίξω οΰτε καί νά ίημνή-
σω κανένα, άπ' εναντίας επιμελώς
άττέφυγα ταύτα, άλλά τα έ'γραψα
γιά νά συμ βόλω καί έγώ σέ μία
συζήτη(σι μ έ καθαρώς άντικειιμίνι-
κά κρηττήρια — δν έπιτρέπεται ή
έκφρασις καθαρώς προσΦνγικά —
γιά τήιν επίλυσιν τού Προσφυγι-
κού δράμ<χτος, ή λύσις τού όπο'ιου £έν κατωρθώθη ύο-τ&ρα άπό 37 ό- λόκληρα χρόνια. Δέν φανταζόμοιινα ποτέ ότι θά προκαλούσα τα ~υρά τού σε6α- στοϋ ττρεσβύττ) κ. Γιαβάταγλου ό οποίος στό αρβρο του βάλλει εν¬ αντίον (μου κ«ί «τσι μέ ύποχρεώ- ιει νά άπιαντήσ«. β Δέν κατ&φέρθην πθιτέ κατά τής σημερινής Κυβερνήσεως, άνΜλ' άπΐ- ινοβντίας τονίζω ότι δέν 4πιτρέ~ε- ται νά προβαίνωμεν είς αύθαιρέ- τους έπικρίσχις κατά τής Κυβερ¬ νήσεως οταν ημείς πρώτοι δόν διαχωρίζομεν τό θέμα μας. Δέν ίσχυρίσθην ποτέ δτι άπό τό Υ¬ πουργείον Προνοίας δέν πέρασαν Ύττουργοΐ μέ φιλοπροσφυγικά οά- σθήιμοπα ή καί πρόσΦυγες οΐτινες άπέδωκαν ή κα'ι άκόμη άφηκαν την σψραγϊδα τού παροητωγυκοΰ των έργου. Δέν άνέτρεξα είς τό πα¬ ρελθόν. 'Εκεϊνος πού ο™έτρεξεν είς τό παρβλθόν Ηπρεπε νά μνημονεύ- ση καΐ άλλους ζοτ« καί &ν σημε- ρα δέν άνήκουν σάν καΐ έμάς στήν Ε.Ρ.Ε. άλλά είναι βουλευτταί καί όνήκουν στό άντίπαλο στρατόπε- δο, καΐ τούτο τό θεωρώ δυστυχη- μα γιά τόν Προσ'Φυγικό Κόσμο. α'ι'τησιν καί δικαιολογητικά μέχρ-ι τό 1952, μέ την οιανδήποτε δικαι¬ ολογίαν. Φαντάζομαι δτι τώρα πού μανθάνει την αλήθειαν ό κ. πρώην Ύπουργός ισάν καλόιπιστος δέν θά έχη άντίρρησιν νά άνομο- λογτρη. 2) Κατάργησις τού σνστήιμα- τος αύταχτεγάσεως κα! ανάθεσις είς ξένας έταιρείας τής ανεγέρσε¬ ως Πολυκατοΐ'κιών. Ενώπιον τού Συμβουλιον ουδέποτε ετέθη θέμα άναθέσεως είς ξένας ή ήμεδαπτάς έταιρείας. Διά τό σύστημα τής αύτοστεγάσεως τ ό οποίον γράφει ότι τό 'Κράτος βαρύνεται μέ μ'- κρότερον ποσόν, δεδομένου δτι διά τού ονο-τήμιοοτος των πολυχα- τοικιών άπαιτεϊται διπίλάσιον δν μή κα! τετροπτίλάσιον ποσόν 6ς μοί επιτρέψη ό κ. Γιαβάσογλου ινα πληροφορήσω <>τι χ γνώμη τού
γ
Δέν ϊσχυρίστηκα δτι έ'να
οΐκονομοτεχνικό πρόγραμμα «α-
ταρτίζετο ©πως ϊσχυρίζε-Ραι έκεί-
νος, άλλά χρειάζεται μελέτη καΐ
κόπος, Καΐ τό λυπηρόν άκόμη εΤ-
δτι ό κ. τ. Ύττουργός ττσρε-
σύρθη άπό πληροφορίας των τρι-
όδων «αί φέρει είς φώς τό πρό-
γραμμα τό καταρτιισβέν, είς την
πριαγματ ικότηιτα δμως ^μηδίττοτε
καταρτισθέ.ν καΐ τό οποίον _φέοε:
κατ' αυτόν τρία κύρια σημεΐα.
ιτ) Ό περιορισμός των δικαι-
ούχων στεγόιι— τος είς όοους ύΐΐτέ-
βαλον αίτήσιεις μέχρι τοΰ 1952 ά-
ποκ)>!!ομένων ολων των αλλων.
Δέν δΐιενοήθη ποτέ κανεΐς νά
σπερηση τού δικαιώΐμοοτος τής ά-
ποκαταστάσεως τοΰς έκπροθε-
σμους ύποβαλόντας αϊτ»»σιν πρό¬
σφυγας καΐ δέν θά ήτο έπιτρεπτή
ή παραμονή μας ώς τηροσφύγων
Είς τό Συμβούλιον εάν πράγματι
έλαμβάνετο μία τοιαύτη απόφα¬
σις.
Τό ολιγώτερον θά είμεθα αξιοί
καταψρονήσίως καί άνάξιοι έκπρό-
σωποι τού ΠροισΦνγικού Κόσμον.
Το διατί άπεχωρίισαιμεν τού Συμ-
βουλίου εΤνοοι αλλο θέμα.
Δέν εγεννήθη λοιπόν ζήτημα ά-
πακλεισμοΰ, άλλά εκρίθη ότι δέν
είναι ορθόν έκε>νος ό οποίος ϋπέ-
βαΐλιεν αίτησιν κα'ι δικαι ολογητικά
άπακαταστάσεως έκπροθέσμως δη¬
λαδή τό 1958 νά προτιμάται, είς
την αποκατάστασιν άπό τόν ττα-
ραπηγ,ματούχον τόν ύποβαλόντα
ΓΑ ΑΑΗΕ.ΙΑ ΑΥΓ0Σ1ΕΓΙΙΣΕΟΪ
Λαμβάνομεν καί δημοσιεύομεν
τήιν κατωτέρω ανακοίνωσιν:
..Ό Σύλλογος αϋτοστεγαζομέ-
νων παλαιών Προσφύγων Περισ-
σοΰ εκπροσωπών τόν μεγαλύτερον
συνοικισμόν αύτοστεγαζομένων
Προσφύγων έκ δύο χιλιάδων κα-
τοίκων, μετ" εκπλήξεως άνέγνωσε
είς τάς εφημερίδας της 29ης Α¬
πριλίου έ.έ. τάς δηλώσχις τού Γεν.
Γραμματέως τού 'Υττουργείου Κοι-
νωνικής Προνοίας κ. Ρηκάκη δτι
έντός τού τρέχοντος έτους θά ε¬
πιδιωχθή ή είσπραξις των δανεί'-
ων των χορηγηθέντων είς τούς αύ-
τοςττεγαζομένους δικαιούχους Πρό¬
σφυγας.
Πώς είναι δυνατόν νά υπάρχη
τέτοια σκέψις των αρμοδίων τού
'Υπουργείου έφ' όσον ώς γνωρί-
ζουν παρά τής Τεχνικής των υπη¬
ρεσίας ότι τα 90% είναι ήμιτελή
καΐ άναμένουν συμπληρωματιχά
δάνεια διά τήι^ αποπεράτωσιν τω./
διότι καΐ αυταί α! οικογένειαι αί
οποίαι εχουν έγκατασταθή είς τα
ήμιτελή είναι ανευ παραθύρων καΐ
βόθρων καΐ στεροΰνται καΐ αυτών
των άπαραιτήτων διά την ζωήν των
άκόμη, ήτοι τού νεροΰ, φωτός, δοό
μων, άποχετεύσεως, σχολείων, κ.
λ π., καΐ διά τόν λόγον αυτόν αί
ύπόλοιπθι οικογένειαι δέν μετοι-
κοΰν προτιμώντας την παράγκα
πού έχουν δλας τάς εΰ<ολίας των. Τέτοια σκέψις θά μπορούσε νά γίνη μετά παρέλευσιν μιάς ττεν- ταετίας τουλάχιστον ττού θά εΐχε κάπως όλοκληρωθή ή στέγασις καί θά έχη σταματήσει τό κυνηγητό των εργολάβον. Πιστεύομεν δτι τόσον 6 Π,οόε- δρος τής Κυβερνήσεως κ. Κ. Κα- ραμανλής, δσον καί ό 'Υφυπουρ- γός κ. Ι. Ψαρρέας, ώς άρμόδιος διά την στέγασιν, θά δώσουν δι¬ καίαν λύσιν. Έκ τής Δ)σεως τού Συλλόγου Ό Πρόεδρος ΣΠ. ΕΥΘΥΜΙΑΔΗΣ Ό Άντιπρόεδρος ΑΝ. ΔΑΜΗΛΑΤΗΣ κια! στό σημείο αύτό είναι λανθα- σμένη, διότι δν έδιάβαζ* την με¬ λέτην τού Γεν. Δ)ντού τής οίκι- στιικής κ. Καλέργη θά έπληροΦο- ριίτο τό άντίθετο. ίνίέ 35.000 δά- ινειον ό πρόοτφνξ θά κάμη ενα δω- μάτιο καΐ μία κουζίνα μόνον, έκ- τός δτν πρόκειται νά φθάσωμεν τα ϋψη των δανείων των δρ. 60 - 120 χιλιάδων, «αί εν πόυη πίριπτώ- σει θά συμ μορφωθή τις στάς όδη- γίας τού Σ. Πόλεως. 3) Άπαλλοτρίωσις 2 500 στρ. παρά την λεωφόρον Καβάλας. Χαίρω διότι στό κεφάλαιο αύτό τουλάχιστον συμΦωνεϊ έμ μεσα μέ την γνώμην μου και ττεριορίζει — αύθαίιρετα δμως — την άπαλλο- τρίωσιν σέ 400 - 500 στρέμματα. Άλλά γιά νά ζητήσωμεν άπαλλο- τρίωσιν ωρισμένου χώρου πρεπει προηγουμένως νά γνωρίζωμεν τάς ανάγκας πού έχομεν νά καλύψω- μεν καΐ αύτάς άκόμη δέν τάςγνω ρίζει ή Ύπηρεσία. Γιά νά λύσω- μεν ένα ττρόβλημα, λέγει ή κοινή λογική, πρεπει νά ίχωμεν ωρισμέ¬ να δεδομένα. 'Εδώ δέν έχομε κα¬ νένα δεδομένον, Δέν γνωρίζομεν πόσοι είναι οί παραπηγματοϋχοι τπρόσφυγες ικατά συν)σμόν, πόσας κατά συν)σμόν έκτάσεις έχομεν, πόσοι είναι οί άποκαταστέοι των άλλων κατηγοριών καΐ συνεπώς πάσα κρίσις πβρΐ τής Α άνάγκης είναι αύθαίρετος, άν ,μάλιστα λη¬ φθή ύπ' όψιν, τρράγ·μα τό οποίον διέφυγε ϊσως τού κ. τ. Ύπουργού, δτι οί παραπηγματούχοι σχεδόν ιέδιπλασιάσθησαν άπό τό 1954 καΐ δτι οί περισισότίίροι όπως έγρα ψα είναι γηγβνεΐς αύθαίρετοι αμ¬ φιβόλου άναγκαστικής τηροελίύσε- ως. Τώρα, ττώς γίνεται νά έχωμεν, κατά την γνώμην τοΰ κ. "Υπουρ- γοΰ, αλοκληρωμένο πρόγραμμα, νά άποκαταστήο·ωμε κατά τάγρα Φόμενα τούς 1Ο.ΟΟΟ δικαιούχους καί κατά τό διάστημα αθτό ο4 παραπηγματοϋχοι νά αύξηθοΰν αν μή νά διπλασιασθοϋν, αύτό δέν μττορώ νά τό χαταλάβω. Καΐ ικαταλήγει δτι δέν έχομε περιθώρια διά νέους πειραματι- σμούς. Άλλ' αν ή κατάστρωσις ενός πλήρους οίκθνομικοτεχνικοΰ προγιράμματος καθ" δλην την 'Ελ¬ λάδα καΐ κατά συν) σμόν, ή τηροη>
γουμένη άπογραφή των δικαιού-
χων προσφύγων πσροττίηγματού-
χων κατά συν)σμόν καΐ ιδιαιτέ¬
ρως των έπ' ένθικΐω, ή προηγου-
μένη έξακ,ρίβωσις των υπαρχου¬
σών κατά συν»)σμόν έκ των μέχρι
σήμερον άτταλλθφριωθεισώι» έκτά-
σςων, ή έκκαθάρισις τού στεγα-
στικοΰ κιατά συν)σμόν καί μέ δ-
λοος τάς λεπτομερείας άτΓοτελεί ιτει
ραματισμόν τότε όμολογώ δτι δέν
μπορώ νά τόν παιρακολοΰθήσω σέ-
να τέτοιο συλλογισμό. "Οσον ά-
φορά τό ζήτημα τής ρευστοποιή-
σεως τής ανταλλαξίμου περιουσί¬
ας νομίζω δτι δέν θά ηϊτο μειω-
τικόν νά συμφωνήση ,μέ την γνώ¬
μη ενός άφανοΰς, άντ! δι' άλλων
νά καταλήγει είς τό σ|!>τό άττοτί.-
λισμα.
Ή έκφρασις τής γνώμης μου
δέν έχει κανένα σκοπόν παρά να

ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΟ1 ΚΟΣΜΟΣ
ΜΟΡΦΕΣ ΠΟΥ ΕΚΛΕΙΠΟΥΝ
ΜΑΝΟΛΗΣ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΙΑΗΣ
(1883-1959)
Νεα μεγάλη άπώλεια θρηνεϊ
δ προοδευτικάς πνευματικός κό
σμος τής χώρας. Μιά βιάνοια
φωτεινή, μιά προσωπικότητα έ
πιβλητιή μέ σοφΐα γόνιμη, ' έ
ήθος καΐ μέ κθρος έπιστημονιε ό
δΐίβές Εχβι Βκλε'ψβι.
Άνήκβι δ Μανόλης Τριαντσ
ΦυλΜδης στούς ψυχωμενοις
πρωτοπόρους κσΐ πρωταγωνι·
στές τοθ γλωσσικοθ κινήματος
στήν ΈλλάΛα, π~ύ δρχισε μέ
τό Γιάννη Ψυχάρη, τόν Άλέ
ζαντοο Πάλλη, τίν Άργόρη
Έφταλιώιη, τό Φ ΦωτιάΒη, το
Μένο Φιλήντα, τόν Έλισσαίο
ΓιαννΙδη καΐ ξβχωριστά στιν ό
μάδσ, βπου μαζύ μέ τό Δηα
Γληνό καΐ τόν Αλεξ. Δελμοθζ)
προτοι εΐσηγήθηκον καΐ έφαμ
μόοανε την 'ΕκπαιΒευτική Με
ταρρύθμιοη τό 1917. Κ«:1 είναι
ό τελιυτοΐος τΡ|ς φρουρας πού
ίμεινε κα( άγωνΐστηκε άκλόνη
τος στΐς έπάλζεις ώς την τε¬
λευταία τού «νοή
•
* ·
Σεμ.ά Εγινε ή κηδεΐα τού στήν
έκκλησΐα τοθ Α* ΝεκροταΦεϊου
Αθηνών τό άπόγεμα ιή^. 21 Ά
πρΐλη Παρευρέθηκαν οί κορυ
φαΐοι πνευματικοΐ μας άθρω-
τιοι, άκαδημαΐκοΐ, καθηγητέ;
Των ΠανβπισΐημΙων μας κοί
πλή"θος μαθητές κοί φΐλοι τού.
πιστοΐ στή διδσσκαλία καΐ στά
έπιστημονικά >ηρύγματα τοθ
σοφοθ γλωσσολόγου καΐ ίκποι
δευτικοθ.
Τόν άποχαιρέπσαν κοί κατά
θβσαν στεφάνους ό καθηγητής
Κ· Ν. Ανδρ ώτης ώς εκπρόσω
τίος τίς Συγκλή-του καΐ τής Φι
λοσοφικής Σχολή"ς τοθ Πανεπι¬
στημίου Θεσ)ν1κη·, δ τ γυμναι
σιόρχης κ. θρ Ιταύρου, ό συν
τάκτης τοθ Λαογρβφικοϋ Άρ
χείου τής ΆκαδημΙας κ. Δ
Λουκδτος ώς έκπρόσωπος τοθ
ΛαογροφικοΟ, τοθ ΊστορικεΟ
καΐ τοθ ΜεσαιωνικοΟ "Λρχείου,
ό άκαδημαΐκος κ. Σ'ράτης Μυ
Ριβήλης άπό μέρος τ*1ς Εθνικήν
'ΕταιρεΙας Έλλήνων Λογοτβ
χνων, ό κ. Λ Κουκοολας άπό
μίρος τής ΈταιρεΙας Έλλήνων
ΛογοτεχνΛν καΐ διεξοΒικόιβρα
δ κ. ΕΟ. Παπανοθτσος. Στεφά
νους Εχουν καταθέσει έπΐση·, ό
κ. καΐ ή κυρ'α Μέλπω Μερλιέ,
τό Γαλλικό Ίνσπτοθτο Αθηνών
καΐ ό κ- κοί ή κυρΐα Παποη
λιάκη. ΟΙ όμιλητές Εχουν έζά
ρβι την τιολύτιμη έθνική, ίπι
στημονΐκή έργοσ(α καΐ προσφο
ρά τβθ άνδρας, την άρετή «αί
τό Οπέροχο ή9ος τού, τή βαθό
τα'η άνθρωπιά τού.
Ή Άκαδημ'α καΐ τό Πανεπι
στήμΐο Αθηνών άπουσίασον ά
πό τό Ιϊ·?* αύτό καθήκον. Μό-ο
δ άκαδημαϊκός κ. Μυριβήλης
μιλόντας μέ φωνή λυγιομενη ά
πό συνκΐνηοη, διαδήλωσε τήι
άτομική τού λώπη, πό» ή Ά»ο
δημΐα οβν έπωφελήθηκε άπό τή
ζβή τοθ διακεκριμένου γλωσσο
λόγου γιά νά προστίοη τό βνο
μά τού στούς καταλόγους των
μβλων της—βνομα «ού θ' άπο
λοίσβ ενα άπό τού; πιό μέγα
λους τΐτλους τοθ Ίδρΰματος.
• *
Άσυμβΐβαστη στήν πβρίστα
οη θά βΤταν ή ένισκόπηση καΐ ή
άξιολόγηση τοθ πλοοσιου συγ
γρφικοθ-έπιστημονικοθ ίργου
καΐ τής προσΦορδς γενικά στά
Έλληνικά Γράμματα, πού αφισε
οτό Εβνος ώς πολότιμη παρακα
ταθήκη δ άεΐμνηστος «Διδάσκα·
λος τοθ Γένοβς». Άλλοι, άρ
μοδιότεροι, θά τό άναλύσςυν,
βά τό άνατπύξουν, θά τό πα·
ρουσιάβουν. Τό έργο, *λωοτ-,
στή γενική τού ούσΐα, πήρβ ήδη
άπο καιρό την Ιστορική τού δι
καΐωση. Πά τώρα, μπροστά
ατό νωηό τάΦο τού, αλλοι περ
νοθν άπό τή σκίψη οραματι
ομοΐ καΐ στοχασμοΐ :
Μές στό ύποβλητικό δειλινό
τής δνοιζης, πςύ βρραινε σπά
ταλα τα μθρα τής Άττικ?|ς Φύ
σης εχεϊ, δπου 93 Βεχό
τανβ τό βεπτό ου σκήνωμα,
μοθ ψαινότανε, σά σέ δνειρο
ΦαντασΙα, κα6ώς κατέ(εαινε τό
•ίςετρο, πώς εΤΐανβ τι;λιγμένο
μέ τη γαλανόλευκη καΐ άποοι
νόΐί νβ στήν τρανή μηιερα Έλ
ληνί6α Γή τό πιό σεμνό καΐ &
ζιο παλληκάρι της. Καΐ άΉ,ου
γα ριπές πολυβολων καΐ κρό
τους πυροβόλων τιμητικούς.
Κρθτευς βροντεροός, πού, δέ
γίνβται άλλιως, βά ζυπνήσουν
πβλύ γρήγορα καΐ τού; πιο βα
ρύκοους, για νά ένωτιστεϊ τό
Πανελληνιο τα σοφά διδάγμα
τα τοθ πολύμοχθου καί «ολΰτι
μου ίπιστημονικοθ καΐ έθνικοθ
Ιργου, πού άποτίλεσε τό με·
γαλο π«βο( καΐ τό βκοπό δλης
(Αί ζ·ίί*ϋ τοθ αλησμονήτου, τοθ
«κϊραιου. τοθ σεβαστοθ καΐ
άγβπητοθ Δασκάλου καΐ φίλου.
• ·
Δέν θά ήθελα νά κλεΐσω τό
Οβντβμο τοθτο σημείωμα, δ'χως
νά μνημονέψω Ενα πΐριστατικό.
Ίσως καΐ ρΐξει Μγβ φώς στήν
ψυχολογία καΐ στΐς συνθήκβς
γενικά, κάτω άπό τίς οποίες β
συνέχιζβ άκοώραστος, μέ τααιη
ιεββιποστόλου, τό νυγγραφικό
τού Εργο στα τελευταία τοϋτα
χρόνια.
Πρόπερσι μοθ εΤχε κάμει την
τιμή νά μέ'καλέσβι στ'άρχον·
τικ· τού τής όδοθ Πατριάρχου
Ίωακείμ. 1ιϊταν6 Μβγβλη Ε
βδομάδα. Μέ κράΐησε Δς άργά
τή νύχτα. Είχαμε έςαντλήσει τα
θεματα γύρω στά Ποντιοκβ
Γράμματσ, πού μέ ζωηρό έν·
Βΐαφέρον τα πσρακολουδοθσε.
'Ετοιμαζόμουν νά φόγω. Σκβ
φτικός και λ[γο μελαγχολικός
κοβΑς εΐτβνε την ήμέρα έκεΐνη,
μοϋ λέγει άπότομα, μέ ϋφος
καΐ τόνο, πού ήθελε νά τα χρω
ματΐσει μέ κάποια εϋθυμία ;
— ΤΙ γνά»μη Ιχετε ; "Οταν
πεθάνη ό «νθρωκος χάνεται ό
λότελα καΐ δέν ύτιάρχει πιά ;
Άναπάντβχη ή ερωτήση, μέ
βρήκε άπροετοΐμαστο. Ή κατά
στασή τού μέ τή χρόνια ένο·
χλητικοτατη διαρκώς πάθηση
ραΐ ή δυσκολία τού στήν &ρ·
θρωση καί σέ κάθε τού κΐνηοη,
μ' ίκαμε ν« συναιστανθω βα
θιά την τραγικότητα τής στι·
γμής κοί γιά τοϋς δυό μας.
"Αλλο δέν ήθελα παρά νά βρω
μιά δεοντολογική απαντήση.
Τοθ έπανάλαβα την ερωτήση
τού, δήθεν γιά νά καταλάβωτό
νόημά της, μά κυρΐως γιά νά
κερβΐσω καιρό νά σκεφτώ. ΚαΙ,
άμέσως κατόπιν, τοθ άποκβΐθη-
κα, σέ τόν ο άλένρο, μέ τό λο·
γοπαΐγνιο τοθ ΜωρΙς ΜαΙτερ-
λυγκ, πού μοθ ήοθε στδ νοθ :
-Μ4· νομίζω, κόριε καθηγη
τα, πώς άνυπσρξία δέν ύηάρ
]χβι. ΓιατΙ άν οπίΐρχε. δέ θά εΤ-
τσν ανυπορξΐα.
Γέλασε μέ την κσρβιά τοΐ'.
Κ' ίπωΦελήθηκα την εΰνοΓκή
στιγμή, μέσα στήν ιΰθι;μη άτμό
σφαιρσ, νά εύχσριστήσω, νό
χαιρετήσεβ καί ν' άφήσω τόν
εύγενικό ίύπατρΐδη νά ήου
χάσβι.
Ώστόσο, τό λογοποΐγνιο ά
φισε ίνα κενό. ΚαΙ ή βρώιηοη
δλο καί β:υ!ζει στ* αύ:ιά μου
καί άτιοζητάει ιήν οΰσιαστική
απαντήση. Τή δΐνω τώρα, τιού
τα δεοντολογικά ό*)οΦράγματ:χ
τα Εχει άρει ή μοϊρα τοθ άν
θρώπου, κι άς είναι κογ ότοπη:
— 'ΥπαρχΓυ^ ανθρωποι ζων
τανοΐ, τιού είναι πεθαμένοι καί
άιΰπαρκτοι Κ<:1 ύπίρχουν αν θτωποι πβθσμένοι, ποό είναι ό λοζώντανοι, μέ εντονη «έσοεΐ» τή φωτεινή ιταρουαΐα τού;. Σ' οΰτή τή σεπτή χορεΐα των προ νομιούχων άνήκεκ;, Μανόλη ΤριανΐαφυλλΙδη. 'Αθήνα 23]4]59 Ξ Κ ΑΚΟΓΛΟΥΣ Υ Γ. Μέ βιαθήκη τού όρΐζει κληρονόμο τής περιουσίας τού, πού ύπολογΐζεται σέ τρΐα έκα τομμθρια δρσχμέ , τό Πανεπ στήμιο θεσσαΐλονΐκης διου δ( δβξε γλωσσολογΐα άπό τό 1925 £ως ιδ 1934. Μέ τόν 8ρο, νό Ιδροθβϊ Ίνστιτοθτο ΜβοεΚλην. κθν ΣπουΒώνι σάν τταράρτημι καί συμπλήρωμα τής Φιλοσοφι κί|ς Σχολής τοϋ Πανεπιστημίου τής Βοριντΐς Έλλάβας, άποπου κσταγόντανε οί πρόγονοί τού. Ψυχή ΐ-εγάλη,πού σά λσμ«άδα κάηκβ κ' Ελυτοσε δλη μά δέν Εσβησε, παρά φωχΐζει καί μβτό θάνατον την ερασμία ε'κόνα τή μεγάλης ελπίδας τοθ Εθνους πού άποτελεθν τα έλληνικά ιάτα. Ξ Κ. Α. μία εύρεία συζήτηθ-ις ώστε νά ΐταρέμδη ό ΠρωθΐΛτοι/ρ- γός διά την έπίλ^ΐν τού Προσ- φαγικοθ δράμΊατος, διότι Οθύτ6ς βΐ- νχαι ό ϋπεύβυνθς καΐ εκτελεστής τοΰ Λαοϋ Κυ6&ρνήτης. Άλλως ττβλύ φσοοΰιμαι. Μέ "έκτίμτκτιν ΑΛΕΚΟΣ ΜΙΚΡΕΛΛΗΣ Πρό δεκαπενθημέρου άττεβΐ ωσε καί εκηδεύθη εκ τοϋ Νέ κροταφεΐου Κουκοιβαοθνων τι α ρουσία συγγβΝβν καί φ'.λων Α ΒαΙίνος'ΙωακειμΙΕης —Δουρμτιέ κογλου γόνος άρχον τικής οί κογενείας έκ Σπάρτης τής Μ ■ΑσΙας. Ό άεΐμνηστος λόγφ των πολ- λών χαριβμάΐων τού ήναπδτο πορά πάντων των φΐλων καί συγγενών τού οΐτινες καί έλυ πήθησαν επί τφ άγγέλματι τ"ς θλιβερας εΐδήσεως. Έκφράζομεν τα θβρμσ συλ λυπητήριά μας είς την σύζυγον τοθ μεταστάντος ώς καί Είς τώ τέκνα καί αδελφάς. Σ. Σ. ΤΑ ΠΙΣΤΟΠΟΙΗΤΙΚΑ ΑΚΤΗΜΟΣΥΝΗΣ Κατδπ'ν τοϋ έκεηλωθίντοι προσωπικού1 ένδιαφέροντος τοί ύπουργοθ Δικαιοσθνης κ. Κ Καλλία, απεστάλη πρός τό ύ πουργβίον Προνοίας τό κατωτέ ρι-οδημοσιεόμενον ύπ' άρ. 48362 23.4 59 Εγγραφον τοθ υπουρ γείου Δικαιοσύνην. •Εχομεν την τιμήν νά διαβι βάσωμεν συχημμένως άττόκομ μα {τής "Εφημερίδος εΠροσφ,,· γικός Κόσμοο> τής 12 "Απριλίου
1959 έν ί) εδημοσιεύθη έπιστο
λή τοθ Ελευθερίου ΦραγκΙσκου
έν σχέσει μέ την δαπάνην την
απαιτουμένης δ>ά την Εηδοσ ν
των ττιστοποιητικών δκτημοσύ
νης καί νά γνωρίσωμβν ή,ιϊν βι>
τα περ! ών πρόκειται πιστοττοι
ητικά πράγματι έκδΐδονται ά .
τελώς, ώς όρΐζει δ νόμος, Εη {
λονότι ανευ χαρτοσ,μου. Λί
εΐσττραττόμενον υπό των άμί
σθων ύποθηκοφυλάκων ΙΟδραχ
μόν νομίμως εΐσπράττεται κα^
δον αποτελεί την καθωρΐσμέ
νην διά την Εκδοσιν παντός πι
στοποιητικοθ αμοιβήν των άμ(
σθων 'Υηοθηκοκυ) ακων.
Έν τούτοις τΔν δικαιωμάτων
τούτων υφίσταται εύχέρεια έκ
τοθ νύμου (305)45) δπως γ!ντ
μεΐτχσις διά κοινής άποφάσεω'
των εγπουργών Δικαιοσύγη
καί ΟΙκονομικών.
Παρακαλοθμεν βθεν δ τω
γνωρΐσητε ημίν τάς επί τού δ
λου ζητήματο^ άτιίψεις καΐ ε¬
νεργείας σας Υνα έφ' δσον £«>
εξευρεθή άλη λύσις, μεριμν
σο;μβν διά τόν περιορισμόν τ&
δικαιωμάτων των 'Υποθηκοφυ
λ*κων κατά τα ανωτέρω.
Ή αυτή έπιστολή έδημοσεύ
θη καί είς την εφημερίδα «Κό
σμος» τής 11.4.1939,
Έντολϋ ΰπουργοθ
Ό Γεν. Διευθυντής
Α. ΣΠΕΡΑΜΤΣΑΣ
ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΑΙ
ΚΩΝΣΤαΝΙΙΝΟΥΠΟΛΙΤΩν
Υπό τοθ Συλλόγου τί5ν έν Έλ
λάδι Κωνστσντινουηολιτιϊν
κσΐ δικαιούχων Νόμου 5170
Α.Σ. (Πεσμιιζόγλου 14) μδ,
απεστάλη ή κατωτέρω επι
στολή :
Άγαπητέ Κύριε Διευθυντά,
Έπιθυμω διά της παροΰση'
νά έκφράσω πρός υμάς τάς εύ
χαριστίας τοθ Δ. ΣυμβουλΙου
τοϋ ήμετέρου Σωματε(ου διά
την θερμήν συμπαράστασιν τοό
τού διά των στηλΛν τής έφημε
ρΐδος υμών €Προσφυγικός Κό
σμοι;» επί τοθ θέματος τής ά
ποζημιώσεως τθν μελ©ν τοθ
Συλλόγου ήμθν.
Μέ την βεβοιότητα δτι καί
είς τό μέλλον ή ίγκριτος έφη
μερίς υμών θέλει συντρίξει τί ν
άγωνα μας μέχρις ίπικρατή
σεωο παρά τοίς κυβ:ρνωσι
τής ήβικής κα· τοθ δικαΐου.
Διατελοθμεν
μετά πλεΐστηε τιμής
Διά τό Δ Συμβούλιον
Ό Πρόεδρος
Κ. Γ ΑΝΑΣΤΑΣΙΛΔΗΣ
Α. ΔΟΤΛΓΚΡΙΑΗ-
Ιειρουργικά καί Γυνβικολογι^
39 ίολωμοθ (Τηλ. 25.716)
ι ιΡ-2/να! ΙπΙ
ΚΥΡΙΑΡΧΟΥΝΤΑ ΖΗΤΗΜΔΤΑ ΕΙΣ ΤΑΣ
ΣΥΝΟΜΙΛΙΛΣ ΤΗΣ ΑΓΚΥΡΑΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΤΗΣ
ΚΥΠΡΟΥ ΚΑΙ ΤΟ ΤΩΝ ΜΕΙΟΝΟΤΗΤΩΝ
ΑΓΚΥΡΑ, 8. — ΑΙ 'Ελλη,νο-
τονρκιιοαι συνομιλίαι μεταξύ των
ττρο^θιοτΓθυργών Ελλάδος καί Τουρ-
κίος, αί όττοϊαι ή'ρχισαν χβές τό
όττόγει/μα καί έτπανελήφθηι?03ν ση¬
μερον την ττιρωΐαν διεξάγονται
είς άτ'μόσφαιΐ'Ραν εγκαρδιότητος
είς την όποιαν ιδιαιτέρως ο!
Τούρκαι έπιβυμοΰν νά προοτ£ώ·
σουν θερμότητα καί έγκαρ&ιότη-
τα. Ό τουρκιικός τΰττος, έγκατέ-
λειψε την μέχρι τοΰδε όξύτητά τού
είς ότι άφορά τα κυπριακά προ-
6λήματσ, ή δέ άρδρογραφία ενίων
έκ των έφηιμερίδων, αί οποίαι μέ-
χρι τούδε έ-τήρουν άν&ελληνικήν
στάσιν ε'χει εύθνγρσιμμΐσθή πρός
την ε'ννοιιαν τής ένισχύϊτεως τής
ΈλληνοτθΜρκΐικής φιλίας χάριν
τής οργανώσεως τής κοινής αμύ¬
νης καί των κοινων σιΐμψερόντων.
Ή χθεσινή ά—ογίυιματινή σύσχεψις
κατηναλώθη είς την συγκέντρωσιν
των θεμάτων τής ημερησίας δια¬
τάξεως, ή όττοία δέν εΤχε καταρ-
τκτβή έκ των προτέρων
Άπό τουρκικής ττλενράς δίδε¬
ται ή έντύπΗΐσις δτι τό κύριον θέ-
μα πρός συζήτησιν θα εΤναι τό
Κυΐττριακόν, πορέχεται δέ ή έξηγΠ
σις 6τι τούτο θ' άττασχοιλήστ) ί-
διαιτΐρως τούς εύο· — ρ«βι»πουρ·
γούς δχι διότι ύφ ίστανται άττ' αυ¬
τού δυσκολίαι, άλλά διότι ή λύσις
των παρουσιασθέν-των ζητημοπων
θά διευκολύνη την άνάτττυξιν τής
σιονεργασίας των δύο χωρών.
Έκττρόο'Μ'πΌς τού υπουργείον
των Εξωτερικών ομιλών σήμερον
σχετικώς εξήρε τάς διαθέσεις τοθ
δόικτορος ΚκΗττσούικ, δστις είχεν
άφιχβή χθές ένταΰ&« καί είς τάς
«■υνσμιλίας τού ετόνισε τό πνβΰμοι
τής Ισυνεργασίας, τό οποίον ύφΤ-
σταται μεταξυ τού Άρχιεττισκό-
ττου Μακαρίου καί αυτού. Ό έκ-
ττρόισωπος έξηγησε ττεραιτέρω ότι
ή έδώ άφιξις τού δάκτορος Κιου-
τσούκ, δέν εχει θέσιιν μέ τάς άρ-
ξαμενας χθές σννομι/λίας μεταξύ
των κ.κ. Καραιμανλη καί /νίειντε-
1>ές.
'Ελληνικοί διττΐλωιματΐικοι κύκλοι
άναφεράμενοι είς τόν σκοττόν τής
έττιισκέψεως τοϋ κ. Καραμανλή ^ίς
την "Αγκυραν, ετονίζον δτι αίίτη
εγένετο τπρος έπι66α!«σιν τής α¬
ποφάσεως ή ότΓθ'ια έλήφ&η είς την
Ζι/ρίχην διά την άττοικσιτάΐστασιν
τής συνργαισίας μτά τής Τουρκί-
<χς καί διά την εδραίωσιν τής σν- νεργοΐιτίας αυτής έττί στεριών 6ά- σεων. Ο! ίδιοι κύκλοι τονίζουν δτι δέν άτταιτεϊται πρός τούτο ή συναψις οΰδειμιας Ιδιαιτέρας συμφωνίας, διότι ύττάρχουν αί υφιστάμεναι συνθήκαι, αί όττοί'αι έφαρμοζόμε· ναι μέ εϊλικρίντ,ιοον θα άττοδώσοι/ν άγαβα άττοτελέσιμαιτα. Προσέθε· τον ττεραιτέρω οί αύτοι κύκλοι, δτι μέ την καλήν ττίιστιν, ■/} όττοίο διέττει τάς δύ» κυβερνήο-εις, 8ά ικαταοπΓΐ δυνατή ή έτπλυσις δ- λων των υφισταμένων διαφόρων ε'ίτ€ έττί τού θέματος τής Κύπρου, εϊτε έτΓί αΐλΐλων ζητημάτων ποΛιιτι- κών, στρατιωτικών, διπλωματικών καί οίκονομΐικών. Θά έτπΐιδιωχθή ιδιαιτέρως ή έ- φοορμογή κοινής ΤΓθλιτικής έναντι των προβιλημάτων, των άναφερο- μίνων «ίς την Κοινήν Αγοράν καί τή ΕΖΕΣ, ωστε αί δύο χώραι νο έμφανισ&οΰν, ώς σταθερώς ένιαΐος παράγων είς τάς διβκδιική|σεις των, ϊνοντι των αλλων χωρών. Προστίθεται έκ μέρους των I- δίω|ν Έλλην ι κων κύΐκίλκοιν, ότι ή καλή έφαρμογή των υφισταμένων σι/νΒηκών άπτοδλέπκι καί είς την εξασφάλισιν των σι/μφερόντων των μειονίτιντων των δύ» χωρών ήτοι τής ελληνικάς είς Κωνσταντινου- ττολιν καί τής τουιρκικής είς Δ. ©ράκην. Τονίζεται, ότι έιτί τού θέματος δέν υφίσταται διαφορά άντιΐλιηψεων άλλά θά επιδιωχθή ή έττίλασις ωρισμένων προβλημάτων τα όττοΐα έδη,μιοι/ργήίδησαν κατά την τ·ετροετή ττερίοδον τής κρίσε¬ ως των ελληνοτουρκικήν σχέσεων Ιδιαιτέρως, όσον άφορά την ε¬ φαρμογήν των συμφωνίαν τής Ζυ- Ρ'ΧΠς καί τού ΛονδίΊνου διά τό Κυττριακόν, θά καταδληθη προσπά- τ?εια αρο-εως των έμττοδίων, τα ό- ποϊα εχουν όνοοκύψει κατά τάς οΐι- ζητησιεις είς ΛευικΜσίαν. "Υστερσ άπό ύπερεζήκοντα Ιιη εθνικήν Ο κ. ΣΟ.ΚΡ. Π. ΚΟΥΓΙΟΥΜΤΖΟΓΑΟΥ ΑΠΟΣΥΡΕΤΑΙ ΕΙΣ ΙΔΙΩΤΙΚΗΝ ΖΟΗΗ «11 ΤΑΣ ΕΑΑΗΠΟΤαΤΡΚΙΚΑΣ ΪΪΕΣΕΙΙ (ΣΥΝΕΧΕΙΑ έκ τής 1ης Σελ.) έξω και μοοκρνά άττο την... ττρόο- δο; Καί ττρέπει, φυσιικά, ό τρυφε- ρός έναγκαλισμός τοι/ς ττρός δλα τα εθνη τπου εύίιργετούσαν, νά συ- νεχιστεϊ. Είδεμή, δΊλοι κα) δλα 6ά πηγαίνοτμε κατά... Ιμπραΐμ, Ά- μέ; Οί Έγγλέζοι είναι καθοδηγη- τές εθνών. Γραφείς : Καΐ τ! θά τίς κάμουν, οί "Άγγλοι τϊ-ς βάσεις ττοιό κράτη- σαΊ/ στήΐιί Κύττρο, άφοΰ κάθε με¬ ρά οί κακο! "Αραδες τους δίνουν κλώτσους κατάστη&α, άφού πάνε νά τούς ξηλώσοΐτν άπό τή Μέση Ανατολή — οί άχάίριφοι; Τί θά τίς κάμουν — άκου! ©ά τίς πουλήσουν, 6ρέ Κοσμά. Μιά πού άγόρασαν, κάττοτε, την Κύ- προ άττό τό Σοι/λτάνο, δεν έχθυν, παρακαιλώ, το δικαίωιμα νά που- λήστοαν τίς βάσεις κοον; Ρωτάς : Σέ ττιαίνΌύς; Μά στούς Τούρκους, τταιδάκι μου, τούς δικωιούχους τής... Λωζάνης. ΆγΌΐθοί, μά καΐ γεναΐοι μεγα- λεμττοροι — Άγγλικοΐ ττάντα — είναι οί Έγγλέζοι. Π' αύτό δέν μττοροΰν οϋτε ν' άδικούν οθτε ν' άδικούνται. Γοθατο βά εΤχε Δέν πρέπει νά ττάροι/ν πάσω τα λεφτά τους; Ένας χριστιανός ούτε άδι- κεϊ, ούτε άφήνει τούς άλλοας να τόν άδικοΰν, ν' άμοίρτήσουν. Καί οί "Αγγλοι είναι ειλικρινός χρι- στιανοί. ΚαΙ δρκο τταίρινω, πώς δέν ύττάρχει Έγγλέζος ττού άγνο- εΐ τό όνομα τού Χρκττού. ©α ττεΤς, τώρα, δτι οί "Αγγλοι υπήρξαν, τόν 4ον αΐώνα, ττει,ρατι- κοΐ καταικτητές των Βρεταννικών νησιών. "Οτι οί εντόπιοι, οί Ού- ο:λο! τους βλέπουν κι' ανατριχιά- ζουν, οί Ίρλανδοΐ τούς διαδολο- στέλνουν κάθε ιμέρα, οί Σκωτσέ- ζοι τους ιμισοΰν θανάσι,μα. Δέν έ- χουνε σημθοσία αύτά. Αύτοινοί, οί εντόπιοι, είναι κοτκά, άτσαιλα παι¬ δία Ποτέ δέν αίσθάνθηκαν εύγνω- μοςτύνη ττρος τα φρικαλέα Σκυλ- λόψορα των δθιρειοδυτικών άκτών τής Γερμανίας. Ουτε καΐ είναι σέ 6έση νά καταλάδουν δτι οί "Αγ¬ γλοι Τόρρηδες καί τα 'Υττ£,ρατλαν τικ.ά τους άδέρφια, μ' αΰτά καί κάτι αλλα καμώματά τους, όατερ- γάζονται — άλοίμοινο — την Ί- ερότατη Ελευθερία τοΰ «ΈλευΘέ- ρου Κόσΐμου». Ν<ϊί, ψίλε μου. Εΐναϋ οί Τρανοί τής έλεύτερης ληστείας· ληστείας; Ναΐ, δμως «Έλεύτε,ρης», κύριος! Όιρίστε; Συμπεραιίνει^ «έιντεΰΒεν» δτι εΐ- ινοοι καΐ καλάκοβρ'δοι καιι έξυπ,ηρε- τικοί. Ή άνιδιοτέλειά τους καταν- τά τπό: παροιμία, ττού λέει ό λό- γος. _ Πώς; Ιδού. Τί χρειάζεται νά στείλει ό Στάλιν προπαγανδΐστές στ,ή Μεσοττοταμία — Ίρακ τή λένε τό·ρα — άφοΰ αθτοινοΐ μέ την άττειρη καλωσύνη τους άνάγ- κασαν καΐ γύ,ρισαν τους Ίρακι- υούς, τοΰς φανατικούς, τους ά6ι- όρ^θωτους τπρογονολάτρες, άπό μαώροι που ήσαν νά γίνουν κόκ- ■κινοι; Δεΐξε 'μου, αν τυχόν δυνάζεσαι, ίδαινικότειρους φύλακες τη.ς Έλευ- θενθίας τού κατακαυμένοιυ, τού τπ- κροΰ Έλεύθζρου1 Κόσιμου. Μή τΓαρσ—ονείσαι, τό λοιποί. Και μή ιμοΰ γραφείς ξανά γιά ττο- λιτικά. Σέ χαιρετώ Ο ΑΡΧΑΙΟΣ ΙΙίΤΙ ΕΙΙΙίΙ ΟΤΤΟΠΙΑ Β ΕΑΑΒΗΟΤΟΤΡΚΙΚΙ Φ1ΑΙΙ Η ΠΑΤΡΙΣ ΕΝ ΚΙΝΔΥΝΩ... ΟΠΩΣ ΚΑΙ ΤΟ 1453, ΠΑ 19,5-1922 ΚΑΙ 1940 Έκΐίκλοφόρησε τό 28όν έδδομαδιαΤον τεύχος των ίστο- ρικών έργων τού κ. Δη,μ. Ποιιρνάρα κ,αΐ τό Σάδδατον έκδί- δεται τό 29ον, τονίζον δτι ή Πατρίς ευρίσκεται κ«ϊ σήμερον έν κινδύνω, όπως καί τό 1453, τό 1916 ή τό 1922, μόνον δέ άμεσος σχηματισμιός ισχυράς Έβνικής Κυβερνήσεως θά σώση τό Έλληινικον Γένος άπό την έξουθένωιΟΊν καιΐ^ τόν έξ- ανδρατηοδισιμάν. Άπό νέαν Δουλείαν. Περαιτβρω έκβέτει ττώς ή Εύνοιοκρατία κιαΐ ή Ύποτέλεια είς τούς ξένίκ/ς όδηγοϋν .είς εθνικήν καταστροφήν, καλεΐ δέ τούς άρχηγοΰς των «ομ¬ μάτων καϊ όλους τούς βουλευτάς, άδιακρίτως κόμματος, νά άντιδράσουν ένειργώς είς την δραΐματικήν θέσιν τής^ χώρας εσωτερικήν καΐ έξωτερικήν, ττολιτικήν καΐ στρατιωτικήν, κθι- νωνικ,ήν καΐ οικονομικήν. Μέ τα κυχλοφοροθντα τεύχη των Ίσ-τθ- ρικών έργων τοΰ κ. Δημ. Πουρνάρα συμττληιρώνεται ό δεύτ£- ρος έκ 500 καΐ πλέον σελίδων τόμος τής μεγάλης οιογραφίας τοΰ 'Ελευθ. Βενιζέλου, άφιερωμένος είς τόν Εμφύλιον Σπα¬ ραγμόν τώ·ν έτών 1915—1924, τον οποίον προεκάλεσαν καΐ τότ; ή Εύνοιοκρατία καΐ ή 'Υ-ττοτέλειο: είς τθύς ξένους, «α- εώς καΐ τα θοονάσΐιμα σφάλματα των Δυτικώιν Συμ,μάχων καΐ ιοΐ άδίστακτοι ίιμττε,ριαλικοί άνταγωνΐισμοί των, οί όποΐοι ω¬ δήγησαν είς την ΜιικιρασΊατικ,ήν Καταστροφήν τού 1922. ΑΙ ΠΡΩΤΑΙ ΠΑΗ ΡΕΙΣ ΒΙΟΓΡΑΦΙΑΙ ΤΩΝ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟΝ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ ΑΝΔΡΩΝ ΤΗΣ ΝΕΩΤΕΡΑΣ ΕΛΛΑΔΟΣ 1) «ΧΑΡΙΛΑΟΣ ΤΡΙΚΟΥΠΗΣ».— Ή ζωή καί τό έρ¬ γον τού. Άττό τάς φυλακάς είς την πιρωθυττουργίαιί καΐ άττό τό μεσουράνημια τής δυνάμεως καΐ τής δημιουργικής διρασε- ως είς την καταψήφισΊν, την αύτοεξορίαν καΐ τον τραγικον εάνατον είς ξένην γήν. Δύο τόμιοι 650 σελ. χαρτόδετοι δρχ. 90. Είς ενα μεγάλον τόμον πανόδετον δρχ. 120. Δερματόδε- τος δρχ. 140. 2) «ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΣ ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ». — Ή ζωή καί τό έργον τού. Ό έπαναστάτης τού Θερίσου γίνεται ττρωθι/ΐτουρ γός τής Έλλάδ(ος, κληθείς άπό την Επανάστασιν τοΰ 1909. 'Η πιεντορετής Άνόρθωσις τού 1910—1915. Οί Βαλκανικοΐ ΤΓΟλεμοι. Αί διαφωνίαι τοι/ μέ τόν Κωνσταντίνον. Ό Έθνι- κός Διχασμός. τό Κίνημα τής Θεσσαλοινίικης. Ή έκθρόντσις τού Κωνστοοντίνου. Ή οτυνθήκη των Σεδρών. Ή Ελλάς κατα- λαιμβάνει την Σ'μύρνην, την Προΰσαν, την Θράικιην ολόκληρον, ,μέ όρια πέντ€ θαλάσσας κλπ. Ή Μικ,ρασιατικ,ή Καταστροφή ■νού 1922. Ή άνακήροξις τής Δημοκ,ρατίας καΐ ή παλινόρθω- σις τής Βασιλείας. Όλόκληρος ή τπερΊττετειώδης καΐ δραμα- τιική σταδιοδρομία τοΰ Βενιζέλου. Αί τττώσεις Κα1 αί έπάνο- δοί τού είς την εξουσίαν. Δύο τόμοι χιλίων καί ττλέον σελί¬ δων ,μεγάλου σχήματος. Χοιοτόδετοι δρχ. 230 Πανόδετοι 280, Δερματόδετοι 310. Αί διογιραφίαι των δύο μεγαλυτέρου πολιτικών άνδρών τής νϊωτέρας Ελλάδος άττό τον κ. Δημ ΠουρνάΡαν, τόν έ- πιφανέστερον σύγχρονον ΐστο,αικόν ιμας συγγραφέα, ττρώην διευθυντήν μεγάλων ήμερησίων έφημβρίδων καί τού Ραδιοφω- νικΐου Σταβμοΰ Αθηνών. Ειδικόν Σύμβουλον τής Κυβερνήσεως έττΐ τού Κυττριακοΰ «αί καθημερινόν διπλωματικόν σχολιαστήν τού Ε.Ι.Ρ. κατά την διάρκειαν τής Έτταναστάσεως τής ΕΟΚΑ, θεω'ροΰνται τα πλέον τταλύκροτα καΐ τα πληρέστερα βιδλία των τελευταίων χρόνων. Μέ τήιν γνωστήν ένηιμερότητά τού καΐ άντικιειμενικότητα, ό συγγραφεύς άνατραιρ ι στά τήιν έττοχήν των δύο άρχηγών, όλόκληιρον δηλαδή τόν δημοσιαν βίον τής νεω^ τέ,ρας Ελλάδος μετά την Έττοινάστασιν τού 1821 καΐ τοπο- θέτει τάς φιχπογνωμίας τού Χαρ. Τριικούττη καΐ τού Ελευθε¬ ρίου Βενιζέλου .μέοτα είς τα ττλαίσια της έκπληκτικής καΐ δη· μιουργικης δρόίσεώς των, άλλά τής νεωτέρας ϊστορίας των Έλλήνων. Διά μέσου των δύο νέον Ίστορικών έργων τοΰ κ. Δηιμ. Πουρνόρα, άνιαζοϋν ττραγματιικώς; οί δύο ,μεγάλοι ττρω- θυττιουθγοΐ, οί όττοΐοι πιροεκάλεοταν έν ζωή καΐ μετά θάνατον ττανελλήινιθν καΐ παγκόσμιον ενδιαφέρον. ΑΊ διογραφίαι τοϋ Χ. Τρικούπη καΐ τοΰ Έλ. Βενιζέλου δέιν πρέπει νά λείψουν άττό καμμίαν βιβλιοθήκην. Δέν γνωρίζει καλά την νεωτέραν Έλλάδα, δστις δέν έμελέτηοιε την ζωήιν ικιαΐ ττ)/ δράσιν των δύο πολιτικών, οί όττοΤοι διειμόρφωσαν κ«ί συνετάραξαν την Χωρ!αν έττΐ ένα ολόκληρον αίώνα. Μετα των δύο ανωτέρω βιογραφιών ιέκυκλοφόρησε ικαι τρίτον Ιστορικόν έργον τού κ. Δημ. ΠοΜΡνάρα ύττό τόν τίτλον «Κατηγαρώ!». ΕΤναι ή ΐστορία τής δ,ρσ,ματικής ΈτΓαναιστά- σιεως τού λαοΰ τήις Κύττρου κατά τα έτη 1955 — 1959 καΐ τής προσφάτου κατα~ιαύσε«ς τοΰ αγώνος. Δύο τόμοι 736 σελ. μεγάλου σχήματος Δρχ. 140, 180 καί 200. (Σννέχεια έκ τοϋ προηγουμ>ένου)
Προσφάτως έλιντσαρίσθησαν πέν
τε Αρμένιοι κάπου είς την Ανα¬
τολήν έκ των ελαχίστων έναπομε-
νάντων οί δέ όμαίμονες των άτν-
χών έκείνων άνδρών θεωρούντες
τούτο ώς τρίτην ττρθΞΐδοποίησιν
πρός αύτούς— μετά τόν «Βαρ-
λΐκ» καιΐ τα Σετττειμιβριανά—δπως
φύγουν, έγκαταλείπουν άθρόως την
Τουρκίαν.
"Ας εξετάσωμεν τώρα πώς άν-
τιλαμβάνεται ή ήγέτις τάξις των
Τούρκων την ελληνοτουρκικήν φι¬
λίαν.
Τό παρελθόν ετος φίλος μου
Ίστορικός καΐ άρχαιολόγος αφι¬
χθείς έκ μιάς περιοδείας τού άνά
την Τουρκίαν μοΰ εΤπε: «Οί κα¬
θηγηταί Πανεπιστημίων μέ τούς
όττοίους συνδιελέχθην ήττόρουν δια¬
τί οί "Ελληνες τής Πόλεως δέν
δέ·χονται τόν «Ποπτά Έφτύμ» ώς
Πατριάρχην των! (Ήτιόρουν δηλα¬
δή οί κύριοι καθηγηταί διατί οί
"Ελληνες τής Πόλεως δένθεωροΰ^
τούς εαυτούς των Τούρκους. Τί
άλλο σημαίνει τταρακαλώ ότττοδο-
χή τοΰ καταπτύστου έκείνου άν-
δρός ώς Τουρκοδόξου Πατριάρ¬
χου/). "Οταν τούς έξήγησα δτι
τουτο δέν ήτο δυνατόν νά γίνη
μοΰ εΤπον «Διά νά υπάρξη πρα-
γματική έλληνοτουρκική φιλία καΐ
Ιδία νά πεισθώμεν δτι οί Έλληνας
δέν έπιδιώκουν ,πλέον την νεκρανά-
στασιν τού Βϋζαντίου θά πρέπει
ούτοι ν' άττοσύρουν τό Οικουμενι¬
κόν Πατριαρχείον έκ τής Πόλεως
δεδομένου ότι ήμεΤς διά διαφόρους
λόγους δέν πρέπει νά τό έκδιώ-
ξωμεν.
Πιστεύοντες είς την ελληνο¬
τουρκικήν φιλίαν έθεωρήσαμεν ώς
μή υφισταμένην πλέον την Μεγά¬
λην ιδέαν μας καΐ αί γενεά! αί ο¬
ποίαι ηκολούθησαν έκτοτε ήδιαφό-
ρησαυ διά την κλιηιθθνομίαν των
Βυζαντινών Ιττρογόνων μας. Αντι¬
θέτως πρός ημάς ή ήγέτις τάξις
των Τούρκων ουδέποτε επίστευ¬
σεν είς την ελληνοτουρκικήν φιλί¬
αν καΐ διετήρησε τό άσβεστον μΐ-
σος της εναντίον μας.
Εάν ημείς άττηιρνήβη μέν την
κληρονομίαν μας οί άλλοι οί όποΐ¬
οι ΐσχυρίζονται ότι εχουν έξ ϊσου
κληρονομικά οικαιώματα επί τού
Βυζαντίου δέν έννοοΰν νά την έν-
ταφιάσουν. Ό Γάλλος συγγρα-
ψΐ,ύς Πιέρ Ροντύ είς τό ττεριοττού
δοχιστον έργον τού «Χριστιανοΐ τής
Άναταλής» εκιδοσις 1955 καΐ είς
τας σελίδας 212 — 213, ά-
σχολιούΐαιενος ιμέ την τπεριοδεί-
σν, άνά την Μέσην Ανατολήν
καΐ Αίγυπτον, τού Ρώσου Πατρι¬
άρχου Αλεξίου, κατά τόν Μάϊον
καΐ Ιούνιον τοΰ 1945, μεταξύ άλ-
λων άναφέρει καΐ τα εξής «Άπο-
φεύγει νά επισκεφθή την Κων)πο-
λιν Ή λίαν ζωηρά εντασις σχέ¬
σεων μεταξύ Άγκυρας καΐ Μόσχας
άπαγορεύει ίν τοιούτον ταξίδιον.
Άλλωστε άμφισβητεΐ, παρά πά¬
σαν άληθοφάνειαν, την ηθικήν α¬
νεξαρτησίαν τού Οΐκ. Πατριάρ¬
χου, δηλοί δτι «ή Ρωσική Έκκλη-
σία δεν δύναται νά είναι ΐκανοποι-
ημένη διά την δημιουργηθείσαν
κατάστασιν είς τόν ΟΙκ. Πατριάρ¬
χην» καί εΰχεται «την αποκατά¬
στασιν τού είς δλα τα άξιώματά
τού καΐ είς την εκκλησίαν τού τής
Άγίας Σοφίας».
Ή ήγέτις αχητ) τάξις ήτοι ή τά¬
ξις των διανοουμένων, φοιτητών καΐ
λοιττών μορφωμένων, έκτός μερι-
κών μόνον έξαιρεσεων πρςσβεύουν
τάς δοξασίας τοΰ γνωστοΰ Κομι-
τάτου «Ίττιχάτ 6έ Τβρακκή».
Έμφοροΰνται δηλαδή άπό παθο¬
λογικον μΐσος εναντίον των μή
τουρκικών φυλών τής Έπικρατεί-
ας των άδιαφοροΰντες διά τάς
θρησκευτικάς των δοξασίας. Έπι¬
διώκουν νά έκτουρκίσουν καΐ τάς
πέτρας άκόμα της Μικρασίας. Ού¬
τε άΐπό τάς παντουρανιστικάς των
δοξασίας δέν φαίνεται δτι άπηλλά
γησαν παρά τάς συστάσεις τοΰ
Κεμ'όΙλ. Όνεΐιρεύονται την άνασύ-
στασιν της Όθωμανικής Αύτοκρα-
τορίας καί δέν άττοκρύπτουν τάς
ΤΟΥ ΑΞΙΖΕΙ ΕΠΑΙΗΟΣ
Πρόσφυγες άπό τάς Κυκλάδας,
δι' έτΓΐστολών των, 'μόες τταρακα-
λοΰν νά εκφράσωμεν τάς ευχαρι¬
στίας καΐ την ευγνωμοσύνην των,
ττιρός τόν 'κ. Παναγ. Καραγκού-
.ην, αρμόδιον ύπάλληλον τής Νο-
μορχίας επί των ττροσφυγικών θε¬
μάτων, διότι ούτος επιδεικνύει δ-
λως ϊδιάζον ενδιαφέρον καΐ έτται-
νετόν ζήλον διά την εξυπηρέτησιν
των διά τής κατά τό δυνατόν Ί-
κανΌτΓοιητικής ρυθμίσεως των ζη-
τηιμάτων των. Ώς, τπράγματι, δι-
επιιστώσαμεν εγκύρως, περιερχό-
μενος συνεχώς ό έπίλεκτος ούτος
δηιμοσΊος λειτουργός, χωρΐς νά ύ-
ττολογίζη μόχθους, επί θυΐσίφ καΐ
τής τΓροσωτπικής τού άναπταύσεως
καΐ ψυχαγίογίας, όλόκληιρον την
ττβριοχήν της δικαιοδοσίας τού,
έξετάζει έπατοπίως καΐ στοργικώς
τάς ανάγκας καΐ τάς έλλείψεις
των ττιροσφύγων καΐ με,ριμνά έν
σιυνεχεία διά την ταχείαν θερα¬
πείαν καΐ πληρώσιν των. Τού ά-
ξίζει άληθώς δημόσιος έτταινος.
έπεκτατικάς των βλέψεις επί των
ιέδαφών των γειτόνων των. Ό διαρ-
κής καΐ άσίγαστος τκι(ιος των εΐ-
ναι ή έξαφάνισις παντός Βυζαντι-
νοΰ ϊχνους έκ τής πόλεως τού Κων¬
σταντίνου. Διά την πραγματοποί¬
ησιν δέ τοΰ πόθου των τούτου
φρονούν δτι έμττοδίζονται άπό τόν
ελληνισμόν καΐ ώς έκ τούτου κα-
τατιρέχονται άτό άσβεστον ιμιΐσελ-
ληνισμόν. Καΐ δέν χάνουν ευκαιρί¬
αν καμμίαν διά νά μάς ττλήξουν
Έφ' δσον δμως θά υπάρξη ζή-
τημα Στενών θά υπάρξη καΐ ζήτη-
μα κληρονομίας τοΰ Βυζαντίου.
Ασφαλώς τό γεγονός τουτο δέν
διαφεύγει την προσοχήν των. "Αν
τυχόν έκδιώξουν τό Οίκουμ. Πατρι¬
αρχείον ή ήμεΤς χάριν τής έλληνο-
τουρκικής φιλίας, πιςζόμενθι άπτό
άττό τούς κηδειμόνιας ιμας δίχως
την συγκατάθεσιν των Όρθοδόξων
|Πιατ|ρισρχε!ων^ έδρευόντων έντός
καΐ έκτός τοΰ Παραττετάσματος,
θ' άπτοσύρωιμ'ε> τό Πατριαρχείον έ< τής Πόλεως δέν άττοκλείεται είς τή^ έν τή Πόλει έδραν τού διά τής 6ίας νά τοποθετηθή ό Άλέ- ξιος ή κάποιος άλλος "Ελλην ή Άραψ. Αύτό ύπαινίσσεται μοΰ φαίνεται καΐ ό Άλέξιος τή έγκρί- σει ασφαλώς τοΰ Κρεμλίνου. Θά είναι αφελεία νά τπστεύη κανεΐς δτι μέ την εκδίωξιν τού Οίκ. Πα- τριαρχείου καί μέ τόν άφανισμόν τοΰ έλληνισμοΰ τής Πόλεως δέν Θά υπάρξη ζήτημα κληρονομίας καΐ διά τούς Ρώσσους. Πρός τό παρόν δέν τολμοΰν νά έκδιώξουν τό Πατριαρχείον φοβού¬ μενοι τάς δυσαρέστους συνεπεί¬ ας μιάς τοιαύτης ενεργείας τω·1. Πώς δμως θέουν ν' άνεχθώσι την ύπαρξιν τοΰ Οικουμενικού Πατρι- αρχείου έν Κων)πόλει μάς άττο- καλύπτει άναιδέστατα ό ΐδιος ό «Παττά-Έιφτύμ». Άμέσως μετά την αποχώρησιν τοϋ Πατριάρχου Με¬ λετίου Μεταξάκη τό Πατριαρχεί¬ ον, διά νά έξευμενήση τόν ττρορ- ρηθέντα καΐ την κυβέρνησιν τής Ά¬ γκυρας ή τότε Ίερά Σύνοδος, διά τής ύπ' αριθ. 4825 καΐ 4)10) 1923 έγγράφου της, διορίζει τόν «Έφτύμ» άποκρισάριόν της, παρά τή Τσυρκική Κυβερνήσει. Οϊ Τοΰρκοιι Ιέξαπολύουσι συκοφαντι- κήν εκστρατείαν εναντίον τής Ελ¬ λάδος δτι διαιοπραγεΐ εναντίον των Τούρκων τής Δυτικής Θρά- κης. Ό δέ Ισμέτ Ίνονοΰ, ό τό- τεΠρωθυπουργός, διά νά άποτρέ- ψη άντίποινα εναντίον των Έλλή¬ νων τής Κων)πόλεως συνιστά είς τόν έξωμότην δπως συστήση είς τό Οΐκ. Πατριαρχείον νά διαμαρ¬ τυρηθή καΐ καταγγείλη τηλεγρα¬ φικώς την Ελληνικήν Κυβέρνησιν είς τούς πολιτισμένους λαούς! Τό Πατριαρχείον άρνεΐται ό δέ «Έφτύμ» έξοργίζεται καΐ άπειλεϊ άττοτελέσμαιτος. ( Γυνβχί^ετται) Ε. ΦΛΑΒΙΑΝΟΣ ΓΟΥ ΤΟΠΙΗΟΥ ΙΥΛΛΟΓΟΥ Ι. Πσρά τοθ ΠροέδΡοθ τεθ Το «ικςθ Συλλόγου ^ήμευ Κίρα χσινίςυ ή «Ρρ^οδος· ελάβομεν επιστολήν δι* Μς διαμσρτθρεται βντόνωτ. τόσον πρός την Διοί¬ κησιν τής Πσνελλην(ου Όμο σπονδΐσς Άσιέγων ΆστΛν Προσφύγων, δσον καΐ τιρός την Εκτελεστικήν οδιής 'Επιτρο· πήν, διότι δέν ένημέρωσαν τάς κατά τόπους Προσφυγικάς Όρ· γανώσεις καΐ Ένώσεκ, πρός συντονισμόν τής δράσεώς των, διά την επιτύχη· σχελέχοοιν τ©ν συμβουλιον Στεγάσεως Ά θηνών καΐ ΠειρσιΛΓ, μέ συνέ· πβισν νά άγνοηθδσι τελείως άπό τό αρμόδιον υπουργείον οί προτάσεις, εΐοηγήσεις καΐ ύποεείξεις των προσφυγικών Οργανώσεων, διά ΐών ώς εΤρη ται σκοπόν. Διαμαριύρετοι ωσαύτως, &ιό τι καίτοι πλίιστάκις άπηι,θόν- θησαν β(ς τοε ώς ανω Διοική οεις, ού εμιας απαντήσεως 6 τυχόν. Την ώς α>ω επιστολήν υπο
γρόφουν 6 πρόεδρος κ. θωμάς
Κανελλόπουλος καΐ ό Γεν.
Γραμματεύς κ. Χρ. ΤσιρΙδης.
ΑΛΕΚΟΣ Π. ΗΑΡΣΕΑΑΟΣ
Ί α τ ρ ό ς
Ώ τορινολαρυγγολόγος
•Ιατρείον : Ροθσβελτ 71β
"Ωρα: 6-8. Τηλ. 621.001
Ο ΙΑΤΡΟΣ
ΓΥΝΑΙΚ. ΜΑΙΕΥΤΗΡ
Μετέφερε τό Ιατρείον τού
είς την 65δν Άμαλίας καΐ
Φιλελλήνων 34 καΐ δέχεται
καθ" εκάστην 4 — 7 μ, μ.
Τηλέ·. 20.595
ΣοφαΙ
Άφ<Λ> επί έξήικοντα καΐ πλέον
ετη ά<ϊ>ιέρ<ι>σ'ε την γόνιμον άπό πά¬
σης άΜΟψεως ζωτϊν τού είς την ύ-
πημεσίαν των σνμπιατριωτών τού,
καΐ τής παταίδος τού, τόσον είς
τήτν Ριασίαν καί τήτν Κων) πόλιν,
&σ<χν καλ είς την 'ΕΛλάδα, ό κ.Σω κ·ράτης II. Κουγιουμτζόγλου, Ιδον- τής τοΰ πιροτ.ύπου είς τήιν Εΰβοιαν άγροτικοθ οΐκισμοΰ Ν. Πύογου, καΐ Πρόεΐ&οος τής Κοινοτη/τος αϋτ,οϋ άπο της σικηάσεώς τού συνεχώς, άτ<χχο>οιεϊ πλέον, λόγω τής ήλ,ικίας
τού—Λαρ' δτι είναι άχΔμτ) τ>αλλ«-
ρός—(Γτίς ένεργοΰ βρώσεως. Άπο-
συρόμενος είς τήιν οΐκαγενε'ακήν
θαλΐΐωρήτν ό γτιραιός Νέστωρ τοθ
Νέου Πύργου όιπηνθννε, δι' έγκυ-
κλίου τάς κατιι^τέρω συντάμους
μ,έν, άιλιλά μεστάς «ταφίας—άπαυ-
γάισματτος πείρας δίδ
θή
'Α,γαΛητοί μου Πύργιοι,
Π ροκΐΐψιένου νά έγικαταλεί'ψω
τήιν ΙΙραεβρ'ία τοΰ Κοινοτικόν μας
Συμ6ουλίου Νέου Πύργου κ«1 νά
ίταύΐσ·ω κά·ΐ>ε «νενγύν ανάμιξιν μου
είς τα της Κοινότητος μας, λόγω
της ΐΒροχωρ/ηιμένης πλέον ήλικίας
μου, καθτρίον μου έθιεώφησα ν' ά-
ΛευΌ'ύνω ,τρύς ολοι·ς τού; Λατριώ-
τες μου Πυρΐγίους, φίλους, καΐ έ-
χθρούς, τόν χαι-ρΐτυοΐμόν μου, είς
μέν τούς φίλαυς διότι ήσαν πάν-
τοτε Λάρα τό Λλΐευρόν μου καΐ μέ
βοΓΐθηΐσΐαν είς τάς Λρασκαΐθείας μου
νά ίκηια.ι<»ιιργ'ή|[Τϋ)ΐαεν μα.ζΰ ενα Πςκκτ φυγιβών Συνοικιοΐμόν πρώτης γραμ¬ μάς καί Λρότυιπον άΐγροτικοθ οΐ- κκτμοΰ, είς δέ τούς; ιέχθΊροΰς μου δι- άτι μέ την άντί'&ρ«ισιν κιαΐ τί]ν συσ- τηματικήν καί έΐΛίμονον άντίθ·εσί των χαλύθδηιναν την Θέλησιν καΐ ώθησαν τάς «ροσ'Λθίθείας μα,ς πρός πίλήιρη έιπιτυχίαν. Σ«ς ^αιριετώ λουών δλους, φί¬ λους καί έτχθ'ρούς, καΐ σ«ς ενχομαι όπως σΐίμπίληρονστγτε τάς έλλιεί'ψεις, διότι δχομ,εν άικόμτ) ·έλλ,εί·ψεις, καΐ π,ρύ παντός *1ς την παιδείαν. ΣΛς εΰχομαι όμόνοΐιαν κ«ί αγάπην 2ΩΚΡ. Π ΚΟΤΓΙΟΤΜΤ2ΟΓΛ0Τ Λ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΤΕΤΡΑΕΤΙΑΝ Έκτιρλε'σ'θέντα εριγα κατά τό λή¬ ξαν χρονικόν διάστηιμα της 4ετίας είς ^Ν. Πύργον Ίαίτιαίας Εύ^οίας. 1) Σχαλΐϊον, 2) Έ«ικ.λησ(α, άποχαιρετιστήριοι 6-0θηΚθι 3)Άντιπλτ|μμ.«ρικΟΎ δργον, 4) χ_ μενταύλ«8«ις, 6) ΆντΐίΑτ,ψΜΗ^" Τοίχος, 6) Γβφυράβαα. 7)~^·! ρασις έλών 8) έιπιχωματωοΐς 7 Δεντ>^κ>φντ£ύ<τει.ς, διά την άά^ £ιν τού πρ«»ίν(»ν·, 10) Ι μέ μΛολτώζ«, 11) δι«νοιξ κοίττπς τοΰ ποταμσΰ πρός γτ'ΐν πλημμυραι, καί 12) « 80 χιλ. δραχ. διά τήιν δι,αφόρων έργων ^τ<^οο|ιειατι τιυν είς τόν προΙ!ι>τ«(λ«γιομόν
195Ϊ1
Διά την ά~>5ΐϊρατωσΐν τοθ
λείου ή Κοινότης έοβτός τ%
σωπικής έργαοιίας των
διέτ>ειο·εν κ*ά 50 χύ. ρ
Διά την άν,εγειρομένην
έββτό ςτής προσωπιικής
τόϊν καττούκων διέιθ«σΐεν κ
55 »ιΐ
Διά τό άντΐίΐιλτ|μ(μυνΐκόν έργον
Μονοκαρι«ς έκτός της ίτροΛ,)^;:.
εργασίας διέθεσεν κβί δέχα ^
δραχ. διά την μπολτο>ζα, σνν{Λειβ
δέ μελέ,τπς τοΰ κ. Γ. Μιχοήλ, Τ/^
οστόνου έΊψαριμογ<Γ)ν Ίστιαίας κη^. σκευάσθη τό άντυτλημμυρϋΐον {λ. γον μέ ε|οδα τοΰ Κράτους, ^ ^ τω εσώθη ό κάμπος τοΰ Ν. καί Ταξιάρχου «πό πλημμ Διά την καταισκευτιν τοΰ (»ο ένά τοΰ ποτ«μοΰ καΐ έν τή τ} Ρεφύρας οημοσίας άδοΰ δ 7 χολ. ί>ρχ. έργον άντυ
■ε'ικ τού Κοιν. Ταμείον.
Είς θέοιν Άλ.ηθΐεινης ^^
σθη γίφυρα τσιμέντινη, διοτεθέγ.
τος τοΰ ποσοΰ τριών χιλ.
Κοιν.Ταμείου, ώς καΐ μκΐ
βμΐΛροσθιεν της οΙκίας Καμη
Στυλ. διατεθέντο; δι' αυτήν τριών
χιλιάι&ων περίβΐου.
^ 'ΕιΛύσης ετέρα γέφυρα κατασχΕΐν
άισθτι πλη<τί»ν τοΰ νεκροταφείον Διά την πΕρίφραξΐν τοΰ ΉοώοιΙ &ιετέτ>η τό ποσόν των έ
δραχμων.
Διά προσωπιβνης εργασίας
κ,ατοίκοχν Ιοχ)πΓδαχθτ|ονχν χαΐ έχ
μαΐτκϊθησ'αν οδοί καί Λλ.ατίΐΛΐ
χο>ριοΰ μας δατεθέντο)ν άνω τδϊ
Λέντε χιλιάδων ήμερομιισθίο>ν. Λι'
δ εγειν*ν τουρκττικός ό συνοι«ιαμί5
μας. Μέγα εύγε ής αλους τού;
Συμπολίτας μου
Ό Πρόεδρος Ό
ΝΙΚΟΥ ΚΑΓ-ΑΡΑ
ΧΩΡΙΑ ΤΟΥ ΜΠΟΥΡΝΟΒΑ
Χατζηλάρι — Νσρλήκιοϊ -- Μπουνάρ-
μπασι—Κουκλουτζας — Ναλντουκένι
Κριτικόν σημείωμα Ι. Α. ΒΕΡΝΑΡΔΟΥ
ρφι δ λαμπράς ουμπολΙ
της Εημοσιογράφος κ. Π. 1 Κα
ψής ο* έα πρόσφατο Βημοσίευ
μά τού: «Άτ,ό την καταραμέ
νη ήμέρα ποό ώναγκσσθήκσμε,
δσοι ζήσαμε, νά φδγωμε άπό
την γήν των ιτατέρων μας Τσα
με σήμερσ. μδς κατατρώγει καΐ
θά μδς κατατρώγη γιά πάντα
δσο ζοθμβ ό ζί|λος καΐ ό πό
νος τής χαμένης μας πατρίδος.
Δέν θά την ξεχασουμε ποτέ
καΐ πρό πάντες 8ίν θά ξεχά
σουμε ποτέ τή ΒασΙλισσα τής
ΆνατολίίΓ, την ττανέμορφη καΐ
χιλιοτραγου&ισμένη Σμύρνη μας
πού ήτανε ή ώραιότερη πόλιτ
δλων των άκτων τής Μεσο
γεΐου καΐ πρό παντός ήΐαν
μιό πσ.τρί6α γεμάτπ νοσταλγίσ,
γεμάτη χλιδή καί όμορφιά καΐ
χάρι κσΐ στοργή»,..
Μέ βαθ-ιά συγκΐνησι έΒιάβα-
σα Εκε'νο τό ?ημοο(ευμα καΐ
άναπολοθσα δακρυσμένος τα
ιταιδικά μου χρόνια στή Σμύρ¬
νη μας.
"Οταν δμως, Εφθασα στόν
χσρακτηρ σμό : «τής χομένης
μας πατρίδος», 6'οιωσα κι' αλ
λη μιά φορά νά φουσκώη τό
στήθος μου ή άνανάκτησι, δ
πως μοθ εΤχε συμβή καΐ ττρΐν
5υό χρόνισ, πςύ μέ πρωτοβου
λΐα τοϋ «Κόσμοι.» άνακινήθηκε
τό θέμσ : Πώς ττρέπει
V
άττο
καλοΰμε τ'ς ττατρΐβες άπό τίς
όποΓες ξΐρριζωθήκαμε «μιά κα
τσραμένη μερά»—χαμίνες γ) ά
ξέχαστες. ΚαΙ εΤχα γράψει τό
τε, θιμοθμοι,—καλοκαίμι τοϋ
1957—τώ; δρθότερο είναι νό.
χαρακτηρΐζωμε τίς ΙδιαΙτερες
πατρΐδες μας πού γεννηθήκσμε
καΐ πού ξανασκλοβαθήκανε ά
ξέχαστες, πσρά χσμέες.
Έπίΐδή χαμίνες ΕένβΤναι άφοθ
ύβάρχουν, δστω κι" άν κε(ιων·
τσι οέ γκρεμΐσματα οί οΐκοδο
μές ή άλλάξανε μορφή τα τ«·
χνικά χαρσκτηριστικά τους.
Προοφορά άξιόλογη, τιρο φο·
ςά μεγάλης Ίστορικη'ς σημα-
οίας γιό τή γραμματο ογΐα
τής άξέχασιης πατρίδος μας,
ιτ)ς Ίωνΐος λέγω γενι^ά, εΐιαι
ή συγκινητικΓΐ τιροοτάθεια τοθ
κ. ΝΙκου Καρσρά μέ τα εργα
τού: €'Ο Μτιουρχόβας» καΐ «Χω
ριά τοθ Μπουρνόβο» ΕΤχβ την
καλωσύνη ό συγγραφεύς νά
μοθ στεΐλη τό Βεύτερο καΐ «ή¬
ρε άφορμή σ' αθτό άττό μιά
περικοπή τοθ άναγνώσματός
μου: «Αίχμάλωτοι των Τοθρ·
>ων», πού Εημοσιεύθηκε στόν
Κόσμο· τό 1957 καΐ άφθροθσε
ή τιερικοπή — την πρόγνωσι
Τούρκων, Τιώς: <μιά 'μίρα σεϊς οί "Ελληνίς θά ξαναγυρΐσετε ε5Ο κοί τότε τΐιά Εέν θά ξαα- ύ! "Ετσι λένε τα χαρτιά Την Τδια πρόγνωαι διαλσμ βάνει στό εξοχο Ιστορικό ντο· κουμέντο τού: «Χάριά τοθ ΑΛπουρν όβα* καΐ δ κ. Ν, Καρά (άς στή σβλ(5α 116, βττου γρά φεΐ: «—Μην τα κάνβις αοτά. κσΐ έκθβτεις τόν έσυΐό σου,τβθ εΐπε μιά μερά δ φίλος τού ό Χόιζας. Τα χσρτιά μας λένβ τώ; οί "Ρλληνες δέν θά μείνουν έδώ θά φύγουν. Λένβ δμως άκόμσ. τα)ς θά ζα ναγυρΐσουν τιιό Οστβρα καΐ τό τβς δέν θά φύνουνε πιά» Είτε μέ τον ίνα εΐτβ μέ τάν αλλο τρόπο, μιά 'μέρα ίύλογη· μένη ό θαυμάσιος έλληνισμός πού ζωογονοθσβ την πανέμορ φη ΊωνΙα θ' άπλωθη καΐ πάλι στήν προαιώνια κοιτΐβα τ©ν παιέρων τού. Τοθτο εΤναι μα θηματικά βέβαισ, άφοθ άκατά λυτοι βιολογΐκοί, γεωγραφικοΐ κι* ίθνολογικοΐ νόμοι ϊπιβάλ- λουν φι.'σιολογικά τΚ μβγάλες μεταναστεύσβις των Τδιων πάν· τοτε λαών «ρός ώρισμένβς ιχε ριοχές. βώτές καΐ βχι άλλες Ι Δέν είναι οί πόλεμοι άπο· κλβιστικά τό μέσον. Ύπαρχοον καΐ εΐρηνικές, «ολιτισμένες με· ταναντεύσεις λαβν. Κοινά ΐε· ττρωμένα μπορεΐ νά ι/3ς έ»ώ σουν μέ τούς «όρκους μιά 'μέ· ρα Καί, μά την άληββια, ιΓνσι ό μοναοικός στόν κ6σμο λβος οί Τοθρκοι, ποο Ιχουν τή μι· γσλθτερη άνθρωπολογικήν <· μ'ΐότητα μβ τούς "Ελληνας, κ' αύτό όφβΐλεται σΐγουρα σΐο γεγονός 8τι τιολλές εκατονΐά· δες χιλιάδων δικοΐ μας ((,ιβλα- μισθήκανε στό πέρασμα τ&ν αΐώνων καΐ φυσικά πολύ αΐμα έλληνικό ρέει μέσα στΐς φλεΒες των Τούρκω Ι Αθιά βΤναι βιο- λογιΐιά φαινό.ενα άκατα&άμα στα τοϋ συν τώ χρόνφ εέρνουν τ' άποτελέσματά τους. Μά τώρα δέν πρόκειται >Γ
αύτό. Πρόκειται νά τονΐσω ίτι
τώ Ιστορικό Εργο τοθ κ. ΝΙκου
Καραρδ εΤναι πολότιμη συμ
β-λή, πού σήμερα μέν ξυηνδ ο1
δλοις μας νοσταλγικές άναμνή
σίΐς τοθ άξέχαστου τόπου β·
που εΤϊσμε τό φ&ς γιά ττρώτη
φορά καΐ άναρριπΐζει τή °τορ
γή μας γι' ούτον καΐ γβννδτΛν
άστεΐρευτη Χαχταρα νά ξανσ·
ζήσουμε βκβΐ, αθριο 8ε καΐ 4
6»άκοπα θά τιροσφίρη τ^ ουν·
κινητέο λεπτομέρειες, κου μ< τόση άγόνη καΐ προσοχή έστα· χι-'θλόγησε άττό τίς προσωπι«έ; τού άναμνήσϊΐς (κι' από Βργα άλλων, πού άφοροθν την Ιστο βΐα στήν περιγραφή αύτοθ τοθ πα> έμορφου τόπου. γιά νά τόν
γνωρΐσουν κατά βάθος οί άπό·
γονοΐ μας, ποΰ θά ηδνε μιά
'μέρα εκεΐ.
Τα δσα γράΦκι ό κ. Ν Καρά
ρδς στή οελ(8α 68 καΐ #φεξί*ς
γιά τόν "Αΐ-θαράιιη, μοθ βυ
μίσανε πώς κοί κίνα ή μΐτε
τα μου δταν ήμοον ίυό χρονω
βρέψος καΐ μ' βΤχανβ γ·ά χαμο
οί γιατροΐ, μέ πτ*ιγβ οίον *ΑΓ—
θαράττπ. στό Μιτουνάρμβασι
μ* άκούμπισε στό 'ΑγΙασμσ
τχοο ήταν σκεπασμΐνο μέ μ·α
ψάθα-τόσο άβθνα»ς ψνν
ώστε ^ΰϊί βούλιοξί. ■-•«|Ι «!'
μέ σταόρωοε 6 πα«ας μ* ^]
ΆγΙα Λόγχη, μέ ρβντΐο» «ι
άπό την Τοια 'μέρα 4«ι« 1
άνάρρωσΐ μου, καθ·; έγυρΐζ*·
με στή Σμύρνη μ4 την καρό,οα.
•Από τότβ ή θεΐα μοί) Χ"!*·
κλεια Γαζη μ* |βναλ«: «ΐώ Ψ"
χοπσϊβι τ' Άϊ-θεραπη' **«:
βή έκείνη βρριξε τή γνώμΐ ν<>
μέ πάη στόν Άγιο ή μη*·Ρσ
μου καΐ τή συνώδεψε στό Μ"θθ
νάρμπαθι. .
'Από μικράς εγνώριζα τ»»ν
Ιστορία τθθ "Αϊ-θαρώπη δ;
πως την πβριγράφβι Ο κ. Μ. Ι"*1
ραρβς.
Ή συέχβια, ή συν*™»· »
πανομοιότυπος χαρακτήρας τίς
Φολτ)ς μας, ο* όποιοδήτΐο" Υ8;
ωγρα·ι^ό τιλάτος καΐ μ«1<0(: κι' αν βρεθοθμβ, είναι άνβγλ"· φός στά δσα ό συνγραφ«"ί;π, ριγράφβι γιά τα ήθη καΐ τα ϊ· θΐμα τΛν κατοΐκων τβν χ»1 ριων τοθ Μπουρνόβα. μέ ο*6" ροχώτερο άπ' δλσ ηαρββειΥ|ΐ(Ι τό τής σελΐδος 33, δ «ου 19· στορεϊ τό έπεισόβιο τοθ τουρ κοκρητικοθ ΝΐερβΙση. "Ενα μενάλο «δγε άξΐζ'ΐ στόν κόριο Καραρβ, τοθ ό«·Ι°ϋ την ψιλότιμη καΐ τόσο ίπιτΐλ χημβνη προσπαθεία εθχομαι νβ μιμηθοθν καΐ Λλλοι συμπολίται μας. ΙΩΑΝ. Α. ΒΕΡΝΛΡΔΟΣ _________________ ____ ______Π—» Α*ΡΟΔΙ?ΙΑ-ΔΒΡΜΔΧΙΙΑ Α*»Ρ£ΔΙΖΙ0ίΓ0Χ ΑΤΡΟΪ λ_ Κ. ΠΛΝΑΓΙΟΤΟΤ Ηάγ·0 ΙΒα (Ολαιι.σ Βά·« ρα <«)τ *Ομ5νοι·τ) 9-1Ι, ΤΙί Μ.Τ08