187284

τ %'
ΙΚΟΣ ΚΟΣ Μ
ΦΙΛΟΛΟΙΙΚΗ, ΟΙΚΟΜΟΜΙΚΗ ΚΑΙ -«* ΠΡΟΧΦ1ΤΙΚΟΝ
¥¥¥¥¥
ΕΚ ΠΡΟΜΕΛΕΤΗΣ
Διευθυντήν — ΊΛοε-τ-ς : ΣΩΚΡΑΤΉΣ ΧΑΡ. ΣΙΝΑΝΙΔΗΣ
ΠαλαιαΙ άναμνήσεις άπό την Κωνσταντινούπολιν
ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΩΝ
| ΓΡΑΟΒΙΑ — ΤΥΠΟΓΡΑΛΕΙΑΟΔΟ1 ΣΤΑΔΙΟΥ *5 -
Τ黥¥¥#Μ¥Μ»ΜΜΜΜ»ΜτΜΚΜ»Μτ»τΜΜΜΜΜ^ΜτΜτΜΜΜΜΜΚΚΜΜ
ΤΗΝ. ΜΤ.1Μ
Είς το ύη' αριθμόν 1455
14ος Δίκίμ&βίου 1958
τού «Προαφυγικβΰ ιΚόσμου» έ-
ίημβοιευθη η ρ β φ π τ ι χ ό ν, ϊ
«ρί Μακαρίου, όίρθον μου. υπο '
Τβν τίτλον «ΕΙΣ ΜΟΝΑ2ΤΗ-!
ΡΙΟΝ», έκ τοΰ οποίον
των, ο
διά"
χ Γν
Διατί νά
·
« ο χ ό π ω
δνοοοδομίνου έκτοτε στυ-
ΐ ρ β'ΰ, κατά τοΰ Κυριακού
υπο τοΰ
των συν
των έχβρών
τβϋ "Εθνους. "£γραφ% τότε
ά « * *
?
εκ
ΓΓαΤ^^ώ^
Αυτής Βρ^ταννικης Μεγα-
τητος καί τοΰς &λ
^ γ
λΐΐοτητος καί τοΰς καννΐι&κλους
τ€υ Κιβ«τσούκ, άφ' ού ή χατά-
σ δέ
«Ό Άρχιεπίοκβττος Κύ-1 «.■« Λΐουτσβυκ, άα>'
. ηροέ&η «15 τας άκολβύ- στάσις δέν επρόκειτο" νάΐελ-
Βηχ δήλωσις πρός τβνς έν τιωθή, άλλ1 άντιβέτως νά νει-
Νία Υορκη απεατχλμί νιβνς οοτε,η,Είιηη · * Λ
τ»ν 'Ελληννκών εφημερί¬
δων:
•Ή Έλληνικη Άντιπροσω-
«ϊία ηαρά τώ ΟΗΕ καί Ιδιαι-
—ιβτι
τραγικήν επιώείνωαιν τίς κα¬
ταστάσεως αποτελεί ή
-"■—- των Τούρκων
την
.„_, β ί»τΓβν>ργβ5 των Έ£ω- «υπρβν, που δέν π,ρόκειται ν«
τιριχών κ. Ά©€ρωφ, κατέ&χ- [ ΤΓ>ν ίγκαταλείψουν ποτέ, πκρά
λ*ν ύιτερανθρωπονς προσπχ- {μονον εάν έξαναγκααθοΰν πρός
ίίίας και επέτυχε, παρά τάς ι τουτο βιαίως, συνεπεία
τρομεράς άντιύραοεις, « με- «Πλαδή πολεμικης ενεργείας."
τ«τ©πιαη την 6>άανν τοΰ Περ- Διατί ο κ. Μακάριβς παρί-
ίΐχρϋ αχ&δίον. εκ της εύνοού- "**·« τόν ύ π ε: ρ α δ » ά λ-
βηί τάς Άγγλοτβνρκικάς επι- , ΧΤβν! Διατί έπωφελεΐτο
Α6έ- Π0Κ"Κ εύκαιρίας ύιά νά έκφω-
»ην. νΠ δημοσία λόγον* ΠΥΡΙ-
ΝΟΥ£: Διατί ώρκίζετο ΨΕΥ-
ΔΩΣ δτι δέν πρόκειτχι ποτέ
νά άποοτή της έβνικης γραμ-
Ό κ.
έοωσί. γενναίαν μάχην,
επι τοΰ Κνπριοοκοΰ ζητήμα¬
τι, τό οποίον έχειρίο^Γ) μΐ
υψηλόν πολιτικόν ή&ος καί
διπλωματικήν Ικανότητα καί
έπίτνχεν δ,τι ήτο δυνατόν νά
επιτευχθή, υπό τάς πλέον
έλ£υθερία - «Γιασασιν Χουριέτ
^ πανηγυρισμοί καί ΟποΚλο
~° Πατριάρχης ΊωακεΙμόΓ'.-Διά την έ
λαών τή ' ίΠ έξώ
η
^ ή Ρς.-Πως έξωντώθησανοί
τουρκοι. - Γενοκτονία των μή μωαμεθανικών έ-
όνων.—Ό λευκός θάνατος καί ό έκπατρισμός.
ΑΛΗΣΜΟΝΗΤΟΙ ΜΕΛΑΝΑΙΣΕΛΙΔΕΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑΝ ΤΩΝ ΥΠΟΔΟΥΛΟΝ ΟΜΟΓΕΝΩΝ
5^
_____,___ έθριάμ-
Άντήχουν τα έ—ινίκια, α-
«τματα: «Γιασαο-ήν Χουριέτ, Άν-
τοιλέτ, Μουσαθάτ» (Ζητω ή Ελευ¬
θερία, ή Δικαιοσύνη, ή Ισότης)!
Καί ένεκωμιάζοντο, μέ βαυμασμον,
τα όμματα) των πρωτεργατών τοα
ν£οτουρκι>κού κινήματος "Ενδέό καΐ
Νιαζή! ΕΤχε ιτΓκηνοβετηβή μία μι-
κρογραφία εΐδους Γαλλικής Έπα-
θ
πρός
των
— ο>
ι«α ύ τ β ύ ι ά
ε α ι ς
ά
»Ό Κύπριβς 'Εθνάρχης δχ»
μόνον έδωοε, κατ' αυτόν τβ«
χρΐηο\ &φεον άμαρτιών είς
τβν κ. Ά6έρωφ - Τοσίτσαν,
ίι* τα διαπραχθβντα ύπ' αύ-
το», ύς 6άρβς τού Κυπριακοΰ
ΛΛβν, ΑΝΟΕΙΟΥΡΓΗΜΑ-
ΤΑ, άλλά καί, διά δημοσίων
&ηλώαεών τού, είήρε την ε¬
θνικήν, τού εθνικον όλετηρος.
6ρ*οιν!!!
ιι'Βτπ τβΰ σημείβυ αύτοΰ ό
Μακάριβς συνεφώνησεν άνε-
ηΐφνλάκτνς μετά τοΰ Τούρκου
ύπβυργβΰ των Εξωτερικών
Ζορλβν, 6 οποίος καί αϋτός
ίτ(Λ... τ« δΐττλωματικβν δαι¬
μόνιον τού εκ Μετσόΰου νέου
Μ!
χ
»"Οταν προ καιροΰ εγ?αψα
4 Κ Ίά ί
ρς ρρχ
6χυριωτερβς
ος τής κατα&αραθρώ-
°«ωί της Άγίας Κι>πριακήί
ύηββεοίωί καί -ρβς άπόώει-
{>*■ Γίντβυ παρέταςα σβιράν
ά ί ύ θ
ρς
μ καί α ύ θ 6 ν¬
τ' χ ώ ν ατβιχεί«*ν,
λλί ί ό
χ ζ
οί όποΐοι παραδέχίη-
ο«ν μέν 4τι βύτος διέπραςε
ί ι> ρ ι ί α ν κ ε φ α λ α ι-
&»ό ών οφχλμάτων, ΰπίστήΡ1·-
{αν ομως ότι είναι, παρά ταυ¬
τα συνγνςΜτεβί, διότι
ύθ ί ό
γί, ρ.
ούρθη είς τόν β λ ι β θ η-
0 ο ν κατήφορον, τόν οποίον
ΐξελεξεν, υπό των, χειριζβμε-
νων, άπβ Ελληνικήν πλευ-
Ρ«ς, τβ εθνικόν ζήτημα.
ή ς
—ένωσις», ένώ —οπω$ ά»τ.ε-
δείχβη εκ των ύστέρων— είχεν
ευθύς έ§ άρχής άίτβφασίσει νά
παραδώση, τβ ποίιμ,νιόν τοο
ΔΕ£ΜΙΟΝ είς τβ έλεος και
την εύσπλαχνίαν των Άγγλο-
τούρκων;
ιΚα» δι«τί νά μή
Α
τής
μή ηρη9π
τ©πρ©ηγβύ.μεν©ν Αγγλικόν α-
ποικιακβν καθεοτώς εν Κύπρω,
ηολΰ έλευθερώτερον —είς ομα¬
λάς περιατάαεις— άπβ την ση¬
μερινήν Άγγλοτβυρκικην σι>γ-
κυριοφχίαν, μέ τβΰς χωριστοΰς
γε6>γραφΐκώς Δήμους, τόν στρα¬
τόν τού Μεντερές καΐ τβ «1ίΕ·
Ί Ο» τβΰ Κιβυτσβύκ;
ΟΙ "Αγγλοι ©ά Ιφευγαν κά-
ποτε, χωρΐς αίματοχυσίαν, «πό
την ΚθΛρβν, την οποίαν μα§
ττροαβφεραν τω 1915, την απερ¬
ριψε δέ «ελέω θεοϋ» ό Βαοι-
λενς Κωνσταντίνος, διότι εΐχε
π{Γβσδέσ«4 την 'Ελλάδα εί; τό
αρμα τοϋ Γβρμ«ν©ϋ Αύτοκρά-
τορος. "Οπως έςρυγαν καί άπβ
τάς νήσβυς τοϋ 'Ιονίοο πβλά-
γβυς. 'Ενφ οί Τβΰρκβι, έπα-
ναλαμδάνω, 8ά φύγβων μονον
εάν πολεμήβωμεν εναντίον
των καϊ τβύς νικήσωμεν.
Ο 05 έμ ί οί ουνεπως ύ«ά.ρχ<:ι άμ- φιββλία δτι 6 κ. Μακάριος διέ- πραίβν, βν ψυχρώ καί «κ π ρ β μ ε λ έ τ η 5» τό εγ- κλ^μα τίκ έοχάτηβ,/καΓτά τής γενετείρας τον, προδβσίας, διά τβ ότΓβΐον βά κληθή νά λογοδβ- τήση έν καιρώ, διότι ή μ « Ρ - τ υ ρ ι κ ή 'Ελληνικη Μεγα- λόνηοβί δέν είναι -*««« φαΐ- νεται νά νομίξίΐ- τιμάριόν τβυ. ως, πρός έκκςυΒάρ ώντιδρώντων σουλτάν ιικών λαιοτοι/ρκικών έχδρών ..„ .»«- τουρκΐικής μετοπτολπΐύσ&ως. Καί ήκούοντο, έττΐιμόνως καί σ-κοττίμως, τβ νέα σνν&ηιμοΓΓΟ.·: «Κάτ« ή τι»^ ροιννία! Ζητω ή 'Ελευθεοια! Ζή- Ή Κ«νο-ταντινούττολις έττανηγύ- ριξε. ΓϊίλήίΒη λαοϋ, ίίλα τα εβνη: Μοι/αουλμάνοι^ Χριστιανοί, Έ- δραΐοι καί άλλοι ύττήκοοι, τής όςλ- λοτε μεγόλη,ς κοοί κρατσιάς όθω- μανικής αύτοκροττορίας, ή όποία ευρίσκετο, ή'5η, έν διαλύσε έθ καταστασιν, ώς άντι&ραοτικοΐ καΐ έχσροί τής πατρίδος! Καί, λοιττόν! "Ολοι, αχεδόν, εί¬ χον ιέξοπτατηθη, έκ ττρώτης δψ εκ των ττοικίλων εξωτερικών, χαρίο-ΤΜν καί άττατηλών έκΟηΛώσε- »ν τής πλαΐτής έκείνης και βνη- σιγενοι/ς Ελευθερίας και τής επι¬ τευχθείσης, δη&ίν, σιιναδειλφώσεω': καί πλήρους ισοτητος των εθνών, έντός τη άνέκαθ π«ντ)γυριστών. Στρατιτωτική όρ- χηοτρα έπαιάνιζε τα έπινίκια νεο- τουρκικά άσματα τής έποχής. Ά- φοϋ όττεβιβάσβηισαν προηγουμένης της όρχήστρας χαί τουρκικών και ελληνικόν σημαΐων, μετέβησαν ο¬ λοι έν μέσω ζητωκραυγών καί έν- θουσιωοών έκδΐ)λώσεων καί συνθη- μάτων, είς τόν Ιερόν Ναόν τής Κοινότητος. Πολιτΐικοί καΐ στρα- τια-τικοί, χοτζάδες καί ίερεΐς καί έντός της άνέκαθεν άπροσαρμό- όλος ό άνάμικτος λο»ς. Ό Πι.τερ- στοι» πρός πασάν άναμόρφωσιν κοβιτς καί έγώ είχομεν εισέλθει βαρβαρικής έπι,κρατείας ι ΑΙ δο- *ίς τό "Αγιον Βήμα «αί πχχρηκο- λεραι Σειρήνες «(χον παρασύρει, , λουδΐτσομεν εκπληκτοι τα εξής- ής χ ταρασύρει, τάς άλλεπαλλήλως εκραγείσας, έν Κόλ ξής των τροΐξοίρχόντ«ν τής τε- &β Τ ι καί παρακμή, έβεω.ρι>6ησαν, πρός στι¬
γμήν, Ίσοι. πρός αλλήλους, καθ"
ολα, καΐ άγκτττιτοί άδελΦοί!
Πάνΐδημοι έορταί πανταχού, καΐ
λαϊκαί ο-υγ»<εντρώσεις. Σημαιοστο- λισμοί καί Φωταψίαι, Όρχήστραι καΐ οίσιματα καΐ έττίκαιρα τραγού- δια. Κραυγαΐ άγαλλιάοχως καΐ χαρμόσ«/νοι έκδηλώσεις. Άκόμη, δέ, καί άδελφικοί έναγκαΐλισμοί, μέ συγκινήσδις και δακρυα, καΐ θερμοί άσττασμοί! Διότι ό... Ίούδας είναι πανταχοΰ παρών, καί ετοιμος νά προσφέρη τό δό- λιον φίλημο) είς φίλονς καΐ έχ- θρούς! Είχε πέσει, πλέον, ή τυ- ροννία. . . Θά είχομεν είς το ε¬ ξής, Ί'σα δικαιώματα ολοι, καί ά- νάλογα καθτίκοντα πρός την άνο>
γεννομένηνόΐγαπτητήν μας
δα! Καΐ θά έπηκολούθει
^«Ιε6^; πονΤΜοκά- ( ΕΙδ .«.ν, « ******?■
«Ιχεν ιώιαιτέρας συνομι-'σουν τότε «ί πρόσφατβι α -
1 -- ' - χ ΐ)
V
Τ β Ι κ»Ι η ί*ν
λίας με τόν μ ο ι
κ Ίοσιτοαν, η μ*
. α ί ο ν ; ν α ι α
Άγγλβυς κ λ η_τ ι
καί, καθ1 βλβκλή-
ΪΡ^.^Ζ^^^
"«ί μβ την δβλιοφθβρβα τβΰ τού -είς απάντησιν των
Κυπριακβύ αγώνος, την κ. καλύψεωνι τού »
Βαρδάραν Κάσλ, οί έβναρχι- άναλαμδανει ά κ
ε Ρ
άπβ-
δτι
α ί χ ν
χβι ούμββυλβι —πλήν μι«5
4ύβ έςαιρέσεων, έτρ.ιδαν άπβ
ινββυσιααμόν τάς χβίρας καί
4/τρβπαγάνδιζαν «ο ύ ρ μ λ ι
ίτ β ρ μ ττ ι» την διπλωματι¬
κήν Ικανότητα τοΰ πάτρωνός
ο καί τού
ήν Ικη
των Αρχιεπίσκοπον καί τού
λών άπβ-
την ευθύνην διά την υπογρα¬
φήν, των άντεβνικών συμ-
φωνιών τής Ζνρίχης καί τοΰ
Λονδίνον, διά των οποίων ε¬
δολοφονήθη ΑΝΑΝΔΡΩΣ} ίΐ
Κυπριακή 'Ελιευβερία
Ή ποοκληβεϊσα είς το
ΓτΓν^αχνλ^άπ'β-ίβνος άν^γ,,τος ΕημΙ«.
κ ωμ ι κ β_τ Ρ>α- ίτοθ βγκλήμχτος τοΰ *·----
ργ
4βχών των, κ ω μ ι κ ο ρ
Ϋ ι κ β ν υπουργόν των »-
Ι^χτερικών τής ώυστήνβυ
>ΓΤωραί'βμωζ πον δέν είναι
ό ά πάρ&Ι λν6ρω«««
Τωραμζ
δυνατόν νά νπάρ&Ι λ
ϊχων τόν κοινόν νβ6ν> *
ποίβς νά άδτποη
λέ *
Τ *"
γίϊί τβΰ Κυπρκ*κ©ΰ
τβύςϋννχαί τής « *.»
χ τ β υ Β&ετχννικηί
χιβχρατίαί, ποία έπιχε
τ« «ά έμύρουν ργ ,
οώται καί βΐ δοΰλ©ι των υπη
ρετών τβν Τζών Φόστερ Νταλ
λες, οι« νά ύ^
ί
ϊβλεθρί
την βπβίαν ίφηρμβοβν β
τού Κυπριακβν 4 Μακαριος
"Αύτη είναι οτ-Υ
ή πραγματικότης- Πασά
λη εκδοχή αποτελεί Φ « ν *-
* η ν καί Αποβλέπει βΙ« έ$«"
«ΐη,σιν τβΰ "Εβνβνί, τβν 4-
"«··(» βμως ίχ«, «ρό ηολΛβυ,
«έ»ντλιιβή ή θΤί
Ε
τβΰ βγκλήματος τοΰ αρ
δέν είναι 6έ&αια δννατβν να
έπανβρθωθή διά τής καταδίκης
καί τοΰ στινματιομοΰ τβν. "Ο¬
πως διά τής καταδίκης τών"Εξ,
δέν άπεσο4ήθη<ϊ«ν τα ά π ε ε- ρ ί γ ρ α π τ α δεινά, τα όποία υπέστη ό Έλληνισμβς άπδ~τήν Μικρασιβιτικην τ ρ α γ ω δ ίαν. Πρέηει έν τούτοις νά ηξ.<*τ Β Α Ρ Υ £ έ-1 της κεφαλής των £νόχων, ό πέλεκυς τίίς Έ- θνικής Νεμέσεως, χάριν τούλα· χιστβν τής Ιστβρικής τβΰ ""- βιΐους ύατ&ροςρημΐας. ΜΙΧ. ΚΑΛΟΣ Ε- ίΡΜ(ΦΡΟ!ΙΤΟΙΙ 1ΪΙΤΒΜ* Τό έκλογικόν δ έ»ντλιιβή ή υπμ "Είναι καιρόί νά τεθή επ· »«?*λής τού ΙΕΡΟΥ Κνποια- *·& αγώνος ήγ«τη« · * « ' ν*ί, άντάίιος των προσδοκ" ^ν τβΰ "Εθνους. Άγωνιστης Ηέ οθίνος καί ψνα»*ην δννα- Η«ν ά κ α τ ά 6 λ ί» τ β ν. «τοιιιβί νά θυσιάστι κα4 αντην *»βμη την ζωήν τβυ, δια την **ελιυββρωοιν τής γβνβτβι- Ρ*« τού, χωρίς νά τταραο6 ^ «πβ τβ *σμ« των ξ ν«δβύλων ϊβ 'β β - «δβύλων ϊρ 'β 4έ Μακάριος. αν διατηΡΠ ιΧνη 'Ελληνικβύ πατριωτι- °»»βδ, βφείλει νά άπ«ο *»ν«στήριβν, βπβυ θά μ ν>3 την «ερί αντβΰ κρίσιν της
*δά ίστορίας»
*δ«κάοτβν ίστρς
, Αύτά περιελάμδ>ανίν επί λε-
» τβ δημβσιενθέν τοτε οχβ-
:'Χβν άρδρον μόν.
'Κ«» τώρα πβϋ τβ έγχλημ*
νλέή άδεί/8η
η *πς
ίκ των άποκαλυψεωΛ"
Δερ-
κ
'Ελευβε-
ι κ « ί·
ώ< Λ ευκολίας ~~ καί ή Κνπριακη Γ* «τάφη β ρ ι α τ '* τής επαναφοράν _____είς την____ των Τούρκων, οί ©««.«ι «μεταχλητωί νεηιβυλβτκτ»» διοι τΛί οννθήκης έκλογι τού όττοίου διενηργή€|ηισα>/ αί τε¬
λευταίαι 6ημοτικα' εκλογαι, καθι-
τού
π.ρος
αττΌ/κλειστικόν
πατρί-
γενική
πρόοδος καΐ μ·γάλη ευτυχία! Καί
3·ί μουσουλμάνοι βά έστρατολο-
,οΓ:ντο καΐ ί?ά προήγοντο εί; όξι&.
ματικούς. Θά διωρίξοντο είς ανω¬
τέρας καΐ άνωτάτας πολιτικάς
κ αί κυβερνητικάς θέσεις. Θά έλάμ-
βανον ύψηλά άξιώματα, βά έξε-
λέγοντο δέ, καΐ βονλευταί. . .
"Ολα δμως, αύτά, ήσαν προσω-
ρινά, χαλαρά καί φαινομενικά.
Διότι έπήλθον, μετ" ολίγον, τα
γνωΌτά είς τούς έπιξώντας σήμε¬
ρον όλέθρια αποτελέαματα. "Ολα
«μάς βγήκαν ξυνά», καβώς ά—ε-
δείχθη, έκ των υστέρων, δταν «ε-
ττεσεν ή λεοντή τού δνου»! δταν
ό—εκαλύφθη καί ώργίασεν ή σα¬
τόν ι κή διακυβέρνησις καΐ νεο-
τουρκική πολιτειαι Καΐ μάλιστα,
χάρις είς τάς ύποΒουλους άνθϊλ-
ληνΐ'κάς ΰποδε-ίξεις καί τάς έγ-
κληματικάς συνεργασίας διαφό¬
ρων άσπόνδων φί^ον κοχ συμμά-
χων, Μεγάλων, τότε, Δυνάμεων,
αί οποίαι απετέλουν την μεγάλην
ηθικήν, πολιτικήν και διπλωματι¬
κήν, άλλά καί «έριμαφρόδπον», δ-
πως συνήθως, άδυνοΐμίαν τής Εϋ-
ρώττηις!
"Εάν οί Παλαιότουρκοι ήσαν κα-
«οί, οί Νεότουρ<οι ό—Εΐ6«ίχεητε.ν κόΐΜκττοι, καί περισότερον μυσα- ροί κυβερνήται καί οί πλέαν μιση- τοΐ έχθροί καί άπαίσιοι δολοφό- νοι τού ύποδούλου 'Ελληνισιμού'. Αί όδυνηραΐ συνέττειαι καί τα έξον- τωτικά επακόλουδα τής μεταπολι- τεύσεως τής Τονρκίας, είς 6άρος δχι μόνον των μή μονσουλμανικών έθνίκοτήΐτων (έκτός των Εβραί¬ ων), άλλά και των Παλαιοτούρ- κων, καί οίλλων μωαμεθανικών φυ- λών, κοίσ' αττασβν την έττ.κράτειαν, είναι, εΙσέτι, ττρόσΦατα, σχεδόν, καί άλί»σμόνητα! Καί 6ά τα άνα- γράφη είς αίώνα τόν άπαντα ή 'Ελληνική καί ή παγκόσμιος Ί- στορία, είς τάς μβλανάς της καΐ μελαγχολικάς σελίδας. Καί θά έν- θυμούντοοι, πάντοτε,, οί "Ελληνες χαί αί λοιτταΐ έθνότητες, αί όποϊοι ύπέστησβν τα ττάνδεινα, θά ενθυ¬ μούνται την εποχήν εκείνην, κατά την οποίαν εθρήνουν γοερώς καί άνβστέναζον, μοιρολογοΰντες διά τούς νεκροΰς των, καΐ διά τα ΐδι- κά των παθημο—α, καί έλεγον: «έιβγάτε σεϊς οί ,ττεθαιμέ«3ΐ, >νά
ής ργσας, έν Ι ϊ ν τροΐξοίρχόντ«ν τής τε-
Κωνσταντινοι-όλει καί αλλαχού, λετης πϋφ&αβΐ. ίνα Τουρκον σα-
σοι/λτανικάς καί ■ηαλαιοτουρκικάι; ρικοφόρον Χότζαν καί τόν τότε ίε-
*--·>· ... ρατικώς προϊστάμενον τής ένορίας,
τόν σεβάσιμιον γέροντα Άρχιμαν-
δρίτην, μακαρίτην ΝεόΦυτον. Τοΰς
διέταιζε νά καΐθήσονν έμτι^οσβεν
τής Άγίας Τραττέζης, ό «Ις άττέ-
ναντι τού ολλου, καί νά έναγκαλι-
<χβο0ν, τούς ττχριέΛαλε κατόπιν καί ττεριέδεσε διά δύο μεγάλων ση- ώντιδρόσεις, τάς οποίας κοσέπντ- ξαν εις τό αΤμα, ά—ραπιαίως καΐ άριστοτεχνικώς Ι Διωργανώνοντο, λοιττόν, <τνχνά- κιάς, κβί, ιδίως, τάς Κυριακάς, τταλλαϊκαΐ τε'λβταί κα,ί ττανηγυρι- σμσί, είς διάφορα κέντρα καί συν¬ οικίας τής Ι^ωτενουσης, των Πριγκηττοννήσων καί των έκατί- τού Βοοπτόρου παραλιακων ττροαΐ—τείων. Και έξεδηιλώνετο γί- νπκός ό ένθουσιαοιμός, γνήσιος, ή ύποκριτικος, διά τόν φόβον των Ιουδαίων Νΐίοτούρκκν, διά την έ-ττελβούσαν συναδέλφωσιν τής άνα- γεντνδησομένης, ττλέον, <Νέας Τουρ¬ κίας! «Γιασασήν Χουριέτ. . ·» «αι «ένβέρ κοϋς Νισζη»!, ή β—αισία «μαφία» των κβκοιί|ργ»ν «Ντον- μέδων»! Γίαραβέτω, ώς ένδειξιν, μίαν των σκοΊτίμων εκείνον καί τεχνη- τών ττανηγνρικών τχλεττών ττρός τταρα-ιτλάνηιθΊν των άδελφών λαικών μαζών: τΗτο θέρρος «αί έττοχή των σχολικών διακο.των τού 1908. ΕΤχον μεταβή, διά δυό τρ€Ϊς ημέ¬ ρας, ε:'ς τό τΐρττνόν προάστειον τοΰ Βασ—όρου Μττογιοθκ Ντΐρέ, τόν ρωμαντικόν Βοί5νρρνακα. Συ- νηντήθην μέ τόν έκεϊ τταραβερίζοντα "τό-ΐί αΓνο,τΐηπ^ΚΊ Ιμου Γ4ι^έ»·«οι>
(Κυριακόν) Πιδέρκο·6ιτς. Σέρβος
έκ πατρός, εΤχε μητέρα έλληνίδα
έκ τής περιφερείας τής Θεσσαλο¬
νίκης, παρά τής ό-τοίας ίίχε λά-
6ει μόρφ«3·ιν ελληνικήν. 'Εσττού-
ζ την έττοχήν έκ«ίνην είς την
©ίθλογικήν Σχολήν τής Χάλκης,
ώς ϊ—ότροφος τής Σ«ρβι<κής Κυ¬ βερνήσεως, έκ τής οποίας άπεψοί- τησϊ τό 1910. Άιπό πολλών ήδη έ- τών, υπό τό δναμα Αίμιλιανός, εΤνοοι έττίσκοπος τοΰ Τιμόκ έν Γιουγκοσλαυία. Εξήλθομεν είς περίττατον άνά την ωραίαν προκυμαίαν, ζη τες ττερΐ των γεγονότων των ήμΐ- ρών έκείνων. "Ετυχε, »ά είναι ή- μέρα Κκριακή. Πλήθος δέ έντοττί- ων καί τταραθεριζόντων, όμογΐνών, τούρκων, αλΐλων έβνικοτήτων καΐ Εΰρωτταίων ττί-ρ ι εφέρετο άνά την παραλίαν ή έκάθητο είς τα διάί*>-
ρ-α παρά την &άλασσαν έξοχικά
κέντρα.
Αίφνης, προσέτρεξαν δλοι, κα¬
βώς «αί ημείς, πρός την αποβά¬
θραν των άτμοπλοίων τής συγκοι-
νωνίας τού Βοσπόρου. Έντός ο¬
λίγων λεπτόν, εΤχε συρρ:ύσει καί
όλόκληρος σχεδόν ό τπληθΐίτμός
τού έξοχικοθ προαστείου. Προσήγ-
γισεν είς την άττοβοθραν σημαιο-
στόλιστον άτμό.τιλοιον τής γροίμ-
μής Σιρκείτζτϊ (Κ«ν—αντινονπό-
ΜΙα άληθινή κα! συγκινητική Ιστορία
ΤΟ 8ΑΥΜΑΤΗΓ ΠΡΟΐΦϊΓΙΚίΙΙ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ
Τού κ. ΜΙΧ. ΗΛΙΑΔΟΥ, τ. προξένου Μ. ΒρεταννΙας
'Ετταναλαμβάνω τόν πρόλογο ττοΰ σεισμοϋς ή αλλους λόνους, άλλά ι νο. "Ερχομαι είς τό θβμα τό όττοί-
εκαμον είς μίαν άλλην Ιστορίαν ι διά την Συύονην ιιι'~ ,ιήιη. »■■'«»— Ι— β^—~. _^ ι—-λ.-. «------ ?. -»
εκαμον είς μίαν άλλην Ιστορίαν
είς την όποιαν μοί έόοθη ή ιύκαι-
ρια νά έξυμνήσω τα εΰγχνικά αί-
θή ό
ξμή
σθήματα ενός
καί ενός
καλτηγητοϋ τής φιλολογιας.
"Υποιρχουν ττερι^-τάσεις τΐού δί¬
δεται ή εύκαιρία νά δης ότι καί την
εποχήν ττοθ διατρέχομεν περίοδον
κοινωνικής άττοσι/νΰέο'εως ή όποία
έπηρΐάςει τό άτομον, κατά την ο¬
ποίαν αί λέξεις φιλία, εύγνωμο-
σύνη, σεβασμός, φιλανβρωιπια, εί¬
ναι λέςεις πού έχασαν την σημασί¬
αν των καί άνήκουν είς την ιστο¬
ρίαν δτι μολοντούτο έξακολουθεϊς
νά βλέπης καί κατά την περίοδον
αύτην άνθρώπους μέ ευγένειαν
αίσ&ημάτων, πολιτισμού καϊ ψι/χι-
κήν άνωτερότητα καί αντιθέτως
καί αλλους -ττολλοΰς μέ καταφαίή
κοτωτερότητα.
Την εποχήν αυτήν τής κοινωνι-
κής άποσυνθέσεως ό εντιμος προ-
στταθεϊ νά άντλήση δύναμιν έχ το-ύ
μαΐων, τουρκικής καί έλλην ικής
έκεΐνοι δέ σιτνδεδεμένοι τοιουτο¬
τρόπως, ήοττάσθτνταν αλλήλους ά-
&ελφΐικώς, υπό τούς ήχους τής
παιανιζούσης άρχηστρας καί τάς
ζητωκραυγάς τού άλλοΦρονος πλή-
9ους «Γιασασήν Χουριέτ, Άντα-
λέτ, Μουο-αβάτ. . .»! τΗτο μία
ζωηρά συιμβολική παράστασις
συμφιλιώσεως τοΰ Στανροΰ καί
τής Ημισελήνου, καί σνναδελΦώ-
σεως των μέχρι τότε έχθρενομέ-
νων μεταξύ των καί άλληλομισου-
μένων λαών! Πολλοϊ τοΰρκοι, ή-
μετέροι καί ξένοι, εΤχον συγ-κινη-
θή δαϊύτατα καί έδάκρυον ειλι¬
κρινώς! "Ολοι δέ, έξερρηγνύοντο
είς έν9ουσιώδεις ζητωκραυγάς καί
συνθήματα τής άδελφΐ'κής έξισώ-
σχως!
Μεθ' δ τό πλήθος εξήλθεν έκ
τού ΝσοΟ, οί δέ .τροσελθόντες
«θεατρΐνοι» πανηγνρισταί επανήλ-
βτν. ιιέ την ιδίαν ττομπήν, είς τό
άναμένον αύτοΰς άτιμόπλοιον διά
νά έπβνοΛάβουν τή Ιδίοτν «παρά-
στασιν» και αλλαχού! Εξήλθομεν
καί ημείς, έγώ καΐ ό Πιπέρκοβιτς,
«βονμάζοντες τό γεγονός»!
Καί είχομεν δίκαιον. «Κατι μάς
ΒΧιεγε μέσα μας. . .». Καϊ πραγμα¬
τικώς: Δέν .τοτρήλβε κατόπιν πο¬
λύς καιρός. Καΐ τα βαθμιαίως
έττελθόντο: άλλεττάλληλα άντίθετσ
γεγονότα άπέδειξαν, δτι 8λα »τ-
σαν υπουλα προσχήματα καί σκό-
πιμθι σκηνοβεσίαι, ττρός Εντεχνον
προπαρασκευήν καί άμείλικτον
έ*αρυογήν των τεκταινομένων υ¬
πό τής νεοτονρκικής σπιίρας
Καί διελύθησαν ώς στιγμιαϊα δ-
νειρα, αί έλττίδες και α| προσδο-
κίαι των έ&νών. Καί κατέρρευσαν,
πολλάκις, είς σωροΰς έρειπίων
καϊ είς στάχτην, πανάρχαια κτί-
σματα και ?ργα πθλιτισμοΰ ΚοΙ
έληστεύθησαν νταί άνηρπάγησαν
πΐριουσίαι μυθώδεις. Καΐ έξωρί-
σθησαν, έσφάγησαν, ή έξεττατρί-
σθησαν κακήν «ακώς, μυριά£ες μυ-
ριάδων άτυχών ?υμά·των! Καί έδι-
καιώθη, τότε, ό άείμνηστος Πα¬
τριάρχης Ίωακείμ ό Γ', ώς «μάν-
τιγ κ όν ώ ν»! Άλλ' ή αίωνία μας
Φυλή «ή Άθάνατη 'Ελλάδα ποτέ
δέν πεθαίνει». Και δσα άπωλέσδη-
σαν «πάλι μέ χρόνους καί καιρούς
πάλι δικά μας θαναι»!
Παλαιός Κωνσταντινουττολίτης
διά τή* Σμύρνην μία μόνη νύχτα
Φοβερή εβιι" άληισμόνητη ήτο ίπ-αρκής
διά νά ευρεθούν χιλιοχνες άνθρω-
ποι άνυπόδητοι γυμνοί άναζητούν-
τες την σωτηρίαν άπό μίαν άγνω¬
στον δύναμιν.
Υπό ποίας συνθήκας μετΐφέρ-
θΐ)σ«ν είς την ■Ελλάδα σάς είναι
γνωστόν καί ότι ή πατρίς των τούς
εδέχθη μέ άνοικτάς άγκό4λας καΐ
τούς τταρέσχε πάσαν δυνατήν έ-τι-
κουρίαν καί τοΰς έν&βάρρυνε είς
τό νά άντΐιμετωπίσουν την κατά-
ιστασιν ή όποία παρουσιάσθΐ) άπελ
πιστική, άθεράπευτος.
Δύο ετη μετά την άφιξιν των
έξηκολού9ουν .τολλοΐ νά διαμένουν
έντός σχολείων, θεάτρων, άκόμη
καί έντός παλαιών άνακτόρων.
Αύτά συνέβαινον έντός των Ά-
6ηνών, έκτός των Άθηνώ, έντός
σχηνών, ξυλίνων τταραγκών, άκόμα
καΐ έ~ός σπηλαίων. Ευθύς πού τό
κράτ&ς τούςπαρεχώρησε γαίας καΐ
ήβικού νά άρυσ*>ή θάρρος καί σθέ- ήρχισαν νά τάς καλλΐΐ,ργούν έχτο-
νος όπως παλαίση τόν άγώνα τής τε ά—εδείχβη είς τί συν«τέλεοχ ή
ζωής. Αλλά Φεϋ «ς μάτην αν καΐ έργατικότητά τους. Ή "Ελλάς ενα
ϊχει ολα τα προσοντα ζητεί νά το- | Κράτο.ς τότε άπό πέντε έκατομμυ-
ποθετηθή κάπου, άλλά ή τύχΐ) δέν
τόν εύνοεΐ ή δέν εχει τα μέσα.
Καί ευρίσκεται προ κενού, πα-
,βοίνει οηκοτοδίνην ψυχής έν ιμέσω
6ιαυγ«ίας πνεύματος «αί κατο— ί-
πτει κεραυνόπληκτος διότι τα
τραύματα τής ψυχής φονεύουν τα¬
χύτερον των τού σώματος. Ή τύ-
χη είναι όΐττατος άνυψώνε· γιά νά
κοταρρίψη, καί αντιθέτως.
Τα κατωτέρω ποΰ θά σάς διηγη-
βώ συνέβησαν είς την Νέαν Σμύρ¬
νην είς την οποίαν, ώς καταφαίνε-
ται έκ τού δοθέπος όνόματος κα-
τοικούν ώς επί τό .τΛεϊστον Μικρά-
σιάτες, ανθρωποι οί όποϊοι κατέ¬
φυγον μετά την καταστροφήν τής
Σμύρνης είς την μητέρα 'Ελλάδα.
'Εχρειασ&ησαν αίώνες διά νά μετα-
τραπή είς έρείπια ή πλησίον τής
Σμύρνης "ΕΦεσος, ή Κνωσσός
καΐ άλλαι πόλεις, τίς οίδε άπό
ον θά σάς τό διηγηθώ όπως μάς τό
έδιηιγήθη ό φίλος κ. Λεωνίδας, αν-
θρωπος μορφωνένος καΐ ό οποίος
κατέχη θέσιν ετμπιστηηικήν «Ις
μίαν άπό τάς μεγαλυτέρας έπι-
χιτιρησεις Αθηνών. Ό κ. Λεωνίδας
μοΰ έ&ιηγήθη τα άκόλουθα:
(2 λί)
τελευταίον)
Πρό μερΐΜών έττ««ν εγκατεστάθη
είς ίνα κεντρικόν δρόμον τής Ν.
Σμύρνης, είς την άδόν Όμήοον ά-
^ μέ την εξής- ίταγροφην:
ιΣταμάτης Ά-
μίλητο;». Κατόχηημα λέγοντας ϊ·
να μ<χρο μαγαζί μέ ίνα πάγκο χαί ΐμερικά ρώφια καί τό <τχ«τΐκόν ΰλι χον διά την εργασίαν τοΰ παπλωμα τα, οηλαδή βαμΛάοαα, ύφάαματα διαφόρων χ,ρωμάτων οιά την κατα- σν.ΐΐ<ήν <ττςκι>μάωτν καί μαξιλαριών
χαί μίαν ηλεκτρικήν μηκ,ανήν διά
τό άνοιγμα τού 6αμ6ακα)ϋ. ΊΛιοχτή
ται κα» προοχαπικό τής ώη*χειρήσε·
ί ό Σά ?
ρ
ω; είναι ό Σ
*χρή
?νας μ«Μρό-
ό ύ
ρια ψυχάς εδέησε νά δεχθή πρόσ¬
φυγας άπό περιττον ενα καί ήμισυ
έκαταμμΰρισν δηλαδή ενα αριθμόν
περίπου κατά ϊν τέταρτον άπό τόν
πληθυσμόν τον. Μέγα πρόβλημα.
Μέ τή δοθείσαν επικουρίαν τού
Κράτους καΐ μέ την έργατικότητά
τους, ό καθείς μέ την είδικότητά
τού καΐ ο.ύτοπεποίβησιν τα παρα-
χωρηθέντα είς οΰτούς χωράφΐα Νέ-
ας Σμύρνης, ώς έκ θαύματος, ϋ-
στερα άπό δεκάδα έτών μετΐτρά-
πησα,ιΐ είς πολυτελεΐς οικίας, είς
6ίλλας καΐ άκόμη τα πλέον πτωχι-
κά σττίτια μέ σχετικήν άνεσιν καί
νά τα διακρίνη τό νοικοκυριό ή κα¬
θαριότης. Σήμερον ή Νέα Σμύρνη
είναι ένας συνοικισμός μέ κινη-
ματογράφους, λέσχας μέ αιθούσας
διά διαλέ&ις, μέ Γυμνάτιον, μέ
ττολυτίΐλή εκκλησίαν την Άγίοτν
Φωτείνήν. "Ενα μέρος πολιτκτμέ-
γ; ς μρ
<ΐχοπικός τίχνίτης μέ%ρ«. τό .τολύ τότε δέχα έτών, ή άι&ελίρή τού, λί· γο μΐΛροτέρα άπ' αυτόν, ίνα μίχρό .τ«χοι0.ο -τχχι^Ι 11—12 έτών διά νά μεταφέρη τα Ετοιμα στρώματα καΐ μαξιλάρια στά οττίτια μέ Ενα ποδή λ Κόλ ένή λατο. Κεφόλαιο της χρής ^χρηπΗΐοποίτκίαν τάς οΐχονομίας τή; πρρανοχρερθιεΐστν; βιδΐλφή; ή ό¬ ποία έο/γαζομένη ώς «τηρέτρΐΛ Μ σειράν έτών *1χ* κοτορθώσει νά μαζΐψη τό απαιτούμενον ποσόν. "Ε- το-ι ετέθη είς λειτουργίαν ή έπνχεΐ- ρησις χαί ό φίλος μας Σταμάτης πάντα γΐΕλαστός·, χορουμβνος γύρν- ζε γύρω στό πάγγο τού μέ μ«/ά πρω τόφανη οιβελτωσύνη ράιβοντας τα οτρώματα καΐ ρίχνοντας καθβ τό¬ σο μιά βκκττική καλημερα στοΰς ιπεραστιχούς χωρΐς νά σααματά ου- τε λεπτά την ίργασία τού. "Εν τφ μ-εταξϋ ή ώδελφή κα* άλλαι βοη- θοϋσαν <ττό μαγαζΐ δσο μποροθσαν. Ή δουλειά πήιγαιητε ξ Συνέχεια εις την 2αν έΝθΙΙΣ ΕΚΚΛΗΣΙΝ ΚΑΙ ΟιΚΟΥΜΕΝΙΚΗ ΣΥΝΟΔΟΣ τ Άρχιμανδρίτου ΝΙΚ. ΒΑΦΕΙΔΟΥ, Καθηγητού Ή ε/ωσις των έκκλησιών είναι ό άπ' άρχής διηνεκης ποθος της 'Αγιας, ΚαθοΑΐχης καί Ά- Χ κΗΓΙ II ^ΠΒΙΙΕίΙ ΙίΙΡΔΙ Υπό τού κ. ΔΗΜ. ΚΑΡΛΒΕΛΗ Ή 'Εθ.ική άγωγή βατίζεται είς συναναστροφή, ή έλαττωματιική τό "Εθνικόν (δεώδχς. Εθνικόν δέ πρακτική μόρφωσι στό σχολειό, οΐ νέες φιλοσοφικές θεωρίες καί γενικά ό νεωτερισμός ποΰ γενι- νονται τα βου·ά καί οί λαγκοιδιές κά κατακλύζει σιγμερα δλ«ς τις ίδεώδες είναι ί5έα μέ ττλατειά νοια, στόν κύκλο τής οποίας κλεί ι>,,^τ,,τ.— ,3 Άριατειράς, ώς
ττροϊσταΐμένιων των ιμονάδων τής
Αυτοδιοικήσεως. Συνέβη δμωζ, είς
πλείστοος ττ«ρ.'τττώσεις, ν' απτϋβώ-
ση άκ.ρι6ϊ>ς τ' ώντίθετα άτΓοτελέ-
οτματα, διά τόν λόγον δτι τταλλοΐ
«δεξιοί» λεγόμ-ενοι καιΐ φερόμενοι
δημοτικ.σΐ σύμβουλσι, ιμέ... ρειυ-
στήν Γδε»λογιΐ«ήν σννείβηιΐιν, έττρο
διά λόγους ιτηροσωτΓΐκούς
,-„,. , ^ (ιβρον|τοΐλογ^οού<3, Γ^ ψη- ψίσοΐΛ/ ώς 6ηιμά>ρχους άριστερούς,
ή καΐ αντιθέτως. Ούτω, κατά τάς
ττροκριιμοπικάς 6ημαιρε»ίθς τής
παρίλθούσης Κυριακής είς την Ν.
Σμύρνην, οί μει<κ)>τιΦοΰντες άρι-
στεροί, άντΐ νά Ψηφίσουν τον τηλει
οψηφούντα Δήιμοορχον κ. Καρύλ-
λον, έψήΦιοΓαν, καττάτηιν, φυσικά,
δισπηρ<χγμ<ϊτεύσιειων, τόν Οττθι'ή'φισν τής άκροτς Δεξιώς, έξα—οστείλοτν- τες ειΐς... τΓερίίττατον τας ί5€.ολογι- κάς κοοΐ ηθικάς των αρχάς ' Κητ! 6έν γνωρίζομεν 'μεν τί θά κατά την άριστΊΐκήν ψηφοφορίαν τής ιΚυιριακής. Έκεΐνο δμως, τό οποίον γνωρίζομεν είναι, δτι έχρε- οκ6τ~σε τό έρμαΦρόδιτον αύτό έκλογικόν σύστη/μα, άττό τής ττρώ- της έφαρμογής τού καΐ δέον ν' άν- τ?κ ς έφρμής αταστ«3ή δ ,μέ βάσιν άτπ τό ττΛ£ΐοψηΦΐ·κι6ν κα'Α ·■- , θείας εκλογήν των Δήμαρχον «* - Κοινότητος, κατά -"»- βΐς την Δυστυχώς, αί πληγαί μας δέν έτΓουλώθησαν, καί τα μέχρι τούδε χυθέντα αΥματα είναι, άκόμη νω- πά, αί δέ μελαγχολικαι και άλη- σμόνητοι φυσιογνωμίαι των ττροσ- φιλών νεκρών μας, διαταράττονν, διαρκώς, μέ τα ότφωνα παράπονά των, τάς εύαισβήτους καρδίας των άτταρηγορήτως έπιζώντων! Καί -πράγμα τταράδοξον, ό άεί- μνηστος Πατριάρχης Ίωσκεΐμ ό Γ' είχε διαισθανβη ταυτα πάντα. Διότι, μόνος, σχεδόν, ό όξυδερ- κής έκεϊνος καΐ στοργικώτατος 'Ε- θνάρχης, είχεν, ευθύς έξ άρχής, τό θάρρος καί την ειλικρίνειάν νά εκδηλώση τάς λογικάς καί δι¬ καίας αυτού έπιφυλάξεις διά την νεοτουρκικήν μεταττολίτευσιν. Εΐ- χε προίδει τούς ύποκρυπτομένους καί άνιέρους σκοπούς της και τα 6,αγραφόμενα ττρογράμματα δια τήν σχεδιαζομένττν παντοειδή κα- κοδακμονίαν, την έψαρμοσβησομε- νην βαβμιαίαν εξάντλησιν, και την α-, Κ,«νβΐκη>ιιένηιν τοιουτοτρόπως.
επιοΐΜΛ"1!""»··" · ' ,, . '
ττλήρη εξόντωσιν τού «οτίλαβωμε-
νου ραγιά»!
ττράξη
Τί, «μ»ς, τνδυνοίτο να
μόνος! Καΐ ττοΐος, ταχα, θα τον
«κουχ! Καί, μάλιστ«, άψου τον
,Η όμογ*νβίς!
ι δ>«ς ττβλλ°ι Πβλαιό-
Γεχ ^ την δυσ-
β,ο5ιν·μ*~ν ττρ«Υμ«τ,κό.
ιν «αι των1
πρ ε¬
έξ αυτού έξαρτάται ή ύπαρξις αυ¬
τού τούτου τού σύνολον ώς φυ-
λής. Τό έγώ δέν είναι τίποτα αλ-
λο παρά έκεϊνο ττοϋ τοτπεινώνει ε¬
να λαό καί τόν κάνει νά καταπί-
.ττη καί ώς "Εθνος καί ώς Κρά-
τος. 'Επιβάλλεται λοιπόν τα στρα
Φούμε μέ νέα δύναμη καί μέ νέα
ττίστι πρός την άγωγή την 'Εθνι-
κή.
Διά νά επιτευχθή τούτο πρέ
πει νά καλλιεργηΐή πρωτίστως ή
Ιδέ ώ ίδ Ή ά
μέ τις ουναισθηιματΐκές άναμνή· εκδηλώσεις τής ζωής μας.
σεις ττοΰ προκαλίϋν ρίγη ΐεράς Τό "Εθνικόν Ιδεώδες είναι ή βά
συγκίνησις στΐς μικρές παιδικες σις τής 'Ελληνικής μας ζωής καί
ψυχές" είναι τα δημοτικά τραγού-
δια πού δίδουν ανώτερη πνοή χά
ράς και ένφουσιασμοϋ, είναι οί
παραδόσεις .τού στ' άλήθεια, αν
<αί λέγουν άπίστευτα ττρόίγματα, δμως έμπ-νέουν κώ μεγαλουργοΰν είναι οί ιένπίδες ποΰ πάντα ^ ξυ- ττνούν τήν νεότητα, είναι τέίλος οί στ»μα*ες, τα έμβλήματα καΐ Ύ*- νικά τα διάφορα έθνικά σύμβολα Γτού δΐ>μιουργούν, έξευγενίζου;
κσΐ έξυψώνουν τόν άνθρω.το καί
τού δίδουν πνοή, δύναμη, ένθου-
σιασμό. Τό έθνικό ίδεώδες, δυηυ
χώς σημερα δέν εχει την πρέπου
σα θέχι στή ζωή μοΐς. Ή δέ δια-
παιδαγώγησι των μΐκρων
μεγάλων δέν γίνετσι, όσον
πει καί δττως πρέττει.
Τα ηΒή και τα εθφό Μ«ς εχ0")1
έκφυλισβη, ό σεβασμός πρός τό
παρελβον εξέλειπεν, οί οικσγενεια
κοί δί.σ.μοί εχοι/ν χαλαρκ9ή χαι
α·, ηθικαι άξιαι εχουν χάσίΐ την
έλκΐΛΓτικόττκτά τους. ^ ,_-----. -Γ--------% -
'Εκεϊνο δμως που εχει ίοιαςου- Το οποίον δύναται νά το καταστή
σαν θέσιν σήμερα είς πολλους εί· <— ΐκανό νά αποκτήση την 'Εθνι- νσι τό έγώ καΐ μόνον τό έγώ. ^ Ι κή άγωγή στήν ήλικία τού. Γι' Τό έγώ ύπτερ'άΐνω δλων. Τό έγώ αύτό καί ή στενώτερη Πατρίδα είς κάβε πράξι. Τό έγώ καΐ ^ μό- ^ρέττει νά θεωρήται ώς άξίωμα ΰ- νον έγώ καΐ παντοΰ τό έγώ. 'Εσυ φίστης βαθμϊδος στήν σχολική δέν είσαι είλεγε κάποιος μέ κα- ( μσς μόρΦωσι σύμΦωνα μέ τήν ή ή στενώτερης Πατρίδας. Ή ά- γάττη πρός την Πατρίδα είναι επι τακτική. Διότι ή Πατρίδα εΐνοι τό «στηιμόνι» οπον ύφαίνονται δ- λΐς ο! ΐδέες καϊ έν συνδυασμώ πρός τίς υψηλές τοιαύτες μετου- σιούνται είς τό "Εθνικόν λεγόμε¬ νον ίδεώδες. Μόνον ή στενώτερη Ποτρ'δα είναι έκείνη πού δύναται νά διε- γείρη την χαράν, την ΰττερηφάνει- σν καΐ την άγςΊττην ττρός κά?ε ά · ερωπον, ιδιαιτέρα δμως τό παι5! χήν κοινωνικήν θέσιν πρός δ'λον, ι Παιδαγωγικήν αρχήν: τό έγγύς παοά νά μού κάνης την γεΦυασ. νά | ώς κάτ:πττρον τού μακρυνοϋ. Ακριβώς ή άρχή αύτη τής άς πβιδαγωγικής καί τής νέας ψυ>
περνώ άπό έττάνω σου^ Εγω και
τό έτόνιζε καί τό Ηλβγε τόσο π«ι-
στικά καί τόσο στοβΐρά καΐ π*ρή ' χολογίας είναι δύσκολη, δυσκολω-
φανα. ΟΙ άφορμές βεβαίως πρός τάτη. Ό διδάσκαλος ίδιαίτίρα
οντό είναι πολλές καΐ πβικίλες. ' πρέττει ν« ϊχτ) π·λήρτ| σνναίσθηση
"Οπως: ή άνώμαλη πολιτική κα- δτι είναι άττόγονος εκείνην πού έ-, σκείβ, Οίκογένεια, Πατρίδα.
Α κακή άνατροφή καΐ ή βημιονργηο-αν τβν άβάνβτον ττολΐΓ .....
ς ς
ποστολικής 'ε^κκλησιας» τού Χρι-
στού. Δηιλα5ή, αής Μί-γάλης Μή¬
τρος ήί-νν Ορΐοοοξου Ανατολι-
κης 'Εκκλησίας. Ή ί^κλησία αυ¬
τή, «ορΰοτομο^σα τόν Λόγον τής
ά/τκϊΐας», (Μχτποτε άττεμοικρύνΐιη
ιων αίωκων όρκνοίόξων οογματων
χαί των άττοστολικων και πατερι-
κών ποοραδόσεων. Αείπ-οτε, δέ, πό¬
θον εγκάρδιον εΐχε καί έχο, την έ¬
νωσιν &λων των χριστιανικών έκ-
κλησιών, διά την οποίαι εϋχεται,
καβ Ημέραν, είς τόν Θεάνθρωπον
Ιδρυτην αύτήις καί Είρηνοττοιόν
Αρχηγόν, Κυρίον ημών Ιησούς
Χριο'τόν. Εϋχ&ται, όπως ηϋχήθη
καί έκεϊνος, «ίνα πάντες ώσιν εν»,
εύχεται «υπέρ τής των πάντων έ-
καί
προστταοίΐαι ίκειναι αλλα ολατή-
Ρία καΐ αφορμάς. Η μέν ημετέρα
ιριο.υΊος εχκΛησια ΐ,ιχε συνι^^ως
περιστατικας ά>οιτκας εσνικής επι-
6ιωσεως καί ποΛΐτικους αερωποο-
σμους,
ΑΙ οέ
ι.κκιλησιαι της Δύιαεως τούς αντι-
χριστοκς έγω'σμούς α'τωΐ' περί έκ-
κΛησιοχττικής ιμονοχροιτοριας, ή
τάς έπιμονους φανατικας προπα¬
γάνδας.
Τοιουτοτρόπως
έξηκολοΰ9ησε.
Αυστυχώς ε.χκα διαφόρων αίτί-
ων καΐ άφορμών, άνεφαινησαν ευ¬
θύς έξ άρχής και έν συ.εχεία μι¬
κραί καί άσήμανττοι, ή μεγάλαι
καΐ σοβαραί, άττοκλίσεις καΐ άπο-
σχίσΕΐς. Παρουσιάσ3ησαν άλλά
καί παρουσιάζοντα! διαρκώς, σχί-
σματα καί αΐρέσεις, ών άπροσμέ-
τρητος είναι ι,δη ό άριθμός καΐ ι¬
δίως των προτεσταντιχών έκκλη-
σιών. 'ΑΙλλά καί έκπληικτικαΐ άμα,
καΐ άπογοητευτικαΐ αί δογμοοτικαΐ
καΐ αλλης φύσεως διαφοραί αυτών
άαό τής πρώτης καί καθαράς χρι-
στια.ικής πίστεως, τάξεως καΐ ζω¬
ής, καίώς καί μβταξΰ άλλήιλων. Μέ¬
χρι μάλιστα τού σημείου, ωστε με·
ρ.καί των έκκίλησιών νά είναι δχι
μόνον απλώς άντιχριστιανικαί, ά)"κ
λά χειρότεραι καί των μή χριστια-
νικών &ρησκειών, καί αυτών άχό-
μη τώ1» είδωλολατρικών. Διοτιουτε
Αγίαν Τριάδα παροδέχονται, άλλ'
οΰτε τόν ΧριΙττόν, ώς «Χριστόν
Κυρίου», καί «Λυτρωτήν τού Κό-
σμου» άναγν«*ρίζουν.
Καΐ ώς έκ τούτου προκνπτει τό ί
βασικό ζήτημα τού άΕυΐιίότου «τής
των πάντων ενώσεως», έΦ όσον δέν
συναισθανθούν βο·εύτατα, τάς πλά¬
των καί τας κοκσδοξίας, καΐ
δέν έπανέλ&ουν, μέ είλΐκρινή μ·ε-
τάνοιαν, είς την πρώτην και κα3α-
τών αίώ^ον πρός ένωσιν. Άλλ' άν- ραράν καί άμόλυντον όρθοδοξίοΐν.
τί της πραγμοιτικης συναισθΐ)^€ως | Ιΐυχονται δέ εγκαρδιως καί άνα-
1 * μένουν μετά πόθον ταχείαν τήν μετ1
αυτής ένωσιν.
'ΑλΛ' ήοη «πό τής ύκλογής καί
ένθρονίσβως τής Αυτού Άγκηητος
τού νέου ίΐάητα, σοβαρόν εκχλησια
στικόν γεγονός σννεκίνησε τόν
Χριιστιανικόν κόσμον. Ό νέος Πον-
τιφηί τής Ρώμης, ό μέγας ούτος
καΐ ισχυράς Άρχηγός τής Δυτι-
κής έκκλησιας, έδωκε τήν άφορ^
μην. "Οπως καί όίλλοιτε καί αλλοι
προκάτοχοί τού, άν«κίνησε τό ζή¬
τημα τής ενώσεως. Άττέλυσιε τήν
γνωστήΐι' τού ηδη εγκύκλιον καΐ ί-
κομεν έκκλησιν ινα ή Όρθόδοξος
τουλάχιστον 'Εκκλησίο την όποιαν
ή Δυτιική 'Εκκλτνσία θεωρ*·, άνέκα-
οεν ώς τόν ίσ-χυρότερον έκκλησια-
στικόν αυτής άντίτταίλον,προσίίχθη
είς συνεννόησιν δήθεν πρός ένω¬
σιν Και ιδιώριοχν έττιτρατάς καί
έιέτοίξε σχετικάς προετοιμασίας
ιπερί συγκλήσεως θύκουμενικής
Συνόδου. . .
Άλλ' έΦ' δσον ή έκκλησία τής
Ρώμης, ή την διοϋοχήν τού Απο¬
στόλου Πέτρου σκανδοιλωδώς ϊδιο-
ποιηβεϊτα ούτον δέ τούτον τόν Χρι¬
στόν, διά τού «Άίλαθιίτου Πάπα»,
καΐ έξακολουβεΐ, ή ι6ια σχεοον
βλ,όερα κατοΐστατις τής πρός αλ¬
λήλας άντι,ϋεσεως των έκχλησ.ών
και ή άΐ>υ>αμια της μετοςύ αυτών
συνεννοήσεως καί συμφωνίας. Τι
καί °-ν ήττο ειλικρινεστέρα, καί μό
νη όρβή, ή έπι^μια καί ή προσπά¬
θειαν τής 6ρι(οΐοόΙνου Άνατ. 'Εχ-
κλησίας! Καΐ όςυς ό πονος της!
Κολ, δίκαιον τό παράπονον! Χαι
άςίά οικτου ή ιώία, κατά τοΰς ουσ-
χειμέρους αΐω^ας, άξία άδελφικής
ουμπαραστασεως καΐ σωτηρίας
«έκ παντοίωι^ κινδυνων» καί όλο-
κληρωτικής σχεδόν έξσλοθρεύσεως,
καί άφανισιμού «όπτό πρόσωπον τής
γής»! Πλήν δυστυχώς, ό Παπισ>μός
καί ό Προτεοπταντισμός «ούκ ή-
βουλήθησαν ισυνιέναι»! "Ωστΐ ιά
εγκαΐοίλειψουν τα άσεβή των ιτχέ-
δια «.αί τα μισάδειλφα μέσα κατά
μέρος! Καΐ προβάλλουν, εισέτι,
μέχρι σήμεραν, τα α:ώνια συνΕή-
ματά των καί τάς συστηματικάς
ενεργείας: «Ό σκοπός άγιάζει τα
μέσα», «ό βά.ατος σου ζωή μου».
ΑΙ £έ ποικίλοιι προπσγάνοαι καί
οί έντεχνοι προσηλυτισμοΐ όργιώ-
ζουν, όηανταχού, είς βάρος τής ά-
τυχούς Όρθοδοξίας! Σκληροί, ΐ-
σως οί λόγοι ούτοι, κα! τραχε'αι
αί Φράσεις αύται. Ά>Α' ή άλήθεια
καίτοι πικρά, είναι άσίγηττος καί
δέν ΰποκρύπτεται.
Είναι, νσμι'ζω περιττόν, νά ά-
νοφέρω άλλας έικ-κΐλησίας έν Ά-
Φρική καΐ αλλαχού. Διότι αύται,
ένεκα καιρικών περιστάσΐων κα€ώς
κοί των περιποτειών πρός έττι 6 ί ώ¬
σιν αυτών, παρέμεινον έγγύς ή
ΖΖίΤ^ΧΈί** ^— μΤκρΓ^ς ϊΡΚν°πνευείατυ,ςκή;
1 Μάνδρας τού Χρι στού. Πλήν έν τού-
.Ι10"^™1. ιτοις' εΤναι °5ι«· συμπα3είας. Διό¬
τι έκδηλώνουν λύττηιν δι' εαυτάς.
Καί έχφράζουν πλήρη καΐ αμείωτον
καΐ χριστιανικής ζωής.
"Εγένοντο
άχρι τούδε, απόπειραι διά μέσου
τιτμόν, ττού έξοκολουθεϊ καΐ ση¬
μερα άκόμη νά οδηγή καΐ νά φω¬
τίζη τόν κόσμον, γιατί μόνον ετσι
3ά μ-τορέση, νά καλλιεργήση την
άγά/πη, τόν σεβασμό καΐ την πί-
στη πρός την Πατρίδα. Και ,μόνο
ετσι βά μπορέση νά στηρίξη τό
«'Εθνικό ίδεώδες» καί μόνον ετσι
θά μπορέση νά δώση στό παιδί
άγωγη 'Εθνικη, άρχίζοντας άπό
τή στενώτερη πατρίδα.
Ούτως τό Εθνικόν ίδεώδες θά
έχη ώς βάσιν τού την στενώτερη
πατρίδο). "Ολα σήμΐ-ρα τα "Εθνη
άγωνίζονται νά στηρίξουν την Ά-
γωγην τής νεολαίας των είς τό
μορφωτιχόν της στοιχείον, τής 'Ε-
θ,ικής ίδέας. Διότι ό 'Εθνικός έν-
βαυσιασμός είναι τό ΐσχυρότατον
καΐ τελειότατον δπλον εναντίον
οίουδήιτοτε έχθρίύ, ό οποίος θά
ήβελεν νά κατοΐλάβη τήν χώραν τού.
Μόνον Α στενώτερη πατρίδα μας
είναι έκε'ινη πού γεννάει τήν ψν-
χική άντοχή γιά τήν «Νίκη» κοτΐ
δι' οϋτής όλοκληρούται τό Εθνι¬
κόν ίδΐώδες, τό οποίον αναμφισβη¬
τήτως γεννάται άπό τήν έννοιαν
τής στενώτερης πατρίδας καΐ ό-
δηγεΐται καί είς την ένότητα τής
"Εθνΐικής ζωής πού τό παιδί σαν
μεγσλώση άποκτά πλέον συνείδη¬
σιν 'Εθνικής ασφαλείας καΐ χαί-
ρεται την ατομικήν ελευθερίαν καί
τό Εθνικόν μεγαλείον ποΰ γεννά
ή προσήΙλΗθτι στό τρίπτυχο: θβη-
ή ,
ώςέδοίγμάτιοχ, κατ' θυσίαν αντι-
καταστήσασα έπιμένει είς τα ΐ-
δ,α, τα παλαιά γνωστά ν
ά ά
γά νμ
τά της, τάς αυθαιρεσίας καΐ τρό-
.πους αύταρχίας, ουδέν πάλιιΐ' θά
προκύψη θετικόν καΐ ευχάριστον ά-
ττοτέλβσμα Διότι και τοόλιν θά ό>
νσγκασΕ>ή έν τέλει ό Πά—ας νά ό>
νοιφωνήσπ την γνωστήιιι Ιστορικήν
φράσιν «ουδέν έττοιήσαμεν»!
Τό Οικουμενικόν καβώς καΐ τα
αλλα όρϋόδοξα ΐΠατριαρχεϊα καί
αί λοιπαί έκκλησίαι τής Ανατολής
καΐ τής ΟΙχουμένης, δέ)ν θά ΰττοκύ-
ψουν δουλικώς υπό τοΰς πόδας τού
Πάπα, διά νά Ιλάβουν δή&εν παρ'
αυτού τάς ένωτικάς τρόπον τιινά,
εύλογίας! Διότι ό Πάητας δέν εί¬
ναι, εΐμή μόνον «ρπιτιυδ ίπΙβΓ ρβ-
Γ65», δηλαδή πρώτος μεταξύ ϊσων
έπισκόττων. Δέν άρκούν δέ μόνον οί
καλοί λόγοι άλλ' άπαιτοϋνται πρός
τούτθίς κβϊ ε)ργΙα| ιδιο/πιίστούνΐτοΐ
την καλήιν καΐ άδολον διάθεσιν,
πρός άδΐλφικήν πράγμοπι καΐ ϊσην
καθ' δλα συνεννόησιν καί άπόφα-
σιν περΐ ενώσεως.
Συνεπώς τό Οικουμενικόν Πα-
. τριαρχεΐον, δι' άντιμηνύματος αυ¬
τόν σεβασμόν αυτών πρός την γε- ΣΥΙΝΙΕΧΕΙΑ εις την 2αν σελίδβ
ΠΡΟΣΟΧΗ
Κρισκόμεθα είς την έξαιρετικως ευχάριστον θέσιν ν' άναγ-
γείλομεν είς τούς σνΛφρομητάς καΐ άνοΕγνώστσς μας, οί όττοίοι
δέν ηδυνήθησαν, παρα τήν επιθυμίαν των, ν' άττοκτήσουν ο'ικό-
πεδον άπό τα διατεθέντα ΰττό της εφημερίδος μας είς τάς πε¬
ριοχάς Δροσιάς, Διονύσου, Σταμάτας καΐ Μ. Πεύκου, μή εώνο-
ηθέντες είς τάς σχετικάς κληρώσεις, δτι, συνεπεΐς πρός τάς
δοθείσας ύττοσχέσεις μας, επετύχομεν νά εξασφαλίσωμεν καΐ
δι' αύτούς έξαιρετικά οΐχόπεδα ττευκο&ριθη, είς προνομιούχους
θέσεις των ττροαστείων Σταμάτας καΐ Μεγάλου Πεύκου, πού
θά παραχωρηθούν, είς αύτούς, διά κληρώσεως, υπό εύνοϊκωτά-
τους, πάντοτε, δρους.
Α'( ΟίκότΓεδο: Σταμάτας : ΠευκόΦυτος Εκτασις απέχουσα
500 μόνον μίτςκχ άπό τό τέρμα τής λεωφορεισκής γρσμμής.
Όρίζων άνατΓετΓταμένος. Πρός δρχ. 8.10 κατά τετρ. πήχυν.
Προκαταβολή 20% έπΐ τής άξίας των οΐκοπέδων. Δόσεις δρχ.
400 - 500 κατά μήνα.
Β' θίκόπεδο: Μεγάλου Πεύκου : Είς μαγευτικήν τταραθα-
λασσίαν θέσιν. "Αφθονα ττεΰκα. Συγχοινωνία τακτική. Νερό
άρτεσιανό έντός τού κτήματος. Πρός δρχ. 7 κατά τετρ. πήχυν.
Προκαταβολή δρχ. 1.000 δι* οΐκόττεδα τ«ν 1.000 ττήχεων καΐ
δρχ. 1.500 δι' οΐκοπεδα άν» των 1.500 ττήχεων. Δόσεΐς 6ρχ.
200 . 250 κατά μήνα.

ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΟΣ ΚΟΣΜΟΣ
"Οπτ«*ς προαναγγιίλαμε, έτελέ- κ. Ίωνος Δραγούμη θέλομεν 8τ|-
ββηκβ την 28 .5 . 59 σ-τήν αΐθουσα μοθΊεύσει — ροσεχώς.
τού «Παρνασσού» από τόν «Σύλ¬
λογον πρός διάβασιν τής Έθνικής
Μοασιικής», τό Μθθι«ρωμένον έτη-
ο·ιον «Εθνικόν μνημόσυνον τής
'Αλώσΐεως της Κωνοτταντιουπό-
Έχοροστάτησε εΐρ τό ιμινηιμόΐσν-
νον ό Έπίσκοπος 'Αιχαΐας κ. Ν'-
κόδημος καί μέσα αίς ατιμόσΦαι-
ρον γΐμάτη καττάνυξη καΑ συγκι¬
νηθή, έμινηιμόνενσε τα όνόματα
τού Αύτοκράΐτορος Κωνο~αντίνου
τού Παλαιολόγον καί των λοιττών
τελενταίωΛ' συν αύτω προμάχων
καί γενναίαν προασ—ιστών τής
Βασιλίδος τόν Πόλεων.
Ωμίλησε καταλλήλως πρός (την
περίστασιν ό Γεν. Γραμματεύς τού
Σύλλογον καί &ακεκριιμένος διχη-
γορας κ. "Ιων Δραγούμη ς, εξάρας
την ύψίστηιν Αξίαν της θυσίας τού
Αντακράτορος (Κωνσταντίνου τού
Παλαιολόγον και ττ|ν συμβολικήν
σημασίαν της διά τα μεγάλα Ιδα-
νΐικβ τού "Εθνονς. ώς παράδειγμα
κβί ώς πολύτιμον παρακαταθήκην
βιά τας έττερχοιμένας γενεάς των
'Ελλή η υέ
ς ρχμς γς
'Ελλήνων. Την υπέροχον όντως
Λπό τταίσης απόψεως όμιΐλίον τού
Ή αρίστα άργανωιμένιη χορ«-
δία τού Σύλλογον εΊ|>αλε έκκλη-
σιασ—ικούς ΰμνους 'καί ακολούθως
δημώδη άσματα της θράκης, της
Κρήτης, τού Πόντου, της Μακεδο-
νίας και τγκ, Ηπείρου, ώς θρήνους
και μοιρολόγια τού "Ελληνικόν
ΛοοοΟ 6λ«ν των Οεριοχών διά τό
θλιβερόν γεγονός τής άλώσεως τής
Κωνστταντ ι νού—όλεω ς.
•'Ο Κύπιριος Φοπη/τής κ. Αν¬
δρέας Παρισινός σ—ίγγειλε μέ μ«-
γάλη έττιτνχία πό Κυπριακό πτιοί-
ημα «Ή άντρειωρκαΐς τού Διβνή».
Τό ττυκνό άκρ,οατήρι© ζωηρά έ-
πενφήμησε οΊλους τοΰς έκτελεοττάς
τού ατΐλουσίου ποογράμματος. Καί
στό τέιλος διανειμήθηκαν τα κόλ-
λυβα τοΰ μνημόσυνον, ιπού καλ-
λιτβχνιικά είχον 6ιο}τΙοσ|μήσειι τό
δίσκο μέ τα καθαρώς βυζαντινοί
σύμβολα καί έμβλήιματα.
Ή ο«μνη αυτή πατρΊωτική εκ¬
δήλωσις τού «Σύλλογον —ρός 6ι-
άδοσιν τής «'ΕΙΘνικης Μουσικής,
—ου κάθε {τος λαμβώνε.1 αυθόρμη¬
τον λαϊκόν χαρακτήρα, είναι αξία
παντός έπαίνου, άλλά καί ένισχύ-
οιεως ήθιχής καί ΰλικής.
ΣΥΓΚΡΛΤΗΜΕΝΗ ΑΙΣΙΟΔΟΞΙΑ ΔΙΑ ΤΗΝ
ΠΡΟΟΔΟΝ ΕΡΓΑΣΙΩΝ ΤΩΝ ΥΠΟΥΡΓΟΝ
ΕΙΣ ΤΗΝ ΣΥΝΑΙΑΣΚΕΨΙΝ ΤΗΣ ΓΕΝΕΥΗΣ
ΣΥΣΚΕΨΕΙ! ΔΙΑ ΤΑ ΠΡΟΣΦΥΠΚΑ
Είς τα γσαφεΐα τού «Προσφι> τού περιουσίας, ώς καί διά την
γικοΰ Κόσιμου» συνήλθον είς πρώ¬
την σύσκεψιν τα ιμέλη τής Κεντρι¬
κάς Έ—ιτροπή'ς Προσφύγων (Κ.
Ε.Π.), πρός μελέτην των όκκιρε-
μών —ροσφυγικών ζητημάτων, των
ότΓοίον κΟθικττερεΤ επικινδύνως ή
έπΐλνσις, (δία 6σον άφορά την ο—έ
γασιν των ατβίλαιών άστων προσ¬
φύγων καί ττν άξιοποίηισιν της αν¬
ταλλαξίμου μουσΌυλμανιικής ακινή
ττροώθησιν τής 6ιευ<&τηοΐεώς των, κατά τρόττον ταχύν καί ένδεδει- γμένον. Κατα τάς πληροφορίας ιμας, διά τοθς ίδίους λόγους, έ—ραγιμα- τοττοιήθη, τφό ημερών, είς Βόλον τταμ/προσφυγική, σνγκιένηρωσις, λε- τΐΓΤομίρείας ττις όττοίας θά δημο¬ σιεύσωμεν είς τό ττροΐσεχές μας φύλλον. ΗΙ1101ΙΤΙΙΙΣ ΤΟΤ ΣΤΑΑΟΓΟΤ ΒΒΡ00Α0Σ. ΗΕΡΑΤΣΙΙΙΙΟΤ ΓΒΝΒΤΉ, 2«.— Οί ΐκουργοΐ Έξωτίνΐκών τώ ντεσιοιά<}<ον μεγά- λων δυνάιμεων θ/ά μεταχρέοουν σή» μεοον τόν τόπον των μυοτικόνν συ- νομιλιΰχν των διά τό μέλλον τήις Γε^μΛίνίας, άιπό τό άεροπλάνο ντοΰ ΆμεοοκανιχκχΟ ΰπουογοϋ των Εξω¬ τερικών κ. Κςίστιαν Χέιο/τεο είς τή νένταθθια: της 6ρ>ε.ταννι-
ΐ η ά
τ»ιπιοοσ<ι»τιειιϊχν ώδημονοΰν νά πληροφορηθοΰν δν οί ά>οχηγοί των κατώοθωσαν νά έΐεύ-
ρουν ιμίαν περισσότερον έλπιΐδοιφό-
ρον οδόν άγουσαν «Ις την έΛΪ.ιευ-
ξκν συμφωνίας^, «αιτά τήιν έχιφρα-
<*ν τοθ κ. Χέο/Τ£ν>
τάς εμπι¬
στευτικάς σννομιλίας των είς μέγα
ύπεο/ίνω τοθ ΆτλαντικοΟ,
ναιμένεται δτ υθά αρχίση περ·ι
ώ Γή
15.00 ώραν
Ιλώδοΐ, 5 μι.ιμ.).
ο
ρ ρ
(ωρα 'Ελ-
Τό μεταφοράν τόν κ. Χέιοτερ
■κιαΐ τους ουναδέλφους τού Βρ/εταν-
ινίας, Γαλλίας καί Σο6·ΐ€ττικής Ενώ¬
σεως ιάεροπλάνον ά·ν«ιμένεται δτι
Φά φθάση είς τό ώερΙ ώραν 12ην Γκιρήνοιν
ϊτς («δρα 'Ελλώδος 2 μ.μ.) τής
σήΐμειρον. Ώς γνοκττόν τοθ ί'δίου ά- μένου νά «ύξη(9οϋν οί «ιθανότητες
ιρροοτλάνου έπ;ι/6αιίνει καιΐι ό χ.. Μάκ έαπιτεύξεως προόδου θιά τής μυστι-
'Ελ Ρόυ, ΰΛουρτγός Άιμύνης των
Ήνωμ. Πολιτειών καί ιμέλος τής
υπό τόν κ. Χέρτερ' «ιμερι.κΛΐνικ.ής
(άντΐΛροσωπείας βίς τήιν Διάσκεψιν.
Κατά την γνώμην των δΐΛλωμα-
τικών παρατηρητών τό Φήμα συζη-
ό όϊ ά
ρηρ μ
τησεων τό όπβϊον προοφεριει τάς
(οαιλυτέρας έλπίίδας προόδου κατά
τάς μυστικάς σννομιλίας είναι ΐ-νας
προσωρννός οιαικανονισιμός, έπιτριέ-
«ων ιεΐς την Δύσιν νά ποιραιμείνη
είς τό Δυτικόν Βερολίνον.
Κατά πδσαν πυβ·ανότητα, είς τοΰς
έπυσήμους ΙέπΙ τοθ Τυιτου έκπροσώ-
ίΐους των τεσσάοων άντυιροσωοτει-
ών θά Ιδοίθοΰν οδηγίαι &τως άπο-
καλύψουν ούτοι όσον τό δυνατόν
Ολιγώτερα «ερΐ των συξητήσεων
τής μυστικήΓ συνεδριάσίεως, Λροκει-
κής διπλωματίας.
ΟΊ ενταύθα παρατηρήται"
λουν δτι αί, έλπώ&ες δι άμίαν ποό-
ο'δον ηυξήθησαν σημαντικώς άφ'
ής (επετεύχθη συμχραχνία Λ&οΙ διε-
ξαιγωγής ιμυστικής οτη«ε'ντνοήισι.ως
καΐ απεφάσισεν ό κ. Γκραμύκο να
παρακολουιθηστι κηδείαν τοθ Ντάλ-
λες- , ,
Σήμερον οί ύυτβυργοιι των τεσσα-
ρ*>ν μιεγάλων Ιδυνάιμεων θά άποφα-
σίσου νκερΐ τοϋ δ,ν θά σννεδρια-
σονν κοΑ αυριον, έν ολσμιειλείο: —
πράγμα τό οποίον θεωρεΐται πιθα¬
νόν — προκευμένο να. κερΐδτιθή, δ
,ς λόγ«ί» τήις βιημέρου 8ι-
ακοοττίς των έργ<ΚΜΛ» ντής ψεκας ΛΟΝΔΙΝΟΝ, 29.— Ό Ρώσος αλιστικών χωρών καί νά <«· π<& ττρωΘιΠΓθυργός κ. Κροθστσεφ, 6μι- ζουν μέ τό ττνρ. Ό λαός μα. 5, λών χθές είς ΚοΐΧττΐσισν, ιεγκατέλει- έτηθυμεΐ άτομικα 6~λα καί -^ ψεν δλα τά ττροσχήματα «αί ττρο-| λους _ οθτε είς τήιν Βαλκανΐιςτγ, ο(. έβη είς την διατύπωσιν νέων ατπρο τε €Ϊς την Ιταλίαν ή άλλαΛ Ι.» ^.χ, ..,·. ■.«-.™, . Πέραν της άν»τιέιρο ιό κ Κρο>ν—ιοτεφ δι
τον
ΕΠ.ΣΙΣ ΕΚΚΑΗΙΐαΠ - ΟΙΚΟΤΗΕΗΙΗΗ ΣΤΠΟΔΟΣ
Παρά τοϋ Τοττ ικοΰ Συλλόγου
ή €Πρόοδος> Δήιμου Κερατσινίου
άττεσταλη το κάτωθι έγγραφον
τφός την Πανελλήνιον Όιμοσ—ον*·
δίαν 'Αστέγων Άχτπών Προσφύγων
]·922, είς αττάντησΐιν τής γενομέ¬
νης δτιμοσιεθσεως είς την εφημερί¬
δα μας :
'Αριθ. Πραη. 40
Έν Πειραιεί τη 25 ΜαΤου 1959
'ΑΙξιότΐ'με κύριε Πρόεδρε,
Γικορίζοντες "Υμίν καθυσι[ερηιμέ
νην λήψιν τού Οττ' αριθ. 47)24.4.
1959 έγγράφου Σας, αφιχθέντος
μόλις την 14ην Μάϊον έ.€., 6ρατ-
τήμϊθα της εύκαιρίας νά φέρωμεν
βΐς γνώσιν "Υμών τά άκάλουθα :
1) Κατά την συνεδρίασιν τού
ΔιοικητΗβου ΣυμοουΛίου τής 14.
5.1959 ελήφθη τταμψηφεί άττόφα-
σις τού Σώμαχος, δ—ως διακόψω¬
μεν έττΐ τοΰ τηαρόντος -πάσαν μεθ'
Υμών συνεργασίαν καί £τταφήν,
διότι εκρίθη υφ' δλων των άμιλη-
των δτι ουδεμίαν ιμέχρι σήμερον
θετικήν ένίισχυσιν ή ηθικήν ονμ-α-
ραστασιν τταρέσχετε ήμΐν α—ό τής
θΛΚΓΓάσβως της ΌμοστΓονδίας μέ-
^μρ
2) Άιτοφαίνεται νά ιμή άπο-
<»Ταλ«η τά αίτούμενα, διά τοθ ώς βΤιρτ—αι έγγράφου Σας ττοσα, δβδομένου, δτι άπό —ολλοθ χρόνοι; έ—αύσςττϊ νά έ—ίκοινωνήτε ιμε τάς ζωντανάς -ροσφυγικάς δυνάμεις, αΐτινες τυγ^(άνουσιν αυταί α&τα αί κατα τοττοος Προσφυγικαϊ '& νωσεις καί Όργανώσεις καί ούχ αί άσώματοι καί άμαζοι Όμοσττόν δίαι. 3) ΠοθΡαππέμτΓει τό δέμα τ»ν σχέσεων Τοπικού Συλλόγοι» καί Πανελληνίου Όμοοτρονδίας νά ρυ- θμισθή. αίτπό την μέλλουσον νά τηροέλθη έκ των Άρχαΐιρβσιών τής 14.6.1959 νέαν Διοίκησιν, μόνην αρμόδιον νά δώση την έ σαν λύσιν. 4) Γκχρακαλεΐ "Υμάς, δπως ά- ΤΓθθτεί1λητ€ είς την τπαροϋσσν Δι¬ οίκησιν αντίγραφον τού εγκεκρι¬ μένου Κο-αστατικοΰ ή Όργανι- σιμοΰ Σας, τπρος 'μελέτην χούτου, 6τπί τφ τέλει νά θέση τουτο είς την κρίσιν τής, κατά την 14.6.59, ν^ν^μένης Γεν. Συνελεύσεως κα! την έκ ταύτης τφοελθούσαν νέαν Διοίκησιν, καί 5) Θεωρεϊ την καθιΛστερημένην καΐ έκτΓ^όβεσιμον ίτφόσικννησίν Σας, ώς έμ'μ<«σον άτιάνχησιν της κατα- χωρηθείσης είς τόν «Προσφυγικόν Κοσ>μον> δνκαίας διοομαρτυρίας
μας, τγτις έπικυροθπται καϊ αέβις.
Διατελοθμεν
ΑΛβτά οννΌΐδελφικων χαιρετι'σιμών
Ένταλη Διοικ. Συμοουλίου
Ό Πρόβδρος
©. Χ. ΚΑΝΕΞΛΛΟΠΟΥΛΟΣ
Ό Γεν. Γραμματεύς
Χ. Γ. ΤΣΙΡΙΔΗΣ
ΕΙΣ ΑΗΑΙΙΙΙΗΣΙπ ΤΗΣ ΠΕΡΛΜΟΥ ΤΗΣ ΚΥΖ1Κ0Υ
(ΣΥΝΕΧΕΙΑ έκ της 1ης Σελ.)
τοΰ, ττοΐλύ όρβώς εΤχΐΐν ύττοοείξει
ταύτα ικαθώς εγραψα καί είς προη-
γητ)έν άρί&ρον ιμου («Ή Φωνή τής
Εκκλησίας» 5.3.59). 'Αλλά, διατί
άραγε ή Ρωμαική έκικΐλησία £χει
κυρίως ώ—' όψιν τούς 'Οθοδόςονς
καί δίπαντας ~ρος Ενωσιν; Τούτο
πράττει, νομίζω, διότι θεωρεΐ α¬
δύνατον την -πλήρη &λων ^νωΐτιν.
Εϊτβ διότι σκεΐΓΓβται, νά την έττι-
διώξη κθτότπν ευκολώτερον, είτε
διώξη κατόπιν ευκολώτερον, άφοΰ
η μάλλον εάν δυ*νηθη οητως έλττίζει,
να καβυπχ>τά|εϊηι τόν κύριον αντίπα¬
λον αυτής και ακαταγωνιιο—όν μα-
χητην, την ' θ,ρθοβοδοΐν Εκκλησίαν
τής 'Αναταλής.
'Αλλ' άς προχωρησωιμεν και είς
την ά—αιτουμίνην πρός ένωσιν
προτταραΐσκευην. Καθώς εΤχε σημει¬
ωθή είς τό, μνημονευθέν Πατριαρ¬
χικόν Άντιμήνυμα, ή ΌρΒόδοξοις
'ΕκκΛησία, δττως καί αλλοι τινές,
όρβόιδοξοι καί ιμή, έκκΐληισίαι έ|α-
χάλουβοΰν νά ΒύρίΙοικωνται, ώς
γνο»στάν, κοττά τό μάλλον ή ήττον
ιέμπΓερίΙο-ατοι. Καί ©εν είναι, Εν
γε τώ τταρόντι, δυνατη ή ττλήρης,
—αντάχόΐβεν, καΐ κατάλληλθς -ροε-
τοιιματία καί άνάλογος άντιττροι-
σώττευΌΊς.
Έν «άο>η τΐεριτιτιόΐσιει, αντηλλά¬
γησαν έτπσκέψεις φΐλοφροσύνης
καΐ σΐχΒτικαί ο-υνσμιλίαι μεταξύ
τού ΠαττικοΟ έν ΚωνσταντινουπόΙλιει
Λεγατου και τού Οικουμενικού
Πατριάρχου. ΈξενίσΘησαν δμως οιΐ
έκιβληοιιαστικο! μας κύκλοι και τό
χριστβπώνυμον ττλήρωιμα !έττί τι*ι
νέφ άκούοηματι. "Οτι, δηλαδή, ά-
ττερχόμενος ό νέος Άρχιεττίσκχγτος
'ιΑιμερικής είς την νέαν αυτού ΘέΙσιν
καί διερχόιμθνος έκ Ρώμης, έττεσκέ
φβη τόν Πάπαν. Ή τοιαύτη έν Ρώ*·
μη έπίιοικβψις έλέγχεται, κοττ' αρ¬
χήν, όλως άήθης, δός ®' εί—ΐϊν, καί
αντικανονιική, έκτός εάν υπήρχον
λόγΐοι λίαν σοβαροϊ καί έλπιδοψό-
ροι, τηρούμενοι, πρός τό τταρόν ά¬
γνωστον δμως, διατί, μν/οττικοί. Ι
'ΑΙλΙλα καί δι' αλλους λόγους, ήτο
ττερπτή. Διότι, ό Οίκουιμεινικός Πα-
τριάρχης εΐχϊιν ήδη άνταττοδώσει
ΐστω «αί κακώς, την επίσκεψιν
τού Παπτικοΰ Λεγατου, ένω καλλι-
στα ηδύνατο νά απΌΐστείλη πρός
αυτόν, δι' άντεττίισκεψιν, τόν Μέ¬
γαν Πρωτοσύγκελλον, }| ενα Μητρο¬
πολίτην. Διότι άλλως, δύναται νά
Θεωρηθή ώς ύττοτιμητικη διά την
Κορυφην τής Όρβοίδοξίας ή γε¬
νομένη ήτΓ* αύ|τή|ς άντεπί)ΐΓκεψις.
Ώς πρός τό ζήτηιμα τέλος, τής
άναψερΒείσης θίικουμενικής Σύνο¬
δον, θά πρόκειτσι βεβαίως περί
παρεξηγήοχως, τ) τούλώχισττΐοιν ΐπερί
προώρου ζηΓτήμιθτος. Διότι Σύνο-
δος, καί δή Οικουμενικήν δέν εΦναι
δυνατόν νά σννέΊλθη μεταιξύ αντι¬
θέτων ιμή όμοδόξων 'Εικικλησιών.
Αί δέ ακοι/σθεϊσαι κινήσει ς καί έ-
νέργ&ιαΐι τοΰ Πάπα θά άττοβλέπο^ν
•Ίσως, πρός τό αταρόν, είς ονγκληΓ
σιν Οΐκοιιμενικης, τρόπον τινά,
υνόβου έν τοίς κόλποις τής Πα-
ττικής καί μόνον έκκλησίας, οττως
άλλοτε, πρός ανάλογον προπαρα¬
σκευήν των πραγμάτων καί διευ-
κόλυνο-ιν τής γενικής, εί δυνατόν,
ποτγχριοτΓΐανι·κής ενώσεως, έν γε¬
νικοίς καί έπισήιμοις Σννεδρίοις
δλων των χριστιανικων έικκλησιών.
Συνελεύσει ς, λοιττόν μόνον καί ισυ-
νέβρΐα τθτΓΐκά ή γενικά, είναι πρός
τό παρόν δυνατόν /νά ΐσνγκληθοΰν
μεταξυ ή άπό κοιν,οθ των διαφόρων
Χριστιανικήν 'Εκικλησιών, πρός
συνομιλίας σι»ζητήισ«.ις καΐ συνειν-
νοησεις, χάριν τής ποθητής ενώ¬
σεως. Εάν δέ και άφον άποψασι-
<σθη αυτή καί έπτιτευχθη οριστικώς, τότΐ καί μόνον τοτε, δύνατται νά συνέλθη πραγματική θ»κουμενική Συνοδος τής δλης συνηνωιμένης παγχρισπτιανιικής καί «όρθστομού- σης τάν λόγον τής Αληθείας Μιάς Άγίας Καθολικής καΐ 'Αποστολι- κής 'Εκκλησίας», δπως, ακριβώς σννέβαινε ικατά τονς πρώτους αΐώ- νας αυτής πρίν άκόιμη «δυαμερισθή ό αρραφος χκτών» τού Χριστοΰ! ΐ 'Αρχιμ ΝΙΚΟΛ. ΒΑΦΕΙΔΗΣ Καθηιγητής ΤΟ ΟΑΤΗΑ ΤΗΣ ΠΡΟΙΦΥΠΚΗΣ ΑΛΑΗΛΕΓΓΥΗΣ •καλά, διότι άίΐό την ποώ-γν στι¬ γμήν ό Σταιματης έ«ιέοθΐσε την συμ πώθειαν δλανν. 'Βνώ δλα Ληγαινα'ν κιαλά τά «τςκίίματα οαι&όντονε ιωΧ τα ΰλικά τού »αταστήμ.αΐτος αύξά- νανε σννέιδησιαιν τα &ρ·αματικά γε- γανότα πού θά σάς άναιφέρω δπως ιμου Ιδ^ηγίητίη ό κ. Λεωνίδας. Κα- τουχοθσ'ε καΐ ό Εδιος στήν γειτονιά καΐ ήτο αΰτόπτης; μάρτυς των κ*1- γονότων. ΙΙρόατερσι μιά μερά άργά την νύχτα Λλύ μετά τά ,μεΐϊάνυχτα έ ό ά δό η χ μ μχ ιμέκτα στόν υπνο τού άκουσιε διαφό- ιρους άσυνήιβιεις θορ/ύβους. Ξιτιτινά •άπότομα «αί «ράγματι ιστους δρό- μους τού ήταν μία κιίνησις άσυνή- θιστος δι' έικ,είνην την ώραν. Τρε- χάιματα φωνές άνδρών, γυναικών καί παι,διων. Πετιέται ό Λεωνίδας στό μπαλ- κάνι δτε ΐΐδ* μέ φρϋκη δτι τό κα- τάστημα τοϋ φιίλου τού εΐχε πάρει ά καιΐ »ατ.γότανε σάν λαμπά·5α, θ ί άλλ ή «έο τοθ άτυχή>αντος μικροΰ βι-
οπ«ιλαι·(ίτου. Δέν πέρασε ποΑυς κατ
,οάς καΐ τό κατάστημ·α ετέθη καί πά
ιλιν είς λεί>τουριγιίιο.ν, κ·αινούρ7ΐο,
ιο^εσκ<>οαιμμενο, τά τζώκια τής 6ι-
τρίνας δλαμπαν ώτό καθαριότητα
χαΐ ό Σταμάτης γύοΊ'ζε πάλιν χα-
ύ καί Ιρ^ιχνιε μιά ματιά
ή όί Ρλ
'ΧΤΟ ΔΡΟΜΟ ΤΟΥ ΖΤΟΧΑΖΜΟΥ,
Έγράψαμε γιά τό 6ι6λίο αύτό νά κεντρίζη τό νού μέ τά έρωτημα-
κηνών έ—ραγματοποίησε τήιν ττα-
ρΒλιθοΰαχβν Κυριακην 24ην ληγαν-
τος, την πρώτην αυτού εμφάνισιν
ιμέ μίαν ακρως σντκινητΐικί|ν εορ¬
τήν είς Γτην Ν. Πέραμον Μβγαρίδος
αφιερωμένην «Ις την άνΐάμνησιν Γτής
γενετείρας Π*ράμου τής Κυζίκοιυ.
ΟΙ -ολυπληθεϊς Πβράμιοι Κυζι-
κηνοί 'ιΑΐθηνιών καί Πειραιώς μαζί
μέ τούς εντοπίους κατοίκους τής
Κοινότητος συνεικβντρώθηισιαν εις
τόν Ναόν τού 'Αγίου Γεώργιον Ν«-
ας Περάμου βττου ιέψάλη έπιμνηιμό-
δέ έ
ουνος δέηοΊς, αν
ξ
δέ Ιεράς
ς ης, μέσν δέ Ιεράς
κατανύξεως ύμν~μβινιεύθησ)αν τά ό¬
μματα των ίερέων, διδασΐκάλων,
οημογβράντων έφοροε—ιτρότπων καί
δΑων έκείνων &σοι τά τίλενταϊα
ττβό τής καταστροφής έτη ήγωνί-
σθησανι διά τα κοινά. 'Επίσης έ-
ίϋνημο-νβύβη τό δνομα τού αειμνή¬
στου Μικέ Ποηταδοπούλου εΰσβ-
«οϊος^ εχάρισε ολίγα £τη πρό τής
σεβοΰς τής Περάμου τέκνου ό ό-
καταοττροψης «αλλιιμάρμαρον Σχο¬
λήν ή οττοία και τώρα άκόμη δια-
σώζρται διά ινα ύπενθυμίζη την
πνευματικήν ακμην τής αλησμο¬
νήτου κωμοπόλεως Περάμου.
Μετά την θείαν λειτουργίαν —>■
νεκ*ντρώθη|σαν ατταν—βς είς την αί¬
θουσαν τού Δημοτικαί) Σχολείον
απού ωμίλησαν καταλλήλως έκ μέ-
ρους τοΰ Κοινοτικόν Συμβουλιον ό
—χλαίμαχος κ. Νικόλαος Τζιρίνης
καί έκ μέρους τοΰ Διοικητικοΰ
Συμβουλίου τού Σνλλόγου ό άντι-
-ρόβδροις αυτού κ. Ρήγας Παπα-
βύπουλος. Έν σννεχεία έΐλαβεν τόν
λόγον ό κ. Ν. Άθανασίου, τ. Ύ-'
πουργός, ο όττοΐος δι' έμ—νευσμέ-
Τας
τού αλντρώτου Ελληνισμόν πο>
ραΧληλ'ισας τά δειΐνοηταθηματα τού¬
τον μέ τάς θυσίας καί τούς αγώ¬
νας τής Ηπείρου.
Ακολούθως ίΤλαβιβν τον λόγον
ό βουλευτής Μεγαρίοος κ. Σπύρος
Μανρουκάκης δστις ο-υνεχάρη τόν
Σύλλογον" διά την πρωτοβουλίαν
τού ΰποθχεθείς αμέριστον την υ¬
ποστήριξίν τον διά τά ένδιαφέρον-
τα την Κοινότητα ζητήματα.
Ωσαύτως άπιηιύ8υνε ένβονσιώδη
χαΐιρετιοιμόν πρός τούς Περαμίονς
ό κ. Δημήτριος Κιντζίρης.
Την τελβτήν έττεσφράγισε διά
σννττόμον όμιλίας ό Πρόεδρος τής
Κοινότητος «ο. 'ΐΑινβρέας Σιμπον-
ρας μεθ' ο οί μαθηταί καί μαθή¬
τριαι τού Δημοτικόν Σχολείον '£·
ψαλλον τόν Εθνικόν "Υμνον.
'ΕΛηκολούθησιε δεξίωσις των έ-
ττυσηιμων καί έ—ιλέκττων προσκε-
ικλημένων είς £ν έκ των παραλια-
κών κέντρων οττον παρετάθη γεϋ»
μα.
Κατά τα έπιδάρ— ια ό Πρόε¬
δρος τού Σύλλογον κ. Έμμ. Πα¬
παναστασίου ηυχαρίοτηισΐε τούς τι>·
μησαντας την εορτήν, ό δέ κ. 'Α-
θανάοιιος ΤρΜγονίδηΊς, Πρόεδρος
τού Συλλόγοιν Μηιχανιωτών απηύ-
θεμμόν χαιρβτιοιμόν είς τόν
Σύλλογον των Περαΐμίων εξάρας
τούς άρρήκτους άδεΐλφιικούς δε-
σμους ο! όποϊοι σννδέουν τούς
Μηχανιώτας μέ τούς Περαμίονς
εύχηθείς ατκ»ς έν καιρώ πραγμα¬
τοποιηθή σννένωσις δλων των Κν»
ζηκΐνών Σωματείων.
Γ. Α.
τοθ κ. Στέλιοκ Σπεράντσα, πού έ-
κυκλοφόρησε πρό ολίγο1) καιρού.
Έΐνθουσιώδεις όπτέ)~τασε κρίσεις
άπό τά διάφορα μέρη τού "Ελληνι¬
σμόν τό έργο τούτο.
Ό κριτικός τοΰ «Έλληνικοΰ
Βορρά» Θεσσαλονίκης κ. Στέφ.
Χρυσός μεταξΰ άλλων γράφει:
«'Ενα 6ι6λ!ο ττολύτιμο, που κν-
κλοφόρησε ό ποιητής Στέλ. Σπε-
ράντσας μέ όμιλίες, έντυπώσεις
καί μελέτες, δείχνει πόσο πολύ-
μορφη είναι ή προσφορά τού έκ-
λεκτοΰ αύτοΰ ττνενματικοΰ άνθρω¬
πον. . Ό Σπεράντσας έχει μιά
ξεχωριστή θέση άνάμεσα στους
καλλιεργημένους τού ποιητικοΰ λό-
γου καί είδικά τής παιδικής λογο-
τεχνίας. .. Στό νέο τον είργο δμως
ττερισότερο στοχάζεται, μελετάει,
τικά πού μπορεΐ νά θέτη.
Έκεΐνο, ττοΰ θέλω νά τονίσω
Ιδιαιτέρα, είναι 6χι μόνο τό καλ-
λιεργημένο ϋφος, στό οποίον είναι
γραμιμένα τά κείμβνα τού βιβλίου,
άλλά κι/ρίως οί άξιόλογες παρατη-
ρήσεις, πού ερχονται νά προσθέ-
σουν στήν δλη τού ώς τώρα πνευ-
ματική έργασία καί την Ιδιότητα
τού κριτικοΰ. Ό κ. Στέλιος Σπε¬
ράντσας, πού άνεξάρτητα άπό τό
ποιητικό έργο τού, έχει προσφέρει
μεγάλη νπηρεσία στήν νττόθεση
τής παιδικής λογοτεχνίας — ύπό-
θεση, δχι μόνο παιδαγωγικής, άλ¬
λά καί έθνικής σημασίας —, άττο-
δεικνύεται τώρα μέ τό «Στό δρό-
μο τού στσχασμοΰ» κι ένας λετττός
κριτικός και δοκιμιογράφος, μ' έλ-
ληνικότητα συνείδησης κι εύρωπαί-
γ μ
'φαι/ταισΐθήτε τί κ,ατάλληλος τροφή
ήταν διά την φωτι,ά αύτά τά χόρ-
τα, τά δαμ&άκια κα), τά ύφάσματα
πού ήτο γειμάτο χό κατόιστημα.
ΒίδθΛθΐήθη άμέσως ή
ή ϋί ή όί
ήη μς ή ρ
ϋπηρε<3ΐία, ή όποία δέν δργη- σΈ νά καταφθάνη, άλλ' ή φωττιά εί χ ε κανέν τή οουλειά της κ.αί τό νε.- οό πού Ιρ^ιχναν ο ίπυροσΐβέσται διά νά την σβύσουν σιιμπλήρΐοινε την καταστροφήν. Τό πρωΐ πού πήτγαι- νε ό Λεωνίδας σ>τή δουλειά τυυ,
πέροκτε ιάπό μπροστά άη» τό μαγα-
ζί ό Σταμάτης, τό χθεσινό χαρού-
μενο παιυδί, άκσυμΛΐοιμένο σ' ενα
ι&ένΐδ^ο, μισολΐΛΟθυιμο, κατακί,τρννο,
Ικλαιγε. τΗταν τριγυρΗΐσΐμένος άπό
Ιδιαφόρους τεχνίτες ο«αΙ καταστη-
ΐματάρχες της γειτονιάς. Τόν σνμ-
βοιλεύανε καί Λροσιπαιθοθσιαν ν<χ τόν παρηγορήσουν. Άλλά δέν ήρ- κέσ·9τι|σαν απλώς νά τόν παρηγοροϋ- νε. Τό νοσοκομιεΐο Σμύονης ϊΐχε μίαν ιέπιγροιφή είς την θύραν τής είσόδου. <"Ελεος;, θ)ε^α> καί ού θϋ-
ς;
σίαν>. Συδηρουργοί, ΰΙΛραυλικοΙ, κτί
σ»τες, σουδατζήδες, έλαιοχρωματι-
στές, ξιΛάδες, τής γιειτονιά; ξεση
κώθηκαν νά όβθοιποοήισουν τόν τό-
>σον ο*κληρά κτυπημ<ένον άπό την τύχην μικρόν έπιχειοηματΐαν, ό κα θένας δκαιμιε δτι μποροοσε. Μια κυρΐα συνοΐδευομένη ιάπό δύο &ε- βποινίδες ιεγύρισαΛ' δλα τα σπίτια της γητσντΛς; καΐ έκαμαν δοανον ύ- ισαούς διερ/χομένους^ ή όποία Ελεγβ πολιλυά, γεμάτη «ΐ>γν·ΐΛΐμοσνντ|. Πρέ-
•ηίΐ να σημειωθή δτι. δλοι αύτοι
πού ήλτ>αν έαάκουροι ήσαν πρόσψυ-
γες ανθραΜΐοι πού εγνώριζον τί θά
πή φτιόχεια, ταλαιπωρία, κ.αταστ:ρο
φη.
Είναι εύνόηιτον ότι δ έν τή ζωϋ
υποστάς στερ/ήισΐ!ΐ.ς Λονεΐ ίΐερισ-σότε-
ιοον άιπό εκείνον ο οποίος δέν Ιχ,ει
ίιβκκττή ιοΐΛυκ.υμάνσεις έν τχΐ ζωϊ).
Τό εύεργετηθεν παιδί γιά νά δείξη
την ευγνωμοσύνην τού δταν επρό¬
κειτο νά πανδρεΐϋθή κβιμιμία πτω-
χοϋλα πού προσέτρεχε είς τό κατά-
στημά τού της δφαιανε χανένα πά-
πΧωματάκι ή -κανέν. μαξυλάοι είς
Λθλύ σνγκαταιβατικήν τι,μήν διά νά
Ιμή ηΰ> σιχιεΐδόν δωρεάν. "Εΐνας ήλικι
ωμένος προοιφυξ άπό τό έσα*τε.οι-
ικόν τής Σμύρνης τοΌ όποίου ή μη-
τρική γλώίϊσα ήτο ή Τουρκι,κή, 6λα
ιβε γνώσιν των εύγβνών τού α'ισθη-
ιμάτων καΐ Ισπευσε νά τόν σνγχαοή'
καϊ τοϋ έΐδιηγήιθη τά ώκόλουθα :
Μιά ιμέρα έχαθήιμεθοτ στό καφε¬
νειον τοΰ χο>ριοΰ μου ότι αίφνης
εΙσή|λθε ό Χότζας τής πεχΗφερείας
έκβίνης κιαί μεταξύ άλλων μάς εΐ-
πε: 'Ο Σουλτάν ΧαμΙτ μία μερά α¬
πεφάσισε νά πάγη στό δικαστήριον
διά νά πα<τακο>Λνθ·ήκτη πως έδίκασε
ό Κ-αδής. ΙΙαοουκίΐΛσΦη μΧα περί¬
πτωσις χλοπής ^νός ψαίμ.ιοϋ. 'Ο κα
τηγορονμενος έύυκιαιολογεΐτο δτι
πεινοΰσαν τά παυδιά τού. Ό Καδης
δέν τόν ΐτυμώρηισεν, τόν συιμβοΰ-
λ,εικτε νά βρή εργασίαν καΐ νά μή
έαταναληφθτν
Δεντέρα Λερίπτωσις. Κλοπη ε¬
νός πορτοφολιοϋ. Τιμωρία δίμηινος
φυλάκισις. Τρίτη περύττωσιι,ς. Εϋ-
»ργετηθείς άπε;ΐειράιθη νά ςρονειΊση
τόν εΰεργέτη τού. Άμα τό άκου—
ό Σουλτάνος Χαιμιίτ έαιενέβτι. Αυ¬
τόν νά τόν κρεμάσετε άμεσος. Διό
τι χειρότερον κακούργημΛ άπό την
ιάγνωμοσννην δέν ΰπάρχεν.
Μ. Ν. ΗΛ.
καλύτΓΤΓον άττειλών.
«Εάν βάσεις ττυρσύλΐΜ γίνουν ι ό κ Κρούο—σεφ δι«τύ
είς την 'ΕΞλλάδα, εδήλωσεν ό κ. ευχήν της Κυβερνήσεως
Κροΰστσβψ, τότε θά οννάψωμεν ι ή Ελλάς καταστή ούδετέρα ^
συιμφωνίοη' μέ την άλβανικήν Κι/- Προχωρών μάλιστα καί πείραν*"
βέρνηισιν, δττως εκλεγή κατάλληλος συνήθους,^ ό Ρώσος πρωί
τοτΓθθεσία είς τά δρη σχχς (τά άλ- γός διετύπωσε διά πρώτην
βανικά) διά δάσεις πυραύλθϊν. Καί την πρότασιν_δπως ή Ελλάς
δέν χρειάζεται πολύς τόπος διά ή όποία καί άπετέλβς— τόν κύρ1()ιι
την έγκατάσταισιν των ττυραυλων». <ττόχον τοΰ χθεσινον άνευ «τρτ*. «ιΠΐρέπει, κατέληξε, νά έννοή- γυομένου λόγου τού — ό-οοττα. σουν δλοι την δύναμιν των σασι- σβη άπό τό ΝΑΤΟ. ΛΕΑ Β1ΒΛΙΑ ΝΙΚΟΥ ΜΗΛΙΩΡΗ: ΤΟΚΥΛΙΣΜΑ Κ111ΑΑΕΙΙΙΙΙ1Ρ1ΕΙ Α&Ο ΤΑ Μ Ι.Β ΑΘΗΝΑ 1958 Τού συνεργάτου μας κ. ΞΕΝ. ΑΚΟΓΛΟΥ ΣΕ «—μείωμά μας δημοσιευμέ- ζωής οτα άντίΐττοιχά —ς φβ»^, νο στόν «|Κόσμο» της 16.10.57 καΐ μοπα καί νά μείνουν οί ταινί^ $. ,»-· ____. ι# '______ _ΐ_ ^Λ 1 Λ. ιιλιι**4«γι ηηνΑ ι'εΐΐιΐ νΑ ΣΜΥΡΝΑΪΚΗ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ ΛΑΛΟΝ ΥΔΩΡ, νόματος κριτικός». ΕΠΙΙΚυΠΟΣ ΖΗΛΩΝ ΤΕΥΘΥΜΙΟΣΟ ΑΓΡΙΤΕΛΛΗΣ Σάν σημερα, πρίν άπό 38 χρο· νια, εθρισκ* θάνατο ιιαρτυρικό ΐττίς Φύλακές τής 'Αμάσειας τού Ποντου, ό σβτίτός Ίεράρχης 'Επί- σκοπος Ζηλων Εύθύμιος ό 'Αγρι- τέλλης, καταδι.κιασιμένος σέ θάνα- το από τά έκεΐ Δικαστήρια 'Ανε- ξαρτησίας μέ τίς Περιβόητες δι* καστικές δόλοφονίες πού ντροητιά- ζονν τό άνβρώττινο Γένος. Καθ1 ολο τό χρονικό διάστημα τ«ν τραγικων γιά τόν 'Ελληνισμό τού Πόντον έφιαλτικών έτών τού πρώτου Παγκοσμ ίον πολέμου 1914 — 1918, «αί κατόπιν μέχρι της ιμιβγώλης έθνικής συμφοράς τού 1922, ορέθηκΐ πάντα στοργι- κώς καί θαρραλέος πραγματικός Ποιμ«νο1ρχης τοΰ λαόν τού, ττού εΐχ* προγραφεΐ από άνΐίλέητους καί άδ!ο-αχτονς δυνάστ»ς. 'Αγωνίστηκ» μέ σθένος καί α6- τοτττάρνηση στϊς Ποντιακές ακρι- τικές έπάλξεις, έμπνεΐΛττής καί έμ- Φυχωτής τού ίνδοξου άντιο-ασια- ιθού αγώνα στά βοννά τού Πόντον, γιά την έπχβίωση τοΰ χΐιμαζομένου ποιμνίον τον. Ή λαμ—ιρί| Ακτινοβθλία τού μας ε—ί| βντττή χ«ρεί« των Μεγολο· μαοτΰ«»ν τβθ <%ικ«0 μβς παν θέου, προσθέτίΐ Ιδιαίτερη αΐγλη στίς παραδόσεΐς τού έ'λλη,νικοϋ οασον. ΟΙ Πόντιοι £λοι καΐ οί Πανέλλτι- ιν«ς, μέ βαθύτατη ανγκ'ινησιι κι' εύ. γνωμοσννη, κλίνονν σημερα εϋλαβι κό τό γονυ στήν Ιερή καί αγέραστη μνημη τοΰ 'Εβνομάρτυρα Δεσπότη, τοΰ έκλ&κτού τέκνον της μυρωμένας Λεάβου. Ξ.Κ.Α. ΟΛΕΚΟΣ Ο. ΗΑΡΣΕΑΑΟΙ Ί α τ ρ ό ς Ώ τορινολαρυγγολόγος •Ιατρείον : Ροθσβελτ 71β "Ωραι §-8. Τηλ. 621.001 ο ιατροσΚΙΚ. ΒΕΟΰΰΡΙίΗΣ ΓΥΝΑΙΚ- ΜΑΙΕΥΤΗΡ Μετέφερβ τό Ιατρείον τού είς την οδόν Άμαλΐας καΐ Φιλελλήνων 34 καΐ Βίχβται καθ* εκάστην 4 — 7 μ. μ. Τηλ*·. 20.595 άτΓθκαλύπτει, κρίνει. Μέσα στίς , κότητα μόρφωσης, δπως ασφαλώς 172 σελίδες τοΰ πολυτίμου έργου ττρέττει νά είναι ένας σξιος τού ό¬ του μάς άτΓθκαλύτΓτεται ένας τέ- λειος ττεζογράφος, ένας κριτικός, ένας ψιτχαναλντής. Πλοΰτος γνώ- σεων, που πηγάζει άπό τή δαθύ- τερη μελέτη τής ανθρωπίνης δη- μιουργηκότητας καί γενικά τής πνευματικής λειτουργίας. . . Κάθε θέμα τού βιβλίον είναι κι ένα σνμ- πυκνωμένο ύφάδι γνώσεων, πληρο¬ φοριών στοχασμών. "Ενα ώρσΐο 6ι- βλίο, ένα ύπέροχο 6ι6λίο θάλεγα, ύφασμένο μέ όνειρο καί στοχασμό καΐ πρό παντός μέ προσήλωση στήν 'Ελλάδο». _Ό κριτικός τού «Ταχνδρόμου» της ,Αλεξανδρείας κ. Μ. Γιαλου- ράκης γράφει: «Ένα βιβλίο, πού θά τό χαρακτήριζα πολιτισμένο, χωρίς νά πέσω στήν ύπερδολή. Αύ- τός ό λεπτός ποιητής, πού γνώρι- σεδσο λίγοι τό δρόμο, πού όδη- γεϊ στήν άγνή ψυχή των παιδιών, ούτος ό έττιστήμων ττου τκχράλλη- λα μέ τή γιατρική καλλιεργεΐ τό¬ σο δντεχνα τό λόγο, μάς δίνει μέ- οα στό συνκρατη(μένο λυρισμό, ττού ποτίζει τίς σελίδες τού 6ι- βλίου τον, μιά παρονσία ενός πο- λιτισμένου άνθρώπου, πού δέν έπι- διώκει νά φαντάζη μέ τό δυσνόητο, άλλά μέ-την ά~λή φράσι, πού σνγ- Ιί ΐν/£Ί Φΐηι νΛτ^^ί ι*0 >σσα είς την ο¬
ποίαν «Ινα ιγραιμμένο τό σύγγραμ-
μα τοΰ ικ. Διιζι,κιοίκη εΐνα* στρωτή
καϊι ρέουσα, ή άναγνοϊθΐζ τού προ-
καΐλεϊ εύχαριίστυσιιν νχΑ >ά©ι«πτοι>τον
κινει την
χωρϊς νά παύη ενδιαφέρον.
"Ετος Ιδρύσεως
19 2 4
"Εδρα έν Νεα
Η.Π;Α.
ΠΡΑΚΤΟΡΕΙΟΝ ΤΛΞΙΔΙΩΝ Ό ΦΑΡΟΣ,
ΑΘΗΝΑΙ : Σταδίου 56-Τηλ. 28.902, 23.525, 29156
ΠΕΙΡΑΙΕΥΣ: Άκτή Μιαουλη 19-Τη>έψ. 43.454
ΑΝΤΙΠΡθΐαποΐ Έν τφ Εσωτερικώ καί Έξωτερικφ!
-ι* ΑΡΟΜΟΑΟΠΑ κσί ΕΙΣΙΤΗΡ1Ι διά τό ΕΞΟΤΕΡΙΚΒπ καΐ ΕΣΡΤΕΡΙΚΟίΐ':
ΑΕΡΟΠΟΡΙ ΚΑ — ΑΤΜΟΠΛΟΊ-ΚΑ — ΣΙΔΗΡΟΔΡΟΜΙΚΑ
ΔΓ ΑΜΕΡΙΚΗΝ, ΚΑΝΑΔΑΝ, ΑΥΣΤΡΑΛΙΑΝ, ΕΥΡΩΠΗΝ ΚΛΠ-
Διά ΟΕΤΙΚΑΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡ ΙΑΣ ττρος ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΙΝ
κοί διά ΔΙΑΒΑΤΗΡΙΛ: ΑΠΟΤΑΟ ΗΤΕ είς τόν
στον «ΐΠροαφ. Κόσμο» τής 20.10
37, κάναμβ λόγο γιά την προσφο¬
ρά τού Ν. Μηλιώρη στην ίστορία
καί στήν λαογραψια της ίδιαίτε-
ρης ΛθοτρίδθΓς τού. Τά ένόιαφέρον-
τό τού πάινω στά ζωτικά αύτά θέ-
ματα συνεχζονται μέ άμείωτο ζή-
λο. ΠαροΙλληλα, βρισκει τόν καιρό
ή βέληση δλα τα κοπορθώνει
—. 'ν' ασχολήται καΐ μέ τα *"»»«
τού, ώς Πρόεδρος τού
«Φίλ«ν τής Βυζαντινής Μουΐικης»
Νιεας Ίωνίας, ώς διευθυντάς τού
περιοδικόν «Μιΐκρασιατική Ήχώ»,
κοΤύώς καί μέ τη,ν ήθογραφία τού
το—ου τον, δοσ'μένη σε λογο εν-
τεχνο, ισέ διηγήιματα, άπά βιώματα
καΐ είκόνβς τής ζωής των Βουρ-
λιωτών στηιΐ' γενέτειρα.
Έδίσου πολύτιιμη είναι καΐ
τούτη μέ την κύρια ίστορικολαο-
γραφική προσφορά τού. "Ας τόν
ιάκουσομε κ,αί δς πιροσέξομε τί
μάς λέγει σέ ισχβτιικό σύντομο ·προ-
λογιστικό τού σηιμείωμα, γιά νά
αίτιολογηση τή σνγγραφή τού 6ι-
βλίου πού έξετάζομε. Ιδού τί γρά-
«Κατά τή σνγκέντρωση καί τα-
κτοποίηση τού βουρλιώτιικου λαο-
γραφΐκοΰ ώλικοΰ, μού δηιμιουργη-
θηκε ή έντνπωση στι, παρά την κα¬
ταγραφή καΐ ττεριγραφή των έθί-
μων καί των άλλων έχδηλώσεων
τής ζωής των Βουρλιωτών, ή ψν-
χή τού λαού αυτού ξέφευγε στή
βαβντερη ούσία της, δπως νομί-
ζοα γίνίτται σέ κάθε άνάλογη —ε-
ρίσταση Καί τότιε σκέφτηκα νά
γρέιψω ικαΐ τις Ιστορίες πού πε-
ριέχονται σέ τούτο έδώ τό βιβλίο.
Προσπάθησα δηλαεή μ' αύτές νά
δώσω κόΊτι άπό την ψκχή τού
Βουρ(λιώτη, οττως την ε"ζηισα, δπως
τη βυμοΰ,μαι».
Α
ΑΞΙΖΕΙ να στοβούμε λιγάκι
στό στοχασιμό αύτό τού σνγγρα-
φέα. "Οσοι άσχολοϋνται κα πο>
ρακολουθούν μέ ενδιαφέρον τίς
ρακολουθού μέ ρ
συλλεκτικές νΧιαογραφικές έργοτσί-
ν τόουων άπόπου ξερριζώ9η-
συλλεκτικές γρφς ργ
ες των τόουων άπόπου ξερριζώ9η-
ό 'Ελληντισμός κοί διακόπηκε
Σέ μιά ιδιαιτέρα έπιμελημένη «Σμυρνιά> καί ή «Σμύρνη», πού τό- λ
καί αίσθητική Πκδοσι έκυκλοφόρη- , σες φορές άπέσπασε δάκρυα ά-
Ο"£ ΤΙ (Γ* Τι 11 *· ΠΓΓ ΟΤΙ ΐΎεΤ'ί^ ιττι^τ^* υ *** ι«>^%ι »^% «-Η.#. #^- ^ λ ■. ^» ..^ * ^^ .. ^^ ~~~. ^ .^. ■■■ ^ ■■ ■
κε ό Έλληνκσμός
ρ
διακόπηκε
ή φρη
σε τις ημέρες αύτές £νας καινούρ-
γιος τόμος ποιημάτων τού διαπρε-
πούς Σμυρναίου λογοτέχνου καί
παγγελλόμενο. Ό κ. Σπεράντσας,
άριστοτέχνης τού στίχον, τής άρ-
μονίας καί τού ρυθμοΰ, δίνει καί
μς ρμ,
ποιητον καθηγητού κ. Στέλιον < στή νέα τού συλλογή μίαν έξαίρε- Σττεράντσα, μέ τόν δελφικό τίτλο «Λάλον "Υδωρ». Στό νέο τού βιβλίο ό ποιητής, μέ την άγνή λυρική διαθέση, πού έχει τόσες πραγματοποιήσεις στόν τομέα τής κλασσικής ποιητικής μας παραδόσεως, έμφανίζει έναν εύγενικό ίδεαλισμό, μίαν έλληνικό- τητα σκέψης, μέ την όποία τόσο συχνά μεταδίδει τή βαθειά καλλι- τεχνική συγκινήση. Μέσα στό 6ι- 6λ!ο αύτο περί^αμβάνονται καί ποιήματα νοσταλγικά τής σκλαβω- μένης πατρίδας μας, δπως είναι ό «Μέλης», «Μίαν ανοίξη», «Νιόβη», τη άρχιτεκτονική συνθέσεως ποιη¬ τικής. Τό «Λάλον "Υδωρ», ττού τό Κοσμεΐ ίνα καλλιτεχνΐκό έξώφνλ- λο, άποτελεΤ κι αύτό ένα έγκαύχη- μα τής σμυρναίκής λογοτεχνίας, κοντά στίς «Γαλάζιες Ρίμες» καί ρτόν «Όρφικ όΛόγο» τού ίδιον ποιητή. Α. -ΟΓΛΓΒΡΙΑΗΙ Ιειρουργικα καΐ Γυνοικολογ, 39 ΣολωμοΟ (Τηλ. 25.716' 11 112—2 ίκαΙ Ι «Ι σεινιντβΟΚι ΡΑΑΙΟΦΟΝΑ - ΗΛΕΚΤΡΟΦΟΝΚ ΚΟΤΖΙΗΕΣ - ΦΤΓΕΙΑ ■ ΡΒΠΤΟίΙΜΧΑπΈΙ - Ε1ΒΗΡΛ- ΠΑΕΚΤηΚΕΣ ΙίΜΗΙ Εϋ ΓΕΗΕΙ Έκ' κτά ά — Έγγυημένα — Μέ δόσιις ΑΝΤ ΛΛΛΛΚΤΙΚΛ ΡΑΔΙΟΦΟΝαΝ ΠΡΟΤΥΠΟΝ ΒΡΓΑΣΤΗΡΙΟΝ ΡΑΛΙΟΦβΝβΜ ΚΑΙ ΗΛΕΚΤΡΙτλΩΗ 2ΤΧΚΒΤ&Ν ΡΑΔΙΟΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΗ ΕΟΥΜΠ ΣΛΚΟΙ - ΟΤΑΚΕΡΟΓΑΟΤ - 1ΕΑΕΦΕΣ ΠΛΑΙΕΙΑ ΚΑΡΥΤΣΗ 1 - ΑΘΗΝΑΙ ΦΩΤΟ-ΑΝΤΙΓΟΗΗ ΣΤΑΔΙΟΥ 6? Όμόνοια - Τηλέφωνον 527.161 ΟΛΕΣ ΟΙ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΕΣ ΕΡΓΛΣΙΕΣ [Διά ταυτότητες καί πιστοποιητικά Μβγβ- θύνσβις. — Άντιγραφές. — "Εγχρωμβς φωτο· νραφίβς. — Εμφάνισις καΐ έκτύπωσις φίλμς.— Πώλησις φίλμς. — Νυμψικές καί έθνικές έν&υ>
μασίες. — Καλλιτβχνικές κορνίζβς, κ. λ. τι.).
ΜΕ ΤΙΣ ΚΑΛΛΙΤΕΡΕΣ ΤΙΜΕΣ
αροχαηΐκοΝ άριστον και πβπβιρλνκνκιι
Παράδοσις παραγγελίαν ταχυτατη
κρίνονν
τής έικεΐ ζωής τού, δια-
ώς την παροβτηρητι-
κρίνονν άτψΜς η ρηη
κάτητα τον σνγγραφέα. Καί θά έκ-
τιμήσοιυν, βεβαία, και αύτη τού
την προσπαθεία, πον ίρχιεται σά
σνμ-λήρωμα, άπό ώρισμένη πλευ-
ρά, στίς λαογραφιικές τον έργσ-
ί
μοκσεκχκό ύλικό.
Ταιριάζει έδώ να
την άξιολογη σχετική
των Γϋοντίων, μέ πλη<κ>ς νγρα^,
κά θεατρικά έργα τού Φ. Κτΐ>ι6η
κυρίως και αλλων, καβώς καί ϋ
Σιναο-ιτών μέ εργα τού Λ.
δόπουλον.
Α
ΠΕΝΤΕ διηγήμοπα μάς δίντι '
Ν. Μηλιώρης στό νέο τού βιβλίο
Μέ γλωσσάοΐο στό τέλος, χοΐ ^
δύο σκίτσα Βονρλιωτων, Φιλοτι.
χνηιμένα άπό τό ζωγράφο Β. Β»
σιίλειάδη, πού επιμεληβηχε καί το
έξώφνλλο. Ή διεξοδική κοτττως —
ραπάνω εξετάση τοΰ ε'ίδους γ^.
κά, πού κυρίως ένοιαφέρει, δέν μάς
έπιτρέπει νά τα σχολιάθΜμι όν».
λντικά. "Αλλωστε τό άιτόοταγμο
τής θυσίας τονς τό δώταμε ήδι>
Άττομένει λοιπόν νά τά χαρούν
ά~ευθ&ίας οί άναγνώστες οί δλες
τους τίς λεπτομέρειες.·· Να —ρι.
λδύ νοσταλγικά στήν —ρι.
ΟΙλ στά ξακ«—ιένσ
ύ ί
€τιες.
Δέν γεννάται άμψιβολία πώς οί
περιγροοφές των ήΒών και έθίμων,
των λατρευτικών παραδόσεων, των
άσχολιών των κστοίκ«ν, των προ-
ιλήψεων καΐ δει'ο-ιδαιμονιιών κλπ
πού κάνουν οί λαογράφαι, άποτε-
λοΰν συνηθως άφήγηση κοί περι-
γραφή πιστή, δπως ταιριάζει να
είναι τό άρχειακό έτηστημονικό ύ-
λικό. "Ομως ετσι τό ύλικό αύτό
μένει στεγνό καΐ άνανμικό, δίχως
την κινήση καϋ τόν παλμό τής ζω¬
ής, μέ μοιραίως έλλείψεις στή φύ-
οιη τής ούχίας — τής έσωτερικό-
—ΐτας τοΰ άντικειμένου των θε-
μάτων. Αύτά 8Ιλα καβώς καί λε-
—τομέρειες αλλες, έστω καΐ πα-
ραμικρές, πού ώστόσο ΐίχουν την
ζωτική άξία τους, άκόμα καΐ στα
έκφραστικά μέσα, ξεψευγονν άπό
την έπιστασία τού λαογράφον ή
καΐ δέν άναλογοθν αύΐ'τηρά στό
Κργο τον. "έρχεται λοιπόν ό διη-
γηματογράφος, που τά έζησε καΐ
τά μελέΙτησ« ολα τούτα τα κοθέ-
καστα καΐ δίνει ψυχή — ύλοττοιεΐ
καΐ ζωντανεύει τά άντίστοιιχα μέ
τό θεμα τού φανερώματα, συμπλη-
ρώνοντας £τσι καί έρμην&ύοντας
ά—ά τή λαογραφία. ^
Άξιόλογο σέ ποσότητα "αι σί
-οιότητα ίργο μέ παρόμοια η&°-
γραφικά διηγήματα άπό τή ζωή
τής Θράκης μάς ϋδωοχ ώς τώρα
καί ό ΠοΙλύδωρος Παπαχρΐ'θ-το-
δούλου.
Α
ΑΣ ΜΑΣ έτπτραπεΐ στό ση-
μεΐο αύτό μιά παρέκ6αο~, γιά νά
τονΊσωμε δτι έποικοδομητικό θά
ήτανε γιά τόν έπιδιωκομενο σκο-
πό, —λάτύτερη νά γίνη καλιέργιια
τού ειδους αυτού καΐ μέ τό θεα-
τρικό καί μέ τόν ποιητικό λόγο.
ειδικώς μάλιστα θά είχαμε νά
προσθέσωμε πώς μόνο μέ θεατρι-
κες ήοΌγοαφ ικες παραστάσεις
μπο.ρ&ϊ νά δημιουργηθή ή κατάλλη-
λη ατμάαΐφαιρα γιά την τελεία έρ-
μηνεία και κατανοήση ωρισμένων
εβΐιμικών τβλετών, όπως των άρ-
ραβώνων, τού γάμον, τού κλήδο-
να κλπ., δπον βεβαία θ' άνοπα-
ριστοΐνΕται πιστά καί ή ζωή, σέ 6-
λα της τα φοονερώματα, μέ την
I-
διωματική γλώσσα, μέ τίς τοπι-
κές «|κ»ρεσιές, μέ τα ικατάλληλα
σκιηνικά, πού νά δίνονν την είκό-
να των ικ-ισμάτων καί των έπιπλώ
σεων, μέ τίς χειρονομίες καί τούς
μορφασμονς, μέ τά τραγούδια καί
τούς χορούς, μέ τα λαικά μονσικά
δργανα. Έξ άλλον, οί ήθογραΦΐ-
κές θεατρικές παραστάσεις, μπο-
ροϋν νά παρθονν καΐ σέ κινημα-
τογραφικές τβινίες μέ σνγχρονη
φωνοληψία καΐ ν' ά-οτιλέσουν 6-
λοκληρωμίνη άννπαράοπαση τής
λάλητιι
Βουρλά. Νά επισκεφτούν τίς ίκ·
κιλησιές, την 'ΑνοιξαγόΡκιο Σχ>
λή, την 'Αιΐτιάνου καί Κατον Λότζο,
στοΰ Ξνστρη, στού Νταή τή ίρν-
ση, στ' άμπέλια, στά οτεβιγιό,
στόν Κάμπο τοϋ ΜενταΑανιοΟ,,
Ν' άναθνμηθού* τ' άγο19ό: τονι,
«τού ούοανού τό μάνα». Νά δούν
τόν "ΙΑργνρη τό Στονρούλη νά κό¬
βη τελετονργικά τη βοχτιλόπΐ'ττο.
Νά λάβονν μέρος στά πονηγύριο
τής Παναγίας τής Βοι/ρλιώτισοβς,
«στού Ποταμού». Νο χαμαρώσοι»
τά ξεΦαντώματα τοϋ «Αιγιασμοΰ
των δττλων». ·Μό κάνουν παρΐα μέ
τούς λογης τύπους των Βλώ
— νοικοκυρές καΐ νοιι
Ν' ανασάινονν βαθειά την
σφαιρα τής λββεντιάς «αί τής 4*4·
κης ύγείας. ΝΙβ Ιδούν τ. Χβτζή-
Στανρη τό Ρβι*τΓΟΐττη να βχϊ.» αγ·
καλιασμένονς απ' τή (ΐιά την
κόρη κι' «π' την δλλη « Υ»
μπρό τον καί ν' άκούί-οννοιτ1 τό
σνγκινηιμένα χ*ίλη τού ι««ί ■"«?
βΐλογάει. «"Εχβτε την εύκτ| μ*,
παιδι« μου, άπο τά εϊκοσί μον/ν
χισ. . . Κοσμοζουίλεμένα ν0 ζηΛ1
τε». Καί μ' ενα βρηνόγελο νά λ»
ρθ5οθούνε νοστσλγικά στους γλυ-
κούς »ϊχονς τού «μακρόσνρτοιι και
παιχνιειάρη άμανέ» ιτού Ιρχπ»
άπό τ' άμπέλια: %
«Ουλα τά μάτια' ναι γλυκα
κι' ούλα γλυκά ί
μά τά δικά σον £)ίουν«
μαγνήτη καί τραδοΛ»
Πολλά τού χιρΐίοΐστά * τοϋ Ν
Μηΐλιώρη οί Βονρλιώτες «' «
Μικοθσιάτες γ*νικά, γιά τον ί;
κΑβκτό πνενματικό έπιού«β *<*>
τόσο ό-λόχερα τούς
ί
περιεργείας-
ΐ οί
"Οχι μόνο οί σημερινον μα μ»
έπίιγονοί τονς καΐ οί λοιπτο'ι
ληνες, εϊτ€ μέ τά είδικά έ1
ροντα είτε καί |ΐέ τίς ευ
Η. κ. ΑΚΟΓΛΟΥΣ
ΓΕΤΜΑ ΠΡΟΣ ΤΙΜΗΝ Β
ΜΒΩΝ ΜΟνΤΑΣΙΑΤΙΚαΝ ΚΑΙ
ΘΡΑΧΙΚ-Ν ΣΟΜΑΤΒΙΟΝΑ·
ΜΕΡΙΚΗΣ
Ή Έστία Νέας Σμ.υρν»? «♦*'
θεσιεν Ης την αΐθονατν *£λ*«"
αυτής *ατά την Παοαοκευ<|ν έ Ύεΰμα ποός «V* "* έκΐδοομέων της βίας των κικών Σ-ωαατείων Β· ν*ιΑ χ. Αθαν. ΠοόεΛοος τής ών Δλλοι. έκ,&ρομεϊς αύτους *ιά θεομών Ποόε&οος τής Έστίος Νέ«ς νηΥ »?Π4«ς Χαλο*>ς, *
χος Άθ. Καοί·λλος κο« »
δοος της 'Ενώσίος
Άλ. '
των
—^ έν
ενός
ό άρχηγός της
Μαντζβύνης
*·
ό έ*
μέων *. Γ. Στρατηγός.
ΒΡΑΑΜ 1.
Δικηνορος
Μαυάρχου Μ
Τηλ. 43,224
Σωκράτους 59
υ. "
Συμφώνως τε) Μ6|ΐ·
Λιενθυντής
ΣΠΚΡ. Χ- ΣΙΝΑΝΙΑΗΧ
Ν. Έρν»ραίο
•Υπεύθννος ΤυιτΒγρο·»!·»
ΙΕΡ. Χ. ΠΟΑΑΤΟΓΑΟΥ
Π