194250
Αριθμός τεύχους
2114
Χρονική Περίοδος
ΕΤΟΣ 45
Ημερομηνία Έκδοσης
22/8/1971
Αριθμός Σελίδων
6
Πρωτότυπο Αρχείο
Οδηγίες
Κλικάρετε πάνω στην αριστερή εικόνα για να δείτε περισσότερες φωτογραφίες.
Κείμενο εφημερίδας
Δεν είναι διαθέσιμο το αρχείο pdf.
Κείμενο εφημερίδας
Σύνολο σελίδων:
ρακλειον Κρτΐ
_ — ——^ —■
ΑΝΕΖΑΡΤΗΤΟΣ ΕΒΛΟΜΛΔΙΑΙΛ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΦΗΜΕΡΙΣ. ♦ΪΛΟΑΟΠΚΗ. ΟΙΚΟΝΟΜ ΙΚΗ ΚΑΙ τς>Ν ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΟΝ
1971 Έτος 45ον αριθ, φΰλ. 2114 ΤΙΜΗ ΦΥΛΛΟΥ ΔΡΑΧ. 1,50 Διευθυντάς - Ιδιοκτητάς: ΣΩΚΡΑΤΗΣ ΧΑΡ. ΣΙΓΗΑΜΙΔΗΣ ΓραφεΖα: Όδός Νίκης 25 - Αθήναι - Τηλέφ. 229.708
ΠΈΡΤ ΤΛΣ ΕΛΛΗΝΟΤΟΥΡΚΙΚΑΣ ΣΧΕΣΕΙΣ
Τί Ν Μ Ε Γ Λ Α Ω Ν βΠΩΦΑΣΕΩΝ
Μι την συνήθιι, ώς π,αντοτε,
σαφήνειαν και ειΛΐκρίνεια,ν, ό προ
ΐής 'ίΐλ/.αόος, διετύπωσε, την πνυ-
ιασιν περι 'Ελ.ληνατον,ρικικής υ-
-μοβ.-τονδώς, ώς ανάγκην των σινγ
χοονων καιρών διά τάς σχέσει ς
των όύο χωρώιΜ κια;, ιδίως διά. τό
μέλλον.
«Θά γίνη —είπεν— όπωσόήπ,ο-
τε, σήμερον Μ Γϊς ολίγα ή περισ-
οότερα έ'τ·|, διότι το συμφέρον άιμ
φοτέρων των Χωριόν, 'Ε/./»άδιθς
κα* Τονρκί«ς, τι>
Το
κοίνον αύτύ συμψίροΜ, πυλιτικόν,
,τνευμαΐικόν, κοινιυνικόν, ίστοοι-
κόν, οικονομικόν, άμυντικώι, .ιρο-
οθΐΐτικόν είναι άπάλΐ'τον
καί ουδείς τό άμφισοΊγτεϊ. ΕΐναΊ
έξ δλλου είς τους λα
ου; των δύο Χι>ρώ(ι καί έμφκ,νώ;
άντιληττόν, ϋχι μόνον >Λγ<μ τής γεωγρα<ρκής ίΐον θέσεως, άλλά •/αί λ.όγΐ;) τής ταντότηττος τής νοοτοο.τίας των κατοικίαν των, άς καί οιά ,-ΐολλοϊις άλλομς καί σο- βαροϋς λ,όγους, οί όποϊοι συνιιγο- ροθν ύς τούτο». Διά τούτο καί ό πεοινούστατος ό; τής Τουρκιας, ,πι- βτεύοντας είς την Έλληνοτουρκι- νήν Σιΐ'ενάν τού,
χωρίς παντΟΛβ,σι νά άμφισβηιτή
την άνάγκττν και τοί'ς λόγονς διά
τούς άτοτους έ.-τι6άλλεται νά γίνη
σοβαρά .τλέοτν1 σκέψις δία την ορι¬
στικήν άπόΐταοιν επί τοΰ θέμαιτος.
'Τπό τάς σννθήχας αύτάς, είναι
νά πιστεύεταί ίττι τό τ>έ-
μα είναι τεθε.μένον ,-τλίθν καΐ κ<χλ άπό τάς δΰο πλειιράς, μολονότι ,τά δηικκηογραιφ'ΐκά Χρ- γανα των δνο Χο>ρών, ώς άπηχοΰν
τα την κοινήν γνώμην έ
θτν, δέ·νι κατέ<ΐτηβ«ϊν εισέτι τό θέμα άντίκείμενον δημοο<ίας ερεύνης γχα, όέν διβτύ,ικυσαν γτωμας π^ός δια¬ φώτισιν των λ,αωιν τ<ον, ονιξήτησιν την τνχόν διαφο)νιών καί ΰποοτή- ρι£ιν των πρακτέο>ν.
Όφείλβτχα ίοχυς, τούτο, ποο-
<(α·νώ;, είς τήιι μή διαλυθίϊσαν εντελώς άτμόσΐΓαιραν τής άμοιδαί άς καχΐ'Λθι(ιίας '^ταιξίι των δύο λα ών, λό—ι) κβί τής μέχ.ρι τβϋ&ε ί- οτορίας ,των, τής παλαι&ς καί πρβ- οφάτου, ϊίκος δέ καί ασφαλώς καί ί'ι; την γνωστήν σήμερον διάστα¬ σιν μεταξΰ αύτάίιν, στ»νε,τεία τού έν έξελί,ξη θέμα-τος τής Κύπρου. ΙΥγονός είναι, δτι ρκαστος λαός δεν είναι δυνατόν νά λησμονήση την ίστορία'νι τού γχι οίίτε τα ούγ- ϊ(κ»να ξητήματα, υπό την έντυπ<ι>-
βιν ,τίη· οποίων τελονν. Εάν, ομως,
χάποτε δέν τεθή τελεία ναΐ παν-
Αα είς τό παρελθόν, τό παρόΐνι θά
(ίναι πάντοτε άνήσυχον διά τάς
δύο Χώοας, πότε διά τό ενβ. ζή-
ΐψα χαί πότε διά τό άλλο, &εδο-
έ ότι ό χρόνος
ζητήμΛτα α«τρό6λεπτα,
'/ατ' αυτόν δέ τί»ν τρόπον .τό μέλ-
'·βν θά είναι πάντοτε ά6έ6αιον διά
Τ«; σχέσει ς των δύο λαών κ«ί ή
τον
Τό ά&ιέξοδον τουτο είναι δννα-
τβν νά λυθή οχι απλώς δ*ά συγ-
'ϊ'βεως ή «ταθιιί<»ε<ος των ΰ.-τέρ "τί των κατά λόγίον, οί όποϊοι δη- ιΐ'οοηγοΰν την ύφιβταμέΛ'ην κατά- "βσιν, άλλά διά μιάς κυιριολεκτι- "·); ήρίοϊκής άποο;άβεως τής ή- ς των δυο Χ(ι>οίδν. Ή άποφα-
τάς δύο Χώρας, είναι
ον ότι θά διαλύση πολλάς ά>ψιοο-
'Λθ,ς είς την υπάρχουσαν κατάστα¬
σιν κκχι θά δώση διέξοδον είς σκέ-
έ
ς
ψεις πε^ τής ένδεικνυομένης μελ-
λ.ο|ντικής πορ&ίας των δύο /.«ών.
"Οσα γνωρίζη, ή π.οο6λέπει ή ή-
γεσία έκάστης χώρας διά τό μέλ
λον της, δέν είναι είς θέσιν, ώς
φυσικόν, νά τα γνωρίζη ό λαός
καί ο«τ« νά άντιλθιμβάνεται τό τί
δεο,Μ γενέ<τθαι είς τού; συγχρύ- νονς κα»{>ούς Ή παλαιά νοοτρο-
πία της σω&ινιστικής αντίληψίς
των πραγμάτων, άπέδη πλ,έον ά-
νεδαφική καί είναι εντελώς άπί-
θανος ή ίντίκνάληψις τής ίστο^ίας.
Αί σΐγχρονοι συνθήκαι (τής πολι-
τικής έκάστης Χώρας ήλλαζαν ού
σιωδώς καί ό Κόσμ-θς βαδώζει πρός
Ινα μέλλον διάπυρον, άπροσδΊΟρι-
στον, ε'στω σήιμερον, άλ.λά μέλλον
τό οποίον θά άινατρρψη, πολλάς ά-
πό τάς ϋφκτταιιρνας άντι,λήιψεις
πρρί διοικήσεως λαών κ.λ.π., καί
θά διανοίξη νρους ορίζοντος πολι
τι/οϋς καί νέας ιιεθόδους ένε<>γ£ΐ-
ών, Λεοινι δ-ιεθνή νοοτροπίαν καί
νέους έξ ολοκλήρου στόχους των
δ;>εθνών α*, τοπικων έπιοιώξρίον
κ αί έ ν ό ιαφ ερόντ ών.
Αύτήιν, την αντίληψιν, φαίνεται,
νά έ'χονν καί ^ί ηγέται σήμερον
τής Ελλάδος καί τής Τουρκίας,
καί διά τούτο συμφωνοΰν κατ' αρ¬
χήν εί; τό θέ.μα τής Ό,μοσπονδί-
ας των Χωρίον των Καί τα μέν
ζητή,ματα των διαφωνι-
—18ον-
Λύο άπό τούς κυριότερους συν-
εργάτε; τοΰ Β(ΐ,ρδάνη, πού έμελ¬
λε άίργότερα νά γίνουν κ' οί δΰυ
αύτοκράτορες, ό Λέων ό Άρμίνι-
ος κι' ό Μιχαήλ ό Τραυλύς, πρύ-
ίνΐρχταν έν.είνη την κρίσιμη στιγμή
τύν άρχηγό τους καί προσχώρησαν
στό Νικηφόρον. Τότε ό Βαρδάνης
άηδιασμένος άπό τοί'ς άνθρώπους
κι' άπό τίς όό^ες τοϋ κόσμου, ά-
.ιοφάσισε νά ζηΕησει τα ρλ<ε"ς τοΰ 6ασιλέα. Κι' άφοΰ ΐλο,ύε άπό μέ- ρους τού «πίστεις άπαθείας», ϊίνορ- κη ύπόσχεση πώς δέν θά τού κά- νει κακό, γί'ρεΐ|ΐρ μόνος τού νά γίνη καλόγερο;, καί τραΛήχτηκε σ' £να άπό τα μοναστήρια τής Πρώτης, πού είχε ό ίδιος ίόρύσει σ' εύτΐοχέστερους καιρούς. Ήταν ε'κεΐνο ισα - ,σα το μοναστήρι, ποΰ μάς είναι σήμερα άγνιυστη ή τοποβεσία τού, καί ,-ΐού ό Κοιν- σταντϊνος Πορφυρογέννητος τ' ό- νομάζει «κ-τήμα Βαρδανίου κα λώς πεπονημένον». Ό Βαρδάνης άγαποϋσε άνέκα- θεν τή ιμοναχική ζωη. Καί τώρα .τού έ'γινε ό μοναχός Σά66ας, αί- σθανόταν εϋτιτχισιιένος ν ά ζεί μα- κουά άπό τίς άθλιότητες τοΰ κό- αμοτ', καί νά «οιράζει τίς ώρες τού στή λατρεία τοΰ θεοδ καί στήν καλλιέογεια τής γής. Μά ή Ρΰτΐ'χία τού δέν κράτησε πολύ. "Υστεη' άπό λίγες έ6δ<.ιιάδες οί άνθριοποι τής έςουσίας πάτησαν τούς δρκους τοιν. Κα'ι μιά νύχτα, ένώ ό Βαρδάνης κοιμόταν άνύπο- πτος, α,ιά στιμιμορία άπό δημίονς έ'σπασε τό κελλί τού. "Βδεσαν τό δι»στι>χισιιένο στύ κρ·ε6άτι τού, καί
δίχως ίίλλη διοοικασία, τοΰ έ'6γα-
λαν τα μάτια.
Ό Βαρδάνη; δεχτηικε καί τού-
ΙΣΤΟΡΙΑ ΚΑΙ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΤΠΣ ΙΙΟΛΗΣ
ΚΥΚΛΑΔΕΣΤΟΥ ΜΑΡΜΑΡΑ
δ' ΠΡΩΤΙΙ
τού, κι' άφοσιώθηικε μέ μεγαλα>τε- ύπολείματα τοϋ αφανιαιιένου στρα-
ρο άκόμη ζήλο στήν άσκητική τβΰ, γιά νά συγκρατήσει τούς
ζοπ'] τού. "Βζησε πολλά χρόνια Βοχϋ.γάρους, .-τού κατέ(>αιναν ά
μονάχα μέ νερό καί μέ ψιυιμί, .-τού .τφρουν την ΙΙόλ,η.
ζύμωνε ό Γδιος, ένω ίνα δέρμα *Ο στρατός δεν είχε ιμπιστοσύ-
ξώου ήταν τό μόνο ςρύρε+ιά τού νη στόν καινούργιο αύτοκοάτορα.
χει-μώνα καλ.οκαίρι. Ή φήμη τής Λίγες έ6δοιμάδες νστεο' άπύ την
άγιωσύνης τού ί'φτασε γρήγοςνα άνάρρησή τού, τύ έ'ρριξε άπ' τό
στά πέρατα τής Αίτοκρατορίας, θρόνο, καί άνέΰασε στή θέση τον
κι' άπό παντοϋ οί ,τιστοΐ ερχονταν τό
τής αδελφής τού ΙΙρο-
νά ζητήσοι>ν την τύλογία τού. Γίέ- κο,πίας, τύν Κουοοπολ.άτην Μιχα-
ρασε έτσι τή βασιλεία τοΰ Νίκη- ηλ Ραγγαΰέν.
φόοου καί τοϋ Σταυρακίου καί Ό Ραγγαδές ήταν ?νας άγα-
τοΰ Μιχαήλ Ραγγαθέ, καί τέλει- θός άλλ' άόύναιιος άνθριοπος.
(,»τε την έπίγεια ζο>ή τον, δταν Βρέθνικε στό θρόνο χΐ'νρίς νά τύ
στό Βυΐάντιον 5ασίλει<ε ό ΛενιΕ' . θελήσει, καί μ' άν«κοϋΐ(ΐση τον ύ ΆομρΛ'ΐος, ό κνας άπ' τούς δφισε ίΐστερ' άπό σύντομη ίίασι- στ>νρ(νγάτες τού, πού τον εΐχαν λεία, σάν νά έλευβεοώθηκΓ (Ιτό
προδώσει. φηρτίο 6αρύ. Μιά δρύτρρη κατα-
Ή δασιλεία τοΰ Νι«η<ρόρου, σΐροφή, πού εΉαθαν οί Βυζαντι- εξαιτίας ίδίιος τής φ-ορολογικής νοΐ στό ι πόλεμο μέ τους Βουλγά- του πολιτικής, ήταν ίσως άπό τίς ρους την ανοίξη τοΰ 8 Κ! στήν ,-τιό τυοαννικές τής Βυζατινής Ί- , 'ΛδριαΛθΰπολη, τόν εκανε νά σκε- στοςείος. "Ομίος οί άγίονρς τού κα- ' φθεΐ .-τοις ρπρεπε νά παραιτηθϊΐ. τα των εξωτερικών έχθρων τοϋ Τίς σκρψρις τού αύτές τίς έμ.-τι- Κράτους καί πρό πάντων τό τρα- . σΤεύθΓ;κε στό στρατηγό τής Άνιι- γικό τού τελος ρχοΐΎ έξαγνίσει τή μνήμη τού στή συνρίιδηση των μρταγενρστρρων. "Τστροα άπό τή (|0<1ρί)ϊι πανιολ.Γθρία τοΰ 811, κ' ενώ ό Κροΰμος, ό Τσάρος τίόν Βουλγάρων, επινε τό κρασί τοχ· στήν άσημο>μένη κάρα τοΰ σκο-
τιομένου βασιλιά, ό γιός τον
Σ ταυράκιος, άσθρνικός καί άνίκα-
νος, προσιπαθοΰσε άδικα νά <η»γ- τολής Λεοτα τόν Άοιιρνιον, χι>>-
οίς ίίιιως καί νά τίς .τοαγματο-
ττοιήσει άμεσος. Λίγες μέ<ςΐς άρ- γότερ'ΐ ό Λέοιν, παρακινοΰμενος κι' άπό τόν σΐ'μπολειιιστή τοι· Μι¬ χαήλ τόν Τραυλόν, κήρυξε την των τής φιλόδοξης ϋασίλισσας ΙΙροκοπίας, προτίμησε νά νποχω- ρήβει χωρίς καμμίαν άντίσταστι. Γιά πρώτη καί νστερη φορά ό ά- γαθύς Οασιλέας ϊπέ6αλΕ σέ·ίίλονς τή θελήση τή δική τον. Φύρεσε τό ράσο τού καλύγερου, ό ϊδιος κ.αί δλη τού ή οίκογένεια, καί πε- ρίμενε στήν παλατιανή ίικκλησία τής Παναγίας τοΰ Φάρου τίς ποοσταγές τοΰ διοΐδόχου τού. Την άλλη μερά ό Λέων εν.ανε τή θριαμιβευτική τού εϊσο^ο <ττή Βασιλεΰουσα καί στε'φθηκε στήν Άγία Σόφια. Ήξερε καλ.ά τό χορακτήρα τού Ραγγαβέ καί ή¬ ταν (Ιέβαιος γιά τα αίσ'θήόματά τοτι Τοΰ φάνηκε γιά τούτο άςκετό ά κλείσρι τή 6ασίλισσα Προκοπία μέ τίς δνό κόρες της σ' ίνα μοναστή¬ ρι τής Πόλης, .ιοϋ*ρΐχε ή Γδια ί- οοΰσρι καί τόν έν.θρονισμένο 6ασι λέα μέ τους <δνό τού γιούς σ' έ'νβ. άπό τα μοναστήρια τής Πρώτης. τΙΓταν πιθανότατα τό κάτω μοια- στήρι τής παραλ.ίας, ποΰ κάποια <1 σήμαντα Γχνη τού σώζονταν άκόμη ώς ποΐν Από λ/γα χρόνια. Σέ τουτο τα μοναστήρι ρζησε ώς τα τρλ.ος τής ζωής τού, ρίκοσι- ϊπτά όλόκιληοα χρόνια, ό Αντο- άΐίΜ;θ Μιχαήλ Α' ό Ραγγαβές, ό τσίΐήό; καΐ ςρτίοχός μοναχός Άθανασιος. Κοντά τοτ», άφοΰ ρΰνουχίσθη/αν, ,'ΰστε νά γίνουν ά- κίνδυνοι γιά την άσφάλρια τού νέ¬ ον κ(λθρσ'τ(ΐ>τος, ρϊησαν οί δυό τοτ'
γΐοΐ, ό θροφϊ'λακτος —δ μοναχός
Ενστάθιος— καί ό Νικητάς —ό
μοναχός Ίγνάτιος, ό Γδιος, πού ρ-
γινρ άργότεοα τόσο ρνδοξος σάν
έπανάσταση. Ό Ραγγαδίς εΤχε δ- , ΟίκουιΐρνικΛς Πατριάηχης καί σάν
ών των, ώς άπλαΐ λεπτομέρειαι, θά τη Τΐ>1 <Γ°ρα κ«ί>τρρικά τή μοΐρα ι κεντρώσρι στήν Άδηιανονπολη τα
λη τή δννατότητα νά χτυπήσει
τοί'ς επαναστάτρΓ. "Ομιος παο' δ-
λες τίς πιεσεις καί τίς παοακλ.ή-
σΡ'ς των φίλαον τού, καί ποοπάν-
"Αγιος τής Όρθοδοξίας.
ΠΕΡ. ΕΜΜ. ΚΟΜΝΗΝΟΣ
( ΣΐΎρχίξρται)
κατά κάποιον τρόπον την
λνσιν των δι' άμοι6αιίας σΐΛΐεννοή
σειος. Τό θέμα, δμα>ς, τής Όμο-
σποηδίας δέν πρέπει νά Ιγκαταλει-
φθή, άλλά τουναντίον νά άναζο»
γονηθή καί νά καλλιεργηθή δι δ¬
ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΛ ΤΩΝ ΑΞΒΧΑΣΤΩΝ ΙΙΑΤΡΙΔΩΝ
λ(ι
■>ν των μρβων, τα αποία εχε*. εις
την διάθεσιν της εκάστη των δύο
Χωριόν. Διότι τό θέμα αΐύτύ είναι
καί συν τώ χρόνω θά γί¬
νη ζωτικώτε<>ον, οί δέ λαοί άμφο-
τρρωινι των Χωρων, διαφωτΊζόμε-
νοι, θά συμίταρρυρβθοΰν κατά πά
<κιν περίπτωσιν, ε φόβον αί σνγχρο- νοι άνάνκιαι ασφαλώς θά τύ έπι- δάλλουν, ώστιρ νά καταστή πράξις. ΤΟ ΟΡΓΑΚΕΟ-Ι-ΑΝΔΡΙΑΗΟΥηθΑΕΟΙΚΑΙ Η ΠΕΡΙΘΧΗ ΤΟΥ "Η ΑΛΛΩΣ, Η ΙΚΚΛΗΙΙιΣΤΙΚΗ ΕΠΑΡΧΙΑ ΤΗΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ ΛΙΤΙΤΣΗΣ 'Υποστρατήγου έ. ά. ΑΓΓ. ΓΕΡΜΙΔΗ (Συνέχεια εκ τοϋ π>οοηγοι»μέη·οχ«) χαν ίαματικές πηγες, πού λέγον-
Άλλά καί οί πα,ραιμ»ίνα·νϊτες ά-
ΆρκρΓ νά κινηθοϋι αί Ήγρσίαι
των Χοροιν καί νά σινητήσουν τύ
άπο«ρ«·σι<Γπκώτ'Ρ<ι<Λ', νά καθβ- ρ»·σουν τα γενικάς τ<η> (τουλάχι¬
στον γραμμάς '/ίΐ 'νμ. έπιδείξουν
/,αλήν πίστιν, άλλά «αί γενναιο-
φοοβννην, έν ίίψει των γενικωτέ-
ρονν σν,μφϊιρόηπων των Χίθφόνν των.
Ή κοατοΰσα πολιτική κιατάστα
«ις είς τάς δΰο Χώρας σήιμερον
καί ή έθνική μορφή κια εκδηλον
μένη άπ>οφα<Ηστικότης των κυβρρ- ί&εώδη εΰ χέρε,ιαν καί ευκαιρίαν πρός λήψιν μεγάλον άποφάιβείον διά μεγάλα θέματα, τα δπιϊα άφοροΰν τάς μαχαι κινοί, ίπλήροσαν 6α>ρύτατο φόρο
«ΐμιατος, όπως καί τόσρς αλλες πε-
οιοχές τής θράκης, ατήν μανία
ιών Τούρ-κωίΜ. 'Εκατοντάδες άπό
αύτοϋς ΐμαιρτύρησαν μέ φ»ρ*κτά 6α
τανιστήρια, σέ ιιιά τοποθεσία, άνά
μεσΌ. στύ Όριτάκιοί κιαί την Λίτι-
τσα, που πήρε άπύ τότε την όνο-
μιυοία «ΙΙαλον/.ιηαένοι».
Β'. ΛΙΤΙΤΣΑ
Ή
άπό την Μανδρύτ-σα καί τό 'Άκ
Άλάν, περ»γ^ά<ι>εταιι μετά την πς>ο>
τεύουσα Όρτάκιοϊ, σάν τιτλοϋχος
σχεσε.ς των δνο Χωοών. "Ας Ι- *« ^λα·α κα&εδρα τής Μ»»τοοπο-
πωφελτϊβοΰν «ί δνο ΧίΓ>οαι τής εί λεως ^ *ταν; Ή Αητϋ0- ^
«ί δνο ΧίΓ>οαι τής
αυτής, ,', όπ«'α δέν πα^ον-
σ,ά£ετ«, πάντοτε καί «ς άατοφασί-
σοτη· τό σκν^μώττρον." Κρατονν
είς χεϊοας το.ν σήμερον την ώραν
των μεγάλων
διά τάς
Χώρας τιον. Καί ό λαός των θά
, ήκδηλούμενος όπωσδή
;
^ ««μοπολι; λ.γα χ.λιομε-
α νοτιωτβοα απο το
«ληβι«μο γ«ρ<ο στίς 2.000 ψυ- στΐΑ τελευταία 3Μ?«Μα. α" τοοι τουρχικά II. Κ Α (Ίλιτζά) καί κατά συγκοπύ ίΙΟΑ, άπό τίς ο¬ ποίες καί προήλθτ η τονρκΐ7.ή πά ραλλογή /τοΰ όνόματός της. Στίς πηγές αύτές έρχότα(ι έκτός άπό ούς "Ελληνες κιαί π»λλοί Τοΰρκ.οι των γύρω χωοιων τής Ροδόπης, οί όποΐοι δμιος άπερχόμενοι μετά /τύ τέλος τής λοντρο&εραπείας τοχ·ς, ϊξετρέπονιτο σέ ϋιαιοπραγίες σέ ()άρος των Έλληνας κατοίν.ων. Καί οί τελευταίαι, γιά ινα γλνχηώσουν μιά κιαί κιαλή άπό τί^ ταλχιπ<')ρί«ς έκείνες, κατέχωσαν τίς πηγές καί τίς άχρήστενσαν. "Ιχνη των πή γών εκείνον σωζόταν με;χρι τόν χαλασμό τοϋ 1913, σέ μιιά τοποθε σία πού την λέγαν «Χρ«ττός»· ΙΙότε ή Λιτιτσα εγινε καθεδριο
τής
πολλά
τής Χώρας το>ν.
θά λχντη
τού μέλλοΛ-τος
τοδ Όοτακιοϊ, εα χ«,>ριο
νέ «Παληόκαστρ-ο» καί ήταν
<ΐριγι«ριοτμένο μέ τείχη, τα όποϊα όλόκλ.ηοα μέχν σή.μ«-Ι ΑΡ. ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΙΔΗΣ
ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΙΊΡΑΓΜΑΤΕΙΑ
Η ΓΡΑΙΚΙΚΐΓ ΑΫΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑ
Τοο συνεργάτου μας κ. ΑΠΟΛΛΩΝΟΣ ΛΕΟΝΤΑΡΙΤΟΥ
(Συνέχεια έκ τοΰ προηγουμίνου) ήταν σΰμφωνο μέ τίς προθέσΡΐ; κάτο:κο< τοΰ χωοιοϋ αυτού ύποχρ2 κιο, μέ σειρά 66 στήν κλίμακα τοΰ Ή ώθ έ 6ί έξλό άό Πατριαρχικον θρόνον τού Μητρο ομύ τοΰ 1913. Ήταν, δηλαδή, ι* ια εΙ6ος Λροχ.Γχ<υρημένον όχυροΰ γιά ί>ούς
ριοχές έν.εϊνιες. Τό χωριό έκεϊνο, ' πότε, ξαναφάνηχε σάν Άρχιε.τι-
πού έ'φε,ρε τό ΐδιο δνο,μα μέ τό υ- σκοπή, άλλά πάλι έ«ημώθηκε καί
ίίθ ΐ άλ ά
ΜΕ ΤΙΣ ΔΙΟΠΤΡΕΣ ΤΟΤ «ΚΟΣΜΟΤ»
ΑΙΔ9Σ
Προχθύς δρέθηκα σ' έναν άρ-
χοϊο χώρο, ανάμεσα σέ Εένους
άνθρώπους, πού ίιεκίνησαν άπό
τίς μακρυνές πατρί&ες τοτ<ς γιά νό φθάσουν έδώ μέ σκοπό νά θαυμάοουν τα άριστουργήματα τής κλασοικής τέχνης των προγόνων μας καί συγχρόνως νά σταθοϋν γιά λίγο ευλαβικοί προσκυνητές μπρός στήν ίστορία των αίώνων τρΰ πολιτισμσϋ των άνθρώπων ΚΓ όμολογώ ότι έμεινα κατά- πληκτος πάν ακουοα έναν άπ' σύτούς νά άπευθύνεται στήν ό- μάδα κα'ι επί μία καί πλέον ώ ρα νά τούς μιλεϊ κα'ι νά τούς ένημερώνει μέ ντοκουμέντα, χρο νολογίες καί λεπτομέρειες. Προτοϋ φθάοω έκεΤ συμβουλεύ θηκα την εγκυκλοταίδεια γιά νό γνωρίσω τόν. . τόπο μου Άπό τόν ίένο δμως έμαθα πράγματα περισσότερα γιά .. τό σπίτι μου. Σχημάτισα την έντύπωσι ότι όπέναντί μόν εΐχα ί'να ξρνο με- γάλο πνευματικόν άνδρο. Τόν πλησιασα κα! μέ διακριτική εύγε- νεια τόν παρακάλεσα νά μοϋ ε¬ πιτρέψη νά τόν συγχαρώ. — Κατέχεται αρίστα κύριε την κλασσική έλληνική ίστορίσ τού εΐπα Σάς άκουσα μέ συγκινηθή νά μιλατε στούς φίλους σας. Μοϋ έπιτρέπετε νά σάς ρωτή- σω σέ ποιό πανεπιστήμΐο διδάσκε τε; — Μά είμαι έμπορος, δέν εΐ- μαι καθηγητής κύριε . Εμπορος! καί γνώριΖε τόσο πράγματα. Ζήτησα χίλιες φορές συγγνώμην γιά την γκάφα πού διέπραΕα άπό τόν λαμπρόν αυτόν έλληνολάτρη μελετητή καί φεύ· γοντας τόν εύχαρίοτησα μέ μιά θερμή ματιά όπως αλλωστε είχο υποχρεωθή, γιατί άπό τα χείλη τού έμαβα ενα κομμάτι τής ίστο ρίας τοϋ τόπου μου. Τό γεγονός αύτό έφερε στή μνήμη μου την γνωστή περίπτω- οη τού Πανεπιοτημίου Αθηνών κατά την όποιαν σέ είοαγωγικές έξετάσεις έγγραψαν είς την έκ¬ θεσιν μέ θέμα «Άκρόπολις» μό νόν οί των έπαρχιών πλήν των Άθηναίων. Αίδώς Άργεϊοι... ΒΙΣΦΟΣ ΕΝ ΠΑΡΟΔΩ ΠΕΡΙ ΚΑΡΔΙΑΣ "Οταν στά 1')('·6 ΐκχ·κ7α)φόρη<ΐα μέοα ι θά πηγαινονμρ σε κάποιο τό 6ι6λίο μόν, με τίτλο «'Ό,τι «Ι- ! φΓίΛμακείο καί Οα άγοράζοχ<με μιά δ>ι στον "Άρη*, κάπο,ος φίλος | ίτοιμη κ>αρδιά, γιά πέντΐ, δέκα ή
μου, μέ είρωνικό ΰφος, μοΰ είπ<ε, | καί περισσότε,ρ-ι χρόνια, άνάλογα ■ψω,μα «Παλ.ηόκαστρο», είχε γιά ' ίξατμινίσθηκε καΐ πάλι ήγρμά ιί ή φροι'ροορχο κάποιο Αί- ·™τε καί πώς. Σαά 1802 ξανα- τινο. Άρκρτά χοονια μετά την "Α ' φάντρίε γιά &εύτηρη φαρά σάν τ{.. Κωνσταντινονπόλβο,ς, οί Άοχ,,Ρπκτκοπή υπό τύν_ Ίωαιννί- έ ά ή λί ρηγμ ή φ μ Ή Ίερά Συμμαχία δέν έδικαι τής Αύτοΰ Μεγαλειότητος. ΰ χ ώθηκαν σέ 6ίαιο έξισλομισιιό άπό Πατριαρχικον θρόνον, τού Μητρο ές Αϋγονστου 1822, ό Μετ ΤεΡνιΧ υπό την ϊδιότη.τα τοΰ όργα ν*'»τοΓ» των εύριυ.ταικών σι»νεδρίυιν Σιηέδριο των '^ντρ, τόν Όκτώβριο, ατή Βερώ Ό Τσάρος κάλ.εσε σέ σύσκεψι ^κ» ύ.ιουργοΰς τοχ' των 'Εξοιτε ών Νέστελ^ροντ καί Καποδίστρι τόν ΰφΐ'πουργύ Τατίτσεφ, χε προαχθή σέ διπλ.ωματικύ συμβουλαί, νά καθο τή ρωσιχή, στάση στίς προ "«οοκτικές σιηεννοήσεις. Ό Νέ κι ό Τατίτσεφι πρότειναν να γίνη δεχτή ή μεσολ.άβηοη τής Αιχποίας γιά την άποκατάσταΛη Ι("ν ςωσοοθΐϋιμαν,κών σχέσεοιν, £- νβντι Λαροχής έγγυήσεων υπό τής "ψηλής Πύλης πΕρί σρόασμοΰ τής Καποδίστρια. λιγα χλμ., περί τα 2 - Λ, νοτιιοΦερα λόγου τοϋ Β' εμφνλιο πόλεαο, __ ν τή θέση τους θά λ.εγα καί άπό τύ Όοτάκιοί, τύ όποΐο όνό- σι-νρτάχθη μρ τό αέρος τοϋ ιτελεν¬ α κανα ο,τι καί «ϊς, άλλά στή θε ] μιικτηι ι Λί,πτσα καί τύ όποΐο μέ τύ ταΐσι^ δπο.ς μο,οτνοίΐ τύ άκόλου- η μου δέν μπορώ ν' άλλάϊω άπο πέρ^σμα των χρόνον, απέκτησε θο κείμενο: θά οη μου μπορω ταΰ εΐπε. καί αλλες παραλλαγές, δπ<ος τίς «...Έκείνοι δέ ύπ' ένδείαις ά Ι Λίσ τση Λίτιτϊα Λίτξα Οί τα ναγκ/ιϊόμιρνοι καί των αλλίον φοβ -..... ς ϊό *νόημ« αύτο'ϋ τού «στή θέσι) Ι Λίσ— τση, Λίτιτϊα, Λί,τξα. Οί .τα- ναγκ/ιϊόμιρνοι καί των αλ.λίον ί ή θέ ή αιεά·α·ντρς στύ παληό χιοοιύ καί ροτάτον κ«,τατολμάΐΜ πεξοί ή; ης ρΊ μ ή "'.'θόδοξης χριστιανικής θρησκε "ί των ραγιάδ.υν. Ό Καποδίστρι α», άντιθέτϋ)ς, »"πέμΓΐ ότι δέ ε- ^ρϊ-τε νά άναληφθή νπύ τής Ριο- ι"°ΐ καμμιά δίσ,μενση άποκλεώυ 1X1 τό ένδεχόμινυ τοϋ πολέμου. Εί ^ ώρισμένες ενδείξεις, κι όπίοσδή ^^ί τή διαίσθηση, ότι αν ή Ρω "ι ιμφανιζάτανε στύ Σν»νέδριο •Χθριχά διατιθίμένη πρός τους ό "οδύϊον; της 'Ελληε;. Ο' άνα- 'Ίαίιανρ την ίαοοτήριξή τον; ή Αγγλία. Κι αύτό, 6ε6αια, δέν θά σας» καί «στή θέση μου,> ήταν σα-
φές. Ό Τσάρος δέν Ι6λεπε πιά
τύν Καποδίστρια σάν Ρώσο άλλά
σάν "Ελληνα. Κι ά,φοΰ τα ρωσικά
καί τα έλληνικά ένδιαφέροντα ε-
,ιαυσαν νά συμπίπτονν, ή σι- ΐογιι
σία τονς δέν Γμαν πιά νοητή. Ώς
τόσο ό Καποδίστριας δέν είχι
την εΰχέρεια, οίίτε κι ό σεβασμος
πούς τή Μεγαλειότητά τού τοί
έπε'.τρεπε, νά ϋποίίάλη παραιτήση
κι' ό 'Αλ.εξα'ιδρος, άπό την άλλη,
τόν ϊκτιμοϋσε πάρα πολ.ίι γιά νά
ρ«μεά·α·ντρς στύ παληό χιοριύ καί ροτάτιον κβιτατο.λμάΐΜ, πβξοί τρ όλί
ρξισλο.'ΐισ'θρν,τρ; ΠαλΛΐοκιαστρ·νοί, γιο πλοείοτρς δι ιν.όσιοι καϊ ΊππεΓς
δ:ετή,οΓ;σ·αν τίς σχέσεις τους μέ
χούς παληοίις άμοχοιρίονς τους κα'ι
πολλες φορές ίκκ.λτχκαζόντ«ν κρν
<(ά στύ Μοναστήρι των Άγιον Κωνθνου κοί Ελένης, που ήτην κιτισιιένο στονς πρόποδες τοΰ Κά στρον καί, προσέφ&ρσιν· σ' αΐ>τό διά
((ορ'ΐΐ δωρα. 'Τπάρχει ν-αί μιά άλ
λη έκδοχή, κατά την όπηί<ι, ή Λί- τιτσα ύπήρχε κ-ατά την κατάκτησι τής Βοάκης άπύ τοΰς Τονρκους έλάττους τοί·το)ν πρός άρπαγήν τής πόλεο>ς έξρλθόνττες, ο{Ίτ(ο υπό
σφοδρόν κατρλήφθησίίν χειμώνος,
ώς άναγκιασθήν.Αΐ αϋτάμολοι πρός
τοΐις πολεμί'οχ'ς άφχκέσθαι εκλεί-
Λθΐ1τες υπό κρΰοος. Οί μέν οΰν πε-
ξοί πάντες ομού πρός Λίτιτζίΐν πο-
λίχνην ελθόντες έπεί ο τής πόλε-
τα έγκ<>ίνει, άλλά στό σημεϊανι,
πού ό,αιλώ περί τΓχνητής καρδίας,
τα ποραλργο). Κ'ΐί ίπεμενα ίίτι μιά
Ι μέ τα οίκονομικά μας. Καί ι,ά
δια6άϊ(ι) στ'.ς έφη,ιι,ερ'ίδρς: «Ντη-
τρύϊτ, 11 Ανγούστοιΐ'. Άσσόσιε'ι-
τεντ Πρές. "Ομάς Ιατρών, έιτοπο-
Οέτησρ σήιαεηον, μόνιμον μηχαν;-
ζήν άηιτλία·ν είς άτοιιον ήλικι.'ας
<ος "Αρχοιν τα Βασίλειος κονφα , 62 ρτών, τό οποίον πάσχει εξ 6- ίιρΐ/ΐιρ··>ς ήν, έν μιζ οίνι'α τούς ποστολής τής καρδίας». ΑιΊγο ήρ
βνδπ."ς ν.ατιΐκλΓΪσιαι ώς φροιιρρΐ-
σ'." δήθρν, πΐ'ρί (τε άνα.κ.·τησάιιε-
νος καί Τϊ"| αλ/.τ| των 'άνα'γκ'ΐάον
χορηγΪΓ/, ιιρτά τρίτΐ'. ήιιρραν έ-
κών είνιΐ ί¥δ/δον αυτοίς πρός
τόν δρτίΊΐιόν ν.'ΐΧ δι«δράντες όμοί
ΣΜΥΡΝΑΓΚΑ ΣΗΜΕΙΩΜΑΤΑ
Ο ΜΟΙΡΑΪθΤ ΥΠΑΤΟΣ
ΤΗΣ ΣΜΥί-ΝΗΣ
ΤΟΥ κ. ΧΡΗΣΤΟΥ ΣΟΛΟΜΩΝΙΔΗ
Α'
Ίις μερες αυτες σιμπΛ),ρωον-
ται 4ϋ ετ») απο ι χΜικρασιατικη κα
ιαστροψη. ^,χιυυν μ.συς αιιυη^
απυ τη ΐραγιυθςα της -ώμιρνης.
Ι ου υ/Λκαυΐωμιχτϋς καί τού ό/.ε-
Ορου τι,ς, τού ΐίΐΛρτΐϊρίοΐ' και της
εξοντωοειυς τού '1^/.Λΐ|νισμυΰ της.
ι ής μ*γα/.ης Ουοι.ας της για την
ιιροτητα τής έλ/ήνικής Ιόέας.
οί υπαίτιοι ιΐου δραμα-
τός της:,"11 όιχύνπος, ό κακό;
δαΓμΐυν τής τραγικής συμφοράς.
Ό Στεργιάδης γεν|υή·θηκε στύ
Ήράκλ.ειο τής Κρήτης στά 1861.
ΊΙ οίκβγένειά τού κί/ταγύτ.χν άπο
τή Θεσσα/Λνΐκη κι εφερε τύ έπώ-
νημο Σπάρτα. Ό πατέ,ρας τού τό
μετάλλαξε σέ Σ ιεργιάδη, άπό τύ
τοΰ πατέ.οα τού, πον λ.εγόταν
Σ ποΐ'όασε τα νομικα
καί όΐικηγόρησε ότι Ήοάκλειο. "Ε¬
λαβε μέ,ρος στΐ)· ί.τανάσταση τού
θερίσσου (1905). Κα.ταδιώχτηκε
άπύ τούς "Αγγλους καί φυλακίστη-
κε επί έ'να ετος. Στά 1917 διωρί-
στηκε 'Τποχ·ργύς - Γενικός Διοικη-
τής ΊΙπείρου κα; στίς άρχές Μ(χι"-
ου τοϋ 1919 "Υ.τατος Άρμοστής
νά άνέλ,θη κα'ι ή πίεσις μου
άπύ την χαράν .τού ησθάνθη ι, διά
την πρόΰλΓψίν μον καί μί«ν ίκ«-
οπο(ησιν άιι+κφραστφ', ποΰ ίίταν
Οά άντάμων« τόν (ρίλον, νά μέ συγ
χαίρρται, δι' ">,τι ποορ(Ίλει|« καί
.τάντρς, ανθ,ς ρός Λιδιαότειχον | έπΡιτενχθη! Άλ>ά, φίλΛΐ μου, ά-
ίτανΐΐνο'. » ναγνΛσται καί α αϋτή;ν την τρχνη-
Είναι άξιοπερίεργο κι άΐξήγη
το, πώς ό Στεργιάδης, άφοΰ άπέ-
τυχε ώς Διοικητής στήν "Ηπει,ρο
κι οί Ήπειρώτρς, γιά τα δεινά,
πού εΐχαν ΰποστρϊ άπ' αυτόν, τόν
είχον άποκαλέσει "Ελνληνα «Άλή
πα<τά··>, έ'νας πολιτικάς τοΰ μργέ
&ο>'ς τοΰ Ελευθερίου Βενιζέλου,
ρτρεφε τύση μεγάλη έκη.μηση κι
ι'μπιστοσννη στύ πρόσοΜΐό τοτ'. Φαί
νεται πώς κι οί μεγαλύτε.ροι πολι-
τικο}, ύποπίπτουν, κάποτε, σέ σο-
Λ-ηρά κι άσνγχώρητα σφάλματα.
Κι ?να παρόαοιο σφάλαμια διέπρα-
ΐ·ε· ό "Ελευθέριος Βενιϊέλος —ή
μργάλή , αυτή ποσοαΐκότητα, ϋ'χι
μόνο τού ελληνικόν, άλλά καί τοΰ
διεΐτνοΰς κόσιμου.
Τύ σφά>αα τουτο θά τό έπιση-
αάν«ι, άργάτρρα, κι αύτός ό στε-
ώτερος σιηιεργάτης τοχ'ΐ— πρώ-
τη νοτεοα άπό τόν Βϊνίξέλο πολι-
τική μορφή την ρποχή έκιρΧνη. —
"Εμμανουήλ Ρέπουλης, μέ τό έλα-
φρ>>ντικά γιά τόν Άρχηγό των
Φιλρλρνθρ.ρ<ον, πώς 4εναις μέγας πολιτικάς, όπως ό 'Ελιεχ'θρριος Βε- νιίρλ.ος, έ'χρι τό δικαΐοιμα ^-ά κάνη §Η·α ί^ιφάλ^μα». Κι ό Λρωνίδας Πα- ρασκενόπουλος, τόνιοιε: «Ό Βενι- ϊέλος, αν καί μεγάλος πολατικός, ονδεποτρ ήννόησρ τοΰς άνθρώπιους τού. Αί>τό υπήρξε βαρι'» τού σφάλ-
μα?>.
Ποίος υπήρξε ό Στεργιάδης τό
πρίν άκόμη άποβιβαστρΤ
άπό τό άντιτορπιλλικό «/έι·ιΐ·», πού
τόν μετρφ&ρρ σ,τή Σμύρνη. Ό δη-
μοσιογράφος Παντιρλ.ής Καψής,
γθάφρι χαρακτη,ριστικά: («Πώς ρ-
πήγηιιιε στή Σμύρνη, καί πώς έ-
φύγαμρ». Άθήνα, 1939, σρλ. 109)
«"Αν οί άξιοιματΐΜοί τοΰ «Λρον-
τος» γνώριζαν ποίος πραγματικά
ήταν ό έπιδάτης τοΰ πλοίου τ<^ιι, κι άν φανταξό.ταν τα δρινά πού Οά ίπεσώρευε στή Σμύρνη, πού έ- κείνοι ποώτοι κομισαν τόν κρϊκο τής έ/.ευθερίας το>ν, ασφαλώς θά
των ι ερριχναν στή θάλασσ·α!».
Ό Χρυσόστομιις είχε άνρβει μα-
'νί μέ πρόκ.ριτονς Χμυρναι.'ονς, «τόν
«Λέοντα» γιά νά Οπ.οδεχτεϊ καί χαι
ρετίσει τόν "Τπιατο Άρμοστή τής
Ελλάδος. Στύ «καλίοσόρισμά»
των ή απαντήση τοϋ Στεργιάδη
ήταν «πώς γιά τη διοίκησή τού ε¬
ί! ρρνε μαζί τού ρνα βούοδουλ.α,
.τού Οά τόι> μιρταχειριζύταν, χωρίς
κανένν* οίκτο εναντίον δλων!». Ό
Μητρο.ιολίτης καί οί συνοδοί τού
έμειναν αναυδοι στά λόγια τού
Στεργιάόη, ποΰ παρόμοια δέν εΐ-
χαίΜ άκούσει ούτε κι άπό τύ διαβόη
ΣιΤά 1870 ή Λίτιτσια πυοπολήθη
•/γ άπό τους Κιρλα-ήδρς Τοΰ,ο-
κοις -/.ϋ ή ρδοα τής Μητοηπόλ.Ρίος
μΓταφρρθηκε στύ Ό'θτάν.ιοϊ, ό πα-
ληός «'ικιΐς τίτλ.ος τής Μητρόπολις»
.Ί·ιτ'τ(Τ'<;ς», διατηοήιθηκρ μρχρι τό χαλαισαό τοΰ 1913, όπότρ, ιιέ την π(Λθ·αγώηΓσι τής επαρχίας αι·τής γμο την Τονρκία στττν Βοΐ'λγαρΐα, ό ελληνικός πληβυβμύς της ρν.- καί *, Μητρόπολις δκι- (Συ-εχίξε,ται) λΰθΓ'Ρ. τύν μειώση μέ άπύλνση. Τόν 'έ- (κατά τό 1361, όπότί, λεηλίίΐήθηκε θεσε σέ διαθεοιμύτητα ωστρ νά ι κ·πί κατεατ{)άφη. Πάσα χρόνια εμει διατηρήση τό άξίωμά τον, τοΰ ρώ- νι στήν πλήρη, άφάνεια, δέν ρΚαι σου νπουργοΰ >.αί τοΰ χορήγησε γνωστό. Άινοικοδομήβηκε παντός
άπεριόριστη άδε·α άπουΛας στύ έ- άργότερα κ«ϊ έποΐΜσθιγκ,ρ άπύ
απεριοριστη
Ι,ίοτερικό.
Άποχαιρετίσθηκα·ν γιά δεύτερη
φορά, καθ1 δλα τα φαινόμ«να γιά
πάτα τώρα. Ό Καποδίστριας ή¬
ταν πικραμένος, ό Άλέξανδρος
σνγκίνημένος.
—«Θά ξαναϊδωθοΰμε. ή τούλα
χιστον θά ρχο> είδήσεις σας, τοΰ
( ΣΓνέχεια είς την 6ην σελίδα)
Έλληνες καί Τοίιρκονς, οί όποϊοι
δ.μίι>ς μέ την πάροδο τοΰ χρόνον
ίδε-λιριπαν καί την άρχική, τους ΰ-
.ταρξι σιτήν κωμόπολι, την μαρτν-
οοΰγ τα άπϊ>μριΐάρ(α τοι^ρκικων
μνημάτίυΛ1 ιττήν 6ορείοις τής
πό>^ως περιοχή, μέ τύ δνομα
^Τουρκολήμορα».
Παλαιότερα στήν Λ^Ίτιτσα ύπήρ
ΩΔΗ ΣΤΗ ΣΜΥΡΝΗ
ΤΩ Μήτρα τής Άνατολής!
Καημέ ποΰ δέν .ιεθαίΐλίΊς,
ξε^ό κλονάρι άπόμεινες
μιάς δάφνης ιιατιομένης.
Κι' άν κλάψαμε σάν "ΕλληνΡϊ
τ όν άδικο χαμύ σου,
δ'.κΐιιάντια τα σιΐΛ'τρψιμια σου,
μέ τύι', Χρνσοστομό σου.
Χάθηικίς άπ' τα μάτια αας"
μά στήν ψυχή μας μένεις,
αγγελική κηηιιοστασιά
ιιιά; μάνας γής «χαμένης-».
Κι άν στά σκοιάδια τής ζο
«(Γραγίσομε τα χείλη
στύ γνοκτμό οου άνάβομε
την πίστη μας καντήλι!
Κ. ΧΑΛΙΟΡΗΣ
Πρόεδρος τού Φιλοτεχνκοΰι
Όμίλου Χίου
την καρδίαν, ό ι'νθρΐυπος δέν καθί
(ττοιταιάθάνατος. θάττοτ ή Γνράδιοιν
Οά μάς χαιΐρρ,τά άπό τάς αίοιηίους
ικηάς. Καί γι' αντό θά άναφέρω
ιι ά άλλη π.ρόβλε|ΐί μου, κατά την
οποίαν ό άνϋρο).τος θά εΤναι δυνα¬
τόν ι ά ζήση πέραν τιΤη· τριών χι-
λιάδιον έτών, διά τής έν τόπιρ δρο
σεριρ πηραμονής τού, όσον θέλει,
τουτέστιν έν ΐ)·ιιγεί(ι)! "Οταινι τό
τοοϋτον .μοΰ τό άνρφΐραν οί κά-
τοικο! τοΰ "Αρεως, άπέφνγίΐ νά
τύ δοκιαιάσΐ'), ενθυμούμενος, μετά
πάροδΐΐν πεΛ'τήκιοντα έτίόν, διταν
θά ήιιην έλ.ϊΰθρρος, ότι δέν θά εί-
χα καΛένα είς ιύν κόσμον, μέ τόν
οποίον θά λέγα^ε τα περασΐμένα.
Αύτύ μπαοοΰσε νά είναι ευχάρι¬
στον δν καί άλλ.οι σνμπολάται μου
τύ έφήρμοζαν καί ρτσι την αυτήν
ίμιέραν τής ρξόδοι· μας νά συναν¬
τήσωμεν είς την Πλατρϊαιν τοΰ
Σ·ντάγμ.αιτος. Άλλά είδα καί κά-
τι άλλ.ο στόν "Αρη. 'Εκεΐ οί πό-
λ.ειιοι ρπανσαν χη δχι δπ«ς τώρα
ιιριτίίξΰ Χριστιανών Καθολικο)Ύ' καί
ΛΐΓΜΐαρτυρο,μένιον, είς τό Μπέλ-
φαστ τής βόρριας Βρεταννίας!
Είς τόν "ΑοηΐΜ δέν εΐναιι γνοιστόν
τύ «σερσέ λά φάμ», οδτε «αί σκο-
τους.
Κι δμΐυς, τύ οούρδουλα «δέν
τύν κρέ,μαοε. ατψ καμπινα τού»,
ό Στεργιαόης, ά/,λά τυν πήρε μα-
ξί τού ί»Λ.α τα χρόνια τής ελληνι¬
κάς κατοχής τής Σμύρνης. Τυν
χρησιμοποιησε μ' ολ)| την ψι>χική
τού κακότΐ)τ« —ϋλο>ς άναιτιολόγΐ|-
τα κι άδι>ίαιο/.ύγηται— εναντίον ί-
ε-ρωμίνων, στρατιωτικών, έΛΐοτη-
μόνιυν, τραπεζϋκών ΰπαλλήλων, ϊιμ-
πόρων, εύύποΛήπτιυν πολιτώιΜ καί
πατριωτών Σμυρναιιυν. τΗταν ύ
ϋοϊίρδουλας το όργανο καί τό σνμ.-
6ολο τής σατρααικης τού έξουσί-
ας, ό άχώριστύς τού σύμβουλος!
Ό ϊδιος καυχόταν έπανείλημμέ
να, πώς «χιορίς τύ ίίοΐ'ρδοΐΊ/Λΐ δέν
ύπάρχει σιιιεννύησις μέ τούς Ρω-
μηούς. «"Οταν ι'μιοα'ν διοικητής
τής Ηπείρου, έλ^εγε, οί έκεϊ π·α-
πάδρς κι οί ήγονμρνοι κάθε φαρά
ποί' ίρχόντιχν ν ι μ' έπισκεφθοΰν
σΐύ γρα<ρεϊο μου, τύλιγαν κάτω άπύ τύ ράσο τους διπλίς καί τρί- διπλρς προβιές, γιατί γνώριζαν πώς δέν θά γλίτωΐιιαν άπυ τα χέ- ρια μου, χωρίς νά (ράνε καί μερι- /ές 6ουρδουλ.ιές» ('Εφημιερις «'Ε- θνικύς Κηρυξ», φνλ»/.ο 13 Αύγοΰ- στου 1949) . ' 6ούρδοι·λα εΤχε χρηοΐιμο- ποιήσει κ·ι εναντίον τού πολιτευτή Άςηας Κχ^ρισάκη, τού τότε δημά,ρ χοΐ' Τρικάλιυν, τού ά|ΐ(ι*ματικοΰ Λ κ. ά. 'Κπίσης τόν καλοκά- γαθο δικηγόρο λαί άργότερα 6ου- λευτή Γ. Καγιά, τόν εδειρε καί τόν ε,'διωξε σπρώχνοντάς τον άπό την θύρα τοΰ γ^αφείου τοχι. Θά έ'πε- φτε μάλιστα κάτω άπό τίς σκά- λες, όπως ήταν άνάπηρος, άν δέν έ'τρεχαν νά τόν κ^ατησουινι ύπάλλη Ρλι τής Γενικής Διοικήσεως. Φυ λάκισε τόν εμπορο οτιτη'ρών Χατζη- γάκη άπό τή ©εσσαλία, γιατί ά- πλαϋς διεφώνσε μέ τό Στεργιάδη σέ επισιτιστικά Ιητή,ματα. Φυλάκι- σε τύν ΚωνσταντϊΛ'ο Γκοιλέτση, πράεδρο τοϋ Έ|ΐπορικοΰ "Επιμελη- τη^ίου Ίωαΐνλΐνων, γιατί άρνήθη- κε νά φύγει άπύ τύ νεόκτιστο σπί¬ τι τού, πού ήθελε σ' αΰτύ ό Στερ¬ γιάδης νά εγκαταστήση δη^μοσι- ους ύπαλλήλους. Άπέσπασε μεγά- λο χρημ«.τικό ποσό, 200.000 δρα- χ,μές (ίσοδύναμο τότε πρός 8.000 χρυσές λίρες), άπο τοΰς καπνεμ- πόρους και συντταιρους τής τότε λειτοτ>ργοχΊσης
ήλιεκτρι-
κης Έταιρίας στά Γιάννινα, άδβλ-
φοϋς Κ,εφάλα, γιά έγγνησηι τής
Έταιριας (ΙΙληροφορίες τοΰ 'Η-
πειρώτη γυμνασιάρχη καί στ'γγρα
ηέα Δ. Σ ιωμοπούλου) .
Άπό την Λρα, πού ό άηιεκδιή-
γητος αύτος άνθροπος πάτησιε τυ
πόδι τού στή Σ,ιύρνη —έξη μέοες
μετά την άπελ^υθεοιυσή της— ώς
τις ίσπερινές ώρες τής 26ης Αύ¬
γουστον (π.ήμ.) τού 1922, πού
V
προστασίκ. ςιφολογχών "Αγ
,ιεζοναυτών κιαί τίς άρές
σμυραικοΰ λαόν, κατέφενγε περί-'
τρομ-ος στό άγγλικό θωρηκτό «Σι¬
δηρούς Δούξ>, οί "Ελληνες τής
Σμύρνης δεινοπ^θησαν άπ' αυτόν
ϋσον ποτέ άλλοτε.
Ή κατακραυγη κατά τοΰ Στε<ι- *,. άρχισε λίγες μέρες άπό την Ο7*1 άφιξή τού στή Ιμύρνη. Πρίν πε- ράσει μήνας, δεν ήταιν1 έ'νας, δέν ήσαν δυύ έκΐϊνοι ποΰ φώναζαν: «Αύτύς δέν είναι άρμοστής έλεύ- θερσυ κράτους. Αύτύς είναι ε'νας «6αλής» (νομάρχας) τού Χαμίτ. Είναι ό Χαμίτ υ ϊδιος. Ποΰ άκού- στηκε άνώτατος κρατικάς λ^ειτουρ- γύς νά άπειλή μέ μαστιγιο μέον^ στύ γραφ>είο τού; Νά τύ μεταχειρί
ξεται ό ϊδιος! Καί ν' άπιειλή τούς
πάντας ότι θά διο-ικήσει μέ τόν
6ούρδουλα. Αύτύς είναι ό άνθρω-
πος, ποΰ φέρνει την έλευθίρία
στούς
τόπους;»
(Φοϊΰος Γρηγοριάδης «Ίστορία»,
τεϋχος "Ιουλίου 1968, σελ. 107).
«Ή άπολυταρχία τού Στεργιά-
δη —γράψει ό Μιχαήλ Ροδάς—
(«Ή 'Ελ.λάδα οτή Μικρά Άσία»,
Αθήναι 1950, σελ. 123), ήρχισε
ιά καθΐστατ, ι μέχρι τοιούτου ση¬
μείον τυρανν κή καί άπαισία, ώ-
στε ό έλληνικύς κόομος νά σχ>γκρί-
το Οαλή τής Σμύρνης Ραχμή, | νη τή &ιαιότητά τού μέ την τυραν-
καί μόνο ό γηραιός δί«νθη-τής τής ' νίαν των Νεοτούρκων! Ό Άρμο-
ΐφημερίδος «Άρι,ιιονιία», Μιλτιά- ^ στής, διά τύ παραμικρόινι ζήτ^ια,
δης Σεϊζάνης, τολμήση νά πεϊ:
«Κι'ριε Άρμοστά, καλά θά κάνε-
τε νά κρεμάσετε τό (ίοιιρδοχ·)^
στήν καιμπίνα σας. Μή δηλητηριά-
ξρτε τή χαρά τής ελευθερίας μας».
Ό Σεϊξάνης θά ελεγε κι άλλα,
μά σέ ΐΜεΰμα τοϋ λρνσοστάμου, οττα
μάτησε. Ό Στρργιάδης έ'στρε)>ε
σ' δλους τα νΛτα κι απεχώρησε
άπό τό σαλόνι τοΰ πλοίου, χ<ι>ρίς
νά δώσει απαντήση, χωρίς ν'
άποχαιρετήσει κάν τόν Μητροπο-
λ.ίτη νχύ. τούς Σμνρναίους προο<.ρί- τώνοχ»ν τόν κονλονοοπώ/ ην επει- δή *·ϊήττ|ισε νά Οιοπενση μιά Γαλλα- δονλα. "Εκρϊ, οί άλ'&οες, μέσφ πο- λιτείας, .ταίρΐΜοχ'ν τέσσερις γχιναί- κρς ύποχρετοτΐκώς καί ?τσι επαχι- σαν οί πόλεμον αύτοιμάτος. Άλλά ('ίλα αΰτά γιά νά γίνουν, θά περά- ηοι*' άρκρτά χρόνιια,, ίίμιος δτι έκ τΛν πρώτο)ν έγώ σ&ς όμ.ο.λογώ, θά σπεΰσίο Ης τό Ντιτρόϊτ νά ρφοδια- σΟΛ ιιέ μίαν ΤΓχνητήν καρδία·ν Οά τύ έπιδιώξω διά νά παύση ή (ττισήτηβις πλέον, περί κα,ρδίης! Γ. ΧΑΡΜΗΣ συνελΛΐ,μβανε ίντίμονς π.ολίτας, γνιοστούς έμπόρους καί δΐιμηχά* νους, καί εάν δέν τούς έρ^άπιζε, τούς έφυλ.άκιζε χαι κατόπιν τοΰς έξεδίοκε μακράν τής Σμύρνης, είς τάς νήσονς καί τάν Πειραια. Ή- γνόησε τόν κόσμο καί τάς πρα¬ γματικάς τον ανάγκας. Δέν ήθέλη βε ποτέ νά μάθη καί νά έπικοινιο- νήση μέ την ΐ(η«χή τοχ» έλληΐΜΐκιθϋ κόσμον. Έν τούτοις, δταν ελάμβα¬ νε κιαμμι'αν άνώνυμον καταγγελί- αν, χιορίς καμμίαν εξέτασιν·, διέ τασσε άμέσιος την σύλληψιν τού καταγγιελλομένον πρόσωπον, την πφοσαγιογήν ενώπιον τού καί, χιο- ρίς πολλούς δισταγμούς διέτασσε τόν ραβδισμόν τού, άπαοάλλακτα δπιος έγέΐΜετο είς τάς τουρκικάς φινλακάς κατά τν,ν εποχήν τής τυ- ραννίας. Ποίον ΰπόλη·>|Μν καί ποί-
αν έκτίαησιν ήοΰναντο νά ίχονΐν
σί πολίται, δταν έπληροφοροΰντο
ότι τό κυριώτερον δργανΌν τοϋ
'Τπάτου Άρμοστού είναι ό ραβδι-
σμός τώ·, ίντίμων πολιτών;».
Καί προοθΐτει ό Μιχαήλ Ροβάς:
ΣΤΝΕΧΕΙΑ βΐς την βην σβλίδα
_ — ——^ —■
ΑΝΕΖΑΡΤΗΤΟΣ ΕΒΛΟΜΛΔΙΑΙΛ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΦΗΜΕΡΙΣ. ♦ΪΛΟΑΟΠΚΗ. ΟΙΚΟΝΟΜ ΙΚΗ ΚΑΙ τς>Ν ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΟΝ
1971 Έτος 45ον αριθ, φΰλ. 2114 ΤΙΜΗ ΦΥΛΛΟΥ ΔΡΑΧ. 1,50 Διευθυντάς - Ιδιοκτητάς: ΣΩΚΡΑΤΗΣ ΧΑΡ. ΣΙΓΗΑΜΙΔΗΣ ΓραφεΖα: Όδός Νίκης 25 - Αθήναι - Τηλέφ. 229.708
ΠΈΡΤ ΤΛΣ ΕΛΛΗΝΟΤΟΥΡΚΙΚΑΣ ΣΧΕΣΕΙΣ
Τί Ν Μ Ε Γ Λ Α Ω Ν βΠΩΦΑΣΕΩΝ
Μι την συνήθιι, ώς π,αντοτε,
σαφήνειαν και ειΛΐκρίνεια,ν, ό προ
ΐής 'ίΐλ/.αόος, διετύπωσε, την πνυ-
ιασιν περι 'Ελ.ληνατον,ρικικής υ-
-μοβ.-τονδώς, ώς ανάγκην των σινγ
χοονων καιρών διά τάς σχέσει ς
των όύο χωρώιΜ κια;, ιδίως διά. τό
μέλλον.
«Θά γίνη —είπεν— όπωσόήπ,ο-
τε, σήμερον Μ Γϊς ολίγα ή περισ-
οότερα έ'τ·|, διότι το συμφέρον άιμ
φοτέρων των Χωριόν, 'Ε/./»άδιθς
κα* Τονρκί«ς, τι>
Το
κοίνον αύτύ συμψίροΜ, πυλιτικόν,
,τνευμαΐικόν, κοινιυνικόν, ίστοοι-
κόν, οικονομικόν, άμυντικώι, .ιρο-
οθΐΐτικόν είναι άπάλΐ'τον
καί ουδείς τό άμφισοΊγτεϊ. ΕΐναΊ
έξ δλλου είς τους λα
ου; των δύο Χι>ρώ(ι καί έμφκ,νώ;
άντιληττόν, ϋχι μόνον >Λγ<μ τής γεωγρα<ρκής ίΐον θέσεως, άλλά •/αί λ.όγΐ;) τής ταντότηττος τής νοοτοο.τίας των κατοικίαν των, άς καί οιά ,-ΐολλοϊις άλλομς καί σο- βαροϋς λ,όγους, οί όποϊοι συνιιγο- ροθν ύς τούτο». Διά τούτο καί ό πεοινούστατος ό; τής Τουρκιας, ,πι- βτεύοντας είς την Έλληνοτουρκι- νήν Σιΐ'ενάν τού,
χωρίς παντΟΛβ,σι νά άμφισβηιτή
την άνάγκττν και τοί'ς λόγονς διά
τούς άτοτους έ.-τι6άλλεται νά γίνη
σοβαρά .τλέοτν1 σκέψις δία την ορι¬
στικήν άπόΐταοιν επί τοΰ θέμαιτος.
'Τπό τάς σννθήχας αύτάς, είναι
νά πιστεύεταί ίττι τό τ>έ-
μα είναι τεθε.μένον ,-τλίθν καΐ κ<χλ άπό τάς δΰο πλειιράς, μολονότι ,τά δηικκηογραιφ'ΐκά Χρ- γανα των δνο Χο>ρών, ώς άπηχοΰν
τα την κοινήν γνώμην έ
θτν, δέ·νι κατέ<ΐτηβ«ϊν εισέτι τό θέμα άντίκείμενον δημοο<ίας ερεύνης γχα, όέν διβτύ,ικυσαν γτωμας π^ός δια¬ φώτισιν των λ,αωιν τ<ον, ονιξήτησιν την τνχόν διαφο)νιών καί ΰποοτή- ρι£ιν των πρακτέο>ν.
Όφείλβτχα ίοχυς, τούτο, ποο-
<(α·νώ;, είς τήιι μή διαλυθίϊσαν εντελώς άτμόσΐΓαιραν τής άμοιδαί άς καχΐ'Λθι(ιίας '^ταιξίι των δύο λα ών, λό—ι) κβί τής μέχ.ρι τβϋ&ε ί- οτορίας ,των, τής παλαι&ς καί πρβ- οφάτου, ϊίκος δέ καί ασφαλώς καί ί'ι; την γνωστήν σήμερον διάστα¬ σιν μεταξΰ αύτάίιν, στ»νε,τεία τού έν έξελί,ξη θέμα-τος τής Κύπρου. ΙΥγονός είναι, δτι ρκαστος λαός δεν είναι δυνατόν νά λησμονήση την ίστορία'νι τού γχι οίίτε τα ούγ- ϊ(κ»να ξητήματα, υπό την έντυπ<ι>-
βιν ,τίη· οποίων τελονν. Εάν, ομως,
χάποτε δέν τεθή τελεία ναΐ παν-
Αα είς τό παρελθόν, τό παρόΐνι θά
(ίναι πάντοτε άνήσυχον διά τάς
δύο Χώοας, πότε διά τό ενβ. ζή-
ΐψα χαί πότε διά τό άλλο, &εδο-
έ ότι ό χρόνος
ζητήμΛτα α«τρό6λεπτα,
'/ατ' αυτόν δέ τί»ν τρόπον .τό μέλ-
'·βν θά είναι πάντοτε ά6έ6αιον διά
Τ«; σχέσει ς των δύο λαών κ«ί ή
τον
Τό ά&ιέξοδον τουτο είναι δννα-
τβν νά λυθή οχι απλώς δ*ά συγ-
'ϊ'βεως ή «ταθιιί<»ε<ος των ΰ.-τέρ "τί των κατά λόγίον, οί όποϊοι δη- ιΐ'οοηγοΰν την ύφιβταμέΛ'ην κατά- "βσιν, άλλά διά μιάς κυιριολεκτι- "·); ήρίοϊκής άποο;άβεως τής ή- ς των δυο Χ(ι>οίδν. Ή άποφα-
τάς δύο Χώρας, είναι
ον ότι θά διαλύση πολλάς ά>ψιοο-
'Λθ,ς είς την υπάρχουσαν κατάστα¬
σιν κκχι θά δώση διέξοδον είς σκέ-
έ
ς
ψεις πε^ τής ένδεικνυομένης μελ-
λ.ο|ντικής πορ&ίας των δύο /.«ών.
"Οσα γνωρίζη, ή π.οο6λέπει ή ή-
γεσία έκάστης χώρας διά τό μέλ
λον της, δέν είναι είς θέσιν, ώς
φυσικόν, νά τα γνωρίζη ό λαός
καί ο«τ« νά άντιλθιμβάνεται τό τί
δεο,Μ γενέ<τθαι είς τού; συγχρύ- νονς κα»{>ούς Ή παλαιά νοοτρο-
πία της σω&ινιστικής αντίληψίς
των πραγμάτων, άπέδη πλ,έον ά-
νεδαφική καί είναι εντελώς άπί-
θανος ή ίντίκνάληψις τής ίστο^ίας.
Αί σΐγχρονοι συνθήκαι (τής πολι-
τικής έκάστης Χώρας ήλλαζαν ού
σιωδώς καί ό Κόσμ-θς βαδώζει πρός
Ινα μέλλον διάπυρον, άπροσδΊΟρι-
στον, ε'στω σήιμερον, άλ.λά μέλλον
τό οποίον θά άινατρρψη, πολλάς ά-
πό τάς ϋφκτταιιρνας άντι,λήιψεις
πρρί διοικήσεως λαών κ.λ.π., καί
θά διανοίξη νρους ορίζοντος πολι
τι/οϋς καί νέας ιιεθόδους ένε<>γ£ΐ-
ών, Λεοινι δ-ιεθνή νοοτροπίαν καί
νέους έξ ολοκλήρου στόχους των
δ;>εθνών α*, τοπικων έπιοιώξρίον
κ αί έ ν ό ιαφ ερόντ ών.
Αύτήιν, την αντίληψιν, φαίνεται,
νά έ'χονν καί ^ί ηγέται σήμερον
τής Ελλάδος καί τής Τουρκίας,
καί διά τούτο συμφωνοΰν κατ' αρ¬
χήν εί; τό θέ.μα τής Ό,μοσπονδί-
ας των Χωρίον των Καί τα μέν
ζητή,ματα των διαφωνι-
—18ον-
Λύο άπό τούς κυριότερους συν-
εργάτε; τοΰ Β(ΐ,ρδάνη, πού έμελ¬
λε άίργότερα νά γίνουν κ' οί δΰυ
αύτοκράτορες, ό Λέων ό Άρμίνι-
ος κι' ό Μιχαήλ ό Τραυλύς, πρύ-
ίνΐρχταν έν.είνη την κρίσιμη στιγμή
τύν άρχηγό τους καί προσχώρησαν
στό Νικηφόρον. Τότε ό Βαρδάνης
άηδιασμένος άπό τοί'ς άνθρώπους
κι' άπό τίς όό^ες τοϋ κόσμου, ά-
.ιοφάσισε νά ζηΕησει τα ρλ<ε"ς τοΰ 6ασιλέα. Κι' άφοΰ ΐλο,ύε άπό μέ- ρους τού «πίστεις άπαθείας», ϊίνορ- κη ύπόσχεση πώς δέν θά τού κά- νει κακό, γί'ρεΐ|ΐρ μόνος τού νά γίνη καλόγερο;, καί τραΛήχτηκε σ' £να άπό τα μοναστήρια τής Πρώτης, πού είχε ό ίδιος ίόρύσει σ' εύτΐοχέστερους καιρούς. Ήταν ε'κεΐνο ισα - ,σα το μοναστήρι, ποΰ μάς είναι σήμερα άγνιυστη ή τοποβεσία τού, καί ,-ΐού ό Κοιν- σταντϊνος Πορφυρογέννητος τ' ό- νομάζει «κ-τήμα Βαρδανίου κα λώς πεπονημένον». Ό Βαρδάνης άγαποϋσε άνέκα- θεν τή ιμοναχική ζωη. Καί τώρα .τού έ'γινε ό μοναχός Σά66ας, αί- σθανόταν εϋτιτχισιιένος ν ά ζεί μα- κουά άπό τίς άθλιότητες τοΰ κό- αμοτ', καί νά «οιράζει τίς ώρες τού στή λατρεία τοΰ θεοδ καί στήν καλλιέογεια τής γής. Μά ή Ρΰτΐ'χία τού δέν κράτησε πολύ. "Υστεη' άπό λίγες έ6δ<.ιιάδες οί άνθριοποι τής έςουσίας πάτησαν τούς δρκους τοιν. Κα'ι μιά νύχτα, ένώ ό Βαρδάνης κοιμόταν άνύπο- πτος, α,ιά στιμιμορία άπό δημίονς έ'σπασε τό κελλί τού. "Βδεσαν τό δι»στι>χισιιένο στύ κρ·ε6άτι τού, καί
δίχως ίίλλη διοοικασία, τοΰ έ'6γα-
λαν τα μάτια.
Ό Βαρδάνη; δεχτηικε καί τού-
ΙΣΤΟΡΙΑ ΚΑΙ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΤΠΣ ΙΙΟΛΗΣ
ΚΥΚΛΑΔΕΣΤΟΥ ΜΑΡΜΑΡΑ
δ' ΠΡΩΤΙΙ
τού, κι' άφοσιώθηικε μέ μεγαλα>τε- ύπολείματα τοϋ αφανιαιιένου στρα-
ρο άκόμη ζήλο στήν άσκητική τβΰ, γιά νά συγκρατήσει τούς
ζοπ'] τού. "Βζησε πολλά χρόνια Βοχϋ.γάρους, .-τού κατέ(>αιναν ά
μονάχα μέ νερό καί μέ ψιυιμί, .-τού .τφρουν την ΙΙόλ,η.
ζύμωνε ό Γδιος, ένω ίνα δέρμα *Ο στρατός δεν είχε ιμπιστοσύ-
ξώου ήταν τό μόνο ςρύρε+ιά τού νη στόν καινούργιο αύτοκοάτορα.
χει-μώνα καλ.οκαίρι. Ή φήμη τής Λίγες έ6δοιμάδες νστεο' άπύ την
άγιωσύνης τού ί'φτασε γρήγοςνα άνάρρησή τού, τύ έ'ρριξε άπ' τό
στά πέρατα τής Αίτοκρατορίας, θρόνο, καί άνέΰασε στή θέση τον
κι' άπό παντοϋ οί ,τιστοΐ ερχονταν τό
τής αδελφής τού ΙΙρο-
νά ζητήσοι>ν την τύλογία τού. Γίέ- κο,πίας, τύν Κουοοπολ.άτην Μιχα-
ρασε έτσι τή βασιλεία τοΰ Νίκη- ηλ Ραγγαΰέν.
φόοου καί τοϋ Σταυρακίου καί Ό Ραγγαδές ήταν ?νας άγα-
τοΰ Μιχαήλ Ραγγαθέ, καί τέλει- θός άλλ' άόύναιιος άνθριοπος.
(,»τε την έπίγεια ζο>ή τον, δταν Βρέθνικε στό θρόνο χΐ'νρίς νά τύ
στό Βυΐάντιον 5ασίλει<ε ό ΛενιΕ' . θελήσει, καί μ' άν«κοϋΐ(ΐση τον ύ ΆομρΛ'ΐος, ό κνας άπ' τούς δφισε ίΐστερ' άπό σύντομη ίίασι- στ>νρ(νγάτες τού, πού τον εΐχαν λεία, σάν νά έλευβεοώθηκΓ (Ιτό
προδώσει. φηρτίο 6αρύ. Μιά δρύτρρη κατα-
Ή δασιλεία τοΰ Νι«η<ρόρου, σΐροφή, πού εΉαθαν οί Βυζαντι- εξαιτίας ίδίιος τής φ-ορολογικής νοΐ στό ι πόλεμο μέ τους Βουλγά- του πολιτικής, ήταν ίσως άπό τίς ρους την ανοίξη τοΰ 8 Κ! στήν ,-τιό τυοαννικές τής Βυζατινής Ί- , 'ΛδριαΛθΰπολη, τόν εκανε νά σκε- στοςείος. "Ομίος οί άγίονρς τού κα- ' φθεΐ .-τοις ρπρεπε νά παραιτηθϊΐ. τα των εξωτερικών έχθρων τοϋ Τίς σκρψρις τού αύτές τίς έμ.-τι- Κράτους καί πρό πάντων τό τρα- . σΤεύθΓ;κε στό στρατηγό τής Άνιι- γικό τού τελος ρχοΐΎ έξαγνίσει τή μνήμη τού στή συνρίιδηση των μρταγενρστρρων. "Τστροα άπό τή (|0<1ρί)ϊι πανιολ.Γθρία τοΰ 811, κ' ενώ ό Κροΰμος, ό Τσάρος τίόν Βουλγάρων, επινε τό κρασί τοχ· στήν άσημο>μένη κάρα τοΰ σκο-
τιομένου βασιλιά, ό γιός τον
Σ ταυράκιος, άσθρνικός καί άνίκα-
νος, προσιπαθοΰσε άδικα νά <η»γ- τολής Λεοτα τόν Άοιιρνιον, χι>>-
οίς ίίιιως καί νά τίς .τοαγματο-
ττοιήσει άμεσος. Λίγες μέ<ςΐς άρ- γότερ'ΐ ό Λέοιν, παρακινοΰμενος κι' άπό τόν σΐ'μπολειιιστή τοι· Μι¬ χαήλ τόν Τραυλόν, κήρυξε την των τής φιλόδοξης ϋασίλισσας ΙΙροκοπίας, προτίμησε νά νποχω- ρήβει χωρίς καμμίαν άντίσταστι. Γιά πρώτη καί νστερη φορά ό ά- γαθύς Οασιλέας ϊπέ6αλΕ σέ·ίίλονς τή θελήση τή δική τον. Φύρεσε τό ράσο τού καλύγερου, ό ϊδιος κ.αί δλη τού ή οίκογένεια, καί πε- ρίμενε στήν παλατιανή ίικκλησία τής Παναγίας τοΰ Φάρου τίς ποοσταγές τοΰ διοΐδόχου τού. Την άλλη μερά ό Λέων εν.ανε τή θριαμιβευτική τού εϊσο^ο <ττή Βασιλεΰουσα καί στε'φθηκε στήν Άγία Σόφια. Ήξερε καλ.ά τό χορακτήρα τού Ραγγαβέ καί ή¬ ταν (Ιέβαιος γιά τα αίσ'θήόματά τοτι Τοΰ φάνηκε γιά τούτο άςκετό ά κλείσρι τή 6ασίλισσα Προκοπία μέ τίς δνό κόρες της σ' ίνα μοναστή¬ ρι τής Πόλης, .ιοϋ*ρΐχε ή Γδια ί- οοΰσρι καί τόν έν.θρονισμένο 6ασι λέα μέ τους <δνό τού γιούς σ' έ'νβ. άπό τα μοναστήρια τής Πρώτης. τΙΓταν πιθανότατα τό κάτω μοια- στήρι τής παραλ.ίας, ποΰ κάποια <1 σήμαντα Γχνη τού σώζονταν άκόμη ώς ποΐν Από λ/γα χρόνια. Σέ τουτο τα μοναστήρι ρζησε ώς τα τρλ.ος τής ζωής τού, ρίκοσι- ϊπτά όλόκιληοα χρόνια, ό Αντο- άΐίΜ;θ Μιχαήλ Α' ό Ραγγαβές, ό τσίΐήό; καΐ ςρτίοχός μοναχός Άθανασιος. Κοντά τοτ», άφοΰ ρΰνουχίσθη/αν, ,'ΰστε νά γίνουν ά- κίνδυνοι γιά την άσφάλρια τού νέ¬ ον κ(λθρσ'τ(ΐ>τος, ρϊησαν οί δυό τοτ'
γΐοΐ, ό θροφϊ'λακτος —δ μοναχός
Ενστάθιος— καί ό Νικητάς —ό
μοναχός Ίγνάτιος, ό Γδιος, πού ρ-
γινρ άργότεοα τόσο ρνδοξος σάν
έπανάσταση. Ό Ραγγαδίς εΤχε δ- , ΟίκουιΐρνικΛς Πατριάηχης καί σάν
ών των, ώς άπλαΐ λεπτομέρειαι, θά τη Τΐ>1 <Γ°ρα κ«ί>τρρικά τή μοΐρα ι κεντρώσρι στήν Άδηιανονπολη τα
λη τή δννατότητα νά χτυπήσει
τοί'ς επαναστάτρΓ. "Ομιος παο' δ-
λες τίς πιεσεις καί τίς παοακλ.ή-
σΡ'ς των φίλαον τού, καί ποοπάν-
"Αγιος τής Όρθοδοξίας.
ΠΕΡ. ΕΜΜ. ΚΟΜΝΗΝΟΣ
( ΣΐΎρχίξρται)
κατά κάποιον τρόπον την
λνσιν των δι' άμοι6αιίας σΐΛΐεννοή
σειος. Τό θέμα, δμα>ς, τής Όμο-
σποηδίας δέν πρέπει νά Ιγκαταλει-
φθή, άλλά τουναντίον νά άναζο»
γονηθή καί νά καλλιεργηθή δι δ¬
ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΛ ΤΩΝ ΑΞΒΧΑΣΤΩΝ ΙΙΑΤΡΙΔΩΝ
λ(ι
■>ν των μρβων, τα αποία εχε*. εις
την διάθεσιν της εκάστη των δύο
Χωριόν. Διότι τό θέμα αΐύτύ είναι
καί συν τώ χρόνω θά γί¬
νη ζωτικώτε<>ον, οί δέ λαοί άμφο-
τρρωινι των Χωρων, διαφωτΊζόμε-
νοι, θά συμίταρρυρβθοΰν κατά πά
<κιν περίπτωσιν, ε φόβον αί σνγχρο- νοι άνάνκιαι ασφαλώς θά τύ έπι- δάλλουν, ώστιρ νά καταστή πράξις. ΤΟ ΟΡΓΑΚΕΟ-Ι-ΑΝΔΡΙΑΗΟΥηθΑΕΟΙΚΑΙ Η ΠΕΡΙΘΧΗ ΤΟΥ "Η ΑΛΛΩΣ, Η ΙΚΚΛΗΙΙιΣΤΙΚΗ ΕΠΑΡΧΙΑ ΤΗΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ ΛΙΤΙΤΣΗΣ 'Υποστρατήγου έ. ά. ΑΓΓ. ΓΕΡΜΙΔΗ (Συνέχεια εκ τοϋ π>οοηγοι»μέη·οχ«) χαν ίαματικές πηγες, πού λέγον-
Άλλά καί οί πα,ραιμ»ίνα·νϊτες ά-
ΆρκρΓ νά κινηθοϋι αί Ήγρσίαι
των Χοροιν καί νά σινητήσουν τύ
άπο«ρ«·σι<Γπκώτ'Ρ<ι<Λ', νά καθβ- ρ»·σουν τα γενικάς τ<η> (τουλάχι¬
στον γραμμάς '/ίΐ 'νμ. έπιδείξουν
/,αλήν πίστιν, άλλά «αί γενναιο-
φοοβννην, έν ίίψει των γενικωτέ-
ρονν σν,μφϊιρόηπων των Χίθφόνν των.
Ή κοατοΰσα πολιτική κιατάστα
«ις είς τάς δΰο Χώρας σήιμερον
καί ή έθνική μορφή κια εκδηλον
μένη άπ>οφα<Ηστικότης των κυβρρ- ί&εώδη εΰ χέρε,ιαν καί ευκαιρίαν πρός λήψιν μεγάλον άποφάιβείον διά μεγάλα θέματα, τα δπιϊα άφοροΰν τάς μαχαι κινοί, ίπλήροσαν 6α>ρύτατο φόρο
«ΐμιατος, όπως καί τόσρς αλλες πε-
οιοχές τής θράκης, ατήν μανία
ιών Τούρ-κωίΜ. 'Εκατοντάδες άπό
αύτοϋς ΐμαιρτύρησαν μέ φ»ρ*κτά 6α
τανιστήρια, σέ ιιιά τοποθεσία, άνά
μεσΌ. στύ Όριτάκιοί κιαί την Λίτι-
τσα, που πήρε άπύ τότε την όνο-
μιυοία «ΙΙαλον/.ιηαένοι».
Β'. ΛΙΤΙΤΣΑ
Ή
άπό την Μανδρύτ-σα καί τό 'Άκ
Άλάν, περ»γ^ά<ι>εταιι μετά την πς>ο>
τεύουσα Όρτάκιοϊ, σάν τιτλοϋχος
σχεσε.ς των δνο Χωοών. "Ας Ι- *« ^λα·α κα&εδρα τής Μ»»τοοπο-
πωφελτϊβοΰν «ί δνο ΧίΓ>οαι τής εί λεως ^ *ταν; Ή Αητϋ0- ^
«ί δνο ΧίΓ>οαι τής
αυτής, ,', όπ«'α δέν πα^ον-
σ,ά£ετ«, πάντοτε καί «ς άατοφασί-
σοτη· τό σκν^μώττρον." Κρατονν
είς χεϊοας το.ν σήμερον την ώραν
των μεγάλων
διά τάς
Χώρας τιον. Καί ό λαός των θά
, ήκδηλούμενος όπωσδή
;
^ ««μοπολι; λ.γα χ.λιομε-
α νοτιωτβοα απο το
«ληβι«μο γ«ρ<ο στίς 2.000 ψυ- στΐΑ τελευταία 3Μ?«Μα. α" τοοι τουρχικά II. Κ Α (Ίλιτζά) καί κατά συγκοπύ ίΙΟΑ, άπό τίς ο¬ ποίες καί προήλθτ η τονρκΐ7.ή πά ραλλογή /τοΰ όνόματός της. Στίς πηγές αύτές έρχότα(ι έκτός άπό ούς "Ελληνες κιαί π»λλοί Τοΰρκ.οι των γύρω χωοιων τής Ροδόπης, οί όποΐοι δμιος άπερχόμενοι μετά /τύ τέλος τής λοντρο&εραπείας τοχ·ς, ϊξετρέπονιτο σέ ϋιαιοπραγίες σέ ()άρος των Έλληνας κατοίν.ων. Καί οί τελευταίαι, γιά ινα γλνχηώσουν μιά κιαί κιαλή άπό τί^ ταλχιπ<')ρί«ς έκείνες, κατέχωσαν τίς πηγές καί τίς άχρήστενσαν. "Ιχνη των πή γών εκείνον σωζόταν με;χρι τόν χαλασμό τοϋ 1913, σέ μιιά τοποθε σία πού την λέγαν «Χρ«ττός»· ΙΙότε ή Λιτιτσα εγινε καθεδριο
τής
πολλά
τής Χώρας το>ν.
θά λχντη
τού μέλλοΛ-τος
τοδ Όοτακιοϊ, εα χ«,>ριο
νέ «Παληόκαστρ-ο» καί ήταν
<ΐριγι«ριοτμένο μέ τείχη, τα όποϊα όλόκλ.ηοα μέχν σή.μ«-Ι ΑΡ. ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΙΔΗΣ
ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΙΊΡΑΓΜΑΤΕΙΑ
Η ΓΡΑΙΚΙΚΐΓ ΑΫΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑ
Τοο συνεργάτου μας κ. ΑΠΟΛΛΩΝΟΣ ΛΕΟΝΤΑΡΙΤΟΥ
(Συνέχεια έκ τοΰ προηγουμίνου) ήταν σΰμφωνο μέ τίς προθέσΡΐ; κάτο:κο< τοΰ χωοιοϋ αυτού ύποχρ2 κιο, μέ σειρά 66 στήν κλίμακα τοΰ Ή ώθ έ 6ί έξλό άό Πατριαρχικον θρόνον τού Μητρο ομύ τοΰ 1913. Ήταν, δηλαδή, ι* ια εΙ6ος Λροχ.Γχ<υρημένον όχυροΰ γιά ί>ούς
ριοχές έν.εϊνιες. Τό χωριό έκεϊνο, ' πότε, ξαναφάνηχε σάν Άρχιε.τι-
πού έ'φε,ρε τό ΐδιο δνο,μα μέ τό υ- σκοπή, άλλά πάλι έ«ημώθηκε καί
ίίθ ΐ άλ ά
ΜΕ ΤΙΣ ΔΙΟΠΤΡΕΣ ΤΟΤ «ΚΟΣΜΟΤ»
ΑΙΔ9Σ
Προχθύς δρέθηκα σ' έναν άρ-
χοϊο χώρο, ανάμεσα σέ Εένους
άνθρώπους, πού ίιεκίνησαν άπό
τίς μακρυνές πατρί&ες τοτ<ς γιά νό φθάσουν έδώ μέ σκοπό νά θαυμάοουν τα άριστουργήματα τής κλασοικής τέχνης των προγόνων μας καί συγχρόνως νά σταθοϋν γιά λίγο ευλαβικοί προσκυνητές μπρός στήν ίστορία των αίώνων τρΰ πολιτισμσϋ των άνθρώπων ΚΓ όμολογώ ότι έμεινα κατά- πληκτος πάν ακουοα έναν άπ' σύτούς νά άπευθύνεται στήν ό- μάδα κα'ι επί μία καί πλέον ώ ρα νά τούς μιλεϊ κα'ι νά τούς ένημερώνει μέ ντοκουμέντα, χρο νολογίες καί λεπτομέρειες. Προτοϋ φθάοω έκεΤ συμβουλεύ θηκα την εγκυκλοταίδεια γιά νό γνωρίσω τόν. . τόπο μου Άπό τόν ίένο δμως έμαθα πράγματα περισσότερα γιά .. τό σπίτι μου. Σχημάτισα την έντύπωσι ότι όπέναντί μόν εΐχα ί'να ξρνο με- γάλο πνευματικόν άνδρο. Τόν πλησιασα κα! μέ διακριτική εύγε- νεια τόν παρακάλεσα νά μοϋ ε¬ πιτρέψη νά τόν συγχαρώ. — Κατέχεται αρίστα κύριε την κλασσική έλληνική ίστορίσ τού εΐπα Σάς άκουσα μέ συγκινηθή νά μιλατε στούς φίλους σας. Μοϋ έπιτρέπετε νά σάς ρωτή- σω σέ ποιό πανεπιστήμΐο διδάσκε τε; — Μά είμαι έμπορος, δέν εΐ- μαι καθηγητής κύριε . Εμπορος! καί γνώριΖε τόσο πράγματα. Ζήτησα χίλιες φορές συγγνώμην γιά την γκάφα πού διέπραΕα άπό τόν λαμπρόν αυτόν έλληνολάτρη μελετητή καί φεύ· γοντας τόν εύχαρίοτησα μέ μιά θερμή ματιά όπως αλλωστε είχο υποχρεωθή, γιατί άπό τα χείλη τού έμαβα ενα κομμάτι τής ίστο ρίας τοϋ τόπου μου. Τό γεγονός αύτό έφερε στή μνήμη μου την γνωστή περίπτω- οη τού Πανεπιοτημίου Αθηνών κατά την όποιαν σέ είοαγωγικές έξετάσεις έγγραψαν είς την έκ¬ θεσιν μέ θέμα «Άκρόπολις» μό νόν οί των έπαρχιών πλήν των Άθηναίων. Αίδώς Άργεϊοι... ΒΙΣΦΟΣ ΕΝ ΠΑΡΟΔΩ ΠΕΡΙ ΚΑΡΔΙΑΣ "Οταν στά 1')('·6 ΐκχ·κ7α)φόρη<ΐα μέοα ι θά πηγαινονμρ σε κάποιο τό 6ι6λίο μόν, με τίτλο «'Ό,τι «Ι- ! φΓίΛμακείο καί Οα άγοράζοχ<με μιά δ>ι στον "Άρη*, κάπο,ος φίλος | ίτοιμη κ>αρδιά, γιά πέντΐ, δέκα ή
μου, μέ είρωνικό ΰφος, μοΰ είπ<ε, | καί περισσότε,ρ-ι χρόνια, άνάλογα ■ψω,μα «Παλ.ηόκαστρο», είχε γιά ' ίξατμινίσθηκε καΐ πάλι ήγρμά ιί ή φροι'ροορχο κάποιο Αί- ·™τε καί πώς. Σαά 1802 ξανα- τινο. Άρκρτά χοονια μετά την "Α ' φάντρίε γιά &εύτηρη φαρά σάν τ{.. Κωνσταντινονπόλβο,ς, οί Άοχ,,Ρπκτκοπή υπό τύν_ Ίωαιννί- έ ά ή λί ρηγμ ή φ μ Ή Ίερά Συμμαχία δέν έδικαι τής Αύτοΰ Μεγαλειότητος. ΰ χ ώθηκαν σέ 6ίαιο έξισλομισιιό άπό Πατριαρχικον θρόνον, τού Μητρο ές Αϋγονστου 1822, ό Μετ ΤεΡνιΧ υπό την ϊδιότη.τα τοΰ όργα ν*'»τοΓ» των εύριυ.ταικών σι»νεδρίυιν Σιηέδριο των '^ντρ, τόν Όκτώβριο, ατή Βερώ Ό Τσάρος κάλ.εσε σέ σύσκεψι ^κ» ύ.ιουργοΰς τοχ' των 'Εξοιτε ών Νέστελ^ροντ καί Καποδίστρι τόν ΰφΐ'πουργύ Τατίτσεφ, χε προαχθή σέ διπλ.ωματικύ συμβουλαί, νά καθο τή ρωσιχή, στάση στίς προ "«οοκτικές σιηεννοήσεις. Ό Νέ κι ό Τατίτσεφι πρότειναν να γίνη δεχτή ή μεσολ.άβηοη τής Αιχποίας γιά την άποκατάσταΛη Ι("ν ςωσοοθΐϋιμαν,κών σχέσεοιν, £- νβντι Λαροχής έγγυήσεων υπό τής "ψηλής Πύλης πΕρί σρόασμοΰ τής Καποδίστρια. λιγα χλμ., περί τα 2 - Λ, νοτιιοΦερα λόγου τοϋ Β' εμφνλιο πόλεαο, __ ν τή θέση τους θά λ.εγα καί άπό τύ Όοτάκιοί, τύ όποΐο όνό- σι-νρτάχθη μρ τό αέρος τοϋ ιτελεν¬ α κανα ο,τι καί «ϊς, άλλά στή θε ] μιικτηι ι Λί,πτσα καί τύ όποΐο μέ τύ ταΐσι^ δπο.ς μο,οτνοίΐ τύ άκόλου- η μου δέν μπορώ ν' άλλάϊω άπο πέρ^σμα των χρόνον, απέκτησε θο κείμενο: θά οη μου μπορω ταΰ εΐπε. καί αλλες παραλλαγές, δπ<ος τίς «...Έκείνοι δέ ύπ' ένδείαις ά Ι Λίσ τση Λίτιτϊα Λίτξα Οί τα ναγκ/ιϊόμιρνοι καί των αλλίον φοβ -..... ς ϊό *νόημ« αύτο'ϋ τού «στή θέσι) Ι Λίσ— τση, Λίτιτϊα, Λί,τξα. Οί .τα- ναγκ/ιϊόμιρνοι καί των αλ.λίον ί ή θέ ή αιεά·α·ντρς στύ παληό χιοοιύ καί ροτάτον κ«,τατολμάΐΜ πεξοί ή; ης ρΊ μ ή "'.'θόδοξης χριστιανικής θρησκε "ί των ραγιάδ.υν. Ό Καποδίστρι α», άντιθέτϋ)ς, »"πέμΓΐ ότι δέ ε- ^ρϊ-τε νά άναληφθή νπύ τής Ριο- ι"°ΐ καμμιά δίσ,μενση άποκλεώυ 1X1 τό ένδεχόμινυ τοϋ πολέμου. Εί ^ ώρισμένες ενδείξεις, κι όπίοσδή ^^ί τή διαίσθηση, ότι αν ή Ρω "ι ιμφανιζάτανε στύ Σν»νέδριο •Χθριχά διατιθίμένη πρός τους ό "οδύϊον; της 'Ελληε;. Ο' άνα- 'Ίαίιανρ την ίαοοτήριξή τον; ή Αγγλία. Κι αύτό, 6ε6αια, δέν θά σας» καί «στή θέση μου,> ήταν σα-
φές. Ό Τσάρος δέν Ι6λεπε πιά
τύν Καποδίστρια σάν Ρώσο άλλά
σάν "Ελληνα. Κι ά,φοΰ τα ρωσικά
καί τα έλληνικά ένδιαφέροντα ε-
,ιαυσαν νά συμπίπτονν, ή σι- ΐογιι
σία τονς δέν Γμαν πιά νοητή. Ώς
τόσο ό Καποδίστριας δέν είχι
την εΰχέρεια, οίίτε κι ό σεβασμος
πούς τή Μεγαλειότητά τού τοί
έπε'.τρεπε, νά ϋποίίάλη παραιτήση
κι' ό 'Αλ.εξα'ιδρος, άπό την άλλη,
τόν ϊκτιμοϋσε πάρα πολ.ίι γιά νά
ρ«μεά·α·ντρς στύ παληό χιοριύ καί ροτάτιον κβιτατο.λμάΐΜ, πβξοί τρ όλί
ρξισλο.'ΐισ'θρν,τρ; ΠαλΛΐοκιαστρ·νοί, γιο πλοείοτρς δι ιν.όσιοι καϊ ΊππεΓς
δ:ετή,οΓ;σ·αν τίς σχέσεις τους μέ
χούς παληοίις άμοχοιρίονς τους κα'ι
πολλες φορές ίκκ.λτχκαζόντ«ν κρν
<(ά στύ Μοναστήρι των Άγιον Κωνθνου κοί Ελένης, που ήτην κιτισιιένο στονς πρόποδες τοΰ Κά στρον καί, προσέφ&ρσιν· σ' αΐ>τό διά
((ορ'ΐΐ δωρα. 'Τπάρχει ν-αί μιά άλ
λη έκδοχή, κατά την όπηί<ι, ή Λί- τιτσα ύπήρχε κ-ατά την κατάκτησι τής Βοάκης άπύ τοΰς Τονρκους έλάττους τοί·το)ν πρός άρπαγήν τής πόλεο>ς έξρλθόνττες, ο{Ίτ(ο υπό
σφοδρόν κατρλήφθησίίν χειμώνος,
ώς άναγκιασθήν.Αΐ αϋτάμολοι πρός
τοΐις πολεμί'οχ'ς άφχκέσθαι εκλεί-
Λθΐ1τες υπό κρΰοος. Οί μέν οΰν πε-
ξοί πάντες ομού πρός Λίτιτζίΐν πο-
λίχνην ελθόντες έπεί ο τής πόλε-
τα έγκ<>ίνει, άλλά στό σημεϊανι,
πού ό,αιλώ περί τΓχνητής καρδίας,
τα ποραλργο). Κ'ΐί ίπεμενα ίίτι μιά
Ι μέ τα οίκονομικά μας. Καί ι,ά
δια6άϊ(ι) στ'.ς έφη,ιι,ερ'ίδρς: «Ντη-
τρύϊτ, 11 Ανγούστοιΐ'. Άσσόσιε'ι-
τεντ Πρές. "Ομάς Ιατρών, έιτοπο-
Οέτησρ σήιαεηον, μόνιμον μηχαν;-
ζήν άηιτλία·ν είς άτοιιον ήλικι.'ας
<ος "Αρχοιν τα Βασίλειος κονφα , 62 ρτών, τό οποίον πάσχει εξ 6- ίιρΐ/ΐιρ··>ς ήν, έν μιζ οίνι'α τούς ποστολής τής καρδίας». ΑιΊγο ήρ
βνδπ."ς ν.ατιΐκλΓΪσιαι ώς φροιιρρΐ-
σ'." δήθρν, πΐ'ρί (τε άνα.κ.·τησάιιε-
νος καί Τϊ"| αλ/.τ| των 'άνα'γκ'ΐάον
χορηγΪΓ/, ιιρτά τρίτΐ'. ήιιρραν έ-
κών είνιΐ ί¥δ/δον αυτοίς πρός
τόν δρτίΊΐιόν ν.'ΐΧ δι«δράντες όμοί
ΣΜΥΡΝΑΓΚΑ ΣΗΜΕΙΩΜΑΤΑ
Ο ΜΟΙΡΑΪθΤ ΥΠΑΤΟΣ
ΤΗΣ ΣΜΥί-ΝΗΣ
ΤΟΥ κ. ΧΡΗΣΤΟΥ ΣΟΛΟΜΩΝΙΔΗ
Α'
Ίις μερες αυτες σιμπΛ),ρωον-
ται 4ϋ ετ») απο ι χΜικρασιατικη κα
ιαστροψη. ^,χιυυν μ.συς αιιυη^
απυ τη ΐραγιυθςα της -ώμιρνης.
Ι ου υ/Λκαυΐωμιχτϋς καί τού ό/.ε-
Ορου τι,ς, τού ΐίΐΛρτΐϊρίοΐ' και της
εξοντωοειυς τού '1^/.Λΐ|νισμυΰ της.
ι ής μ*γα/.ης Ουοι.ας της για την
ιιροτητα τής έλ/ήνικής Ιόέας.
οί υπαίτιοι ιΐου δραμα-
τός της:,"11 όιχύνπος, ό κακό;
δαΓμΐυν τής τραγικής συμφοράς.
Ό Στεργιάδης γεν|υή·θηκε στύ
Ήράκλ.ειο τής Κρήτης στά 1861.
ΊΙ οίκβγένειά τού κί/ταγύτ.χν άπο
τή Θεσσα/Λνΐκη κι εφερε τύ έπώ-
νημο Σπάρτα. Ό πατέ,ρας τού τό
μετάλλαξε σέ Σ ιεργιάδη, άπό τύ
τοΰ πατέ.οα τού, πον λ.εγόταν
Σ ποΐ'όασε τα νομικα
καί όΐικηγόρησε ότι Ήοάκλειο. "Ε¬
λαβε μέ,ρος στΐ)· ί.τανάσταση τού
θερίσσου (1905). Κα.ταδιώχτηκε
άπύ τούς "Αγγλους καί φυλακίστη-
κε επί έ'να ετος. Στά 1917 διωρί-
στηκε 'Τποχ·ργύς - Γενικός Διοικη-
τής ΊΙπείρου κα; στίς άρχές Μ(χι"-
ου τοϋ 1919 "Υ.τατος Άρμοστής
νά άνέλ,θη κα'ι ή πίεσις μου
άπύ την χαράν .τού ησθάνθη ι, διά
την πρόΰλΓψίν μον καί μί«ν ίκ«-
οπο(ησιν άιι+κφραστφ', ποΰ ίίταν
Οά άντάμων« τόν (ρίλον, νά μέ συγ
χαίρρται, δι' ">,τι ποορ(Ίλει|« καί
.τάντρς, ανθ,ς ρός Λιδιαότειχον | έπΡιτενχθη! Άλ>ά, φίλΛΐ μου, ά-
ίτανΐΐνο'. » ναγνΛσται καί α αϋτή;ν την τρχνη-
Είναι άξιοπερίεργο κι άΐξήγη
το, πώς ό Στεργιάδης, άφοΰ άπέ-
τυχε ώς Διοικητής στήν "Ηπει,ρο
κι οί Ήπειρώτρς, γιά τα δεινά,
πού εΐχαν ΰποστρϊ άπ' αυτόν, τόν
είχον άποκαλέσει "Ελνληνα «Άλή
πα<τά··>, έ'νας πολιτικάς τοΰ μργέ
&ο>'ς τοΰ Ελευθερίου Βενιζέλου,
ρτρεφε τύση μεγάλη έκη.μηση κι
ι'μπιστοσννη στύ πρόσοΜΐό τοτ'. Φαί
νεται πώς κι οί μεγαλύτε.ροι πολι-
τικο}, ύποπίπτουν, κάποτε, σέ σο-
Λ-ηρά κι άσνγχώρητα σφάλματα.
Κι ?να παρόαοιο σφάλαμια διέπρα-
ΐ·ε· ό "Ελευθέριος Βενιϊέλος —ή
μργάλή , αυτή ποσοαΐκότητα, ϋ'χι
μόνο τού ελληνικόν, άλλά καί τοΰ
διεΐτνοΰς κόσιμου.
Τύ σφά>αα τουτο θά τό έπιση-
αάν«ι, άργάτρρα, κι αύτός ό στε-
ώτερος σιηιεργάτης τοχ'ΐ— πρώ-
τη νοτεοα άπό τόν Βϊνίξέλο πολι-
τική μορφή την ρποχή έκιρΧνη. —
"Εμμανουήλ Ρέπουλης, μέ τό έλα-
φρ>>ντικά γιά τόν Άρχηγό των
Φιλρλρνθρ.ρ<ον, πώς 4εναις μέγας πολιτικάς, όπως ό 'Ελιεχ'θρριος Βε- νιίρλ.ος, έ'χρι τό δικαΐοιμα ^-ά κάνη §Η·α ί^ιφάλ^μα». Κι ό Λρωνίδας Πα- ρασκενόπουλος, τόνιοιε: «Ό Βενι- ϊέλος, αν καί μεγάλος πολατικός, ονδεποτρ ήννόησρ τοΰς άνθρώπιους τού. Αί>τό υπήρξε βαρι'» τού σφάλ-
μα?>.
Ποίος υπήρξε ό Στεργιάδης τό
πρίν άκόμη άποβιβαστρΤ
άπό τό άντιτορπιλλικό «/έι·ιΐ·», πού
τόν μετρφ&ρρ σ,τή Σμύρνη. Ό δη-
μοσιογράφος Παντιρλ.ής Καψής,
γθάφρι χαρακτη,ριστικά: («Πώς ρ-
πήγηιιιε στή Σμύρνη, καί πώς έ-
φύγαμρ». Άθήνα, 1939, σρλ. 109)
«"Αν οί άξιοιματΐΜοί τοΰ «Λρον-
τος» γνώριζαν ποίος πραγματικά
ήταν ό έπιδάτης τοΰ πλοίου τ<^ιι, κι άν φανταξό.ταν τα δρινά πού Οά ίπεσώρευε στή Σμύρνη, πού έ- κείνοι ποώτοι κομισαν τόν κρϊκο τής έ/.ευθερίας το>ν, ασφαλώς θά
των ι ερριχναν στή θάλασσ·α!».
Ό Χρυσόστομιις είχε άνρβει μα-
'νί μέ πρόκ.ριτονς Χμυρναι.'ονς, «τόν
«Λέοντα» γιά νά Οπ.οδεχτεϊ καί χαι
ρετίσει τόν "Τπιατο Άρμοστή τής
Ελλάδος. Στύ «καλίοσόρισμά»
των ή απαντήση τοϋ Στεργιάδη
ήταν «πώς γιά τη διοίκησή τού ε¬
ί! ρρνε μαζί τού ρνα βούοδουλ.α,
.τού Οά τόι> μιρταχειριζύταν, χωρίς
κανένν* οίκτο εναντίον δλων!». Ό
Μητρο.ιολίτης καί οί συνοδοί τού
έμειναν αναυδοι στά λόγια τού
Στεργιάόη, ποΰ παρόμοια δέν εΐ-
χαίΜ άκούσει ούτε κι άπό τύ διαβόη
ΣιΤά 1870 ή Λίτιτσια πυοπολήθη
•/γ άπό τους Κιρλα-ήδρς Τοΰ,ο-
κοις -/.ϋ ή ρδοα τής Μητοηπόλ.Ρίος
μΓταφρρθηκε στύ Ό'θτάν.ιοϊ, ό πα-
ληός «'ικιΐς τίτλ.ος τής Μητρόπολις»
.Ί·ιτ'τ(Τ'<;ς», διατηοήιθηκρ μρχρι τό χαλαισαό τοΰ 1913, όπότρ, ιιέ την π(Λθ·αγώηΓσι τής επαρχίας αι·τής γμο την Τονρκία στττν Βοΐ'λγαρΐα, ό ελληνικός πληβυβμύς της ρν.- καί *, Μητρόπολις δκι- (Συ-εχίξε,ται) λΰθΓ'Ρ. τύν μειώση μέ άπύλνση. Τόν 'έ- (κατά τό 1361, όπότί, λεηλίίΐήθηκε θεσε σέ διαθεοιμύτητα ωστρ νά ι κ·πί κατεατ{)άφη. Πάσα χρόνια εμει διατηρήση τό άξίωμά τον, τοΰ ρώ- νι στήν πλήρη, άφάνεια, δέν ρΚαι σου νπουργοΰ >.αί τοΰ χορήγησε γνωστό. Άινοικοδομήβηκε παντός
άπεριόριστη άδε·α άπουΛας στύ έ- άργότερα κ«ϊ έποΐΜσθιγκ,ρ άπύ
απεριοριστη
Ι,ίοτερικό.
Άποχαιρετίσθηκα·ν γιά δεύτερη
φορά, καθ1 δλα τα φαινόμ«να γιά
πάτα τώρα. Ό Καποδίστριας ή¬
ταν πικραμένος, ό Άλέξανδρος
σνγκίνημένος.
—«Θά ξαναϊδωθοΰμε. ή τούλα
χιστον θά ρχο> είδήσεις σας, τοΰ
( ΣΓνέχεια είς την 6ην σελίδα)
Έλληνες καί Τοίιρκονς, οί όποϊοι
δ.μίι>ς μέ την πάροδο τοΰ χρόνον
ίδε-λιριπαν καί την άρχική, τους ΰ-
.ταρξι σιτήν κωμόπολι, την μαρτν-
οοΰγ τα άπϊ>μριΐάρ(α τοι^ρκικων
μνημάτίυΛ1 ιττήν 6ορείοις τής
πό>^ως περιοχή, μέ τύ δνομα
^Τουρκολήμορα».
Παλαιότερα στήν Λ^Ίτιτσα ύπήρ
ΩΔΗ ΣΤΗ ΣΜΥΡΝΗ
ΤΩ Μήτρα τής Άνατολής!
Καημέ ποΰ δέν .ιεθαίΐλίΊς,
ξε^ό κλονάρι άπόμεινες
μιάς δάφνης ιιατιομένης.
Κι' άν κλάψαμε σάν "ΕλληνΡϊ
τ όν άδικο χαμύ σου,
δ'.κΐιιάντια τα σιΐΛ'τρψιμια σου,
μέ τύι', Χρνσοστομό σου.
Χάθηικίς άπ' τα μάτια αας"
μά στήν ψυχή μας μένεις,
αγγελική κηηιιοστασιά
ιιιά; μάνας γής «χαμένης-».
Κι άν στά σκοιάδια τής ζο
«(Γραγίσομε τα χείλη
στύ γνοκτμό οου άνάβομε
την πίστη μας καντήλι!
Κ. ΧΑΛΙΟΡΗΣ
Πρόεδρος τού Φιλοτεχνκοΰι
Όμίλου Χίου
την καρδίαν, ό ι'νθρΐυπος δέν καθί
(ττοιταιάθάνατος. θάττοτ ή Γνράδιοιν
Οά μάς χαιΐρρ,τά άπό τάς αίοιηίους
ικηάς. Καί γι' αντό θά άναφέρω
ιι ά άλλη π.ρόβλε|ΐί μου, κατά την
οποίαν ό άνϋρο).τος θά εΤναι δυνα¬
τόν ι ά ζήση πέραν τιΤη· τριών χι-
λιάδιον έτών, διά τής έν τόπιρ δρο
σεριρ πηραμονής τού, όσον θέλει,
τουτέστιν έν ΐ)·ιιγεί(ι)! "Οταινι τό
τοοϋτον .μοΰ τό άνρφΐραν οί κά-
τοικο! τοΰ "Αρεως, άπέφνγίΐ νά
τύ δοκιαιάσΐ'), ενθυμούμενος, μετά
πάροδΐΐν πεΛ'τήκιοντα έτίόν, διταν
θά ήιιην έλ.ϊΰθρρος, ότι δέν θά εί-
χα καΛένα είς ιύν κόσμον, μέ τόν
οποίον θά λέγα^ε τα περασΐμένα.
Αύτύ μπαοοΰσε νά είναι ευχάρι¬
στον δν καί άλλ.οι σνμπολάται μου
τύ έφήρμοζαν καί ρτσι την αυτήν
ίμιέραν τής ρξόδοι· μας νά συναν¬
τήσωμεν είς την Πλατρϊαιν τοΰ
Σ·ντάγμ.αιτος. Άλλά είδα καί κά-
τι άλλ.ο στόν "Αρη. 'Εκεΐ οί πό-
λ.ειιοι ρπανσαν χη δχι δπ«ς τώρα
ιιριτίίξΰ Χριστιανών Καθολικο)Ύ' καί
ΛΐΓΜΐαρτυρο,μένιον, είς τό Μπέλ-
φαστ τής βόρριας Βρεταννίας!
Είς τόν "ΑοηΐΜ δέν εΐναιι γνοιστόν
τύ «σερσέ λά φάμ», οδτε «αί σκο-
τους.
Κι δμΐυς, τύ οούρδουλα «δέν
τύν κρέ,μαοε. ατψ καμπινα τού»,
ό Στεργιαόης, ά/,λά τυν πήρε μα-
ξί τού ί»Λ.α τα χρόνια τής ελληνι¬
κάς κατοχής τής Σμύρνης. Τυν
χρησιμοποιησε μ' ολ)| την ψι>χική
τού κακότΐ)τ« —ϋλο>ς άναιτιολόγΐ|-
τα κι άδι>ίαιο/.ύγηται— εναντίον ί-
ε-ρωμίνων, στρατιωτικών, έΛΐοτη-
μόνιυν, τραπεζϋκών ΰπαλλήλων, ϊιμ-
πόρων, εύύποΛήπτιυν πολιτώιΜ καί
πατριωτών Σμυρναιιυν. τΗταν ύ
ϋοϊίρδουλας το όργανο καί τό σνμ.-
6ολο τής σατρααικης τού έξουσί-
ας, ό άχώριστύς τού σύμβουλος!
Ό ϊδιος καυχόταν έπανείλημμέ
να, πώς «χιορίς τύ ίίοΐ'ρδοΐΊ/Λΐ δέν
ύπάρχει σιιιεννύησις μέ τούς Ρω-
μηούς. «"Οταν ι'μιοα'ν διοικητής
τής Ηπείρου, έλ^εγε, οί έκεϊ π·α-
πάδρς κι οί ήγονμρνοι κάθε φαρά
ποί' ίρχόντιχν ν ι μ' έπισκεφθοΰν
σΐύ γρα<ρεϊο μου, τύλιγαν κάτω άπύ τύ ράσο τους διπλίς καί τρί- διπλρς προβιές, γιατί γνώριζαν πώς δέν θά γλίτωΐιιαν άπυ τα χέ- ρια μου, χωρίς νά (ράνε καί μερι- /ές 6ουρδουλ.ιές» ('Εφημιερις «'Ε- θνικύς Κηρυξ», φνλ»/.ο 13 Αύγοΰ- στου 1949) . ' 6ούρδοι·λα εΤχε χρηοΐιμο- ποιήσει κ·ι εναντίον τού πολιτευτή Άςηας Κχ^ρισάκη, τού τότε δημά,ρ χοΐ' Τρικάλιυν, τού ά|ΐ(ι*ματικοΰ Λ κ. ά. 'Κπίσης τόν καλοκά- γαθο δικηγόρο λαί άργότερα 6ου- λευτή Γ. Καγιά, τόν εδειρε καί τόν ε,'διωξε σπρώχνοντάς τον άπό την θύρα τοΰ γ^αφείου τοχι. Θά έ'πε- φτε μάλιστα κάτω άπό τίς σκά- λες, όπως ήταν άνάπηρος, άν δέν έ'τρεχαν νά τόν κ^ατησουινι ύπάλλη Ρλι τής Γενικής Διοικήσεως. Φυ λάκισε τόν εμπορο οτιτη'ρών Χατζη- γάκη άπό τή ©εσσαλία, γιατί ά- πλαϋς διεφώνσε μέ τό Στεργιάδη σέ επισιτιστικά Ιητή,ματα. Φυλάκι- σε τύν ΚωνσταντϊΛ'ο Γκοιλέτση, πράεδρο τοϋ Έ|ΐπορικοΰ "Επιμελη- τη^ίου Ίωαΐνλΐνων, γιατί άρνήθη- κε νά φύγει άπύ τύ νεόκτιστο σπί¬ τι τού, πού ήθελε σ' αΰτύ ό Στερ¬ γιάδης νά εγκαταστήση δη^μοσι- ους ύπαλλήλους. Άπέσπασε μεγά- λο χρημ«.τικό ποσό, 200.000 δρα- χ,μές (ίσοδύναμο τότε πρός 8.000 χρυσές λίρες), άπο τοΰς καπνεμ- πόρους και συντταιρους τής τότε λειτοτ>ργοχΊσης
ήλιεκτρι-
κης Έταιρίας στά Γιάννινα, άδβλ-
φοϋς Κ,εφάλα, γιά έγγνησηι τής
Έταιριας (ΙΙληροφορίες τοΰ 'Η-
πειρώτη γυμνασιάρχη καί στ'γγρα
ηέα Δ. Σ ιωμοπούλου) .
Άπό την Λρα, πού ό άηιεκδιή-
γητος αύτος άνθροπος πάτησιε τυ
πόδι τού στή Σ,ιύρνη —έξη μέοες
μετά την άπελ^υθεοιυσή της— ώς
τις ίσπερινές ώρες τής 26ης Αύ¬
γουστον (π.ήμ.) τού 1922, πού
V
προστασίκ. ςιφολογχών "Αγ
,ιεζοναυτών κιαί τίς άρές
σμυραικοΰ λαόν, κατέφενγε περί-'
τρομ-ος στό άγγλικό θωρηκτό «Σι¬
δηρούς Δούξ>, οί "Ελληνες τής
Σμύρνης δεινοπ^θησαν άπ' αυτόν
ϋσον ποτέ άλλοτε.
Ή κατακραυγη κατά τοΰ Στε<ι- *,. άρχισε λίγες μέρες άπό την Ο7*1 άφιξή τού στή Ιμύρνη. Πρίν πε- ράσει μήνας, δεν ήταιν1 έ'νας, δέν ήσαν δυύ έκΐϊνοι ποΰ φώναζαν: «Αύτύς δέν είναι άρμοστής έλεύ- θερσυ κράτους. Αύτύς είναι ε'νας «6αλής» (νομάρχας) τού Χαμίτ. Είναι ό Χαμίτ υ ϊδιος. Ποΰ άκού- στηκε άνώτατος κρατικάς λ^ειτουρ- γύς νά άπειλή μέ μαστιγιο μέον^ στύ γραφ>είο τού; Νά τύ μεταχειρί
ξεται ό ϊδιος! Καί ν' άπιειλή τούς
πάντας ότι θά διο-ικήσει μέ τόν
6ούρδουλα. Αύτύς είναι ό άνθρω-
πος, ποΰ φέρνει την έλευθίρία
στούς
τόπους;»
(Φοϊΰος Γρηγοριάδης «Ίστορία»,
τεϋχος "Ιουλίου 1968, σελ. 107).
«Ή άπολυταρχία τού Στεργιά-
δη —γράψει ό Μιχαήλ Ροδάς—
(«Ή 'Ελ.λάδα οτή Μικρά Άσία»,
Αθήναι 1950, σελ. 123), ήρχισε
ιά καθΐστατ, ι μέχρι τοιούτου ση¬
μείον τυρανν κή καί άπαισία, ώ-
στε ό έλληνικύς κόομος νά σχ>γκρί-
το Οαλή τής Σμύρνης Ραχμή, | νη τή &ιαιότητά τού μέ την τυραν-
καί μόνο ό γηραιός δί«νθη-τής τής ' νίαν των Νεοτούρκων! Ό Άρμο-
ΐφημερίδος «Άρι,ιιονιία», Μιλτιά- ^ στής, διά τύ παραμικρόινι ζήτ^ια,
δης Σεϊζάνης, τολμήση νά πεϊ:
«Κι'ριε Άρμοστά, καλά θά κάνε-
τε νά κρεμάσετε τό (ίοιιρδοχ·)^
στήν καιμπίνα σας. Μή δηλητηριά-
ξρτε τή χαρά τής ελευθερίας μας».
Ό Σεϊξάνης θά ελεγε κι άλλα,
μά σέ ΐΜεΰμα τοϋ λρνσοστάμου, οττα
μάτησε. Ό Στρργιάδης έ'στρε)>ε
σ' δλους τα νΛτα κι απεχώρησε
άπό τό σαλόνι τοΰ πλοίου, χ<ι>ρίς
νά δώσει απαντήση, χωρίς ν'
άποχαιρετήσει κάν τόν Μητροπο-
λ.ίτη νχύ. τούς Σμνρναίους προο<.ρί- τώνοχ»ν τόν κονλονοοπώ/ ην επει- δή *·ϊήττ|ισε νά Οιοπενση μιά Γαλλα- δονλα. "Εκρϊ, οί άλ'&οες, μέσφ πο- λιτείας, .ταίρΐΜοχ'ν τέσσερις γχιναί- κρς ύποχρετοτΐκώς καί ?τσι επαχι- σαν οί πόλεμον αύτοιμάτος. Άλλά ('ίλα αΰτά γιά νά γίνουν, θά περά- ηοι*' άρκρτά χρόνιια,, ίίμιος δτι έκ τΛν πρώτο)ν έγώ σ&ς όμ.ο.λογώ, θά σπεΰσίο Ης τό Ντιτρόϊτ νά ρφοδια- σΟΛ ιιέ μίαν ΤΓχνητήν καρδία·ν Οά τύ έπιδιώξω διά νά παύση ή (ττισήτηβις πλέον, περί κα,ρδίης! Γ. ΧΑΡΜΗΣ συνελΛΐ,μβανε ίντίμονς π.ολίτας, γνιοστούς έμπόρους καί δΐιμηχά* νους, καί εάν δέν τούς έρ^άπιζε, τούς έφυλ.άκιζε χαι κατόπιν τοΰς έξεδίοκε μακράν τής Σμύρνης, είς τάς νήσονς καί τάν Πειραια. Ή- γνόησε τόν κόσμο καί τάς πρα¬ γματικάς τον ανάγκας. Δέν ήθέλη βε ποτέ νά μάθη καί νά έπικοινιο- νήση μέ την ΐ(η«χή τοχ» έλληΐΜΐκιθϋ κόσμον. Έν τούτοις, δταν ελάμβα¬ νε κιαμμι'αν άνώνυμον καταγγελί- αν, χιορίς καμμίαν εξέτασιν·, διέ τασσε άμέσιος την σύλληψιν τού καταγγιελλομένον πρόσωπον, την πφοσαγιογήν ενώπιον τού καί, χιο- ρίς πολλούς δισταγμούς διέτασσε τόν ραβδισμόν τού, άπαοάλλακτα δπιος έγέΐΜετο είς τάς τουρκικάς φινλακάς κατά τν,ν εποχήν τής τυ- ραννίας. Ποίον ΰπόλη·>|Μν καί ποί-
αν έκτίαησιν ήοΰναντο νά ίχονΐν
σί πολίται, δταν έπληροφοροΰντο
ότι τό κυριώτερον δργανΌν τοϋ
'Τπάτου Άρμοστού είναι ό ραβδι-
σμός τώ·, ίντίμων πολιτών;».
Καί προοθΐτει ό Μιχαήλ Ροβάς:
ΣΤΝΕΧΕΙΑ βΐς την βην σβλίδα
ΑΠΟ ΤΟ ΑΝΕΚΔΟΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΤ κ, ΓΙΑΚ. ΔΙΖΙΚΙΡΙΚΗ
«Η ΓΛΟΣΣΑ ΜΑΣ>
ΙΔΙΟΙΥΓΡΑΣΙΑ ΤΗΣ ΚΑΘΕ ΓΛΩΣΣΑΙ
Κάθε γλώβθα έχβι μίαν Ιδιοσνγ ή των άπερίσκεπτων άκροττ)Τ<»ι' κρασία ποΰ 6ρίσ*>εται σέ συσχέτ.- | τής Δημοτικάς, γίνουνται αίτία ίό-
ση μέ τόν χαιραΐκτήροϊ τού λαοϋ ποΰ · στε οί διαφαρές αύτές νά μή ϋρί-
τή μ,ιλάίΐ (λαοί, ζωηροί, άριρενω- σκουνε τό καταοτάλαγμά τους, νά
ποί, τριαχοί, έ'ξυπνοι, μιαλθακοί κ. δνσκολεύοννε τήν επικρατήση τοϋ
ι.λ.). Ό χαρακιτήρας τού λαόν
αυτού είναι, μ£ τή σει.ρά τοι>, σέ
συβχέτιση μέ τόν φυβικό πειρίγνρο
της Χώρας όπον κατοικεϊ καχ σέ
άμεση έξάρίτηση άπό τόν
ρο αυτών (ηπιο ή ιΐιραχύ κλΐ'μα,
πεδινή ή όρΐΐνή χώρ-α, θάλοοββα
ϊ; στεριά, πλοι''σκι ή φτωχειά 6λά-
στηοη κ. ά.).
Κατ' αύτό τόν τρόπο, ά
γλώσσα έ'χει ωρισμένα, μικρά ή
μεγάλα ψεγαδια ή άρετές. Καέ
αν μέν πρόκειπαι γιά άρειτές, τό¬
σο τό ιβαλνιβρο· αν όμως ό
ται γιά ψεγάδια, ή έκ. των ΰστέ-
ρα)Λ· έίάδραση τού άνθρωπον ά
σ' αύτά, φέο,νει έλάχιστα, εύνοίκά
άπ.οτελέσμαπα ή κια! κιανένα.
Αϋ>τά ίσχύοΐΛ' άΐΐΜΐρέγκλιτα1 γώ
τίς φυσικές γλώσαες. Προκειμέ-
νου, όμο>ς, γιά γλώσσες φβααχτρς,
έν μέρ*ι ή όλοκληρωτιικά φνκια-
χτές, ή έκ των ύστερον έΐ
γεια τοϋ άνθρωπον, άντί νά διορ-
θώση τα πράγμα'Τα, μπορ€ΐ νά φέ-
ρη μίγάλ συγχύση κια) άΐΜαστάτω-
ση στή δοαμένη γλώσσιι, όπότε ή
κατά<τταση θά καταντοϋσε άπελπι- στική. Γιά νά έξβτάσονμιε την ίδιοσνγ- των δΰο γλιοσσόνν ποΰ τώ- ρα, σ' έμάς, στέκουνται άντιμρτο)- πες (τής Καθαρεύονσ!ας καί τής Δημοτικής), ώς καΐ τα ψργάδια τής κάθε μιας άπ' αΰτές, π,ρίπει πρώτα νά ιδούμε ποία είναι ή τοι- ρινή γλωσσική μοβς πραγματικό- τητα. Στά χρόνια μας, Ιχονμ,ε, στόν τόπο μας, τίς έπόμενες γλωσσικές καιταστάσεις: 1)—Την Καθαρεύουσα, ποΰ καίτ¬ οι άκόμη την έπιστημονικήι πιε- ζογοαφία, τόν Τύπο, τή διοί-κηση, την έμπορική, ναντιλιακή, βιομ,ηχα νιχή καΐ τραπρζιτική άλληλογρα- φία, τήτν 'τεχνική φρασεολογία, ώς καί τοΰς τεχνικόν; ό{κη>ς, τό τη-
λεγραφικό ϊΊφος κ. «.
2)—Τή Δημοτική, χον κατέχει
δλο τόν "Εμμετρο καί Πεξό λόγο,
μαζΐ καί τό θέατρο, τόν Κινημα-
τογράφο, εν μίρρι την Τηλρόρα-
ση, μέ μικ.ρή εΐσόρμηση οττήν έπι-
στήμη, βτόν Τύποι
3)—Τήινί πάλη άνάμρσα στήν Κα
θαριεύσυσα καί τή Δημ,οτική γιά γε-
νικώτβρη παραπέρα επικρατήση
τής μιάς ή τής αλλης.
4) — Τή διαιμάχη άνάμεσα στοϋς
δημιοτικικττές (ψυχαιρικαιύς, μιβτα-
ψυχ«ρικοΰς, νεοδημοτικιστές, μι-
χτούς κ. ά.).
Δέ θά άσχοληθοΰμε μέ τίς δνό
πρωτες κατα<ΐτάσεις τοϋ γλοσσι- κοΰ μας συστήματος, γιατί α·ύτές οί κατΓοισΓτάσεις ΐίναι γνωοτές σέ δλοι*ς μας. "Οσο γιά την τςητη κια'ι την τρταιρτη κατάατασηι τής τωτό ξή/τηαα τής
πειριφρόνησης πρός τή Δημοτική,
άλλά, δυσπ.>χώς γιά τό "Εθνος
μας, αύτό τό ξήτημα ύπάρχει σάν
κληρονομιά ενός σννόλΛΤ'
το>ν πού φέρνουινί μεγάλη ξημιά
στόν 'Ελληνισμό.
Ή τέταρτη κατάστχίβη είναι
μιά διαμάχη 1<το)5ημ«τικιστιική, πού |εκ*να άπό ώρισμενιες δια(ΐο- ρές στοϋς έκφραστικοΰς τρόπονς (ής Δημοτικής. Ή παρίμ6ολή εί¬ τε ή έπίοοαση τής Κιαθαιρεΰουσας έινβς ιρόοτου στόν άλλον ε, Σελίδες 4πό την δραματικήν ιστορίαν των ΑΙ ΚΥΔ0Ν3ΑΙ (ΑΙΒΑΑΙ) ΤΗΣ ΜΙΚΡΑΣ ΑΣΙΑΣ ΣΤΗ ΔΙΝΗ ΤΟΝ ΑΝΘΕΛΛΗΝΙΚΟΝ ΑΙΟΓΜΩΜ 1914-1918 κα'ι ετσι ή διαμάχη αντή φέΊρνιει σύγ χυση στά πράγματα καί διαιώνιση τής ά'κατακτταοιίας, χωρ'ις ν.ανένα, ωσαμβ τώρα, πιραχτικό,καί ώφέλι- μο άποτέλεσμα γιά τη Δημοτική. Τελικαι, ποία γλωσσα θά επικρα¬ τήση; Ή Καιθαρ,εύουσα γιά ή Δη¬ μοτική; "Εχονψιε βάσιμα δεδομένα νά πιστεύονμε ότι ή μιά άπύ τίς ή Καθαο,εύουσα, δέν μποο,εΐ ν' αποδώση ,τό Ιιοιντιανό λόγο, ένώ ή ά'λλη, ή Δημοτική, θά μπαροϋσε νά ίκανοποιήση ό'λες τίς ανάγκας μας, φτάνιει κατάλληλα νά καλλιβρ γηθή. Ή Καθαρεΰουσα καλλιβργή Οηκε έντατικά τοΰς περασμένονς δύο αΐωνες, άλλά άπέτνχε. Τώρα, δέιν έ'γινε άκόμη ή γλώσσαι όλοκλή ρου τοΰ ϊθνονς μας. Είναι μόνο ή έπίσημη γλώσσα τής γραφειοκρα- τίας. Στό άναμεταξύ, όμ·ως, ό κάσμος έΕακολονθεϊ νά τή μαθαίνη ρατώ καί ρτσι όπως ρίνα*: εξω άπό τα πλαίσια τής γρΌιμιματικής τής γλώσσης τοϋ λ«οϋ καί άκαιτάλλ.ηλη γιά τ όν ζιονταινό Λόγο. Τό μορφώνηται έχοντος αύτήνε έκ- παιδιευπκό δργανο, ίδίονς σά φ- οέα τής Έ-τκηήμης. "Ετσι, οί μο;:- φ<ι>·μένοι τοΰ "Εθνους μας, στή, με-
γάλη τονς πλειονότητα, κιαιτέχονΛε
,τερισοότερο τήγ Καιθαρεύονσα ήμΙ
λιγώτειρο τή Δημοτική, τή μΐ)ΐτηική
τονς γλ.ώσσα.
ΟΙ άμάρφοιτοι κατεχουν έμπειρ-
κά μόνο τή Δημοτική.
Βεβαία μέ τόν καιρύ θά έπικοα-
ιτήση ή Δημοτική, άλλά ποία Δη¬
μοτική; Μήπως ή Δημοτική των
ποΰ ή
ΚΑΠΠΑΔΟΚΙΕΆ ΘΕΜΑΤΑ
ΕΚΑΕΚΤΑ ΑΠΟΣΠΑΣΗΑΤΑ ΑΠΟ ΤΑ
ΙΥΓΓΡΑΜπΑΤΑ ΤΟΥ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΘΕΟΛΟΓΟΥ
ΤοΟ συνεργάτου μας χ. ΙΟΑΝΝΟΓ Δ. ΛΟΓΚΙΔΒ
ΘΕΑΤΡΟΝ ΣΚΤΛΙΤΣΕΙΟΝ
Εθνιαό Μπαλλέτο Φιλιππίν^
(Σννέχεια έκ τυϋ προηγούμενον) μεταξύ των όποίωνκα ί το κωμν- στί) χ^ τ-.
Στό έπιμελημένο ΰπαίθριο
τρον Σκνλα'τσειον ποΰ βρίσκετα:
ΕΡΜΗΝΕΙΑ
δριο Σάσιμα. ΙΙοέπρι νά σημειωθή
- καί
πλαι
0>,οπ.ράΛνο
σιωνεται
ίίτι, ή διαίρεσι «.ύτή τής Καππαδο- τεμ^,0 παΛκο καί μέ θέα πανοραμα
Άπ' έδώ άρχίύει ό πόλεμος των κίας δέν είναι ή πρώτη κατα σει- χί^ ^, ^ Σαρωνικό, τό
επίσκοπον καί, των συμμαχίαν των, Ι ράν. Ή πρώτη ίΐχε γίνει την έπο- ^^ 6ράδυ 7)8)71 παρακ-ολουθή
ό οποίος, μεγάλη άδοξία καί με- χή των περσών, οί όποΐοι την εί- β ^Γ ^
γαλίτερη ϊημία έ'φερε στοϋς άρ- , χαν χωρίσει σέ δύο σατραπεϊες Μπαγιανιχάν.
χομέτονς. Γιατί, ποίος θά πείσει ' στήν «Καππαδοκία πρός τφ Ταυ-
τοΰς άλ/.ονς νά είναι μετριοπα,θείς ρω», ή ύποία ν.ράτησε τό &ομα
χορεντικύ συγκρότημα —
'Γοϋ συνεργάτου μας ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΙ
τέως λευθυντο4 παρά τώ υπουργείω Γεωργίας
(Σννέχεια έκ τοϋ προηγούμενον) Ηρώτησα τόν Έμβέρ, πώ; ί-
πέτρεπε την καταστροφήν ταύτην
Τήν παΛτελή εξόντωσιν καί πά- τού λαοϋ. Ερώτησις ματαία. Δέν
Λωλεθρίιαν τοΰδυστνχοϋ ς έθνους σννεκινεϊτο έκ των δεινοπαθΓ,ιιά-
ανακουφι^ει και τ.) παρηγο^ον Υε- των τούτων νπερηφανεύετο τουναν πό πολΰ καιρό δέν συμπαθούσαν πλώς ΙΙόντο. Πρίν άπό την διαι- ;.ναχ;Λ(Τσάμενο; φωτισμός, οί λι- γούδησε ελλττνικα το παλιό
γονύς Οτι, έν τώ μέσω τόσων χι- τίον, ώς άνεξόδως καταρτίσας τόν Βαοίλειο γιά τοΰς εξής τρίϊς ρεσι αυτή, ή Καππαδοκία πρριλάμ κνισπ,,ε- κινήσει; των χαρευτριών στό τραγούδι «"Ενα καράΚι
ς ς μς ρ^ 0^αμα όμολ.ογοι>μί"νϋ>ς ήταν
οταν οί προ*στώτες σΐΊμπεοιφέρον της κα'ι άργάτερα, καί στήν «Κα.ι- ^Λιτν.το>βιακό. Τα πλούσια φαντα-
ται ετσι μιεταξύ τους; Καί πρίν ά- παδο».'α πρός τφ ΙΙόντφ» ή ά- χτΡρα γ,οαχονμια. ποικιλόχοομος
«αν στιγμες ©υχαριστϊς
μενρς. Ξεχονθΐστά πρέπει
Γΐθοϋν οί χοροί: Χα<μανι:-μ<1ι τ^ • μενάντα, π ε ι.τέ ι καί ζότα ΜΟνι^ να. ΟΙ χοροί αύτοι είναι έΛηρϊο σμένοι άπό τοϋς εύρολπαϊκού; {. πι«ς: τό 6άλς, η πά).κα, ή ααξ0· κα καί παραλί.αγή άπό τίς κές ΊσπαΛ'ικές καστανιετες. Γενικάς τό φι)<οθεάμον ίΛ·θονσΊΐ'ισττ|κιε /αί ό ίνθουο τον κορυφώθηκί, δταν τό γοαφικό αύτό λιάδονν λαού, αγι>μενου «ις τον οα στρατόν πολι·άριθμον, καί έγκαν- λόγοις- δέν σνμυαδιζαν μέ τόν λύ
νατον, ουδέ είς ευρέθη λιπόψυχος, χώμενος ελ,εγεν δτι, τοιούτον τι ' γο τής πίστε<υς, παοά άπό μεγά- άρνησίθρησκος, ϊ| άρνησιπατρις, :·.„„- αυτοί,( οΐ.δείς ούδίΐμού κα- λη άνάγν.η καί την πν'εσι τής κοι- νί,'. μρΒ* /ίλην ττνν ποοπανάνδαν Τί1»η,β/ι/τρ Κ·>. ...·=_ ___'____. &λ.. _τ____ ι-___-— „. -ι
κα'ι μεθ' ό'λην την προπαγάνδαν τώριθοβε!».
, νής γνώμης· δέν είχον ξεχάσει ά-
τήν οποίαν μετήλθον τα τούρκικα Έξετάζονταςο έ τό θέμα των κάμη όλως διόλου την μικροπρέ-
χοΗ?ί« καί παρ' 'υ'Μς τάς ύποσχέ- εκτο.τισμών των ΧοιστιανΛν, γοά- πειά τους γιά την χειοοτοΛία· κ>α!
σεις τϋίν Τούρκων πρός τα λιπο- φε4 τα εξής: " Τό &αρϊτατο άπ' δλα αν καί είναι
ι|>νχονντα γυναικύπεοα, ενώπιον «Λέν ηοαν μόνον οί Αρμένιοι αΐσχιστο νά τό άναφέρει καν«ς,
66ί θά υδί έξ ύ ύ όί
τού 6ε6αίου θανατον», ουδείς έξ αύ τούς όπαίονς έ'πληξε τό πολατικόν δέν
των ι'νρνήθη τό εθνος του, τήν δόγμα.
θρησκείαν καί τάς παραδόσεις τον «Ή Τουρκία είς τονς Τούρκον;»
καίτοι δέ πλείστοι έξ αυτών, Οα- Οί "Ελλττνες υπήρξαν τα πρώτα
νύντων των ίερέων, έκηδ.εύθησαν θι',ματα τοϋ σχεδι.Όι .τούτον τού τρίδα μας χωρίσθηκε σέ δυό έ-
ύπό Ιμάμηδο^, έν τούτοις άπέθα- έκτοτίρκισμού τού Κράτονς. Περι- παρχίες καί μητροπόλ.εις κα'ι πολ.- {τννεοαινεΛ· ηοη, τα οε ωυυνι.τ«, _ - . ,
νόν ήρωϊκώς ώς 'Ελ.ληνες Χριστια εγραψα ήδη τίνι τρο.-τ<;) ή τονοκι- λά ποοσέφερε ή παληά στήν και- ' νπ«σπώντο σύνοδοι παρά τοΰ νέον του εκ των σ·λ/.ηρθΧ > ^
νοί, φέροντες επί κεφαλής τυύ μαρ κή κιιβέ'ρνησις, πρίν ή ετι έκοαγή ούργια, τότε διχάσθηκαν καΐ οί μτ>τροπολ^του, .τρόσοδοι διης τίς άκτές τού Εΰξ.
Πόντον. Ή δεΪΓτερη εγινε ττ[ έ-
ίΌχή τοϋ Διοκλητιανον, ό οποίος
την χώρισε σέ δύο τμήματα, στήν
κΰοια Δυτική Κα.τπαδοκία καί στήν
Άνατολική, ή 6ποία σχτ»»ατίξει
την Άρμενία.
ΚΕΙΜΕΝΟ
α τ(?αγούδια μέ τόν την Χιό».
ά '
δ|άχνΤ0
τοι»ς, μάς χαρι
Χαρ. Πετρά,Ίουλος
Άπό την έποποιίαν τής Βορεί(>υ Ήπειρον
ΤΡΕΜΤΤΕΣΙΝΑ
Τοϋ σννεογάου μας κ. ΙΩΑΝΧΟΤ ΑΝ. ΒΕΡΝΑΡΛΟΤ
(Σννέχεια έκ
Έξ ών πολλά καί δει,νά τα μέν ^ > . μεγάλας απωλείας
ήδη, τα δέ
την εχει έπηρεάσει, γιά ή Δημοτι¬
κή τοϋ άπλοϋ κιοομάκη ποΰ βρίσκιε-
ται στήν κα/τώταιτη 6αθμί&α τής
μ<'*ο<Γ('>σης;
Ή πιεποίθησή μ«ς είναι ότι, τε-
λικά, θά επικρατήση ή Δημοτική
τΛν μ*ρφ(ι>μένο)ν. Άλλά πό ι (όν
μορφίοιμένοΛ'; "Οχι, ασφαλώς, ή
γλώσσα των αντίπαλον τής Δημοτι
κης, γιατΐ αΰτοί, δταν είναι είλι-
κρινο), στίς .τΈποιθή(Τρις τους καί
δέν έ/νιεργονν ι'ιπό λόγοι«ς στιμφέ-
ροντος ή οτκιθιπιμότητας, διακιρί-
νοιινται άπό μιά πιαράξενη .τερι-
φρόνηση πρός ώρισμε·νο·ι>ς γλο>σ<το λογικούς ινόμβνς. θά έπικρ<ΐΐτήση ή γλώσσα μόνο έκιείνιον των μορ- (ΐιυμένιον πού, όπως είτε κάπου 6 Φς7)τος άπ' τή μητρική τους, τή λαϊκή γλόχτσα, καί, Τα άκόλοιιθα γράφει στά άπο- τριών ή τεσσάρων μηνων, 400. σθηκαν πιά άπό τόν Βασίλειο. καί των καθεστώτιον, ή καταλνθέν έπα τοϋ κεντρικοϋ ιομεως ή Τ Με- μνημονεύματά -;ου ό Μοργκεντά- οοθ Έλλήνίον άπεσπάσθησαν άπό αυτόν ένδιαφέρουν τώρα. Ό δέ γαγεΓν. "Ο δέ πλείον αϊ>τόν έξε- ραρν£α _ Κρήτης, τεταγμένη
η γγ
όν, πάνιο στίς άθλιες σι>νθήκες χής παραλία; τής Μεσόγειον, ι'ί.του Βασίλειος, ακολουθούσα την παληά μηνεν, αί Τανρικαΐ πρόσοδοι κα'ι
ϋ δήθ ή Τί
ποϋ δημιουργήθηκαν στήιν Τονρκία
μην.ί>ϋϊ έτοιν διεμΐνον καί ά- σννήθεια καί διαί'οεσι πού εΐχϊ 6ο- .τάροδοι, αΰτφ ιιέν όρώμεΛΛΐ, έκεί
_,^ , ( ,. „ τάττΐν είσένου-
*■» Ι · · Ρ ι λ
ΰστερα άπό την εΓσοδό της στόν πηλάθησαν είς τάς ρλλ.ηνικά; ·ή- θή βνιοθεν άπό τούς πατέρες.
πόλεμο καί τής έςοντιυ,τικής μετα- σον; τοϋ Αίγαίου. Κατά τάς μετα-
χείρισης ποΰ ετνχαν οί χριστιανι- Λ-αστίΐ^εις ΐκείνας δέν δ',ρπηάχθιι
κές με,ιονότητες κατά τήν διάρκειά σαν σφαγαι. Άλλ' άναμφιβόλ.ως ή
τού άπό τήν κυ.6έρ·νηση .των Νεο- «διαφορία έκείνη τον πεπολιτισμέ
.τάροδοι, αΰτφ ιιέν όρώμεΛΛΐ, έκεί ^
νιι> δέ π.ροσγενόμρναι· καί τόν α- "*ν τοΰ βορείου Μάλι Σεντέλι,
γιον Όρέ<ττην ρκκαρποί·σθαι μέ- ύφισταμένη τρομακτ'ν.ά: 1κ των γο ετίθετο, ώ; καί των ήμ.όνων ξ, άπωλε{ί.ς ήτ /Λδέσθαι ποτέ τον άνδρος, ιδίαν ι^_Γ ^ «ι 1. «τής γάρ πατρίδος ήμιον είς οδόν όδενόντοιν, είργονν τοΰ .χοόσ<ο Οίαν,όντως άνυπόμθνος να έγ- ΣΧΟΛΙΑ τούρκιον. νού κόσμον, έιε·θάοοι*νε τού; Τοΰο <:ύο διαιοϊθείσης ήγεμονίας κα'ι μη μετά λνηίττρικοϋ στ>ντά7ματος. Καί •,ιαταλείψη την παθητικήν στά
«Μόνον οί Γερμανοί ήσαν εύχ<ι- κσυς όπως έπεκτρίνωσι., 6ραδΰτε- τροπόλεις». Ό Οΰάλη-ς, είτε διότι ριστημένοι έκ τής έπ4στρατεύσεως. ,,ον> το σχέδιον το>ν ού μόνον επί ηθελε νά περιορίση τό όλονέν αύ-
Αί έπακολουθήσασαι αυτήν «επι- των 'Ελ.λήνο>ν, άλλά καί επί των βα',όμενο κϋρος τον Βασιλ,είου,
■τάξεις» δέν ήσαν ή διαρπαγαί, λαεη Άρμρνάον, των Σύριον, των Νέ- Ητε γιά διοικητικονς λόγονς, χώ-
λασίαι πολιτών. 'Τπό τό αρόσχημα στοοιανών καί (ίλλον εθνών. ρισε τήν Καππαδοκ.ίασέ δνό έπαρ-
τών «έπιτάξειον» τούτων, ήρπάζον ~ή μαρτνριο των Έ?.λήνων, εΐχε Χ<Ές· στήν έπαρχία Καισαρείας το οί ίπποι, οί ήμ^ονοι, αί κάμηλοι, οι'·.η (ράίτεις: Τήν μέν- πρό τοϋ πό- καΐ έπαρχία Τυάνο>ν. ΦΛ>σική σιινρ
αί άγελ,άδες, τα πρόδατα. Καιί προ Χρμον, τήν δέ καΐ Λ τάς άρχά; τοό πριλ τή; πολιτικής αυτής διαιρέσε-
έθαινον είς τή»^ διαρπαγήν τούτων 1ηΐ5. ΚΠΤά την πρώτηιν μετετοπί <·'ς, ή όποίαεγινε τό 71, ήταν καί άνΐυ τής έλαχί<ττης προνοίας, μη- οί κάτοικοι των π«ραλίων ίι έκκλησιαστική. Μητροπολ.ίτης στήν έπΜττημονική άλ.ή&εια, θρτουμε εμείς), ζητάνιε στόν Λό¬ γο την ΐτνευματική λύτρο)<τη. "Ετσι, τα έπόμιν,ι λόγια τοϋ Λοΰθηροι·, ε'ιποιμέιν./ οέ άνάλογη γτά τα Γιριματικά, κα- ΨΒΓΑΔΙΑ ΚΑΙ ΛΧΕΙΠΑΡΚΕΙ- ΕΣ ΤΉΣ ΚΑΘΛΡΕΤΟΤΧΑΣ ΣΕ ΣΤΓΚΡΙΣΗ ΜΕ ΤΗ ΔΗ ΜΟΤΙΚΗ Καί οί δνό γλώσσης αΐιτές πά- σχοι»ν άπό τρίια βμφυτα ι)>εγάδια,
(ϊλλά σέ διάορορα 6αθμό ή κάθε μκι
γιά τό κά&ε ψεγάδι.
Τό πιρώτο άπ' οίΰτά τα ■ψεγάδια
είναι τό μειονέκττημα ποΰ εχουνε,
τόσο ή Καβαιρεύονοια δο»ο καί ή Δη¬
μοτική, μποοσιτά στίς γλόκτβες πο-
λΐτιαμοΰ, λόγω τής κοινής κατα-
γ(ι>γής τοΐ'ς άπό την 'Ελληινκπι·
κή Κοινή.
ΤΠΟΤΕΛΕΙΑ ΣΤΗΝ ΑΡΧΑΙΑ
ΕΛΛΗΝΙΚΗ
Τό μ>ειο<νίκΐτημα αύτό θά τό ε- πάνΐα οί δυό αύτιές γ?Λ)σ- <τες, μ έ τή διαφορά ότι ή Καθαη.εύ· ουβα θά τό έχη πιό έ'ντονο κ<ιί ή Δημοτική λιγώτεοο ϊντονο. (Συνεχίζ«ται.) "ΤΟΥΡΙΣΤΙΚΗ ΗΠΕΙΡΟΣ,, ΤΟΥ Α, ΜΛΛΑΜΑ Κριτική τής ΧΡΥΣΑ5ΘΗΣ ΖΙΤΣΑΙΑΣ Τό βιβλίο «Ιουριστικ.ή "Ήπει- ρος» είναι ένας «θλος, κ.ι έ'α θαΰ μα. Δέν ξέρω τί νά πρωτογράψοι Καί άπύ ποϋ δέν πέςασΐ καί ά¬ πό ποϋ δέν σύηαξε, μελ.ί<τσι, τόν άν θό της. Περιεκτικά, οτοχαστικά, γι αυτο και πώς να το εγκωμια ιιε ηριυική πνοή, ποιητικη ρςαοση σο>. Άπό ποΰ ν' άρχίσιυ καί ποϋ
κ ι άγάπη. Ή πεμπτον-
σταθΛ. Τα λόγια τού συγγρα- σί<χ ό'λιον. Τίπο'ε τό πες>ιττό. Ά
φέα τό χαρακτηρίζουν καλυτέρα ά ξιοποιεϊ ό'λα τα γεγονότα */ι ίξνπη
πό κάθε αλλο χί.οακτηρισμό. Πρα
γματικά «Τν' ρνα άθλημα γιά την
τίμια «αί ήροική πατρίδα τής Έλ
λάδος. Μιά 'Ήπειρο γιομάτη όρά
ματα, άγάπες, ςρώτα, θάμπιι κλπ.
"Ολα αύτά τα περιέχει τό 6ι-
6λίο τού Λάμπρου Μάλαμα κα'ι
προ6άλ.λει την "Ηπειρό μας όπτος
τής άξίζει κι απιος είναι. ΊΙ έογα-
σία αυτή ξεπέηασρ κάθρ ποοηγοί>-
μρνη. 'Τψώνει 'ον σι·γγρ:κ(έα ώς
την κορφή, που στρκεται η
ρός μας.
"Ηπει
ρετεΐ τό σκοπό γιά τύν όποίο γρά
Ξρλόι κα.ί ντόπιοι, κατατο-
πίζονται ρΰχάοιστα κι άκοίοκστα,
μαιθαίνονν καί θονμάζονν
Τό ()((ίλ.ίο πλ.ουτίζεται κα'ι, μέ
σπάνιες καί περίφημϊς φχοτογρα-
φίες. "Ενας άθλος κι άπ' αί»τή την
πλϊνρά. 'Η.ιείιριοτικό ΕΤΑΓΓΕ-
ΛΙΟ θά τό πίΤ), ποΰ καταγοητεύει.
Τέτοιο Γ)ΐ(>λίο "νιά την Ή.τγιορ
δέν γράφτηκε ως τώοα.
ι Σο,ίγγΐΊ έγκάρδια τό άξιο χέ
ρι τοϋ Λάμπρου Μάλαμα.
δόλιος φροντίζοντες περΊ τής δια- τ^; Μ. Άσίας. Κατά την δρντεραν Τνάνων ήτατ τότε ό πολύς Άνθι-
ττ,ρήσειιις, τής δΐυιων,'σεω; τοϋ εί- α{ απελάσει; εΛεξετάθησαν ίπί μος, ό οποίος δ'.εκδΊκοΰσε άπό τόν
^αυ5· | των κάτοικον τής Θράκης, τΛν Βαοΐλ.ειο πολλές πόλεις καί χίοριά,
Επί παραδείγματι, είς πολλά πΕθ1 Τήν Προτοντ,δα χωρών, τού
χωρία κατέλιπόν δύο μόνον άγε- Έλλησπόντον, τοϋ Βοσπόρον καί
'"
[ - |π.τίβ<} ^ άντι. παρ αλλη; Μονα- Έν τώ μεταςΰ Ιτήκετο ώς «ΰπρεπής. Τα πτευματικα τεκ^α, καί αί ι|!>ιχαι,
καί ό τής πίστεως λόγος, καί ταϋ-
τα τα άπληστίας έπικαλιίμμβτα,
ΐτοάγιια τόη· εύπορίστων, καί τό
μή Χθήναι δασμοφορεΐν ν.ακοδό-
ξοις. Πά: γάρ ·') λνπών κακόδοξος.
Ού αήν ό αγιος τού θεόν καί τής Ό άείμνηστος Συνταγματάρ
άνο) Ίερονσαλή,μ ό'ντως μητοοπο- Παπαδόγκωνας Διον.
λίτης, ή σΐ'ναπήχθη τοίς πταίονσΐΎ ', , , - .
ί, παρ,δεί ταυτα ί,λέχετο, ή ι-.κράν ""' ™Α8μιΧΟν τού ημερολόγιον
ά ά έξη
τού κοκοϋ λύσιν επενόπ.
(Σ τΛ'εχίζεται)
λάδας ή δύο φοράδας.
ΆναπόφεΐΌί,τος συνέπίΐα τοϋ σν πλεΐστον τούτίον
τής παραλίας τοι" Εΰξείνον. Τό
στήματος τούτοιι, ήτο ή καταστρο-
φή τής γεο>ργίας κ«ί ϊξ αυτής ή
λιμοκτονία έκ.αιτοντάδίΐ)ν χιλιάδων
κατοίκίυν.
Μετά τής αυτής άσννεσίας ε¬
φήρμοσεν ή κυβέρνησις τάς ιδίας
μεθάδονς κα'ι κατά τάς επι τάξει;
των έμπαρενμά,τιχν. Μεταξύ των
θκμάτων, των κάτοχον των έμπο-
ρει»μάτο>ν αυτών, οΐ>δείς {«ΐήρχε
Μοχισονλμάνος. 'Γό πλΐϊστον αυτών
ήσαν Χριστιανοϊ καί τίνες Εβραϊ¬
οι.
Οί κυβερνητικόν ύπάλληλοι, προ
ο>ν, των διά τόν στρατόν δήθεν
φορα έμπορεύμ<ιτα καί διά τής π<ο λήσειος, άφ' έτερον, μέτά-
δας χιλιάδων μετετοπίσθη είς τη
ίσχοτεοικόν τής Μικράς Άσίας.
( Σννεχίΐρται)
ΕΠΑΝΟΡΘΩΣΙΣ
Άξ. κ. διενθν.'τά.
Είς τό φύλλον τής Κνριακής
8ης Αύγούστου ί. ε., τής έγκρ,.'- τζούκοΐ'ς, άμιλ.ουαένη έκεί γλώσσα
Τί λέγει ή άδιάψευστος Ιστορία
ΠΟΤΕ ΚΑΙ ΠΩΣ
ΕΤΟΥΡΚΟΦΟΝΗΣΕΝ Η ΚΑΠΠΑΔΟΚιΑ
Τοΰ κ. ΕΜΜΑ.ΝΟΤΗΛ Ι. ΤΣΑΛΙΚΟΓΛΟΤ
(ϊννεχεια έκ τοϋ προηγουμίνον) ζάννης, ανταλλάξιμοι έθεωρήθη-
"Οταν ή περιοχή τής Καισαρεί ο«ν ίίσοι είχον έγγραφή είς τα λη-
ας ΰπέκνψε τό 1071 είς τοΰς Σϊλ- ξιαοχρϊα τής Όθιο,μανικής Αί<το- τού εφημερίδος (τας καί είς την έν τή πρώτΐ] οελ^δι δημιοσιευθεϊ- στο>ν.
Είβήρχοντο είς τα καταστήμα¬
τι, έλάμίΐαΛΐον τα «ίς τάς αποθήκας
καί τάς άλ?«ας θέσεις τοποθετημέ
να έμπορεΰματα κα'ικατ(ΐ.γράφον-
τες αύτά, έδιδον είςτονς κατό-
χονς τεμάχιον χάρτον, έν ίίδρι ά-
ποδείξειυς. Ή κυβέρνησις δέν έ-
πλήρωσ-ρ ό',τι εΐχε προμηθευθή έκ
τής άγοράς κατά τόν Ιταλικόν
καί Βαλκανικόν πόλεμον καΐ στν^-
πώς οί εμποροι, κατά την νέαν
ταύτηιν περίστασιν, εγνώριζον ότι
ή αυτή έπιφνλάσσεται τύχη καΐ, διά
τάς «πολήσεις» ταύτας!
Διά τό πλείστοι· τοϋ πληθνσμοΰ
αί ίέπιτάξεις» αδται «Ίπέβαινον
ηντόχοημα κατα<ττρρ.ττικαί. Α! μεθοδοι ανται των ο)ν, των διά τόν στροτόν ποοοριΐομέ<ιη· ε'ιδίνν, κατ' ουδέν τής λ.ηστείας διέφερον. Οί άξ«ι>μα
τικοί άφήρπαξον καί μετάξινα ύ-
σαη1 επιστολήν μόν πεοΊ τής
τρίρας των 'Τψηλαντων, ό δαίμων
τοϋ Τυπογραφείον έθαυματοποίησε
,τα·ραλεΛΐ|)ας ολόκληρον περίοδον,
ί')ΛΤ€ έκ τί»ν γραφομκνι,ιιιι νά μή
ίξάγεται νόη,μίΐ.
"Οθεν, παρακαλ.ω διά την συμ¬
πλήρωσιν τής ;, ρηιόόχνυ, έχ<ιΰσης οΓ'Τίη: (Άρχεΐον Πόντον, Τόμος 4ος καί 5ος, Άθήμαι 193€, σελ. 457). Έν τρ ένορία τοΰ Άγίου Βα¬ σίλειον Τραπεζοϋντος υπήρξε ν"α- ός τοϋ Αγ. Κωνσταντίνον, ούτι¬ νος κτήτωρ ήτο ή Εύδοκία θνγά- ήτο άσφαλ.ώς ή έλ.ληνική. ΙΙρόκει κ.ρατοριας με τα ώς ά ανοι στοιχρια. Καί ρίναι γνωστόν ότι κατόπιν ά- ται περί τής κοιτίδος των Φιοκά- νενδότοΐ' επιμονής τής τονρκικής διον κα'ι τής άστειρεύτον πηγής τόσ(»ν ήρώων, οΐτινες έδύξασαν την (Ίΐ'ζαντινήν σημαίαν διά μέσον άττιπροίΤίθπείας, εΐχε δεχθή τό 2£υνρδριον τής Είρήνης ό'πιος ύ- παχθοΰν είς την Ανταλλαγήν ά- των αίώνοη· είς όλα τα μετωπα. | ,ταντε; οί «Ρούμ» οί ρξαρτώμρνοι Είναι Ίστοοική άληθρια, ότι ή Καπ | θρησκειιτικώς έκ τού Όρθοδόξοτ .ιαδοκία υπήρξε κέντρον έλ.λ.ηνι- κόν. «Πολιιάρΐιθμοι πόλεις οτν«- πτάθισαν βραδϊτερον ϊΛ' τοίς μ<ε- ΐά Αλέξανδρον χρόνοις νπό έλλη- ν.κών άπιοικιΛν' αυτή ή πριοτεύον- οα Μάζακα ( = Καισάρεια) κιτχί ή δευτέρα μετ' αυτήν πόλις τής Με γάλι;ς Καππαδοκίας Τύα'.α, ποοσ- Πατοιαρχρίοιι» τής Κο>ν)λεο>ς. Ή Σννθήκη δηλονότι
δέν έ'λναδεν ύπ' δ^·ιυ την γλωοσαν
ήν ώμίλουν ο! Έλληνοοθό&οξοι
άνταλ)χχξιμοι. Κ(Μ τοιουτοτρόπως,
Τοϋρκοι καί λοιποί σύνεδροι άν«-
γνώρισαν' επισήμως, πλέον, ϋτι
πάντες οί ώς δνο) ηβαν Βυζαντι-
ιλαίΊον άπιοίκους καί εγένοντο αν ι ^ έ>ν>.η,νιχης καταγωγής, ήδη
τόνομοι έλληνικοΊ πόλεις». | προ ^, κατο-λύσίως τής έξοι·βίας
μ η ς | προ ^ κατολύσίως τής έξοι·βίας
τγ,ο την Αυτοκοατορος Τραπεςοθν- <Κα- 6<α να 6οτ,θή<τουν άκομη | τοΓ, Βνζαντίον έν τοίς τόποις »ν- τος Μανουηλ Γ' (13901417) ό ό έξλλό ' ' τος Μανουηλ Γ' (1390—1417) καί σνζνγος Κο,ν)νου Ύψηλάντον ως «λλως ων^- τόν έξελληνισμόν στ'ις ' θα κατώκοι·ν κ,χππαδοκίες, άν.ίδρνσατ οί Ι ΓΡγοΛ,άς τη ή οίκογένρια των 'Τψτμλ.ΐ Λιατελώ ευχαριστών Αθ. ΑΣΙΑΤΙΔΗΣ άκ.όιιη ότι δέν ά- Ρίΐκιαΐοι σπονόαϊες πόλεις, την Και πέστειλαν οί μή έλληνύγλωσσοι σάρεια καΐ τα Τύανα στή Μεγάλη ] ανταλλάξιμοι άνιτιπ.ροσώπονς είς Καππαδοκία, στή θέστ; παλΛΐων πόλ.ειον, την Νεοκαισάρεια καιί τήν έκίίνο τής Ειρήνης, ,■,- (·(μφια<>,ήΤησ,ν τής" έλλήνικής
μφήησν τής έλλήνικής
Σεδάστεια στόν Πόντο· πόλεις μέ καταΥο,νης των καί απαιτήση· ά'-
Ο κ. ΝΙΚ. ΜΑΤΣΟΤΚΛΣ πολΰ έλλττνικό πληθυσμό, μέ ίλληη -αλλαγής τόίν- δεινών τοΰ έκπατρι
νη κιριως χα<>ακτηρα».
σμού.
ύπετάγη-
Ό . Νικόλαος Ματσούκας άπό Εΐναι ^°^ Ιστορικΐ| άληθρια | Μν ρ1ς τήν Μοίραν. Οί δέ έΛ· τώ
*^ς 13τ>« Σρπτεμβ-ρίον άρχίζει , ΓιΤ1 0<ι — λτξοΰκοι κ,αΐ κατόπιν οί ννΛίε&?ί(1, Κεμαλικοί, οΐτινες έξε τάς έργασί*», τε* παρ' αυτού ίδρυ ι ΌΟίημανοί, κατεχώρονν είς τα 6ι τρο(Γ(;,~^ τί)Λ, νίαν Τονοκίαν, ού - ■ - - β/ία ή τα μητρώα τον τοΰς Χρι- δήλ(11. ΐνΓθι-μήθησ«ν την περ', τονρ θέντος όργβνιομυϋ τή>
μίαν «Όργανισαός Χ. Ματ#»έ-
φάσματα! Παρελάιιβανον έπίσης ν.σς». Θά άσχοληθή μέ παντός εί
μεταξίνας περικνημίδας γΐΛ'αικών, Λον; ίογηΛ'ας Λημοσίων Σχρσρ<,« στηθοδέσμονς, /.μ σα^δάλι,α νηπι- (διαφτιμίσρων) ειδικήν υπηρεσίαν ών. Γνο>ρίξω μάλιστα ότι, καΐ μαΰ Χ>Λ. Τηλέφ. 8Ο175ΟΓ,.
ρον χα6ιάοιον ν.αχ παρόμοια αλ.λ.α________.__________________,_
Μία παράιιληοη
πρός τούς Μιαρασιάτας
Ή Δ) ντρια τοΰ περιοδικοθ «Σμύρνα» καί έκδόιρια
των «Μικρασιατικών^ παρακαλεΐ θερμά τούς Μικρασιάτας
πού Ιχουν στά χρονοντούλαπά τους κειμήλια, φωτογραφίες,
θέ;ιατα ίστορικά καί άνέκδοτα εγγραφα άπό τή Μικρασια-
τ-.κή Πατρίδα, δικές τους άναμνήσεις ή' των γονέων, νά
τα δείξουν στή Δ)νση τού περιοδικοΰ «Σμύρνα» Τράλλεων
11 Ν. Σμύρνη Αθηνών (τηλ. 931.876) γιά νά συμπε-
ριληφθοΰν στόν Β' τόμο των «Μικρασιατικών» 1972 ποΰ
θά είναι καί πα.νηγυρικός λόγω τή; δθετηρίδος.
ΟΕ εναπομείναντες τ.ρΰηο: τόμο: έδέβησαν χρυσόδετοι
•/αί πωλοΰνται παρά τής έκδοτρίας δρχ. 150 διά τήν
Έλλάδα καί 250 γιά τό έξωτερικό.
λιχνεύματα συνι'ιθροιζον έκ τή; ά-
γοράς, πρός τροφοδότησιν Γιεβαί-
ιος, τοϋ οτρατοϋ!
Παρ' ϊμπόροι·, πίολούντος γν-
ναικεΐα ειδή, έπιμόνοις έξήτονν έ-
πικαλύμμαιτα κλίνης. Έπειδή δέ
ούτος δέν είχε τοία·ΰτα, οί έπΐ των
έπιτάξε<ι»ν τεταγμένοι άπεκάιιισαν πάντα τα π<ιρ'αύτώ ίνρισκόμίνα γυ να.κεϊα ταυτα εΓδη, τα όποϊα ό ρη- ΓΡΠΓΠΡΤ Ο ΑΦΡΟΔΤΣΙΟΛΟΓΟΣ Δέ/·τ7.ι Πηλαρί 7 (ΌμόνοΥα) 9 - 1 χαί 4-8'-ΐ: στιανονς υπηκοονς των πρό; την "Λετιχήν των ποοέ/.εν- »ν καί τό ·ρηβ«εντ««ον α«τθν δο κηοθοδόξ(,,ν γ,ιο 'Όσοι εθεωρούντο Λληντκής ,τλοίστατον. Διότ, δί.ν ίπί(ΤΤΡνον καταγωγή; καί έκκλησ·.αστικ*>ς ε- ' ρ.ς αυτήν,
ξΓρτώντο έχ τοΰ Οϊκονμενικον Πά
τρ /ρχειίον, έ<τ;ωδιάζοντο διά ,-τιστο ππ!Γ,:ικων ώς έξη;: «Μιλλρτί: ήρκεΙ μ[α γλ(Τ,σσί1 6|α Ρο.'μ, Μρζχρπί: Όρτοτόξ». Ή- σμ(·Μ, χ-; φνλΓτ,χης τη:: «Καταγ<ι>γή: "Ελλην, θρη-
λι/Γ'λ: Όρθοδοξία». Σ>μφώνως
ή
-,. το.;ς γλ(οίΤσολήγον, ν(ι1 το{ΐ,
1(,ΤΟ0,χοίί;ΐ τοίΐι, πι<1τ,ΐίΗ)νΤη. 8τι καθο(?1. Τ(όν μριονοτήτοιν, άπαντα ό πρό Οείς ; έ.τα-εύρι<τκε 6ο·αδύτρ οον ρΐς κ<αταστήματα σνναγωνιζο- μένιον αύτφ άλλων εμπόριον! Γε- γονότα τοιαϋτα πλείστα δσα ά'«- <1 ρρονται. Σνντόικος ειπείν, έπικρατοϋν σύ στΓ,μη ήτο ή κατάσχεσις κινητής περιουσίας, οταν τούτο ήτο δννα- τόν, καί ή μετατροπή αυτής είς χρήμα. Δέ;ν γν(,μρί^ι,) ποϋ κατέλη- γεν έν τέ?.ει τό χρήμα τουτο, άλ/.' εΐμαι βρβαιος ίίτ! πολλΛν ίδι(·>τ<Γ>ν
«ί περιονοΐαι έκ των μέθοδον τού
των κατήρτισθησαν.
Ήπί άρρενος πληθτ'σμοϋ τεσσά
ρων εκατομμυρίων, εν καί Γιμκη-
έκατομιιι'ριον εστρατολογήθη καί
εν έκα·τομμύριον οικογένειαν ίγ-
κατελΐίφθη άπροσταάτευτον, απο-
ρον, καταδικασθέν είς τα εσχατα
κόν δεί ών.
Χιλιάδες άνθρώπίον απέθανον
εκ των ατερήσεων καΐ μείίοιν προ
ορτι άριθμός έξ άνεπαρκεν'ας τοο-
φής, άπέ6η άσθρ'Μκός. 'Τ.τολογίζω
ότι άπό τής ενάρξεως τοϋ πόλεμον
τό Κράτος απώλεσε τό τέταρτον
τοΰ ,τονρκικοΰ αύτοΰ πληθνσμοϋ.
ΧΡΗΣΙΜΑ Σ· ΟΣΟΥΣ ΤΑΞΙΔΕΥΟΥΝ
ΤΑ ΤΑΞΙΔΙΩΤΙΚΑ ΒΙΒΛΙΑ
ΤΟΥ ΠΑΥΛΟΥ ΦΛΩΡΟΥ
- -ΣΤΑΥΡΟΔΡΟΜΙΑ ΤΗΣ ΕΥ ΡΟ.ΠΗΣ-, σελίδες 216
(13 κεφάλαια Ιταλία, 5 Ελβετία, 1 Γερμανία, 1 Αύστρα
καί Ήμερολόγιο όπό ένα τα£ίδι).
- «ΕΥΡΩΠΑΊΚΗ ΣΥΜΦΩΝΙΑ» πελιδες 294.
(5 κεφόλαια Ελβετία, 4 κεφ. Ιταλία, 9 Ισπανία, 2 Γερ¬
μανία, 2 Γαλλία) «Θαυμασία» έκριναν τήν «Εύρ. Συμφω-
νΐα» τρείς κορυφαϊοι κριτικοί τής λογοτεχνίας.
- «ΕΛΛΗΝΙΚΟΙ ΔΡΟΜΟΙ», οελίδεο 288, 22 κεφάλαια άπό
στεριές καί θάλαοοες τήο Έλλην, γής, καλλιτεχν. έΕώ-
φυλλο (μανιάτικος πυργος) τοϋ Γερασίμου Γρηγόρη :
«... Οί «Έλληνικοί Δρόμοι», είναι θιβλίο μέ πληροφο-
ρίες, συγκινήσεις, έντυπώοεις, οχόλια καϊ στοχαομούς πού
σέ γοητεύουν καί οέ άναγκάΖουν νά πάρης θέσεις έναντ,
των σαφών κα'ι ποικίλων όπόψεων τοΰ συγγραφέα». (Κύ-
προς Χρυσάνθης, περιοδικό «Πνευματική Κύπρος· Ιού¬
λιος — Αύγουστος 1971).
Ευρίσκονται: τα δύο πρώτα οτά κεντρικά βι-
Ολιοπωλεϊα Αθηνών: Έλευθερουδάκη. Κολλάρου, Σιδέρη, Βα
σιλε;ου, Βανιονάκου, Γρηγόρη (Σόλωνος 72), Πατοιλινάκου
(γωνία Σταδίου - Πεσμα2όγλου), «Φωλιά τοϋ Βιβλίου. Κα-
κουλίδη, ύπόγειο δίπλα στό φαρμακεϊο Δαμβεργη, Καραβάκου
ίΠεσμαίόγλου. μέσα στή στοα). Στόν Πειοαιά: ΒιβλιοπωλεΤο
Καλούδη. όδός Φίλωνος, δίπλα στό κεντρικό Ταχυδρομεϊο
ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ: Στά παραπάνω 6ι6λιοπωλεϊα καί, στήν
έπαρχία, στά πρακτορεϊα εφημερίδων. ''
τιν·(ΐ)ν έτών αποθανών Τοϋρκ.ος κα-
δΓ πρός την Συνθήκην τής Λο>- θηγητή; τή; Ίστορίας Φουάτ Κ,ο
πριονλον. Άσχολού}ΐρνος ούτος μέ
τήν φνλετικήν καταγο>γήν των Ά
Γισάο, άποκρούει τους «τεοΐ μογγο-
λική; καταγωγή; αυτών 1σχι»ρι-
σμοΐ'ς ώρισμρνοη· σνγγ<ιαφέων καί νποοτηρίζει ίίτι είναι Τουρκομά- νοι. Έ.τειδή δέ τίνες εθεώρησαν κονρδικής κα,ταγο>γής τοΰς Άφσά
ρονς τής πίριοχή; τής Καισαιρεί-
άναγράφε: τάς έξη; χαρακτηρ
στικά; γραμ-μά;:
«Έν Ίοικννίνοι; τήν 25ην
Μαρτίου μοί είπον οί στρατη
γοί Πιτσίκας καΐ Πλατή;, 8-
τ: τήν άθλιεστέραν διάταξιν έξ
βλων των Μεραρχιών τοΰ Έλ
ληνικοθ ΣτρατοΟ είχεν ή Υ
Μεραρχία μου, πληρώνουσα τα;
λμελετήτου; διαταγάς των
προϊτταμένων».
Την 4ην Απριλίου 1941 άν
τικατέστησα μέ τό Τάγμα μου
ίπί -ού Μάλι Σεντέλ'. τό
III)
44
Τάγμα, καΐ Ιταξα τούς Λό-
χου; μου επί των ύψωμάτίον
'Λνωνύμου καί 1269.
Άμέσ<ος μετά τήν έγκατάστα ;ίν μου μ' εκάλεσεν είς τό τη Σοϋστερ καί ίεαρά τάς ό'χθας τού ποταμοΰ Νισφούλ. Οί Γκιαντον- ξλ.οϋ, λσιπόν, ούτοι, δχι μόνον δέν ί-ληαμόνηοαν την τοιιρκικήν κατα¬ γωγήν αυτών, άλλά καΐ άνθί>ωπο-
λογικώς καΐ καθ·" ώρκΐμρνα. ρθιμα
διαφέοοτ·ν τελείως τοϋ λαοΰ τοΰ
Χουζιστάν».
Διά των ώς άνιυ κρίσεΐ')ν, νομί
ζο) ότι ό Κιοπ^ουλοϋ ά.τοσταμώνει
άντικεΊ,μενικώς χαί ίπιστηιμονικώς
τοϋς Τούςνκονς και τοΐις Αυτικιοΰς
έκ.ρίνονς, οϊτιν·8ς τόοα ετη μ*τά
τήν Ανταλλαγήν, .-τροσπαθονν .νά
άναστήσουν την επισήμως έντ<ιφια σθείσαν έν Λιοϊάννη Κεμαλ^.ήν θεωρίαν πρρΐ Τουρκορθκίδόξιον τή; Άνατολής. Κατά τόν Κιοπρον/.οϋ, ή έθ-νική γλώσσα των όλίγ<υν κυ- πλωθέντο>ν παρά των πολλΛ-.ι, σ6ή
άλά
νει, άλλά παραμε'νει άσβεστο;
φλόξ τής έθνική; συνειδήσεως τίον
Αί περιπτώσει; δέ έ—Ι των οποίων
(ιασίζει τα; κρίσεις τον, νομίςι.,
ότι είναι ενδιαφέρουσαν, δεδομένον
ίίτι, διά την όμοθοησκεχαν είχε
σιντελεσ€ή κα,ί ή άφομοίωσις των
ϊ.λίγοιν έκείνίον πηρά των πολλτον.
Ό Κιοπρονλοϋ στηρίζεται έ.τΐ
τής άνθροκτολογίας. Πρό.γμαΤΊ δέ
μόνο διά τής άνθρωπολογίας εΤνα
ίσ<,); έφι.κτή ή λύσις τού δτχτλύτοΐ' ποοβλήματος τής κοπαγονγής των φνλών τήζ Έγγϋς Άνατολής. «Ή Πύλη καί ό Σονλτάνος Μουράτ υ Γ' (1574—159Μ», γρόχρει ό Κα ΐολίδής, «απηγόρευσε καί αντό1 τόν εκοιισΪΓος εξισλαμισμόν των χρκττιανικ<Γ)ν οΐκογενειων, ΐννι μή έκλίπη έν τώ κράτει τό τοσούτον χρήσιμον είς τήν ύπαρξιν καί είς τήν ευημερίαν αυτόν χ,ριστιανικότ στοιχείον». "Αν?ν τής α,ς καί έπειοή ρν τη περιοχη τού , 'Υοζγκάτ ενρέθησαιν Κοϋρδοι, λ?- γόμενοι Άτρσό^ρ, γράφει τα εξής: ■■•."Αν καί ήσοιν αρχικώς Τοϋρκοι, διά διαφόρους λόγονς, άναμιχθέν- τρς μετά των κοι·ιρδικών φυλών, εληομόνηβαν έν τη παρόδο.) τοϋ χρόνον τήν γλώσσαν το>ν, άλλά
διετήρησαν τήν ανάμνησιν δτι ε-
ναι τουρκικής κίταγωγή;. Έπειδή
δέ γνο^ρίξομεν την ϋπαρξιν τονρκι
κων μειονοτήτων, δυνάμεθα Λά εί
πωμεν ότι δέν πρόκειται πρρί με-
μον<ομενου γεγονότος». Καί είς άλ.λ.ο σημείον τού αυτόν άρθροΐ', άσχολούμενος μέ τονς Άφοάρου; τής Περσίας, καΐ δή τοΰ Χονζι- στάν, γράφει: «Είς τό ΧουΕ,ιστάν ώς άνάμνησις τή; παλαιάς έκεί '/.ν ριαρχίτ/ς των νέ μονον· μ« μικρά ομάς έκ Κουν , ζεΐσε τουρκομανικων φνλών! τουζλυνλέρ, οΐτινες διαβιοΰν έν ι ΕΜΜ. Ι. ΤΣΑΛΙΚΟΓΛΟΥν • πυσοι Χριστιανοί ίξισλαμίσθη- σαν, δέν λύεται τό πρόβλημα. Ό μελετών τα συγγράμματα των συγχρόνων Τούρκων ίρετηη- τών, άντι/Λμ6άνεται, ότι εΛ· τοίς τονρκικοίς άρχείοις φνλάσσονται σί-ν άλλοις πολλ.οίς καΐ τα ά-χτελέ σματα των διά τύν φορολογίαν ά- πογραφων άπό των ημερών Μωά¬ μεθ τοϋ Β' μί·χοι Τή- -Ανταλλα- γης· Είναι, σννεπώς, εΐοκολος ή δια- κρίβιοσις των χηιστιανικων χωρί¬ ων, ώς καί ή διαπίστοσις απάντων των κατά καιρούς έξισλαμιοθέντο)ν Χριστιανών. Άλλά οί Τοϋρκοι πα- ραμε?.οών —η παρακάμπτουα-;— τό θέμα μετά ζέσεως δέ προσπ^ι- θοΰν ν' άποδείξουν, ότι ό έ«ίτο-ο- :ής παλαιάς έκεί ν.ν κισμός τή; Μικρασίας συνρτ:λρπθη Αφσάοοιν, παοέμει- ! κατόπιν άθοόα; έγκταστάσΐ(,ι- ί· '.έφωνον ό Μέραρχος ττο; Τποστράτηγο; ΙΙα-α~ί7 γίου Γε(όργ. κα'ι μέ τρία τινά: Ιον αν οί ανδρ;· ΐκτάκτο); χορηγηθεΐσαν 5ι' . ιου έλάμβανον ανελλιπώς :*., έκτάκτοις χορηγηθείσα δι' { κείνα; τάς ημέρας μερίδα ξ% τυρόν ή μάλλον μαργαρίνη;, ο -.ν άν οιενέμοντο είς αυτού; ή ;ιερησία; άνά ϊν κυτίον αιγα. ρέττων Παπαστράτου Νο 1,: "όν άν τό ηθικόν των τοΰ Τάγματο; ήτο άκμαϊον Άν«φερα είς τόν Μερα^ 'τι αί διανομαϊ ήσαν ·χ»νον: /αί, οί δέ δ-νδρες άνυπτμόνο'/, νά λάβουν ξιαταγήν έ—ιθέσε- '·>;. Μέ ηύχαρίστησεν ίκανο-
ποιηθεί; ό γηραιός ~ρα:τ,·
γός καϊ μ' επληροφόρησεν 8::
-.άχιστα θά αρχίση ή κατ.4:;
έχθροΰ επίθεσις.
,Εν τώ μεταξύ οί Ιταλοί ά.
Γελπισθέντε; έκ τής άποτυχ!»;
-ών δπλων των κχτά τήν Έα·
ρ'νήν Επίθεσιν καΐ τα; ίλ
/άς καθημερινώς άντεπιβέσίΐ:
-ού έξαπέλυον λυσσ(.·>3ώ; -/.ι.
πευμόνω;, έχρησιμοποίηΐα·
"ήν ίέΒοζο^ των π,
χ αί των μεγαφώνων, ίνα βυγ-
•/λονίσουν τό ηθικόν τοΰ στρα-
>^Μή ςεχάσετε δτι δ
λος σα; συμπολίτην δ
λος, έπε·3ΰμησε καί εζήτησε
φιλίαν τής Ιταλίας.
»Ρίςετε τα δπλχ καί
Ήμεΐ; θά φερθοΰμε προ; υί;"
-ου μας.
Μεταξύ των πρώτων ριφθ
σ;">ν έξ άεροπλάνων ήτο χά!
' Στρατιώται τής Κρήτης,
Ή Αγγλία — διά το άπο·
ΗΙ
(κ
>£
«ι
Β
ιΐί
κυειλστικόν
της συμφέρον —
σά; Ισπριοξε είς χά βουνά χά
:όν θάνατον, πάνω είς αύτα τί
ϊγρια άρβανίτικα βουνά.
»Είς τήν θέσιν σας έν τί
θαυμασία νήσο) σα; άπολκύουι
ϊεσποτικώς οί "Αγγλοι στρατι
ώται. Μέσα είς τό σπίτ: αα
χάθονται οί "Αγγλοι. Αί γυ
ναΐν.ες σα; ένοχλοΰνται άπό
ν-ύ; Άγγλου;. Δια πο'ιαν λό¬
γον πολεμάτε; Διότι τό θέλει
ή Άγγλίχ, ή όποία ϊχε: άγο-
ράσει τήν Κυβέρνησιν σας.
άδελφικά καί θά σά; έπαναφέ
ρ»')|ΐεν εί; την νήσον σα;
ϊ'.; τα: οικογενείας σας.
»ί2; πρώτον σημείον τή:
παβείας μα; θά δώσωμε
ΐραχμά; ε!; τόν καθέναν
^ παραδοθή είς ή>5; μέ αί
τήν τήν προκήρυξιν^.
«— Τού; ατιμους! Σλεγαν
στρατιώται μχς, δταν εδιάβαζα Ν
".ύτά τα αϊσχη: μάς νομίζουνβ *"
σάν τα μοΰτροί τους!...>'.
-Λ άποτέλεσ]Αα των προκηρι&'
<ον αυτών ήτο αντίθετον τοϋ »· πιδκοκομένου. Διότι οί Κρή' τε; πολεμισται Ιξηγριώνοντί μέ τήν έξευτελιστικήν... δι«ϊ!' '* ρήσιν τοϋ άνδρισμοΰ Γ-ίΐτριωτισμοΰ των. Άλλαι προκηρύξει; γραφημέναι αυταί, δ:ελάμβανο· ίν φημ , μ φο>τοτυπία επιστολάς — Χ**
ν,ευθείϊα; φυσικά υπό .
τ%λών —
οήθεν, Έλλήνων στρατ-.ωτώ^,
πρός τούς ο'.γ.&ίο^ς '.ων,
περιέγραφον δτι τρώ"ίουν,
. ξιασκεδάζουν καΐ είναι ί" ^
-ικείμενα πολλών περ;ποιήίΓ Ιι»,
ών.
ί| ?£;'
Τοΰ εϊοους αύτοΰ ή έχβρ
"ροπαγάνδα μόνον πρός
άφελεΐ; καί άπάτριδα;
λοϋς άνδρας θά ήτο δυνατόν ν
απευθυνθή μέ προσδον.ίαν &-& ^
χ!*;. "Οχ·. ό>>: πρός ''Μ "'
ΣΓΝΕΧΙΖΕΤΑ'
«Η ΓΛΟΣΣΑ ΜΑΣ>
ΙΔΙΟΙΥΓΡΑΣΙΑ ΤΗΣ ΚΑΘΕ ΓΛΩΣΣΑΙ
Κάθε γλώβθα έχβι μίαν Ιδιοσνγ ή των άπερίσκεπτων άκροττ)Τ<»ι' κρασία ποΰ 6ρίσ*>εται σέ συσχέτ.- | τής Δημοτικάς, γίνουνται αίτία ίό-
ση μέ τόν χαιραΐκτήροϊ τού λαοϋ ποΰ · στε οί διαφαρές αύτές νά μή ϋρί-
τή μ,ιλάίΐ (λαοί, ζωηροί, άριρενω- σκουνε τό καταοτάλαγμά τους, νά
ποί, τριαχοί, έ'ξυπνοι, μιαλθακοί κ. δνσκολεύοννε τήν επικρατήση τοϋ
ι.λ.). Ό χαρακιτήρας τού λαόν
αυτού είναι, μ£ τή σει.ρά τοι>, σέ
συβχέτιση μέ τόν φυβικό πειρίγνρο
της Χώρας όπον κατοικεϊ καχ σέ
άμεση έξάρίτηση άπό τόν
ρο αυτών (ηπιο ή ιΐιραχύ κλΐ'μα,
πεδινή ή όρΐΐνή χώρ-α, θάλοοββα
ϊ; στεριά, πλοι''σκι ή φτωχειά 6λά-
στηοη κ. ά.).
Κατ' αύτό τόν τρόπο, ά
γλώσσα έ'χει ωρισμένα, μικρά ή
μεγάλα ψεγαδια ή άρετές. Καέ
αν μέν πρόκειπαι γιά άρειτές, τό¬
σο τό ιβαλνιβρο· αν όμως ό
ται γιά ψεγάδια, ή έκ. των ΰστέ-
ρα)Λ· έίάδραση τού άνθρωπον ά
σ' αύτά, φέο,νει έλάχιστα, εύνοίκά
άπ.οτελέσμαπα ή κια! κιανένα.
Αϋ>τά ίσχύοΐΛ' άΐΐΜΐρέγκλιτα1 γώ
τίς φυσικές γλώσαες. Προκειμέ-
νου, όμο>ς, γιά γλώσσες φβααχτρς,
έν μέρ*ι ή όλοκληρωτιικά φνκια-
χτές, ή έκ των ύστερον έΐ
γεια τοϋ άνθρωπον, άντί νά διορ-
θώση τα πράγμα'Τα, μπορ€ΐ νά φέ-
ρη μίγάλ συγχύση κια) άΐΜαστάτω-
ση στή δοαμένη γλώσσιι, όπότε ή
κατά<τταση θά καταντοϋσε άπελπι- στική. Γιά νά έξβτάσονμιε την ίδιοσνγ- των δΰο γλιοσσόνν ποΰ τώ- ρα, σ' έμάς, στέκουνται άντιμρτο)- πες (τής Καθαρεύονσ!ας καί τής Δημοτικής), ώς καΐ τα ψργάδια τής κάθε μιας άπ' αΰτές, π,ρίπει πρώτα νά ιδούμε ποία είναι ή τοι- ρινή γλωσσική μοβς πραγματικό- τητα. Στά χρόνια μας, Ιχονμ,ε, στόν τόπο μας, τίς έπόμενες γλωσσικές καιταστάσεις: 1)—Την Καθαρεύουσα, ποΰ καίτ¬ οι άκόμη την έπιστημονικήι πιε- ζογοαφία, τόν Τύπο, τή διοί-κηση, την έμπορική, ναντιλιακή, βιομ,ηχα νιχή καΐ τραπρζιτική άλληλογρα- φία, τήτν 'τεχνική φρασεολογία, ώς καί τοΰς τεχνικόν; ό{κη>ς, τό τη-
λεγραφικό ϊΊφος κ. «.
2)—Τή Δημοτική, χον κατέχει
δλο τόν "Εμμετρο καί Πεξό λόγο,
μαζΐ καί τό θέατρο, τόν Κινημα-
τογράφο, εν μίρρι την Τηλρόρα-
ση, μέ μικ.ρή εΐσόρμηση οττήν έπι-
στήμη, βτόν Τύποι
3)—Τήινί πάλη άνάμρσα στήν Κα
θαριεύσυσα καί τή Δημ,οτική γιά γε-
νικώτβρη παραπέρα επικρατήση
τής μιάς ή τής αλλης.
4) — Τή διαιμάχη άνάμεσα στοϋς
δημιοτικικττές (ψυχαιρικαιύς, μιβτα-
ψυχ«ρικοΰς, νεοδημοτικιστές, μι-
χτούς κ. ά.).
Δέ θά άσχοληθοΰμε μέ τίς δνό
πρωτες κατα<ΐτάσεις τοϋ γλοσσι- κοΰ μας συστήματος, γιατί α·ύτές οί κατΓοισΓτάσεις ΐίναι γνωοτές σέ δλοι*ς μας. "Οσο γιά την τςητη κια'ι την τρταιρτη κατάατασηι τής τωτό ξή/τηαα τής
πειριφρόνησης πρός τή Δημοτική,
άλλά, δυσπ.>χώς γιά τό "Εθνος
μας, αύτό τό ξήτημα ύπάρχει σάν
κληρονομιά ενός σννόλΛΤ'
το>ν πού φέρνουινί μεγάλη ξημιά
στόν 'Ελληνισμό.
Ή τέταρτη κατάστχίβη είναι
μιά διαμάχη 1<το)5ημ«τικιστιική, πού |εκ*να άπό ώρισμενιες δια(ΐο- ρές στοϋς έκφραστικοΰς τρόπονς (ής Δημοτικής. Ή παρίμ6ολή εί¬ τε ή έπίοοαση τής Κιαθαιρεΰουσας έινβς ιρόοτου στόν άλλον ε, Σελίδες 4πό την δραματικήν ιστορίαν των ΑΙ ΚΥΔ0Ν3ΑΙ (ΑΙΒΑΑΙ) ΤΗΣ ΜΙΚΡΑΣ ΑΣΙΑΣ ΣΤΗ ΔΙΝΗ ΤΟΝ ΑΝΘΕΛΛΗΝΙΚΟΝ ΑΙΟΓΜΩΜ 1914-1918 κα'ι ετσι ή διαμάχη αντή φέΊρνιει σύγ χυση στά πράγματα καί διαιώνιση τής ά'κατακτταοιίας, χωρ'ις ν.ανένα, ωσαμβ τώρα, πιραχτικό,καί ώφέλι- μο άποτέλεσμα γιά τη Δημοτική. Τελικαι, ποία γλωσσα θά επικρα¬ τήση; Ή Καιθαρ,εύουσα γιά ή Δη¬ μοτική; "Εχονψιε βάσιμα δεδομένα νά πιστεύονμε ότι ή μιά άπύ τίς ή Καθαο,εύουσα, δέν μποο,εΐ ν' αποδώση ,τό Ιιοιντιανό λόγο, ένώ ή ά'λλη, ή Δημοτική, θά μπαροϋσε νά ίκανοποιήση ό'λες τίς ανάγκας μας, φτάνιει κατάλληλα νά καλλιβρ γηθή. Ή Καθαρεΰουσα καλλιβργή Οηκε έντατικά τοΰς περασμένονς δύο αΐωνες, άλλά άπέτνχε. Τώρα, δέιν έ'γινε άκόμη ή γλώσσαι όλοκλή ρου τοΰ ϊθνονς μας. Είναι μόνο ή έπίσημη γλώσσα τής γραφειοκρα- τίας. Στό άναμεταξύ, όμ·ως, ό κάσμος έΕακολονθεϊ νά τή μαθαίνη ρατώ καί ρτσι όπως ρίνα*: εξω άπό τα πλαίσια τής γρΌιμιματικής τής γλώσσης τοϋ λ«οϋ καί άκαιτάλλ.ηλη γιά τ όν ζιονταινό Λόγο. Τό μορφώνηται έχοντος αύτήνε έκ- παιδιευπκό δργανο, ίδίονς σά φ- οέα τής Έ-τκηήμης. "Ετσι, οί μο;:- φ<ι>·μένοι τοΰ "Εθνους μας, στή, με-
γάλη τονς πλειονότητα, κιαιτέχονΛε
,τερισοότερο τήγ Καιθαρεύονσα ήμΙ
λιγώτειρο τή Δημοτική, τή μΐ)ΐτηική
τονς γλ.ώσσα.
ΟΙ άμάρφοιτοι κατεχουν έμπειρ-
κά μόνο τή Δημοτική.
Βεβαία μέ τόν καιρύ θά έπικοα-
ιτήση ή Δημοτική, άλλά ποία Δη¬
μοτική; Μήπως ή Δημοτική των
ποΰ ή
ΚΑΠΠΑΔΟΚΙΕΆ ΘΕΜΑΤΑ
ΕΚΑΕΚΤΑ ΑΠΟΣΠΑΣΗΑΤΑ ΑΠΟ ΤΑ
ΙΥΓΓΡΑΜπΑΤΑ ΤΟΥ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΘΕΟΛΟΓΟΥ
ΤοΟ συνεργάτου μας χ. ΙΟΑΝΝΟΓ Δ. ΛΟΓΚΙΔΒ
ΘΕΑΤΡΟΝ ΣΚΤΛΙΤΣΕΙΟΝ
Εθνιαό Μπαλλέτο Φιλιππίν^
(Σννέχεια έκ τυϋ προηγούμενον) μεταξύ των όποίωνκα ί το κωμν- στί) χ^ τ-.
Στό έπιμελημένο ΰπαίθριο
τρον Σκνλα'τσειον ποΰ βρίσκετα:
ΕΡΜΗΝΕΙΑ
δριο Σάσιμα. ΙΙοέπρι νά σημειωθή
- καί
πλαι
0>,οπ.ράΛνο
σιωνεται
ίίτι, ή διαίρεσι «.ύτή τής Καππαδο- τεμ^,0 παΛκο καί μέ θέα πανοραμα
Άπ' έδώ άρχίύει ό πόλεμος των κίας δέν είναι ή πρώτη κατα σει- χί^ ^, ^ Σαρωνικό, τό
επίσκοπον καί, των συμμαχίαν των, Ι ράν. Ή πρώτη ίΐχε γίνει την έπο- ^^ 6ράδυ 7)8)71 παρακ-ολουθή
ό οποίος, μεγάλη άδοξία καί με- χή των περσών, οί όποΐοι την εί- β ^Γ ^
γαλίτερη ϊημία έ'φερε στοϋς άρ- , χαν χωρίσει σέ δύο σατραπεϊες Μπαγιανιχάν.
χομέτονς. Γιατί, ποίος θά πείσει ' στήν «Καππαδοκία πρός τφ Ταυ-
τοΰς άλ/.ονς νά είναι μετριοπα,θείς ρω», ή ύποία ν.ράτησε τό &ομα
χορεντικύ συγκρότημα —
'Γοϋ συνεργάτου μας ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΙ
τέως λευθυντο4 παρά τώ υπουργείω Γεωργίας
(Σννέχεια έκ τοϋ προηγούμενον) Ηρώτησα τόν Έμβέρ, πώ; ί-
πέτρεπε την καταστροφήν ταύτην
Τήν παΛτελή εξόντωσιν καί πά- τού λαοϋ. Ερώτησις ματαία. Δέν
Λωλεθρίιαν τοΰδυστνχοϋ ς έθνους σννεκινεϊτο έκ των δεινοπαθΓ,ιιά-
ανακουφι^ει και τ.) παρηγο^ον Υε- των τούτων νπερηφανεύετο τουναν πό πολΰ καιρό δέν συμπαθούσαν πλώς ΙΙόντο. Πρίν άπό την διαι- ;.ναχ;Λ(Τσάμενο; φωτισμός, οί λι- γούδησε ελλττνικα το παλιό
γονύς Οτι, έν τώ μέσω τόσων χι- τίον, ώς άνεξόδως καταρτίσας τόν Βαοίλειο γιά τοΰς εξής τρίϊς ρεσι αυτή, ή Καππαδοκία πρριλάμ κνισπ,,ε- κινήσει; των χαρευτριών στό τραγούδι «"Ενα καράΚι
ς ς μς ρ^ 0^αμα όμολ.ογοι>μί"νϋ>ς ήταν
οταν οί προ*στώτες σΐΊμπεοιφέρον της κα'ι άργάτερα, καί στήν «Κα.ι- ^Λιτν.το>βιακό. Τα πλούσια φαντα-
ται ετσι μιεταξύ τους; Καί πρίν ά- παδο».'α πρός τφ ΙΙόντφ» ή ά- χτΡρα γ,οαχονμια. ποικιλόχοομος
«αν στιγμες ©υχαριστϊς
μενρς. Ξεχονθΐστά πρέπει
Γΐθοϋν οί χοροί: Χα<μανι:-μ<1ι τ^ • μενάντα, π ε ι.τέ ι καί ζότα ΜΟνι^ να. ΟΙ χοροί αύτοι είναι έΛηρϊο σμένοι άπό τοϋς εύρολπαϊκού; {. πι«ς: τό 6άλς, η πά).κα, ή ααξ0· κα καί παραλί.αγή άπό τίς κές ΊσπαΛ'ικές καστανιετες. Γενικάς τό φι)<οθεάμον ίΛ·θονσΊΐ'ισττ|κιε /αί ό ίνθουο τον κορυφώθηκί, δταν τό γοαφικό αύτό λιάδονν λαού, αγι>μενου «ις τον οα στρατόν πολι·άριθμον, καί έγκαν- λόγοις- δέν σνμυαδιζαν μέ τόν λύ
νατον, ουδέ είς ευρέθη λιπόψυχος, χώμενος ελ,εγεν δτι, τοιούτον τι ' γο τής πίστε<υς, παοά άπό μεγά- άρνησίθρησκος, ϊ| άρνησιπατρις, :·.„„- αυτοί,( οΐ.δείς ούδίΐμού κα- λη άνάγν.η καί την πν'εσι τής κοι- νί,'. μρΒ* /ίλην ττνν ποοπανάνδαν Τί1»η,β/ι/τρ Κ·>. ...·=_ ___'____. &λ.. _τ____ ι-___-— „. -ι
κα'ι μεθ' ό'λην την προπαγάνδαν τώριθοβε!».
, νής γνώμης· δέν είχον ξεχάσει ά-
τήν οποίαν μετήλθον τα τούρκικα Έξετάζονταςο έ τό θέμα των κάμη όλως διόλου την μικροπρέ-
χοΗ?ί« καί παρ' 'υ'Μς τάς ύποσχέ- εκτο.τισμών των ΧοιστιανΛν, γοά- πειά τους γιά την χειοοτοΛία· κ>α!
σεις τϋίν Τούρκων πρός τα λιπο- φε4 τα εξής: " Τό &αρϊτατο άπ' δλα αν καί είναι
ι|>νχονντα γυναικύπεοα, ενώπιον «Λέν ηοαν μόνον οί Αρμένιοι αΐσχιστο νά τό άναφέρει καν«ς,
66ί θά υδί έξ ύ ύ όί
τού 6ε6αίου θανατον», ουδείς έξ αύ τούς όπαίονς έ'πληξε τό πολατικόν δέν
των ι'νρνήθη τό εθνος του, τήν δόγμα.
θρησκείαν καί τάς παραδόσεις τον «Ή Τουρκία είς τονς Τούρκον;»
καίτοι δέ πλείστοι έξ αυτών, Οα- Οί "Ελλττνες υπήρξαν τα πρώτα
νύντων των ίερέων, έκηδ.εύθησαν θι',ματα τοϋ σχεδι.Όι .τούτον τού τρίδα μας χωρίσθηκε σέ δυό έ-
ύπό Ιμάμηδο^, έν τούτοις άπέθα- έκτοτίρκισμού τού Κράτονς. Περι- παρχίες καί μητροπόλ.εις κα'ι πολ.- {τννεοαινεΛ· ηοη, τα οε ωυυνι.τ«, _ - . ,
νόν ήρωϊκώς ώς 'Ελ.ληνες Χριστια εγραψα ήδη τίνι τρο.-τ<;) ή τονοκι- λά ποοσέφερε ή παληά στήν και- ' νπ«σπώντο σύνοδοι παρά τοΰ νέον του εκ των σ·λ/.ηρθΧ > ^
νοί, φέροντες επί κεφαλής τυύ μαρ κή κιιβέ'ρνησις, πρίν ή ετι έκοαγή ούργια, τότε διχάσθηκαν καΐ οί μτ>τροπολ^του, .τρόσοδοι διης τίς άκτές τού Εΰξ.
Πόντον. Ή δεΪΓτερη εγινε ττ[ έ-
ίΌχή τοϋ Διοκλητιανον, ό οποίος
την χώρισε σέ δύο τμήματα, στήν
κΰοια Δυτική Κα.τπαδοκία καί στήν
Άνατολική, ή 6ποία σχτ»»ατίξει
την Άρμενία.
ΚΕΙΜΕΝΟ
α τ(?αγούδια μέ τόν την Χιό».
ά '
δ|άχνΤ0
τοι»ς, μάς χαρι
Χαρ. Πετρά,Ίουλος
Άπό την έποποιίαν τής Βορεί(>υ Ήπειρον
ΤΡΕΜΤΤΕΣΙΝΑ
Τοϋ σννεογάου μας κ. ΙΩΑΝΧΟΤ ΑΝ. ΒΕΡΝΑΡΛΟΤ
(Σννέχεια έκ
Έξ ών πολλά καί δει,νά τα μέν ^ > . μεγάλας απωλείας
ήδη, τα δέ
την εχει έπηρεάσει, γιά ή Δημοτι¬
κή τοϋ άπλοϋ κιοομάκη ποΰ βρίσκιε-
ται στήν κα/τώταιτη 6αθμί&α τής
μ<'*ο<Γ('>σης;
Ή πιεποίθησή μ«ς είναι ότι, τε-
λικά, θά επικρατήση ή Δημοτική
τΛν μ*ρφ(ι>μένο)ν. Άλλά πό ι (όν
μορφίοιμένοΛ'; "Οχι, ασφαλώς, ή
γλώσσα των αντίπαλον τής Δημοτι
κης, γιατΐ αΰτοί, δταν είναι είλι-
κρινο), στίς .τΈποιθή(Τρις τους καί
δέν έ/νιεργονν ι'ιπό λόγοι«ς στιμφέ-
ροντος ή οτκιθιπιμότητας, διακιρί-
νοιινται άπό μιά πιαράξενη .τερι-
φρόνηση πρός ώρισμε·νο·ι>ς γλο>σ<το λογικούς ινόμβνς. θά έπικρ<ΐΐτήση ή γλώσσα μόνο έκιείνιον των μορ- (ΐιυμένιον πού, όπως είτε κάπου 6 Φς7)τος άπ' τή μητρική τους, τή λαϊκή γλόχτσα, καί, Τα άκόλοιιθα γράφει στά άπο- τριών ή τεσσάρων μηνων, 400. σθηκαν πιά άπό τόν Βασίλειο. καί των καθεστώτιον, ή καταλνθέν έπα τοϋ κεντρικοϋ ιομεως ή Τ Με- μνημονεύματά -;ου ό Μοργκεντά- οοθ Έλλήνίον άπεσπάσθησαν άπό αυτόν ένδιαφέρουν τώρα. Ό δέ γαγεΓν. "Ο δέ πλείον αϊ>τόν έξε- ραρν£α _ Κρήτης, τεταγμένη
η γγ
όν, πάνιο στίς άθλιες σι>νθήκες χής παραλία; τής Μεσόγειον, ι'ί.του Βασίλειος, ακολουθούσα την παληά μηνεν, αί Τανρικαΐ πρόσοδοι κα'ι
ϋ δήθ ή Τί
ποϋ δημιουργήθηκαν στήιν Τονρκία
μην.ί>ϋϊ έτοιν διεμΐνον καί ά- σννήθεια καί διαί'οεσι πού εΐχϊ 6ο- .τάροδοι, αΰτφ ιιέν όρώμεΛΛΐ, έκεί
_,^ , ( ,. „ τάττΐν είσένου-
*■» Ι · · Ρ ι λ
ΰστερα άπό την εΓσοδό της στόν πηλάθησαν είς τάς ρλλ.ηνικά; ·ή- θή βνιοθεν άπό τούς πατέρες.
πόλεμο καί τής έςοντιυ,τικής μετα- σον; τοϋ Αίγαίου. Κατά τάς μετα-
χείρισης ποΰ ετνχαν οί χριστιανι- Λ-αστίΐ^εις ΐκείνας δέν δ',ρπηάχθιι
κές με,ιονότητες κατά τήν διάρκειά σαν σφαγαι. Άλλ' άναμφιβόλ.ως ή
τού άπό τήν κυ.6έρ·νηση .των Νεο- «διαφορία έκείνη τον πεπολιτισμέ
.τάροδοι, αΰτφ ιιέν όρώμεΛΛΐ, έκεί ^
νιι> δέ π.ροσγενόμρναι· καί τόν α- "*ν τοΰ βορείου Μάλι Σεντέλι,
γιον Όρέ<ττην ρκκαρποί·σθαι μέ- ύφισταμένη τρομακτ'ν.ά: 1κ των γο ετίθετο, ώ; καί των ήμ.όνων ξ, άπωλε{ί.ς ήτ /Λδέσθαι ποτέ τον άνδρος, ιδίαν ι^_Γ ^ «ι 1. «τής γάρ πατρίδος ήμιον είς οδόν όδενόντοιν, είργονν τοΰ .χοόσ<ο Οίαν,όντως άνυπόμθνος να έγ- ΣΧΟΛΙΑ τούρκιον. νού κόσμον, έιε·θάοοι*νε τού; Τοΰο <:ύο διαιοϊθείσης ήγεμονίας κα'ι μη μετά λνηίττρικοϋ στ>ντά7ματος. Καί •,ιαταλείψη την παθητικήν στά
«Μόνον οί Γερμανοί ήσαν εύχ<ι- κσυς όπως έπεκτρίνωσι., 6ραδΰτε- τροπόλεις». Ό Οΰάλη-ς, είτε διότι ριστημένοι έκ τής έπ4στρατεύσεως. ,,ον> το σχέδιον το>ν ού μόνον επί ηθελε νά περιορίση τό όλονέν αύ-
Αί έπακολουθήσασαι αυτήν «επι- των 'Ελ.λήνο>ν, άλλά καί επί των βα',όμενο κϋρος τον Βασιλ,είου,
■τάξεις» δέν ήσαν ή διαρπαγαί, λαεη Άρμρνάον, των Σύριον, των Νέ- Ητε γιά διοικητικονς λόγονς, χώ-
λασίαι πολιτών. 'Τπό τό αρόσχημα στοοιανών καί (ίλλον εθνών. ρισε τήν Καππαδοκ.ίασέ δνό έπαρ-
τών «έπιτάξειον» τούτων, ήρπάζον ~ή μαρτνριο των Έ?.λήνων, εΐχε Χ<Ές· στήν έπαρχία Καισαρείας το οί ίπποι, οί ήμ^ονοι, αί κάμηλοι, οι'·.η (ράίτεις: Τήν μέν- πρό τοϋ πό- καΐ έπαρχία Τυάνο>ν. ΦΛ>σική σιινρ
αί άγελ,άδες, τα πρόδατα. Καιί προ Χρμον, τήν δέ καΐ Λ τάς άρχά; τοό πριλ τή; πολιτικής αυτής διαιρέσε-
έθαινον είς τή»^ διαρπαγήν τούτων 1ηΐ5. ΚΠΤά την πρώτηιν μετετοπί <·'ς, ή όποίαεγινε τό 71, ήταν καί άνΐυ τής έλαχί<ττης προνοίας, μη- οί κάτοικοι των π«ραλίων ίι έκκλησιαστική. Μητροπολ.ίτης στήν έπΜττημονική άλ.ή&εια, θρτουμε εμείς), ζητάνιε στόν Λό¬ γο την ΐτνευματική λύτρο)<τη. "Ετσι, τα έπόμιν,ι λόγια τοϋ Λοΰθηροι·, ε'ιποιμέιν./ οέ άνάλογη γτά τα Γιριματικά, κα- ΨΒΓΑΔΙΑ ΚΑΙ ΛΧΕΙΠΑΡΚΕΙ- ΕΣ ΤΉΣ ΚΑΘΛΡΕΤΟΤΧΑΣ ΣΕ ΣΤΓΚΡΙΣΗ ΜΕ ΤΗ ΔΗ ΜΟΤΙΚΗ Καί οί δνό γλώσσης αΐιτές πά- σχοι»ν άπό τρίια βμφυτα ι)>εγάδια,
(ϊλλά σέ διάορορα 6αθμό ή κάθε μκι
γιά τό κά&ε ψεγάδι.
Τό πιρώτο άπ' οίΰτά τα ■ψεγάδια
είναι τό μειονέκττημα ποΰ εχουνε,
τόσο ή Καβαιρεύονοια δο»ο καί ή Δη¬
μοτική, μποοσιτά στίς γλόκτβες πο-
λΐτιαμοΰ, λόγω τής κοινής κατα-
γ(ι>γής τοΐ'ς άπό την 'Ελληινκπι·
κή Κοινή.
ΤΠΟΤΕΛΕΙΑ ΣΤΗΝ ΑΡΧΑΙΑ
ΕΛΛΗΝΙΚΗ
Τό μ>ειο<νίκΐτημα αύτό θά τό ε- πάνΐα οί δυό αύτιές γ?Λ)σ- <τες, μ έ τή διαφορά ότι ή Καθαη.εύ· ουβα θά τό έχη πιό έ'ντονο κ<ιί ή Δημοτική λιγώτεοο ϊντονο. (Συνεχίζ«ται.) "ΤΟΥΡΙΣΤΙΚΗ ΗΠΕΙΡΟΣ,, ΤΟΥ Α, ΜΛΛΑΜΑ Κριτική τής ΧΡΥΣΑ5ΘΗΣ ΖΙΤΣΑΙΑΣ Τό βιβλίο «Ιουριστικ.ή "Ήπει- ρος» είναι ένας «θλος, κ.ι έ'α θαΰ μα. Δέν ξέρω τί νά πρωτογράψοι Καί άπύ ποϋ δέν πέςασΐ καί ά¬ πό ποϋ δέν σύηαξε, μελ.ί<τσι, τόν άν θό της. Περιεκτικά, οτοχαστικά, γι αυτο και πώς να το εγκωμια ιιε ηριυική πνοή, ποιητικη ρςαοση σο>. Άπό ποΰ ν' άρχίσιυ καί ποϋ
κ ι άγάπη. Ή πεμπτον-
σταθΛ. Τα λόγια τού συγγρα- σί<χ ό'λιον. Τίπο'ε τό πες>ιττό. Ά
φέα τό χαρακτηρίζουν καλυτέρα ά ξιοποιεϊ ό'λα τα γεγονότα */ι ίξνπη
πό κάθε αλλο χί.οακτηρισμό. Πρα
γματικά «Τν' ρνα άθλημα γιά την
τίμια «αί ήροική πατρίδα τής Έλ
λάδος. Μιά 'Ήπειρο γιομάτη όρά
ματα, άγάπες, ςρώτα, θάμπιι κλπ.
"Ολα αύτά τα περιέχει τό 6ι-
6λίο τού Λάμπρου Μάλαμα κα'ι
προ6άλ.λει την "Ηπειρό μας όπτος
τής άξίζει κι απιος είναι. ΊΙ έογα-
σία αυτή ξεπέηασρ κάθρ ποοηγοί>-
μρνη. 'Τψώνει 'ον σι·γγρ:κ(έα ώς
την κορφή, που στρκεται η
ρός μας.
"Ηπει
ρετεΐ τό σκοπό γιά τύν όποίο γρά
Ξρλόι κα.ί ντόπιοι, κατατο-
πίζονται ρΰχάοιστα κι άκοίοκστα,
μαιθαίνονν καί θονμάζονν
Τό ()((ίλ.ίο πλ.ουτίζεται κα'ι, μέ
σπάνιες καί περίφημϊς φχοτογρα-
φίες. "Ενας άθλος κι άπ' αί»τή την
πλϊνρά. 'Η.ιείιριοτικό ΕΤΑΓΓΕ-
ΛΙΟ θά τό πίΤ), ποΰ καταγοητεύει.
Τέτοιο Γ)ΐ(>λίο "νιά την Ή.τγιορ
δέν γράφτηκε ως τώοα.
ι Σο,ίγγΐΊ έγκάρδια τό άξιο χέ
ρι τοϋ Λάμπρου Μάλαμα.
δόλιος φροντίζοντες περΊ τής δια- τ^; Μ. Άσίας. Κατά την δρντεραν Τνάνων ήτατ τότε ό πολύς Άνθι-
ττ,ρήσειιις, τής δΐυιων,'σεω; τοϋ εί- α{ απελάσει; εΛεξετάθησαν ίπί μος, ό οποίος δ'.εκδΊκοΰσε άπό τόν
^αυ5· | των κάτοικον τής Θράκης, τΛν Βαοΐλ.ειο πολλές πόλεις καί χίοριά,
Επί παραδείγματι, είς πολλά πΕθ1 Τήν Προτοντ,δα χωρών, τού
χωρία κατέλιπόν δύο μόνον άγε- Έλλησπόντον, τοϋ Βοσπόρον καί
'"
[ - |π.τίβ<} ^ άντι. παρ αλλη; Μονα- Έν τώ μεταςΰ Ιτήκετο ώς «ΰπρεπής. Τα πτευματικα τεκ^α, καί αί ι|!>ιχαι,
καί ό τής πίστεως λόγος, καί ταϋ-
τα τα άπληστίας έπικαλιίμμβτα,
ΐτοάγιια τόη· εύπορίστων, καί τό
μή Χθήναι δασμοφορεΐν ν.ακοδό-
ξοις. Πά: γάρ ·') λνπών κακόδοξος.
Ού αήν ό αγιος τού θεόν καί τής Ό άείμνηστος Συνταγματάρ
άνο) Ίερονσαλή,μ ό'ντως μητοοπο- Παπαδόγκωνας Διον.
λίτης, ή σΐ'ναπήχθη τοίς πταίονσΐΎ ', , , - .
ί, παρ,δεί ταυτα ί,λέχετο, ή ι-.κράν ""' ™Α8μιΧΟν τού ημερολόγιον
ά ά έξη
τού κοκοϋ λύσιν επενόπ.
(Σ τΛ'εχίζεται)
λάδας ή δύο φοράδας.
ΆναπόφεΐΌί,τος συνέπίΐα τοϋ σν πλεΐστον τούτίον
τής παραλίας τοι" Εΰξείνον. Τό
στήματος τούτοιι, ήτο ή καταστρο-
φή τής γεο>ργίας κ«ί ϊξ αυτής ή
λιμοκτονία έκ.αιτοντάδίΐ)ν χιλιάδων
κατοίκίυν.
Μετά τής αυτής άσννεσίας ε¬
φήρμοσεν ή κυβέρνησις τάς ιδίας
μεθάδονς κα'ι κατά τάς επι τάξει;
των έμπαρενμά,τιχν. Μεταξύ των
θκμάτων, των κάτοχον των έμπο-
ρει»μάτο>ν αυτών, οΐ>δείς {«ΐήρχε
Μοχισονλμάνος. 'Γό πλΐϊστον αυτών
ήσαν Χριστιανοϊ καί τίνες Εβραϊ¬
οι.
Οί κυβερνητικόν ύπάλληλοι, προ
ο>ν, των διά τόν στρατόν δήθεν
φορα έμπορεύμ<ιτα καί διά τής π<ο λήσειος, άφ' έτερον, μέτά-
δας χιλιάδων μετετοπίσθη είς τη
ίσχοτεοικόν τής Μικράς Άσίας.
( Σννεχίΐρται)
ΕΠΑΝΟΡΘΩΣΙΣ
Άξ. κ. διενθν.'τά.
Είς τό φύλλον τής Κνριακής
8ης Αύγούστου ί. ε., τής έγκρ,.'- τζούκοΐ'ς, άμιλ.ουαένη έκεί γλώσσα
Τί λέγει ή άδιάψευστος Ιστορία
ΠΟΤΕ ΚΑΙ ΠΩΣ
ΕΤΟΥΡΚΟΦΟΝΗΣΕΝ Η ΚΑΠΠΑΔΟΚιΑ
Τοΰ κ. ΕΜΜΑ.ΝΟΤΗΛ Ι. ΤΣΑΛΙΚΟΓΛΟΤ
(ϊννεχεια έκ τοϋ προηγουμίνον) ζάννης, ανταλλάξιμοι έθεωρήθη-
"Οταν ή περιοχή τής Καισαρεί ο«ν ίίσοι είχον έγγραφή είς τα λη-
ας ΰπέκνψε τό 1071 είς τοΰς Σϊλ- ξιαοχρϊα τής Όθιο,μανικής Αί<το- τού εφημερίδος (τας καί είς την έν τή πρώτΐ] οελ^δι δημιοσιευθεϊ- στο>ν.
Είβήρχοντο είς τα καταστήμα¬
τι, έλάμίΐαΛΐον τα «ίς τάς αποθήκας
καί τάς άλ?«ας θέσεις τοποθετημέ
να έμπορεΰματα κα'ικατ(ΐ.γράφον-
τες αύτά, έδιδον είςτονς κατό-
χονς τεμάχιον χάρτον, έν ίίδρι ά-
ποδείξειυς. Ή κυβέρνησις δέν έ-
πλήρωσ-ρ ό',τι εΐχε προμηθευθή έκ
τής άγοράς κατά τόν Ιταλικόν
καί Βαλκανικόν πόλεμον καΐ στν^-
πώς οί εμποροι, κατά την νέαν
ταύτηιν περίστασιν, εγνώριζον ότι
ή αυτή έπιφνλάσσεται τύχη καΐ, διά
τάς «πολήσεις» ταύτας!
Διά τό πλείστοι· τοϋ πληθνσμοΰ
αί ίέπιτάξεις» αδται «Ίπέβαινον
ηντόχοημα κατα<ττρρ.ττικαί. Α! μεθοδοι ανται των ο)ν, των διά τόν στροτόν ποοοριΐομέ<ιη· ε'ιδίνν, κατ' ουδέν τής λ.ηστείας διέφερον. Οί άξ«ι>μα
τικοί άφήρπαξον καί μετάξινα ύ-
σαη1 επιστολήν μόν πεοΊ τής
τρίρας των 'Τψηλαντων, ό δαίμων
τοϋ Τυπογραφείον έθαυματοποίησε
,τα·ραλεΛΐ|)ας ολόκληρον περίοδον,
ί')ΛΤ€ έκ τί»ν γραφομκνι,ιιιι νά μή
ίξάγεται νόη,μίΐ.
"Οθεν, παρακαλ.ω διά την συμ¬
πλήρωσιν τής ;, ρηιόόχνυ, έχ<ιΰσης οΓ'Τίη: (Άρχεΐον Πόντον, Τόμος 4ος καί 5ος, Άθήμαι 193€, σελ. 457). Έν τρ ένορία τοΰ Άγίου Βα¬ σίλειον Τραπεζοϋντος υπήρξε ν"α- ός τοϋ Αγ. Κωνσταντίνον, ούτι¬ νος κτήτωρ ήτο ή Εύδοκία θνγά- ήτο άσφαλ.ώς ή έλ.ληνική. ΙΙρόκει κ.ρατοριας με τα ώς ά ανοι στοιχρια. Καί ρίναι γνωστόν ότι κατόπιν ά- ται περί τής κοιτίδος των Φιοκά- νενδότοΐ' επιμονής τής τονρκικής διον κα'ι τής άστειρεύτον πηγής τόσ(»ν ήρώων, οΐτινες έδύξασαν την (Ίΐ'ζαντινήν σημαίαν διά μέσον άττιπροίΤίθπείας, εΐχε δεχθή τό 2£υνρδριον τής Είρήνης ό'πιος ύ- παχθοΰν είς την Ανταλλαγήν ά- των αίώνοη· είς όλα τα μετωπα. | ,ταντε; οί «Ρούμ» οί ρξαρτώμρνοι Είναι Ίστοοική άληθρια, ότι ή Καπ | θρησκειιτικώς έκ τού Όρθοδόξοτ .ιαδοκία υπήρξε κέντρον έλ.λ.ηνι- κόν. «Πολιιάρΐιθμοι πόλεις οτν«- πτάθισαν βραδϊτερον ϊΛ' τοίς μ<ε- ΐά Αλέξανδρον χρόνοις νπό έλλη- ν.κών άπιοικιΛν' αυτή ή πριοτεύον- οα Μάζακα ( = Καισάρεια) κιτχί ή δευτέρα μετ' αυτήν πόλις τής Με γάλι;ς Καππαδοκίας Τύα'.α, ποοσ- Πατοιαρχρίοιι» τής Κο>ν)λεο>ς. Ή Σννθήκη δηλονότι
δέν έ'λναδεν ύπ' δ^·ιυ την γλωοσαν
ήν ώμίλουν ο! Έλληνοοθό&οξοι
άνταλ)χχξιμοι. Κ(Μ τοιουτοτρόπως,
Τοϋρκοι καί λοιποί σύνεδροι άν«-
γνώρισαν' επισήμως, πλέον, ϋτι
πάντες οί ώς δνο) ηβαν Βυζαντι-
ιλαίΊον άπιοίκους καί εγένοντο αν ι ^ έ>ν>.η,νιχης καταγωγής, ήδη
τόνομοι έλληνικοΊ πόλεις». | προ ^, κατο-λύσίως τής έξοι·βίας
μ η ς | προ ^ κατολύσίως τής έξοι·βίας
τγ,ο την Αυτοκοατορος Τραπεςοθν- <Κα- 6<α να 6οτ,θή<τουν άκομη | τοΓ, Βνζαντίον έν τοίς τόποις »ν- τος Μανουηλ Γ' (13901417) ό ό έξλλό ' ' τος Μανουηλ Γ' (1390—1417) καί σνζνγος Κο,ν)νου Ύψηλάντον ως «λλως ων^- τόν έξελληνισμόν στ'ις ' θα κατώκοι·ν κ,χππαδοκίες, άν.ίδρνσατ οί Ι ΓΡγοΛ,άς τη ή οίκογένρια των 'Τψτμλ.ΐ Λιατελώ ευχαριστών Αθ. ΑΣΙΑΤΙΔΗΣ άκ.όιιη ότι δέν ά- Ρίΐκιαΐοι σπονόαϊες πόλεις, την Και πέστειλαν οί μή έλληνύγλωσσοι σάρεια καΐ τα Τύανα στή Μεγάλη ] ανταλλάξιμοι άνιτιπ.ροσώπονς είς Καππαδοκία, στή θέστ; παλΛΐων πόλ.ειον, την Νεοκαισάρεια καιί τήν έκίίνο τής Ειρήνης, ,■,- (·(μφια<>,ήΤησ,ν τής" έλλήνικής
μφήησν τής έλλήνικής
Σεδάστεια στόν Πόντο· πόλεις μέ καταΥο,νης των καί απαιτήση· ά'-
Ο κ. ΝΙΚ. ΜΑΤΣΟΤΚΛΣ πολΰ έλλττνικό πληθυσμό, μέ ίλληη -αλλαγής τόίν- δεινών τοΰ έκπατρι
νη κιριως χα<>ακτηρα».
σμού.
ύπετάγη-
Ό . Νικόλαος Ματσούκας άπό Εΐναι ^°^ Ιστορικΐ| άληθρια | Μν ρ1ς τήν Μοίραν. Οί δέ έΛ· τώ
*^ς 13τ>« Σρπτεμβ-ρίον άρχίζει , ΓιΤ1 0<ι — λτξοΰκοι κ,αΐ κατόπιν οί ννΛίε&?ί(1, Κεμαλικοί, οΐτινες έξε τάς έργασί*», τε* παρ' αυτού ίδρυ ι ΌΟίημανοί, κατεχώρονν είς τα 6ι τρο(Γ(;,~^ τί)Λ, νίαν Τονοκίαν, ού - ■ - - β/ία ή τα μητρώα τον τοΰς Χρι- δήλ(11. ΐνΓθι-μήθησ«ν την περ', τονρ θέντος όργβνιομυϋ τή>
μίαν «Όργανισαός Χ. Ματ#»έ-
φάσματα! Παρελάιιβανον έπίσης ν.σς». Θά άσχοληθή μέ παντός εί
μεταξίνας περικνημίδας γΐΛ'αικών, Λον; ίογηΛ'ας Λημοσίων Σχρσρ<,« στηθοδέσμονς, /.μ σα^δάλι,α νηπι- (διαφτιμίσρων) ειδικήν υπηρεσίαν ών. Γνο>ρίξω μάλιστα ότι, καΐ μαΰ Χ>Λ. Τηλέφ. 8Ο175ΟΓ,.
ρον χα6ιάοιον ν.αχ παρόμοια αλ.λ.α________.__________________,_
Μία παράιιληοη
πρός τούς Μιαρασιάτας
Ή Δ) ντρια τοΰ περιοδικοθ «Σμύρνα» καί έκδόιρια
των «Μικρασιατικών^ παρακαλεΐ θερμά τούς Μικρασιάτας
πού Ιχουν στά χρονοντούλαπά τους κειμήλια, φωτογραφίες,
θέ;ιατα ίστορικά καί άνέκδοτα εγγραφα άπό τή Μικρασια-
τ-.κή Πατρίδα, δικές τους άναμνήσεις ή' των γονέων, νά
τα δείξουν στή Δ)νση τού περιοδικοΰ «Σμύρνα» Τράλλεων
11 Ν. Σμύρνη Αθηνών (τηλ. 931.876) γιά νά συμπε-
ριληφθοΰν στόν Β' τόμο των «Μικρασιατικών» 1972 ποΰ
θά είναι καί πα.νηγυρικός λόγω τή; δθετηρίδος.
ΟΕ εναπομείναντες τ.ρΰηο: τόμο: έδέβησαν χρυσόδετοι
•/αί πωλοΰνται παρά τής έκδοτρίας δρχ. 150 διά τήν
Έλλάδα καί 250 γιά τό έξωτερικό.
λιχνεύματα συνι'ιθροιζον έκ τή; ά-
γοράς, πρός τροφοδότησιν Γιεβαί-
ιος, τοϋ οτρατοϋ!
Παρ' ϊμπόροι·, πίολούντος γν-
ναικεΐα ειδή, έπιμόνοις έξήτονν έ-
πικαλύμμαιτα κλίνης. Έπειδή δέ
ούτος δέν είχε τοία·ΰτα, οί έπΐ των
έπιτάξε<ι»ν τεταγμένοι άπεκάιιισαν πάντα τα π<ιρ'αύτώ ίνρισκόμίνα γυ να.κεϊα ταυτα εΓδη, τα όποϊα ό ρη- ΓΡΠΓΠΡΤ Ο ΑΦΡΟΔΤΣΙΟΛΟΓΟΣ Δέ/·τ7.ι Πηλαρί 7 (ΌμόνοΥα) 9 - 1 χαί 4-8'-ΐ: στιανονς υπηκοονς των πρό; την "Λετιχήν των ποοέ/.εν- »ν καί τό ·ρηβ«εντ««ον α«τθν δο κηοθοδόξ(,,ν γ,ιο 'Όσοι εθεωρούντο Λληντκής ,τλοίστατον. Διότ, δί.ν ίπί(ΤΤΡνον καταγωγή; καί έκκλησ·.αστικ*>ς ε- ' ρ.ς αυτήν,
ξΓρτώντο έχ τοΰ Οϊκονμενικον Πά
τρ /ρχειίον, έ<τ;ωδιάζοντο διά ,-τιστο ππ!Γ,:ικων ώς έξη;: «Μιλλρτί: ήρκεΙ μ[α γλ(Τ,σσί1 6|α Ρο.'μ, Μρζχρπί: Όρτοτόξ». Ή- σμ(·Μ, χ-; φνλΓτ,χης τη:: «Καταγ<ι>γή: "Ελλην, θρη-
λι/Γ'λ: Όρθοδοξία». Σ>μφώνως
ή
-,. το.;ς γλ(οίΤσολήγον, ν(ι1 το{ΐ,
1(,ΤΟ0,χοίί;ΐ τοίΐι, πι<1τ,ΐίΗ)νΤη. 8τι καθο(?1. Τ(όν μριονοτήτοιν, άπαντα ό πρό Οείς ; έ.τα-εύρι<τκε 6ο·αδύτρ οον ρΐς κ<αταστήματα σνναγωνιζο- μένιον αύτφ άλλων εμπόριον! Γε- γονότα τοιαϋτα πλείστα δσα ά'«- <1 ρρονται. Σνντόικος ειπείν, έπικρατοϋν σύ στΓ,μη ήτο ή κατάσχεσις κινητής περιουσίας, οταν τούτο ήτο δννα- τόν, καί ή μετατροπή αυτής είς χρήμα. Δέ;ν γν(,μρί^ι,) ποϋ κατέλη- γεν έν τέ?.ει τό χρήμα τουτο, άλ/.' εΐμαι βρβαιος ίίτ! πολλΛν ίδι(·>τ<Γ>ν
«ί περιονοΐαι έκ των μέθοδον τού
των κατήρτισθησαν.
Ήπί άρρενος πληθτ'σμοϋ τεσσά
ρων εκατομμυρίων, εν καί Γιμκη-
έκατομιιι'ριον εστρατολογήθη καί
εν έκα·τομμύριον οικογένειαν ίγ-
κατελΐίφθη άπροσταάτευτον, απο-
ρον, καταδικασθέν είς τα εσχατα
κόν δεί ών.
Χιλιάδες άνθρώπίον απέθανον
εκ των ατερήσεων καΐ μείίοιν προ
ορτι άριθμός έξ άνεπαρκεν'ας τοο-
φής, άπέ6η άσθρ'Μκός. 'Τ.τολογίζω
ότι άπό τής ενάρξεως τοϋ πόλεμον
τό Κράτος απώλεσε τό τέταρτον
τοΰ ,τονρκικοΰ αύτοΰ πληθνσμοϋ.
ΧΡΗΣΙΜΑ Σ· ΟΣΟΥΣ ΤΑΞΙΔΕΥΟΥΝ
ΤΑ ΤΑΞΙΔΙΩΤΙΚΑ ΒΙΒΛΙΑ
ΤΟΥ ΠΑΥΛΟΥ ΦΛΩΡΟΥ
- -ΣΤΑΥΡΟΔΡΟΜΙΑ ΤΗΣ ΕΥ ΡΟ.ΠΗΣ-, σελίδες 216
(13 κεφάλαια Ιταλία, 5 Ελβετία, 1 Γερμανία, 1 Αύστρα
καί Ήμερολόγιο όπό ένα τα£ίδι).
- «ΕΥΡΩΠΑΊΚΗ ΣΥΜΦΩΝΙΑ» πελιδες 294.
(5 κεφόλαια Ελβετία, 4 κεφ. Ιταλία, 9 Ισπανία, 2 Γερ¬
μανία, 2 Γαλλία) «Θαυμασία» έκριναν τήν «Εύρ. Συμφω-
νΐα» τρείς κορυφαϊοι κριτικοί τής λογοτεχνίας.
- «ΕΛΛΗΝΙΚΟΙ ΔΡΟΜΟΙ», οελίδεο 288, 22 κεφάλαια άπό
στεριές καί θάλαοοες τήο Έλλην, γής, καλλιτεχν. έΕώ-
φυλλο (μανιάτικος πυργος) τοϋ Γερασίμου Γρηγόρη :
«... Οί «Έλληνικοί Δρόμοι», είναι θιβλίο μέ πληροφο-
ρίες, συγκινήσεις, έντυπώοεις, οχόλια καϊ στοχαομούς πού
σέ γοητεύουν καί οέ άναγκάΖουν νά πάρης θέσεις έναντ,
των σαφών κα'ι ποικίλων όπόψεων τοΰ συγγραφέα». (Κύ-
προς Χρυσάνθης, περιοδικό «Πνευματική Κύπρος· Ιού¬
λιος — Αύγουστος 1971).
Ευρίσκονται: τα δύο πρώτα οτά κεντρικά βι-
Ολιοπωλεϊα Αθηνών: Έλευθερουδάκη. Κολλάρου, Σιδέρη, Βα
σιλε;ου, Βανιονάκου, Γρηγόρη (Σόλωνος 72), Πατοιλινάκου
(γωνία Σταδίου - Πεσμα2όγλου), «Φωλιά τοϋ Βιβλίου. Κα-
κουλίδη, ύπόγειο δίπλα στό φαρμακεϊο Δαμβεργη, Καραβάκου
ίΠεσμαίόγλου. μέσα στή στοα). Στόν Πειοαιά: ΒιβλιοπωλεΤο
Καλούδη. όδός Φίλωνος, δίπλα στό κεντρικό Ταχυδρομεϊο
ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ: Στά παραπάνω 6ι6λιοπωλεϊα καί, στήν
έπαρχία, στά πρακτορεϊα εφημερίδων. ''
τιν·(ΐ)ν έτών αποθανών Τοϋρκ.ος κα-
δΓ πρός την Συνθήκην τής Λο>- θηγητή; τή; Ίστορίας Φουάτ Κ,ο
πριονλον. Άσχολού}ΐρνος ούτος μέ
τήν φνλετικήν καταγο>γήν των Ά
Γισάο, άποκρούει τους «τεοΐ μογγο-
λική; καταγωγή; αυτών 1σχι»ρι-
σμοΐ'ς ώρισμρνοη· σνγγ<ιαφέων καί νποοτηρίζει ίίτι είναι Τουρκομά- νοι. Έ.τειδή δέ τίνες εθεώρησαν κονρδικής κα,ταγο>γής τοΰς Άφσά
ρονς τής πίριοχή; τής Καισαιρεί-
άναγράφε: τάς έξη; χαρακτηρ
στικά; γραμ-μά;:
«Έν Ίοικννίνοι; τήν 25ην
Μαρτίου μοί είπον οί στρατη
γοί Πιτσίκας καΐ Πλατή;, 8-
τ: τήν άθλιεστέραν διάταξιν έξ
βλων των Μεραρχιών τοΰ Έλ
ληνικοθ ΣτρατοΟ είχεν ή Υ
Μεραρχία μου, πληρώνουσα τα;
λμελετήτου; διαταγάς των
προϊτταμένων».
Την 4ην Απριλίου 1941 άν
τικατέστησα μέ τό Τάγμα μου
ίπί -ού Μάλι Σεντέλ'. τό
III)
44
Τάγμα, καΐ Ιταξα τούς Λό-
χου; μου επί των ύψωμάτίον
'Λνωνύμου καί 1269.
Άμέσ<ος μετά τήν έγκατάστα ;ίν μου μ' εκάλεσεν είς τό τη Σοϋστερ καί ίεαρά τάς ό'χθας τού ποταμοΰ Νισφούλ. Οί Γκιαντον- ξλ.οϋ, λσιπόν, ούτοι, δχι μόνον δέν ί-ληαμόνηοαν την τοιιρκικήν κατα¬ γωγήν αυτών, άλλά καΐ άνθί>ωπο-
λογικώς καΐ καθ·" ώρκΐμρνα. ρθιμα
διαφέοοτ·ν τελείως τοϋ λαοΰ τοΰ
Χουζιστάν».
Διά των ώς άνιυ κρίσεΐ')ν, νομί
ζο) ότι ό Κιοπ^ουλοϋ ά.τοσταμώνει
άντικεΊ,μενικώς χαί ίπιστηιμονικώς
τοϋς Τούςνκονς και τοΐις Αυτικιοΰς
έκ.ρίνονς, οϊτιν·8ς τόοα ετη μ*τά
τήν Ανταλλαγήν, .-τροσπαθονν .νά
άναστήσουν την επισήμως έντ<ιφια σθείσαν έν Λιοϊάννη Κεμαλ^.ήν θεωρίαν πρρΐ Τουρκορθκίδόξιον τή; Άνατολής. Κατά τόν Κιοπρον/.οϋ, ή έθ-νική γλώσσα των όλίγ<υν κυ- πλωθέντο>ν παρά των πολλΛ-.ι, σ6ή
άλά
νει, άλλά παραμε'νει άσβεστο;
φλόξ τής έθνική; συνειδήσεως τίον
Αί περιπτώσει; δέ έ—Ι των οποίων
(ιασίζει τα; κρίσεις τον, νομίςι.,
ότι είναι ενδιαφέρουσαν, δεδομένον
ίίτι, διά την όμοθοησκεχαν είχε
σιντελεσ€ή κα,ί ή άφομοίωσις των
ϊ.λίγοιν έκείνίον πηρά των πολλτον.
Ό Κιοπρονλοϋ στηρίζεται έ.τΐ
τής άνθροκτολογίας. Πρό.γμαΤΊ δέ
μόνο διά τής άνθρωπολογίας εΤνα
ίσ<,); έφι.κτή ή λύσις τού δτχτλύτοΐ' ποοβλήματος τής κοπαγονγής των φνλών τήζ Έγγϋς Άνατολής. «Ή Πύλη καί ό Σονλτάνος Μουράτ υ Γ' (1574—159Μ», γρόχρει ό Κα ΐολίδής, «απηγόρευσε καί αντό1 τόν εκοιισΪΓος εξισλαμισμόν των χρκττιανικ<Γ)ν οΐκογενειων, ΐννι μή έκλίπη έν τώ κράτει τό τοσούτον χρήσιμον είς τήν ύπαρξιν καί είς τήν ευημερίαν αυτόν χ,ριστιανικότ στοιχείον». "Αν?ν τής α,ς καί έπειοή ρν τη περιοχη τού , 'Υοζγκάτ ενρέθησαιν Κοϋρδοι, λ?- γόμενοι Άτρσό^ρ, γράφει τα εξής: ■■•."Αν καί ήσοιν αρχικώς Τοϋρκοι, διά διαφόρους λόγονς, άναμιχθέν- τρς μετά των κοι·ιρδικών φυλών, εληομόνηβαν έν τη παρόδο.) τοϋ χρόνον τήν γλώσσαν το>ν, άλλά
διετήρησαν τήν ανάμνησιν δτι ε-
ναι τουρκικής κίταγωγή;. Έπειδή
δέ γνο^ρίξομεν την ϋπαρξιν τονρκι
κων μειονοτήτων, δυνάμεθα Λά εί
πωμεν ότι δέν πρόκειται πρρί με-
μον<ομενου γεγονότος». Καί είς άλ.λ.ο σημείον τού αυτόν άρθροΐ', άσχολούμενος μέ τονς Άφοάρου; τής Περσίας, καΐ δή τοΰ Χονζι- στάν, γράφει: «Είς τό ΧουΕ,ιστάν ώς άνάμνησις τή; παλαιάς έκεί '/.ν ριαρχίτ/ς των νέ μονον· μ« μικρά ομάς έκ Κουν , ζεΐσε τουρκομανικων φνλών! τουζλυνλέρ, οΐτινες διαβιοΰν έν ι ΕΜΜ. Ι. ΤΣΑΛΙΚΟΓΛΟΥν • πυσοι Χριστιανοί ίξισλαμίσθη- σαν, δέν λύεται τό πρόβλημα. Ό μελετών τα συγγράμματα των συγχρόνων Τούρκων ίρετηη- τών, άντι/Λμ6άνεται, ότι εΛ· τοίς τονρκικοίς άρχείοις φνλάσσονται σί-ν άλλοις πολλ.οίς καΐ τα ά-χτελέ σματα των διά τύν φορολογίαν ά- πογραφων άπό των ημερών Μωά¬ μεθ τοϋ Β' μί·χοι Τή- -Ανταλλα- γης· Είναι, σννεπώς, εΐοκολος ή δια- κρίβιοσις των χηιστιανικων χωρί¬ ων, ώς καί ή διαπίστοσις απάντων των κατά καιρούς έξισλαμιοθέντο)ν Χριστιανών. Άλλά οί Τοϋρκοι πα- ραμε?.οών —η παρακάμπτουα-;— τό θέμα μετά ζέσεως δέ προσπ^ι- θοΰν ν' άποδείξουν, ότι ό έ«ίτο-ο- :ής παλαιάς έκεί ν.ν κισμός τή; Μικρασίας συνρτ:λρπθη Αφσάοοιν, παοέμει- ! κατόπιν άθοόα; έγκταστάσΐ(,ι- ί· '.έφωνον ό Μέραρχος ττο; Τποστράτηγο; ΙΙα-α~ί7 γίου Γε(όργ. κα'ι μέ τρία τινά: Ιον αν οί ανδρ;· ΐκτάκτο); χορηγηθεΐσαν 5ι' . ιου έλάμβανον ανελλιπώς :*., έκτάκτοις χορηγηθείσα δι' { κείνα; τάς ημέρας μερίδα ξ% τυρόν ή μάλλον μαργαρίνη;, ο -.ν άν οιενέμοντο είς αυτού; ή ;ιερησία; άνά ϊν κυτίον αιγα. ρέττων Παπαστράτου Νο 1,: "όν άν τό ηθικόν των τοΰ Τάγματο; ήτο άκμαϊον Άν«φερα είς τόν Μερα^ 'τι αί διανομαϊ ήσαν ·χ»νον: /αί, οί δέ δ-νδρες άνυπτμόνο'/, νά λάβουν ξιαταγήν έ—ιθέσε- '·>;. Μέ ηύχαρίστησεν ίκανο-
ποιηθεί; ό γηραιός ~ρα:τ,·
γός καϊ μ' επληροφόρησεν 8::
-.άχιστα θά αρχίση ή κατ.4:;
έχθροΰ επίθεσις.
,Εν τώ μεταξύ οί Ιταλοί ά.
Γελπισθέντε; έκ τής άποτυχ!»;
-ών δπλων των κχτά τήν Έα·
ρ'νήν Επίθεσιν καΐ τα; ίλ
/άς καθημερινώς άντεπιβέσίΐ:
-ού έξαπέλυον λυσσ(.·>3ώ; -/.ι.
πευμόνω;, έχρησιμοποίηΐα·
"ήν ίέΒοζο^ των π,
χ αί των μεγαφώνων, ίνα βυγ-
•/λονίσουν τό ηθικόν τοΰ στρα-
>^Μή ςεχάσετε δτι δ
λος σα; συμπολίτην δ
λος, έπε·3ΰμησε καί εζήτησε
φιλίαν τής Ιταλίας.
»Ρίςετε τα δπλχ καί
Ήμεΐ; θά φερθοΰμε προ; υί;"
-ου μας.
Μεταξύ των πρώτων ριφθ
σ;">ν έξ άεροπλάνων ήτο χά!
' Στρατιώται τής Κρήτης,
Ή Αγγλία — διά το άπο·
ΗΙ
(κ
>£
«ι
Β
ιΐί
κυειλστικόν
της συμφέρον —
σά; Ισπριοξε είς χά βουνά χά
:όν θάνατον, πάνω είς αύτα τί
ϊγρια άρβανίτικα βουνά.
»Είς τήν θέσιν σας έν τί
θαυμασία νήσο) σα; άπολκύουι
ϊεσποτικώς οί "Αγγλοι στρατι
ώται. Μέσα είς τό σπίτ: αα
χάθονται οί "Αγγλοι. Αί γυ
ναΐν.ες σα; ένοχλοΰνται άπό
ν-ύ; Άγγλου;. Δια πο'ιαν λό¬
γον πολεμάτε; Διότι τό θέλει
ή Άγγλίχ, ή όποία ϊχε: άγο-
ράσει τήν Κυβέρνησιν σας.
άδελφικά καί θά σά; έπαναφέ
ρ»')|ΐεν εί; την νήσον σα;
ϊ'.; τα: οικογενείας σας.
»ί2; πρώτον σημείον τή:
παβείας μα; θά δώσωμε
ΐραχμά; ε!; τόν καθέναν
^ παραδοθή είς ή>5; μέ αί
τήν τήν προκήρυξιν^.
«— Τού; ατιμους! Σλεγαν
στρατιώται μχς, δταν εδιάβαζα Ν
".ύτά τα αϊσχη: μάς νομίζουνβ *"
σάν τα μοΰτροί τους!...>'.
-Λ άποτέλεσ]Αα των προκηρι&'
<ον αυτών ήτο αντίθετον τοϋ »· πιδκοκομένου. Διότι οί Κρή' τε; πολεμισται Ιξηγριώνοντί μέ τήν έξευτελιστικήν... δι«ϊ!' '* ρήσιν τοϋ άνδρισμοΰ Γ-ίΐτριωτισμοΰ των. Άλλαι προκηρύξει; γραφημέναι αυταί, δ:ελάμβανο· ίν φημ , μ φο>τοτυπία επιστολάς — Χ**
ν,ευθείϊα; φυσικά υπό .
τ%λών —
οήθεν, Έλλήνων στρατ-.ωτώ^,
πρός τούς ο'.γ.&ίο^ς '.ων,
περιέγραφον δτι τρώ"ίουν,
. ξιασκεδάζουν καΐ είναι ί" ^
-ικείμενα πολλών περ;ποιήίΓ Ιι»,
ών.
ί| ?£;'
Τοΰ εϊοους αύτοΰ ή έχβρ
"ροπαγάνδα μόνον πρός
άφελεΐ; καί άπάτριδα;
λοϋς άνδρας θά ήτο δυνατόν ν
απευθυνθή μέ προσδον.ίαν &-& ^
χ!*;. "Οχ·. ό>>: πρός ''Μ "'
ΣΓΝΕΧΙΖΕΤΑ'
ΤΟ ΦΟΡΟΛΟΓΙΚΟΝ ΘΕΜΑ
ΑΚΥΡΩΣΙΣ ΣΥΜΒΙΒΑΣΜΟΥ
ΚΑΙ ΑΡΘΡ. 65 Ν. Δ. 3323)55
Ώς καί είς τό σημείονμα τής 17.
; 71 έγοάφομεν ή προστασία τού
βνναινέσαντος είς την διοικητικόν
Βΐίλνσΐν τής διαφοράς (συμ(ίι(ία-
1 σμόν) καθίσταται προβλ.ημα,τική
■^ μρτά τί| διεύθυνσιν τής έννοί
«; τού όριστικοΰ (ρύλλου έλεγχον
χ«β' οί δύναται νά Ασκηθή ή αί
τικη; άκυοώσεω; Αριθ. «5 Ν. Λ.
,.123155
ΊΙ πλάνη πϊρί τό δίκαιον ή τα
πράγματα μή σννιστώαα αϋτοτελή
,ιοού.τόθεσιν Ασχ.ήσεος τή; αίτή-
0£0)ς άχυρώβειος δέν δύναται ·<Ί | θίμελιώση αίτημα όια·ρρήιξεο)ς τού | χατβοτΐΛθέντος συμί>ι6ασμοΰ, έ-
' «ν τό (Χ ταύτης (πλάνης) έπε/Λόν
άποτέλεσμα δέν συναρτάται πρός
τινά των έν παραγ. 1 ρηθέντος άρ
θροΐ' καί υπό στοιχεϊα α' — ε'
,ττοιοτικώς Αναφερόμενον λόγΐυν
ι "Ετερον φρηγμόν π<>ύς τή κα-
τίί<θι·νσΐ'ν' ταύτην θέτει ή αυστη¬ ρώς σνσταλτική έρμηνεία των ώς ; άνεω λόγων άκυρώσειος, άποκλεί οι·σα την οΰσιαοτικήν έπανεκτίμη βιν τής φορολ.ογητέας ί'.λης έπ' εϋ καιρία τ*ίζ άσκήσεως τού οίονεί μέσον τής αίτήσεος άκυ- κτω .-ΐροελεύσει τής προθεσμίας ά οχ.ήσεω·ς τΛν ί'.δΐκο'ν μέσΐιΐν — συνδέεται μέ την αδυναμίαν άνα- κλήοειος αυτής καί ούχι μέ την έννοιαν τοΰ δεδικασμένου, όπερ προϋαιαθΙε(τπ ό^ιφφάν κιαταστά- σαν .ιροηγονμέν<ος Ινδικον. Πέραν τούτω·, άπό τής έφαρ- μογής ιτοΰ Κώ5ικος Φορολογικής Διχονομίας ρυθμίοαντος τα τής ά- σκήσεως τοΰ ίνδίκου μέσου τής άναθεωρήσεοις κατ' εντελώς διά <τ.ορον τρόπον τοΰ πρότερον ίσχΰ σαν,τος έξΓλιπε-ν' ό λόγος τής υ¬ πάρξεως ένιαίας καϊ όμοισμόρ€ρου {•ρμητείας καί δή .τρο<ττιρμοα;μρνης είς τον χαρακτήρα τού ένδίκου τούτου μέσον. Άλλά τό 0;·μα τής άκνρώσε ος τοΰ σνιμ6ι6ασμοϋ λόγω πλάνης διαι.τέρος άπασχολοΰν την1 πράξιν χρήϊει έξετάσειος καΐ έξ έ-τέριον πλευοων δι' ί! ναί θά έπανέλθ(ΐ)- μεν. ΣΩΤ. ΑΝΤΩΝΙΟΤ Ονίθ), αΐτημα τοϋ φορολ.ογονμρ νοιηερ ι έπι·στροΐ|ής φόρον κατα- 6ληθήτος άχρροίοτήτως, λόγω πλά ■νης οννεπαγάμενον νέαν έρευναν ,τραγματικών Λερ.στατικών καϊ άλ ?.«ίαν ονβΜΜττικήν κρίσιν τής σνμ Ιίατιχοι; π-εραιοθκσης υποθέσεως, ίιέν εύρίβκει ερισμα οί'ιτε είς την διάταξιν τής παρ. 1α άρθρ. 65, ά ναφεροιμ*ίνη>ν> είς την ακύρωσιν
('γγραφιις δι' έλλειψιν φορολογι
χή; υποχρεώσεως, ουδέ είς την
τοιαύτην «πό πτοιχ. 1ε προσβλέ-
Λθνβαν την ακύρωσιν, λόγοι ίσφαλ
μένσυ προσδιορισμόν τού είσοδή
ματος καί τοθ ιλ' αύτοΰ άιναλο
γοθντος φόρον.
Είς την διαμόρφο>σιν τής έρμη
νιίας ταύτης σννετέλεσε τό γεγο
νό; ότι υπό τό κα&εστώς τοϋ προ
κιχύβαντος διακίου τό άμιγώς Ιν
Οικον μέσαν τής άναιθεωρήσεοις ή-
οκρίτο διά τού; αύτονς λόγοτ·ς δι'
ο?; καί ή αίτησις άκυρώσεως. Ό
χαρακτήρ τοΰ ένδίκου τοτου μέ¬
σον — χωροϋΛτος κατά τελεσιδί
κου διχαστικής Αποφάσεοις — έπέ
6<ιλεν δ,τως οί ώς δνο) λόγοι άκυ ρώσεως έρμηινευθοϋν κατά τρό¬ πον άποκλείοντα την νέαν ούστα στιχήν κρίσιν τής έκδικασβείσης ύ ,ιοθΕσεοις διότι άλλοις ή άρχή τοΰ όίδιχασμένου θά διεσπάτο είς εΰ- ',Έϊαν κλίμακ«, προσέτι δέ θά έ- δημιουργεΐτο δΐΗαιοδοσία είς τρΐ τον βαθμόν κατά παράβασιν των όςκσμων τοΰ πιαρ' ημίν ίσχύοντος ί.ιν.ονομι*οϋ συ<ττήματος — προ Λλίποντος δύο βαθμούς ούσιαστι ζή; κρί<*εο>ς.
Άλλ' δν ή ςρι>σις τοΰ έν λόγίι
ίνδίχου μέσου ίπέτ5αλ* την διάκ<π , »ΐν μεταξύ τνπικής καί ούσιαστι κης πλημμελ^είας τής φορολογικής ίγγραφής, δέν δύναται νά λεχθΐ τοΐαο καί διά την αίτησιν άκυρώ οεως ήτις έχουσα ώς αντικείμενον δκχχητικήν πράξιν κα'ι ούχι δ-ικα κιχήν απόφασιν, δέν τελεί υπό τοϋς προεικτεθέντες δικονομικσύς ^ριορισμονς. Τό άπρόσβλητον τής ίιοικητικής πράξειος — έν Απρά ΠΕΡΤΕΡΓΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΑ ΦΑΙΧΟΜΕΝΑ Ο ΧΡΥΣΟΣ ΤΟΥ ΡΗΝΟΥ ΒΡ ΣΚΕΤΑΙ ΤίΐΡΑ ΣΤΟ ΗΤΥίΣΕΑΝΤΟΡΦ Αυτή ή ποΑΐτπα έ'χει συγκεντρ ώσει τρομ·ερήν < ίκονομική δύναμη. Γιά νά αντιληφθή κανείς γιατ'ι τό μάοκο είναι τό ίσχνρότερο νομι σμα στόν κόσμο, φθάνει ά κάνη μιά βόλτα στήν Καινιγκασαλλέε. Το Ντύσσελντορφ γιά τούς κα- Τό βασανιστικό δίλημμα τού τοι-κους των υπόλοιπον πόλ.εον τής Ντύσσελντορφ, τί Ακριβώς νά κά Δυτικής Γερμανίας,, ποΰ τό κυττά- νη τή δύναμή τού, §εκινάει καί (τε- ι,οτίν μέ άνάμεικ.τη ζήλεια καΐ περι- λειώνει στήν έκλεκτή αυτή κοινο>
φοονηση, είναι «.Ό χρυσός τοΰ νία τού. Τα μέλη της δέν μποροΰν
γΓ?1>> , είίκολα νά ξεχάσουν δτι γενεές ό¬
ϊ α πλουτη τής πό/χος αυτής, λύκληρες των έκλεκτών αιύτοϊν «ό-
το>ν 700.000 κάτοικον, είναι τα νομάτων» τοΰ Ρούρ, οί Κρούπ, οί
πιά χτνπητά καί /τα πιό άπιεριάρι- Τύσσεν, οί Φλίκ, οί Μάννρσμαν,
στα σ' όλόκληρη τή Δυτική Γερ- έ'φερναν άμεσος στύ μυαλύ την
μανία. Τό Ντυσσελντορφ είναι ή είκόνα κάτι κοιλαράδθ)ν, άντιδρα
προΐΛ.,ποποίηση τής Νεμέσεος τής στικών, ώς τόκ.όκ.καλο, κ,εφαλαιο
Γρρμανίας, τοΰ λεγόμενον «γερμα- κοαιτών, πού έξονσίαξαν την παγ-
νικοΰ θαύματος·» καί ό ρυθμός τής κύσμια Λγοοά μέ τα «'καοτέλ» τους
ζωής τού μπορρϊ νά χρησιμοποιή- τική σκιά.
■ς γιά δλη Πιό ένοχληπική είναι ή άνάμνη-
ση τοΰ υιομηχανικοΰ όμιλον τοΰ
θή ώς μέτρο
την ΰπύλοιπη Γερμανία.
"Οπω.; καί σέ όλόκληρη την π«- 1930, τάτε πού τό Ντύσσελνταρφ
ριοχή «την δποία άνήκει, στύ Ντνσ ηταν τό κέντρο των «ιομηχάινον,
σενιτορφ εχει συσσικρενθή μ(α ν- ποΰ συνωμυτοΰσαν γιά νά φερουν
Πολλ-οί
πέοογκη οϊκονσιιική δΰναμη. Γιά τόν Χίτλερ στήν έξονσίιι.
νά αντιληφθή κανείς γιατί τό μάρ άπ' αύτούς δικάσθτρίαν έ
έν <τυνε- ΦΟΡΤΙΑ ΚΡΕΑΤΟΣ ΑΠΟ ΤΗΝ Ν. ΖΗΛΑΝΛΙΑΝ Συνεχίζεται ή άφιξις (Γορτίων κρέατος έκ Νέας Ζηλανδί-ας. Κα¬ τά τό τελευιταϊον δεκαήμερον αφί¬ χθησαν δΰο φορτηγά, τό «Ίσέ- νις» μέ 2.000 τόννονς κ<α τα «Έ πάϊρ Στάρ», μέ 2.100 τόιννους (ρορ τίου μέ άρνάκι Νέας Ζηλανόίας. 2.403 ΙΙΛΟΙΑ Ο ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΕΜΠΟΡΙΚΟΣ ΣΤΟΛΟΣ Είς 2.403 πλοία, όλικής χωρη¬ τικότητος 14.457.695 κόρ<ι>ν ανήλ¬
θεν ή δύναμις τοΰ ελληνικόν έμπο
ρικοΰ ιττόλου, κατά τό τέλος τοΰ
μηνός Απριλίου 1971, έναντι 2.
175 πλοίοιν όλικής χωρητικότητος
12.066.502 κόρο>ν τοΰ άιτι στοί-
χου μηνός τοΰ ε τους 1970, συμφώ
νως πρός στοιχεϊα τής Ε—ΤΕ.
Οϋτο) εσημειώθη αύξησις κατά !
228 πλοΐα όλικής χο>ρηιτικότητος |
2.391.193 κόρο)ν. Έκ των στοιχεί Ι
(όν τής απασχολήόσεως των 'Ελλή
νοΛ· ναα|τικί7)ΐ" είς πλοΐα υπό ελλη¬
νικήν μόνον σημαίαν των 100 κ.
ο.χ. καί ανο> προκύπτει δτι κατά ,
τόιν μήνα Φε6ροι>άοιον ε. ρ., οί έρ- '
γαζόμενοι τής κατηγορίας αυτής
άνήλθον ®ΐς 49.154 έναντι 43.825
τοΰ άντιστοίχου μηνός τοΰ ίτοι»ς
1970.
κο είναι τό ίσχυρύτερο καί τό πιό χεία ώς έγκληματίες πολέμου καί
περιξήτητο νάμισμα στό κόσμο, δέ άναγκάσθηκαν νά λογοδοτήσοιιν
χρειαζεται νά ιΐάη πιό πέρα άπό νιά την οίκοινομική έΛ'ίσχυση .τού
τό ΧτΓ<τ<τελιτορφ. Οί τράπεζε; προσέφεραν στό στ,ρατιωτικό μηη καί οί αϊθουσες στιμβοιιλίων είναι χανισμύ των Ναα, κ«ιθώς καί γιά τα χειοοπιαστά σϋμδολα τής 6ιο- τό δτι προελάμθαναν ίργάτε; υπό μηχανίας, πού δεσπόξει στή ζο)ή συνθήκες δουλείας. τής Δυτικής Γερμανίας, ξαναδί- | Τύ άποτέλεσμα ήταν, ό'τι στίς νοντάς της ρωμη κα'ι διεθνή άνα- μέρες μας, πολλοί άπύγονοι τώιν παλαιών αυτών οίκογενειών, άφη- ιό Ντόσσρλντορφ, <ταν στά χρρια μιάς νέας, μεταπο- δπως καΐ σέ όλόκληρη άλλωστε τή λεμικής γενιάς έπαγγελ.ματιών δι- γινχοριση Καί Γερμανία, πλανιέται ή άπειλ.ητική σκιά ενός πράσφαιου άκόμη παρελ θόντος, πού γεν·άει Λνησΐ'χίες καί άπορίες γιά τα πώς θά χρησιμο- ποιηθή ή δύναμη αυτή. 'Η πολυτεία άπολαμδάινει τα πλούτη της καί, την καλοπέρασή της, δέν ^χθΛν δ ΣΥΝΕΣΤΗΘΗ ΒΠΙΤΡΟΠΗ ΠΡΟΣ ΜΕΛΕΤΗΝ ΘΕΜΑΤΩΝ ΤΟΤ ΛΙΜΕΝΟΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ Διά κοΐ'νής ι'ιποφάσρίος των {»- πονργων Συντονισμοϋ καί 'Εμπο- ρικής Ναυτιλίας οννρστήθη επιτρο πή διά την μελέτην των θεμάτων Γθΰ Λιμένος Πειραιώς. "Εργον τής επιτροπής ειδικώτε¬ ρον, θά είναι ή μελέιτη τής όρθολο γιστικής όργανώσειος τοΰ λιμένος άπό απόψεως τιμολογίον, μέσων έκμεταλλεΰσείος καί έργατοτεχνι- κοΰ δυναμικόν (μισθοί, ήμερομί- σθια, άριθμο'ι, ϊργατων κ.αί τεχ'Μ- τών), ώς καί των τρόπ'ον ε.φα τού Αγώνος διά την εθνικήν
^ΐ ανεξαρτησίαν. Μετ1 εύλ.α6εί
"5 δποτίουν φόρον τιμής αί βημε
ίΐνοί γενεαί των 'Ελλήνων είς
τοιι; ένδόξους ΐΜίχητάς τοϋ 1821,
** Εί; δλους έκείνους, οί ύποΐοι
V*
τή-ν άκλ.όνητο'ν πίστιν είς τα
■ΤίΛΟωμένα τοΰ "Εθνους καί ίμ-
Τ*Οθύμ,τνοι υπό υπέροχον πνενμα- |
Το; ίθελοθυσίας έχάρισαν είς ή- ]
Ι'ϊ; την ελευθερίαν".
Μέ δικαιολογημένην ίιπερη«("άνει
"ν δυνάμεθα, σήμερον· νά ΐπιοκο-
^'ΐι-μεν τα Εκτοτε έπιτελεσθέ>τα
^5 τον οΐκονομικάν, κυρίοις, το-
('Ε'ι. Ποάγματι, αί πρύοδοι είς τόν
Ι()ΜΕ(ΐ τούτον είναι τόσον μεγάλαι,
ΐιισΐΕ νά μεκοθή ονσιοιδώς τό τε-
θάστιον χάσμα τό οποίον έχώριζε
10 όΐ άπελευθερο>θέν μικρόν
άπό τάς προηγμενας χώ-
<«; τής Λύσεως. Ή πορεία τοΰ "Ε'θνοτ'ς μέχρις '''ον φθάση είς τό σημείον τουτο, "'ν ήτο εΐίχερής. Ή προσπαθεία τ'»ν μέχρι των άρχώνι τοΰ παράν- τ^? αΐώνος έλληνικών γενεό>ν ν.α-
■ΈΤρινε κυρίο)ς είς την αινοικοδό-
μΐ)σιν έκ των ρριειπίοιν, τα όποΐα
^Τρλιπεν δ πολυετής αγών διά
Τ'Τν εθνικήν ανεξαρτησίαν, καί την
δ'θργάνωοιν σι>γχρόν<ον κρατικών ""ηοεσιων κ«1 μιάς καλώς λειτουρ Υοί'σης ο'ικονομίίΐς. Ή πρόοδος ή- Το βοαδεΐα καί δλ.ματα έπραγμα- τι>!ΐοιοΰντο μΟΛ-ον χάρις είς την
'ι(ιθμΐίΐίαν επέκτασιν καί πληθυ-
"ΐίΐηκήν αύξησιν τής Χώρας.
Κατά την επομένην περίοδον,
Γ ο.τοία όρίϊεται κατά την άρχήιν
"•«ι τ,1, τίλος Από τοίις Βαλ.καν»-
"Λί': Πολέμονς ν.η τόν Β' Παγκό
"Ιιιην ΙΙόλρμον, Εσημειώθησαν, Αν-
Ο ρίΐγδ<ιϊαι έξελίξει; με βάσιν την απελευθέρωσΐΛ τής Βο- ρείου "Ελλάδος μέχρι τοΰ "Εβρον. Αί πολ^εμικα'ι περιπέτειχα δμΐι>ς μι¬
άς δεκαετίας καί ή είσροή πλέον
τοΰ ενός έκατομμυρίου προσίρύγων
έκ τής Μ. Άσίας καί Ανατολικήν
Θράκης επέφερον έπίσης βαθυτά-
τας δια6ρο)τικάς μεταθολ.άς είς
την κοινο>ικήν καί οικονομικήν
ξ(ι)ήν τοΰ τόπου. Ή έποχή τοΰ με-
σοπολέμου, άλλωστε, εγνώρισε την
μεγαλυτέρ<χν αίκοΛοιμικήν κρίσιν τής '.εωτέρας ίστορί.«ς είς παγκό¬ σμιον κλίμακα, ή όπο!α δέν άφη- σεν άνεπηςέαστον καί την ελληνι¬ κήν οίκονομίαιν. Μετά την (ίραδείαν καί επίπονον έπούλ.ο>σιν των έκ τοΰ τελεντοάου
Πολέμου πηγών, ή Ελλάς έπρα-
γματοπαίησε κατά τάς τελευταίας
δΰο δεκιαετίας πεοίπου, ταχεϊαηΐ
τεχνολογικήν κα'ι οικονομικήν πρό
οδόν, ανταποκρινομένην είς την
μεταπολεμικάς διαμορςχυθείσαν εν
νοιαν τής οίκο·, ομικής άναπτΐ'ξε-
οις. Βασικόν προωθητικόν παρά-
νοντα τής άνα.ττύξε(ΐ)ς αυτής δέν
άπετρλει πλέον, ώς μέχρι των πα-
οΓίιμονών τοΰ Β' Παγκοσμίου Πο¬
λέμου, ή πληθνσμιακή πίεσις, άλ¬
λά ή δημιουργία τής απαραιτήτου
ΰποδομής, Ιδίως είς τούς τομεΐς
ίξηλεκτρισμοΰ, τόίν συγκοινο>νιων,
τίόν τηλεπικοινωνιών καί τής τε-
χνικής παιδει'ας.
Μέ έμπιστοσΰνην καί δικαιολο¬
γημένην αισιοδοξίαν διά τό μέλ-
λον τής Χώρας έορτάξεται εφέτος
ή 150εττ>ρίς τής 'Εθνεγερσίας, διά
τι ήδη έιξησφαλίσθησαν οί δροι καί
αί προϋποθέσεις διά την συνέχισιν
τής ταχυρρύθμου Λναπτί'ξεοις τής
Χώρας χάρις είς την υπό τής 'Ε-
θνικής Κυβερνήσειος χαραχθείσαν
κη έφαρμοσθεϊσαν μέ συνέπειαν
οικονομικήν πολιτικήιν.
(«Οικονομικαί έξε λίξεις»)
μος άκόμη διευθετηθή οί πολιτι-
κές κα'ι κοινιονι/ϊς εύθΰνες πού πε-
ριστρέφονται πάττοτε γύροι Από
τό χρήμα. Πρόκειται πε,ρ'ι ενός φαι
νομρνου, πού Αρκετοί Γρρμανοί
στοχαστές όνομάξουνι «εθνική Α
σθένεια»· τό Ντυσσελντορφ φαίνε
ται δτι αρπαξε τό μικρόβιο στήν
πιό σοΰαρή τού μορφή.
Ό κυριώτερος έκπρόσο>πος τοΰ
γερμανικόν μυθιστορήμοπος, ό
Γκοΰντερ Γκράς, δέ μπορεΐ 'νά υ¬
ποφέρη κδν τό μέρος αύτό. Στό
«Ταμποΰρλο» τού ξετινάζει, μέ μα
νία διαστροφής, τα βασικά χαρα-
κτηριστικά τής πόλεο)ς. "Εχει μιά
σκηνή σ' ίνα καμπαρέ τοΰ Ντυσ¬
σελντορφ, δπου οί θαμώνες πλη-
ραΛουν τεραστία ποσά γιά ν" ά-
κούσοτ*ν θλιβερή μουσική. Καί
μασσοϋνε διαρκώς ώμά κρεμύδια
γιά νά μποροΰν νά οίκτίρουν τούς
ιΐξιοδάκρυτους ίοιτούς τους.
ΤΟ ΒΑΣΙΚΟ ΟΡΜΗΤΗΡΙΟ
ΟΙ δωιφημισιτικές έταιρίες τής
, Δ. Γερμανίας, ΰλ.όκληρες βιομηχα-
| νίες, πού έ'χοι>ν τύ Ντύσσελντορφ
ώς βασικύ όρμητήριο, έ'χοΐ'ν πιάσει
κ<ιλή θέση γιά τύ θέαμα των περι- ' ουσιών των ίδιοκτηβιών καί των κεφαλαίων πού ξοδενοιν'ται ή άνιταλ άσσονται μπροστά στά μάτια τους σ' αυτήν την πόλ.η, σέ εΰρεΐα κλί- μακα, άλλά καί σέ κλειστύ κι'ικλο σιιγχρόνιος. Τό ΝτύσσελΛΐτορφ ε¬ χει πράγματι, τούς περισσότερους έκατομμ,υριοΰχονς άπο όποιαδηπο- τε άλλη γερμανικτι πόλη. Μέ βάση τίς κατά κεφαλήν ί- διοκτησίες στοϋς πολϊ.τες τού Ντύσ σελντορφ Αι ήκιΐι^' τα πιό πολλά Ι σπίτια, τα πιό πολλά αΰτοκίνητα, ; Ιδιωτικά Αεροπλ.άνα, κατοικίδια καί, οί περισσότερες συοκευ- ε; τηλεοοάσεως. 'Εδώ γίνονται έ- .•ηίσης καί οί πεοισσάτερες Αγορα- πθ)λησίες τής Μερσεντές - Μπένζ (ΐθθ, τής τεραστίας αυτής λιζονζί ν«ς (χαϊδεντικά τή λίΛ·ε «ή μεγά- ! λη», πού είναι ϊύ {Ίι|!ΐστο σύμβολο κοινοινικής προβολής γιά τό μεγα- λόσχημο Γερμανό καταναλιοτή. . Άκόμη καί οί δρόμοι καί τα σπίτια, καθρεφτίζοιιν τή λάμψη τού χρήματος. Τό Ντύσσελντορφ, 3- πος κ*ίί οί περισσότερες μεγάλες γρρμανικές πόλεις, (ίομβαρδίστηκε Αλύπητα οσποι· νά γίνη σ(ι>ρός Α¬
πό έρείπια, κατά ιτή διάρκεια τοϋ
δρυτέρου παγκοσμίου πολέμου.
ΓΊ·θΐ'.ιτών ίπιχειρήσεων, σάν τόν
Μπάϊτϊ, τή ρι'Όμιση των ύπσθέοε
ν των βιομηχανίαν τους.
ΓΛΤΚΕΙΑ ΖΩΗ
Οί παλαές οικογενείας άφισαν
λοιπάν, κατά. μέρος τίς δοτΛειές
κ·αί προτίμησίν τή γλιικειά ίδιωτι
κή ξθ)ή, οί ρταιρίες, δμο>ς, μέ τα
τους, συνεχίζουν την αΰ-
τύνομη πορείοι τους. "Οπως πολύ
ίτοιστά λέγει ή Γκίχμπριέλ.ε Χούκρλ
ή πιό γνωστή οίκοδέσποινα τής εκ
/.εκτής κοινιονίας:
οικογενειες
δέν εχοτιν πλέον καμμία σημασία.
οί έταιρίες, δμοις, εχοιηι καί παρα-
έχονν».
Παρά την άπαγόρΓΐιοη ίξοπλι-
σμοϋ πού έπέ6αλ<4ν οί Σύμμηχοι καί παρά τή μεταπολεμική κατα- κραυγή καί άπαίτηβη νά διαμελί¬ ση τό σύνθετο όιαμηχανικό συγ κ·ρότημα τοΰ Ρούρ, παρατηρεϋται σήμ-ερα αιά άναγέννηση των με- γάλοιν έταιριών τής περιοχής,ποϋ τίς κάνει πλονκτιώτερες κα'ι κώτερες παρά ποτέ. "Ενα άλλο σημάδι <τοΰ δτι τό Ντύσσελ.ντορφ ξεφεύει Από τίς πά λιές τού συνήθει ε ς τοϋ «κλειστοΰ κύκλον», είναι ή έμφάνιση στόν ό- ρίζοντα πολλών κτιρίΐι>ν μέ έπι-
γραφές, οπο>ς ΙΒΜ, 3Μς, Τσέϊς
Μ<ινχάτταν καί Φούτζι Μπάνκ. Τό Ντύσσελντορφ ετσι ενα μέρος τού ίστοΰ των υπέρ ρθνικΛν έπιχει.ρήσεο>ν, ποϋ ξεπερ
νντας τα έθνικά σΰνορα ξαπλώ€-
ται άπό τίς Ήνομένες ΙΙολιτεϊες
ώς την Ίαπιονία, διά μέσου τής
Δ. Εύρώπης.
Αύτό πού έ.τ.έτηεψε στό Ντυσ¬
σελντορφ ά μην καταλήξη σαν δ-
λα τα άλνλα ϊπαρχιακά έπ:ιχειρημα-
τικά κέντπ ι, ιΤναι τό πραγματικό
βάρος τής πίζουν ώς «νεοφώτιστους», δί-
χο>ς έλπίόα άναγκ'ίΐίρίσεως, οί κά-
ιοικοι τοΰ Χτι'σσελντοοφ Αγωνιοΰν
νά άποδείςοιν ότι τό νά είναι κα¬
θείς πλοΰσ,(;ς δέ σηιμαίινβι άναγκα-
στικά δτι ΓΪναι καί 6άρ6αρος.
ΑΝΤΑΓΩΝΙιΖΕΤΑΙ
ΤΟ ΒΕΡΟΛΙΝΟ
Χάοις σέ αυτή την Λ<τίγ«στη έ- πιθΐ'μία έν.κεντρικότητας κα'ι χά¬ ρις στήν Αγοραστική ίκανύτητα τής οΐκονομικής τον «Αςρόχ.ρεμ:ις>
ή πόλη τοΰ Ντνσσελντορφ ήρχισε
νά Λνιταγιονίξεται, ώς Γσος πρό;
ίσον, τό Βρρολίνο, ώς πόλ-ος ελ-
ξριος των καλλιτεχνών καί των σνγ
βλέποντας ότι θά άνεβή μιά μερά
2τήΐι Λνοικοδόμη,σή τού δόθηΐκε ι
ήιαιίτεηη ?μτταση στ'ις πΐύ μοντέρ-
νες, γυάλινες κατασκευές κα'ι στήν | ,οι πού σαν τόν"Γχ.οΰντερ Γκράς,
όρθολογισ-τική διάρθριοση τού χώ , παοαμρρ.'ζονν τό φαινόμενο τής
γραφρο)ν. 'Τπάρχονν Γ)έ6αια, έκεΐ
ρον, ετσοι δπου μεγάλες καί διαδο-
χικές ζώνες πράσινου ντΰνοΐ'ν τα
ίπιβλ.ητικά κτίοκι.
Οί κάτοικοι τού Ντί'σσε?νιτορ<ρ χ.αμαοώνονγ πεοισσόιΐερο Από δλα, την Καινιγ-κσαλεε τους, τή μΐγά- λη κεντρική χ.αί καταπράσινη λρο- φόρο, πλάτος 90 μέτρα, πού τή χωρίζει στή μέση μιά ΰδάτινη δια- χοιοιστική γραμμή, μέ Αλ.λρπάλλ.η- λες γέφυρες. Περπατώντας την πά νω κα'ι κάτο) σΐΛ·αντά κανείς μιά σπρά Από δμορφα καί καλοβαλμέ να κ<ιφΐε~ια καθώς καί μερικά Α¬ πό τα πιό έκκεντρικά κα'ι Ακριοά μαγαζιά στόν κόσμο. Ή Καινιγκ σαλέε 6αςρτίσ·τη·<ε ήδη «Τα Ήλύ σία Πεδίίΐ τοΰ 20οΰ αιώνος». Όπονσδήποτε δμο>ς, ή Καινιγκ
σαλλ.έε δέν είναι παρα ή Αστραφτε
ρή καϊ Λπατηλή βιτρίΐα τοΰ Ντΰσ
σελνιτορφ. Άσ/ινοντας κανείς τό
σΐιτοκίνητό τού σ' ενα κεντρικό
δρόμο τής πόλεο)ς, τό προ)ί πρέ-
πει νά είναι βέβαιος δτι τό βράδυ
θά τό ξαιναβρή μ' ενα λεπτό, μ/ιΰ-
ιόρο επίατρ<ι)μα. "Ο,τι δίνει ζο)ή στήν πόλη αυτή, δέν είναι όντε ή έκκεντρικότητα, πού ματαίιος δι- εκδικεϊ, παρά οί καμινάδες πού (ρτύνοι*ν διαρκώς καπνό καί τό βουητό άπό .τίς ΰι|ιικαμίι'ονς πού πα-ραμορφώνουν τα περίχοιρα τής πόλεως. καλλιτεχνικής εκοήξρο>ς τής πό-
λε<ης, Αντιμρτίοπίϊοντάς το ώς μία επί πλέον εκδηλώση, τοΰ σνμπλέ- γπατος ένοχής γιά τα πλοΰτη της. "Αλ.λοι π&Λΐε άκόμη πιό μακριά κ^α ϊίτχυοίξονται δτι ή «έκλεκτή κοινοινία» τοϋ Ντύοτσελ.ντοοφ έν- διαφέρρται γιά την τέχ'νη όπως έν διαςρρρεται κανεΐς γιά μιά καλή το ποθετηΛη των χρημάτων τού —8- ποις δταν άγοοάϊη κανε'ις κάτι ποο η ά;ϊα τον. «ΙΛΕΩΑΗΣ ΧΩΡΟΣς ΠΑ ΕΡΓΑΣΙΑ Οί έπικοίσεις αϋτές εχουν ό- κετή δύση Αληθείας, είναι έξ ϊσου άνα,μφΐσβήτητο ϋτι πολλές σημαίοι»σες ςρνσιογνωμίες τής ση- μερινής καλλιιτεχνικής Γερμανίας, θε(οροΐι· τό Ντύσσελ.φορντ ώς τόν ίδειΰδη χώρο γιά την έργασάι τονς Ό Χάϊνς Μάρκ, τοΰ οποίον· τα πρω τοποριακά έ'ργα έκτίθεΜται στά μον>σιΙα τής Άμερικής καί τής
Εύρώπης, Λεει: «Δέ μπορώ ι ά ζή
σω μακρυά άπό τό Ντΰσσελντορφ,
διότι είναι ή πόλη πού Αγαπά την
τέχνη περισσότερο άπό ϋλες τίς
αλλες στή Γερμανία». Καί ό κό-
μης Βέντ φόν Καλνάϊν, ποϋ διευ-
θύνει τύ εξοχο καλλιτεχνικό μον-
σείο τής πόλεως, λέει: «Εϊμαστε
μιά άνοιχτή πύλη, ό'παΐ' είναι δε-
κτοί δλοι οί ξένοι πού εχουν τα-
λένιτο, δίχο)ς καμμιά προκατάλη-
ψη κα'ι συμφερσντολογία».
Είναι Αναντίρρητο δτι τα πολ.ι-
τιστικά γοΰστα τής πόλειος εΤ«ι
καθολικοΰ ένδιαφέροντος. 'Τπάρ-
έδ(Τ) όλόχ.ληροι καλλι.τεχνιχ.οΊ
θησαυροί άπό τίς πεοίφημες πο-ο-
σελάνες Μά'ισσιν ώ; την κρατικής
ίδιοκ.τησάίς συ/.λογή πινάκί'ΐν τοΰ
20οΰ αιώνος, πού περιλαιμβάνει 89
έργα τοΰ Πάουλ Κλέε, ποϋ έ'μεινε
άρκετά χοόνια Ρτό Ντΰσσελ.ντορφ
πρίν έξορισθή άπό τούς ΝαΓ,ί.
Τό ΰπεομοντέονο Δν.μοτικύ Θέα
τρο, μέ τίς δΰο σκηνές τού καί τα
1.336 καθίσματα, είναι σίγουρα
στή πρώτη γραμμή τοΰ σΰγρονου
εΰροιπαϊκοϋ πειραμίίιτικοΰ θεάτρου.
'Η πόλη διαθέτπ, έξ άλ^λοΐ', μιά
σειρά Από λιτώτερες Αλλά έξ ίσου
έη'διαφέρουσες θεατρι/ές όμάδες,
πού παρουσιάξουν εργα στά είδος
)ν θιάσί'ΐν «δφ Μπροντνουείί».
«ΕΊ'ικιστε ϊδώ Απάνο), στή Βό
ρεια Εΰρώπη, σ-ήν κρΰα τροπική
ξώνη, δποις τή λέμε», μάς έξομολο
γεΐται 2νας «έκλεκτός» κάτοικος
τοΰ Ντΰσσελντοοφ. «Κάνει συνέ-
χεια κρνη, δλα είναι γκρίξα καί
ΠΕΡΙ ΤΟΝ ΔΓΕΘΝΗ ΟΙΚΟΝΟ ΜΙΚΟΝ ΑΝΤΑΓΏΝΙΣΜΟΝ
έκνευοιστικά.
θρο>ποι
"Οταν διαος οί άν-
ε*>>τικό ενδιαφέρον
γιά τίς τέχνες, όταιν εχοι·ν πολιτι-
5^ ουνείδηση, /τ/ποίτα Από δλα αύ-
τά δέν έ'χει σημασία. "Αν νπάο-
χουν αΰτά, τό Νιΰσσελντορφ μπο-
ρεΐ νά γίνη ενας καμβάς δλο χρώ-
ματα μέσα στή γκοίξα μοηοτονία
τής Βόρειας Εύρώπης».
Κάμποσοι παρατηοητές προβλέ
πουν άπό τώρα δτι ί| Βόννη, πού
βρίσκρται 50 χιλ. πιό κάτο), Ακο-
λοΐ'θώντα; τό Ρήνο, στό τέλος τής
δεκαετίας αυτής θά είναι ή Ανεπί
σημη πολιτική προΛενονσα τής Εν
ρώπης. Αΰτό ποϋ ϊσως παραγνοι-
ρίζουν,
δτι ή Γδια «ξελικτική
πος>ρία θά Ανε6ά(Τη .τίΐραλλήλος τό
Ντΰσσρλ.ντορφ στό βά'θρο τής έ-
πιχει«ηαατικής προ>τεΰοτ>σας τής
Γηοαιάς 'Η.τρίριν.
ΑΛΜΑΤΩΔΗΣ
Η ΑΝΆΠΤΤΞΙΣ
ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚ5Σ
ΚΕΦΑΛΑΙΛΓΟΡΑΣ
Τονίζει Καναδός
Δΐ)μοβιογρά({>ος
Την άλματώδη Ανάπτυξιν τής
έλληνικής κιΡφαλαιαγοράς κατά την
επαναστατικήν περίοδον εξαίρει ό
ΚαΜαδός δημοσιογοάφος κ. Ίάν
Βι'ιηρες, είς μακρόν κα'ι έμπεηιστα
τοιμένον αρθρον τού, υπό τόν τί¬
τλον «Αί Αθήναι νεον διεθνές
οικονομικόν κέντρον», είς την έ'γ
κυοον εφημερίδα «Δή 'Οττά-βο.
■•Σίτι'ζρν». Εΐδιχώτερον δ ξέος δή
μοσιογηάφος Λναλΰει τάς τελευταί
άς έϊελίϊεις είς τό Χρηματιστήρι¬
ον Αθηνών, ώς καί τα ληφθέντα
νοιιοθετικά ιιρτηα δ α την "δονίτιν
ρταιριών άμοιβαίθ)ν κΡ'Γ«λα'ον.
Σχετικώς ούτος προσθέτρι δτι ηδη
ίξεδ·;λ.ό>θη ίνδι
ύπ'> τιον |ΐε
γάλον 'Ελλήνιον έ(ροπλιπτών ν.ηι
τ (ό ν χρ»ίΐιατο.τΐΛΤ(οτικών
έξιοτ-εοικοΰ, δπιος σνμμρτάσχουν
εΐςτάς ίδοΐ'θησομένος έν "Ελλάδι
έταιοίας Άμοιβαίων Κεφαλαίων.
Τέλος, ύ Κιπτ/δος δημοσιογοάφος
νπογοαμμί'ςει την ηΰξνμένην είσ-
οοήν ξρνοιν χ.ε(Γαλ.αίιι)Λ·ρίς την 'Κλ
λάδ χ.α'ι την Αθρόαν έγχ.ιιτάστασιν
γραφείο>ν ξρνοη' έμποροβιιμηχ<ινι- κΛν εταιοιων, Ας ν οί ναντιλιακ.ων ίπιχειοήσρίον. ΑΗΜ0ΣΙΕΥΣΙ7ΙΙ0Λ1Γ!!! Φέρεται είς γνώσιν των ΆΕιοτ Διοικήσεων Άνωνϋμων Εταιρειών καί Έταιρειών Περιωρισμένηα Ευθυνής ότι δι" απο¬ φάσεως τοθ κ. Ύπουργοϋ Έμπορίου ύπ' αριθ. 66378)4126 ΐΓ,ς 16)12)65, δημοοιευθείαης είς τό ύπ' αριθ. 960)23.12 65 ΦΕ.Κ. (Δελτίον Άνωνύμων Έταιρειών), όρι'Ζεται δτι δϋνον τοι νά συνεχίοωσι δημοσιεύουσαι εγκύρως τάς Προσκληθείς των Γενικών Συνελεύσεων καί τούς Ίσολογισμούς των δ,ά ιής οίκονομικής μας εφημερίδος «ΟΙΚΟΝΟΜΟΛΟΠΚΗ — ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΟΝ ΚΟΣΜΟΣ-, ώς εγένετο μέχρι τούδε διά τής «ΟΙΚΟΝΟΜΟΛΟΠΚΗΣ» πρό τής συγχωνεύσεώς της. ΑΡΧΙΣΕ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΑ Ο ΝΕΟΣ ΠΟΑΕΜΟΣ ΤΟΝ ΠΕΤΡΕΑΑΙΟΜ Οί πετ«ε>χαοπαραγο>γοί χώρες τή ς Μέσης Άνατολής σχεδιάξοιη' νά άνακαλ.έσονν τίς συμφο>νίιες με
τίς έταιρεϊες πετρελαίου, πού λή γοην τύ 2000
ΛΟΝΔΙΝΟ, Αύγουστος.— Φαι
νομενικά ή διάσκεψη τοΰ Όργανι
σμοΰ Χωρών ΙΙαραγιυγών Πετρε¬
λαίου (ΟΙΙΕΚ,), πού έπραγματο-
Λθ<ήθη στήν Β.ίννη άπό 10 ειος 12 "Ιουλίου, δέν ήτο τίποτε περισ- σύτερο άπό μιά συνάντηση ρουτί- νας. Μάλιστα σέ μιά έβδομάδα πε- ρίπυυ Απύ σΐ),μις)α θά δοθή στήν δη.μοσιότητα £να έπιφανειακά άνώ δυνο Ανακοιν(ι)θέν τό όποϊο ϋποτί θεται δτι θά πεοιρχη τις άπο<ράσεις ;ιού πάρθηκαν σ' αύτην. Δέ. πρό¬ κειται δμιυς νά .τεριληφθή ή σο6α- ρώτερη άπύ τίς αποφάσει ς αύτές πβύ άναφέρεται στήν πρύθεση των ν,οιρών τής Μέσης Άνατολής, με- λ.ών τοΰ ΟΠΕΚ, ιά άνακαλέσονν έ'ο,ς τό τέλος αυτής τής δεκαετί¬ ας δλα τα δικαιώματα Αντλήσεως Αργοΰ ποΐι εχουν παραχι,ιρήσει στ'ις ίταιρίες πετρελαίου. ΘΛ ΕΓΚΡΙΘΗ ι Στό διάστημ ι τοΰ μηνός πού δι&ρρευσε άπύ την διάσκεψη, οί ή- γε'τες των χωρών αυτών, πού στή γλ.ώσσα τού κόσμον τοΰ πετρελαί¬ ου σημαίνει βασικά ό σάχης τής ΙΙερσίας καί ό (ίασιλεϋς Φεί'ιζάλ τής Σαονδικής Άραβίας, εχοιη ή¬ δη ένημερο)θή πόνο) στήν άπό<[α- ση αυτή, την ΰποία, σΰμφοινα μέ όλ.ες τίς ενδείξεις πρόκειται νά ίγκρίνουν. 'Έχοντας πράγματι έπιτύχει ού σιαστική αυξήση τ<7)ν έσόδιον Από τό πετρέλαιο στήν Αοχή τοΰ έ'τους κα'ι γνοιρίζοντες ('ίτι ύπάοχονν τε¬ ραστία έμπόδια γιά νέα «νοδοτής τιιιής τοΰ άργοΰ, Αναζητοΰν καί οί δΰο αλλα πεδία κατακτήσείΐνς. ΙΤροφανής στόχος τους είναι τό άναχρυνιστικό καθεστώς των προ- νομιακών παραχο>οήσεο>ν μέ δλη
την άπαράδεκτη Αποικιοκρατική
χροιά κοί ίστορία τους, ή όποία
άνατρέχει στήν έποχή των Τούρ-
>.οιν σουλτάνοΜ' πού διοικομσαν τό
τε την Μέση Ανατολή.
ΟΙ ΠΑΡΑΧΩΡΗΘΕΝ
ΓΙΛ ΕΡΕΥΝΕΣ
Οί παραχωρήσεις αΰτές είναι
σΐ'μφιονίρς, βάσει των οποίον οί
έται,ρεϊες δύνανται νά ένε,ργήσουν
έ'ρευνες γιά την άνακάλνι)ιη πετρε-
λαίου, τό όποϊο, άφοΰ άνακαλΰ^ιοΐ'ν
α-ι^ροΰν νά διαΡέτοΐ'ν στή Αγο-
οά έναντι καταβολής δικαιώματος
στή χώρα παρ<ίγο)γής γιά κάθ? βαρέλι άργοΰ πού άντλοΰν. Ή νέα πολιτική πού άχολυν&ονν στή,ν προ κειμένη περίπτιοση οί πετρελαιο- παραγιογοί χώρες αποβλέπει στή συοπείρωση αυτών γΰριο Από τόν παραπάνω σκοπό, ειος τό 1979, ό- πότε θά έκ.πνεΰσουν τα προνόμια πού εχει παραχο)ρήσει ή Περσία. Ή Σαουδικη Άραβία καί τό Ίράκ συγκεκριμένα, σχίδιάιζουιν νά άνακαλέσονν εως· τότε τίς κυ- ριώτερες Από τίς σνμφίονίες τους μέ τίς έταιριϊες πετρε/.αίου, παρά τό γεγονός δτι εχουν σννομολ.ογη- θή νά λήξον,ν τό 1999 κα'ι 2000 άν τιστα'χιυς. Ό χρόνος λήξεο>ς των
παραχωρή,σεων τοΰ Κουβέϊτ ΰποτί
θεται δτι είναι τό ετος 2026. Οί
'Άραβες πάντιος σχεδιάϊουν Αψάν
ταστα μέ την ίδέα δτι οί χώρες
ιής Μέσης Άνατολής θά άνθέ-
Εθΐ-ν σέ μιά τόσο μακρά άναμονή.
ΘΑ ΑΛΛΑΞΟΤΝ ΓΝΩΜΗ
Είναι ένδεχόμενο ωρισμένα μέ¬
λη τού ΟΠΕΚ, δπιος ή Λιβύη, ό
Αλλ.άξουν γνώμη καί νά υίοθΐτή-
σονν τό παράδειγμα τής Άλγερί-
ας μάλλον παρά τής Περσίας. Θεο)
ρείται δηλαδή πιθανή ή προσφτ>γ>ι
τοΐ'ς σέ κάποια μορφή έθνικοποιή
(τίίος πολϋ πρίν Από τύ 1979. Κα¬
τά τα φηινόμε,να δμοις, ή πλειοψη-
φία των χ(ι>ο(7ιν - μ ε/.(όν τοϋ Ο
ΠΕΚ θά προβή σέ άπλή Ανάκλ.η-
ση των δικαιονμάτονν άντλ.ήσειος
;:α'ι έμπορίας τοΰ πρτρελαίου, έκ-
μισθιΪΗοντας στήν συνέχεια τίς πή
γές είτε στίς ίδιες τίς έταιρρΐες
είτε σέ όποιονδήποτε ποϋ θά ήταν
ί'τοιμος νά ποοσφρρη τό νψηλότε
Γ·ο μίσθιομα.
Τύ τελευταίο τούτο θά μποροΰ-
σε νά Αποτελέση γιά τοϋς Ιάπω¬
ν ες την εύκαιρία γιά ενα μεγάλνθ
άνοιγμα πρύς Γήν Μέση Ά,νατο-
ιλή·
| "Οταν εκδοθή τύ Ανακοινοιθέν
τής διασκέψεο>ς τής Βιέννης θά
φανή πώς οί χώρες πού έξάγοινν
πίτρίλαιο προετοιμάζο»»ν τό εδα-
φος διά τής χαλαρώσεως των συνη
θισμένο>ν πιέσεών τονς γιά συμμε-
τοχή στήν μεταφο.ρά καί τό μάο-
κετινγκ τοΰ Αργοΰ καί τώ,γ πετρε-
λαιοειδών καί τής συγκεντρώσεο)ς
τοΰ ένδιαφέροντος αυτών στίς πε-
τοελ.αιοπηγες.
| «ΣΤΜΜΕΤΟΧΗ»
Ι ΣΤΙΣ ΕΤΑΙΡΕΪΕΣ
Οί ήγέτες των χιορών τοΰ Ο
ΠΕΚ δηλαδή, θά άφήσοιιν ,νά εν¬
νοηθή μέ κάποια έπιτηδενμένη με-
τριοπάθεια, δτι έπιθι^ιοΰν «σνμμε-
τοχή» καί οχι «ϊθνικοποίηση» των
ξένον έταιρειών. Κανείς, δμως,
δέν είναι τόσο Αφελής ώστε νά
πιστεύση κάτι παρόμοιο καί πολύ
περισσύτερο ενριοπαϊκές έταιρεΐες,
δπιος ή «Σέλλ» καί, ή «ΒΡ», οί
οποίες ώστόσο πρέπει νά άναγνοϋ
ρίσοΐΊν τύ αίτημα τής σιιμμετοχής
μέ την μορφή πού .ιροβάλλεται,
σάν ((άση δηλαδή την όποία πρό-
κειται νά διαδεχθή ή Ακύρωση των
σνμοάσεων. Την στιγμή αύτη, την
πλέον ιΰπρύσδεκτη λ.ύση γιά τα
μέρη, άποτε?νεϊ ό καθορισμός μιάς
σταδιακής σιιιμετοχής πού θά αύ
ξά·,η κατά 10% έτησίιος κα'ι πού
θά έχη σάν τελικό στόχο την ά-
;<ύρο)ση. "Αλ.λιοστε —άρίστύ ή ό'- χι— τύ Λονδίνο δέχεται ήδη δτι ίι σι*μ(κ/σική ήμερομηνία λήξεο)ς των δικακομάτΐιιν των έταιρειών στήν Μέση Ανατολή, χάνει δλο ■/.<ύ περισσότεοο την πρακτική της σημασία κάθε ήμέρα πού περνά. Τουτο βεβαία, δέν έ,θουσιάζει καθόλου τοϋς Άμερικανούς. Τό μεγαλύτερο ποσοστό τ(7>ν κερδών,
είδικώτερα, πού πραγματοποιεϊ ή
άμρρικανική βιομηχανία πετρελαί-
ου στό έξο)τερικό, προέρχεται Από
παραχορήσεις στήν Σαουδικη Ά
ραβία κ.(ΐί γιά τον λόγο αύτό οί
μεγάλες Αμερικανικές έταιρεΓες Α-
πειλοΰν τώρα δτι θά προσφύγονν
στό Άνώτατο Δικαστήριο των Η.
II.
Α., τοΰ οποίον θά ϊητήσουν την
προστασία.
Καθώς δ)ΐθ)ς ή Μέση Ανατολή
δέν πρόκειται νά πτοηθή άπό τίς
άποφάσεις τοΰ Άνοηάτου Δικαστη
ρίου τής Άμερικής, οί Απειλές τους
.τερί δικπστικοΰ άγίόνος καθίσταιν-
ται προδήλαος άρκετά άστοχες. "Ε-
τσι ο')μά τίς χαοακτη,ρίζει ή εΰρο)-
παϊκή βιομηχανία πετρελαίου.
Πράγματι, οί εύρωπαϊκές έται¬
ρεΐες Λντιμετωπίζουν μέ Αξιοση-
μείωτη Αταραξία τύ δλο θέμα. Ή
παγκόσμια ζητήση πετρελαίου προ
βλεπεται νά διπλασιασθή εοις τό
1980 καί δέν Αποκλείεται νά διπλα
σιασθή πάλι εως τό 1985, πράγμα
πού σημαίνει δτι η Εΰρώπη δέ,ν εί¬
ναι σέ θέση πλέον νά Αγνοή τούς
"Αραβες, οί όποίοι κρατοΰν τώρα
έ'να ίσχυρό «άτού» στά χέρια τους.
«Τύ πετρέλ^αιο στίς ήμέρες μας —
ΰπεγράμμισε έκπρόσο>πος βρεταν-
νικής έταιρείας— είναι απλώς τε-
χνικό ϊήτημα έντοπίσεώς τον καί
μετά τοποθετήσεως τού στήν άγο-
ρά. Παρ' δλα αύτά, δμως, στήν
θέση πού βρισκόμαστε, φρονούμε
δτι «ίναι πράγμα άπαραίτηιτο».
ΦΙΛΙΚΗ ΔΙΕΤΘΕΤΗΣΗ
ΙΙάνω στήν παρατήρηση αυτή
ίδράζεται Ακριβώς ή πεποίθηση
τής βιομηχανίας πετρελαίου, ότι
κάποια φιλική διευθετηθή μέ την
μορφή μισθώσεως θά διαδεχθή τό
καθεστώς των παραχιορήσεων καί
ένδεχομένοις θά Αποτρέψη μιά νέα
αυξήση των τιμών, πού ('ιπεδείχθη
πραγμαιτικό μαστίγοιμα γιά τίς έ-
ταιρεϊες. Παρόμοιο σύστημα λει-
τονργεί ήδη στήν ΊνδοΛησία, δ¬
που έθινικοποιηθεϊσες παραχωρή-
σεις μισθώνονται επιτυχώς δέ, σέ
δυτικές καΐ ίαπο>ικές έτωρείες πε
τρελαίου.
Οί εύρωπαϊκές έταιρεΐες είναι
άπολ.ύτο)ς θέβαιες ί!τι θά μποροΰν
νά πο)λοΰν πετρέλαιο γιά Αρκετό
Ακόμη διάστημα. Κα'ι τουτο διότι
ή πνρηνική ενεργεια δέν πρόκειται
νά επηοεάση οΰσκιστικά την άγο-
ρά ενεργείας ποί,ν πίΐρέλθοτ*ν τού
λάχιστον 10 ετη. Κάτο Απύ τίς
συνθήκες αύτές τό ενδιαφέρον
τους γιά την άκεραιότητα των νο-
μίμον τίτλϋΐ,ν τοΐ'ς είναι σήμερα
μειομένο. Κατευχαριστημένες επί
πλέον μέ την συνεχή άποτυχία των
διαφόρων έθνικών έται,ρειών πε¬
τρέλαιον, πού ποοσπάθησαν νά ί-
δρύσονν οί χώρες τής Μέσης Ά¬
νατολής, οί μεγάλ.ες διεθνεϊς έται
ρεΐες φρονούν δτι, στήν πραγματι¬
κότης δέν πρόκειται ποτέ νά έκ-
διωχθοΰν.
"Εξω άπό την Μέση Ανατολή,
οί περισσότερες παραχωρήσης άν-
τλήβεο)ς πετρέλαιον στήν Βενε-
ζονέλα, λήγονν τό 1983—84. Καί
ή χώρα αύτη θά ακολουθήση προ-
φανώς τόν δρόμο ποΰ δνοιξαν οί
'Άραβες. Ή Νιγηρία, έξ άλλον,
πού κατέστη μέλος τοΰ ΟΠΒΚ
στήν διάσκεψη τής Βιέννης στρέ-
φεται πρός διαφοοετικούς όρίζθιν-
τες. 'Επιδιώκει δηλαδή νά χρησι
μοποιήση τό πετρέλαιο όλιγώτερο
σάν πηγή έξο>τερικοΰ συναλλάνμα-
τος καί περισσότερο σάν πολιτι-
κό δργανο.
ΠΑΡΑ ΤΗΝ ΜΕΓΑΛΗΝ ΤΟΤΡ ΙΣΤΙΚΗΝ ΑΝΟΔΟΝ
ΕΜΕΙΩΘΗ ΕΦΕΤΟΣ ΣΗΜΑΝΤΙΚΩΣ
Η ΕΜΠΟΡΙΚΗ ΚΙΝΗΣΙΣ ΤΗΣ ΡΟΔΟΥ
ΠΟΤ ΑΠΟΔΙΔΕΤΑΙ ΤΟ ΦΑΙΝΟ ΜΕΝΟΝ
ΡΟΔΟΣ — 'Τπάοχει πράγμα-
νι μειΊ'ΐ-σις ίίς τΐ>ν εμπορικήν κί¬
νησιν των καταστημάτο)ν τής Ρό-
δου κατά τό εφετεινόν κα?νοκαίρι.
Οί άνησυχίες πού έκφράξουν οί ί
δΐοκτήτες των ^ιαταστη,μάτίον εί-
ν«ί ύποισδήποτε σαβαρές καί θά
πρέπει νά κινήσονν τό έΗ'διαφέρον
των αρμόδιον. Γίνεται λόγος περι
«-κατακορύφου πτώσεο)ς» ,τής κινή
σειος, γεγονός πού φαίνεται δτι
δέν άπέχει πολύ τής πραγματικότη
τος. Κα'ι τό «περίεργον» είς την ΰ
πόθεσιν αύτην είναι δτι, ένώ ή τού
ριστική κίνησις — συμφώνως πάν
τοτε μέ τα αύτά στοιχεΐα πού δί¬
δονται είς την δημοσιότητα — πά-
Γονσιάξίι τρομακτικήν αΰξηοιν έ¬
ναντι τοΰ παρελθόντος έ'τονς, έν
τούτοις ή έμπορική κίνησις άκο-
λ.ουθεΐ Αντίστροφον πορείαν.
Έξήγηίτις είς τό φαινόμενον αύ
τό ΰπάρχει — καί μάλιστα Απολΰ
τος ήτιολ.ογηαένη. Διότι, εΐνβ,ι. γε
γονός, δτι ή έμπορική κίνησις τής
Ρόδου σττ)ρίυεται κατά βάσιν είς
ιοΰς ήμεδαπούς ίπΐΛκέπτας, οί ό¬
ποίοι ήμεδιΐίτοΊ, επισκέπται τής Ρό
δου κατά την εφετεινήν τουριβτι-
κήν περίοδον είναι Ασφαλώς όλιγώ
τεοοι Από τό παρελθόν έ'τος. Χαρα
κτηηιστιχ.ώς Αναφέρεται δτι κατά
τύν μήΛΐι Ιούλιον 1971 επεσκέφθη
σαν την Ρύδ»ν 7.220 ήμεδαποί, οί
όποΐοι έπραγματοποίιηοοτν 47.063
δι«νυκτερΓΐ>σ€ΐς, έναντι 9.354 ήμε
δαπών μέ 59.722 διαννκτερεΰσΐΐς
τόν "Ιούλιον τοΰ 1970 καί 10.375
ήμεδαπων, μέ 68.97(5 διανυκτερεύ
σεις τόν Ίούλιο.' τοΰ 1969. Ή
έμφανής μείοσις τοΰ Αριθμοϋ τίόν
ήμεδηπον έπισχ^πτον, είχεν ώς
συνέπειαν καί την μείωσιν τής έμ
πορικής κινήσεοις τής Ρόδον.
Γενιικ(7)ς, ή μείιοσις αύτη έπη
οεάϊει μεγάλον Αριθμόν καταστη-
μάτίον τής πόλεώς μας. Καί σνγκε
κριμενως των κ<ιταστημάτων έκ«ί ν(κν πού κρατοΰν τα νήματα τής οίκονομικής ζο>ής τής Ρόδον, δη¬
λαδή καταστήματα ίκρασμάτοιν,
νεωτεοισμών, ·το)λήσεος ποτών, ύ-
αλικών κ.λ.π. "Οπως είναι γνω¬
στόν, ή Ρόδος λόγω τοΰ είδικοΰ
δασμολογικοΰ καθεστώτος παρου-
σάίΐει μίαν αίσθηιτήν διαφοράν είς
τάς τιμάς ποιλήσεως των είδών
προελεύσεοις έξοιτερικοΰ, πράγμ«
πού έποιφελοΰνται οί ήμεδαποι ε¬
πισκέπται (τυνδνάί:οντες τάς διακο-
πάς τίον μέ Αγοοάς είδών μέ φθη-
νάς τιμάς.
Ή πτώσις τής -ε^ιπορικής κινή-
σεο>ς τής Ρόδου Λποδρικνΰσει καί
μίαν φοβερή όντως Αλήθεια, ή ό¬
ποία θά πρέπει νά βάλη είς πολ¬
λάς σκέψεις τους Ασχολ.ουμένους
μέ τύν τονς τοΰ Α¬
ριθμόν των ήμεδαπων έπισκεπτών.
Κα'ι σιιμπεραίνεται «ι'ικόλο>ς δτι ά¬
πό την Ρόδον λίίπει ό τονρίστας
τής ύι)>ηλής ή ί'στο) καλής είσοδη-
ματικής τάξεως. Τό πώς θά προσ-
ελκνσθή ό τοΐ'ρίστας αύτάς, είναι
όπωσδήποτε έ'να δύσκολ.ο θέμα.
«Άπώθησε», λοιπόν, ή Ρόδος
τόν έσο>τε.ρικόν τουοισμύν; Βεδαί
(ι>ς, άλλά δεί· μποροΰσ« νά γίνη
διαφορετικά. Τα ξένα τονρστικά
πρακτορεΐα ((οοντίζονν Από τοΰ
προηγούμενον ετονς νά κλ.είσουν τα
δ(,)ιμάτια είς τα ξενοδοχεϊα διά
τούς πελάτας τιον τοΰ εξωτερικόν.
Κ αί έπειδή ό τονρισμός τής Ρό¬
δον κατά ποσοστόν 95% είναι όμα
δικός, δέν ύπάρχουν περιθώρια διά
τούς μεμονο>μένονς το»ρίσιτ(ΐς πού
έ'ρχονται τοϋς μήνας Ιούλιον καί
Αυγουστον. Οί ξενοδόχοι εστο) καί
μέ πο/Λ χαμηλάς τιμάς προτιμοΰν
νά ρχοι>ν πλήρη τα ξρνοδοχεΐα
Τ(ι>ν άπό τοΰ Μάρτιον μεχρι τα τέ
λη τοΰ Νοέμβριον, παρά νά περιμέ
νοΐΎ νά δοτ'λέτ|>οι»ν τούς δύο μήνας
τής αίχμής. Κατά συνέπειαν, ό έ
σιοτερικός τουρισμύς —πού εΐνα.
καθ1 ολοκληρίαν άνοργάνοιτος— α
πεμακρΰνθη άπύ τήνι Ράδον καί
οίίτο) εδημιουργήθη κάιποια κρίσις
είς τύ εμπόριον τής νήβον.
Γ. ΖΑΧΑΡΙΑΔΗΣ
ΑΝΕΧΩΡΗΣΕΝ
ΕΙΣ ΧΑΛΚΙΔΙΚΗΝ
Ο κ. ΜΠΑΛΟΠΟΤΛΟΣ
Ανεχώρησεν είς Χαλκιδικής ό
Γενηκός Γραμματεύς τοΰ ΕΌΤ κ.
Μιχ. Μπαλόπβνλος, βυνοδευόμενος
άπς ΰπηρεσιακοϋς παράγοντος,προ
κ.ειμένο> ά έπι θεωρηθή τα άνε-
! γειρόμενα τουριστικά συγκροτήμα
Ι τα Σιθωνίας κα'ι Κασσάνδρας.
ΑΚΥΡΩΣΙΣ ΣΥΜΒΙΒΑΣΜΟΥ
ΚΑΙ ΑΡΘΡ. 65 Ν. Δ. 3323)55
Ώς καί είς τό σημείονμα τής 17.
; 71 έγοάφομεν ή προστασία τού
βνναινέσαντος είς την διοικητικόν
Βΐίλνσΐν τής διαφοράς (συμ(ίι(ία-
1 σμόν) καθίσταται προβλ.ημα,τική
■^ μρτά τί| διεύθυνσιν τής έννοί
«; τού όριστικοΰ (ρύλλου έλεγχον
χ«β' οί δύναται νά Ασκηθή ή αί
τικη; άκυοώσεω; Αριθ. «5 Ν. Λ.
,.123155
ΊΙ πλάνη πϊρί τό δίκαιον ή τα
πράγματα μή σννιστώαα αϋτοτελή
,ιοού.τόθεσιν Ασχ.ήσεος τή; αίτή-
0£0)ς άχυρώβειος δέν δύναται ·<Ί | θίμελιώση αίτημα όια·ρρήιξεο)ς τού | χατβοτΐΛθέντος συμί>ι6ασμοΰ, έ-
' «ν τό (Χ ταύτης (πλάνης) έπε/Λόν
άποτέλεσμα δέν συναρτάται πρός
τινά των έν παραγ. 1 ρηθέντος άρ
θροΐ' καί υπό στοιχεϊα α' — ε'
,ττοιοτικώς Αναφερόμενον λόγΐυν
ι "Ετερον φρηγμόν π<>ύς τή κα-
τίί<θι·νσΐ'ν' ταύτην θέτει ή αυστη¬ ρώς σνσταλτική έρμηνεία των ώς ; άνεω λόγων άκυρώσειος, άποκλεί οι·σα την οΰσιαοτικήν έπανεκτίμη βιν τής φορολ.ογητέας ί'.λης έπ' εϋ καιρία τ*ίζ άσκήσεως τού οίονεί μέσον τής αίτήσεος άκυ- κτω .-ΐροελεύσει τής προθεσμίας ά οχ.ήσεω·ς τΛν ί'.δΐκο'ν μέσΐιΐν — συνδέεται μέ την αδυναμίαν άνα- κλήοειος αυτής καί ούχι μέ την έννοιαν τοΰ δεδικασμένου, όπερ προϋαιαθΙε(τπ ό^ιφφάν κιαταστά- σαν .ιροηγονμέν<ος Ινδικον. Πέραν τούτω·, άπό τής έφαρ- μογής ιτοΰ Κώ5ικος Φορολογικής Διχονομίας ρυθμίοαντος τα τής ά- σκήσεως τοΰ ίνδίκου μέσου τής άναθεωρήσεοις κατ' εντελώς διά <τ.ορον τρόπον τοΰ πρότερον ίσχΰ σαν,τος έξΓλιπε-ν' ό λόγος τής υ¬ πάρξεως ένιαίας καϊ όμοισμόρ€ρου {•ρμητείας καί δή .τρο<ττιρμοα;μρνης είς τον χαρακτήρα τού ένδίκου τούτου μέσον. Άλλά τό 0;·μα τής άκνρώσε ος τοΰ σνιμ6ι6ασμοϋ λόγω πλάνης διαι.τέρος άπασχολοΰν την1 πράξιν χρήϊει έξετάσειος καΐ έξ έ-τέριον πλευοων δι' ί! ναί θά έπανέλθ(ΐ)- μεν. ΣΩΤ. ΑΝΤΩΝΙΟΤ Ονίθ), αΐτημα τοϋ φορολ.ογονμρ νοιηερ ι έπι·στροΐ|ής φόρον κατα- 6ληθήτος άχρροίοτήτως, λόγω πλά ■νης οννεπαγάμενον νέαν έρευναν ,τραγματικών Λερ.στατικών καϊ άλ ?.«ίαν ονβΜΜττικήν κρίσιν τής σνμ Ιίατιχοι; π-εραιοθκσης υποθέσεως, ίιέν εύρίβκει ερισμα οί'ιτε είς την διάταξιν τής παρ. 1α άρθρ. 65, ά ναφεροιμ*ίνη>ν> είς την ακύρωσιν
('γγραφιις δι' έλλειψιν φορολογι
χή; υποχρεώσεως, ουδέ είς την
τοιαύτην «πό πτοιχ. 1ε προσβλέ-
Λθνβαν την ακύρωσιν, λόγοι ίσφαλ
μένσυ προσδιορισμόν τού είσοδή
ματος καί τοθ ιλ' αύτοΰ άιναλο
γοθντος φόρον.
Είς την διαμόρφο>σιν τής έρμη
νιίας ταύτης σννετέλεσε τό γεγο
νό; ότι υπό τό κα&εστώς τοϋ προ
κιχύβαντος διακίου τό άμιγώς Ιν
Οικον μέσαν τής άναιθεωρήσεοις ή-
οκρίτο διά τού; αύτονς λόγοτ·ς δι'
ο?; καί ή αίτησις άκυρώσεως. Ό
χαρακτήρ τοΰ ένδίκου τοτου μέ¬
σον — χωροϋΛτος κατά τελεσιδί
κου διχαστικής Αποφάσεοις — έπέ
6<ιλεν δ,τως οί ώς δνο) λόγοι άκυ ρώσεως έρμηινευθοϋν κατά τρό¬ πον άποκλείοντα την νέαν ούστα στιχήν κρίσιν τής έκδικασβείσης ύ ,ιοθΕσεοις διότι άλλοις ή άρχή τοΰ όίδιχασμένου θά διεσπάτο είς εΰ- ',Έϊαν κλίμακ«, προσέτι δέ θά έ- δημιουργεΐτο δΐΗαιοδοσία είς τρΐ τον βαθμόν κατά παράβασιν των όςκσμων τοΰ πιαρ' ημίν ίσχύοντος ί.ιν.ονομι*οϋ συ<ττήματος — προ Λλίποντος δύο βαθμούς ούσιαστι ζή; κρί<*εο>ς.
Άλλ' δν ή ςρι>σις τοΰ έν λόγίι
ίνδίχου μέσου ίπέτ5αλ* την διάκ<π , »ΐν μεταξύ τνπικής καί ούσιαστι κης πλημμελ^είας τής φορολογικής ίγγραφής, δέν δύναται νά λεχθΐ τοΐαο καί διά την αίτησιν άκυρώ οεως ήτις έχουσα ώς αντικείμενον δκχχητικήν πράξιν κα'ι ούχι δ-ικα κιχήν απόφασιν, δέν τελεί υπό τοϋς προεικτεθέντες δικονομικσύς ^ριορισμονς. Τό άπρόσβλητον τής ίιοικητικής πράξειος — έν Απρά ΠΕΡΤΕΡΓΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΑ ΦΑΙΧΟΜΕΝΑ Ο ΧΡΥΣΟΣ ΤΟΥ ΡΗΝΟΥ ΒΡ ΣΚΕΤΑΙ ΤίΐΡΑ ΣΤΟ ΗΤΥίΣΕΑΝΤΟΡΦ Αυτή ή ποΑΐτπα έ'χει συγκεντρ ώσει τρομ·ερήν < ίκονομική δύναμη. Γιά νά αντιληφθή κανείς γιατ'ι τό μάοκο είναι τό ίσχνρότερο νομι σμα στόν κόσμο, φθάνει ά κάνη μιά βόλτα στήν Καινιγκασαλλέε. Το Ντύσσελντορφ γιά τούς κα- Τό βασανιστικό δίλημμα τού τοι-κους των υπόλοιπον πόλ.εον τής Ντύσσελντορφ, τί Ακριβώς νά κά Δυτικής Γερμανίας,, ποΰ τό κυττά- νη τή δύναμή τού, §εκινάει καί (τε- ι,οτίν μέ άνάμεικ.τη ζήλεια καΐ περι- λειώνει στήν έκλεκτή αυτή κοινο>
φοονηση, είναι «.Ό χρυσός τοΰ νία τού. Τα μέλη της δέν μποροΰν
γΓ?1>> , είίκολα νά ξεχάσουν δτι γενεές ό¬
ϊ α πλουτη τής πό/χος αυτής, λύκληρες των έκλεκτών αιύτοϊν «ό-
το>ν 700.000 κάτοικον, είναι τα νομάτων» τοΰ Ρούρ, οί Κρούπ, οί
πιά χτνπητά καί /τα πιό άπιεριάρι- Τύσσεν, οί Φλίκ, οί Μάννρσμαν,
στα σ' όλόκληρη τή Δυτική Γερ- έ'φερναν άμεσος στύ μυαλύ την
μανία. Τό Ντυσσελντορφ είναι ή είκόνα κάτι κοιλαράδθ)ν, άντιδρα
προΐΛ.,ποποίηση τής Νεμέσεος τής στικών, ώς τόκ.όκ.καλο, κ,εφαλαιο
Γρρμανίας, τοΰ λεγόμενον «γερμα- κοαιτών, πού έξονσίαξαν την παγ-
νικοΰ θαύματος·» καί ό ρυθμός τής κύσμια Λγοοά μέ τα «'καοτέλ» τους
ζωής τού μπορρϊ νά χρησιμοποιή- τική σκιά.
■ς γιά δλη Πιό ένοχληπική είναι ή άνάμνη-
ση τοΰ υιομηχανικοΰ όμιλον τοΰ
θή ώς μέτρο
την ΰπύλοιπη Γερμανία.
"Οπω.; καί σέ όλόκληρη την π«- 1930, τάτε πού τό Ντύσσελνταρφ
ριοχή «την δποία άνήκει, στύ Ντνσ ηταν τό κέντρο των «ιομηχάινον,
σενιτορφ εχει συσσικρενθή μ(α ν- ποΰ συνωμυτοΰσαν γιά νά φερουν
Πολλ-οί
πέοογκη οϊκονσιιική δΰναμη. Γιά τόν Χίτλερ στήν έξονσίιι.
νά αντιληφθή κανείς γιατί τό μάρ άπ' αύτούς δικάσθτρίαν έ
έν <τυνε- ΦΟΡΤΙΑ ΚΡΕΑΤΟΣ ΑΠΟ ΤΗΝ Ν. ΖΗΛΑΝΛΙΑΝ Συνεχίζεται ή άφιξις (Γορτίων κρέατος έκ Νέας Ζηλανδί-ας. Κα¬ τά τό τελευιταϊον δεκαήμερον αφί¬ χθησαν δΰο φορτηγά, τό «Ίσέ- νις» μέ 2.000 τόννονς κ<α τα «Έ πάϊρ Στάρ», μέ 2.100 τόιννους (ρορ τίου μέ άρνάκι Νέας Ζηλανόίας. 2.403 ΙΙΛΟΙΑ Ο ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΕΜΠΟΡΙΚΟΣ ΣΤΟΛΟΣ Είς 2.403 πλοία, όλικής χωρη¬ τικότητος 14.457.695 κόρ<ι>ν ανήλ¬
θεν ή δύναμις τοΰ ελληνικόν έμπο
ρικοΰ ιττόλου, κατά τό τέλος τοΰ
μηνός Απριλίου 1971, έναντι 2.
175 πλοίοιν όλικής χωρητικότητος
12.066.502 κόρο>ν τοΰ άιτι στοί-
χου μηνός τοΰ ε τους 1970, συμφώ
νως πρός στοιχεϊα τής Ε—ΤΕ.
Οϋτο) εσημειώθη αύξησις κατά !
228 πλοΐα όλικής χο>ρηιτικότητος |
2.391.193 κόρο)ν. Έκ των στοιχεί Ι
(όν τής απασχολήόσεως των 'Ελλή
νοΛ· ναα|τικί7)ΐ" είς πλοΐα υπό ελλη¬
νικήν μόνον σημαίαν των 100 κ.
ο.χ. καί ανο> προκύπτει δτι κατά ,
τόιν μήνα Φε6ροι>άοιον ε. ρ., οί έρ- '
γαζόμενοι τής κατηγορίας αυτής
άνήλθον ®ΐς 49.154 έναντι 43.825
τοΰ άντιστοίχου μηνός τοΰ ίτοι»ς
1970.
κο είναι τό ίσχυρύτερο καί τό πιό χεία ώς έγκληματίες πολέμου καί
περιξήτητο νάμισμα στό κόσμο, δέ άναγκάσθηκαν νά λογοδοτήσοιιν
χρειαζεται νά ιΐάη πιό πέρα άπό νιά την οίκοινομική έΛ'ίσχυση .τού
τό ΧτΓ<τ<τελιτορφ. Οί τράπεζε; προσέφεραν στό στ,ρατιωτικό μηη καί οί αϊθουσες στιμβοιιλίων είναι χανισμύ των Ναα, κ«ιθώς καί γιά τα χειοοπιαστά σϋμδολα τής 6ιο- τό δτι προελάμθαναν ίργάτε; υπό μηχανίας, πού δεσπόξει στή ζο)ή συνθήκες δουλείας. τής Δυτικής Γερμανίας, ξαναδί- | Τύ άποτέλεσμα ήταν, ό'τι στίς νοντάς της ρωμη κα'ι διεθνή άνα- μέρες μας, πολλοί άπύγονοι τώιν παλαιών αυτών οίκογενειών, άφη- ιό Ντόσσρλντορφ, <ταν στά χρρια μιάς νέας, μεταπο- δπως καΐ σέ όλόκληρη άλλωστε τή λεμικής γενιάς έπαγγελ.ματιών δι- γινχοριση Καί Γερμανία, πλανιέται ή άπειλ.ητική σκιά ενός πράσφαιου άκόμη παρελ θόντος, πού γεν·άει Λνησΐ'χίες καί άπορίες γιά τα πώς θά χρησιμο- ποιηθή ή δύναμη αυτή. 'Η πολυτεία άπολαμδάινει τα πλούτη της καί, την καλοπέρασή της, δέν ^χθΛν δ ΣΥΝΕΣΤΗΘΗ ΒΠΙΤΡΟΠΗ ΠΡΟΣ ΜΕΛΕΤΗΝ ΘΕΜΑΤΩΝ ΤΟΤ ΛΙΜΕΝΟΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ Διά κοΐ'νής ι'ιποφάσρίος των {»- πονργων Συντονισμοϋ καί 'Εμπο- ρικής Ναυτιλίας οννρστήθη επιτρο πή διά την μελέτην των θεμάτων Γθΰ Λιμένος Πειραιώς. "Εργον τής επιτροπής ειδικώτε¬ ρον, θά είναι ή μελέιτη τής όρθολο γιστικής όργανώσειος τοΰ λιμένος άπό απόψεως τιμολογίον, μέσων έκμεταλλεΰσείος καί έργατοτεχνι- κοΰ δυναμικόν (μισθοί, ήμερομί- σθια, άριθμο'ι, ϊργατων κ.αί τεχ'Μ- τών), ώς καί των τρόπ'ον ε.φα τού Αγώνος διά την εθνικήν
^ΐ ανεξαρτησίαν. Μετ1 εύλ.α6εί
"5 δποτίουν φόρον τιμής αί βημε
ίΐνοί γενεαί των 'Ελλήνων είς
τοιι; ένδόξους ΐΜίχητάς τοϋ 1821,
** Εί; δλους έκείνους, οί ύποΐοι
V*
τή-ν άκλ.όνητο'ν πίστιν είς τα
■ΤίΛΟωμένα τοΰ "Εθνους καί ίμ-
Τ*Οθύμ,τνοι υπό υπέροχον πνενμα- |
Το; ίθελοθυσίας έχάρισαν είς ή- ]
Ι'ϊ; την ελευθερίαν".
Μέ δικαιολογημένην ίιπερη«("άνει
"ν δυνάμεθα, σήμερον· νά ΐπιοκο-
^'ΐι-μεν τα Εκτοτε έπιτελεσθέ>τα
^5 τον οΐκονομικάν, κυρίοις, το-
('Ε'ι. Ποάγματι, αί πρύοδοι είς τόν
Ι()ΜΕ(ΐ τούτον είναι τόσον μεγάλαι,
ΐιισΐΕ νά μεκοθή ονσιοιδώς τό τε-
θάστιον χάσμα τό οποίον έχώριζε
10 όΐ άπελευθερο>θέν μικρόν
άπό τάς προηγμενας χώ-
<«; τής Λύσεως. Ή πορεία τοΰ "Ε'θνοτ'ς μέχρις '''ον φθάση είς τό σημείον τουτο, "'ν ήτο εΐίχερής. Ή προσπαθεία τ'»ν μέχρι των άρχώνι τοΰ παράν- τ^? αΐώνος έλληνικών γενεό>ν ν.α-
■ΈΤρινε κυρίο)ς είς την αινοικοδό-
μΐ)σιν έκ των ρριειπίοιν, τα όποΐα
^Τρλιπεν δ πολυετής αγών διά
Τ'Τν εθνικήν ανεξαρτησίαν, καί την
δ'θργάνωοιν σι>γχρόν<ον κρατικών ""ηοεσιων κ«1 μιάς καλώς λειτουρ Υοί'σης ο'ικονομίίΐς. Ή πρόοδος ή- Το βοαδεΐα καί δλ.ματα έπραγμα- τι>!ΐοιοΰντο μΟΛ-ον χάρις είς την
'ι(ιθμΐίΐίαν επέκτασιν καί πληθυ-
"ΐίΐηκήν αύξησιν τής Χώρας.
Κατά την επομένην περίοδον,
Γ ο.τοία όρίϊεται κατά την άρχήιν
"•«ι τ,1, τίλος Από τοίις Βαλ.καν»-
"Λί': Πολέμονς ν.η τόν Β' Παγκό
"Ιιιην ΙΙόλρμον, Εσημειώθησαν, Αν-
Ο ρίΐγδ<ιϊαι έξελίξει; με βάσιν την απελευθέρωσΐΛ τής Βο- ρείου "Ελλάδος μέχρι τοΰ "Εβρον. Αί πολ^εμικα'ι περιπέτειχα δμΐι>ς μι¬
άς δεκαετίας καί ή είσροή πλέον
τοΰ ενός έκατομμυρίου προσίρύγων
έκ τής Μ. Άσίας καί Ανατολικήν
Θράκης επέφερον έπίσης βαθυτά-
τας δια6ρο)τικάς μεταθολ.άς είς
την κοινο>ικήν καί οικονομικήν
ξ(ι)ήν τοΰ τόπου. Ή έποχή τοΰ με-
σοπολέμου, άλλωστε, εγνώρισε την
μεγαλυτέρ<χν αίκοΛοιμικήν κρίσιν τής '.εωτέρας ίστορί.«ς είς παγκό¬ σμιον κλίμακα, ή όπο!α δέν άφη- σεν άνεπηςέαστον καί την ελληνι¬ κήν οίκονομίαιν. Μετά την (ίραδείαν καί επίπονον έπούλ.ο>σιν των έκ τοΰ τελεντοάου
Πολέμου πηγών, ή Ελλάς έπρα-
γματοπαίησε κατά τάς τελευταίας
δΰο δεκιαετίας πεοίπου, ταχεϊαηΐ
τεχνολογικήν κα'ι οικονομικήν πρό
οδόν, ανταποκρινομένην είς την
μεταπολεμικάς διαμορςχυθείσαν εν
νοιαν τής οίκο·, ομικής άναπτΐ'ξε-
οις. Βασικόν προωθητικόν παρά-
νοντα τής άνα.ττύξε(ΐ)ς αυτής δέν
άπετρλει πλέον, ώς μέχρι των πα-
οΓίιμονών τοΰ Β' Παγκοσμίου Πο¬
λέμου, ή πληθνσμιακή πίεσις, άλ¬
λά ή δημιουργία τής απαραιτήτου
ΰποδομής, Ιδίως είς τούς τομεΐς
ίξηλεκτρισμοΰ, τόίν συγκοινο>νιων,
τίόν τηλεπικοινωνιών καί τής τε-
χνικής παιδει'ας.
Μέ έμπιστοσΰνην καί δικαιολο¬
γημένην αισιοδοξίαν διά τό μέλ-
λον τής Χώρας έορτάξεται εφέτος
ή 150εττ>ρίς τής 'Εθνεγερσίας, διά
τι ήδη έιξησφαλίσθησαν οί δροι καί
αί προϋποθέσεις διά την συνέχισιν
τής ταχυρρύθμου Λναπτί'ξεοις τής
Χώρας χάρις είς την υπό τής 'Ε-
θνικής Κυβερνήσειος χαραχθείσαν
κη έφαρμοσθεϊσαν μέ συνέπειαν
οικονομικήν πολιτικήιν.
(«Οικονομικαί έξε λίξεις»)
μος άκόμη διευθετηθή οί πολιτι-
κές κα'ι κοινιονι/ϊς εύθΰνες πού πε-
ριστρέφονται πάττοτε γύροι Από
τό χρήμα. Πρόκειται πε,ρ'ι ενός φαι
νομρνου, πού Αρκετοί Γρρμανοί
στοχαστές όνομάξουνι «εθνική Α
σθένεια»· τό Ντυσσελντορφ φαίνε
ται δτι αρπαξε τό μικρόβιο στήν
πιό σοΰαρή τού μορφή.
Ό κυριώτερος έκπρόσο>πος τοΰ
γερμανικόν μυθιστορήμοπος, ό
Γκοΰντερ Γκράς, δέ μπορεΐ 'νά υ¬
ποφέρη κδν τό μέρος αύτό. Στό
«Ταμποΰρλο» τού ξετινάζει, μέ μα
νία διαστροφής, τα βασικά χαρα-
κτηριστικά τής πόλεο)ς. "Εχει μιά
σκηνή σ' ίνα καμπαρέ τοΰ Ντυσ¬
σελντορφ, δπου οί θαμώνες πλη-
ραΛουν τεραστία ποσά γιά ν" ά-
κούσοτ*ν θλιβερή μουσική. Καί
μασσοϋνε διαρκώς ώμά κρεμύδια
γιά νά μποροΰν νά οίκτίρουν τούς
ιΐξιοδάκρυτους ίοιτούς τους.
ΤΟ ΒΑΣΙΚΟ ΟΡΜΗΤΗΡΙΟ
ΟΙ δωιφημισιτικές έταιρίες τής
, Δ. Γερμανίας, ΰλ.όκληρες βιομηχα-
| νίες, πού έ'χοι>ν τύ Ντύσσελντορφ
ώς βασικύ όρμητήριο, έ'χοΐ'ν πιάσει
κ<ιλή θέση γιά τύ θέαμα των περι- ' ουσιών των ίδιοκτηβιών καί των κεφαλαίων πού ξοδενοιν'ται ή άνιταλ άσσονται μπροστά στά μάτια τους σ' αυτήν την πόλ.η, σέ εΰρεΐα κλί- μακα, άλλά καί σέ κλειστύ κι'ικλο σιιγχρόνιος. Τό ΝτύσσελΛΐτορφ ε¬ χει πράγματι, τούς περισσότερους έκατομμ,υριοΰχονς άπο όποιαδηπο- τε άλλη γερμανικτι πόλη. Μέ βάση τίς κατά κεφαλήν ί- διοκτησίες στοϋς πολϊ.τες τού Ντύσ σελντορφ Αι ήκιΐι^' τα πιό πολλά Ι σπίτια, τα πιό πολλά αΰτοκίνητα, ; Ιδιωτικά Αεροπλ.άνα, κατοικίδια καί, οί περισσότερες συοκευ- ε; τηλεοοάσεως. 'Εδώ γίνονται έ- .•ηίσης καί οί πεοισσάτερες Αγορα- πθ)λησίες τής Μερσεντές - Μπένζ (ΐθθ, τής τεραστίας αυτής λιζονζί ν«ς (χαϊδεντικά τή λίΛ·ε «ή μεγά- ! λη», πού είναι ϊύ {Ίι|!ΐστο σύμβολο κοινοινικής προβολής γιά τό μεγα- λόσχημο Γερμανό καταναλιοτή. . Άκόμη καί οί δρόμοι καί τα σπίτια, καθρεφτίζοιιν τή λάμψη τού χρήματος. Τό Ντύσσελντορφ, 3- πος κ*ίί οί περισσότερες μεγάλες γρρμανικές πόλεις, (ίομβαρδίστηκε Αλύπητα οσποι· νά γίνη σ(ι>ρός Α¬
πό έρείπια, κατά ιτή διάρκεια τοϋ
δρυτέρου παγκοσμίου πολέμου.
ΓΊ·θΐ'.ιτών ίπιχειρήσεων, σάν τόν
Μπάϊτϊ, τή ρι'Όμιση των ύπσθέοε
ν των βιομηχανίαν τους.
ΓΛΤΚΕΙΑ ΖΩΗ
Οί παλαές οικογενείας άφισαν
λοιπάν, κατά. μέρος τίς δοτΛειές
κ·αί προτίμησίν τή γλιικειά ίδιωτι
κή ξθ)ή, οί ρταιρίες, δμο>ς, μέ τα
τους, συνεχίζουν την αΰ-
τύνομη πορείοι τους. "Οπως πολύ
ίτοιστά λέγει ή Γκίχμπριέλ.ε Χούκρλ
ή πιό γνωστή οίκοδέσποινα τής εκ
/.εκτής κοινιονίας:
οικογενειες
δέν εχοτιν πλέον καμμία σημασία.
οί έταιρίες, δμοις, εχοιηι καί παρα-
έχονν».
Παρά την άπαγόρΓΐιοη ίξοπλι-
σμοϋ πού έπέ6αλ<4ν οί Σύμμηχοι καί παρά τή μεταπολεμική κατα- κραυγή καί άπαίτηβη νά διαμελί¬ ση τό σύνθετο όιαμηχανικό συγ κ·ρότημα τοΰ Ρούρ, παρατηρεϋται σήμ-ερα αιά άναγέννηση των με- γάλοιν έταιριών τής περιοχής,ποϋ τίς κάνει πλονκτιώτερες κα'ι κώτερες παρά ποτέ. "Ενα άλλο σημάδι <τοΰ δτι τό Ντύσσελ.ντορφ ξεφεύει Από τίς πά λιές τού συνήθει ε ς τοϋ «κλειστοΰ κύκλον», είναι ή έμφάνιση στόν ό- ρίζοντα πολλών κτιρίΐι>ν μέ έπι-
γραφές, οπο>ς ΙΒΜ, 3Μς, Τσέϊς
Μ<ινχάτταν καί Φούτζι Μπάνκ. Τό Ντύσσελντορφ ετσι ενα μέρος τού ίστοΰ των υπέρ ρθνικΛν έπιχει.ρήσεο>ν, ποϋ ξεπερ
νντας τα έθνικά σΰνορα ξαπλώ€-
ται άπό τίς Ήνομένες ΙΙολιτεϊες
ώς την Ίαπιονία, διά μέσου τής
Δ. Εύρώπης.
Αύτό πού έ.τ.έτηεψε στό Ντυσ¬
σελντορφ ά μην καταλήξη σαν δ-
λα τα άλνλα ϊπαρχιακά έπ:ιχειρημα-
τικά κέντπ ι, ιΤναι τό πραγματικό
βάρος τής πίζουν ώς «νεοφώτιστους», δί-
χο>ς έλπίόα άναγκ'ίΐίρίσεως, οί κά-
ιοικοι τοΰ Χτι'σσελντοοφ Αγωνιοΰν
νά άποδείςοιν ότι τό νά είναι κα¬
θείς πλοΰσ,(;ς δέ σηιμαίινβι άναγκα-
στικά δτι ΓΪναι καί 6άρ6αρος.
ΑΝΤΑΓΩΝΙιΖΕΤΑΙ
ΤΟ ΒΕΡΟΛΙΝΟ
Χάοις σέ αυτή την Λ<τίγ«στη έ- πιθΐ'μία έν.κεντρικότητας κα'ι χά¬ ρις στήν Αγοραστική ίκανύτητα τής οΐκονομικής τον «Αςρόχ.ρεμ:ις>
ή πόλη τοΰ Ντνσσελντορφ ήρχισε
νά Λνιταγιονίξεται, ώς Γσος πρό;
ίσον, τό Βρρολίνο, ώς πόλ-ος ελ-
ξριος των καλλιτεχνών καί των σνγ
βλέποντας ότι θά άνεβή μιά μερά
2τήΐι Λνοικοδόμη,σή τού δόθηΐκε ι
ήιαιίτεηη ?μτταση στ'ις πΐύ μοντέρ-
νες, γυάλινες κατασκευές κα'ι στήν | ,οι πού σαν τόν"Γχ.οΰντερ Γκράς,
όρθολογισ-τική διάρθριοση τού χώ , παοαμρρ.'ζονν τό φαινόμενο τής
γραφρο)ν. 'Τπάρχονν Γ)έ6αια, έκεΐ
ρον, ετσοι δπου μεγάλες καί διαδο-
χικές ζώνες πράσινου ντΰνοΐ'ν τα
ίπιβλ.ητικά κτίοκι.
Οί κάτοικοι τού Ντί'σσε?νιτορ<ρ χ.αμαοώνονγ πεοισσόιΐερο Από δλα, την Καινιγ-κσαλεε τους, τή μΐγά- λη κεντρική χ.αί καταπράσινη λρο- φόρο, πλάτος 90 μέτρα, πού τή χωρίζει στή μέση μιά ΰδάτινη δια- χοιοιστική γραμμή, μέ Αλ.λρπάλλ.η- λες γέφυρες. Περπατώντας την πά νω κα'ι κάτο) σΐΛ·αντά κανείς μιά σπρά Από δμορφα καί καλοβαλμέ να κ<ιφΐε~ια καθώς καί μερικά Α¬ πό τα πιό έκκεντρικά κα'ι Ακριοά μαγαζιά στόν κόσμο. Ή Καινιγκ σαλέε 6αςρτίσ·τη·<ε ήδη «Τα Ήλύ σία Πεδίίΐ τοΰ 20οΰ αιώνος». Όπονσδήποτε δμο>ς, ή Καινιγκ
σαλλ.έε δέν είναι παρα ή Αστραφτε
ρή καϊ Λπατηλή βιτρίΐα τοΰ Ντΰσ
σελνιτορφ. Άσ/ινοντας κανείς τό
σΐιτοκίνητό τού σ' ενα κεντρικό
δρόμο τής πόλεο)ς, τό προ)ί πρέ-
πει νά είναι βέβαιος δτι τό βράδυ
θά τό ξαιναβρή μ' ενα λεπτό, μ/ιΰ-
ιόρο επίατρ<ι)μα. "Ο,τι δίνει ζο)ή στήν πόλη αυτή, δέν είναι όντε ή έκκεντρικότητα, πού ματαίιος δι- εκδικεϊ, παρά οί καμινάδες πού (ρτύνοι*ν διαρκώς καπνό καί τό βουητό άπό .τίς ΰι|ιικαμίι'ονς πού πα-ραμορφώνουν τα περίχοιρα τής πόλεως. καλλιτεχνικής εκοήξρο>ς τής πό-
λε<ης, Αντιμρτίοπίϊοντάς το ώς μία επί πλέον εκδηλώση, τοΰ σνμπλέ- γπατος ένοχής γιά τα πλοΰτη της. "Αλ.λοι π&Λΐε άκόμη πιό μακριά κ^α ϊίτχυοίξονται δτι ή «έκλεκτή κοινοινία» τοϋ Ντύοτσελ.ντοοφ έν- διαφέρρται γιά την τέχ'νη όπως έν διαςρρρεται κανεΐς γιά μιά καλή το ποθετηΛη των χρημάτων τού —8- ποις δταν άγοοάϊη κανε'ις κάτι ποο η ά;ϊα τον. «ΙΛΕΩΑΗΣ ΧΩΡΟΣς ΠΑ ΕΡΓΑΣΙΑ Οί έπικοίσεις αϋτές εχουν ό- κετή δύση Αληθείας, είναι έξ ϊσου άνα,μφΐσβήτητο ϋτι πολλές σημαίοι»σες ςρνσιογνωμίες τής ση- μερινής καλλιιτεχνικής Γερμανίας, θε(οροΐι· τό Ντύσσελ.φορντ ώς τόν ίδειΰδη χώρο γιά την έργασάι τονς Ό Χάϊνς Μάρκ, τοΰ οποίον· τα πρω τοποριακά έ'ργα έκτίθεΜται στά μον>σιΙα τής Άμερικής καί τής
Εύρώπης, Λεει: «Δέ μπορώ ι ά ζή
σω μακρυά άπό τό Ντΰσσελντορφ,
διότι είναι ή πόλη πού Αγαπά την
τέχνη περισσότερο άπό ϋλες τίς
αλλες στή Γερμανία». Καί ό κό-
μης Βέντ φόν Καλνάϊν, ποϋ διευ-
θύνει τύ εξοχο καλλιτεχνικό μον-
σείο τής πόλεως, λέει: «Εϊμαστε
μιά άνοιχτή πύλη, ό'παΐ' είναι δε-
κτοί δλοι οί ξένοι πού εχουν τα-
λένιτο, δίχο)ς καμμιά προκατάλη-
ψη κα'ι συμφερσντολογία».
Είναι Αναντίρρητο δτι τα πολ.ι-
τιστικά γοΰστα τής πόλειος εΤ«ι
καθολικοΰ ένδιαφέροντος. 'Τπάρ-
έδ(Τ) όλόχ.ληροι καλλι.τεχνιχ.οΊ
θησαυροί άπό τίς πεοίφημες πο-ο-
σελάνες Μά'ισσιν ώ; την κρατικής
ίδιοκ.τησάίς συ/.λογή πινάκί'ΐν τοΰ
20οΰ αιώνος, πού περιλαιμβάνει 89
έργα τοΰ Πάουλ Κλέε, ποϋ έ'μεινε
άρκετά χοόνια Ρτό Ντΰσσελ.ντορφ
πρίν έξορισθή άπό τούς ΝαΓ,ί.
Τό ΰπεομοντέονο Δν.μοτικύ Θέα
τρο, μέ τίς δΰο σκηνές τού καί τα
1.336 καθίσματα, είναι σίγουρα
στή πρώτη γραμμή τοΰ σΰγρονου
εΰροιπαϊκοϋ πειραμίίιτικοΰ θεάτρου.
'Η πόλη διαθέτπ, έξ άλ^λοΐ', μιά
σειρά Από λιτώτερες Αλλά έξ ίσου
έη'διαφέρουσες θεατρι/ές όμάδες,
πού παρουσιάξουν εργα στά είδος
)ν θιάσί'ΐν «δφ Μπροντνουείί».
«ΕΊ'ικιστε ϊδώ Απάνο), στή Βό
ρεια Εΰρώπη, σ-ήν κρΰα τροπική
ξώνη, δποις τή λέμε», μάς έξομολο
γεΐται 2νας «έκλεκτός» κάτοικος
τοΰ Ντΰσσελντοοφ. «Κάνει συνέ-
χεια κρνη, δλα είναι γκρίξα καί
ΠΕΡΙ ΤΟΝ ΔΓΕΘΝΗ ΟΙΚΟΝΟ ΜΙΚΟΝ ΑΝΤΑΓΏΝΙΣΜΟΝ
έκνευοιστικά.
θρο>ποι
"Οταν διαος οί άν-
ε*>>τικό ενδιαφέρον
γιά τίς τέχνες, όταιν εχοι·ν πολιτι-
5^ ουνείδηση, /τ/ποίτα Από δλα αύ-
τά δέν έ'χει σημασία. "Αν νπάο-
χουν αΰτά, τό Νιΰσσελντορφ μπο-
ρεΐ νά γίνη ενας καμβάς δλο χρώ-
ματα μέσα στή γκοίξα μοηοτονία
τής Βόρειας Εύρώπης».
Κάμποσοι παρατηοητές προβλέ
πουν άπό τώρα δτι ί| Βόννη, πού
βρίσκρται 50 χιλ. πιό κάτο), Ακο-
λοΐ'θώντα; τό Ρήνο, στό τέλος τής
δεκαετίας αυτής θά είναι ή Ανεπί
σημη πολιτική προΛενονσα τής Εν
ρώπης. Αΰτό ποϋ ϊσως παραγνοι-
ρίζουν,
δτι ή Γδια «ξελικτική
πος>ρία θά Ανε6ά(Τη .τίΐραλλήλος τό
Ντΰσσρλ.ντορφ στό βά'θρο τής έ-
πιχει«ηαατικής προ>τεΰοτ>σας τής
Γηοαιάς 'Η.τρίριν.
ΑΛΜΑΤΩΔΗΣ
Η ΑΝΆΠΤΤΞΙΣ
ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚ5Σ
ΚΕΦΑΛΑΙΛΓΟΡΑΣ
Τονίζει Καναδός
Δΐ)μοβιογρά({>ος
Την άλματώδη Ανάπτυξιν τής
έλληνικής κιΡφαλαιαγοράς κατά την
επαναστατικήν περίοδον εξαίρει ό
ΚαΜαδός δημοσιογοάφος κ. Ίάν
Βι'ιηρες, είς μακρόν κα'ι έμπεηιστα
τοιμένον αρθρον τού, υπό τόν τί¬
τλον «Αί Αθήναι νεον διεθνές
οικονομικόν κέντρον», είς την έ'γ
κυοον εφημερίδα «Δή 'Οττά-βο.
■•Σίτι'ζρν». Εΐδιχώτερον δ ξέος δή
μοσιογηάφος Λναλΰει τάς τελευταί
άς έϊελίϊεις είς τό Χρηματιστήρι¬
ον Αθηνών, ώς καί τα ληφθέντα
νοιιοθετικά ιιρτηα δ α την "δονίτιν
ρταιριών άμοιβαίθ)ν κΡ'Γ«λα'ον.
Σχετικώς ούτος προσθέτρι δτι ηδη
ίξεδ·;λ.ό>θη ίνδι
ύπ'> τιον |ΐε
γάλον 'Ελλήνιον έ(ροπλιπτών ν.ηι
τ (ό ν χρ»ίΐιατο.τΐΛΤ(οτικών
έξιοτ-εοικοΰ, δπιος σνμμρτάσχουν
εΐςτάς ίδοΐ'θησομένος έν "Ελλάδι
έταιοίας Άμοιβαίων Κεφαλαίων.
Τέλος, ύ Κιπτ/δος δημοσιογοάφος
νπογοαμμί'ςει την ηΰξνμένην είσ-
οοήν ξρνοιν χ.ε(Γαλ.αίιι)Λ·ρίς την 'Κλ
λάδ χ.α'ι την Αθρόαν έγχ.ιιτάστασιν
γραφείο>ν ξρνοη' έμποροβιιμηχ<ινι- κΛν εταιοιων, Ας ν οί ναντιλιακ.ων ίπιχειοήσρίον. ΑΗΜ0ΣΙΕΥΣΙ7ΙΙ0Λ1Γ!!! Φέρεται είς γνώσιν των ΆΕιοτ Διοικήσεων Άνωνϋμων Εταιρειών καί Έταιρειών Περιωρισμένηα Ευθυνής ότι δι" απο¬ φάσεως τοθ κ. Ύπουργοϋ Έμπορίου ύπ' αριθ. 66378)4126 ΐΓ,ς 16)12)65, δημοοιευθείαης είς τό ύπ' αριθ. 960)23.12 65 ΦΕ.Κ. (Δελτίον Άνωνύμων Έταιρειών), όρι'Ζεται δτι δϋνον τοι νά συνεχίοωσι δημοσιεύουσαι εγκύρως τάς Προσκληθείς των Γενικών Συνελεύσεων καί τούς Ίσολογισμούς των δ,ά ιής οίκονομικής μας εφημερίδος «ΟΙΚΟΝΟΜΟΛΟΠΚΗ — ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΟΝ ΚΟΣΜΟΣ-, ώς εγένετο μέχρι τούδε διά τής «ΟΙΚΟΝΟΜΟΛΟΠΚΗΣ» πρό τής συγχωνεύσεώς της. ΑΡΧΙΣΕ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΑ Ο ΝΕΟΣ ΠΟΑΕΜΟΣ ΤΟΝ ΠΕΤΡΕΑΑΙΟΜ Οί πετ«ε>χαοπαραγο>γοί χώρες τή ς Μέσης Άνατολής σχεδιάξοιη' νά άνακαλ.έσονν τίς συμφο>νίιες με
τίς έταιρεϊες πετρελαίου, πού λή γοην τύ 2000
ΛΟΝΔΙΝΟ, Αύγουστος.— Φαι
νομενικά ή διάσκεψη τοΰ Όργανι
σμοΰ Χωρών ΙΙαραγιυγών Πετρε¬
λαίου (ΟΙΙΕΚ,), πού έπραγματο-
Λθ<ήθη στήν Β.ίννη άπό 10 ειος 12 "Ιουλίου, δέν ήτο τίποτε περισ- σύτερο άπό μιά συνάντηση ρουτί- νας. Μάλιστα σέ μιά έβδομάδα πε- ρίπυυ Απύ σΐ),μις)α θά δοθή στήν δη.μοσιότητα £να έπιφανειακά άνώ δυνο Ανακοιν(ι)θέν τό όποϊο ϋποτί θεται δτι θά πεοιρχη τις άπο<ράσεις ;ιού πάρθηκαν σ' αύτην. Δέ. πρό¬ κειται δμιυς νά .τεριληφθή ή σο6α- ρώτερη άπύ τίς αποφάσει ς αύτές πβύ άναφέρεται στήν πρύθεση των ν,οιρών τής Μέσης Άνατολής, με- λ.ών τοΰ ΟΠΕΚ, ιά άνακαλέσονν έ'ο,ς τό τέλος αυτής τής δεκαετί¬ ας δλα τα δικαιώματα Αντλήσεως Αργοΰ ποΐι εχουν παραχι,ιρήσει στ'ις ίταιρίες πετρελαίου. ΘΛ ΕΓΚΡΙΘΗ ι Στό διάστημ ι τοΰ μηνός πού δι&ρρευσε άπύ την διάσκεψη, οί ή- γε'τες των χωρών αυτών, πού στή γλ.ώσσα τού κόσμον τοΰ πετρελαί¬ ου σημαίνει βασικά ό σάχης τής ΙΙερσίας καί ό (ίασιλεϋς Φεί'ιζάλ τής Σαονδικής Άραβίας, εχοιη ή¬ δη ένημερο)θή πόνο) στήν άπό<[α- ση αυτή, την ΰποία, σΰμφοινα μέ όλ.ες τίς ενδείξεις πρόκειται νά ίγκρίνουν. 'Έχοντας πράγματι έπιτύχει ού σιαστική αυξήση τ<7)ν έσόδιον Από τό πετρέλαιο στήν Αοχή τοΰ έ'τους κα'ι γνοιρίζοντες ('ίτι ύπάοχονν τε¬ ραστία έμπόδια γιά νέα «νοδοτής τιιιής τοΰ άργοΰ, Αναζητοΰν καί οί δΰο αλλα πεδία κατακτήσείΐνς. ΙΤροφανής στόχος τους είναι τό άναχρυνιστικό καθεστώς των προ- νομιακών παραχο>οήσεο>ν μέ δλη
την άπαράδεκτη Αποικιοκρατική
χροιά κοί ίστορία τους, ή όποία
άνατρέχει στήν έποχή των Τούρ-
>.οιν σουλτάνοΜ' πού διοικομσαν τό
τε την Μέση Ανατολή.
ΟΙ ΠΑΡΑΧΩΡΗΘΕΝ
ΓΙΛ ΕΡΕΥΝΕΣ
Οί παραχωρήσεις αΰτές είναι
σΐ'μφιονίρς, βάσει των οποίον οί
έται,ρεϊες δύνανται νά ένε,ργήσουν
έ'ρευνες γιά την άνακάλνι)ιη πετρε-
λαίου, τό όποϊο, άφοΰ άνακαλΰ^ιοΐ'ν
α-ι^ροΰν νά διαΡέτοΐ'ν στή Αγο-
οά έναντι καταβολής δικαιώματος
στή χώρα παρ<ίγο)γής γιά κάθ? βαρέλι άργοΰ πού άντλοΰν. Ή νέα πολιτική πού άχολυν&ονν στή,ν προ κειμένη περίπτιοση οί πετρελαιο- παραγιογοί χώρες αποβλέπει στή συοπείρωση αυτών γΰριο Από τόν παραπάνω σκοπό, ειος τό 1979, ό- πότε θά έκ.πνεΰσουν τα προνόμια πού εχει παραχο)ρήσει ή Περσία. Ή Σαουδικη Άραβία καί τό Ίράκ συγκεκριμένα, σχίδιάιζουιν νά άνακαλέσονν εως· τότε τίς κυ- ριώτερες Από τίς σνμφίονίες τους μέ τίς έταιριϊες πετρε/.αίου, παρά τό γεγονός δτι εχουν σννομολ.ογη- θή νά λήξον,ν τό 1999 κα'ι 2000 άν τιστα'χιυς. Ό χρόνος λήξεο>ς των
παραχωρή,σεων τοΰ Κουβέϊτ ΰποτί
θεται δτι είναι τό ετος 2026. Οί
'Άραβες πάντιος σχεδιάϊουν Αψάν
ταστα μέ την ίδέα δτι οί χώρες
ιής Μέσης Άνατολής θά άνθέ-
Εθΐ-ν σέ μιά τόσο μακρά άναμονή.
ΘΑ ΑΛΛΑΞΟΤΝ ΓΝΩΜΗ
Είναι ένδεχόμενο ωρισμένα μέ¬
λη τού ΟΠΕΚ, δπιος ή Λιβύη, ό
Αλλ.άξουν γνώμη καί νά υίοθΐτή-
σονν τό παράδειγμα τής Άλγερί-
ας μάλλον παρά τής Περσίας. Θεο)
ρείται δηλαδή πιθανή ή προσφτ>γ>ι
τοΐ'ς σέ κάποια μορφή έθνικοποιή
(τίίος πολϋ πρίν Από τύ 1979. Κα¬
τά τα φηινόμε,να δμοις, ή πλειοψη-
φία των χ(ι>ο(7ιν - μ ε/.(όν τοϋ Ο
ΠΕΚ θά προβή σέ άπλή Ανάκλ.η-
ση των δικαιονμάτονν άντλ.ήσειος
;:α'ι έμπορίας τοΰ πρτρελαίου, έκ-
μισθιΪΗοντας στήν συνέχεια τίς πή
γές είτε στίς ίδιες τίς έταιρρΐες
είτε σέ όποιονδήποτε ποϋ θά ήταν
ί'τοιμος νά ποοσφρρη τό νψηλότε
Γ·ο μίσθιομα.
Τύ τελευταίο τούτο θά μποροΰ-
σε νά Αποτελέση γιά τοϋς Ιάπω¬
ν ες την εύκαιρία γιά ενα μεγάλνθ
άνοιγμα πρύς Γήν Μέση Ά,νατο-
ιλή·
| "Οταν εκδοθή τύ Ανακοινοιθέν
τής διασκέψεο>ς τής Βιέννης θά
φανή πώς οί χώρες πού έξάγοινν
πίτρίλαιο προετοιμάζο»»ν τό εδα-
φος διά τής χαλαρώσεως των συνη
θισμένο>ν πιέσεών τονς γιά συμμε-
τοχή στήν μεταφο.ρά καί τό μάο-
κετινγκ τοΰ Αργοΰ καί τώ,γ πετρε-
λαιοειδών καί τής συγκεντρώσεο)ς
τοΰ ένδιαφέροντος αυτών στίς πε-
τοελ.αιοπηγες.
| «ΣΤΜΜΕΤΟΧΗ»
Ι ΣΤΙΣ ΕΤΑΙΡΕΪΕΣ
Οί ήγέτες των χιορών τοΰ Ο
ΠΕΚ δηλαδή, θά άφήσοιιν ,νά εν¬
νοηθή μέ κάποια έπιτηδενμένη με-
τριοπάθεια, δτι έπιθι^ιοΰν «σνμμε-
τοχή» καί οχι «ϊθνικοποίηση» των
ξένον έταιρειών. Κανείς, δμως,
δέν είναι τόσο Αφελής ώστε νά
πιστεύση κάτι παρόμοιο καί πολύ
περισσύτερο ενριοπαϊκές έταιρεΐες,
δπιος ή «Σέλλ» καί, ή «ΒΡ», οί
οποίες ώστόσο πρέπει νά άναγνοϋ
ρίσοΐΊν τύ αίτημα τής σιιμμετοχής
μέ την μορφή πού .ιροβάλλεται,
σάν ((άση δηλαδή την όποία πρό-
κειται νά διαδεχθή ή Ακύρωση των
σνμοάσεων. Την στιγμή αύτη, την
πλέον ιΰπρύσδεκτη λ.ύση γιά τα
μέρη, άποτε?νεϊ ό καθορισμός μιάς
σταδιακής σιιιμετοχής πού θά αύ
ξά·,η κατά 10% έτησίιος κα'ι πού
θά έχη σάν τελικό στόχο την ά-
;<ύρο)ση. "Αλ.λιοστε —άρίστύ ή ό'- χι— τύ Λονδίνο δέχεται ήδη δτι ίι σι*μ(κ/σική ήμερομηνία λήξεο)ς των δικακομάτΐιιν των έταιρειών στήν Μέση Ανατολή, χάνει δλο ■/.<ύ περισσότεοο την πρακτική της σημασία κάθε ήμέρα πού περνά. Τουτο βεβαία, δέν έ,θουσιάζει καθόλου τοϋς Άμερικανούς. Τό μεγαλύτερο ποσοστό τ(7>ν κερδών,
είδικώτερα, πού πραγματοποιεϊ ή
άμρρικανική βιομηχανία πετρελαί-
ου στό έξο)τερικό, προέρχεται Από
παραχορήσεις στήν Σαουδικη Ά
ραβία κ.(ΐί γιά τον λόγο αύτό οί
μεγάλες Αμερικανικές έταιρεΓες Α-
πειλοΰν τώρα δτι θά προσφύγονν
στό Άνώτατο Δικαστήριο των Η.
II.
Α., τοΰ οποίον θά ϊητήσουν την
προστασία.
Καθώς δ)ΐθ)ς ή Μέση Ανατολή
δέν πρόκειται νά πτοηθή άπό τίς
άποφάσεις τοΰ Άνοηάτου Δικαστη
ρίου τής Άμερικής, οί Απειλές τους
.τερί δικπστικοΰ άγίόνος καθίσταιν-
ται προδήλαος άρκετά άστοχες. "Ε-
τσι ο')μά τίς χαοακτη,ρίζει ή εΰρο)-
παϊκή βιομηχανία πετρελαίου.
Πράγματι, οί εύρωπαϊκές έται¬
ρεΐες Λντιμετωπίζουν μέ Αξιοση-
μείωτη Αταραξία τύ δλο θέμα. Ή
παγκόσμια ζητήση πετρελαίου προ
βλεπεται νά διπλασιασθή εοις τό
1980 καί δέν Αποκλείεται νά διπλα
σιασθή πάλι εως τό 1985, πράγμα
πού σημαίνει δτι η Εΰρώπη δέ,ν εί¬
ναι σέ θέση πλέον νά Αγνοή τούς
"Αραβες, οί όποίοι κρατοΰν τώρα
έ'να ίσχυρό «άτού» στά χέρια τους.
«Τύ πετρέλ^αιο στίς ήμέρες μας —
ΰπεγράμμισε έκπρόσο>πος βρεταν-
νικής έταιρείας— είναι απλώς τε-
χνικό ϊήτημα έντοπίσεώς τον καί
μετά τοποθετήσεως τού στήν άγο-
ρά. Παρ' δλα αύτά, δμως, στήν
θέση πού βρισκόμαστε, φρονούμε
δτι «ίναι πράγμα άπαραίτηιτο».
ΦΙΛΙΚΗ ΔΙΕΤΘΕΤΗΣΗ
ΙΙάνω στήν παρατήρηση αυτή
ίδράζεται Ακριβώς ή πεποίθηση
τής βιομηχανίας πετρελαίου, ότι
κάποια φιλική διευθετηθή μέ την
μορφή μισθώσεως θά διαδεχθή τό
καθεστώς των παραχιορήσεων καί
ένδεχομένοις θά Αποτρέψη μιά νέα
αυξήση των τιμών, πού ('ιπεδείχθη
πραγμαιτικό μαστίγοιμα γιά τίς έ-
ταιρεϊες. Παρόμοιο σύστημα λει-
τονργεί ήδη στήν ΊνδοΛησία, δ¬
που έθινικοποιηθεϊσες παραχωρή-
σεις μισθώνονται επιτυχώς δέ, σέ
δυτικές καΐ ίαπο>ικές έτωρείες πε
τρελαίου.
Οί εύρωπαϊκές έταιρεΐες είναι
άπολ.ύτο)ς θέβαιες ί!τι θά μποροΰν
νά πο)λοΰν πετρέλαιο γιά Αρκετό
Ακόμη διάστημα. Κα'ι τουτο διότι
ή πνρηνική ενεργεια δέν πρόκειται
νά επηοεάση οΰσκιστικά την άγο-
ρά ενεργείας ποί,ν πίΐρέλθοτ*ν τού
λάχιστον 10 ετη. Κάτο Απύ τίς
συνθήκες αύτές τό ενδιαφέρον
τους γιά την άκεραιότητα των νο-
μίμον τίτλϋΐ,ν τοΐ'ς είναι σήμερα
μειομένο. Κατευχαριστημένες επί
πλέον μέ την συνεχή άποτυχία των
διαφόρων έθνικών έται,ρειών πε¬
τρέλαιον, πού ποοσπάθησαν νά ί-
δρύσονν οί χώρες τής Μέσης Ά¬
νατολής, οί μεγάλ.ες διεθνεϊς έται
ρεΐες φρονούν δτι, στήν πραγματι¬
κότης δέν πρόκειται ποτέ νά έκ-
διωχθοΰν.
"Εξω άπό την Μέση Ανατολή,
οί περισσότερες παραχωρήσης άν-
τλήβεο)ς πετρέλαιον στήν Βενε-
ζονέλα, λήγονν τό 1983—84. Καί
ή χώρα αύτη θά ακολουθήση προ-
φανώς τόν δρόμο ποΰ δνοιξαν οί
'Άραβες. Ή Νιγηρία, έξ άλλον,
πού κατέστη μέλος τοΰ ΟΠΒΚ
στήν διάσκεψη τής Βιέννης στρέ-
φεται πρός διαφοοετικούς όρίζθιν-
τες. 'Επιδιώκει δηλαδή νά χρησι
μοποιήση τό πετρέλαιο όλιγώτερο
σάν πηγή έξο>τερικοΰ συναλλάνμα-
τος καί περισσότερο σάν πολιτι-
κό δργανο.
ΠΑΡΑ ΤΗΝ ΜΕΓΑΛΗΝ ΤΟΤΡ ΙΣΤΙΚΗΝ ΑΝΟΔΟΝ
ΕΜΕΙΩΘΗ ΕΦΕΤΟΣ ΣΗΜΑΝΤΙΚΩΣ
Η ΕΜΠΟΡΙΚΗ ΚΙΝΗΣΙΣ ΤΗΣ ΡΟΔΟΥ
ΠΟΤ ΑΠΟΔΙΔΕΤΑΙ ΤΟ ΦΑΙΝΟ ΜΕΝΟΝ
ΡΟΔΟΣ — 'Τπάοχει πράγμα-
νι μειΊ'ΐ-σις ίίς τΐ>ν εμπορικήν κί¬
νησιν των καταστημάτο)ν τής Ρό-
δου κατά τό εφετεινόν κα?νοκαίρι.
Οί άνησυχίες πού έκφράξουν οί ί
δΐοκτήτες των ^ιαταστη,μάτίον εί-
ν«ί ύποισδήποτε σαβαρές καί θά
πρέπει νά κινήσονν τό έΗ'διαφέρον
των αρμόδιον. Γίνεται λόγος περι
«-κατακορύφου πτώσεο)ς» ,τής κινή
σειος, γεγονός πού φαίνεται δτι
δέν άπέχει πολύ τής πραγματικότη
τος. Κα'ι τό «περίεργον» είς την ΰ
πόθεσιν αύτην είναι δτι, ένώ ή τού
ριστική κίνησις — συμφώνως πάν
τοτε μέ τα αύτά στοιχεΐα πού δί¬
δονται είς την δημοσιότητα — πά-
Γονσιάξίι τρομακτικήν αΰξηοιν έ¬
ναντι τοΰ παρελθόντος έ'τονς, έν
τούτοις ή έμπορική κίνησις άκο-
λ.ουθεΐ Αντίστροφον πορείαν.
Έξήγηίτις είς τό φαινόμενον αύ
τό ΰπάρχει — καί μάλιστα Απολΰ
τος ήτιολ.ογηαένη. Διότι, εΐνβ,ι. γε
γονός, δτι ή έμπορική κίνησις τής
Ρόδου σττ)ρίυεται κατά βάσιν είς
ιοΰς ήμεδαπούς ίπΐΛκέπτας, οί ό¬
ποίοι ήμεδιΐίτοΊ, επισκέπται τής Ρό
δου κατά την εφετεινήν τουριβτι-
κήν περίοδον είναι Ασφαλώς όλιγώ
τεοοι Από τό παρελθόν έ'τος. Χαρα
κτηηιστιχ.ώς Αναφέρεται δτι κατά
τύν μήΛΐι Ιούλιον 1971 επεσκέφθη
σαν την Ρύδ»ν 7.220 ήμεδαποί, οί
όποΐοι έπραγματοποίιηοοτν 47.063
δι«νυκτερΓΐ>σ€ΐς, έναντι 9.354 ήμε
δαπών μέ 59.722 διαννκτερεΰσΐΐς
τόν "Ιούλιον τοΰ 1970 καί 10.375
ήμεδαπων, μέ 68.97(5 διανυκτερεύ
σεις τόν Ίούλιο.' τοΰ 1969. Ή
έμφανής μείοσις τοΰ Αριθμοϋ τίόν
ήμεδηπον έπισχ^πτον, είχεν ώς
συνέπειαν καί την μείωσιν τής έμ
πορικής κινήσεοις τής Ρόδον.
Γενιικ(7)ς, ή μείιοσις αύτη έπη
οεάϊει μεγάλον Αριθμόν καταστη-
μάτίον τής πόλεώς μας. Καί σνγκε
κριμενως των κ<ιταστημάτων έκ«ί ν(κν πού κρατοΰν τα νήματα τής οίκονομικής ζο>ής τής Ρόδον, δη¬
λαδή καταστήματα ίκρασμάτοιν,
νεωτεοισμών, ·το)λήσεος ποτών, ύ-
αλικών κ.λ.π. "Οπως είναι γνω¬
στόν, ή Ρόδος λόγω τοΰ είδικοΰ
δασμολογικοΰ καθεστώτος παρου-
σάίΐει μίαν αίσθηιτήν διαφοράν είς
τάς τιμάς ποιλήσεως των είδών
προελεύσεοις έξοιτερικοΰ, πράγμ«
πού έποιφελοΰνται οί ήμεδαποι ε¬
πισκέπται (τυνδνάί:οντες τάς διακο-
πάς τίον μέ Αγοοάς είδών μέ φθη-
νάς τιμάς.
Ή πτώσις τής -ε^ιπορικής κινή-
σεο>ς τής Ρόδου Λποδρικνΰσει καί
μίαν φοβερή όντως Αλήθεια, ή ό¬
ποία θά πρέπει νά βάλη είς πολ¬
λάς σκέψεις τους Ασχολ.ουμένους
μέ τύν τονς τοΰ Α¬
ριθμόν των ήμεδαπων έπισκεπτών.
Κα'ι σιιμπεραίνεται «ι'ικόλο>ς δτι ά¬
πό την Ρόδον λίίπει ό τονρίστας
τής ύι)>ηλής ή ί'στο) καλής είσοδη-
ματικής τάξεως. Τό πώς θά προσ-
ελκνσθή ό τοΐ'ρίστας αύτάς, είναι
όπωσδήποτε έ'να δύσκολ.ο θέμα.
«Άπώθησε», λοιπόν, ή Ρόδος
τόν έσο>τε.ρικόν τουοισμύν; Βεδαί
(ι>ς, άλλά δεί· μποροΰσ« νά γίνη
διαφορετικά. Τα ξένα τονρστικά
πρακτορεΐα ((οοντίζονν Από τοΰ
προηγούμενον ετονς νά κλ.είσουν τα
δ(,)ιμάτια είς τα ξενοδοχεϊα διά
τούς πελάτας τιον τοΰ εξωτερικόν.
Κ αί έπειδή ό τονρισμός τής Ρό¬
δον κατά ποσοστόν 95% είναι όμα
δικός, δέν ύπάρχουν περιθώρια διά
τούς μεμονο>μένονς το»ρίσιτ(ΐς πού
έ'ρχονται τοϋς μήνας Ιούλιον καί
Αυγουστον. Οί ξενοδόχοι εστο) καί
μέ πο/Λ χαμηλάς τιμάς προτιμοΰν
νά ρχοι>ν πλήρη τα ξρνοδοχεΐα
Τ(ι>ν άπό τοΰ Μάρτιον μεχρι τα τέ
λη τοΰ Νοέμβριον, παρά νά περιμέ
νοΐΎ νά δοτ'λέτ|>οι»ν τούς δύο μήνας
τής αίχμής. Κατά συνέπειαν, ό έ
σιοτερικός τουρισμύς —πού εΐνα.
καθ1 ολοκληρίαν άνοργάνοιτος— α
πεμακρΰνθη άπύ τήνι Ράδον καί
οίίτο) εδημιουργήθη κάιποια κρίσις
είς τύ εμπόριον τής νήβον.
Γ. ΖΑΧΑΡΙΑΔΗΣ
ΑΝΕΧΩΡΗΣΕΝ
ΕΙΣ ΧΑΛΚΙΔΙΚΗΝ
Ο κ. ΜΠΑΛΟΠΟΤΛΟΣ
Ανεχώρησεν είς Χαλκιδικής ό
Γενηκός Γραμματεύς τοΰ ΕΌΤ κ.
Μιχ. Μπαλόπβνλος, βυνοδευόμενος
άπς ΰπηρεσιακοϋς παράγοντος,προ
κ.ειμένο> ά έπι θεωρηθή τα άνε-
! γειρόμενα τουριστικά συγκροτήμα
Ι τα Σιθωνίας κα'ι Κασσάνδρας.
ΟΙΧΟΝΟΜΙΚΗ ΕΠΙΣΚ6ΠΗΣΙΣ
Άπύ στοιχεϊα παρεχόμε,να υπό τής
Έθνικής Τραπέζης προκύπΐτονν
τα εξής:
ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑ-'
ΔΟΣ ΕΙΣ ΤΟΝ ΙΙΕΤΡΕΛΛΙ
ΟΠΑΙΆΓΏΓΟΝ ΤΗΣ ΑΙΓΓ
ΙΙΤΟΪ
Την Αίγυπτον επεσκέφθη .ιερί τα
μέσα Απρίλιον ίλλτ|Ηκή οίχονυμι
κή αποστόλη μέ έίΗκεφαλής τόν ύ
πουργυν άναπληρωτήιν 2υντονι
σμοϋ κ. Έμ. Φθενάκην. ϋκοπός
τής άποσταλής υπήρξεν ή περαι
τέριυ ανάπτυξις των οίκονομ.ικών
σχέαεοιν μεταξν των δνο χα>ρών.
Είς τα πλαιίσια τής προσπαθείας
ταύτης ή Ελλάς θά παράσχη μέ
την εγγύησιν τυϋ Έ^λληνικοϋ Δή
μοσίου πιστώσεις νψονς 15 έκατ.
δολλαρίων διά την προμήθειαν έκ
τής έλληινΦκής άγαρας υλικών,
ώς χαΐ τεχνικων ί'πηρεσιών διά την
κατασκευήν πετρ&λαι«γο>γοΰ άπο
Ζο»έζ είς Μεσόγειον. '
Ό αγωγός θά είναι δυναμικότη
τος 40—50 έκατ. τόννωΛ' καί θά
κατασκευασθή άπό όμιλον έπιχει
ρήσεων έκ διαφόρων εΐ'ρ/οπαΐκών
χωρων. Αί εργασίαι προβλέπεται
νά διαρκέσουν ιερΐ τοής 20 μή
ινας.
ΒΟΗΘΕΙΑ ΤΟΤ ΟΗΕ ΔΙΑ ΤΗΝ
ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΚΗΝ ΠΕΡΙΟ¬
ΧΗΝ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ
Είς τάς αρχάς Απριλίου ύπεγρά
φη σύμβασις διά τής οποίας άνα-
λ.αμβάνει ό Όργανισμός Ήνιομέ
νιον Εθνών (Πρόγραμμα Άνα-
πτύξεως) ινα χορηγήση πρός την
'Ελλάδα τεχνικήν βοήθειαν άνερ
χομένην είς 711.000 δολλάρια. Ή
βοηθεία αυτή παρέχεται διά την
ανάπτυξιν καί λειτουργίαν τής 6ιο
μηχανικής περιοχής Θεσσαλονίκης
προορίζεται δέ διά την μετάκλη-
σΐΎ ξένον έμπειρογνιομάνϋ)ν καί
μελετΐ)τών, τόν έξοπλισμόν έ·ργα
στηρίων, την παροχήν ΰποτροφι-
ών είς "Ελληνας πρός απόκτησιν
των άναγκαίων είδικοτήτιον καί
κάλυψιν δλλων δαΛανών. Διά τό
πρόγραμμα τούτο θά διατεθή υπό
τής Έλληνικής Κυβερνήσε«>ς
ποσόν 5.678 000 δολλαρίων.
Σχετικώς νπενθνμίζεται ϋτι ό
ΟΗΕ στ»μμετέχει είς την έκτέλε
σιν έννέα έν συνόλω άναπτνξιακών
σχεδίο>ν είς την 'Ελλάδα.
ΕΤΡΩΠΑΊΚΑΙ ΠΙΣΤΩΣΕΙΣ
ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΕΤΒΑ
Πισπώσεις ανερχομένας είς 2όΟ
έκατ. δολλα>ρ. εξησφάλισεν ή ΕΤ
ΒΑ άπό τραπέζης τής Γαλλίας
καί τής Αγγλίας άνευ τής έγγυή
σεως τού Ελληνικόν Δημοσίου.
Αύται προορίζονται' διά την αγο¬
ράν κεφαλαιονχικοΰ · έξοπλκνμοϋ
καί ύπηρεσιών υπό ελληνικόν επι
χειρήσεων έκ χο>ρών τής Δντικής
ΕύρωΛης, χορηγοΰνται δέ διά περί
οδόν 10 — 15 έτών μέ τό τρέχον
εκάστοτε έπιτόκιον είς την εύρω-
παίκήν αγοράν.
Ή χορήγησις των πιστώσειον
αυτών αποτελεί την πρώτην φά
σιν ευρύτερον προγράμματος σνν-
εργασίας τής ΕΤΒΑ μετά τραπε
ζικών οϊκων τής άλ,λοδαπής, άπο-
βλέποντος είς πρσβολήν των κι·
νήσεων δι' έπενδύσεις είς την Έλ
λάοα. Τάς πιστώσεις παρέχουν αί
Τράπεζαι: Μπάνκ ντε Παρί ε ντέ
ΠαιΊ Μπά (300 έκατ. γ.φ.) καί
Ούιλιαμ Μπράντ'ς έ'ντ Σόνς Κο
Λτδ.(180 έκατ. δολλαρίων). Αί
δύο τράπεζαι ανέλαβον έπίσης τή
έκπροσώπησΐν των συμφερόντων
τής ΕΤΒΑ είς Γαλλίαν καί Αγ¬
γλίαν άντιστοίχως, τή,ν' προσέλκυ
σιν έπνεδύσεων είς την 'Ελλάδα
καί τήιν παροχήν ύπηρεσιών πρός
ελληνικάς έπιχεινιακά
έ'ργα σννολικής άξίας 3,β δισεκ.
δραχμών. Έκ τούτων 900 έκατ.
θά διαιτΐθοϋν είς την κατασκευήν
νέωιν
καί 1,3 δισεκατ.
την επέκτασιν τοϋ δίκτυον. Μετ χ-
ξΰ των έπι&ιώξεων τού ΌργαΜ-
σμοΰ κατά τό 1971 περιλαμβάνε-
ται ή βελτίωσις των τηλεπικοΐΛωνι
ών μετά τής Βουλγαρίας καί τής
Γιουγκασλαθίας καί δι' αυτών με
τα των χωρίον τής Κεντρικής Εύ
ρώπης, ή ίκανοποίησις 200 χιλιά-
6ο>ν αιτήσεων τηλεφωνικόν συνδέ
σεων, ή προώθησις τής αύτοματο
ποιήσεις, της τηλεπικοινιονύας εν
Ελλάδι καί ή ίδρυσις πα'ρακτίου
σταθμόν πρός εξασφάλισιν αρί¬
στη; έπικοινωνίας μετά των πον
τοπάρον πλοίων.
Διά την χρηματοδότησιν μερους
τοϋ προγράμματός τού ό ΟΤΕ άν
τιμετοΜτίζει ΐήν περίπτωσιν προσ
φυγής είς την κεφαλ.αιαγοράν
πρός άντλ.ησΐν κεφαλαίων δι' έκ-
δύσεως μετοχών.
ΝΕΑ ΚΕΝΤΡΑ ΥΠΕΡΤ|ψΗ-
ΛΗΣ ΤΑΣΕΩΣ
Είς τάς αρχάς Μαρτίου ύπεγρά
φη σύμβασις μεταξύ τής ΔΚΗ καί
τού άναΐτολικογερμανικοϋ οργανι¬
σμόν 'Ελεκΐροτεκνίκ — "Εξπορτ,
δι' ί)ς ούτος άναλαμβάνει έναντι
14 έκατ. δολλαρίο)ν την .τρομή-
θειαν καί εγκατάστασιν τριών κέν
τρών νπερνψηλής τάσεο>ς διά λ..ο
γαριαομόν τής ΔΕΗ. Παρομοία
σύμβασις είχεν υπογραφή μετά τού
αύτοΰ οΐκου τόν Μάϊον τού πα?-
ελθόντος ετ,ονς άφαρώσα άς την
εγκατάστασιν τριώ-ν άλλων κέ-
τρο)ν είς τάς περιοχάς Άσποοπ.'ρ
γου, ΆχαρνΐΛλ" καί ΙΙαλλήνης.
Ή έναρξις τής λνειτου·ργί«ς
των κέντριον τούτιον κλιμακοΰται
ίντός διετίας αρχομένης άιπό τοΰ
Αύγούστου 1974. Τα κέντρα θά Ι
όρυθοΰν είς τάς κάτωθι περιο¬
χάς: α) ΠτολεμαΕδος, πρός μετα
φοράν τής ήλεκτρικής ενεργείας
των όμωνΰμον θερμοηλ^εκτρικών
σταθμων καί τού υπό ίδρυσιν ΰδρο
ηλεκτρικοΰ σταθμοΰ Πολικρύτου -
Άλ^ιάκ.μιονος είς τα κήντρα κατα
ναλώσεως. β) Άχελώον, παρά τό
Άγρίνιον, πρός μεταφοράν τής ή
λεκτρικής ενεργείας των ΰ&ροηλρκ
τοικων σταθμων Καστρακίοι^ καί
Κρεμαστών καΐ γ) Θεσσαλοινίκης
πός μείο>σιν τής τάσεως τοΰ ρεύ
ματος τοΰ δίκτυον μεταφοράς των
:?80 χιλ. Βόλτ είς 150 χιλ. Βόλτ
διά την κάλι»ψιν των άναγκών των
καταναλωτάς τής σι'μπρωτρυοΰσης.
Διά των δύο ώς δνΐο σνμβάσε-
ών ή ΔΕΗ προμηθεύεται ^οπλι¬
σμόν άξίας 29περίπου έκατ. 8ολ
λαρίοον δνευ έπιβαρύνσείος τής έλ
ληνικής οίκονομίας είς συνάλλα-
γμα, δεδομεΛ'ου ότι ή έξόφλησις
θά γίνη δι' έξαγωγίδν γεωργικών
προϊόντων.
ΤΟ ΦΡΑΓΜΑ ΠΟΛΤΦΩΤΟΤ
ΑΛΙΑΚΜΟΝΟΣ
Περί τα μέσα Μ(ίρτίοι> ή ΔΕΗ
ανέθεσεν είς κοινοπι.ιαξίαν των έλ
ληνπκών τεχινικών έται^ιών Ο-
Δ£?Ν ΚΑΙ ΟΔΟ^'ΤΡΩΜΑΤΩΝ
καί ΕΔΟΚΕΤΕΡ τή εκτέλεσιν ?ο
γων πολιτικοΰ μηχανικοΰ τοΰ
ϋδροηλεκτρικοΰ σταθμοϋ Πολυφύ
τού τοΰ Άλιάκμονος έναντι 1.880
έκατ. δραχμ. Τα έκτελ.εσθησόμε
να εργα στϋνίστανται είς την κα-
ταοκενττν φράγματος έκ Οραχώ-
δους ύλΐ/κοϋ συνολικοΰ δγκου 3,«
έκατ. κυβ. μ., σήραγγος προσα
γωγής μήκαυς 4.400 μ. καί διαψιέ
τρου 8,5 μ., καί ύπογείου στ«'θμοΰ
έντός σπηλαίου ϋψους 35 μ., πλ.ά
τους 18 μ. καί μήκους 78 μέ
τρών.
Διά τής κατασκευής τοϋ φράγιια
τος θά σχηματισθή τεχνητή λί-
μνη καλύπτουσα 74 χιλ. στρεμιμά
τ(ον περίπου. Τα ΰδατα τής λίμνης
θά χρησιμοποιοθνται ώσαύτο>ς διά
την αρ&ευσιν 1.345 χιλ. στρεμμιά
των.
Είς τόν σταιβμόν θά έγκαταστα
θοϋν τρείς μονάδες υυνολικής ίσχύ
ος 360 χιλ. ΧΒ αί όποίοι θά παρά
γον-ν 600 έκατ. ΧΒΩ ετησίως. Ή
σννολική δαπάνη τοϋ ϊρνοι^ θά α¬
νέλθη είς 4 δισεκ. δραχμών περί
ΕΠΙΚΑΙΡΑ ΚΑ ΠΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ
ΚΡ1ΑΚΣΗ ΚΑΙ 2ΥΓΚΟΜΙΔΗ ΤΟΥ ΚΜΝΟΥ
ΕΣΩΤΕΡΙΚΑΙ ΕΞΕΛΙΖΕΙΣ
'Τπύ Κοσμα Παρ<*<τκευοπού/.ου Γεωπύνου — Καπνολόγου Τέιος Δ.ειιθυντοϋ ΕΟΚ Ό Οαθμός οχ.ιίμανσης των ψΰλ λων στύ μάζεμα έ.τηρίάζει πολύ την ποιότητα κ.αί τούς χκρακτήρες τοϋ ξεροΰ πιροϊόντος. Ό κατάλλη λος ίίμιος αύτάς βαθμος καθορίζρ ται άπό ωρισμένα χαρακτηριστικά ννυ>ρίσματα τοΰ φύλλου, διαφορε
τικά άνάλογα μέ την ποικιλια τοο
καπνοϋ (κιτρίνισμα στήν κορυφή,
κίτρινες ϋοΰλες (κηλίδες) στήν
πάνω έπιφάνεια των φύλλιον), ή
διάκρισή τους ίίμοις αποτελεί συ-
στατικό στοιχεϊο τής τέχνης κηί
τής έμπειρίας τού συλλέκτη. ϊτά
πρώτα χέοια τα σημόόια ώρίμαν-
οης δέν φαΐνονται τόσο καλά, οσο
στά παρίΐπάνω χίρια (φύλλα) . Τΰ
φύλλο τοϋ καπνοΰ «Ιναι βιομηχαινι
κό ώριμο, οταν έχη συγκεντρώσει
στούς ίστούς τού τό μεγαλΰτερο μέ
ρος (ΐπό τίς ούσιΈς ποΰ άφομοί(ι)-
σε. Τότε δείχνει τοΰς έξιοτερικοΰς
χαρακτήρες τής ώρίμα-νσης κ(ΐί,
άρχίζ,ουν τα όιάφορα καταβολικά
^•αινόμενα, Λοΐ' άδηγοΰν στόν φιπτι
ολογικό θάνατο. Τότε τα φύλλα
τοϋ καπνοϋ ο,τάνουν στή βιομηχα
νίκη τους ώριμότητα κα'ι πρέπει
νά μαζευτοΰν. "ί^ν παραμείνουν ά-
κάμα πάνο> στό μητρικό φντό, χά
νούν σιγά σιγά ούσίες, ποΰ άφαι-
ορϋν-ται άπό τα διά^ρορα ό'ργατα
(ρύζες, βλ.αστοί) . 'Άλλά καί οί
ποιοτικοί χαρακτήρες τού ξηροϋ
προϊόντος παθαίνουν αίσθητή ζή
μια: έλ»αττώνεΐιι ή κανοιμότητα
καί έλαστικότΓΐτα, αύΓάνεται ή
περιεκτικότητα οέ νικοτίνη, άπο-
κτή τραχύτητα στήν άφή κ.ά.
Ή ο'ϊρίμανση γίνεται τμηματικά
(ΐπό κάτω .τ<}ός τα πάνιο. Τα ίόρι μα φύλλα μαζεΰονται μέ τα χέρια, όκολονθώντας την πορεία στό ώ ρίμασμα, σέ 5—β έπαναλή^ιεις, ποϋ όνομάζονται «χέρια», άπύ 2—5 φΰλλα άπό κάθε φντό στό «χέ ρι». Κάθε χέρι (ή μάνα άπύ τό (ΜΑΝΙΙ5 = χέρι) άντιστοιχεϊ σέ ιδία ποιότητα καπνοϋ καί εχ-ει τό ϊδιο όνομα στή γλώσσα των κα πνοπαραγιογών κα'ι καπΛ εμπόριον Από κάτω πρός τα πάνιο)πρωτο- μάνα, δευτρρομάνα, τριτομάνα, κ.ονβαλίιΐμάς, ουτς — Άλτί καί οίίτσκι (κορυφόςρυλλα) ή άντίστοι χά στήν 'Ελληνική όρολογία χέρι 1ο, 2ο, 3ο, 4ο, δο, 6. Τα πρώτα φύλλ^α τής βάσης όνομάζονται πα- τόφυλλα, ή ντίπια, Ιπειδή ή ποιό τητά τους είναι κακή, κόβονται Α πό τό φυτό καί πετοϋνΊαι στύ χω- ράφι ή μαρξεύονται καί θάβονται σέ λάκκους γιά νά μή μεταδώσουν τόν περονόσπορο. Τα μάξρμά τους άπαγορεύε;ται άπό τό Νομό. Τό μάζεμα των φύλλονν γίνεται στνήθως με καιρό ξερό κατά τα ξηιμεριόματα κ<ιί 1 — 2 ώρες μρτά άπό την άνατο/.ή τοϋ ήλιον, δσο δηλΛδή τα φύλλα δια,τηροΰν τή ζ(οηρότητά τονς καί κατά τή δΰ- ση, οταν τα φύλλα άποκτοϋν πάλι τή ζίοηρότητά τονς. Καθώς μαξρνονται τα φύλλα σχημστίζοιη «χεριές» σέ μέγεθος μέτριο, ποϋ τοποθετοννται μέσα σέ κοφίνια καί, υετ<χφέρονται στό νπόστργο τον παηαγιογοϋ. 'ΕκεΓ περνιοΰνται (άρμαθιάζονται) την ' ιδία μερά μέ είδική βελόνα σρ σπάγγο καί σχηματίξουν άρμαθιές 2—3 μέτριον, .τού κάθε μιά ρχει 600—1.500 φΰλλ.α, μέ άα/.ογια όηλ. 300—500 σ,ύλλα τα μέτοο. Στό άρμάθιασμα πεονιώνται φύ/.- λα ϊσα στό μργρθος, ποϋ προροχον ται άπό τό ίδιο χερι γιά νά ξρραι νιονται όμοιόμορφα καί κανονικά. Τύ μάζεμα των φύλλον χ.ηατά ολ.ο τό καλοκαίοι στή Ν. καί Κ. 'Ελλάδα καθώς καί τα νησιά, στή Μί/κρδονία καί θράκη ώς τό τέλος τοϋ Σεπτρ,μβρη καί σταματά όρι- στικά μόλις άρχίσουν οί βροχίς καί πεση ή θεομοκρασία, τότρ πού καί οί καιρικάς συνθήκες δέν ϊπι- τοέπουν τό ώρίμασμα καί τό ξρροί- μα των φνλλιον. 1. Άποξήρανστ) των φύλλον. Τα Άνατολικά καπνά, οπου Λνή- κουν καί τα έλλην'ΐκά, ξεραίνονται ό'μως, ώς γνωστό, (ΤΤΟν ήλιο. Ση- μειώνομε ότι στίς αλλες χώρες (Κανκασο ΙΓερσΙα) ή άποξήραΛση Λνατολικίον καπν<Τ>ν γίνεται σε κλι
&ά"νους (φονρνοιις) μρ τεχνητή θεο
μοκρίΐσία, σέ συνονασμό μέ τή φν-
σική στόν ήλιο άπΌξήρανση. Αύΐή
σκοπό εχρι νά 'Ίπομακρύντ} τό με-
γαλντροο μέρος τοΰ νεοοϋ ίΐπό τα
χλωπά φΰλλα, ποΰ άΛΌτελιί τα
85% αυτού καί πρέπρι νά περιοοι-
στή τούλ.άχιστο γά 14—17%.
Ο Ε.Ο.Τ. ΜΕΤΕΧΕΙ
ΕΙΣ ΤΗΝ ΔΙΕΘΝΗ
ΕΚΘΕΣΙΝ ΤΟΤ ΣΙΝΔΕΤ·
Ή 'Ελλνάς μετέχρι μρ πεοίπτε-
ρον τού ΰπουργειΌν Έμπορίου είς
την Διεθνή 'Εαπορικήν "Εκθεσιν
τοϋ Σίδνεϋ Αύστραλίας, έντός τού
ό.ιοίον θά λειτονογήση Πρρίπτε-
ρον τού Ελληνικόν Όργανισμοϋ
μέ διαφημιστικόν καί Λλη<)θΓρορια- κόν υλικόν, διά την τονριστικήν 'Ελλάδα. Ή ρχθεσις θά διαρκέση άπό 11 εως 22 Αύγουστον. Η ΕΛΛΑΣ ΤΙΙΕ,ΓΡΑΨΕ ΑΛΛΑΣ 4 ΝΕΑΣ ΔΙΜΕΡΕΙΣ ΣΤΜΦΩΝΙΛΣ ι ΓΕΝΕΤΉ.— Νέας σΐ'μφωνίας ΰπέγοαψρ μετά τάς τελενταίας δΰο ημέρας ή Ελλάς μετά τεσσάρων ακόμη χωρών, έν τφ πλαισί(ι) των διμιρρών διαπραγματεύσειον, αί ο¬ ποίαι διεξάγονται ενταύθα υπό τήιν αίγίδα τοΰ «Γκάττ», μεταξϋ τίόν ί·πό ανάπτυξιν χιιιρίον. Οϋτιος έμο νογραφήθησαν χθέ; τα πριοτόκολ λ.α των διμερών σιιιΐφοιΐΜών μετα- ξΰ Έλ^λαδος κα'ι των χωριόν Τονη κίας, Ίσπα·ίας, Τυνησίας καί Χι- Μ.5. Ώς γντοστόν, την παρελθούσαν ρβδομάδα ρμοογραφήθησ(ΐν έ,τί- σης τα πρ'οτόκολλα των διμρρίόν συμφΐονιών μεταξύ Ελλάδος άφ' ενός καί τής Γιουγκοσλαθίας, τήι. Αίγυπτον, τοΰ Πακιστάν καί. τώ» Φιλιπ,τίνο/ν, άφ' ρτροου. Ή έπιστροφή τού φόρον Κν- κλ.ου Εργασιών επι πρρτπιτώσεων έξαγωγής προιόντιον.— Τό υπουρ γεϊον Οικονομικόν διά τής ύπ' α¬ ριθ. Π. 10-1ΜΜΪ06 (Πολ.. 22») εγκύκλιον τού πρός τονς έφόρονς καί τάς τελ.ωνειακάς αρχάς, παρέ χει όδηγίας διά την άπλοϊστρυσιν τής διαδικασίας έπιστροφής τού ςοριν κύκλον ΐογασιων επι των .τϊριπτώσροΛ' έξ«γωγής προιόν- Τ(ον ΡΪς τήίν άλλοοαπήν. 2χετι·χό; σημΐι
ΤΗΝ ΠΛΕΟΝ ΜΕΓΑΛΗΝ ΑΥΞΗΣΙΝ ΕΙΣ ΤΙΜΑΣ
ΜΕΤΟΧΩΝ ΕΠΕΤΥΧΕΝ Η ΧΩΡ .ι ΕΙΣ ΔΥΣΙΝ
Ή Χ·ηματιστηριακή άγοοά είς
την 'Ελλά-δα παροι>σιάζει κατά τα
τελευταία Ιτη >Λαν έντΰπο)σιακήν
άνάπτυιξιν. "Ηδη ή χώρα μας επί
τνχεν την μεγαλυτέραν αύξησιν
είς τάς τιμάς μετοχών μεταξύ των
κρατων τής Λύσεως, υπερβαίνουσα
την πλησιέστερον άνταγωνίστριάν
της — την Νορβηγίαν, κατά 141%
Τα άνοντέριο προκύπτοΐ'ν έκ στοι
χείων τής οΐκονομικής έπιτροπής
των Ηνωμένοι Εθνών διά την
Εήρώπην. Ή έντυπο>σιακή άνάπτυ
Εις τής έλληνικής χρηματιστηρια-
κής άγορδς άντικατοπτρίϊει έν γέ
νει την έμπιστοσύνητν τού κοινοΰ
πρός τΐρ' ελληνικήν «ίκονομϊαν κ«ιϊ
τή σταθϊρότητα τής δραχμής.
Τό Χρηματκττήριον Αθηνών κα'ι
ή κεφαλαιαγορά έν γένει, άναμένϊ
ται νά δραστηριοποιηθοϋν ?τι πε¬
ρισσότερον, εΰθνς ώς άρχίσονν νά
λειτονργοΰν καί έν Ελλάδι αί ί-
δρΐ'θησόμεναι εταιρίαι άμοιβαίοιν
κεφαλχϊίων (Μιοντσοναλ Φάντ;) .
'Η πρώτη ίδρνεται, υπό τής Έθνι
■/ής Τραπέζης 'Επενδνσεοχν Βιομη
χανικής Άναπτύξεοις (τής 'ΕΘνι
κης Τραπέζης τής 'Ελλ.άδος), είς
την οποίαν θά έπενδνονν κεφάλαιά
τιον οί "Ελληνες εφοπλισταί, θά
συνεργασθούν δέ μετά τής ΕΤΕΒΑ
οί ίΐεγαλύτεροι χρηματικοί οϊκοι
τής Ν. 'Τόρκης, πρός Ιδρυσιν ά¬
πό κοίνον έταιρίις Αμοι^αιίων κεφα
λΛΐ'ων. Έξ άλλον, ή Τραπέζα Έ-
,τενδνσροχν (τού σνγκροτήματος
'ίνπορικής Τραπέζης Έλλ.άδθς),
σΐΛεργάξεται έπίσης μέ δλλονς δι ε
θνεϊς τραπεξικοΰς καί οίκονομι-
κούς κύκλους, διά την ίδρυσιν ε¬
ί τέρας έταιρίας άμοιβαίοη· κεφαλαί
ιον.
"Ετερον δείγμα τής ίσχύος τή;
ίλληνικής οίκονομίας, είναι ή στα
Οεοά είσρυή ξένων κεφαλ.αίων είς
την Έλλάδα. 2νγκεκριμένο>ς, κα
τα τρία παρελθόντα 'έτι, <ΐνο) των 100 ξένίον έταιρηων καί δν<ο των 250 ξέων ϊπιχριρήσρ(·)ν, Γδουοαν βιομηχαίας ή έγκατροτησαν γρα- φεϊα των έν Έλλ.άδι. Πρέπει νά παραδεχθή κανε'ις ί5τι έν Έλλ.άδι, άς τόν οικονομικόν ταμέα, έπετελέ σθη ε, άξιόλ.ογον έίργον, παρά τάς μεγάλας άντιξοότητας καί δνσχρ- ρε/ας. ΣΤΣΚΕΨΙΣ ΔΙΑ ΤΟΝ ΚΛΑΔΟΝ ΤΟΥ ΔΕΡΜΑΤΟΣ 'Η Έπιτροπή Στ«ντονισαοΰ Οί- κ.ο»μικής Πολιτικής συνελθούσα ί'πό την προεδρίαν τού ΰπουηγοΰ Σνντονισμοϋ κ. Ν. Μακαρέζον έ- νέκρινε την λήψιν ώριαμένιον μέ- Τ(Χι>', αποσκοπούντα^ είς την έξν
γίανσιν τού κλάδον παραγωγής
προϊόντιον έκ δέρματος. Μεταξϋ
άλλων απεφασίσθη καί ή έντός τρι
ετίας σταδκική κατάργησις των ό
παλλαγών έκ τοΰ ΦΚΕ των μικρών
έπιχειρήβεων παραγιογής σολο-
δρρμάτων, βακεττών καί (ροδρών
έν γέν-ει καί ή ίπιβολή τοΰ φόρον
τούτου έφ' δλιον γενικίός των έπι-
χειοήσεσων τοΰ είδους αυτού, ανευ
Λιακρίσεώς τινιος, πρός άρσιν τοϋ
ΰφισταμένοι» άντικινήτον άναπτύ-
ξεως μεγάλιον μονάδων ΰυρσοδε-
ί
«Ό οίκονομικός προγραμμΛτι-
σμός είς την Έλλ.άδα, έχων ώς
βασικΟΛ' στόχον την προοδευτικήν
έξνγίανσιν καί ΐνιίσχυσιν τοΰ άνα-
πτυξιακοΰ μηχανισμοΰ τής οικονο¬
μικάς, {«πηγόρεΛ'σε την ανάγκην έ-
νρργοτέρας έπε-ΐβάσειος πρός τοΰ
το τού Κράτονς. ΙΙαρά ταύτα, ό
κρατικάς ούτος π«·ιρεμ6ατισ·μός άν-
τί νά θίξη, ύπηρέτησε καί περι-
() ρονοησε τάς αρχάς τής ελευθέ¬
ρας ο'ικονομίας >. Τα άνωτέριο ν-
πογρίΐμμίζει μεταξύ άλλιον ό ΰποτιρ
γός Συντονκτμοϋ κ. Ν. Μακαρέ-
ζος είς άρθρον τού είς τό ειδικόν
άφιέριομα διά την Έλλάδα τού
αγγλικόν οίκονομικοϋ περιοδικοϋ
«Έκόνομιστ».
«Κΰριος άξιον προσανατολισμοΰ
μας, ώς τονίζει ό κ. Μακαρέιζος,
είναι ό άνθρώπηος παράγιον υπό
την διττήν έννοιαν ίίτι άποβλέπο-
μιν είς τόν άνθρωπον, τόσον ώς
τρλικόν δέκτην τοΰ οίκονομικοΰ ά-
ποτελέσματος καί ώς φορέα έ-
λενθέρας οΐκονομικής δραστηριό¬
τητος».
Είναι χαρακτηριστικόν ότι παρά
την αναγκαίαν θεσμολογικήν έπεμ
(ίασΐν τον, τό Κράτος άπηλενθέρο)
σε τάς «κλειστάςν καί, «προνομια
κάς» δραοτηριότητας καί ?θεσεν ύ
πό δ,ωγμόν παν άντικρίμε'ον τύ Λ
ποίον παροκιολύει την έλ,ενθέραν
ρπιχριοτκιατικήν πριοταβουλίαν.
'Τπό τοιούτον άναπτνξιακόν σύ
στηιια γραφειοκρίΐτικής δνστοΛίας,
κλειστών έπαγγελμάτιον,, προνο-
μιρ»ν καί λνθΐπών άνιτικινήντριον', ή
θΓ(Ταοθέτησις των οποίων άνατρέ-
χει μέχρι τής ι ποχής τής όθίομα-
νικής κνοιαο/ίας καί τή; πρώτης
Βοκτιλείας τοϋ "Οθο>ος, ήτο φν-
σκόν νά παηαιιένη επί γενεάς ό
ελληνικάς λ«ός εντεύθεν τοϋ φρά
γματος τής πέννας, άπογοητη·μέ-
νος εκάστοτε πικρώς άπό τάς «πε
ρί προοδον» μεγαλοστομίας των
πολιτικών ήγετών, ή σΐ'ντριπτικ.ή
.τλειολότης των οποίων ουδέποτε
εΤχε συλλάΛπ τό άναπτνςιακ.όν
/τρόΛλημα τής χώρας. Ή έΞνγίαν-
σις, έπομένιος, τοΰ θεσμικοΰ κα-
ΘΡίΤΤ<7)τος ποορκΐ'πτρν ό>ς άνάγνη
ύξρϊα καί έπρίγηνηα, τοσούτω
ιιάλλ.ον καθόσον, λόγω τής ί.-τιτν-
χούς άναπτνξιακής έπιδύσροις των
εύρωπαϊκών οίκονομιών άπό τοϋ
Π' Παγκοσμίου πόλεμον, δ'ηνρύνε
το συεχώς τό χάσμα μεταξν αν-
τών καί τής Ελλάδος. Τό χάσμα
τουτο, ή Ελλάς, συνδεθείσα μάλι-
στα διά τελιονειακής ενώσεως με¬
τά τής ΕΟΚ, βπ-ρεπε νά σμικρννη
τό ταχύτερον, εί δυνατόν δι' ά/,μά
τιον, εάν ήθελε μαΛροπρ-οΟε'σμως
νά αντοαποκλεισθή τής άνελισσο-
μένης οΊκονομικής, κοινιυνικής κιι
πολιτιστικής ξιοής τής Εύρώπης
καί νά μεταβληθή είς μίαν έρημον
άκρογιαλιάν αυτής.
Είς τό άρθρον τού περαιτέριο ό
κ. Μακαρέζος, άναφερόμενος είς
τα έπιτεύγματα τού δετούς προ-
γράμματος 1968—-72, χαρακτηρί-
ζει ταύτα ώς έπιτνχή όσον άφορά
την όργανικ.ήν 6ελτίο>σιν καί ί'ξυ-
γίανσιν τοϋ οίκονομικοϋ σΐ'στήμα-
Τ°ς τής χώρας. Τα έπιτεΰγματα
ταύτα δύνανται νά οννοψισθοΰν
ώς ακολούθως.
Διά πρώτην φ^ραν οί κρατικοΐ
προϋπολογισμο'ι (τακτικο'ι καί επ εν
δϋσροιν) κα( πάτα τα επί μέρους
έπενδυτικά προγράμματα τιον δη-
μοσίιον οργανισμόν κιι έπιχειρήσ;-
οιν, ίνηρμονίσθησαν πλήρως πρό;
τονς γεΛ'ΐκωτέρους στόχους τής
πολιτικής άναπτόξειος.
Ένομοθετήθησαν πημαντικαί θε
σιιικαΐ μεταβολαί άναςρερόμεναι είς
την όργάνιοσιν τής κεφαλίΐιαγοράς
τα κή-ητρα διά νέας έπεδύσεις
κ<ιί προσέλευσιν ξένων έπιχειρη- ματικών κεφαλαίιον, την άπελνευθέ ροσιν των κλειστων έπαγγρλ-μά- τών, την νέαν πολιτικήν είσοδημα- τικής προστασίας των άγροτΑν, την κοινωνικο)τέραν ρΰθμκτιν τή- φορολ.ογίας τοΰ είσοδή,Ματος, την νέαν ναυτιλιακήν πολιτικήν, την «βφάλισιν τίόν έξαγιογών, τάς ρι ϊβσπαστικάς άπλοτ'στεύσεις εί- τό νομισιιατικόν κ'<ί πιστωτικόν σύ- στημα κ.λ.π. Ό ρνθμός των σηιΐιειωθπσων άπό τής έφί/ριιογή; τού Προγράμ ματος μεταβολών ρί; πολλά επί μεοονς οϊκονομικά μεγέθη, έκινή- Οη έτός των τοοδιαγργρομ,ιρν(.)ν ύπ' αυτού όρίο>ν (εθνικόν είσόδη-
ικ(. βιοιιηχανινή παραγωνή, ^λλριμ
ιια έαποοικοϋ ίσοξνγίον, ϋψος κα¬
ταναλώσεως, τιμαί κ,λ.π.). Είς ώ-
ηισμένα στρατηγικής σημασίας με
γεθη, επραγματοποιήθησαν εύνοϊ-
κώτρραι των προβλέψεο>ν έξελίξεις
(άκίίθάριστοι έπριδΰσεις πιγίον κε
(Γαλαίου, έξαγωγαί βιομηχανικήν
προϊόντιον, έ&νική άποτα,μίε>σις
κ.λ.π.).
"Επετεύχθη άξιόλογος άνακατα
νομή τού έθνικοϋ είσοδήματος με-
ταξΰ των κοινωνικον δμάδο>ν (κυ¬
ρίοις άγρ-οτων καί μισθοσνντηρή-
τ(ον), ώς καί μεταξύτώνγειογρίΐ-
φικών περιοχών τής χώρας.
Επραγματοποιήθη αημαντική ε¬
πέκτασις των παρεχομεΜΐ)ν υπό τού
Κράτονς νπηρεσιών έκ-παιδεΰσεως
νγείας, προνκις, κοινωνικής άσφα
λίσεως, στέγης κ.λ.π.
Επετεύχθη είς σημαντικήν έκ¬
τασιν δ έκονγχρονισμός τής διοική
σεως καί των φορέ'ον προιοθήσεως
κί[ ϋποβοηθήσριος τής οΐκονομικής
όνοιπτί'ξεως.
Επετεύχθη όρθολογικιοτέρα μι-
τανοιιή των έπενδύσειον, διά τής
ιιΓ'ξήσειος τούτίΡΐν είς τιμάς ύιμη-
λής παραγωγικό.τητος, ώς είναι ή
ί.ιομηχανία, ό τονρισμός κ.λ.π.
ΠΟΠΕΡΑΤΟΤΝΤΑΙ
ΤΑ ΑΝΤΙΠΛΗΜΜΤΡΙΚΛ
ΕΡΓΑ ΤΟΤ ΒΟΛΟΤ
Ώς ανεκοινώθη έκ τού ύπουργεί
ου Σνντονισμοΰ, ιΐποπερατοϋνται
συντόμοις τα άρξάμεα κατά τό>
1ί»6« εργα άντιπλημμυρικής προ¬
στασίας τοΰ Βόλ.του καί τής Νέχις
Ίοινίας έκ των σιιχνων πλημμυ-
ρων των χειμάρριον Άναΰοου,
Κραυσίδιονος καί Ξηριά· Τα άπο
περατονμενα ερ/α οννολικής δαπά
νης 16000000 δρχμ. άποτελνθύνται
κνρίο>ς άπό τέσσαρες τάφρους ώς
ακολούθως:
α) Τάφρου διά την προστασίαν
τού σννοικισμοΰ Λημητριάοος. 6)
Άνοικτής τάφρο-ι καί τοΰ κ).ειστοΰ
Λγωγοϋ Φ130. γ) Τάφρου διά
την πηΓ,στηίσίίΐν τής Χέας Ίω'ι'ας.
δ) Τάφρον διά την προστασίαν
ίϋς Χε'ας Ί(ονίι·ς καί τιιΰ συνοι¬
κισμόν Άμπελοκήπων.
ίίτι τα φορολογικά δικαστήρια εΐ-
ν·αι αρμοδία διά την επίλυσιν δια¬
φόρων, τάς ό.τοίας δημιονργεϊ ή
μή χορήγηοι; υπο τού νπονργοΰ
Βιομηχανίας τοΰ πιστοποιητικοϋ,
τό οποίον είναι ιϊπαραιίτητον συμ¬
φώνως πρός την Δ. 5988)69 α¬
πόφασιν τοΰ υπουργόν Οικονομικόν
διά την άτελή κο-αγωγήν ωρισμέ¬
νων είδών σιδηροθιομηχανίας, περί
ών τό άρ-θρον τού Α. Ν. 58)67.
Χά φορολογι^ι δικαστήρια έπι-
λαμβάονιται είτε έπ' εΰκαιρία τής
προσβολ.ής υπό τοΰ ϊνδιαφερομέ-
νον τής πράξειος έπιβολής δίχΛμοϋ,
είτε εΰθείας προσβολ.ής κατά τής
αρνήσεως τοΰ ΰπουργοΰ ΐίιοιιηχα-
νίας.
Ή δύναμις τοΰ Έλληνικοϋ Έμ-
•τορικοΰ Στόλον.— Κατ' άνακοίνο
σιν έκ τής ΕΣΥΕ, ή δύναμις τού
Έλληνικοϋ Έαιπορικοϋ Στόλον, έκ
πλοίον 100 κ.ο.χ. καί άνω υπό έλ-
λ.ηνικήν σημαίαν, ανήλθεν είς τό
τέλος τοϋ μηΐνός "Απριλίου έ. 'έ.,
είς 2.403 πλοϊα όλικής χρ>ρητικό-
τητος 12.066.502 κύριον τού άντι
στοίχου μηνός τοΰ έ'τους 1970, ση
μειώσασα οντ(ο, κατά τό 12μηνον
Μαΐου 1970 - Απρίλιον 1971, αύ¬
ξησιν κατά 228 πλοϊα καί 2.391.
193 κόρονς όλικής χονρητικότητος
(19,8%).
Έκ των στοιχείον·, έξ άλλον,
τής άπασχολνήσε<·>ς των Έλλ.ήι«ον
ναΐτικών είς πλ.οία υπό ελληνικήν
μόνον σημαίαν των 100 κ.ο.χ. καί
δνιο, προκύπτει, ότι κατά τόν μή-
να Φεβρουάριον έ. ε., οί έργαζύ-
μενοι τής κατηγοοίας αυτής άνήλ-
θον είς 49.154 έναντι 43.825 τού
«τνιστοίχον μηνός τοϋ έ'τονς 1970.
Τέλος, έκ τίον στοιχείον άνερ-
γίας των Έλλ.ήνίθΛ* ναυτικόν, τόίν
προσφρρόντον τάς υπηρεσίας τιον
είς πλοϊα παΐντός έκτοπίσματος {·-
πό ελληνικήν καί ξένας σηιιαίας,
προκΐ'πτει δτι κατά τόν μήνα Μάρ¬
τιον έ. ε., οί μή άπασχολονμενοι
άνήλθον είς 5.948, έναντι 3.596
τού αντίστοιχον μηνός τοΰ ετους
1970. Είς τάν αριθμόν αυτόν πε-
ριλ.αμβάνονται κα'ι οί άπέχοητες
τιΐιν εργασιών τίον οϊκείΐί βουλήσει
"Ελ.λτρ'ες.
ΊΙ Ελλάς μετέχει είς την Διε·
θή Εμπορικήν Έκθεσιν τής Αύ-
στραλα'ας.— Ώς ανεκοινώθη αρ¬
μοδίως, ή Ελλάς θά μετά<τχη διά εϊδικού περιπτέρον, είς την διεθνή εμπορικήν εκθεσ'ν τού Σίδνεϋ τής Αύστραλίας, ή όποία θά λειτον>ρ-
γήση «πό 12ης ιιεχρι καί τής 22ας
τρέχοντος.
Τα άποθέμαΤα συσκενασμάτονν"
«ΝΤΙ - ΤΙ - ΤΙ».— Ή διεύθυν¬
σις Γεωργίας Άττικής, δι' έξαι-
οετικός έπείγοντος έγγραφον της
πρός τους είσαγογεϊς καί έιμπό-
οο'ς φντοφαρμάνοιν, κοινοποιηθέν
τος κα'ι πρός τόν Σύνδεσμον Έιι-
πόρων Λιπαίΐμάτ(οιν καί Φντοφαρ-
αάκ.(ον, εντέλλεται την έντός διη-
μέρον (13ην κα) 14ην τρέχοντος)
απογραφήν των έν τή χώρα άπο-
θε-μάτίινν στ·σκ.εναιτμάτ(ον Ντ) - Ντί
-Τί, Λμιγων καί τοιοντίον, περιλα,μ
(κινΛντο)ν καΐ ετέρα φι»τοφάρ^ια-
κα, ως καϊ τάς τ μάς κινήσεως αύ-
τωιν.
Έ,τίσης, έντέλλρται όπως δηλώ
σουν καί την τιμήν τής κτήσεοις
δι' έκάστπην κατηγορίαν
τος.
ΧΡΗΜΑΤϋ-ΟΤΟΥΝ ΜΕΓΑΛΗΣ ΙΙΚΟΝΟΙ
ΚΗΣ ΣΗΜΑΣΙΑΝ ΕΡΓΑ ΟΜυΑΟΓΙΑΚΑ ΔΑΝ£|έ]
«Ό έσοτερικυς δανεισμύς, ό ο¬
ποίος έ'χει ώς αντικειμενικόν σκο¬
πόν την προώθησΐ' έργων ΰποδο-
μής διά τής άντλ.ήθ«ο)ς των πρός
τούτο άναγκαίων πόριον έκ τής ι-
δκοτικής ι^οταμιρι·σε(ιις, ΰχι μό¬
νον δέν αποτελεί ά«σταλΛΐκόν πά
ράγοΛ·τα διά την Οίκονομ.'π,ν, άλ-
λά, άντιθττ<»ς, συντελεί είς την προοδευτικήν αύξησιν τού έθνικοϋ είσοδήματος». Τα ανωτέρω ετόνισε, μεταξΰ άλλοιν, ό νφνπουργύς Συντονι- ομοΰ κ. Μ. Κοΐώνης, ομιλών κα¬ τά την κλήρωσιν είοικών λαχ<ΰν τοϋ Δανείου ΟΊκονομικής Άναπτύ ξρως 6%% τού 1969. Χαρακτηριστικώς ανέφερεν ό κ. Κοζώνης, δτι τή έφαρμοξοαένη υπό τής Έπα/ναστάσεως καί έντεΰ θεν πολιτική έσιοτερικοϋ δανει- οίμοΰ δι" έ!ργα έπενδύσειον στηρί- ξεται επί άπολ.ντως ύγιών οίκονομι κων βάσεων καί είναι πλ.ήρως ένηρ μολ'ΐαμένη πρός τάς διευρυνθείβας άποταμι·ει»τικάς δτ'νατόττιτΐας τής Οίκονομίας». Τάέκδοθέντα άπό τής Έπανα- (ΤτάίΤεοις δάνεια οί'δόλίος περιώρι- σαν, ώς ετόνισεν ό κ. Κοζώνης, τα περιθώρια άντλή<τειος έκ τής λαϊκής αποτααιεύσειος το>ν άναγ-
κ«ίον κεφαλ^α'ων έκ μέρους τΛν
φορέιον τής ΐδκοτικής έπιχειρημα
τικής πρωτοβουλίας πρός περαιτέ
ρ(» Ανάπτνξιν τής δραστηριότητος
τ(ον.
Έξ άλλον, διά τής σημεκοθεί-
σης ήδη έντονον στροφής τής μι¬
κράς Ίδίίος άποταμιενσειος πρός έ-
,τενδύσεις είς τα κρατικά χρεόγρα
'{*>·, οχι μΟΛ«ν ένισχΪΌνται τα εί-
σοδήματα τίον μικροαποταμιειτων,
άλλά ένθαρρύνεται σημαντικώς καί
ή ανάπτυξις τής κεφαλαιαγοράς,
ίθι&ομένου τοϋ εύρυτέρο^' ελληνι¬
κόν Αποτα,μιεντικοϋ κοινοΰ είς έ-
.τενδνσεις κα'ι εί: τίτλονς.
Τέλος, ό κ. Κοϊώνης ανέφερεν
ίίτι οί πόοοι τού κληρουαένου δα¬
νείον εκάλυψαν σχεδόν τό 1)·Γ>
τί) ν πληοιομών διά την έο«τέλεσιν
νιΐχ'στης οΐκονομικής καί πολιτιστι-
κής σημασίας έργων. Τα χρηματο
δοτηθέ·ιτα αύτά εργα εΪΛ'αι ή άξιο-
ποίηιτις των πεδιάδοιν Άχελ.ώου
καί Άλφειοϋ, ή (Π'μπλήρίοσις τής
κατασκετιής τής αεγάλης έθνικής
οθόν Κορίνθον - ΠατρΑν, ή σιΑ·έ
χισις τής μεγάλης δδικής Αρτηρί-
ας Κρήτης καί τής όδοϋ Χανίων -
Ι Ηρακλείου, ό έκ<τυγχρονισμός τού νέον Λερολΐιμέηος Άθηνίδν κ. λ.π. Τόν κ. νφΐΉθχιργόν προσεφώνη- σρν ό πρόεδρος τής Έπιτροπής Κληρώσεων 'Ομολογι<όν Έσωτερι κόν Δανείον καί τής τοΌ Ινικοϋ Λογιστηοι,ου χ" Κράτονς κ. Ι. Μιχαλόπονλο:. / ις είς τα .- ΤΟ ΓΡΑΦΕΙΟΝ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΝ ΚΑΤΑΝΑΛΩΤί3Ν 'Τπό την προεδρίαν τοϋ υπουρ¬ γόν κ. Μακαρέζου καί μ« συμμε- τοχήν των ΰπονργών αΛ·απληρ(ο- τοΰ - Συντονισμοΰ κ. Φθενάκην, ΈμΛορίου κ. Ζιίππαν κα'ι Δημοσίας Τάξεως κ. Π. Τίεβρλέκον, των ϋ- τρυποΐ'ργων Συντονισμοΰ κ. Μ. Κο ".ώνη καί Έμπορίου κ. Γ. Γειοργα- κέλον, συνεκροτήθη εί; τύ υπουρ γεϊον Εμπόριον σνσκεψις, καθ" ήν συνεζητήθησαν θέματα γενικωτέ¬ ρας πολιτικής άφορώσης είς τύ ε¬ ξωτερικόν καί εσωτερικόν! εμπόρι¬ ον. Ειδικώτερον εγένετο άπολογι- σμός τοΰ έργον τοϋ νροσνσταθέν- τος γραφείον ΠροβτασΐΛς Κατα- ναλωτών, έξ οί διεπιστώθη ή ίκα- νηποιητική λειτ«;·ργία κατά τύ Ιον Ι2ή>μερον τής οράσεως τού καί, ή
πο»θι>μος άνταπόκρισις τοΰ κοινοΰ
είς τό καθιεροΛέν μέτρον.
Ο Ε. Σ. ΠΕΙΡΑΙΩΣ ΖΗΤΕΙ
ΠΑΡΑΤΑΣΙΝ ΚΑΤΑΒΟΛΗΣ
ΤΩΝ ΤΕΛΩΝ ΧΑΡΤΟΣΗΜΟΤ
Ό "Εμ—ρικός Σύλλογος Πρι-
οαιώς διά τηλεγρτ,ιφήματός τού,
ός τό {ιπονργείον Οικονομικήν
ζητεί την παράτασιν μέχρις 25ης
τρέχοντος τής προθεσμίας κατα-
βολής των τϊλων χαρτοσήμου τι-
αολογίίον δεύτερον τρίμηνον, άς'
ενός μέν λόγΐι) συμπτώσεως κατα-
βολής καί δλ.λο>ν ποικίλην φόρων,
'ίφ' έτέρβν δέ λόγω άπονσίας είς
άδειαν προσιοπικοΰ λογιστηρίοιν
πλείστων ίπιχειρήθΈων, ή όποία
καθιστα δνσχερή την άπαιτουμένην
οτγκέντρωσιν κα'ι ταξινόμησιν των
Γτχετικών φορολογικών «τοιχεάον.
Ώς γνωστόν, ή προηγουμένη προ-
Θρσμία λήγρ, την 10-ν τρέχοντος.
ΕΝΕΚΡΙΘΗ Η ΧΟΡΗΓΗΣΙΝ
ΤΟΤΡΙΣΤΙΚΩΝ ΔΛΝΕΙΩΝ
890 ΕΚΑΤΟΜΜΤΡΙΩΝ
Ή Έπιτροπή Συντονισμοΰ Οΐ¬
κονομικής Πολ>τικής συνελθοΰσα
τιπο την προεδρίαν τοϋ ύπουργοΰ
ΣΐΓντονισμοΰ κ. Νικόλαον Μακα-
ρέιζοτ>, ενέκρινε την παροχήν έγ-
γτ>ήσε(ος τού Έλληνικοϋ Δημοσί¬
ου πρός την ΕΤΒΑ, διά την ύπ'
"ύτή; χορήγησιν δπνρίων πρός τον
ριστικάς έν γένπ έ.-ΐιχποήηπς, συν
ηλικοΰ ΰ-ψου- μέχρι ποβοΰ 8!)0 δρχ
πλ,έον τόκων κ.λ.π.
φρ ρ
των δανείον μεγάλΛ
τα. Χαρακτηρ<ο·τικ(7)ς, έτύισρν 0{ τος, ότι ό σιτνοικισμός λά«ν [χ,^ ποιητικοΰ έπιτοκίου, μέ ίξόχι* στ«ιαντικά κέοΑη έκ λαχνοη·, τηνθύμενα καβ' όλην την ^ αν τοΰ δβινΐείον, ώς κ<ιί ή κ πλήρων φοοολογικών ίΙταλλαγίΛ πίριλαμβανομένον καί τού φόρο( κληρονομίας, καθιστοϋν τα; Χ(|α τικάς όαολ.ογίας λ.ίαν έλκνστιν.α. διά τό κοινόν καί ενισχυθή· οίκ,, την άποταμιευτικήν ροπττν τής χ^ οας. Έν συνεχείΐ}, αρχομένη; Ι(|. κληνώσειος, ύ κ. ύ<ρν«οιιογο; ^ συρεν έκ τής κλ.ηρα>τ»δος τυν ποά
ταν λ.(ΐχνόν κερόίζοντα 2.000.01»
δρχ-, άκολούθιος δέ ϊκλ.ηρωβηοη»
109 άκόμη λαχνοί, κερδίζοντΕ;, ό
μοΰ μετά τοΰ πρώτον, 4.θοπ.θηβ
δρχ. έΛ- οννόλφ.
Η ΙίΡΟΜΗΘΚΙΑ
ΕΛΑΙΟΛΑΔΟΤ
ΜΟΝΟΝ Α11Ο ΤΑ
ΑΝΕΓΝΩΡΙ2ΜΕΝΑ
ΚΑΤΑΣΤΗΜΑΤΑ
«Τό καταναλωτιχόν κοίνον .ι<>ε
πει νά πρθ|ΐΤ|θεύϊται έλαιόλιιδα μο
χ>ν είς άν«γνωριομέν<ι έμ.ιο^ΐ'/ιι καταστήματα, είς τα όποία άαη{. ται συστηματι-κός άγοοανοιιιχβ; ?. λεγχος». Τα ανωτέρω τονίζει είς ά^. χοίνιοσίν τού τό ύπονργίίον Έα,ιο. ρίστ* έξ ι'«τορμής κοταγγελίιις, ίτ, υπό διαφόρων άτομον προσφέοον· τ(ΐι είς την· κατανάλωσιν έλΛΐόλβ· δα αμφίβολον ποιότητος ή νοθϊΐι μενά είς σημαντικόν ποσοστόν διά <—ορελαίιον ή σι·<τκε«σμένα είς δο χεία έλλειπβ*αρή. Είς την άνακοίνίοσΐ'ν άναιρέοεται σχετικώς ότι τα άντοτέρ») ατορο, ιΐποΛλέποντα ρίς την απόκτησιν ί>·
,τερόγκοα· κερδονς λόγο.) τής ΐνφι-
αταμένης μεγάλης διαφοράς μϊτα-
ξύ των τιμόν σπσρελαάο'ν καί ,τ,αί
0έΛ<ον έλαιολάδιον, περΐίρχονται τάς οικίας ώς παραγωγοί ή μρπο ίίΐ6ητ«ί παραγ(ογ<7)ν, καΐ διηβέ- τουν τα έν λόγω νοβευμέιια έλαιο- τοίς μετρητοϊς ή μέ δόση;, ούτω την κατανάλ.ι^ σιν καί άποφενγοντα τοΛ' κρατικόν £λ.εγχαν. ΤέλΛς, τό τ'<πονργεϊην Έιι πορίοΐ' τονίϊει ότι τό κοινόν δίον ίίπ<ος πασάν προσφοράν πρός πώ¬ λησιν έλαιολάδ'ον παρά τοιοΰτιον άτομον, καταγγέλλει άμέσοις (ϊ; τάς αρμοδίας άστννο,μικάς άοχάς. ΑΝΟΑΟΣ ΤΟΝ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΑΝ ΕΠΕΝΔΥΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΑΥΤΟΧΡΌΝΩΣ ΚΑΜΨΙΣ ΕΞΑΓΩΓΩΝ ΜΑΣ Πλήν τού τομέως των έπενδύ- σρο>, ό οποίος ένεφάνισεν ϊξαρ-
σιν κατά τό πρώτον τρίμηνον 1971
έναντι τοΰ 1970, παρατηρείται κάμ
ι|'ΐς είς τονς ρνθιμοΰς αύξήσειος τής
παραγιογής καί των πωλήσευ>ν, μέ
παράλληλον ύποχώρησηι τής στά
θμης τά>ν έξαγωγων, τίον ύιομη-
χανικίδν έπιχειρήσεων. Τα στοι-
χεία αΰτά προκύπτονν άπύ την τε¬
λευταίαν έρευναν ποϋ διεξήγαγεν
ό Σύνδεσμος Ελλι^ων Βιομηχά-
νιον τα άποτελίσματα τής οποίας
δημοσιεΰονται είς τύ τελειταϊον
δελτίον τοϋ ΣΕΒ. Ειδικώτερον, ή
κίνησις τΛ·ν διαφόρων μεγεθων
-ής βιομηχανικής δραστηριότητος
κατά τύ πρώτον τρίμηνον 1971,
εν συγκρίσει πρός τό αντίστοιχον
τού 1970, ?χει ώς εξής: α) Πά-
ραγωγή. Αντη Γσημείοχίί'νι αύξη¬
σιν κατά 4,1% έναντι αϋξητικών
ο«θμών 14,5% κατά την πρώτην
τριμηνίαν 1970 έν σνγκρίσει πρός
τή· τοΰ 1969. |ΐ) Πωλήσεις: Αΰ
ται ένεφάνισαν αί'ιξησιν μόνον κα-
τά τό πρώτον τρίμηνον 1970 έν
σνγκρίσει πρός τό 1969. γ) Έξα¬
γωγαί. Ή δραστηριότης αυτή έμ
φανίϊει μείίοσιν κατά 14,9% έν
συγκρίσει πρός αίίξησιν κατά 61,
9% τό πρώτον τρίμηνον 1970 έ¬
ναντι τοΰ 1969. δ) Έπενδύσρις;
Αύξησις κατά 101,5% έσημειώβη
είς τόν χχϋοον «τίτον, έναντι κάμ-
ι|)Γως κατά 1,6% κατά τό αντό τρί
μηνον 1970 εν συγκρίσει πρός τό
1969. ε) Πιστώσεις πςός τό Εμ¬
πόριον: Αύται ίμφανίζονν ανξηοη
κατά 16,3% συιιφώνιος πρός τα
ΰπόλοιπα τής 31ης Μάρτιον έ. ε.
εν σχέσει πρός έκεϊνα τής άντιστοί
χον περίοδον 1970. Έξ άλλου, «ι
προβλέψεις διά τό δεύτερον τρίμΐ|
νόν 1971 έν σχέσει πρός τα έ.τί-
πεδα εκείνον τού 1970, προεξο-
ϊλοΰν αΓ'ξησιν πωλήβεοχν κατά 8,
ΐ:%, έξαγιογών κατά 6,3% καί των
ι'πενδύσεων κατά 18,2%.
Η ΝΕΑ ΑΡΤΗΡΙΑ
ΣΠΑΡΤΗΣ - ΚΑΛΑΜΑΤΑΣ
Ανεκοινώθη έκ τού ΰπονργείοιι
Σνντονισμοΰ ότι σιηεχίζοντιιι ώ
εργασίαι διά την όλοκλήρωσιν τής
έθνικής όδού Σπάρτης - Καλαμά
-άς. Εφέτος διετέθησαν πιστώσει;
22 έκατομμυρίιον δραχμών.
Ή κατασκεναζομένη όδός, .τρο-
ύπολογισθείσης δαπάνης 90.000.
000 δρχ., εχει μήκος 60 χιλιομέ·
τρίοινι καί πλάτος 6—7,5 μ., διερ¬
χομένη δέ διά τοΰ Αύχένος Ταϋγέ
τον θά στντομεύση κατά 100 πε-
θίπου χιλιόμετρα την μεταξΰ των.
δύο πόλεων όδικήν σύνδεσιν, δο¬
θέντος δτι αυτή διεξόγεται μέχρι
σήμερσΜ μόνον μέσιο Τοιπόλεο>ς
(157 χιλ.ιόμ.). Οίίτω, θά έξΐνΐηρε-
τηθή ή μετοχρορά έμπορευμάτιον
κα'ι ποοϊόντ(ι)ν μεταξϋ των δύο πΐ-
Οΐοχών, ίνώ παράλληλα ή μέο-φ
Ταΐ'γι'του γραφ-ική διαδροαή θά
σι>ντρλέση, άναιιφιβόλως, είς την
τουριστικήν ιηάπτΛ'ξιν των Νο·
μων ΜεσσηνΜΊς καί Λαχοινίης.
ΤΟ ΑΡΜΟίΕ^ΡΟΑΟΓΙΚΟΝ ΔΙΚΑΣΤΗΡΪΟΝ
ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΖΕΙ ΑΟΓΙΣΤΙΚΩΣ ΤΟ ΕΙΣΟΔΗΜΑ
Ή έκτασις τής εξουσίας τού φο¬
ρολογικόν δικαστήριον, κο^νον-
τος — αντιθέτως πρός την φορολο
γικήν αρχήν — 2τι είναι έφικτύς
ό λ.ογιστικός προσδιορισμός εί-
Γ.οδήματος, έξετάϊεται είς την ύπ'
αριθ. 274)1980 απόφασιν τοΰ β'
τμήματος τοϋ Συμβουλίου τής Έ
πικρατείας.
Ώς άναφέρεται είς την απόφα¬
σιν, είς περίπτωσιν έξωλογιστικοϋ
κατά τό άρθρον 36 τοΰ Ν.Δ.
3323)195.-» «περί φορολογίας τού
είσοδήματος», προ(Τοιορισμοΰ των
καβαρών κερδων έπιχειρήσεώς τι-
νος υπό τοϋ αρμόδιον οίκονοιμικού
έφόρου, τό πρωτοβάθμιον φορολο
γικύν δικαστήριον, έπιλαμδανύμε
νόν προσφνγής τοΰ φορολογουμέ-
νου κατά τοΰ σχετικαί φύλλου έ-
λέγχου καί κρΐνον, τυχόν, αντιθέ¬
τως, ότι είναι έφικτύς ό λογιστι¬
κάς προσδιοριαμός τι7>ν καθαρων
κερΐδων, δέν ύποχρεοϋται, οϋτε
δύναται νά άκνρώση τό φύλλον έ¬
λεγχον (ωστε νά καταστή Λ·ναγ-
καία ή εν.δοσ.ς νέον) . Τό δικα¬
στήριον δύναται καί όφείλρι νά
προβή αΰτό τα πρώτον είς λονιστι
κόν προσδιορισμόν των ρηθέντων
κεροίόν καί νά τροποποιήση άνα
λ.όγιος τύ φύλλον έλένχον.
Έξ άλλον, τό πορολογικόν δι¬
καστήριον, κατά τύν τοιούτον προσ
διορισμόν των χ—4ών, δέν άπο-
κλείεται νά προσθεση είς τή έχ
των βιβλίον προκνπτοντα χοθαρά
κέρδη «λογιστικάς διαφοράς» ι*
των πτριλΛ,μβανομένιον είς την ?"
θέσιν έλέγχου. Τουτο αμίος ί«ό
την προϋπόθεσιν ό'τι θά αίτιολογή-
ση ειδικώς δι' Ιδίας κρίσεοις —
ίιΐατάοσον ένδΓχομένως, σΜμ-τλή-
ριοστν των σχετικών άποδ?ίξε<'ιν— την ποοσθήκην έκάστης τοιαύτης «διαφοράς», άσχέτος δν ό (Τορο- λογονμενος προέβαλεν ή μή πβν* πόνον κατά τής οΐκείας «λογιστι- κής διαφοράς» διά την περίπτω¬ σιν λογιστικόν προσδιορισμόν των καθαρων κερδόν. Τάς αύτάς Αχοι- βώς έξονσίας καί νποχοϊώο'εις ε· χρι καί τό δεντεροβάτθμιον δι*«- στήριον. ΤΑ ΑΝΤΊΙΙΛΗΜΜΤΡΙΚΑ ΤΗΣ ΚΟΜΟΤΗΝΗΣ Μέχρι τέλονς Μάϊον έ. Ρ·. ε*0" πανήθησαν έν συνόλω 31,5 έ**1*· δρχ. διά τα άντιπλημμνρικά ΪΡΥ" Φιλιοι>ρή Κομοτηνής. Διά των ^ν
λ.όγΐι) ε'-ργιον ίττΛ'ολ4·κοΰ τι^ονυ^^'
γιοαον 170 έκ. ορχ. πρόκίΐται **
ΐτοοοηαιτευθοΰν έκ των πλημμΐ'Ρ^
•ΊΟΟ.ηθθ — ρρ|ΐματα. Τό ?ργον Μ0
βλέτετ(ΐι νά Λποπρρ<ιτωθή -ΤΡΡΪ χ" τίλος τοΰ 1973.
Άπύ στοιχεϊα παρεχόμε,να υπό τής
Έθνικής Τραπέζης προκύπΐτονν
τα εξής:
ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑ-'
ΔΟΣ ΕΙΣ ΤΟΝ ΙΙΕΤΡΕΛΛΙ
ΟΠΑΙΆΓΏΓΟΝ ΤΗΣ ΑΙΓΓ
ΙΙΤΟΪ
Την Αίγυπτον επεσκέφθη .ιερί τα
μέσα Απρίλιον ίλλτ|Ηκή οίχονυμι
κή αποστόλη μέ έίΗκεφαλής τόν ύ
πουργυν άναπληρωτήιν 2υντονι
σμοϋ κ. Έμ. Φθενάκην. ϋκοπός
τής άποσταλής υπήρξεν ή περαι
τέριυ ανάπτυξις των οίκονομ.ικών
σχέαεοιν μεταξν των δνο χα>ρών.
Είς τα πλαιίσια τής προσπαθείας
ταύτης ή Ελλάς θά παράσχη μέ
την εγγύησιν τυϋ Έ^λληνικοϋ Δή
μοσίου πιστώσεις νψονς 15 έκατ.
δολλαρίων διά την προμήθειαν έκ
τής έλληινΦκής άγαρας υλικών,
ώς χαΐ τεχνικων ί'πηρεσιών διά την
κατασκευήν πετρ&λαι«γο>γοΰ άπο
Ζο»έζ είς Μεσόγειον. '
Ό αγωγός θά είναι δυναμικότη
τος 40—50 έκατ. τόννωΛ' καί θά
κατασκευασθή άπό όμιλον έπιχει
ρήσεων έκ διαφόρων εΐ'ρ/οπαΐκών
χωρων. Αί εργασίαι προβλέπεται
νά διαρκέσουν ιερΐ τοής 20 μή
ινας.
ΒΟΗΘΕΙΑ ΤΟΤ ΟΗΕ ΔΙΑ ΤΗΝ
ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΚΗΝ ΠΕΡΙΟ¬
ΧΗΝ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ
Είς τάς αρχάς Απριλίου ύπεγρά
φη σύμβασις διά τής οποίας άνα-
λ.αμβάνει ό Όργανισμός Ήνιομέ
νιον Εθνών (Πρόγραμμα Άνα-
πτύξεως) ινα χορηγήση πρός την
'Ελλάδα τεχνικήν βοήθειαν άνερ
χομένην είς 711.000 δολλάρια. Ή
βοηθεία αυτή παρέχεται διά την
ανάπτυξιν καί λειτουργίαν τής 6ιο
μηχανικής περιοχής Θεσσαλονίκης
προορίζεται δέ διά την μετάκλη-
σΐΎ ξένον έμπειρογνιομάνϋ)ν καί
μελετΐ)τών, τόν έξοπλισμόν έ·ργα
στηρίων, την παροχήν ΰποτροφι-
ών είς "Ελληνας πρός απόκτησιν
των άναγκαίων είδικοτήτιον καί
κάλυψιν δλλων δαΛανών. Διά τό
πρόγραμμα τούτο θά διατεθή υπό
τής Έλληνικής Κυβερνήσε«>ς
ποσόν 5.678 000 δολλαρίων.
Σχετικώς νπενθνμίζεται ϋτι ό
ΟΗΕ στ»μμετέχει είς την έκτέλε
σιν έννέα έν συνόλω άναπτνξιακών
σχεδίο>ν είς την 'Ελλάδα.
ΕΤΡΩΠΑΊΚΑΙ ΠΙΣΤΩΣΕΙΣ
ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΕΤΒΑ
Πισπώσεις ανερχομένας είς 2όΟ
έκατ. δολλα>ρ. εξησφάλισεν ή ΕΤ
ΒΑ άπό τραπέζης τής Γαλλίας
καί τής Αγγλίας άνευ τής έγγυή
σεως τού Ελληνικόν Δημοσίου.
Αύται προορίζονται' διά την αγο¬
ράν κεφαλαιονχικοΰ · έξοπλκνμοϋ
καί ύπηρεσιών υπό ελληνικόν επι
χειρήσεων έκ χο>ρών τής Δντικής
ΕύρωΛης, χορηγοΰνται δέ διά περί
οδόν 10 — 15 έτών μέ τό τρέχον
εκάστοτε έπιτόκιον είς την εύρω-
παίκήν αγοράν.
Ή χορήγησις των πιστώσειον
αυτών αποτελεί την πρώτην φά
σιν ευρύτερον προγράμματος σνν-
εργασίας τής ΕΤΒΑ μετά τραπε
ζικών οϊκων τής άλ,λοδαπής, άπο-
βλέποντος είς πρσβολήν των κι·
νήσεων δι' έπενδύσεις είς την Έλ
λάοα. Τάς πιστώσεις παρέχουν αί
Τράπεζαι: Μπάνκ ντε Παρί ε ντέ
ΠαιΊ Μπά (300 έκατ. γ.φ.) καί
Ούιλιαμ Μπράντ'ς έ'ντ Σόνς Κο
Λτδ.(180 έκατ. δολλαρίων). Αί
δύο τράπεζαι ανέλαβον έπίσης τή
έκπροσώπησΐν των συμφερόντων
τής ΕΤΒΑ είς Γαλλίαν καί Αγ¬
γλίαν άντιστοίχως, τή,ν' προσέλκυ
σιν έπνεδύσεων είς την 'Ελλάδα
καί τήιν παροχήν ύπηρεσιών πρός
ελληνικάς έπιχεινιακά
έ'ργα σννολικής άξίας 3,β δισεκ.
δραχμών. Έκ τούτων 900 έκατ.
θά διαιτΐθοϋν είς την κατασκευήν
νέωιν
καί 1,3 δισεκατ.
την επέκτασιν τοϋ δίκτυον. Μετ χ-
ξΰ των έπι&ιώξεων τού ΌργαΜ-
σμοΰ κατά τό 1971 περιλαμβάνε-
ται ή βελτίωσις των τηλεπικοΐΛωνι
ών μετά τής Βουλγαρίας καί τής
Γιουγκασλαθίας καί δι' αυτών με
τα των χωρίον τής Κεντρικής Εύ
ρώπης, ή ίκανοποίησις 200 χιλιά-
6ο>ν αιτήσεων τηλεφωνικόν συνδέ
σεων, ή προώθησις τής αύτοματο
ποιήσεις, της τηλεπικοινιονύας εν
Ελλάδι καί ή ίδρυσις πα'ρακτίου
σταθμόν πρός εξασφάλισιν αρί¬
στη; έπικοινωνίας μετά των πον
τοπάρον πλοίων.
Διά την χρηματοδότησιν μερους
τοϋ προγράμματός τού ό ΟΤΕ άν
τιμετοΜτίζει ΐήν περίπτωσιν προσ
φυγής είς την κεφαλ.αιαγοράν
πρός άντλ.ησΐν κεφαλαίων δι' έκ-
δύσεως μετοχών.
ΝΕΑ ΚΕΝΤΡΑ ΥΠΕΡΤ|ψΗ-
ΛΗΣ ΤΑΣΕΩΣ
Είς τάς αρχάς Μαρτίου ύπεγρά
φη σύμβασις μεταξύ τής ΔΚΗ καί
τού άναΐτολικογερμανικοϋ οργανι¬
σμόν 'Ελεκΐροτεκνίκ — "Εξπορτ,
δι' ί)ς ούτος άναλαμβάνει έναντι
14 έκατ. δολλαρίο)ν την .τρομή-
θειαν καί εγκατάστασιν τριών κέν
τρών νπερνψηλής τάσεο>ς διά λ..ο
γαριαομόν τής ΔΕΗ. Παρομοία
σύμβασις είχεν υπογραφή μετά τού
αύτοΰ οΐκου τόν Μάϊον τού πα?-
ελθόντος ετ,ονς άφαρώσα άς την
εγκατάστασιν τριώ-ν άλλων κέ-
τρο)ν είς τάς περιοχάς Άσποοπ.'ρ
γου, ΆχαρνΐΛλ" καί ΙΙαλλήνης.
Ή έναρξις τής λνειτου·ργί«ς
των κέντριον τούτιον κλιμακοΰται
ίντός διετίας αρχομένης άιπό τοΰ
Αύγούστου 1974. Τα κέντρα θά Ι
όρυθοΰν είς τάς κάτωθι περιο¬
χάς: α) ΠτολεμαΕδος, πρός μετα
φοράν τής ήλεκτρικής ενεργείας
των όμωνΰμον θερμοηλ^εκτρικών
σταθμων καί τού υπό ίδρυσιν ΰδρο
ηλεκτρικοΰ σταθμοΰ Πολικρύτου -
Άλ^ιάκ.μιονος είς τα κήντρα κατα
ναλώσεως. β) Άχελώον, παρά τό
Άγρίνιον, πρός μεταφοράν τής ή
λεκτρικής ενεργείας των ΰ&ροηλρκ
τοικων σταθμων Καστρακίοι^ καί
Κρεμαστών καΐ γ) Θεσσαλοινίκης
πός μείο>σιν τής τάσεως τοΰ ρεύ
ματος τοΰ δίκτυον μεταφοράς των
:?80 χιλ. Βόλτ είς 150 χιλ. Βόλτ
διά την κάλι»ψιν των άναγκών των
καταναλωτάς τής σι'μπρωτρυοΰσης.
Διά των δύο ώς δνΐο σνμβάσε-
ών ή ΔΕΗ προμηθεύεται ^οπλι¬
σμόν άξίας 29περίπου έκατ. 8ολ
λαρίοον δνευ έπιβαρύνσείος τής έλ
ληνικής οίκονομίας είς συνάλλα-
γμα, δεδομεΛ'ου ότι ή έξόφλησις
θά γίνη δι' έξαγωγίδν γεωργικών
προϊόντων.
ΤΟ ΦΡΑΓΜΑ ΠΟΛΤΦΩΤΟΤ
ΑΛΙΑΚΜΟΝΟΣ
Περί τα μέσα Μ(ίρτίοι> ή ΔΕΗ
ανέθεσεν είς κοινοπι.ιαξίαν των έλ
ληνπκών τεχινικών έται^ιών Ο-
Δ£?Ν ΚΑΙ ΟΔΟ^'ΤΡΩΜΑΤΩΝ
καί ΕΔΟΚΕΤΕΡ τή εκτέλεσιν ?ο
γων πολιτικοΰ μηχανικοΰ τοΰ
ϋδροηλεκτρικοΰ σταθμοϋ Πολυφύ
τού τοΰ Άλιάκμονος έναντι 1.880
έκατ. δραχμ. Τα έκτελ.εσθησόμε
να εργα στϋνίστανται είς την κα-
ταοκενττν φράγματος έκ Οραχώ-
δους ύλΐ/κοϋ συνολικοΰ δγκου 3,«
έκατ. κυβ. μ., σήραγγος προσα
γωγής μήκαυς 4.400 μ. καί διαψιέ
τρου 8,5 μ., καί ύπογείου στ«'θμοΰ
έντός σπηλαίου ϋψους 35 μ., πλ.ά
τους 18 μ. καί μήκους 78 μέ
τρών.
Διά τής κατασκευής τοϋ φράγιια
τος θά σχηματισθή τεχνητή λί-
μνη καλύπτουσα 74 χιλ. στρεμιμά
τ(ον περίπου. Τα ΰδατα τής λίμνης
θά χρησιμοποιοθνται ώσαύτο>ς διά
την αρ&ευσιν 1.345 χιλ. στρεμμιά
των.
Είς τόν σταιβμόν θά έγκαταστα
θοϋν τρείς μονάδες υυνολικής ίσχύ
ος 360 χιλ. ΧΒ αί όποίοι θά παρά
γον-ν 600 έκατ. ΧΒΩ ετησίως. Ή
σννολική δαπάνη τοϋ ϊρνοι^ θά α¬
νέλθη είς 4 δισεκ. δραχμών περί
ΕΠΙΚΑΙΡΑ ΚΑ ΠΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ
ΚΡ1ΑΚΣΗ ΚΑΙ 2ΥΓΚΟΜΙΔΗ ΤΟΥ ΚΜΝΟΥ
ΕΣΩΤΕΡΙΚΑΙ ΕΞΕΛΙΖΕΙΣ
'Τπύ Κοσμα Παρ<*<τκευοπού/.ου Γεωπύνου — Καπνολόγου Τέιος Δ.ειιθυντοϋ ΕΟΚ Ό Οαθμός οχ.ιίμανσης των ψΰλ λων στύ μάζεμα έ.τηρίάζει πολύ την ποιότητα κ.αί τούς χκρακτήρες τοϋ ξεροΰ πιροϊόντος. Ό κατάλλη λος ίίμιος αύτάς βαθμος καθορίζρ ται άπό ωρισμένα χαρακτηριστικά ννυ>ρίσματα τοΰ φύλλου, διαφορε
τικά άνάλογα μέ την ποικιλια τοο
καπνοϋ (κιτρίνισμα στήν κορυφή,
κίτρινες ϋοΰλες (κηλίδες) στήν
πάνω έπιφάνεια των φύλλιον), ή
διάκρισή τους ίίμοις αποτελεί συ-
στατικό στοιχεϊο τής τέχνης κηί
τής έμπειρίας τού συλλέκτη. ϊτά
πρώτα χέοια τα σημόόια ώρίμαν-
οης δέν φαΐνονται τόσο καλά, οσο
στά παρίΐπάνω χίρια (φύλλα) . Τΰ
φύλλο τοϋ καπνοΰ «Ιναι βιομηχαινι
κό ώριμο, οταν έχη συγκεντρώσει
στούς ίστούς τού τό μεγαλΰτερο μέ
ρος (ΐπό τίς ούσιΈς ποΰ άφομοί(ι)-
σε. Τότε δείχνει τοΰς έξιοτερικοΰς
χαρακτήρες τής ώρίμα-νσης κ(ΐί,
άρχίζ,ουν τα όιάφορα καταβολικά
^•αινόμενα, Λοΐ' άδηγοΰν στόν φιπτι
ολογικό θάνατο. Τότε τα φύλλα
τοϋ καπνοϋ ο,τάνουν στή βιομηχα
νίκη τους ώριμότητα κα'ι πρέπει
νά μαζευτοΰν. "ί^ν παραμείνουν ά-
κάμα πάνο> στό μητρικό φντό, χά
νούν σιγά σιγά ούσίες, ποΰ άφαι-
ορϋν-ται άπό τα διά^ρορα ό'ργατα
(ρύζες, βλ.αστοί) . 'Άλλά καί οί
ποιοτικοί χαρακτήρες τού ξηροϋ
προϊόντος παθαίνουν αίσθητή ζή
μια: έλ»αττώνεΐιι ή κανοιμότητα
καί έλαστικότΓΐτα, αύΓάνεται ή
περιεκτικότητα οέ νικοτίνη, άπο-
κτή τραχύτητα στήν άφή κ.ά.
Ή ο'ϊρίμανση γίνεται τμηματικά
(ΐπό κάτω .τ<}ός τα πάνιο. Τα ίόρι μα φύλλα μαζεΰονται μέ τα χέρια, όκολονθώντας την πορεία στό ώ ρίμασμα, σέ 5—β έπαναλή^ιεις, ποϋ όνομάζονται «χέρια», άπύ 2—5 φΰλλα άπό κάθε φντό στό «χέ ρι». Κάθε χέρι (ή μάνα άπύ τό (ΜΑΝΙΙ5 = χέρι) άντιστοιχεϊ σέ ιδία ποιότητα καπνοϋ καί εχ-ει τό ϊδιο όνομα στή γλώσσα των κα πνοπαραγιογών κα'ι καπΛ εμπόριον Από κάτω πρός τα πάνιο)πρωτο- μάνα, δευτρρομάνα, τριτομάνα, κ.ονβαλίιΐμάς, ουτς — Άλτί καί οίίτσκι (κορυφόςρυλλα) ή άντίστοι χά στήν 'Ελληνική όρολογία χέρι 1ο, 2ο, 3ο, 4ο, δο, 6. Τα πρώτα φύλλ^α τής βάσης όνομάζονται πα- τόφυλλα, ή ντίπια, Ιπειδή ή ποιό τητά τους είναι κακή, κόβονται Α πό τό φυτό καί πετοϋνΊαι στύ χω- ράφι ή μαρξεύονται καί θάβονται σέ λάκκους γιά νά μή μεταδώσουν τόν περονόσπορο. Τα μάξρμά τους άπαγορεύε;ται άπό τό Νομό. Τό μάζεμα των φύλλονν γίνεται στνήθως με καιρό ξερό κατά τα ξηιμεριόματα κ<ιί 1 — 2 ώρες μρτά άπό την άνατο/.ή τοϋ ήλιον, δσο δηλΛδή τα φύλλα δια,τηροΰν τή ζ(οηρότητά τονς καί κατά τή δΰ- ση, οταν τα φύλλα άποκτοϋν πάλι τή ζίοηρότητά τονς. Καθώς μαξρνονται τα φύλλα σχημστίζοιη «χεριές» σέ μέγεθος μέτριο, ποϋ τοποθετοννται μέσα σέ κοφίνια καί, υετ<χφέρονται στό νπόστργο τον παηαγιογοϋ. 'ΕκεΓ περνιοΰνται (άρμαθιάζονται) την ' ιδία μερά μέ είδική βελόνα σρ σπάγγο καί σχηματίξουν άρμαθιές 2—3 μέτριον, .τού κάθε μιά ρχει 600—1.500 φΰλλ.α, μέ άα/.ογια όηλ. 300—500 σ,ύλλα τα μέτοο. Στό άρμάθιασμα πεονιώνται φύ/.- λα ϊσα στό μργρθος, ποϋ προροχον ται άπό τό ίδιο χερι γιά νά ξρραι νιονται όμοιόμορφα καί κανονικά. Τύ μάζεμα των φύλλον χ.ηατά ολ.ο τό καλοκαίοι στή Ν. καί Κ. 'Ελλάδα καθώς καί τα νησιά, στή Μί/κρδονία καί θράκη ώς τό τέλος τοϋ Σεπτρ,μβρη καί σταματά όρι- στικά μόλις άρχίσουν οί βροχίς καί πεση ή θεομοκρασία, τότρ πού καί οί καιρικάς συνθήκες δέν ϊπι- τοέπουν τό ώρίμασμα καί τό ξρροί- μα των φνλλιον. 1. Άποξήρανστ) των φύλλον. Τα Άνατολικά καπνά, οπου Λνή- κουν καί τα έλλην'ΐκά, ξεραίνονται ό'μως, ώς γνωστό, (ΤΤΟν ήλιο. Ση- μειώνομε ότι στίς αλλες χώρες (Κανκασο ΙΓερσΙα) ή άποξήραΛση Λνατολικίον καπν<Τ>ν γίνεται σε κλι
&ά"νους (φονρνοιις) μρ τεχνητή θεο
μοκρίΐσία, σέ συνονασμό μέ τή φν-
σική στόν ήλιο άπΌξήρανση. Αύΐή
σκοπό εχρι νά 'Ίπομακρύντ} τό με-
γαλντροο μέρος τοΰ νεοοϋ ίΐπό τα
χλωπά φΰλλα, ποΰ άΛΌτελιί τα
85% αυτού καί πρέπρι νά περιοοι-
στή τούλ.άχιστο γά 14—17%.
Ο Ε.Ο.Τ. ΜΕΤΕΧΕΙ
ΕΙΣ ΤΗΝ ΔΙΕΘΝΗ
ΕΚΘΕΣΙΝ ΤΟΤ ΣΙΝΔΕΤ·
Ή 'Ελλνάς μετέχρι μρ πεοίπτε-
ρον τού ΰπουργειΌν Έμπορίου είς
την Διεθνή 'Εαπορικήν "Εκθεσιν
τοϋ Σίδνεϋ Αύστραλίας, έντός τού
ό.ιοίον θά λειτονογήση Πρρίπτε-
ρον τού Ελληνικόν Όργανισμοϋ
μέ διαφημιστικόν καί Λλη<)θΓρορια- κόν υλικόν, διά την τονριστικήν 'Ελλάδα. Ή ρχθεσις θά διαρκέση άπό 11 εως 22 Αύγουστον. Η ΕΛΛΑΣ ΤΙΙΕ,ΓΡΑΨΕ ΑΛΛΑΣ 4 ΝΕΑΣ ΔΙΜΕΡΕΙΣ ΣΤΜΦΩΝΙΛΣ ι ΓΕΝΕΤΉ.— Νέας σΐ'μφωνίας ΰπέγοαψρ μετά τάς τελενταίας δΰο ημέρας ή Ελλάς μετά τεσσάρων ακόμη χωρών, έν τφ πλαισί(ι) των διμιρρών διαπραγματεύσειον, αί ο¬ ποίαι διεξάγονται ενταύθα υπό τήιν αίγίδα τοΰ «Γκάττ», μεταξϋ τίόν ί·πό ανάπτυξιν χιιιρίον. Οϋτιος έμο νογραφήθησαν χθέ; τα πριοτόκολ λ.α των διμερών σιιιΐφοιΐΜών μετα- ξΰ Έλ^λαδος κα'ι των χωριόν Τονη κίας, Ίσπα·ίας, Τυνησίας καί Χι- Μ.5. Ώς γντοστόν, την παρελθούσαν ρβδομάδα ρμοογραφήθησ(ΐν έ,τί- σης τα πρ'οτόκολλα των διμρρίόν συμφΐονιών μεταξύ Ελλάδος άφ' ενός καί τής Γιουγκοσλαθίας, τήι. Αίγυπτον, τοΰ Πακιστάν καί. τώ» Φιλιπ,τίνο/ν, άφ' ρτροου. Ή έπιστροφή τού φόρον Κν- κλ.ου Εργασιών επι πρρτπιτώσεων έξαγωγής προιόντιον.— Τό υπουρ γεϊον Οικονομικόν διά τής ύπ' α¬ ριθ. Π. 10-1ΜΜΪ06 (Πολ.. 22») εγκύκλιον τού πρός τονς έφόρονς καί τάς τελ.ωνειακάς αρχάς, παρέ χει όδηγίας διά την άπλοϊστρυσιν τής διαδικασίας έπιστροφής τού ςοριν κύκλον ΐογασιων επι των .τϊριπτώσροΛ' έξ«γωγής προιόν- Τ(ον ΡΪς τήίν άλλοοαπήν. 2χετι·χό; σημΐι
ΤΗΝ ΠΛΕΟΝ ΜΕΓΑΛΗΝ ΑΥΞΗΣΙΝ ΕΙΣ ΤΙΜΑΣ
ΜΕΤΟΧΩΝ ΕΠΕΤΥΧΕΝ Η ΧΩΡ .ι ΕΙΣ ΔΥΣΙΝ
Ή Χ·ηματιστηριακή άγοοά είς
την 'Ελλά-δα παροι>σιάζει κατά τα
τελευταία Ιτη >Λαν έντΰπο)σιακήν
άνάπτυιξιν. "Ηδη ή χώρα μας επί
τνχεν την μεγαλυτέραν αύξησιν
είς τάς τιμάς μετοχών μεταξύ των
κρατων τής Λύσεως, υπερβαίνουσα
την πλησιέστερον άνταγωνίστριάν
της — την Νορβηγίαν, κατά 141%
Τα άνοντέριο προκύπτοΐ'ν έκ στοι
χείων τής οΐκονομικής έπιτροπής
των Ηνωμένοι Εθνών διά την
Εήρώπην. Ή έντυπο>σιακή άνάπτυ
Εις τής έλληνικής χρηματιστηρια-
κής άγορδς άντικατοπτρίϊει έν γέ
νει την έμπιστοσύνητν τού κοινοΰ
πρός τΐρ' ελληνικήν «ίκονομϊαν κ«ιϊ
τή σταθϊρότητα τής δραχμής.
Τό Χρηματκττήριον Αθηνών κα'ι
ή κεφαλαιαγορά έν γένει, άναμένϊ
ται νά δραστηριοποιηθοϋν ?τι πε¬
ρισσότερον, εΰθνς ώς άρχίσονν νά
λειτονργοΰν καί έν Ελλάδι αί ί-
δρΐ'θησόμεναι εταιρίαι άμοιβαίοιν
κεφαλχϊίων (Μιοντσοναλ Φάντ;) .
'Η πρώτη ίδρνεται, υπό τής Έθνι
■/ής Τραπέζης 'Επενδνσεοχν Βιομη
χανικής Άναπτύξεοις (τής 'ΕΘνι
κης Τραπέζης τής 'Ελλ.άδος), είς
την οποίαν θά έπενδνονν κεφάλαιά
τιον οί "Ελληνες εφοπλισταί, θά
συνεργασθούν δέ μετά τής ΕΤΕΒΑ
οί ίΐεγαλύτεροι χρηματικοί οϊκοι
τής Ν. 'Τόρκης, πρός Ιδρυσιν ά¬
πό κοίνον έταιρίις Αμοι^αιίων κεφα
λΛΐ'ων. Έξ άλλον, ή Τραπέζα Έ-
,τενδνσροχν (τού σνγκροτήματος
'ίνπορικής Τραπέζης Έλλ.άδθς),
σΐΛεργάξεται έπίσης μέ δλλονς δι ε
θνεϊς τραπεξικοΰς καί οίκονομι-
κούς κύκλους, διά την ίδρυσιν ε¬
ί τέρας έταιρίας άμοιβαίοη· κεφαλαί
ιον.
"Ετερον δείγμα τής ίσχύος τή;
ίλληνικής οίκονομίας, είναι ή στα
Οεοά είσρυή ξένων κεφαλ.αίων είς
την Έλλάδα. 2νγκεκριμένο>ς, κα
τα τρία παρελθόντα 'έτι, <ΐνο) των 100 ξένίον έταιρηων καί δν<ο των 250 ξέων ϊπιχριρήσρ(·)ν, Γδουοαν βιομηχαίας ή έγκατροτησαν γρα- φεϊα των έν Έλλ.άδι. Πρέπει νά παραδεχθή κανε'ις ί5τι έν Έλλ.άδι, άς τόν οικονομικόν ταμέα, έπετελέ σθη ε, άξιόλ.ογον έίργον, παρά τάς μεγάλας άντιξοότητας καί δνσχρ- ρε/ας. ΣΤΣΚΕΨΙΣ ΔΙΑ ΤΟΝ ΚΛΑΔΟΝ ΤΟΥ ΔΕΡΜΑΤΟΣ 'Η Έπιτροπή Στ«ντονισαοΰ Οί- κ.ο»μικής Πολιτικής συνελθούσα ί'πό την προεδρίαν τού ΰπουηγοΰ Σνντονισμοϋ κ. Ν. Μακαρέζον έ- νέκρινε την λήψιν ώριαμένιον μέ- Τ(Χι>', αποσκοπούντα^ είς την έξν
γίανσιν τού κλάδον παραγωγής
προϊόντιον έκ δέρματος. Μεταξϋ
άλλων απεφασίσθη καί ή έντός τρι
ετίας σταδκική κατάργησις των ό
παλλαγών έκ τοΰ ΦΚΕ των μικρών
έπιχειρήβεων παραγιογής σολο-
δρρμάτων, βακεττών καί (ροδρών
έν γέν-ει καί ή ίπιβολή τοΰ φόρον
τούτου έφ' δλιον γενικίός των έπι-
χειοήσεσων τοΰ είδους αυτού, ανευ
Λιακρίσεώς τινιος, πρός άρσιν τοϋ
ΰφισταμένοι» άντικινήτον άναπτύ-
ξεως μεγάλιον μονάδων ΰυρσοδε-
ί
«Ό οίκονομικός προγραμμΛτι-
σμός είς την Έλλ.άδα, έχων ώς
βασικΟΛ' στόχον την προοδευτικήν
έξνγίανσιν καί ΐνιίσχυσιν τοΰ άνα-
πτυξιακοΰ μηχανισμοΰ τής οικονο¬
μικάς, {«πηγόρεΛ'σε την ανάγκην έ-
νρργοτέρας έπε-ΐβάσειος πρός τοΰ
το τού Κράτονς. ΙΙαρά ταύτα, ό
κρατικάς ούτος π«·ιρεμ6ατισ·μός άν-
τί νά θίξη, ύπηρέτησε καί περι-
() ρονοησε τάς αρχάς τής ελευθέ¬
ρας ο'ικονομίας >. Τα άνωτέριο ν-
πογρίΐμμίζει μεταξύ άλλιον ό ΰποτιρ
γός Συντονκτμοϋ κ. Ν. Μακαρέ-
ζος είς άρθρον τού είς τό ειδικόν
άφιέριομα διά την Έλλάδα τού
αγγλικόν οίκονομικοϋ περιοδικοϋ
«Έκόνομιστ».
«Κΰριος άξιον προσανατολισμοΰ
μας, ώς τονίζει ό κ. Μακαρέιζος,
είναι ό άνθρώπηος παράγιον υπό
την διττήν έννοιαν ίίτι άποβλέπο-
μιν είς τόν άνθρωπον, τόσον ώς
τρλικόν δέκτην τοΰ οίκονομικοΰ ά-
ποτελέσματος καί ώς φορέα έ-
λενθέρας οΐκονομικής δραστηριό¬
τητος».
Είναι χαρακτηριστικόν ότι παρά
την αναγκαίαν θεσμολογικήν έπεμ
(ίασΐν τον, τό Κράτος άπηλενθέρο)
σε τάς «κλειστάςν καί, «προνομια
κάς» δραοτηριότητας καί ?θεσεν ύ
πό δ,ωγμόν παν άντικρίμε'ον τύ Λ
ποίον παροκιολύει την έλ,ενθέραν
ρπιχριοτκιατικήν πριοταβουλίαν.
'Τπό τοιούτον άναπτνξιακόν σύ
στηιια γραφειοκρίΐτικής δνστοΛίας,
κλειστών έπαγγελμάτιον,, προνο-
μιρ»ν καί λνθΐπών άνιτικινήντριον', ή
θΓ(Ταοθέτησις των οποίων άνατρέ-
χει μέχρι τής ι ποχής τής όθίομα-
νικής κνοιαο/ίας καί τή; πρώτης
Βοκτιλείας τοϋ "Οθο>ος, ήτο φν-
σκόν νά παηαιιένη επί γενεάς ό
ελληνικάς λ«ός εντεύθεν τοϋ φρά
γματος τής πέννας, άπογοητη·μέ-
νος εκάστοτε πικρώς άπό τάς «πε
ρί προοδον» μεγαλοστομίας των
πολιτικών ήγετών, ή σΐ'ντριπτικ.ή
.τλειολότης των οποίων ουδέποτε
εΤχε συλλάΛπ τό άναπτνςιακ.όν
/τρόΛλημα τής χώρας. Ή έΞνγίαν-
σις, έπομένιος, τοΰ θεσμικοΰ κα-
ΘΡίΤΤ<7)τος ποορκΐ'πτρν ό>ς άνάγνη
ύξρϊα καί έπρίγηνηα, τοσούτω
ιιάλλ.ον καθόσον, λόγω τής ί.-τιτν-
χούς άναπτνξιακής έπιδύσροις των
εύρωπαϊκών οίκονομιών άπό τοϋ
Π' Παγκοσμίου πόλεμον, δ'ηνρύνε
το συεχώς τό χάσμα μεταξν αν-
τών καί τής Ελλάδος. Τό χάσμα
τουτο, ή Ελλάς, συνδεθείσα μάλι-
στα διά τελιονειακής ενώσεως με¬
τά τής ΕΟΚ, βπ-ρεπε νά σμικρννη
τό ταχύτερον, εί δυνατόν δι' ά/,μά
τιον, εάν ήθελε μαΛροπρ-οΟε'σμως
νά αντοαποκλεισθή τής άνελισσο-
μένης οΊκονομικής, κοινιυνικής κιι
πολιτιστικής ξιοής τής Εύρώπης
καί νά μεταβληθή είς μίαν έρημον
άκρογιαλιάν αυτής.
Είς τό άρθρον τού περαιτέριο ό
κ. Μακαρέζος, άναφερόμενος είς
τα έπιτεύγματα τού δετούς προ-
γράμματος 1968—-72, χαρακτηρί-
ζει ταύτα ώς έπιτνχή όσον άφορά
την όργανικ.ήν 6ελτίο>σιν καί ί'ξυ-
γίανσιν τοϋ οίκονομικοϋ σΐ'στήμα-
Τ°ς τής χώρας. Τα έπιτεΰγματα
ταύτα δύνανται νά οννοψισθοΰν
ώς ακολούθως.
Διά πρώτην φ^ραν οί κρατικοΐ
προϋπολογισμο'ι (τακτικο'ι καί επ εν
δϋσροιν) κα( πάτα τα επί μέρους
έπενδυτικά προγράμματα τιον δη-
μοσίιον οργανισμόν κιι έπιχειρήσ;-
οιν, ίνηρμονίσθησαν πλήρως πρό;
τονς γεΛ'ΐκωτέρους στόχους τής
πολιτικής άναπτόξειος.
Ένομοθετήθησαν πημαντικαί θε
σιιικαΐ μεταβολαί άναςρερόμεναι είς
την όργάνιοσιν τής κεφαλίΐιαγοράς
τα κή-ητρα διά νέας έπεδύσεις
κ<ιί προσέλευσιν ξένων έπιχειρη- ματικών κεφαλαίιον, την άπελνευθέ ροσιν των κλειστων έπαγγρλ-μά- τών, την νέαν πολιτικήν είσοδημα- τικής προστασίας των άγροτΑν, την κοινωνικο)τέραν ρΰθμκτιν τή- φορολ.ογίας τοΰ είσοδή,Ματος, την νέαν ναυτιλιακήν πολιτικήν, την «βφάλισιν τίόν έξαγιογών, τάς ρι ϊβσπαστικάς άπλοτ'στεύσεις εί- τό νομισιιατικόν κ'<ί πιστωτικόν σύ- στημα κ.λ.π. Ό ρνθμός των σηιΐιειωθπσων άπό τής έφί/ριιογή; τού Προγράμ ματος μεταβολών ρί; πολλά επί μεοονς οϊκονομικά μεγέθη, έκινή- Οη έτός των τοοδιαγργρομ,ιρν(.)ν ύπ' αυτού όρίο>ν (εθνικόν είσόδη-
ικ(. βιοιιηχανινή παραγωνή, ^λλριμ
ιια έαποοικοϋ ίσοξνγίον, ϋψος κα¬
ταναλώσεως, τιμαί κ,λ.π.). Είς ώ-
ηισμένα στρατηγικής σημασίας με
γεθη, επραγματοποιήθησαν εύνοϊ-
κώτρραι των προβλέψεο>ν έξελίξεις
(άκίίθάριστοι έπριδΰσεις πιγίον κε
(Γαλαίου, έξαγωγαί βιομηχανικήν
προϊόντιον, έ&νική άποτα,μίε>σις
κ.λ.π.).
"Επετεύχθη άξιόλογος άνακατα
νομή τού έθνικοϋ είσοδήματος με-
ταξΰ των κοινωνικον δμάδο>ν (κυ¬
ρίοις άγρ-οτων καί μισθοσνντηρή-
τ(ον), ώς καί μεταξύτώνγειογρίΐ-
φικών περιοχών τής χώρας.
Επραγματοποιήθη αημαντική ε¬
πέκτασις των παρεχομεΜΐ)ν υπό τού
Κράτονς νπηρεσιών έκ-παιδεΰσεως
νγείας, προνκις, κοινωνικής άσφα
λίσεως, στέγης κ.λ.π.
Επετεύχθη είς σημαντικήν έκ¬
τασιν δ έκονγχρονισμός τής διοική
σεως καί των φορέ'ον προιοθήσεως
κί[ ϋποβοηθήσριος τής οΐκονομικής
όνοιπτί'ξεως.
Επετεύχθη όρθολογικιοτέρα μι-
τανοιιή των έπενδύσειον, διά τής
ιιΓ'ξήσειος τούτίΡΐν είς τιμάς ύιμη-
λής παραγωγικό.τητος, ώς είναι ή
ί.ιομηχανία, ό τονρισμός κ.λ.π.
ΠΟΠΕΡΑΤΟΤΝΤΑΙ
ΤΑ ΑΝΤΙΠΛΗΜΜΤΡΙΚΛ
ΕΡΓΑ ΤΟΤ ΒΟΛΟΤ
Ώς ανεκοινώθη έκ τού ύπουργεί
ου Σνντονισμοΰ, ιΐποπερατοϋνται
συντόμοις τα άρξάμεα κατά τό>
1ί»6« εργα άντιπλημμυρικής προ¬
στασίας τοΰ Βόλ.του καί τής Νέχις
Ίοινίας έκ των σιιχνων πλημμυ-
ρων των χειμάρριον Άναΰοου,
Κραυσίδιονος καί Ξηριά· Τα άπο
περατονμενα ερ/α οννολικής δαπά
νης 16000000 δρχμ. άποτελνθύνται
κνρίο>ς άπό τέσσαρες τάφρους ώς
ακολούθως:
α) Τάφρου διά την προστασίαν
τού σννοικισμοΰ Λημητριάοος. 6)
Άνοικτής τάφρο-ι καί τοΰ κ).ειστοΰ
Λγωγοϋ Φ130. γ) Τάφρου διά
την πηΓ,στηίσίίΐν τής Χέας Ίω'ι'ας.
δ) Τάφρον διά την προστασίαν
ίϋς Χε'ας Ί(ονίι·ς καί τιιΰ συνοι¬
κισμόν Άμπελοκήπων.
ίίτι τα φορολογικά δικαστήρια εΐ-
ν·αι αρμοδία διά την επίλυσιν δια¬
φόρων, τάς ό.τοίας δημιονργεϊ ή
μή χορήγηοι; υπο τού νπονργοΰ
Βιομηχανίας τοΰ πιστοποιητικοϋ,
τό οποίον είναι ιϊπαραιίτητον συμ¬
φώνως πρός την Δ. 5988)69 α¬
πόφασιν τοΰ υπουργόν Οικονομικόν
διά την άτελή κο-αγωγήν ωρισμέ¬
νων είδών σιδηροθιομηχανίας, περί
ών τό άρ-θρον τού Α. Ν. 58)67.
Χά φορολογι^ι δικαστήρια έπι-
λαμβάονιται είτε έπ' εΰκαιρία τής
προσβολ.ής υπό τοΰ ϊνδιαφερομέ-
νον τής πράξειος έπιβολής δίχΛμοϋ,
είτε εΰθείας προσβολ.ής κατά τής
αρνήσεως τοΰ ΰπουργοΰ ΐίιοιιηχα-
νίας.
Ή δύναμις τοΰ Έλληνικοϋ Έμ-
•τορικοΰ Στόλον.— Κατ' άνακοίνο
σιν έκ τής ΕΣΥΕ, ή δύναμις τού
Έλληνικοϋ Έαιπορικοϋ Στόλον, έκ
πλοίον 100 κ.ο.χ. καί άνω υπό έλ-
λ.ηνικήν σημαίαν, ανήλθεν είς τό
τέλος τοϋ μηΐνός "Απριλίου έ. 'έ.,
είς 2.403 πλοϊα όλικής χρ>ρητικό-
τητος 12.066.502 κύριον τού άντι
στοίχου μηνός τοΰ έ'τους 1970, ση
μειώσασα οντ(ο, κατά τό 12μηνον
Μαΐου 1970 - Απρίλιον 1971, αύ¬
ξησιν κατά 228 πλοϊα καί 2.391.
193 κόρονς όλικής χονρητικότητος
(19,8%).
Έκ των στοιχείον·, έξ άλλον,
τής άπασχολνήσε<·>ς των Έλλ.ήι«ον
ναΐτικών είς πλ.οία υπό ελληνικήν
μόνον σημαίαν των 100 κ.ο.χ. καί
δνιο, προκύπτει, ότι κατά τόν μή-
να Φεβρουάριον έ. ε., οί έργαζύ-
μενοι τής κατηγοοίας αυτής άνήλ-
θον είς 49.154 έναντι 43.825 τού
«τνιστοίχον μηνός τοϋ έ'τονς 1970.
Τέλος, έκ τίον στοιχείον άνερ-
γίας των Έλλ.ήνίθΛ* ναυτικόν, τόίν
προσφρρόντον τάς υπηρεσίας τιον
είς πλοϊα παΐντός έκτοπίσματος {·-
πό ελληνικήν καί ξένας σηιιαίας,
προκΐ'πτει δτι κατά τόν μήνα Μάρ¬
τιον έ. ε., οί μή άπασχολονμενοι
άνήλθον είς 5.948, έναντι 3.596
τού αντίστοιχον μηνός τοΰ ετους
1970. Είς τάν αριθμόν αυτόν πε-
ριλ.αμβάνονται κα'ι οί άπέχοητες
τιΐιν εργασιών τίον οϊκείΐί βουλήσει
"Ελ.λτρ'ες.
ΊΙ Ελλάς μετέχει είς την Διε·
θή Εμπορικήν Έκθεσιν τής Αύ-
στραλα'ας.— Ώς ανεκοινώθη αρ¬
μοδίως, ή Ελλάς θά μετά<τχη διά εϊδικού περιπτέρον, είς την διεθνή εμπορικήν εκθεσ'ν τού Σίδνεϋ τής Αύστραλίας, ή όποία θά λειτον>ρ-
γήση «πό 12ης ιιεχρι καί τής 22ας
τρέχοντος.
Τα άποθέμαΤα συσκενασμάτονν"
«ΝΤΙ - ΤΙ - ΤΙ».— Ή διεύθυν¬
σις Γεωργίας Άττικής, δι' έξαι-
οετικός έπείγοντος έγγραφον της
πρός τους είσαγογεϊς καί έιμπό-
οο'ς φντοφαρμάνοιν, κοινοποιηθέν
τος κα'ι πρός τόν Σύνδεσμον Έιι-
πόρων Λιπαίΐμάτ(οιν καί Φντοφαρ-
αάκ.(ον, εντέλλεται την έντός διη-
μέρον (13ην κα) 14ην τρέχοντος)
απογραφήν των έν τή χώρα άπο-
θε-μάτίινν στ·σκ.εναιτμάτ(ον Ντ) - Ντί
-Τί, Λμιγων καί τοιοντίον, περιλα,μ
(κινΛντο)ν καΐ ετέρα φι»τοφάρ^ια-
κα, ως καϊ τάς τ μάς κινήσεως αύ-
τωιν.
Έ,τίσης, έντέλλρται όπως δηλώ
σουν καί την τιμήν τής κτήσεοις
δι' έκάστπην κατηγορίαν
τος.
ΧΡΗΜΑΤϋ-ΟΤΟΥΝ ΜΕΓΑΛΗΣ ΙΙΚΟΝΟΙ
ΚΗΣ ΣΗΜΑΣΙΑΝ ΕΡΓΑ ΟΜυΑΟΓΙΑΚΑ ΔΑΝ£|έ]
«Ό έσοτερικυς δανεισμύς, ό ο¬
ποίος έ'χει ώς αντικειμενικόν σκο¬
πόν την προώθησΐ' έργων ΰποδο-
μής διά τής άντλ.ήθ«ο)ς των πρός
τούτο άναγκαίων πόριον έκ τής ι-
δκοτικής ι^οταμιρι·σε(ιις, ΰχι μό¬
νον δέν αποτελεί ά«σταλΛΐκόν πά
ράγοΛ·τα διά την Οίκονομ.'π,ν, άλ-
λά, άντιθττ<»ς, συντελεί είς την προοδευτικήν αύξησιν τού έθνικοϋ είσοδήματος». Τα ανωτέρω ετόνισε, μεταξΰ άλλοιν, ό νφνπουργύς Συντονι- ομοΰ κ. Μ. Κοΐώνης, ομιλών κα¬ τά την κλήρωσιν είοικών λαχ<ΰν τοϋ Δανείου ΟΊκονομικής Άναπτύ ξρως 6%% τού 1969. Χαρακτηριστικώς ανέφερεν ό κ. Κοζώνης, δτι τή έφαρμοξοαένη υπό τής Έπα/ναστάσεως καί έντεΰ θεν πολιτική έσιοτερικοϋ δανει- οίμοΰ δι" έ!ργα έπενδύσειον στηρί- ξεται επί άπολ.ντως ύγιών οίκονομι κων βάσεων καί είναι πλ.ήρως ένηρ μολ'ΐαμένη πρός τάς διευρυνθείβας άποταμι·ει»τικάς δτ'νατόττιτΐας τής Οίκονομίας». Τάέκδοθέντα άπό τής Έπανα- (ΤτάίΤεοις δάνεια οί'δόλίος περιώρι- σαν, ώς ετόνισεν ό κ. Κοζώνης, τα περιθώρια άντλή<τειος έκ τής λαϊκής αποτααιεύσειος το>ν άναγ-
κ«ίον κεφαλ^α'ων έκ μέρους τΛν
φορέιον τής ΐδκοτικής έπιχειρημα
τικής πρωτοβουλίας πρός περαιτέ
ρ(» Ανάπτνξιν τής δραστηριότητος
τ(ον.
Έξ άλλον, διά τής σημεκοθεί-
σης ήδη έντονον στροφής τής μι¬
κράς Ίδίίος άποταμιενσειος πρός έ-
,τενδύσεις είς τα κρατικά χρεόγρα
'{*>·, οχι μΟΛ«ν ένισχΪΌνται τα εί-
σοδήματα τίον μικροαποταμιειτων,
άλλά ένθαρρύνεται σημαντικώς καί
ή ανάπτυξις τής κεφαλαιαγοράς,
ίθι&ομένου τοϋ εύρυτέρο^' ελληνι¬
κόν Αποτα,μιεντικοϋ κοινοΰ είς έ-
.τενδνσεις κα'ι εί: τίτλονς.
Τέλος, ό κ. Κοϊώνης ανέφερεν
ίίτι οί πόοοι τού κληρουαένου δα¬
νείον εκάλυψαν σχεδόν τό 1)·Γ>
τί) ν πληοιομών διά την έο«τέλεσιν
νιΐχ'στης οΐκονομικής καί πολιτιστι-
κής σημασίας έργων. Τα χρηματο
δοτηθέ·ιτα αύτά εργα εΪΛ'αι ή άξιο-
ποίηιτις των πεδιάδοιν Άχελ.ώου
καί Άλφειοϋ, ή (Π'μπλήρίοσις τής
κατασκετιής τής αεγάλης έθνικής
οθόν Κορίνθον - ΠατρΑν, ή σιΑ·έ
χισις τής μεγάλης δδικής Αρτηρί-
ας Κρήτης καί τής όδοϋ Χανίων -
Ι Ηρακλείου, ό έκ<τυγχρονισμός τού νέον Λερολΐιμέηος Άθηνίδν κ. λ.π. Τόν κ. νφΐΉθχιργόν προσεφώνη- σρν ό πρόεδρος τής Έπιτροπής Κληρώσεων 'Ομολογι<όν Έσωτερι κόν Δανείον καί τής τοΌ Ινικοϋ Λογιστηοι,ου χ" Κράτονς κ. Ι. Μιχαλόπονλο:. / ις είς τα .- ΤΟ ΓΡΑΦΕΙΟΝ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΝ ΚΑΤΑΝΑΛΩΤί3Ν 'Τπό την προεδρίαν τοϋ υπουρ¬ γόν κ. Μακαρέζου καί μ« συμμε- τοχήν των ΰπονργών αΛ·απληρ(ο- τοΰ - Συντονισμοΰ κ. Φθενάκην, ΈμΛορίου κ. Ζιίππαν κα'ι Δημοσίας Τάξεως κ. Π. Τίεβρλέκον, των ϋ- τρυποΐ'ργων Συντονισμοΰ κ. Μ. Κο ".ώνη καί Έμπορίου κ. Γ. Γειοργα- κέλον, συνεκροτήθη εί; τύ υπουρ γεϊον Εμπόριον σνσκεψις, καθ" ήν συνεζητήθησαν θέματα γενικωτέ¬ ρας πολιτικής άφορώσης είς τύ ε¬ ξωτερικόν καί εσωτερικόν! εμπόρι¬ ον. Ειδικώτερον εγένετο άπολογι- σμός τοΰ έργον τοϋ νροσνσταθέν- τος γραφείον ΠροβτασΐΛς Κατα- ναλωτών, έξ οί διεπιστώθη ή ίκα- νηποιητική λειτ«;·ργία κατά τύ Ιον Ι2ή>μερον τής οράσεως τού καί, ή
πο»θι>μος άνταπόκρισις τοΰ κοινοΰ
είς τό καθιεροΛέν μέτρον.
Ο Ε. Σ. ΠΕΙΡΑΙΩΣ ΖΗΤΕΙ
ΠΑΡΑΤΑΣΙΝ ΚΑΤΑΒΟΛΗΣ
ΤΩΝ ΤΕΛΩΝ ΧΑΡΤΟΣΗΜΟΤ
Ό "Εμ—ρικός Σύλλογος Πρι-
οαιώς διά τηλεγρτ,ιφήματός τού,
ός τό {ιπονργείον Οικονομικήν
ζητεί την παράτασιν μέχρις 25ης
τρέχοντος τής προθεσμίας κατα-
βολής των τϊλων χαρτοσήμου τι-
αολογίίον δεύτερον τρίμηνον, άς'
ενός μέν λόγΐι) συμπτώσεως κατα-
βολής καί δλ.λο>ν ποικίλην φόρων,
'ίφ' έτέρβν δέ λόγω άπονσίας είς
άδειαν προσιοπικοΰ λογιστηρίοιν
πλείστων ίπιχειρήθΈων, ή όποία
καθιστα δνσχερή την άπαιτουμένην
οτγκέντρωσιν κα'ι ταξινόμησιν των
Γτχετικών φορολογικών «τοιχεάον.
Ώς γνωστόν, ή προηγουμένη προ-
Θρσμία λήγρ, την 10-ν τρέχοντος.
ΕΝΕΚΡΙΘΗ Η ΧΟΡΗΓΗΣΙΝ
ΤΟΤΡΙΣΤΙΚΩΝ ΔΛΝΕΙΩΝ
890 ΕΚΑΤΟΜΜΤΡΙΩΝ
Ή Έπιτροπή Συντονισμοΰ Οΐ¬
κονομικής Πολ>τικής συνελθοΰσα
τιπο την προεδρίαν τοϋ ύπουργοΰ
ΣΐΓντονισμοΰ κ. Νικόλαον Μακα-
ρέιζοτ>, ενέκρινε την παροχήν έγ-
γτ>ήσε(ος τού Έλληνικοϋ Δημοσί¬
ου πρός την ΕΤΒΑ, διά την ύπ'
"ύτή; χορήγησιν δπνρίων πρός τον
ριστικάς έν γένπ έ.-ΐιχποήηπς, συν
ηλικοΰ ΰ-ψου- μέχρι ποβοΰ 8!)0 δρχ
πλ,έον τόκων κ.λ.π.
φρ ρ
των δανείον μεγάλΛ
τα. Χαρακτηρ<ο·τικ(7)ς, έτύισρν 0{ τος, ότι ό σιτνοικισμός λά«ν [χ,^ ποιητικοΰ έπιτοκίου, μέ ίξόχι* στ«ιαντικά κέοΑη έκ λαχνοη·, τηνθύμενα καβ' όλην την ^ αν τοΰ δβινΐείον, ώς κ<ιί ή κ πλήρων φοοολογικών ίΙταλλαγίΛ πίριλαμβανομένον καί τού φόρο( κληρονομίας, καθιστοϋν τα; Χ(|α τικάς όαολ.ογίας λ.ίαν έλκνστιν.α. διά τό κοινόν καί ενισχυθή· οίκ,, την άποταμιευτικήν ροπττν τής χ^ οας. Έν συνεχείΐ}, αρχομένη; Ι(|. κληνώσειος, ύ κ. ύ<ρν«οιιογο; ^ συρεν έκ τής κλ.ηρα>τ»δος τυν ποά
ταν λ.(ΐχνόν κερόίζοντα 2.000.01»
δρχ-, άκολούθιος δέ ϊκλ.ηρωβηοη»
109 άκόμη λαχνοί, κερδίζοντΕ;, ό
μοΰ μετά τοΰ πρώτον, 4.θοπ.θηβ
δρχ. έΛ- οννόλφ.
Η ΙίΡΟΜΗΘΚΙΑ
ΕΛΑΙΟΛΑΔΟΤ
ΜΟΝΟΝ Α11Ο ΤΑ
ΑΝΕΓΝΩΡΙ2ΜΕΝΑ
ΚΑΤΑΣΤΗΜΑΤΑ
«Τό καταναλωτιχόν κοίνον .ι<>ε
πει νά πρθ|ΐΤ|θεύϊται έλαιόλιιδα μο
χ>ν είς άν«γνωριομέν<ι έμ.ιο^ΐ'/ιι καταστήματα, είς τα όποία άαη{. ται συστηματι-κός άγοοανοιιιχβ; ?. λεγχος». Τα ανωτέρω τονίζει είς ά^. χοίνιοσίν τού τό ύπονργίίον Έα,ιο. ρίστ* έξ ι'«τορμής κοταγγελίιις, ίτ, υπό διαφόρων άτομον προσφέοον· τ(ΐι είς την· κατανάλωσιν έλΛΐόλβ· δα αμφίβολον ποιότητος ή νοθϊΐι μενά είς σημαντικόν ποσοστόν διά <—ορελαίιον ή σι·<τκε«σμένα είς δο χεία έλλειπβ*αρή. Είς την άνακοίνίοσΐ'ν άναιρέοεται σχετικώς ότι τα άντοτέρ») ατορο, ιΐποΛλέποντα ρίς την απόκτησιν ί>·
,τερόγκοα· κερδονς λόγο.) τής ΐνφι-
αταμένης μεγάλης διαφοράς μϊτα-
ξύ των τιμόν σπσρελαάο'ν καί ,τ,αί
0έΛ<ον έλαιολάδιον, περΐίρχονται τάς οικίας ώς παραγωγοί ή μρπο ίίΐ6ητ«ί παραγ(ογ<7)ν, καΐ διηβέ- τουν τα έν λόγω νοβευμέιια έλαιο- τοίς μετρητοϊς ή μέ δόση;, ούτω την κατανάλ.ι^ σιν καί άποφενγοντα τοΛ' κρατικόν £λ.εγχαν. ΤέλΛς, τό τ'<πονργεϊην Έιι πορίοΐ' τονίϊει ότι τό κοινόν δίον ίίπ<ος πασάν προσφοράν πρός πώ¬ λησιν έλαιολάδ'ον παρά τοιοΰτιον άτομον, καταγγέλλει άμέσοις (ϊ; τάς αρμοδίας άστννο,μικάς άοχάς. ΑΝΟΑΟΣ ΤΟΝ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΑΝ ΕΠΕΝΔΥΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΑΥΤΟΧΡΌΝΩΣ ΚΑΜΨΙΣ ΕΞΑΓΩΓΩΝ ΜΑΣ Πλήν τού τομέως των έπενδύ- σρο>, ό οποίος ένεφάνισεν ϊξαρ-
σιν κατά τό πρώτον τρίμηνον 1971
έναντι τοΰ 1970, παρατηρείται κάμ
ι|'ΐς είς τονς ρνθιμοΰς αύξήσειος τής
παραγιογής καί των πωλήσευ>ν, μέ
παράλληλον ύποχώρησηι τής στά
θμης τά>ν έξαγωγων, τίον ύιομη-
χανικίδν έπιχειρήσεων. Τα στοι-
χεία αΰτά προκύπτονν άπύ την τε¬
λευταίαν έρευναν ποϋ διεξήγαγεν
ό Σύνδεσμος Ελλι^ων Βιομηχά-
νιον τα άποτελίσματα τής οποίας
δημοσιεΰονται είς τύ τελειταϊον
δελτίον τοϋ ΣΕΒ. Ειδικώτερον, ή
κίνησις τΛ·ν διαφόρων μεγεθων
-ής βιομηχανικής δραστηριότητος
κατά τύ πρώτον τρίμηνον 1971,
εν συγκρίσει πρός τό αντίστοιχον
τού 1970, ?χει ώς εξής: α) Πά-
ραγωγή. Αντη Γσημείοχίί'νι αύξη¬
σιν κατά 4,1% έναντι αϋξητικών
ο«θμών 14,5% κατά την πρώτην
τριμηνίαν 1970 έν σνγκρίσει πρός
τή· τοΰ 1969. |ΐ) Πωλήσεις: Αΰ
ται ένεφάνισαν αί'ιξησιν μόνον κα-
τά τό πρώτον τρίμηνον 1970 έν
σνγκρίσει πρός τό 1969. γ) Έξα¬
γωγαί. Ή δραστηριότης αυτή έμ
φανίϊει μείίοσιν κατά 14,9% έν
συγκρίσει πρός αίίξησιν κατά 61,
9% τό πρώτον τρίμηνον 1970 έ¬
ναντι τοΰ 1969. δ) Έπενδύσρις;
Αύξησις κατά 101,5% έσημειώβη
είς τόν χχϋοον «τίτον, έναντι κάμ-
ι|)Γως κατά 1,6% κατά τό αντό τρί
μηνον 1970 εν συγκρίσει πρός τό
1969. ε) Πιστώσεις πςός τό Εμ¬
πόριον: Αύται ίμφανίζονν ανξηοη
κατά 16,3% συιιφώνιος πρός τα
ΰπόλοιπα τής 31ης Μάρτιον έ. ε.
εν σχέσει πρός έκεϊνα τής άντιστοί
χον περίοδον 1970. Έξ άλλου, «ι
προβλέψεις διά τό δεύτερον τρίμΐ|
νόν 1971 έν σχέσει πρός τα έ.τί-
πεδα εκείνον τού 1970, προεξο-
ϊλοΰν αΓ'ξησιν πωλήβεοχν κατά 8,
ΐ:%, έξαγιογών κατά 6,3% καί των
ι'πενδύσεων κατά 18,2%.
Η ΝΕΑ ΑΡΤΗΡΙΑ
ΣΠΑΡΤΗΣ - ΚΑΛΑΜΑΤΑΣ
Ανεκοινώθη έκ τού ΰπονργείοιι
Σνντονισμοΰ ότι σιηεχίζοντιιι ώ
εργασίαι διά την όλοκλήρωσιν τής
έθνικής όδού Σπάρτης - Καλαμά
-άς. Εφέτος διετέθησαν πιστώσει;
22 έκατομμυρίιον δραχμών.
Ή κατασκεναζομένη όδός, .τρο-
ύπολογισθείσης δαπάνης 90.000.
000 δρχ., εχει μήκος 60 χιλιομέ·
τρίοινι καί πλάτος 6—7,5 μ., διερ¬
χομένη δέ διά τοΰ Αύχένος Ταϋγέ
τον θά στντομεύση κατά 100 πε-
θίπου χιλιόμετρα την μεταξΰ των.
δύο πόλεων όδικήν σύνδεσιν, δο¬
θέντος δτι αυτή διεξόγεται μέχρι
σήμερσΜ μόνον μέσιο Τοιπόλεο>ς
(157 χιλ.ιόμ.). Οίίτω, θά έξΐνΐηρε-
τηθή ή μετοχρορά έμπορευμάτιον
κα'ι ποοϊόντ(ι)ν μεταξϋ των δύο πΐ-
Οΐοχών, ίνώ παράλληλα ή μέο-φ
Ταΐ'γι'του γραφ-ική διαδροαή θά
σι>ντρλέση, άναιιφιβόλως, είς την
τουριστικήν ιηάπτΛ'ξιν των Νο·
μων ΜεσσηνΜΊς καί Λαχοινίης.
ΤΟ ΑΡΜΟίΕ^ΡΟΑΟΓΙΚΟΝ ΔΙΚΑΣΤΗΡΪΟΝ
ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΖΕΙ ΑΟΓΙΣΤΙΚΩΣ ΤΟ ΕΙΣΟΔΗΜΑ
Ή έκτασις τής εξουσίας τού φο¬
ρολογικόν δικαστήριον, κο^νον-
τος — αντιθέτως πρός την φορολο
γικήν αρχήν — 2τι είναι έφικτύς
ό λ.ογιστικός προσδιορισμός εί-
Γ.οδήματος, έξετάϊεται είς την ύπ'
αριθ. 274)1980 απόφασιν τοΰ β'
τμήματος τοϋ Συμβουλίου τής Έ
πικρατείας.
Ώς άναφέρεται είς την απόφα¬
σιν, είς περίπτωσιν έξωλογιστικοϋ
κατά τό άρθρον 36 τοΰ Ν.Δ.
3323)195.-» «περί φορολογίας τού
είσοδήματος», προ(Τοιορισμοΰ των
καβαρών κερδων έπιχειρήσεώς τι-
νος υπό τοϋ αρμόδιον οίκονοιμικού
έφόρου, τό πρωτοβάθμιον φορολο
γικύν δικαστήριον, έπιλαμδανύμε
νόν προσφνγής τοΰ φορολογουμέ-
νου κατά τοΰ σχετικαί φύλλου έ-
λέγχου καί κρΐνον, τυχόν, αντιθέ¬
τως, ότι είναι έφικτύς ό λογιστι¬
κάς προσδιοριαμός τι7>ν καθαρων
κερΐδων, δέν ύποχρεοϋται, οϋτε
δύναται νά άκνρώση τό φύλλον έ¬
λεγχον (ωστε νά καταστή Λ·ναγ-
καία ή εν.δοσ.ς νέον) . Τό δικα¬
στήριον δύναται καί όφείλρι νά
προβή αΰτό τα πρώτον είς λονιστι
κόν προσδιορισμόν των ρηθέντων
κεροίόν καί νά τροποποιήση άνα
λ.όγιος τύ φύλλον έλένχον.
Έξ άλλον, τό πορολογικόν δι¬
καστήριον, κατά τύν τοιούτον προσ
διορισμόν των χ—4ών, δέν άπο-
κλείεται νά προσθεση είς τή έχ
των βιβλίον προκνπτοντα χοθαρά
κέρδη «λογιστικάς διαφοράς» ι*
των πτριλΛ,μβανομένιον είς την ?"
θέσιν έλέγχου. Τουτο αμίος ί«ό
την προϋπόθεσιν ό'τι θά αίτιολογή-
ση ειδικώς δι' Ιδίας κρίσεοις —
ίιΐατάοσον ένδΓχομένως, σΜμ-τλή-
ριοστν των σχετικών άποδ?ίξε<'ιν— την ποοσθήκην έκάστης τοιαύτης «διαφοράς», άσχέτος δν ό (Τορο- λογονμενος προέβαλεν ή μή πβν* πόνον κατά τής οΐκείας «λογιστι- κής διαφοράς» διά την περίπτω¬ σιν λογιστικόν προσδιορισμόν των καθαρων κερδόν. Τάς αύτάς Αχοι- βώς έξονσίας καί νποχοϊώο'εις ε· χρι καί τό δεντεροβάτθμιον δι*«- στήριον. ΤΑ ΑΝΤΊΙΙΛΗΜΜΤΡΙΚΑ ΤΗΣ ΚΟΜΟΤΗΝΗΣ Μέχρι τέλονς Μάϊον έ. Ρ·. ε*0" πανήθησαν έν συνόλω 31,5 έ**1*· δρχ. διά τα άντιπλημμνρικά ΪΡΥ" Φιλιοι>ρή Κομοτηνής. Διά των ^ν
λ.όγΐι) ε'-ργιον ίττΛ'ολ4·κοΰ τι^ονυ^^'
γιοαον 170 έκ. ορχ. πρόκίΐται **
ΐτοοοηαιτευθοΰν έκ των πλημμΐ'Ρ^
•ΊΟΟ.ηθθ — ρρ|ΐματα. Τό ?ργον Μ0
βλέτετ(ΐι νά Λποπρρ<ιτωθή -ΤΡΡΪ χ" τίλος τοΰ 1973.
ΓΕΩΡΓΙΟΤ ΜΠΡΑΝΤΕΣ
ΟΜΗΡΟΣ
Μετάφρασις έκ
όπό
Τα
την
Ιλιάδα
Βασ. ΚουΖη-
μέν Ίλιάδος,
της γερμαν.κής γλώσσης υπό τού
νοπούλου έπιτίμου γυμναοιάρχου
^μμετρα άποαπάοματα είναι παρμένα τήα
ΑλεΕ Πάλλη τής δέ Όδυσσειας άπό την Ό
όυσσεια Ίακ Πολυλά.
Συνεχεια έκ. τού :>ι>οηγουμένοι.
•Η Ελλάς κατά κύριον λόγον
είναι χερσόνησος. Ή ΙΙελαπώνν»,-
σο; είναι ήνκ^νη μ£ τί)ν ντες)ε
άν όπως τό φύλλο όξυάς είναι ή-
νωμένο μέ μ
τό κλ,αδί. Κατα τα άλλα
άποτίλίίται. άπό νησιά
μ1κού μίσχον μέ
α ή χώοα
οποί¬
μή-
, ο
ων ενα μέρος έκτείνετςα κατά μή
κος των διτικαη' Αχτων της, τ0
δέ άλ-λο ανατολικώς μ*χο4 το-,, ά.
χτών τή; Μ. Άσίας καί τόσον πν-
κνά είναι τα νησιά αΰτά τό έα
μέ τό άλλο, όπως πι<χνές είναι οί πρτρες σ' £να αον-οπάτι. Τα βοι-νά .τού διαβχίζονν την Έλλάδα ρίχαν τό καλό, ότι ίμπο. διζαν τόν έχβρό νά κατακΐήση εΐ'. κολα την χώοα καί ήταν καΐ άπό άλλες άπόψρι; ίίβργίτικά, διότι οί κάτοιχοι κάθε περιοχής ■ί[<τα.ν τρλ,είως χι»ρισμένοι καί κάθε έ.-ταρ χία μπ»ροΰσε Αρξάρίζοντο άπό τα βουνά. Ή
θάλ.αβσα ένεργεΐ σάν μιά στομα-
λ.ίμνη. Δέν είναι νέον τό δτι ή
Έμεϊς μέ την έπΐσημ.η, .τνενματι-
κότητά μας £οϋμε στό άνώτατο δια
αέρισμα ενός ούρανιθιξύστη '.Ο "Εκ
λην κατοικεί είς τύ δωμάτιον ενός
κήπου, ποΰ βλέπει πρός έ'να θα
λασσινάν όρμο.
Ή Βαβυλών είχε τα γιγαντιαΐα
οίκοδομήματά της. Ή Αϊγυπτος
τίςπυρ-αμίδε ς της καί την Σφίγ-
γα. Οί Άσύριοι καί οί Πέρσαι εί¬
χον τα κολοσσιαϊα μνημεία ττον.
ΕΙίς την κλασσικήν Έλλάδα δλα
είναι σχετικώς αικρά.
"Εάν ό "Ομηρος παρουσιάζη
τόν "Αρην νά -/.αλιύπτη μέ τα σώ-
μα τού έπτά πλέθρα έδάφους δ¬
ταν Ιπεσε κατά γής, τ.ραυμ<αιτσμέ νος άπό τόν Διομήδη καί νά 6γά ϊη κρανγή τόσον δυνατή, όσον εί¬ ναι δυνατή ή φωνή 10 χιλιάδων μαχητων συνην<υμένη, αύτό είναι ΝΛ. ΚΑΤΑΙΙΛΗΚ-ΤΙΚΗΣ ΠΛΟΚΗ2 ΙΣ2ΌΡΊΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ . Ι ΘΗΣΑΥΡΟΙ ΤΟΥ ΚΙΑΤΙΠΟΓΛΟ Ι 'Αλο τό άριστοΰογημα τού ΧΤΒΦΑΝΟΤ ΞΕΝΟΤ: | ; ■ ■ · "Ο Δ/Α'ΒΟΛΟΣ -ΓΉΝ ΤΟΤΡΚΙΑ> ' "
ΣΑΧ ΕΥΘΤΜΑ ΚΑΙ ΣΑΝ ΣΟ ΒΑΡΑ
Η ΜΥΤΗ
Ι
ιιι_τ»| μυτη
Ι.α τη κικ,.
...ΙΙρεπει νά σοϊί πώ, κΐ'ριε Ί-
(ΐνινάκη, πώ; δταν ό Ραούλ πασά;
μοϋ έδήλο>σε δτι θά εφ<νγε μέ έμ- μπιστευτική ά-τοστολή γιά την Μάλτα, δϊν μοΰ εΐπε τήνάλήθεια. Ό Ραούλ ίΐχΐ ·χα·τα<ρρο.ει νά διορισθή «έ.ιιτετραμμενος» τού Αύ τοκράτορος των *Ο&(ομανί>ν, κον-
τά στόν τότε βασιλέα Ίο»ακε'ιμ Μυ
θά, τής Νεαπόλειος, «'ίπου ναί πή
γε. Δέν εΤχε κανένα φόδο νά άπο-
κιαλνφθή τό ψέμ·α τού τάΐιε, γιατί
ήξερ.ε πώς δέν θά πήγαιν* ποτέ
ιά τόν συναντήσίθ στήν Νάπολη.
Ό ίδιος, όπως ξέρεις, μοΰ είχε
ά;τοκ<αλύψει την άπάτη, πού σέ μου καί που μΛοροϋσαν ν α τι»ν ατελ.οιν στό δήμιο, μά καί νά όλοκλη,ρώση την άπάτη τού είς (;άρο; της. ΕύτυχΛς γι' αυτόν, δέν εΐχα άκόμη άποσύρει άπό σένα τα κοαμήματά μόν. —Ό Ραούλ σέ έδικαίολόγησε, χόρη μόν, τή; ειπε ό Ίαννάκης, πού δέν φάνηκρ; νά μοΰ πληρώ¬ ση; ούτε τού; τόκιονς ποΰ μοΰ ώ¬ φειλε; καί μοϋ μέτρησε μάλιστα, έξη χιλιάδες γρόσια, έναντι των τόκοι,ν, γιά λογαριασμό σου. — Είχε τούς λόγον,; τού, έ'κθτ • ή Μαρκεσία. Τέλο; πάντων. Φεύγοντα; άπ' ίσένα, κύριε Ίαν- νάκη, ήρθε στύ σπίτι μιου, καί ό- π<>); σοΰ είπα, τόν είδα σάν «φάν<- τρ μπαστούνι» μ.τροστά μου. "Όλα τα περίμενα κύριε Ίαν- Κιμ,μερίους, έ'ναν λαόν πού κατοι- "^ΐμ^τοθήικης τής Σουλτάνας γιά ι νάκη, συνέ'χισε ή Μαρκησία, δχι κουσέ βορείως τής Μαύρης θαλάσ να έξακριβώσοι <ΐν ή καταγγελία Ι δε·">ς καί νά τόν δώ έ'τσι ξαορνικά.
*Λ>στολτ. τού πΟίγ
ά
εΐχιχ ςί'γει άκομα άπό την Το·ρ-
κ<α. Τό τελενταϊο αύτό ένδεχόμε- νο τού Ραούλ, τού συνέφερε, για¬ τί ετσι ό'χι μόνο θά φρόντιζε νά πάρη τα στοιχείί» πού ίίχα στά ποο^,τα., μά/..- καΐ η μ,.τη. Αύτη τη Γ, άαη/Λϊ νά Ηεσπάση ξα^νικά τύχη σι,ναχ(>μένη
γμή ί
μ«*βη μυτη, πού εΐνα. εν α οασα- ! τότε, άφοΰ τα χ,ρια σου είναι ά-
νο. Χοηο,μο άργανο τού άνβοώ- | πηοχολημίνα; "Λν ξεθαορευτής τό
που, θι λΡγ0). Οπω; και ο/μ. τη | τε καί βελήση; νά τή λ,«Μηη~ ν,Λ
υργανΐί. Άλλά μία μυτη εί¬
ναι πρόολημα γά τόν κάθε ά«ρω-
πο.
ένα άπομεινάρι τής πν α*έ^< ^ϊ™ '«■ *Υι«· δτι Είς τό Λ τής Ό&υααείας (στίχ. δέν θά -«*Φ«·να τόν ηειοααμό 12—19) γίνεται. λόγο; γιά τούς νά σπασ<" τι? σφραγίδες τή; κο- ής ρης γγ ^ ξφ σης, τής οποίας τό κλΐμα φαίνετα- . τοΓ' Μουρούζη ήταν άλ.ηθ.νή. Μέ :-Αττοΰ, μου *Ιπε χαμογελωντας, νάμχκάΐΐη μέ τό κλϊμα τής Σχω· ι τί>ν ^ά Ι
τια- η τής Δανία< Ι «Καί ό ήλιος ώς βασίλη* *αί ' χ μ εσκιαζαν δλο, οί δοόμοι) Στόν | Οά τολμοΐκτα νά ζητήσω ή Γδ.α τα σαι 6ι.σαο«-ημ·η·η μα,ι μόν. Γ,α- : αυτή, 6ε6α«ο,νό ^ Ι*Χ™«5 "·. αναγκασ&ηχα να ψ ό Υ«οισί·> εγω πισω, άπο την Ευριυ-
ζ. Καί τότε, δχι μόνο δέν *1. Υ·α νά μάβα» γ.ά .-τοιύ λόγο>Α-
τα
ήλθ' ώκ«(ΐ,όν, ό.τ' ά'κρ'
ναι τού κόσμον) τ. πόλις είναι κι ό
λαός έκ.εΐ των Κιμμερίων) νέφος
.τΐ'κνόν καΐ σκοτεινόν όλοΰθε τοΰς
σκε.τάϊει) ουδέ ποτέ κι«ττάίΐει αίν
τοΰς ό άκτινοδόλιος Ήλιος) στόν
ά(Ττροφόρον ουρανόν ον/τ' δ;ταν ά-
ν-ιιδαίνη) οντ' δταν κλίνη ,τρός την
γήΛ' άπό τα σΐ>ράνια μέρη) άλλά
τού; άμοιρους θνητούς μαΰρη π)χι
κώνει νύκτα» (Ίλ. Πάλλη).
Καμμιά χώρα δέν ομοιάξει έ¬
στω καί κατ' ελάχιστον μέ την 'Ελ
λ.ώδα. Ή "Ελλάς είναι κατά τηιν
Φύσιν κοί τ ό Πνεΰμα, ή χώρα τιοΰ
φωτός καΐ τής καθαριότητος, ή
χώρα τής διανγείας.
Ή όμίχλ.η γεννά άχαλίνωιτα ο-
ν«ιρα, τελ.ώνια καΐ τέρατα. Ή ό-
δ,ν καί
^ μικ^ότερη τή;
Πορτογαλιας, Ρχει περισσότερον
ίκ.τεταμίν.ρς άκτές άπό την "Ισπα¬
νίαν. "Αλλο χαοακτηριστικόν ση-
Ηίϊον είναι ότι έ/κεϊ δέ,ν ΰ,τάρχει
τίποτε τό καταθλιπτι.κώ; μέγα. Τί
/ιοτε δέν δρά κατά τρόπον ΰπέρμ,ε
τρον ή άμρτρον. Δέν ΰπάρχονν οί!
τγ έκτεταιμίνες στίππε;, οίττε έκ-
τ-ταμε-ν'η ρρημική γή. Τα περισσό
τρρο βοΐΛ'ά ίΤναι μάλλον χαμηλά.
ίύσύνοπτα ιΤψώμητα καϊ λοφσσρι-
οβί. Εξαίρεσιν ('ποτελεΐ ό "Ολιιμ-
μ.τος
Οί ποταμοί δέν είναι .τλατεϊς
ή όρμητικοί. Είναι μάλλον ποτα-
μάκια καί ρι·άκια. Ό άριθιιός των
πηγών είναι μεγάλος. Τα δάση
δέν είναι μ,εγάλα' ϊίναι μά>.λον
μργάλα αλση. Άπ' έδώ εχε< την ■«ΐ,ταγ(ι)γήΛ τού τύ ελληνικόν γνιο- μικόν «Μηδέν δγαν». Τέρμα και όριον Μοϊρα οηΐίαίνρι οχι μά; άναγκάζει νά ασχολού¬ μεθα μέ τα πέραν, μ' εκεϊνα πού βρίσκονται πίσο> άπό τόν όμιχλώδη
κύκλο τής ϊοής. Έδώ τό ήλιακό
φώ; δημιονργρΐ καθαιράν άντίθρ-
σ4ν άπό φώ; καί σκιάν. Γι' αύτό
κάθί τέχνη είς την χώραν αυτήν
εχει πλ,αστικόν κα| εικόνος φ<οτει- νή; χαρακτήρα. Γι' αΰτό καί ή ί-λ- ] ληνική σκέψις παίρνιει ενκολα ά- χρή,μπτα ποί) εϊχα δανείσει στήν | χί οέν μ-τοοω νά δικαιολογήση δια 'Εσμά Σουλτάνα, μά θά διέτοεχα καί τό>ν κίνδτηα νά κατηγορηθώ
άπ' αυτήν, πώς τή; εκλυετ]>α τα δι-
μαντικά της. Ή Σουλτάνα, πού
δ.τ(ος σοϋ εΐπα, τα εΤχε πάρει πίσιο,
δέι ένδιαφέοοταν τωρα, πασά
πώς νά οίκ*ιοποιηθή τα τρία δά-
νεια στΛτολικοΰ ποσοΰ πεντακοσίων
χιλιάδων γροσίον .τοΰ τής εΐχα
κάνει. "Αν τής *'ΐ·ρευα τα χρήμα-
τά της, έ-κεί,νη, Οά μοΰ ζητοΐκτε την
ίπστοιθφή των κοαμημΑτον της,
πού ή άξία τους έ'φθανε τό έ
μ
μϋριο γρι'κτα. Καί έ.τειδή δεΛ· τα
είχα πιά αΐτά, οί ήν κατοχή ιιον αά
μέ έξεπτρλιζε· ιτέρνοντάς με στά δι
καστή.ρια καί θά <5.ξίοινιε γιά άποζη ί μκοση χε τό οχι ενα, μά, όπως τή,ν1 εί- >ε>ι ό Ραούλ, πού εί-
του, δΰο
Τό Ι-'νβίεμα αύτό θά
μβν*> δεσμια
Ραουλ να γΛεν-
νάγλυφη μορφήν. Ώς άντίβαρο
τή; άποΛΓτροφής, ^ρό;' τύ απέραν¬
τον δημιο>ργεϊται τό γεγονδς δτι
ή θρησκεία γιά τοΰ; "Ελληνας,
πού έ-νσαρκώνει τόν σεβασμό πρός
τύ θείον μέ τίς πομπικές έο,ρτε;,
δέν είναι σι»ναίσθημα διά την ά-
περαντωσΰνην τον Σύμπα'ντος. Τό
Σύμπαν είναι γι' αυτού; κόσμος,
τάξις, όμορφΐά. Άνάλογη πρό; τύ
πάθο; των Έλλήνίον γιά την δι
αύγεια είναι καΐ ή θρησκεία, η ό
ποία δέν επιβάλλει τόν φόβον
πρός έ'να θεόν ποΰ δί&ει ρντολές
καί προβάλλει απαγόρευσις, άλ¬
λά ενσαρκώνη ο-νναι,σθήματα πού
βρίσκουν την ανάλογον έκφρασιν
τό .τιεΛρΐι>μΓνον, άλλά καί τό άρμό
ίον, τό προσήκον μέτοον. Ό Έλ-
'ην δυσφορεϊ ά,-τό φνοικοϋς λό-
'/ονς γιά κάθε τι .τού είναι ε.!ς
ίχίτόν ξένον, Οπέ·ρ·με·τρον καί α-
μοοφον. 'Ε^είνο πού άγαπά καί
ϊητεϊ άπά την ςρί'σινι, τόν αΑ"Θρωπον
■'αί την τέχνην, ρίναι ή αοοφή.
Ό Ρολάνδος καττ/χκράϊει 100.000
«νδ(κι; μέ τό ξίφος το>·. Ό "Ο-
μηρος δέν γνονρίϊει παράμιοια.
Τρέφει άποστροφή,ν πρός πό ά-
Λίραντον, την α'κονιότητα πού 6-
Τίβτατ«ι άπό δισεκατομμΐ'ιρίίον ρ-
Τ(ΐιν, την οποίαν ήιιεϊς οί 6άρ6α-
Οοι ΰ.τό τα σνομα τοΰ άπ·είροι, ά-
μ,ν. Ό "Όμηιρος τό εύσν-
δέν ήμπαριεΐ νά τό όποφέ-
Ρη. Τό άνε>> όρίων, αιτό ποίι δέν
'ίλίΐώντι ποτέ, ό "Ελλην τό όΐοΊΐά
»*· "Απειρον καί μέ αντήν την λ^έ-
:ΐν τό χαρακτηρίζει μέ πολνλογί-
«ν.
των στίς έπίσημες θρησκειτικέ
πομπες, στό τραγούδι νχι τόν χο
ρόν.
Είναι βεβαία άλ.ηιθέ; δτι ό *Έλ- |
λην καί πρό κα'ι μ<ετά τήΛ' ό«ηρι- κήν εποχήν £χει γνωρίσει τόν μυ σά στήν Πόλη καί ό τάη ξε;νοιαστος «ττήινι «Μπέλλα Νά- πολη», ξεκοκκαλίίΐονιτας τίς σαράν τα χιλιάδες γρόσα, πού μοΰ εϊχε άποσπάσει φεύγοντας άπό την Τοιιρκία. Καί δμο>ς, ό Ραοΰλ δέν
ήταν πιά τόσο ξέγνοιαατος δσο φαί
νονταν. Ή σιωπή μόν στά τάαα
γράμματά τοτ·, τύν άησ»χοΰσε σο
βαρά. "Αν δέν εΐχα τολ^μή<τει νά σπάσιο τίς σφραγίδες τής «κασσε- τίνας» καί αν μοΰ «εκοβί» κι' έμ- πιστευόμοΐ'ν τύ πάθημά μοί» στήν πρέσβειρα τή; Αυστρίας, μέ τα οτοιχρΐπ πού είχα στά χειρια μόν, τις αποδείξει; τής Σονλτάνας καί τα γράμματά τον, δπιυς καί τό γράμιια τοΰ Μουρούξη, δέν· ήταν καθόλον άπίθανο νά τόν έ'καιγα κα'ι νά έξέθετα κονί την Έσαά Σονλτάνα. Ό Μαχαούτ θά γίνκνν ταν θηρίο καί ίσως νά τού; πελε- κοΰσε »αϊ τού; δυό. Καί την άδελ- φθιρρτικά την σκοπή σον <ττά γράμ ματά μοί". Τόν άκιουγα /λ' έ'τρρμα άπό τό ν.ακό μόν, κΐριε Ίαιιάκη. Ποΰ την βρήκε ιτόση δΰνα,μη ΰποκρισί- ας; Προσπάθησα νό <η>γκρατήσ(ο
την όργή μου, μά δέ< τό κατά- — Πάι|ιε πιά, ίλεεινέ, νά παίζη; αυτή την ς>ρικτή κωμοιδΪΓί είς βά-
ρος μοί», τοΰ φώναξα" δέν την Αν-
καΐ π,νίγηκα βτά δάκρινχ.
κοίταξε άπορηιμένος:
φή τον κι' αυτόν. Σ την σκέψη αν
τή κάποια μρρα άνατρΐχιασε κιαϊ
τόν έ'λουσε κρύο ίδρώτας. Άπο-
φάσισε τότε ν' αφήση τό «ραχα-
τλίκ·ι» τοΐ' καί μέ τό πρώτο καιράβι
νά γνρίση στήν ΓΓολη. "Ετσι κι'
ν , Μ . . . εκανρ. Σάν πάτησρ τύ πόδι τοΐ'
στικισμον. Και ααλιστα εις τα ομη . , , Ν , ,
, Ι στο τουρκικο, ή ποωτη τοι> δοι>λεια
. . , . . ήταν νά σέ επισκεφθή, κύρι.ε Ίαν-
για τού; αγωνρς της Διοννσΐίΐτκης '
λατοείας καί δύο φορές γίνεται λό
γοό γιά τύ Μαντεϊον των Δελφών.
Άλλά στήν έποχη τής ποιήσεως ό
μυσαικισμός εχει ύπερνικηθη. ΙΙί-
βο> Λττό τούς θεούς όρθώνεται ή
Μοϊρα τής οποίας τό άπαραισάλ<ευ το άντιστοιχεϊ τρόπον τινά μέ έ- •/Έϊνο ποΰ έαεϊς όνοαάξομε άδιντώ πητον τού θανατον ή άναλλαίωτον τοΰ φυσικιοί» νόαον. Άπό τό γεγο νός δτι ή Μοίρα πτ-ριρχει την μορ <(ήν ιής Νεμε;σειυ;, άποορέει τό βίΐσικόν συναίσθημα: Μαχρυά ά- πη την ΰπεροι|»!α: "Οχι ύπέρμετρο αντοσΐ'νκΗσθηαα ςριλοδοξία καί χά ν)ά γιά την άπόκτησι δι<νάιΐ£(·κ. ΈγκοαιάΪΡται τ,) λογικΟΛ" όριον, ή άομονία. Ό νόσιιος γιά τόν "Ελ ληνα δέλ· ρίναι τό Λ.τειρον Αλλά τό ΤΑ πΜΙΗΡΙΑ ΤΗΣ Λ ί ? Β Ο Υ νάκη. "Αν σοΰ είχα .τληρώσει τό Ε' (ΤΕΛΕΤΤΑΙΟΝ) Η ΓΤΝΑΙΚΕΙΑ ΜΟΝΗ ΤΗΣ Μ ΤΡΣΙΝΙΩΤΙΣΣΙΙΣ Είς απόστασιν ήμισρία; περί •"Ί' ώρας άπό :ήν Μονήν τοΰ Λει (ΐωνο; εύρίσκΐται ή γυναιωεία ^1 τή; Μνρσινΐ(ι*Τί'σβη;, οί'χτης πά ^ τής πρώτης. Είναι καί ϊδρυμα τοΰ Άγιον Ίγνατίου 'ι ςραίνεται ί τι προϋπήρχεν ώς έκκλησία μέ μερικά μόνον -'ϊλ.λία π.ρό τής ,-.τώσΐο/ς τής Κο^- "ταντινουπόλεως κατά τό 14.')3. 'ναι πολύ καλ.ώς περιτειχισμεΛ·η "^ τΐμαχαι είς μνήμην τής Κοι- ι"Ίοευ>; τής θ«οτόκου. Έμ αύτϋ
Μ«ναι,(η·ν 24 πεοι'πον καλογραϊαι.
Ό προστατεηικό; ρόλο; τοΐί μο
ί Λειμώνος επί τοΰ γνναι
καθορίςεται μέ πολλάς λε-
"<Η»*ρείας Ρί; χά; τελευταίας θε- ' ό τόσον τοΰ Άγίου Ίγνατί- ο«. οοον καί τοΰ υιού τού Μεβο- *■*»·. Είναι τό <ίσθενρστερο' μερος *°ί πρϊ.τίΐ: «άποκο,μίζειν ανταϊς «κ των κηπουρικών, των λαχάνιον Τ(|ιν χοεΐιυδών, ώς χρείαΜ ίχονσι ^ΧΡΐ τού λεπτότατον." ήβΐ'όσμου, ιν« κα'ι αύται αί ταλθΛπιοροι .ταρα- μνθίαν κάν όλχγΐ;ν έχουσι» Προσ θέτει ό "Αγιος Μγνάτιο; βάζει είς την διαθήκην τον γεροϋς φραγ- μοΐ'ς εί; την ΰιαγωγήνι τ(ι>ν καί
λέγει: «Όςρρίλρι ή κατά καιρούς
καιθηγονμένη μή ϊίς έ'να έκαστον
σνγχορείν είσιενα; εί; τό μονα-
στήοιον κάν ίερο>μένον εΐη κδν ού
καΐ μηδεμίαν (Ήτείναι μονάστοιαν
συστυχείν αυτώ, κάν δοκεϊ άξιο;
είναι, ίνα μή ό ΙΙονηρός τι κατερ
γάσηται».
"Εα γλνκόν απομεσήμρρο τοΰ
Σεπτέμβριον μοϋ δόθηκε εύκίΐιρία
νά προσκυνήοίυ τί]ν Παναγία την
Μυρσινιώτισσα, Μέ διαλεκτή πα-
ρέα ξεκινήσαμε άπό την Καλλσνή
καί σέ κανέυα τέταρτο τής ώρας
άκολοι«θοΰντες τόν άμαξιτό τό
δρόαο ({θάσαμε οτήν ΙΙατοιμένη.
"Εστι δέ Πατιομενη, ενας άνηφορι
κός δρομάκος, λιθοστρ<ομενος, ποΰ ένώνει τόν άμαξητό τό δρόμο καί τό γνναικΡίο μοναστήοι. Αίφνιδια- «Τικά ό έρειπομένος τοι» δγκος ξε ποοβάλλει μόλις κάμψης την άνη- Ζ!?έος μοί· κ'ΐί ι Ιχα πάοει πίσιο τα χη^^σαφικά μου, :ίΰτό θά ίσήιααη'ε πώς κατάφεητ. νά πάρ(» τα χρύιια- τά μου άπό την Έσμά. Κα'ι στήν περίπτ(»ση αίιτή, μπορεΐ πιά νά μην ηαοννγι στήν Πόλη. "Αν δχι, άν δν,λαδή δέν ίίχα τακτοποιήσει τίς όοσολΓ,ψίε; μ-ι« μαζί σον, κύ¬ ριε Ίαννάκη, δέν θά εΐχα ΐξοφλ.η- Θή άπύ την Σοιιλτάνία και δέν θά ο;ορική πλ.αγιά. Ε[να.ι ξ ε-ίς τα κράσπεδα ενός πευκώνος. Σκόρπιες κατά μήκος τοΰ έξωτε- ρικοΰ τοίχου μεοικές όνάοιες τρι- ανταφνλλιες. Λίγα άπημπνάρια μι·ρσΐΛ·ης δικαιολογοόν άκόμη τό ίπΐθρτον τής Μυρσινιώτισσο,ς. "Αφθονα Αγοιοκνκλάμινα κού- (>οννε τα λρπτρ.τίλε.-ττα πέταλ.ά
το>'ς κάτιο άπό λογή; χαμόκλα-
οο. ΛΙπήκομε στήν ανλή καλημερί
; άπλΛς την ,τοο.τιερκτσα,
δίχως άλλη εθιαοτνπία. Είσεοχό-
μεθα ίί; την εκκλησίαν διορθιυ-μέ-
νην κατόπιν τελευταίον .*ηιρκαϊ(ο.
Μ,ν κατό.τιν τελευταίας πυρκαιάς.
Άπλή, δίχυις καυμιά ίδιαίτερη αί
σθητική. Φτιοχικιά. Όλνθκάθαρη.
Μιά κουφάλ.α μρ καντήλι, δεξιά
τής Άγ.Ίας Πΰλ.ης, πλακόσκεπη,
δείχνει τό χίιρο πού ρχει ταφεΓ
ό 'Άγιος. Σέ λίγο κατεβαίνρι ή
ήγοι·ιιέισσΐΐ μέ δυό - τρείς άδελ-
ορες. Μάς πεοιποιηθήκανε πολύ.
Ά.τλρς, καλοποοαίοετες γι»ναΐκες,
διασώξοντες άκόμη κάποια μυστι-
κόποθη προσήλιοση στά νπερκό-
ιτμια. Τα κρλ.λιά έκτός δΰο, και-
νονργιοκάιιωτα, ιίναι δλα έρειπιο
μενά. Τα ξνλΛ τονς μαι>ρισμένο,
ρτοιμο νά Οίοοιασθή, σκοοπά τήΛ'
τέ·χο)..
Μέ
— Δέν σέ καταλαβαίνο), μοΰ εΐ-
πε. Εΐχες τόσο καιρό νά μέ δή;
καί μοΰ φέρεσαι μ' αϋτό τόν τρό-
πο; Μά τόν Άλλάχ δέν σέ άνα-
γνοιρτϊω !
Μέ είχε στά χέρι καί σκέφθηκα
πώς δέν επρεπε νά τό πα-ηατρα-
6ήξω τό σχοιν». Σκοΰπισα τα μά·
τια μόν καιί μέ μεγάλη προσπαθεία
«κά?»μαρα» τα νεΰρα μοί», στό μέ-
τρο πού Ιπιδάλλανε οί περιστά-
σεις.
— θά μέ καταλ^άβης, τοΰ άιπάν-
τησα ψνχρά, όνμα οιοιΰ πώ ατι, ώς
τα τώοαι ή προκο,μμενη, ή Σουλτά
να, δέν άξιώθηκε νά μοϋ έπιστρέ-
τα χρήματά μόν καί βρίσκομαι
σέ δυσκολη οΐκονοιμική, κατάστα-
ση... Γιά :νά μην την χα^ακ.τηοί-
σ<ο τραγική. Ό Ραοΰλ, έξακολοΐΊθώντας νά παίζη τό άτιμο παιχνίδι τον, μέ έρώτησε: — Καί φταίιο έγώ γι' αΰτύ; —"Ωρα, τού άπάντηοα, νά πής τώρα πώς φταίίο ί γώ: — Καί βεβαία, έσΰ φταϊς, μοΰ είπί. Μέ κοίταξε κατόνμματα καί, σννέχισε: Καί νά σοΰ έξτγγήσω τό γιατί. Φταϊς γιατί δέν ρμπι- στεύθηκες τόν ά'νθρωπο πού σοΰ εστειλε ή "Εε,;αά Χουλτάνα νά τοΤ' ,ταοαδώσι ς την «κασοετίνα» μέ τα διαμαντικά σο.', άιτοϋ σοϋ μετρον- σε, έννοείτια, τα χρήματά σον. . — Ατ'ιτό ε! /. ψέμα! τοΰ φώναξα. Κανένας ποτέ ώ; τα τώρα δέν μέ έπισκέφ-θτκε ι'κ μέρονς τής κτιρί- ας. Κατένας! Μέ κο.'τίχξΓ μέ σονρομέννι τα φρϊ'δια υ.ί σκ.ΰβοντας τό κεφάλι τού, μονι.ιιοι',οιβρ: — Δέν εί ι< δτ»νατόν... "Εμεινε γιά λίγο πκεα τικός κ' ΰστερα μοΰ ρΓπε: — Τό ('-ΐιι", .υμα, μόλις εφτασα οτήν Πόλ' (,'ΊΟΛ-τισα νά συναντή σ<ο την Σ πυλτάνα καί την ίρώτη- σα αι σέ εΐχε τακτοποιήσει: — ΙΤΛς νά την τακτ"·τοήσ<ι>, μοΰ
άφον δέν δέχτηκε νχ'ι
Δέν πρόκειται γιά τή μυτη πού
είναι μεγάλη σάν τ ου Σ υιρανύ ντέ
Μπρρςεράκ καί σάν μερικών άλ-
λαχν άνδρών, πού τοΰς λέντε γι'
αύτό μνταράδιες, καί πού έννοοΰΛ'
νά χώνονν τή μεγάλη μυτη τους
παντοϋ. Οΰτι; γιά τή μικρή μΰτη,
την σόση δα, ποΰ μόλι; φθάνει
γιά ιά άαπνέη έκείνος ή μάλλον
έκείνη πού την εχει. Οϋτε άκόμη
γιά τή μΰτη πού «Ινα», άεράτη,
Λάν τή; Κλεοπάτρας ή στραβή, ό¬
πως δχι σπάνια την εχει κανένας
τζώρας, ή ποϋ είναι σιουβλερή,
σάν έ'να ράμφος πονλιοΰ Γ| πλ«α-
τειά καί χονδρή σάν κανενός
μπουλντώκ. ΙΙρόκβιται γιά τή μιά
οιαδήποτε μύτη, την άνσ.κυνόμη-
τη μΰτη, πού προτκαλεϊ έ'να σο>ρό
φασαρίε;, άπρόβλίπτα ζητήματτα
ΐ βιαστικούς μΛελάδες σέ κάβ-ε
Καί καλά τέλο·; πάντων
δταν είναι κανείς μόνο; τού. Την
ςύνει τότε δσο θέλει, ιτή καθαρίνει,
ή ίθ ί
πού εςεχιι στυ προσΐι»πο τού καί ετοι,μ)] νά στάξη άπό στιγμή
ε άνθρωπον. Ί'ή μεγάΑ,η ή τη ' σέ στιγμή. Τί μποοεϊς νά κάνης
τό
τε καί θελήση; νά τα διαθέση; γιά
τή μύτη, μέ ενα ξαφνικό φρενάρι-
σμα τοΰ τρόλλεϋ ή τοΰ λειοφορεί-
ονς, πάς χαμένος. Μπορεΐ καί νά
πεσης πάνκυ στοΐ'ς άλλους, άν δέν
ξαπλώση; κά,το. Ιναί νά δημιιοτ'ρ-
γηθοΰν τότε άπό τό ττ.'πο'τ,ε ε!να σο-
ρό φασαρίες. Βλαστημάς, βέδαια,
τότρ την 5>ο·α καΐ τή σττγμή καθώ;
καί τή μύτη σου. Άλλά τί ώφελεΐ;
"Ασε πειά πΌύ τώρα τό ιοαίΛκαΧρι
μέ τίς ζέστες, μπορεΐ νά ένοχλή
τ'ί) μΰτη έπίμονα καί καμμιά μυίγα,
Καί τό μαρτύριό σου τότε γίνριταΐ
άπρρίγραπτο, έ'τίτι δπιος είναι άπη-
σχολημενα τα χέρια σοΐ'.
"Αν πάλι βρίσκεσαα σέ τόπο .τ·ού
χοριάζεται νά μιλήσης, είτε γιά
δοχι?^ιά σου, είτε γιαιτΐ σέ κά?.ΐ·
σαΛ' νά άκοι'σονν τή γνώμη σοι·, εί
τρ γιά .ταρρα, είτε καί σέ
βοΰ. ΚσΊ ξαφνικά ή μύτη σον
λ^ΡΪ σέ βοήθρια, γιά τόιι ρνα ή τόν
ολλνθ λόγο. Καΐ σέ καλρϊ έπίμονα
καί ίπανβ,ληπτικά. Τί κάνεις τύ-
ιτε; Σοφ<ίεσαι, βρβαια, χίλια δνό, νιά νά μή πάρουν εϊδησι οί άλλω. ΑΝΤΩΝΙΟΤ Χ. ΤΒΡΖΟΠΟΤΛΟΤ ΕΜ ΪΚΙΙΠΠΙΙ ΑΟΝΤΟ ^^ΛθΖ^ΤϊΤ0^ κίχ<ίλ''· ^«^ «^ μΐκρή Από τίς .ιρώτες ατιγμές στύ Κοΐ'τξιοΰκ Άλέ - ογλου, άπό ο οποίος είναι τώρα ϊδιοκτήτης ιτοΰ σπιτιοΰ τοϋ τής άπόστασι άπό χάνι, σχεδόν στήν άρχή τής ίερέυ>ς κοιλάδας, χτίστηκΐ Έπιαγγελματι-
ξο,ντανό μη-
μχ,νόροφα κπαιιατα.
/-ν »- » λ ' Γ~ΐ4πίνγ« Λ.ιιυιινυ.111..
τρωο. θιναται αλα,,&αστα τα ό ήδη νά άνηφοοίξωμε καΐ
νοαατα των παλαιών Έ)Λήνο,ν ί- με μπροστά στύ π«/Λ,ό ^Λϋ,_
δ^τητων των Γπ,ηΛν τοϋ χο,ρι- σπίτι τοΰ Κ«νατ. Κοίαττ»^ Ζ
ου, είτε ταυτα θιατηροβ,(ται άκύ- των Απόγονον τού. '
άρχον*τικό
μη, είτε δέ
ά«γόν«ον τού. Σ^
εχο^ κατεδαφ,σθή τόν Ανήφορο κ,ί κάποτε
Με τα ,μ^α τονς οναματα, μέ αά με σέ κάπο«ο σημείο το
επων-υμα, με τα παρωνυμα, μέ τα Τσίτης, η}χνΐαίο στα()μό
αρατσουκλια. Άπο έχεϊνον Ιμα- ' «-·*'".........--'-
τοΰ
παρατσοΰκλια. Άπό εκείνον Ιμα-
3α καί έν σιηρχρία δ<£.ιιίστ(Ηϊα <α>θ' ολοκληρίαν την ακρίβειαν
ών ,τλ.Γίροφοριών τιον. Ο*3το) Απύ
ό σύνολον τώι σπιτιιόν τοΰ χίο-
ι..οΰ μας Μονλκάντων, διατηροΰν
αι άκόμη 30 σπίτια, τα δέ ύπό-
οιπ / 43 εχουν κιαιτεδαφισθτί '<χύ ,ρτατραπη είς χωράιφια, Από κα- ααπον.ιέ; καί φθνντοιταες. Ή σέ εϋχάριστη άτμόσφαίρα υνομιλ.ία μας έκράτησε πιερίπον σέ κα ςυνει τοτε όσο θέλει, ιτή καθαρίση, ' Άλ.λά ή μΰτη έπι,μένει κιαί σοϋ χα- τή τρίβρι καί μέ μιά κονβέντα τή λάει δλα σου τα σχέδια καί τό κρ- συγνρίζει δσο μπορεΐ βολικώτερ.α φΐ σου, άν δέν σέ κάνη κ«1 στόχο 'Λ1)Λ τί ...Ί,^™. .·!_......------ »-· ! " - · "- " Άλλά τί γίινεται δταν καινεις βρί- σκεται μαξί ή ίμπρύς σέ άλλονς; Μπορεί τότρ νά δημιοΐιογηθοΰν ΪΛη σωρύ ζητή,μαιτα κ«ί άκόμη κ'πιι πρρι,-τέτειρς άναπάνιτρχες. Τνχαίνει νά βρβθή; σέ μιά σνγ- κρντηιοοι καί δέν ξέρ<ο γιά ποιό λόγο «έ «τρώεΐ/> πού λέι.ιρ, ή μύτη
σου. Μέ τύν κύριο τρόπο ποοσπα-
αθείς νά τή σννΐφέρης. Άλλά αν
τή έπιμένει. Τό άπαλό ιααντήλι δίι.·
ώφελΐϊ αέ τ.'ποτε. Δέν ώφελεί οϊ»-
τε τό καθάοισιΐια, άκήμη -/μ δν ά-
ποστοθή σέ μιά γο)νιά κί δουλέψει
καί τό άγριο δάκτιιλο. Ή μίτη έ-
ξακολονθεϊ ιά σέ «τρώη». Είτε ά¬
πό άγνιοΒτη αί τια, είτε Απύ καυμ-
μιά άδιόρατη τριχιύλα μρσα της,
ή γύροι της, ποϋ την ένοχλεί κ<« την έρρθι'νΡΐ. Καΐ στό τέλος κα- ταφρρνρι νά σέ νενοιάση. Κα'ι οα1 δέν φύγης άπό -ή <τνγκίιτρο)σι, θά μείνης πάντοες στο περιθώριο. Για τί, πΛς νά μιλήση;, δταν σέ τριί>η
ή μύτη σ>υ; Κ«ΐ τί ήρρμία καί διά-
θ·ρσι μποοεϊς νά έχης;
Βρίίτκ·ρσαι στό Τιρόλλεν δρθιος
αί δέν σέ φθάουν οάίτρ τα δνό
χερια σου νά .πιασθής άπύ κόπον
νά μή πέσης άπύ τα άπάτομα
τρα·νιτάγψιατά τού ή φρρναρίσματα
συχνό. "ίΐ βρίοτ.ρσαι, τό χειρότε-
ρο, στύ λ.εωφορτϊο ό'ρθιος καί σα,ρ
δελλο.τοιτιμρνος κ(ι! Γσως φοοτ'θιΐιε-
νος μέ καινένα δρμα ή σακκούλα
μέ ι|'ώνια ή καί μέ κανρνα παιδά-
κι, που τό προστατεύεις. Καί ξα-
γελοϊο στά βλεαμαιτα των άλλων.
Μπορεΐ; τότε νά μην έκνευ
ιιέ τή μΰτη σου;
Μεγάλας τύραννο; είναι . ,
τγ. Τύραννος κρυφύ; καί ξαφνι-
κός. Σέ κά.ιρι ά'(ο κάτω γιά νά
πρριποιηθής σέ ύεδομενη στιγμή,
η μν-
ι' μόνο κιαί καΛ'ενα «λ?^ο, ...
τόν έαυτό σον. Τή μύτη δέν μπο-
ρεΐ; νά !Τη κουμαντάρης δπιος ίσί'
θέλει ς. Σέ κονιιαντάρει αύτη, μέ
τα καποίτσΐια της. Καί άφήνιο πειά
άν κ.άποτε κιαί κοι>'.κίνίζει σάν
παπαρούνα καΐ ^ κάνει πιαληάτσο.
Λέν παίρνιει άπό τίποτε, οί':ε άπύ
ιΐάρμακα, οίίτε άτό γι«.τροϊς. Εί¬
ναι ρ·να οογανο σαδιστικό γιά τόν
(■"νθρωπο. Καΐ ι".ιοια νπηΛεα'α καί
άν σοϋ ποοσφέριι, είτε στήν άνα-
πνοή, είτε στήν δσφρτ>σι, σέ μν-
ρίοδιές εύχάριστες ή όποκρονστι-
κές, δλτ αΰτά ^οϋ τα βγάζρι ξύδι
άπό τή μΰτη σου, δπιος λρρι κιαί
'< λαό;, ρτσι άνισόρροπα δπιο; φρ- ρρται, δταν τή; καπνίσηι τοΰιτο η τό Λλλο. Σά; 'ροηώ, λοιπόν, ,είναι ή δέν είναι πρόβλημα ή μύτη γιά τόν κά Θρ άινθριθν-το; Κ,/ί αάλ.ίστα πρόβλη μα χορίς λνσι; Προσπαθοϋν, βρ- βαια, μερικοί νά την προλχιβ«ί- νονν σέ πεο.ποΪΓσι, ετσι ίίπιος σννη δΐοΐ'Λ' ι·'ό πιάνουν τακτικά τή μύτη τους δταν κουβρντιάζονν καΐ σέ κά Θρ βλλη πρρίπτ(ιΚΗ, σάν νά τή σία χνονν καμμιά φοοά. Άλλά ματοιιο πονοΰη·. Ή μύτη δέν παΰρι νά ρΐ- φνικά δίδει τό παρύν ή μύτη σον! ναι τνηαννος πάντοτε. Κα'ι τύραν- 'Ή σέ τρώει ή μύτη σου ή είναι νος «νοικονόιχητος. βσιιλίοΐιρνη άπύ κανένα κρνολόγημα ΜΤΤΟΛΟΓΟΣ ώρΓ·ς. Έξεδηλώσαμιρ τόιτε τήιν αά; νά άναχωρήσοι^μρ διά νά ποολάβου.με νά έ.τισκεφθοΰμρ τό χωριό Τσί'τα, γενρτ·ειι.ι·α των γο νέον τής γιΐυαίκας μόν. Έ.-τίμονη δμ<ο; παιράν.λτιση τοΰ Πρϋλρρ · μπρη μά; άνάγκασρ νάιΐίίνουμε γιά τό γρΰμα, τό οποίον μάλιστα ήτο ήδη ετοΐιμο. Φ'.σολάκΐΛ μέ κρεας καΐ μαικα- <.·όνια ήτο τό μεΛΐοΰ τής α,ς την ήμρρα έκείνη. Άλλά ό ΙΙεϋλ.έρ - μπέης, γνο«>ίζ(ον ποοφα-
νως τί; γαστριιισ^γιχέ; προτιμή-
σεις των ΠοΐΐτίοΛ', μέ κ.«λόβολη
διάθεσι ρώτησε ιιηποι; θά έ.τιθνμού
σοιΐίΡ ,τι,'ποτε άλλο. Καί άπάτομα
κ«1 άναπάντεχα ηώτησρ; «Μήπιο;
θά προτιμούσατρ καιβονρμά μ έ αν
γά;/. Ή συγκατάθρσι δό·Θηκε πρ^
Θΐ'ΐια καί άνί-πιφύλακτα καί σέ λί
γο ή πρόθνμη καί άκ,οι<ρ<αστη κάρ τοΰ Πρύλέρ, ή Σααντιμάν, έιτοί μασε έ'να καθαρό καί πλούσιο τρα ,ιεζι. Κάποια ίόρα τελειώσαμε ηραγητό, κιαί, έτοιμασθήκοιαε νά ξε ν,ιΐΜήσ<οιι,ρ διά την έντίσκεΐ(κ τοϋ χο ριοί> Τσίτα. Ό Πρϋλίρ - μπέης έ
δήλίοσε ίίτι δέν θρωρεΐ πλήρη τήι
ρτίσκει|ιι καΐ .-τα,ρεκάλεσε —σχε
δόν άπήτησιΡ'— δπος πραγματοπο
ήσονιΐιιε καΐ άλλη έπίσκίψι στό σπί
τι μέ μιά τουλάχιστον διανυκτέ
Όμολογί) δτι δέν ήμοννα
προητοιμασμένο; διά τοίθίίτο εΊΜδε-
χάμενο διά τουτο καί ή Απάντησις
μόν δέν ήτανε άπάλ.ντα καταφατπ-
κή, Αλλά μέ έπιφνλάξρις. Τελικώς,
βεβαία, ή επίσκεψις έπρκιιγματο-
χείρου χωματόδροιμοιι».
Ό σύνοδός μα; Μουράτ, πού κα-
Γάγίται Από την Τσίτα, μά; κα-
τευθΐΐΜει πρός τα πατρογονικά σπί
τια των ΤσιοοζιδΛν, άπό τού; ό¬
ποίου; προέιρχεταιι καί ή γυναΐκα
μου. Δεξιά καί άριστερά οί δνάφο-
ρες σννοικίες, οί μαχαί.άδιες τοΰ
χωρίου. Άπό έδώ οί Φωκάδες, ά¬
πό έκίϊ οί ΧαΛΐίτιδαιΐ, οί Χαραλαμπί
δαι, οί Σα'βονλίδαι, οί Καλο-
μυνχδαιΐ καί τόσοι άλν/.οι. Κατηφο-
ρίνθμε σέ μιν-ρό ρΐμα καί ίίστε·ρα
άνεβαίνομε 150 καί πλέον σκαλο-
πάτια καί φθάΊιομε κατάκοποι στό
τοϋ ναού τή; Μ-εταμορ-
φώσεως τοΰ Χοιστοϋ, δστις σώ-
ξειται. όλόκληρος. Φι^σ^κά έ'χει μ«-
τατραπή σέ τζΐιμί. Έπιειδή ήταν*
ψ γμ
ποιήθη ·τήν μρθεπομέΛ·η, άλλνά γι:
αυτήν θά άσχοληθοϋμε λίγο περαιΐ-
έ
ΕΠΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΚΛΤΟΧΙΙ Σ 1!)13
ΟΕΡΙίΡίΦΒ ΤΐίΙίΟΥ ΙΙΡΟί
(ΚΑΤΑ ΤΑΣ ΕΚΘΕΣΕΙΣ ΤΩΝ ΔΙΟΙΚΗΤΩΧ ΤΗΣ)
ΤΟΤ ΚΕΝΤΡΟΤ
Τή έπιμελεία
ΙΜΒΡΙΑΚΩΝ ΚΑΙ ΤΕΝΕΛΙΛΚΩΝ ΣΠΟΤ-
ΑΩΝ ΜΕΛΒΟΤΡΝΉΣ
ΓΕΩΓΡΑΦΙΚΗ ΚΑΙ
ΛΟΓΙΚΗ ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ
μελΛΐγχολία τοΰ σιγανοϋ
θανάτου κάθε παλαιά; δοξασμενη;
ώραιότητο;.
Ό νάμος τής ΑντιβΐθΡθ); φρρ-
νρι στή μνήαη μόν κάποια ρύοίο-
παϊκά πανάρχαια μοναστήρια κα-
ιιοΰ επιστρέψη τα κοσαήμα,τά μου;
Δέν είχε, είπε, ρμπιστοσύνη στύ
ποόσοιπο πού τής ίστριλα έΊδιο κα'ι
αήνε;, μέ πρντακόσρ; χιλ.ιάδρς γρό
σα, γιά νά τοΰ παραδώση την «κ /σ
σρτίνα».
— Σοΰ ρ.ταναλαμβάνοι, τού είπα,
δτι Γιί'τό δεΛ' είναι Αλήθεια.
— Καλά, ρκανρ, θά τύ τακτοποι
ήσ<>) έγώ τύ ζήτημα αίίοιο, μεθ'ΐχι-
ρ:ο, όπότε βρω καιρύ νά σνναντή-!
σ(ο πάλι
Σονλτάνα, γιατί μιά
κα'ι ήτθα στήν Πόλ.η, πρέπει νά
δί> στό μρταξύ τόν Ρεΐς Έφεντη.
— ΙΙοόσρξα, κύρ'ρ Ίαννάκη, ν.ά-
πιο ρΐριονικό μριδίαμα νά πλΛνιέ-
ται στήν άκρη τΰν χειλαών τον, ποΰ
με πάγίοσε. "Ηξερε πώς άπό τό
γράμιια τον μακτρίτη τοΰ πρίγκη
πά Μοι·ρούζη, είχα μάθει την ά-
τιαία τον κι' ίπαιιΓ,ρ μαξί μόν όπως
ή γάτα μέ τό ποντίκι.. Μέ εΐχε πο-
νηοέα|ιρι δ^ος πιά, καΐ πρόορχα
νά μην ξαναπιαστώ στό δίχτυ τον.
Τό ίήτΓιΐια ήτην, νά μή μάθη ότι,
εΐχα κάνρι την βλακεία νά σπάσιο
τί; σφραγίδες τής «κασαετύναρ>.
Καΐ γιά νά μην τό καταλάβη, τοΰ
εΐπα:
δτι άρκετό καιρ<) πε- ρίμενα. Καΐ {ίστερα πρέπει ν' Α- .τιλληγώ καΐ άπό την εΰθύνη τής Γρ λ.άξεοις ενός σφοαγισμένοιι κον- τιοϋ, ,τίίι μ.-ιηοεΐ νά πονηρέι)'η τύν καθένα. Ή τσέπη μόν έ'χρ άδειά- βει κΐϊί τα νρύοα μόν εχοι·ν γινρι χορδές. Αΰτό δέν τοΰ Λρεσε. Τόν είδα νά βρεχη τα χρίλη μέ τή γλώσσα τού κα'ι νά τα δαγκώνη {Ίστρρα χαί (Συνέχεια έκ τοϋ προηγου,μέ·>Όυ) , μεθ' έαυτών οί νπάλ-ληλοι φεΰγοιν
Τα έ'σοδα τοΰ τσαν επί τονρκοκ<)α τίας όρχ. 4.800 περίπου έτηοί<ος, καΐ νυν τηλέγραφον δέν ίιπάρχϊΐ. σλλ' ή κατανάλωσις τοϋ ίνσήμον άνέρχεται εί; 3οχ. 4.000 περί.ιον έτΓι(τί.ϋ)ς. Τό ποσόν τουτο άν λάβη τις ύπ' δι)χν δ·τι γι'·ιετα·ι πςκ-ΐή&εια γρΓίμματοσήμου διά στ^λ-ογάς, φαί νεται έκ πρώτης οψειο.ς δτι Θά έ- λαηιοθή, Αλλά τοΰναντχθν' φρο- νοΓαεν δτι θά οιΊςηθή, δ.ότι ναί μέν θά λείψη ή ζήτη.ος παιρά ματοσι·λ).εκτών, Αλλά μένη; τή; τάξειος ή ί|,ταλ.λα<ΐσΏ- μρντ- (5/λΓ,λογη «ρία Οά ονξΓ-θή, ή¬ τις τώαα σπανίζει ένεκα ιτής λογο- Άποχαιριετισθήκαίμε μέ όλον; κα'ι σέ λίγο ή μ<κιρή μας όμάδα •χατηφύριζί άπό την αλ.λη πλενρά τοΰ χωρίου πρός τόν δημόσηο δρό- μο, δπον φθάσαιμε σύντομα. "Ενα δ^οχάμ-ρνο ταξί μά; παρέλαβε γιά τόν προοριαμό μας. Πε^ράσαμε ά¬ πό την μικρή άγορά τοΰ χαΛΊοΰ, τό όποίο μρνει. Γδιο καί άμετάΰλητο μέ τα παληά τού μαγαζιά, τα ό- ποΐα, λόγο) τής Κνριακής άργίας, τ)σαι'ΐ κλειστά. Ό φοΐ>ρνιος τοϋ Ή-
λία τοΰ Φουροΐ"ντζή» ύπάρχει άκό-
μα, σέ κάποια δέ στιγμή, έγνώρι-
σα τύν στ)με<ιινό ίδιοκτήτη τον. ΠεράσαιμΐΕ δίπλα άπό την Κεντρι- λήλων διά την δΐιθίκησιν μιά; μι¬ κράς νήσου. "Αλλως τε οί πίρισσύ τρροι ήσαν άγράμματοι, άργόμι- σθοι δηλαδή τοΰ όθωμανικοΰ κα- θεστώτος. Πάντε; ούτοι έλάμβα- Λ/ον έκ τού δημΛσίοιι ταμείον έτησί- ιο; πΐρί τάς 40.000 δραχμάς, έκ- τός των χωροφυλακήν, ών οί ή ή δέν μπορρσσ,με νά τό δοΰ άπό μέσα. Στίς έξοτερικές ές διασιί)ζ'>ντίΐι άκό,ιχ,α όνο'
ιατεπώνκμα παλαιών Έλλή|ϊον κα
τοΐκων τοΰ χίοιθίοΰ. Στόν άκρον
της αύλής τής ίκκληώας, ΰπάρχει
μιά δμορφη κτιστή βρύσι, κτίσμα
'.αί άφιέ,ρωμα τή; οΐκογεΛΐείας Τσι
ροζίδη, στήν πρόσοι|»ι τον όποίου
ύπήρχε μαρμάρινη πλάκα μέ χα-
τό *>νομ ι των δίορητών
καί τό έ'τος τής Ίδρύσεϋ)ς.
Ή πλά,κα έκείνη άντεκαιτεστάθη
αέ νεώτερη, ποϋ φέρει ώς δ(,>ρη-
τή κάποιον Τοΰρκοιν Μολ.λά.
Λίγο πιό ψηλά ιτό σπίτι τοΰ Τσι-
οοξίδη, τό οποίον καί έπεσκίφθή-
καμε. Οί σημερινοί Ίδιοκτήτες μέ
προθυμία μάς δεχθήκανε στό σπί¬
τι· άΐιοίξανε τα δοΰιΐιάτια γιά νά
ίνούμε τό έ-σωτερικό τού. Ό Αρχη·
γός ιτή; οικογενείας, άιρκ.ετά προ-
χο>ρΐ)μρνης ήλικίας, διηγότανε άΐΜα
ιινι'ισεις τοτ> Από την οίκογένβια
ΤοΗροξίδη, την όποία έγιώθίζε
στά παληά, κα'ι κο'ντά στήν όποία
έργαξότανρ τακτικά. "Οιταν
μασθήκαιμε νά φύγοημιε, ρ
καΐ μάς έ'δωσρ ιιερι»ίά προϊόντα ά¬
πό τόν κήπο τους. «Πάρτε τα, εί-
πε, είνοϋ δικά σ·ος...*. "Ενα σακ¬
κούλα μέ φονΛτοΰκια, μήλα, άχλά-
δια, τό όποίο ό νεαρός τής ώκογιε-
νείας μετέφερε αέχρι τό αΰτοκίνη-
το, «-τού μάς π«οίμ«νε στή στάσι.
Ξεκ«νάμ€ άαέσως, παίρι.ιοντα; το
δοάμο τής έπιστροφής, οτήν άγο¬
ρά Χαμοι*ρκιά'ντων καί άπό
στήν Τραπεξοΰντα. "Οταν φβάσα-
με στό χάν κάίΐαμί μιά μικρή στά
κοντά στήν Κενηρική Σχολή,
τό ήμ4γιιμ/νάσιο των Σουρμένων.
'Επιειβή, λόγο.) τή; έποχής, τό Σχ<) λεΊοΐΜ ήτανε κλειστό, τό πβρκίργα- σθήκαμε έξωτιρΊκά, ένθυμήθηκα τα γλνκά χ-ρόνια τής μαθητικής μόν ζιυής, καΐ, ός μή κάμω τώρα τόν σκληρόν άνδρα, διά ποΛιλοσιτή ά κα|, πάλι ύγοάνθηκαιν τα μά- μου. Λυποΰϋαι διότι «--, λειτου-ργεί τή· απογραφήν των κτημάτιον καί νόν δι" ολίγον ύπα/Λήλων περί την έν τάξει άναγραφήν αύτώιν' είς ών άναφέρω εν άλλτι μου εκθέσει, των. Τό βιβλ.ίον τούτο παρέλαβον καί τωη» όποΐοη' ό μισθός σινμπο- κτηματολόγιον. Λιά τής νέας ταύ- | σοΰται είς 1.100 δραχμάς μηνιαί- κ ο σ ;ς. γισμόν Κατά ής ς της άπογροιφής βεβαίιυς θ' αϋξη- θώσι τα έκ κτηματικών φόρο>ν ϊ·
ο*οδα τής Κυβερηήοειος, καλΰπτον
τα οΰτω τάς δαπάνιας τής νέας ά-
πογραφής. "Οθ.ν πρέπει νά ύρι-
σθή ίπ.ιΐροπή ί'ξ έγχοιρίοιν είδ)ΐ-
μύνιυν, ήτις ύπύ την προεδρίαι. ε¬
νός ειδικόν σταλησομ.ίνοι1 υπό τής
Κ-ε-ντρικής 'ΤπηρΓσ.'.-ις, [σι·>ς τοΰ
πρόχε ρον ύπολο- ' 0 ηριαθΓισύμένου Εΐρηνοδ'κον, θά
"" "..... περιέλθη τα οΐάφρρα χιορίη ζη¬
οσων γνωρινο,α:ι ι, 1.
20!) δρχ. κατ' £τος ρίσπρίΊττονται
έκ των πολιτικών δκα·τιτι,ρι'ιον κα< τιΠ προ'ΐενικοϋ ί'Μστ'ιαοι1 άντικατα- στήσα·ντος τό χαρτόσΓ,,αον Χετζάζ "ά τα τέλη των σι·μ(>ολΛ<ογρ·αφΐ κων πράξεων είς 1..100 πρρίπου ' χ6τιον δρχ. κατ' ρτος. Μρτά την σύστα¬ σιν δμως τοΰ Είρηΐνοδικρίοι .τ.ίγ/- μίο έπαισίΐητή ανξησις. Δημόσιον κτήμα εν κα'ι μόνον τούσα τάς πρός τουτο ας άπό τάς Διμιογερ-οΐ ιτίας, παρ- ιυρισκομενιον δί·ο πραγματογνιο,μό νιον έκ.λ.εγν είς εχαστον χω¬
ρία ι μεταξϋ των προκρίτιον των έ
πρό; τουτο την περισσοτέ¬
ραν πείραν.
η
ος, μή λααμβανομρνον ύπ' όψιν τοϋ
μισθοΰ τοΰ Διοικητοΰ, όστις σνμ-
,ιρριλ.αιΐιβάνΐται είς τα ρ'ξοδα τοϋ
άγήιμ.ατος κατοχής.
ΣΗΜΕΡΙΝΉ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ
ΚΑΤΑΣΤΑΣΙΣ
Έκ τΛν 104.000 δοαχμών
α; προίαελογ'σθησαν τα εσοοα ίιν
τφ ΐ-σωκλείστφ πίνακι, ΐιπολογιΐε-
τια ρρ
ζομαι στά πενιχρά καί άψυχα αΰ-
ά λόγιθρ έκεί πού έ'πρεπε ιά άρα-
διάβιο σελί&ες ό'όκληρες περιγρα-
<(ής των σνγκλονιβτικών σιτιγμων πού δΐιρδέχονταν ή μώϊ την άλλη... Ό ήλιος κατηφάριζε πϋον στί) δΰσι τού καί έ'πρεπε ΐ<ά έπιταχύ- ι'ονιιε την ΐπιστροφή μας. Καθώς μως περνούσαΐιί μέσα άπό ιτήν μικρή άγορά τοϋ Χανιοΰ, ; φωνές καί χειροΐΜομίες Από άνθρω¬ λοδιατηρημενα, ανετα, πλοτισιώτα δεύοντας νρνρικά τό μάγονλό τον. τα. Ώστάσο κί'ιποια πνοή ψυχική; —0ά τό φροντίση), εκ,ανε άνό- άγνότητος, ένωμένης μέ {ιποσυνη δητη ποιητική διάθεσι, λέ; καί άγ- καλιάξρι τύ γελασούμρνο τοπίο. Κ. Ε. ΖΑΝΝΗΣ ρεγα, καιί σηκώθηκ*. Χασμοτ^ρήθη "Αν εΐμαι, σννρχισε, άκόιια κα- λοδρχοΰμρνος στύ σπίτι σον, θά μοϋ έπιτρέψης νά πάω νά κοιμηθώ, ,Τλ ι ύπάιρχει ύπ' ένοίκιθΛ' ιιηδα,ιιινής ά- £ία;, τοΰ όποίου τύ ίι ιοίκ'ον είνηι δοχ. 1Κ,Ι!0 κι/τ' ετος. Έξ ("οίον δμο)ς εΓμρΘα ρίς θέσιν νΛ γνιορίϊωιιρν, αί τελ^ονειακαί εισ πράξει ς άνέρχονται κατ' Ιτος είς δρχ. 3.(500 περίπου, αϊτιηες θά αΰ £Γ,θο>σιν εάν ή σι·γκοιν(ονία απο¬
κατασταθή καί τε ρμπόοιον ανα¬
λάβη.
ΚΤΗΜΑΤΟΛΟΓΙΟΝ
ΤοΓγο, επί Τιΐνί'κοκ'.α.τία·;, εύοί-
σκρτο έν μργίστη αταξία καΐ ήτο
αληθής κνκρών, διά τούτο πολλά¬
κις ρϊητήθη παοά τώιν κατοίκων
νά γίνη νρα Λπογραφή τ(7>ν κτημά-
γιατί εΐμαι πολύ κονρασμρνος.
—'Τπάρχει καί «μονσαφΐρ όν-
τάς», τοΰ άπάντΓΠΛ εΐριονικά, τόν
ξέρρις.
Κούνησρ τό κ.ρφάλι τοι> χαιιογε-
λώντας κα'ι βγήκιε άπό τύ σαλόνι.
(Συνεχίξεται)
ΔΙΟΙΚΗΣΙΣ
Επί Τουρκοκοατία;, ή νήσος
ενός ΰποδιοικΓ,ιτοΰ
ενός ΰποδιοικητοΰ
δ.οκεΐτο παο'
(Μΐΐμακάιμη),
(μονδίρη) εί; ΣχοινοΰδιοΚ', ρνός
οίκονομικιθϋ έφόροιι, ρνάς γοαμμα-
τέως ΰποδιοικητοΰ, ενός βοηθοΰ
οικονομικαί» ίφόοον, ρνό; τοιμΌυ,
ίνό; δι,ιιαρχιακηΰ ίατροΰ, ενός
γρα.μμιαπ·ριο; τού κτοματικοΰ φό¬
ρον, έι,ιό; έπιθειορηιτοΰ επί τή; είσ-
πράξειος, ενός γραμ,ιιατέιος ΐτοΰ
Μουδιρίον Σχο-ινονδίου, δϋο εισ
.-ρρακτόριον, ένο; ύ.τ.ιλλήλον τού
κτι,ιματολογίοΊ1, ένό; ΰπαλ.λήλου
τοΰ ληξιαρχικ-οΰ γραφείον, ενός
γραμμαιτέίος τού, ενός πρόεδρον
δικαστήριον, δύο παρέδρον δικα-
στωι,ι, ένό; γρΓι,αματέΐι>ς, ενός ά-
νακοιτοΰ καί ενός κλητήρος. ΙΙο<τ- έτι δέ, υπήρχον είς άρχηγός τή; χοροφνλακής, είς άστννόμος, δΰο λ εί; λιμρνάρχης κα'ι τρείς ταχυδρομικο'ι ύπάλληλοι. περισσότεροι ιτιον νπαλλήλονν τούτϋΐιν ί)σαν άχρηστο» διότι δέν χρειάζεται τόση πολντέλεια ύπαλ- τσι οπ είσεπράχθΓ|σι'ίν νπύ τή; πρώην Τονρκική; διοικήσεως διά τό έ'τος τουτο, π*ρ1 τα; 60.000 δ·ροΐ'χμί>ν, έκ δέ των έναπομενάΐ1-
τιον 44.000 είσεπράξαμεν μεχρι
σήμερον .ΊΟ.000 περίποΐ' δραχμά;,
αί δέ ΰπολειπόμρναι θά είσπρα-
σθώσιν εντός τοϋ Φεβρουάριον, ν.α
τα τό τέλος τού όποίοαιι λήγπ τό
οικονομικόν έ'το; καί αί διορίαι
τής εί; δόσει; π-λτίρωμή; των φό-
ρο>ν. Έκ τοΰ ρ'ισπραχθέντο; πο-
σοΰ έδηπανήθησαν περί τάς 3.000
δραχμά; ίί; μισθόν; ΰπαλλ.ήλιον,
είς ενοίκιον ΔιοικητηρίθΊ' καί διά-
φορα άλλα μικιθά εξοδα. Έπίσης
εκ των εΐαπράξεον λ.αιμβάν"ονται
κατ' άνοχτρ.ραν διαταγήν καί τα
διά τάς ανάγκας τού αγήματο; κα¬
τοχή; άΐΜαγικαία χρήιματα. Διά μι¬
σθόν καί τροφοδοσίαν των 60 άν-
δοΛν τοΰ άγήματος άπαιιτοΰνται
μηνιαίω; περί τάς 4.000 δραχμάς.
Είς τούς Ανωτέρω ύπολογισμοΰ;
δί)( ελήφθησαν ύπ' δ|ην οί πρόσο¬
δοι τοΰ Δημοσί-ον Χρέον;, δι' δς
κρατεϊται, στιμφώνίος πρός ωρισμέ¬
νας διαταγάς, χο>ρ·ιστός ?Λγαρ»α-
σμό;. Τα έ'σοσα ίταΰτα άνέρχοντιονι
είς 3.000 περίπον δραιχμάς, άφ'
ής παρελάβομιεν τό ταμϊΓον τουτο
των άλλον προσόδου τοΰ ρτοιις
τούτον πιθανώς αταλεισών υπό ιτοΰ
άτοχ(ορήσα·ντος ΰπαλλήλον είς την
κεντρικήν δΐίύθυ|σίν, τα δέ ϊξοΛα
άνέρχονται ρ!ς 400 πΡρίπον δρα¬
χμάς.
ΣΥΝΕΧΓΖΕΤΑΙ
πονς τοΰ μοναδικοΰ καφΐνιείον τή;
άγορά;, μά; νπ.·χρέωσαν νά κατε-
βον,με άπύ τό αύτοκίνητό μαις, νά
καιθήσουμε στό καφενεΐο καί λ«
πάρονμε τσάϊ...
ΠΛς είναί δυνατόν, μάς είπαν,
νά ερθετε Απδ τόσο μακρυά, πα-
λ^ιιοί συ,μίοατριΛτες, καί νά μή κα-
θήσητε εστο) καί μιά στιγμή νά
ίΞΡκουραστήτρ κα'ι ιά μάς πήτϊ τα
νρα σας...
ι "ίΐπιαιιιε τό ρχιγενικά προσφρρ-
I
θέν τσάϊ, ί-ΐχαριστήσαιΐί γιά την
Ι φιλόξρνη διάθρσί τονς καΐ άναχο)
ρι- ' ρήσαυε άιχρσοις γιά την Λγορά
Χονιιο»ιρκιάτηιν.
(Σννεχίζεται)
Ύπεΰθυνοι σημφοη'ίος τω νόμιο
Ίδιοκτήτης —- Διευθυντάς
ΣΩΚΡ. ΣΙΝΑΝΙΔΗΣ
Κπτοικία Ν(/νάρχου Βότση 55
Προϊστάμτνος Τυπογραφείον
ΓΑΒΡΙΗΛ ΓΑΒΙΊΗΛΙΔΗΧ
Κατοικίπ Σπαρτάκου 12
ΑΜΦΙΑΛΗ
ΑΛΕΚΟΣ Π. ΚΑΡΣΕΛΛΟΣ
ΤΑΤΡΟΣ
ΩΤΟΡΙΝΟΛΑΡΤΓΤΟΛΟΓΟΣ
Σουλίου 4
ΤΗΛΕΦ. 621.001
Σόλωνος 109
5 — 7 ιι. μ.
μαθηματα κατ' οικον
λια γτμνασ:ιοπαιδασ
Καθηγητή; Φιλιλογίας μέ εΰδο-
κιμον προϋπηρεσίαν είς Ίδιωτικά
καί Δημοσία Γυμνάσια Ασκήσας
επί μακράν σειράν έτών καί καθή-
κοντα Λιρνθυντοΰ είς "Ιδρυμα παι-
δική; προστασίας, άναλαμβάνει την
κατ' οίκον διδασκαλίαν Αρχαίον
καί Νέοιν Ελληνικόν ρϊς μαθητάς
μέχρι ν.ιΐΐ τής Δης Τάξεως.
Πληροφορίαι είς τόν Διευθυν¬
τήν τή"; εφημερίδος κ . Σ. Σινανί-
δην καί είς τό τηλέφωνον 755-606.
ΟΜΗΡΟΣ
Μετάφρασις έκ
όπό
Τα
την
Ιλιάδα
Βασ. ΚουΖη-
μέν Ίλιάδος,
της γερμαν.κής γλώσσης υπό τού
νοπούλου έπιτίμου γυμναοιάρχου
^μμετρα άποαπάοματα είναι παρμένα τήα
ΑλεΕ Πάλλη τής δέ Όδυσσειας άπό την Ό
όυσσεια Ίακ Πολυλά.
Συνεχεια έκ. τού :>ι>οηγουμένοι.
•Η Ελλάς κατά κύριον λόγον
είναι χερσόνησος. Ή ΙΙελαπώνν»,-
σο; είναι ήνκ^νη μ£ τί)ν ντες)ε
άν όπως τό φύλλο όξυάς είναι ή-
νωμένο μέ μ
τό κλ,αδί. Κατα τα άλλα
άποτίλίίται. άπό νησιά
μ1κού μίσχον μέ
α ή χώοα
οποί¬
μή-
, ο
ων ενα μέρος έκτείνετςα κατά μή
κος των διτικαη' Αχτων της, τ0
δέ άλ-λο ανατολικώς μ*χο4 το-,, ά.
χτών τή; Μ. Άσίας καί τόσον πν-
κνά είναι τα νησιά αΰτά τό έα
μέ τό άλλο, όπως πι<χνές είναι οί πρτρες σ' £να αον-οπάτι. Τα βοι-νά .τού διαβχίζονν την Έλλάδα ρίχαν τό καλό, ότι ίμπο. διζαν τόν έχβρό νά κατακΐήση εΐ'. κολα την χώοα καί ήταν καΐ άπό άλλες άπόψρι; ίίβργίτικά, διότι οί κάτοιχοι κάθε περιοχής ■ί[<τα.ν τρλ,είως χι»ρισμένοι καί κάθε έ.-ταρ χία μπ»ροΰσε Αρξάρίζοντο άπό τα βουνά. Ή
θάλ.αβσα ένεργεΐ σάν μιά στομα-
λ.ίμνη. Δέν είναι νέον τό δτι ή
Έμεϊς μέ την έπΐσημ.η, .τνενματι-
κότητά μας £οϋμε στό άνώτατο δια
αέρισμα ενός ούρανιθιξύστη '.Ο "Εκ
λην κατοικεί είς τύ δωμάτιον ενός
κήπου, ποΰ βλέπει πρός έ'να θα
λασσινάν όρμο.
Ή Βαβυλών είχε τα γιγαντιαΐα
οίκοδομήματά της. Ή Αϊγυπτος
τίςπυρ-αμίδε ς της καί την Σφίγ-
γα. Οί Άσύριοι καί οί Πέρσαι εί¬
χον τα κολοσσιαϊα μνημεία ττον.
ΕΙίς την κλασσικήν Έλλάδα δλα
είναι σχετικώς αικρά.
"Εάν ό "Ομηρος παρουσιάζη
τόν "Αρην νά -/.αλιύπτη μέ τα σώ-
μα τού έπτά πλέθρα έδάφους δ¬
ταν Ιπεσε κατά γής, τ.ραυμ<αιτσμέ νος άπό τόν Διομήδη καί νά 6γά ϊη κρανγή τόσον δυνατή, όσον εί¬ ναι δυνατή ή φωνή 10 χιλιάδων μαχητων συνην<υμένη, αύτό είναι ΝΛ. ΚΑΤΑΙΙΛΗΚ-ΤΙΚΗΣ ΠΛΟΚΗ2 ΙΣ2ΌΡΊΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ . Ι ΘΗΣΑΥΡΟΙ ΤΟΥ ΚΙΑΤΙΠΟΓΛΟ Ι 'Αλο τό άριστοΰογημα τού ΧΤΒΦΑΝΟΤ ΞΕΝΟΤ: | ; ■ ■ · "Ο Δ/Α'ΒΟΛΟΣ -ΓΉΝ ΤΟΤΡΚΙΑ> ' "
ΣΑΧ ΕΥΘΤΜΑ ΚΑΙ ΣΑΝ ΣΟ ΒΑΡΑ
Η ΜΥΤΗ
Ι
ιιι_τ»| μυτη
Ι.α τη κικ,.
...ΙΙρεπει νά σοϊί πώ, κΐ'ριε Ί-
(ΐνινάκη, πώ; δταν ό Ραούλ πασά;
μοϋ έδήλο>σε δτι θά εφ<νγε μέ έμ- μπιστευτική ά-τοστολή γιά την Μάλτα, δϊν μοΰ εΐπε τήνάλήθεια. Ό Ραούλ ίΐχΐ ·χα·τα<ρρο.ει νά διορισθή «έ.ιιτετραμμενος» τού Αύ τοκράτορος των *Ο&(ομανί>ν, κον-
τά στόν τότε βασιλέα Ίο»ακε'ιμ Μυ
θά, τής Νεαπόλειος, «'ίπου ναί πή
γε. Δέν εΤχε κανένα φόδο νά άπο-
κιαλνφθή τό ψέμ·α τού τάΐιε, γιατί
ήξερ.ε πώς δέν θά πήγαιν* ποτέ
ιά τόν συναντήσίθ στήν Νάπολη.
Ό ίδιος, όπως ξέρεις, μοΰ είχε
ά;τοκ<αλύψει την άπάτη, πού σέ μου καί που μΛοροϋσαν ν α τι»ν ατελ.οιν στό δήμιο, μά καί νά όλοκλη,ρώση την άπάτη τού είς (;άρο; της. ΕύτυχΛς γι' αυτόν, δέν εΐχα άκόμη άποσύρει άπό σένα τα κοαμήματά μόν. —Ό Ραούλ σέ έδικαίολόγησε, χόρη μόν, τή; ειπε ό Ίαννάκης, πού δέν φάνηκρ; νά μοΰ πληρώ¬ ση; ούτε τού; τόκιονς ποΰ μοΰ ώ¬ φειλε; καί μοϋ μέτρησε μάλιστα, έξη χιλιάδες γρόσια, έναντι των τόκοι,ν, γιά λογαριασμό σου. — Είχε τούς λόγον,; τού, έ'κθτ • ή Μαρκεσία. Τέλο; πάντων. Φεύγοντα; άπ' ίσένα, κύριε Ίαν- νάκη, ήρθε στύ σπίτι μιου, καί ό- π<>); σοΰ είπα, τόν είδα σάν «φάν<- τρ μπαστούνι» μ.τροστά μου. "Όλα τα περίμενα κύριε Ίαν- Κιμ,μερίους, έ'ναν λαόν πού κατοι- "^ΐμ^τοθήικης τής Σουλτάνας γιά ι νάκη, συνέ'χισε ή Μαρκησία, δχι κουσέ βορείως τής Μαύρης θαλάσ να έξακριβώσοι <ΐν ή καταγγελία Ι δε·">ς καί νά τόν δώ έ'τσι ξαορνικά.
*Λ>στολτ. τού πΟίγ
ά
εΐχιχ ςί'γει άκομα άπό την Το·ρ-
κ<α. Τό τελενταϊο αύτό ένδεχόμε- νο τού Ραούλ, τού συνέφερε, για¬ τί ετσι ό'χι μόνο θά φρόντιζε νά πάρη τα στοιχείί» πού ίίχα στά ποο^,τα., μά/..- καΐ η μ,.τη. Αύτη τη Γ, άαη/Λϊ νά Ηεσπάση ξα^νικά τύχη σι,ναχ(>μένη
γμή ί
μ«*βη μυτη, πού εΐνα. εν α οασα- ! τότε, άφοΰ τα χ,ρια σου είναι ά-
νο. Χοηο,μο άργανο τού άνβοώ- | πηοχολημίνα; "Λν ξεθαορευτής τό
που, θι λΡγ0). Οπω; και ο/μ. τη | τε καί βελήση; νά τή λ,«Μηη~ ν,Λ
υργανΐί. Άλλά μία μυτη εί¬
ναι πρόολημα γά τόν κάθε ά«ρω-
πο.
ένα άπομεινάρι τής πν α*έ^< ^ϊ™ '«■ *Υι«· δτι Είς τό Λ τής Ό&υααείας (στίχ. δέν θά -«*Φ«·να τόν ηειοααμό 12—19) γίνεται. λόγο; γιά τούς νά σπασ<" τι? σφραγίδες τή; κο- ής ρης γγ ^ ξφ σης, τής οποίας τό κλΐμα φαίνετα- . τοΓ' Μουρούζη ήταν άλ.ηθ.νή. Μέ :-Αττοΰ, μου *Ιπε χαμογελωντας, νάμχκάΐΐη μέ τό κλϊμα τής Σχω· ι τί>ν ^ά Ι
τια- η τής Δανία< Ι «Καί ό ήλιος ώς βασίλη* *αί ' χ μ εσκιαζαν δλο, οί δοόμοι) Στόν | Οά τολμοΐκτα νά ζητήσω ή Γδ.α τα σαι 6ι.σαο«-ημ·η·η μα,ι μόν. Γ,α- : αυτή, 6ε6α«ο,νό ^ Ι*Χ™«5 "·. αναγκασ&ηχα να ψ ό Υ«οισί·> εγω πισω, άπο την Ευριυ-
ζ. Καί τότε, δχι μόνο δέν *1. Υ·α νά μάβα» γ.ά .-τοιύ λόγο>Α-
τα
ήλθ' ώκ«(ΐ,όν, ό.τ' ά'κρ'
ναι τού κόσμον) τ. πόλις είναι κι ό
λαός έκ.εΐ των Κιμμερίων) νέφος
.τΐ'κνόν καΐ σκοτεινόν όλοΰθε τοΰς
σκε.τάϊει) ουδέ ποτέ κι«ττάίΐει αίν
τοΰς ό άκτινοδόλιος Ήλιος) στόν
ά(Ττροφόρον ουρανόν ον/τ' δ;ταν ά-
ν-ιιδαίνη) οντ' δταν κλίνη ,τρός την
γήΛ' άπό τα σΐ>ράνια μέρη) άλλά
τού; άμοιρους θνητούς μαΰρη π)χι
κώνει νύκτα» (Ίλ. Πάλλη).
Καμμιά χώρα δέν ομοιάξει έ¬
στω καί κατ' ελάχιστον μέ την 'Ελ
λ.ώδα. Ή "Ελλάς είναι κατά τηιν
Φύσιν κοί τ ό Πνεΰμα, ή χώρα τιοΰ
φωτός καΐ τής καθαριότητος, ή
χώρα τής διανγείας.
Ή όμίχλ.η γεννά άχαλίνωιτα ο-
ν«ιρα, τελ.ώνια καΐ τέρατα. Ή ό-
δ,ν καί
^ μικ^ότερη τή;
Πορτογαλιας, Ρχει περισσότερον
ίκ.τεταμίν.ρς άκτές άπό την "Ισπα¬
νίαν. "Αλλο χαοακτηριστικόν ση-
Ηίϊον είναι ότι έ/κεϊ δέ,ν ΰ,τάρχει
τίποτε τό καταθλιπτι.κώ; μέγα. Τί
/ιοτε δέν δρά κατά τρόπον ΰπέρμ,ε
τρον ή άμρτρον. Δέν ΰπάρχονν οί!
τγ έκτεταιμίνες στίππε;, οίττε έκ-
τ-ταμε-ν'η ρρημική γή. Τα περισσό
τρρο βοΐΛ'ά ίΤναι μάλλον χαμηλά.
ίύσύνοπτα ιΤψώμητα καϊ λοφσσρι-
οβί. Εξαίρεσιν ('ποτελεΐ ό "Ολιιμ-
μ.τος
Οί ποταμοί δέν είναι .τλατεϊς
ή όρμητικοί. Είναι μάλλον ποτα-
μάκια καί ρι·άκια. Ό άριθιιός των
πηγών είναι μεγάλος. Τα δάση
δέν είναι μ,εγάλα' ϊίναι μά>.λον
μργάλα αλση. Άπ' έδώ εχε< την ■«ΐ,ταγ(ι)γήΛ τού τύ ελληνικόν γνιο- μικόν «Μηδέν δγαν». Τέρμα και όριον Μοϊρα οηΐίαίνρι οχι μά; άναγκάζει νά ασχολού¬ μεθα μέ τα πέραν, μ' εκεϊνα πού βρίσκονται πίσο> άπό τόν όμιχλώδη
κύκλο τής ϊοής. Έδώ τό ήλιακό
φώ; δημιονργρΐ καθαιράν άντίθρ-
σ4ν άπό φώ; καί σκιάν. Γι' αύτό
κάθί τέχνη είς την χώραν αυτήν
εχει πλ,αστικόν κα| εικόνος φ<οτει- νή; χαρακτήρα. Γι' αΰτό καί ή ί-λ- ] ληνική σκέψις παίρνιει ενκολα ά- χρή,μπτα ποί) εϊχα δανείσει στήν | χί οέν μ-τοοω νά δικαιολογήση δια 'Εσμά Σουλτάνα, μά θά διέτοεχα καί τό>ν κίνδτηα νά κατηγορηθώ
άπ' αυτήν, πώς τή; εκλυετ]>α τα δι-
μαντικά της. Ή Σουλτάνα, πού
δ.τ(ος σοϋ εΐπα, τα εΤχε πάρει πίσιο,
δέι ένδιαφέοοταν τωρα, πασά
πώς νά οίκ*ιοποιηθή τα τρία δά-
νεια στΛτολικοΰ ποσοΰ πεντακοσίων
χιλιάδων γροσίον .τοΰ τής εΐχα
κάνει. "Αν τής *'ΐ·ρευα τα χρήμα-
τά της, έ-κεί,νη, Οά μοΰ ζητοΐκτε την
ίπστοιθφή των κοαμημΑτον της,
πού ή άξία τους έ'φθανε τό έ
μ
μϋριο γρι'κτα. Καί έ.τειδή δεΛ· τα
είχα πιά αΐτά, οί ήν κατοχή ιιον αά
μέ έξεπτρλιζε· ιτέρνοντάς με στά δι
καστή.ρια καί θά <5.ξίοινιε γιά άποζη ί μκοση χε τό οχι ενα, μά, όπως τή,ν1 εί- >ε>ι ό Ραούλ, πού εί-
του, δΰο
Τό Ι-'νβίεμα αύτό θά
μβν*> δεσμια
Ραουλ να γΛεν-
νάγλυφη μορφήν. Ώς άντίβαρο
τή; άποΛΓτροφής, ^ρό;' τύ απέραν¬
τον δημιο>ργεϊται τό γεγονδς δτι
ή θρησκεία γιά τοΰ; "Ελληνας,
πού έ-νσαρκώνει τόν σεβασμό πρός
τύ θείον μέ τίς πομπικές έο,ρτε;,
δέν είναι σι»ναίσθημα διά την ά-
περαντωσΰνην τον Σύμπα'ντος. Τό
Σύμπαν είναι γι' αυτού; κόσμος,
τάξις, όμορφΐά. Άνάλογη πρό; τύ
πάθο; των Έλλήνίον γιά την δι
αύγεια είναι καΐ ή θρησκεία, η ό
ποία δέν επιβάλλει τόν φόβον
πρός έ'να θεόν ποΰ δί&ει ρντολές
καί προβάλλει απαγόρευσις, άλ¬
λά ενσαρκώνη ο-νναι,σθήματα πού
βρίσκουν την ανάλογον έκφρασιν
τό .τιεΛρΐι>μΓνον, άλλά καί τό άρμό
ίον, τό προσήκον μέτοον. Ό Έλ-
'ην δυσφορεϊ ά,-τό φνοικοϋς λό-
'/ονς γιά κάθε τι .τού είναι ε.!ς
ίχίτόν ξένον, Οπέ·ρ·με·τρον καί α-
μοοφον. 'Ε^είνο πού άγαπά καί
ϊητεϊ άπά την ςρί'σινι, τόν αΑ"Θρωπον
■'αί την τέχνην, ρίναι ή αοοφή.
Ό Ρολάνδος καττ/χκράϊει 100.000
«νδ(κι; μέ τό ξίφος το>·. Ό "Ο-
μηρος δέν γνονρίϊει παράμιοια.
Τρέφει άποστροφή,ν πρός πό ά-
Λίραντον, την α'κονιότητα πού 6-
Τίβτατ«ι άπό δισεκατομμΐ'ιρίίον ρ-
Τ(ΐιν, την οποίαν ήιιεϊς οί 6άρ6α-
Οοι ΰ.τό τα σνομα τοΰ άπ·είροι, ά-
μ,ν. Ό "Όμηιρος τό εύσν-
δέν ήμπαριεΐ νά τό όποφέ-
Ρη. Τό άνε>> όρίων, αιτό ποίι δέν
'ίλίΐώντι ποτέ, ό "Ελλην τό όΐοΊΐά
»*· "Απειρον καί μέ αντήν την λ^έ-
:ΐν τό χαρακτηρίζει μέ πολνλογί-
«ν.
των στίς έπίσημες θρησκειτικέ
πομπες, στό τραγούδι νχι τόν χο
ρόν.
Είναι βεβαία άλ.ηιθέ; δτι ό *Έλ- |
λην καί πρό κα'ι μ<ετά τήΛ' ό«ηρι- κήν εποχήν £χει γνωρίσει τόν μυ σά στήν Πόλη καί ό τάη ξε;νοιαστος «ττήινι «Μπέλλα Νά- πολη», ξεκοκκαλίίΐονιτας τίς σαράν τα χιλιάδες γρόσα, πού μοΰ εϊχε άποσπάσει φεύγοντας άπό την Τοιιρκία. Καί δμο>ς, ό Ραοΰλ δέν
ήταν πιά τόσο ξέγνοιαατος δσο φαί
νονταν. Ή σιωπή μόν στά τάαα
γράμματά τοτ·, τύν άησ»χοΰσε σο
βαρά. "Αν δέν εΐχα τολ^μή<τει νά σπάσιο τίς σφραγίδες τής «κασσε- τίνας» καί αν μοΰ «εκοβί» κι' έμ- πιστευόμοΐ'ν τύ πάθημά μοί» στήν πρέσβειρα τή; Αυστρίας, μέ τα οτοιχρΐπ πού είχα στά χειρια μόν, τις αποδείξει; τής Σονλτάνας καί τα γράμματά τον, δπιυς καί τό γράμιια τοΰ Μουρούξη, δέν· ήταν καθόλον άπίθανο νά τόν έ'καιγα κα'ι νά έξέθετα κονί την Έσαά Σονλτάνα. Ό Μαχαούτ θά γίνκνν ταν θηρίο καί ίσως νά τού; πελε- κοΰσε »αϊ τού; δυό. Καί την άδελ- φθιρρτικά την σκοπή σον <ττά γράμ ματά μοί". Τόν άκιουγα /λ' έ'τρρμα άπό τό ν.ακό μόν, κΐριε Ίαιιάκη. Ποΰ την βρήκε ιτόση δΰνα,μη ΰποκρισί- ας; Προσπάθησα νό <η>γκρατήσ(ο
την όργή μου, μά δέ< τό κατά- — Πάι|ιε πιά, ίλεεινέ, νά παίζη; αυτή την ς>ρικτή κωμοιδΪΓί είς βά-
ρος μοί», τοΰ φώναξα" δέν την Αν-
καΐ π,νίγηκα βτά δάκρινχ.
κοίταξε άπορηιμένος:
φή τον κι' αυτόν. Σ την σκέψη αν
τή κάποια μρρα άνατρΐχιασε κιαϊ
τόν έ'λουσε κρύο ίδρώτας. Άπο-
φάσισε τότε ν' αφήση τό «ραχα-
τλίκ·ι» τοΐ' καί μέ τό πρώτο καιράβι
νά γνρίση στήν ΓΓολη. "Ετσι κι'
ν , Μ . . . εκανρ. Σάν πάτησρ τύ πόδι τοΐ'
στικισμον. Και ααλιστα εις τα ομη . , , Ν , ,
, Ι στο τουρκικο, ή ποωτη τοι> δοι>λεια
. . , . . ήταν νά σέ επισκεφθή, κύρι.ε Ίαν-
για τού; αγωνρς της Διοννσΐίΐτκης '
λατοείας καί δύο φορές γίνεται λό
γοό γιά τύ Μαντεϊον των Δελφών.
Άλλά στήν έποχη τής ποιήσεως ό
μυσαικισμός εχει ύπερνικηθη. ΙΙί-
βο> Λττό τούς θεούς όρθώνεται ή
Μοϊρα τής οποίας τό άπαραισάλ<ευ το άντιστοιχεϊ τρόπον τινά μέ έ- •/Έϊνο ποΰ έαεϊς όνοαάξομε άδιντώ πητον τού θανατον ή άναλλαίωτον τοΰ φυσικιοί» νόαον. Άπό τό γεγο νός δτι ή Μοίρα πτ-ριρχει την μορ <(ήν ιής Νεμε;σειυ;, άποορέει τό βίΐσικόν συναίσθημα: Μαχρυά ά- πη την ΰπεροι|»!α: "Οχι ύπέρμετρο αντοσΐ'νκΗσθηαα ςριλοδοξία καί χά ν)ά γιά την άπόκτησι δι<νάιΐ£(·κ. ΈγκοαιάΪΡται τ,) λογικΟΛ" όριον, ή άομονία. Ό νόσιιος γιά τόν "Ελ ληνα δέλ· ρίναι τό Λ.τειρον Αλλά τό ΤΑ πΜΙΗΡΙΑ ΤΗΣ Λ ί ? Β Ο Υ νάκη. "Αν σοΰ είχα .τληρώσει τό Ε' (ΤΕΛΕΤΤΑΙΟΝ) Η ΓΤΝΑΙΚΕΙΑ ΜΟΝΗ ΤΗΣ Μ ΤΡΣΙΝΙΩΤΙΣΣΙΙΣ Είς απόστασιν ήμισρία; περί •"Ί' ώρας άπό :ήν Μονήν τοΰ Λει (ΐωνο; εύρίσκΐται ή γυναιωεία ^1 τή; Μνρσινΐ(ι*Τί'σβη;, οί'χτης πά ^ τής πρώτης. Είναι καί ϊδρυμα τοΰ Άγιον Ίγνατίου 'ι ςραίνεται ί τι προϋπήρχεν ώς έκκλησία μέ μερικά μόνον -'ϊλ.λία π.ρό τής ,-.τώσΐο/ς τής Κο^- "ταντινουπόλεως κατά τό 14.')3. 'ναι πολύ καλ.ώς περιτειχισμεΛ·η "^ τΐμαχαι είς μνήμην τής Κοι- ι"Ίοευ>; τής θ«οτόκου. Έμ αύτϋ
Μ«ναι,(η·ν 24 πεοι'πον καλογραϊαι.
Ό προστατεηικό; ρόλο; τοΐί μο
ί Λειμώνος επί τοΰ γνναι
καθορίςεται μέ πολλάς λε-
"<Η»*ρείας Ρί; χά; τελευταίας θε- ' ό τόσον τοΰ Άγίου Ίγνατί- ο«. οοον καί τοΰ υιού τού Μεβο- *■*»·. Είναι τό <ίσθενρστερο' μερος *°ί πρϊ.τίΐ: «άποκο,μίζειν ανταϊς «κ των κηπουρικών, των λαχάνιον Τ(|ιν χοεΐιυδών, ώς χρείαΜ ίχονσι ^ΧΡΐ τού λεπτότατον." ήβΐ'όσμου, ιν« κα'ι αύται αί ταλθΛπιοροι .ταρα- μνθίαν κάν όλχγΐ;ν έχουσι» Προσ θέτει ό "Αγιος Μγνάτιο; βάζει είς την διαθήκην τον γεροϋς φραγ- μοΐ'ς εί; την ΰιαγωγήνι τ(ι>ν καί
λέγει: «Όςρρίλρι ή κατά καιρούς
καιθηγονμένη μή ϊίς έ'να έκαστον
σνγχορείν είσιενα; εί; τό μονα-
στήοιον κάν ίερο>μένον εΐη κδν ού
καΐ μηδεμίαν (Ήτείναι μονάστοιαν
συστυχείν αυτώ, κάν δοκεϊ άξιο;
είναι, ίνα μή ό ΙΙονηρός τι κατερ
γάσηται».
"Εα γλνκόν απομεσήμρρο τοΰ
Σεπτέμβριον μοϋ δόθηκε εύκίΐιρία
νά προσκυνήοίυ τί]ν Παναγία την
Μυρσινιώτισσα, Μέ διαλεκτή πα-
ρέα ξεκινήσαμε άπό την Καλλσνή
καί σέ κανέυα τέταρτο τής ώρας
άκολοι«θοΰντες τόν άμαξιτό τό
δρόαο ({θάσαμε οτήν ΙΙατοιμένη.
"Εστι δέ Πατιομενη, ενας άνηφορι
κός δρομάκος, λιθοστρ<ομενος, ποΰ ένώνει τόν άμαξητό τό δρόμο καί τό γνναικΡίο μοναστήοι. Αίφνιδια- «Τικά ό έρειπομένος τοι» δγκος ξε ποοβάλλει μόλις κάμψης την άνη- Ζ!?έος μοί· κ'ΐί ι Ιχα πάοει πίσιο τα χη^^σαφικά μου, :ίΰτό θά ίσήιααη'ε πώς κατάφεητ. νά πάρ(» τα χρύιια- τά μου άπό την Έσμά. Κα'ι στήν περίπτ(»ση αίιτή, μπορεΐ πιά νά μην ηαοννγι στήν Πόλη. "Αν δχι, άν δν,λαδή δέν ίίχα τακτοποιήσει τίς όοσολΓ,ψίε; μ-ι« μαζί σον, κύ¬ ριε Ίαννάκη, δέν θά εΐχα ΐξοφλ.η- Θή άπύ την Σοιιλτάνία και δέν θά ο;ορική πλ.αγιά. Ε[να.ι ξ ε-ίς τα κράσπεδα ενός πευκώνος. Σκόρπιες κατά μήκος τοΰ έξωτε- ρικοΰ τοίχου μεοικές όνάοιες τρι- ανταφνλλιες. Λίγα άπημπνάρια μι·ρσΐΛ·ης δικαιολογοόν άκόμη τό ίπΐθρτον τής Μυρσινιώτισσο,ς. "Αφθονα Αγοιοκνκλάμινα κού- (>οννε τα λρπτρ.τίλε.-ττα πέταλ.ά
το>'ς κάτιο άπό λογή; χαμόκλα-
οο. ΛΙπήκομε στήν ανλή καλημερί
; άπλΛς την ,τοο.τιερκτσα,
δίχως άλλη εθιαοτνπία. Είσεοχό-
μεθα ίί; την εκκλησίαν διορθιυ-μέ-
νην κατόπιν τελευταίον .*ηιρκαϊ(ο.
Μ,ν κατό.τιν τελευταίας πυρκαιάς.
Άπλή, δίχυις καυμιά ίδιαίτερη αί
σθητική. Φτιοχικιά. Όλνθκάθαρη.
Μιά κουφάλ.α μρ καντήλι, δεξιά
τής Άγ.Ίας Πΰλ.ης, πλακόσκεπη,
δείχνει τό χίιρο πού ρχει ταφεΓ
ό 'Άγιος. Σέ λίγο κατεβαίνρι ή
ήγοι·ιιέισσΐΐ μέ δυό - τρείς άδελ-
ορες. Μάς πεοιποιηθήκανε πολύ.
Ά.τλρς, καλοποοαίοετες γι»ναΐκες,
διασώξοντες άκόμη κάποια μυστι-
κόποθη προσήλιοση στά νπερκό-
ιτμια. Τα κρλ.λιά έκτός δΰο, και-
νονργιοκάιιωτα, ιίναι δλα έρειπιο
μενά. Τα ξνλΛ τονς μαι>ρισμένο,
ρτοιμο νά Οίοοιασθή, σκοοπά τήΛ'
τέ·χο)..
Μέ
— Δέν σέ καταλαβαίνο), μοΰ εΐ-
πε. Εΐχες τόσο καιρό νά μέ δή;
καί μοΰ φέρεσαι μ' αϋτό τόν τρό-
πο; Μά τόν Άλλάχ δέν σέ άνα-
γνοιρτϊω !
Μέ είχε στά χέρι καί σκέφθηκα
πώς δέν επρεπε νά τό πα-ηατρα-
6ήξω τό σχοιν». Σκοΰπισα τα μά·
τια μόν καιί μέ μεγάλη προσπαθεία
«κά?»μαρα» τα νεΰρα μοί», στό μέ-
τρο πού Ιπιδάλλανε οί περιστά-
σεις.
— θά μέ καταλ^άβης, τοΰ άιπάν-
τησα ψνχρά, όνμα οιοιΰ πώ ατι, ώς
τα τώοαι ή προκο,μμενη, ή Σουλτά
να, δέν άξιώθηκε νά μοϋ έπιστρέ-
τα χρήματά μόν καί βρίσκομαι
σέ δυσκολη οΐκονοιμική, κατάστα-
ση... Γιά :νά μην την χα^ακ.τηοί-
σ<ο τραγική. Ό Ραοΰλ, έξακολοΐΊθώντας νά παίζη τό άτιμο παιχνίδι τον, μέ έρώτησε: — Καί φταίιο έγώ γι' αΰτύ; —"Ωρα, τού άπάντηοα, νά πής τώρα πώς φταίίο ί γώ: — Καί βεβαία, έσΰ φταϊς, μοΰ είπί. Μέ κοίταξε κατόνμματα καί, σννέχισε: Καί νά σοΰ έξτγγήσω τό γιατί. Φταϊς γιατί δέν ρμπι- στεύθηκες τόν ά'νθρωπο πού σοΰ εστειλε ή "Εε,;αά Χουλτάνα νά τοΤ' ,ταοαδώσι ς την «κασοετίνα» μέ τα διαμαντικά σο.', άιτοϋ σοϋ μετρον- σε, έννοείτια, τα χρήματά σον. . — Ατ'ιτό ε! /. ψέμα! τοΰ φώναξα. Κανένας ποτέ ώ; τα τώρα δέν μέ έπισκέφ-θτκε ι'κ μέρονς τής κτιρί- ας. Κατένας! Μέ κο.'τίχξΓ μέ σονρομέννι τα φρϊ'δια υ.ί σκ.ΰβοντας τό κεφάλι τού, μονι.ιιοι',οιβρ: — Δέν εί ι< δτ»νατόν... "Εμεινε γιά λίγο πκεα τικός κ' ΰστερα μοΰ ρΓπε: — Τό ('-ΐιι", .υμα, μόλις εφτασα οτήν Πόλ' (,'ΊΟΛ-τισα νά συναντή σ<ο την Σ πυλτάνα καί την ίρώτη- σα αι σέ εΐχε τακτοποιήσει: — ΙΤΛς νά την τακτ"·τοήσ<ι>, μοΰ
άφον δέν δέχτηκε νχ'ι
Δέν πρόκειται γιά τή μυτη πού
είναι μεγάλη σάν τ ου Σ υιρανύ ντέ
Μπρρςεράκ καί σάν μερικών άλ-
λαχν άνδρών, πού τοΰς λέντε γι'
αύτό μνταράδιες, καί πού έννοοΰΛ'
νά χώνονν τή μεγάλη μυτη τους
παντοϋ. Οΰτι; γιά τή μικρή μΰτη,
την σόση δα, ποΰ μόλι; φθάνει
γιά ιά άαπνέη έκείνος ή μάλλον
έκείνη πού την εχει. Οϋτε άκόμη
γιά τή μΰτη πού «Ινα», άεράτη,
Λάν τή; Κλεοπάτρας ή στραβή, ό¬
πως δχι σπάνια την εχει κανένας
τζώρας, ή ποϋ είναι σιουβλερή,
σάν έ'να ράμφος πονλιοΰ Γ| πλ«α-
τειά καί χονδρή σάν κανενός
μπουλντώκ. ΙΙρόκβιται γιά τή μιά
οιαδήποτε μύτη, την άνσ.κυνόμη-
τη μΰτη, πού προτκαλεϊ έ'να σο>ρό
φασαρίε;, άπρόβλίπτα ζητήματτα
ΐ βιαστικούς μΛελάδες σέ κάβ-ε
Καί καλά τέλο·; πάντων
δταν είναι κανείς μόνο; τού. Την
ςύνει τότε δσο θέλει, ιτή καθαρίνει,
ή ίθ ί
πού εςεχιι στυ προσΐι»πο τού καί ετοι,μ)] νά στάξη άπό στιγμή
ε άνθρωπον. Ί'ή μεγάΑ,η ή τη ' σέ στιγμή. Τί μποοεϊς νά κάνης
τό
τε καί θελήση; νά τα διαθέση; γιά
τή μύτη, μέ ενα ξαφνικό φρενάρι-
σμα τοΰ τρόλλεϋ ή τοΰ λειοφορεί-
ονς, πάς χαμένος. Μπορεΐ καί νά
πεσης πάνκυ στοΐ'ς άλλους, άν δέν
ξαπλώση; κά,το. Ιναί νά δημιιοτ'ρ-
γηθοΰν τότε άπό τό ττ.'πο'τ,ε ε!να σο-
ρό φασαρίες. Βλαστημάς, βέδαια,
τότρ την 5>ο·α καΐ τή σττγμή καθώ;
καί τή μύτη σου. Άλλά τί ώφελεΐ;
"Ασε πειά πΌύ τώρα τό ιοαίΛκαΧρι
μέ τίς ζέστες, μπορεΐ νά ένοχλή
τ'ί) μΰτη έπίμονα καί καμμιά μυίγα,
Καί τό μαρτύριό σου τότε γίνριταΐ
άπρρίγραπτο, έ'τίτι δπιος είναι άπη-
σχολημενα τα χέρια σοΐ'.
"Αν πάλι βρίσκεσαα σέ τόπο .τ·ού
χοριάζεται νά μιλήσης, είτε γιά
δοχι?^ιά σου, είτε γιαιτΐ σέ κά?.ΐ·
σαΛ' νά άκοι'σονν τή γνώμη σοι·, εί
τρ γιά .ταρρα, είτε καί σέ
βοΰ. ΚσΊ ξαφνικά ή μύτη σον
λ^ΡΪ σέ βοήθρια, γιά τόιι ρνα ή τόν
ολλνθ λόγο. Καΐ σέ καλρϊ έπίμονα
καί ίπανβ,ληπτικά. Τί κάνεις τύ-
ιτε; Σοφ<ίεσαι, βρβαια, χίλια δνό, νιά νά μή πάρουν εϊδησι οί άλλω. ΑΝΤΩΝΙΟΤ Χ. ΤΒΡΖΟΠΟΤΛΟΤ ΕΜ ΪΚΙΙΠΠΙΙ ΑΟΝΤΟ ^^ΛθΖ^ΤϊΤ0^ κίχ<ίλ''· ^«^ «^ μΐκρή Από τίς .ιρώτες ατιγμές στύ Κοΐ'τξιοΰκ Άλέ - ογλου, άπό ο οποίος είναι τώρα ϊδιοκτήτης ιτοΰ σπιτιοΰ τοϋ τής άπόστασι άπό χάνι, σχεδόν στήν άρχή τής ίερέυ>ς κοιλάδας, χτίστηκΐ Έπιαγγελματι-
ξο,ντανό μη-
μχ,νόροφα κπαιιατα.
/-ν »- » λ ' Γ~ΐ4πίνγ« Λ.ιιυιινυ.111..
τρωο. θιναται αλα,,&αστα τα ό ήδη νά άνηφοοίξωμε καΐ
νοαατα των παλαιών Έ)Λήνο,ν ί- με μπροστά στύ π«/Λ,ό ^Λϋ,_
δ^τητων των Γπ,ηΛν τοϋ χο,ρι- σπίτι τοΰ Κ«νατ. Κοίαττ»^ Ζ
ου, είτε ταυτα θιατηροβ,(ται άκύ- των Απόγονον τού. '
άρχον*τικό
μη, είτε δέ
ά«γόν«ον τού. Σ^
εχο^ κατεδαφ,σθή τόν Ανήφορο κ,ί κάποτε
Με τα ,μ^α τονς οναματα, μέ αά με σέ κάπο«ο σημείο το
επων-υμα, με τα παρωνυμα, μέ τα Τσίτης, η}χνΐαίο στα()μό
αρατσουκλια. Άπο έχεϊνον Ιμα- ' «-·*'".........--'-
τοΰ
παρατσοΰκλια. Άπό εκείνον Ιμα-
3α καί έν σιηρχρία δ<£.ιιίστ(Ηϊα <α>θ' ολοκληρίαν την ακρίβειαν
ών ,τλ.Γίροφοριών τιον. Ο*3το) Απύ
ό σύνολον τώι σπιτιιόν τοΰ χίο-
ι..οΰ μας Μονλκάντων, διατηροΰν
αι άκόμη 30 σπίτια, τα δέ ύπό-
οιπ / 43 εχουν κιαιτεδαφισθτί '<χύ ,ρτατραπη είς χωράιφια, Από κα- ααπον.ιέ; καί φθνντοιταες. Ή σέ εϋχάριστη άτμόσφαίρα υνομιλ.ία μας έκράτησε πιερίπον σέ κα ςυνει τοτε όσο θέλει, ιτή καθαρίση, ' Άλ.λά ή μΰτη έπι,μένει κιαί σοϋ χα- τή τρίβρι καί μέ μιά κονβέντα τή λάει δλα σου τα σχέδια καί τό κρ- συγνρίζει δσο μπορεΐ βολικώτερ.α φΐ σου, άν δέν σέ κάνη κ«1 στόχο 'Λ1)Λ τί ...Ί,^™. .·!_......------ »-· ! " - · "- " Άλλά τί γίινεται δταν καινεις βρί- σκεται μαξί ή ίμπρύς σέ άλλονς; Μπορεί τότρ νά δημιοΐιογηθοΰν ΪΛη σωρύ ζητή,μαιτα κ«ί άκόμη κ'πιι πρρι,-τέτειρς άναπάνιτρχες. Τνχαίνει νά βρβθή; σέ μιά σνγ- κρντηιοοι καί δέν ξέρ<ο γιά ποιό λόγο «έ «τρώεΐ/> πού λέι.ιρ, ή μύτη
σου. Μέ τύν κύριο τρόπο ποοσπα-
αθείς νά τή σννΐφέρης. Άλλά αν
τή έπιμένει. Τό άπαλό ιααντήλι δίι.·
ώφελΐϊ αέ τ.'ποτε. Δέν ώφελεί οϊ»-
τε τό καθάοισιΐια, άκήμη -/μ δν ά-
ποστοθή σέ μιά γο)νιά κί δουλέψει
καί τό άγριο δάκτιιλο. Ή μίτη έ-
ξακολονθεϊ ιά σέ «τρώη». Είτε ά¬
πό άγνιοΒτη αί τια, είτε Απύ καυμ-
μιά άδιόρατη τριχιύλα μρσα της,
ή γύροι της, ποϋ την ένοχλεί κ<« την έρρθι'νΡΐ. Καΐ στό τέλος κα- ταφρρνρι νά σέ νενοιάση. Κα'ι οα1 δέν φύγης άπό -ή <τνγκίιτρο)σι, θά μείνης πάντοες στο περιθώριο. Για τί, πΛς νά μιλήση;, δταν σέ τριί>η
ή μύτη σ>υ; Κ«ΐ τί ήρρμία καί διά-
θ·ρσι μποοεϊς νά έχης;
Βρίίτκ·ρσαι στό Τιρόλλεν δρθιος
αί δέν σέ φθάουν οάίτρ τα δνό
χερια σου νά .πιασθής άπύ κόπον
νά μή πέσης άπύ τα άπάτομα
τρα·νιτάγψιατά τού ή φρρναρίσματα
συχνό. "ίΐ βρίοτ.ρσαι, τό χειρότε-
ρο, στύ λ.εωφορτϊο ό'ρθιος καί σα,ρ
δελλο.τοιτιμρνος κ(ι! Γσως φοοτ'θιΐιε-
νος μέ καινένα δρμα ή σακκούλα
μέ ι|'ώνια ή καί μέ κανρνα παιδά-
κι, που τό προστατεύεις. Καί ξα-
γελοϊο στά βλεαμαιτα των άλλων.
Μπορεΐ; τότε νά μην έκνευ
ιιέ τή μΰτη σου;
Μεγάλας τύραννο; είναι . ,
τγ. Τύραννος κρυφύ; καί ξαφνι-
κός. Σέ κά.ιρι ά'(ο κάτω γιά νά
πρριποιηθής σέ ύεδομενη στιγμή,
η μν-
ι' μόνο κιαί καΛ'ενα «λ?^ο, ...
τόν έαυτό σον. Τή μύτη δέν μπο-
ρεΐ; νά !Τη κουμαντάρης δπιος ίσί'
θέλει ς. Σέ κονιιαντάρει αύτη, μέ
τα καποίτσΐια της. Καί άφήνιο πειά
άν κ.άποτε κιαί κοι>'.κίνίζει σάν
παπαρούνα καΐ ^ κάνει πιαληάτσο.
Λέν παίρνιει άπό τίποτε, οί':ε άπύ
ιΐάρμακα, οίίτε άτό γι«.τροϊς. Εί¬
ναι ρ·να οογανο σαδιστικό γιά τόν
(■"νθρωπο. Καΐ ι".ιοια νπηΛεα'α καί
άν σοϋ ποοσφέριι, είτε στήν άνα-
πνοή, είτε στήν δσφρτ>σι, σέ μν-
ρίοδιές εύχάριστες ή όποκρονστι-
κές, δλτ αΰτά ^οϋ τα βγάζρι ξύδι
άπό τή μΰτη σου, δπιος λρρι κιαί
'< λαό;, ρτσι άνισόρροπα δπιο; φρ- ρρται, δταν τή; καπνίσηι τοΰιτο η τό Λλλο. Σά; 'ροηώ, λοιπόν, ,είναι ή δέν είναι πρόβλημα ή μύτη γιά τόν κά Θρ άινθριθν-το; Κ,/ί αάλ.ίστα πρόβλη μα χορίς λνσι; Προσπαθοϋν, βρ- βαια, μερικοί νά την προλχιβ«ί- νονν σέ πεο.ποΪΓσι, ετσι ίίπιος σννη δΐοΐ'Λ' ι·'ό πιάνουν τακτικά τή μύτη τους δταν κουβρντιάζονν καΐ σέ κά Θρ βλλη πρρίπτ(ιΚΗ, σάν νά τή σία χνονν καμμιά φοοά. Άλλά ματοιιο πονοΰη·. Ή μύτη δέν παΰρι νά ρΐ- φνικά δίδει τό παρύν ή μύτη σον! ναι τνηαννος πάντοτε. Κα'ι τύραν- 'Ή σέ τρώει ή μύτη σου ή είναι νος «νοικονόιχητος. βσιιλίοΐιρνη άπύ κανένα κρνολόγημα ΜΤΤΟΛΟΓΟΣ ώρΓ·ς. Έξεδηλώσαμιρ τόιτε τήιν αά; νά άναχωρήσοι^μρ διά νά ποολάβου.με νά έ.τισκεφθοΰμρ τό χωριό Τσί'τα, γενρτ·ειι.ι·α των γο νέον τής γιΐυαίκας μόν. Έ.-τίμονη δμ<ο; παιράν.λτιση τοΰ Πρϋλρρ · μπρη μά; άνάγκασρ νάιΐίίνουμε γιά τό γρΰμα, τό οποίον μάλιστα ήτο ήδη ετοΐιμο. Φ'.σολάκΐΛ μέ κρεας καΐ μαικα- <.·όνια ήτο τό μεΛΐοΰ τής α,ς την ήμρρα έκείνη. Άλλά ό ΙΙεϋλ.έρ - μπέης, γνο«>ίζ(ον ποοφα-
νως τί; γαστριιισ^γιχέ; προτιμή-
σεις των ΠοΐΐτίοΛ', μέ κ.«λόβολη
διάθεσι ρώτησε ιιηποι; θά έ.τιθνμού
σοιΐίΡ ,τι,'ποτε άλλο. Καί άπάτομα
κ«1 άναπάντεχα ηώτησρ; «Μήπιο;
θά προτιμούσατρ καιβονρμά μ έ αν
γά;/. Ή συγκατάθρσι δό·Θηκε πρ^
Θΐ'ΐια καί άνί-πιφύλακτα καί σέ λί
γο ή πρόθνμη καί άκ,οι<ρ<αστη κάρ τοΰ Πρύλέρ, ή Σααντιμάν, έιτοί μασε έ'να καθαρό καί πλούσιο τρα ,ιεζι. Κάποια ίόρα τελειώσαμε ηραγητό, κιαί, έτοιμασθήκοιαε νά ξε ν,ιΐΜήσ<οιι,ρ διά την έντίσκεΐ(κ τοϋ χο ριοί> Τσίτα. Ό Πρϋλίρ - μπέης έ
δήλίοσε ίίτι δέν θρωρεΐ πλήρη τήι
ρτίσκει|ιι καΐ .-τα,ρεκάλεσε —σχε
δόν άπήτησιΡ'— δπος πραγματοπο
ήσονιΐιιε καΐ άλλη έπίσκίψι στό σπί
τι μέ μιά τουλάχιστον διανυκτέ
Όμολογί) δτι δέν ήμοννα
προητοιμασμένο; διά τοίθίίτο εΊΜδε-
χάμενο διά τουτο καί ή Απάντησις
μόν δέν ήτανε άπάλ.ντα καταφατπ-
κή, Αλλά μέ έπιφνλάξρις. Τελικώς,
βεβαία, ή επίσκεψις έπρκιιγματο-
χείρου χωματόδροιμοιι».
Ό σύνοδός μα; Μουράτ, πού κα-
Γάγίται Από την Τσίτα, μά; κα-
τευθΐΐΜει πρός τα πατρογονικά σπί
τια των ΤσιοοζιδΛν, άπό τού; ό¬
ποίου; προέιρχεταιι καί ή γυναΐκα
μου. Δεξιά καί άριστερά οί δνάφο-
ρες σννοικίες, οί μαχαί.άδιες τοΰ
χωρίου. Άπό έδώ οί Φωκάδες, ά¬
πό έκίϊ οί ΧαΛΐίτιδαιΐ, οί Χαραλαμπί
δαι, οί Σα'βονλίδαι, οί Καλο-
μυνχδαιΐ καί τόσοι άλν/.οι. Κατηφο-
ρίνθμε σέ μιν-ρό ρΐμα καί ίίστε·ρα
άνεβαίνομε 150 καί πλέον σκαλο-
πάτια καί φθάΊιομε κατάκοποι στό
τοϋ ναού τή; Μ-εταμορ-
φώσεως τοΰ Χοιστοϋ, δστις σώ-
ξειται. όλόκληρος. Φι^σ^κά έ'χει μ«-
τατραπή σέ τζΐιμί. Έπιειδή ήταν*
ψ γμ
ποιήθη ·τήν μρθεπομέΛ·η, άλλνά γι:
αυτήν θά άσχοληθοϋμε λίγο περαιΐ-
έ
ΕΠΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΚΛΤΟΧΙΙ Σ 1!)13
ΟΕΡΙίΡίΦΒ ΤΐίΙίΟΥ ΙΙΡΟί
(ΚΑΤΑ ΤΑΣ ΕΚΘΕΣΕΙΣ ΤΩΝ ΔΙΟΙΚΗΤΩΧ ΤΗΣ)
ΤΟΤ ΚΕΝΤΡΟΤ
Τή έπιμελεία
ΙΜΒΡΙΑΚΩΝ ΚΑΙ ΤΕΝΕΛΙΛΚΩΝ ΣΠΟΤ-
ΑΩΝ ΜΕΛΒΟΤΡΝΉΣ
ΓΕΩΓΡΑΦΙΚΗ ΚΑΙ
ΛΟΓΙΚΗ ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ
μελΛΐγχολία τοΰ σιγανοϋ
θανάτου κάθε παλαιά; δοξασμενη;
ώραιότητο;.
Ό νάμος τής ΑντιβΐθΡθ); φρρ-
νρι στή μνήαη μόν κάποια ρύοίο-
παϊκά πανάρχαια μοναστήρια κα-
ιιοΰ επιστρέψη τα κοσαήμα,τά μου;
Δέν είχε, είπε, ρμπιστοσύνη στύ
ποόσοιπο πού τής ίστριλα έΊδιο κα'ι
αήνε;, μέ πρντακόσρ; χιλ.ιάδρς γρό
σα, γιά νά τοΰ παραδώση την «κ /σ
σρτίνα».
— Σοΰ ρ.ταναλαμβάνοι, τού είπα,
δτι Γιί'τό δεΛ' είναι Αλήθεια.
— Καλά, ρκανρ, θά τύ τακτοποι
ήσ<>) έγώ τύ ζήτημα αίίοιο, μεθ'ΐχι-
ρ:ο, όπότε βρω καιρύ νά σνναντή-!
σ(ο πάλι
Σονλτάνα, γιατί μιά
κα'ι ήτθα στήν Πόλ.η, πρέπει νά
δί> στό μρταξύ τόν Ρεΐς Έφεντη.
— ΙΙοόσρξα, κύρ'ρ Ίαννάκη, ν.ά-
πιο ρΐριονικό μριδίαμα νά πλΛνιέ-
ται στήν άκρη τΰν χειλαών τον, ποΰ
με πάγίοσε. "Ηξερε πώς άπό τό
γράμιια τον μακτρίτη τοΰ πρίγκη
πά Μοι·ρούζη, είχα μάθει την ά-
τιαία τον κι' ίπαιιΓ,ρ μαξί μόν όπως
ή γάτα μέ τό ποντίκι.. Μέ εΐχε πο-
νηοέα|ιρι δ^ος πιά, καΐ πρόορχα
νά μην ξαναπιαστώ στό δίχτυ τον.
Τό ίήτΓιΐια ήτην, νά μή μάθη ότι,
εΐχα κάνρι την βλακεία νά σπάσιο
τί; σφραγίδες τής «κασαετύναρ>.
Καΐ γιά νά μην τό καταλάβη, τοΰ
εΐπα:
δτι άρκετό καιρ<) πε- ρίμενα. Καΐ {ίστερα πρέπει ν' Α- .τιλληγώ καΐ άπό την εΰθύνη τής Γρ λ.άξεοις ενός σφοαγισμένοιι κον- τιοϋ, ,τίίι μ.-ιηοεΐ νά πονηρέι)'η τύν καθένα. Ή τσέπη μόν έ'χρ άδειά- βει κΐϊί τα νρύοα μόν εχοι·ν γινρι χορδές. Αΰτό δέν τοΰ Λρεσε. Τόν είδα νά βρεχη τα χρίλη μέ τή γλώσσα τού κα'ι νά τα δαγκώνη {Ίστρρα χαί (Συνέχεια έκ τοϋ προηγου,μέ·>Όυ) , μεθ' έαυτών οί νπάλ-ληλοι φεΰγοιν
Τα έ'σοδα τοΰ τσαν επί τονρκοκ<)α τίας όρχ. 4.800 περίπου έτηοί<ος, καΐ νυν τηλέγραφον δέν ίιπάρχϊΐ. σλλ' ή κατανάλωσις τοϋ ίνσήμον άνέρχεται εί; 3οχ. 4.000 περί.ιον έτΓι(τί.ϋ)ς. Τό ποσόν τουτο άν λάβη τις ύπ' δι)χν δ·τι γι'·ιετα·ι πςκ-ΐή&εια γρΓίμματοσήμου διά στ^λ-ογάς, φαί νεται έκ πρώτης οψειο.ς δτι Θά έ- λαηιοθή, Αλλά τοΰναντχθν' φρο- νοΓαεν δτι θά οιΊςηθή, δ.ότι ναί μέν θά λείψη ή ζήτη.ος παιρά ματοσι·λ).εκτών, Αλλά μένη; τή; τάξειος ή ί|,ταλ.λα<ΐσΏ- μρντ- (5/λΓ,λογη «ρία Οά ονξΓ-θή, ή¬ τις τώαα σπανίζει ένεκα ιτής λογο- Άποχαιριετισθήκαίμε μέ όλον; κα'ι σέ λίγο ή μ<κιρή μας όμάδα •χατηφύριζί άπό την αλ.λη πλενρά τοΰ χωρίου πρός τόν δημόσηο δρό- μο, δπον φθάσαιμε σύντομα. "Ενα δ^οχάμ-ρνο ταξί μά; παρέλαβε γιά τόν προοριαμό μας. Πε^ράσαμε ά¬ πό την μικρή άγορά τοΰ χαΛΊοΰ, τό όποίο μρνει. Γδιο καί άμετάΰλητο μέ τα παληά τού μαγαζιά, τα ό- ποΐα, λόγο) τής Κνριακής άργίας, τ)σαι'ΐ κλειστά. Ό φοΐ>ρνιος τοϋ Ή-
λία τοΰ Φουροΐ"ντζή» ύπάρχει άκό-
μα, σέ κάποια δέ στιγμή, έγνώρι-
σα τύν στ)με<ιινό ίδιοκτήτη τον. ΠεράσαιμΐΕ δίπλα άπό την Κεντρι- λήλων διά την δΐιθίκησιν μιά; μι¬ κράς νήσου. "Αλλως τε οί πίρισσύ τρροι ήσαν άγράμματοι, άργόμι- σθοι δηλαδή τοΰ όθωμανικοΰ κα- θεστώτος. Πάντε; ούτοι έλάμβα- Λ/ον έκ τού δημΛσίοιι ταμείον έτησί- ιο; πΐρί τάς 40.000 δραχμάς, έκ- τός των χωροφυλακήν, ών οί ή ή δέν μπορρσσ,με νά τό δοΰ άπό μέσα. Στίς έξοτερικές ές διασιί)ζ'>ντίΐι άκό,ιχ,α όνο'
ιατεπώνκμα παλαιών Έλλή|ϊον κα
τοΐκων τοΰ χίοιθίοΰ. Στόν άκρον
της αύλής τής ίκκληώας, ΰπάρχει
μιά δμορφη κτιστή βρύσι, κτίσμα
'.αί άφιέ,ρωμα τή; οΐκογεΛΐείας Τσι
ροζίδη, στήν πρόσοι|»ι τον όποίου
ύπήρχε μαρμάρινη πλάκα μέ χα-
τό *>νομ ι των δίορητών
καί τό έ'τος τής Ίδρύσεϋ)ς.
Ή πλά,κα έκείνη άντεκαιτεστάθη
αέ νεώτερη, ποϋ φέρει ώς δ(,>ρη-
τή κάποιον Τοΰρκοιν Μολ.λά.
Λίγο πιό ψηλά ιτό σπίτι τοΰ Τσι-
οοξίδη, τό οποίον καί έπεσκίφθή-
καμε. Οί σημερινοί Ίδιοκτήτες μέ
προθυμία μάς δεχθήκανε στό σπί¬
τι· άΐιοίξανε τα δοΰιΐιάτια γιά νά
ίνούμε τό έ-σωτερικό τού. Ό Αρχη·
γός ιτή; οικογενείας, άιρκ.ετά προ-
χο>ρΐ)μρνης ήλικίας, διηγότανε άΐΜα
ιινι'ισεις τοτ> Από την οίκογένβια
ΤοΗροξίδη, την όποία έγιώθίζε
στά παληά, κα'ι κο'ντά στήν όποία
έργαξότανρ τακτικά. "Οιταν
μασθήκαιμε νά φύγοημιε, ρ
καΐ μάς έ'δωσρ ιιερι»ίά προϊόντα ά¬
πό τόν κήπο τους. «Πάρτε τα, εί-
πε, είνοϋ δικά σ·ος...*. "Ενα σακ¬
κούλα μέ φονΛτοΰκια, μήλα, άχλά-
δια, τό όποίο ό νεαρός τής ώκογιε-
νείας μετέφερε αέχρι τό αΰτοκίνη-
το, «-τού μάς π«οίμ«νε στή στάσι.
Ξεκ«νάμ€ άαέσως, παίρι.ιοντα; το
δοάμο τής έπιστροφής, οτήν άγο¬
ρά Χαμοι*ρκιά'ντων καί άπό
στήν Τραπεξοΰντα. "Οταν φβάσα-
με στό χάν κάίΐαμί μιά μικρή στά
κοντά στήν Κενηρική Σχολή,
τό ήμ4γιιμ/νάσιο των Σουρμένων.
'Επιειβή, λόγο.) τή; έποχής, τό Σχ<) λεΊοΐΜ ήτανε κλειστό, τό πβρκίργα- σθήκαμε έξωτιρΊκά, ένθυμήθηκα τα γλνκά χ-ρόνια τής μαθητικής μόν ζιυής, καΐ, ός μή κάμω τώρα τόν σκληρόν άνδρα, διά ποΛιλοσιτή ά κα|, πάλι ύγοάνθηκαιν τα μά- μου. Λυποΰϋαι διότι «--, λειτου-ργεί τή· απογραφήν των κτημάτιον καί νόν δι" ολίγον ύπα/Λήλων περί την έν τάξει άναγραφήν αύτώιν' είς ών άναφέρω εν άλλτι μου εκθέσει, των. Τό βιβλ.ίον τούτο παρέλαβον καί τωη» όποΐοη' ό μισθός σινμπο- κτηματολόγιον. Λιά τής νέας ταύ- | σοΰται είς 1.100 δραχμάς μηνιαί- κ ο σ ;ς. γισμόν Κατά ής ς της άπογροιφής βεβαίιυς θ' αϋξη- θώσι τα έκ κτηματικών φόρο>ν ϊ·
ο*οδα τής Κυβερηήοειος, καλΰπτον
τα οΰτω τάς δαπάνιας τής νέας ά-
πογραφής. "Οθ.ν πρέπει νά ύρι-
σθή ίπ.ιΐροπή ί'ξ έγχοιρίοιν είδ)ΐ-
μύνιυν, ήτις ύπύ την προεδρίαι. ε¬
νός ειδικόν σταλησομ.ίνοι1 υπό τής
Κ-ε-ντρικής 'ΤπηρΓσ.'.-ις, [σι·>ς τοΰ
πρόχε ρον ύπολο- ' 0 ηριαθΓισύμένου Εΐρηνοδ'κον, θά
"" "..... περιέλθη τα οΐάφρρα χιορίη ζη¬
οσων γνωρινο,α:ι ι, 1.
20!) δρχ. κατ' £τος ρίσπρίΊττονται
έκ των πολιτικών δκα·τιτι,ρι'ιον κα< τιΠ προ'ΐενικοϋ ί'Μστ'ιαοι1 άντικατα- στήσα·ντος τό χαρτόσΓ,,αον Χετζάζ "ά τα τέλη των σι·μ(>ολΛ<ογρ·αφΐ κων πράξεων είς 1..100 πρρίπου ' χ6τιον δρχ. κατ' ρτος. Μρτά την σύστα¬ σιν δμως τοΰ Είρηΐνοδικρίοι .τ.ίγ/- μίο έπαισίΐητή ανξησις. Δημόσιον κτήμα εν κα'ι μόνον τούσα τάς πρός τουτο ας άπό τάς Διμιογερ-οΐ ιτίας, παρ- ιυρισκομενιον δί·ο πραγματογνιο,μό νιον έκ.λ.εγν είς εχαστον χω¬
ρία ι μεταξϋ των προκρίτιον των έ
πρό; τουτο την περισσοτέ¬
ραν πείραν.
η
ος, μή λααμβανομρνον ύπ' όψιν τοϋ
μισθοΰ τοΰ Διοικητοΰ, όστις σνμ-
,ιρριλ.αιΐιβάνΐται είς τα ρ'ξοδα τοϋ
άγήιμ.ατος κατοχής.
ΣΗΜΕΡΙΝΉ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ
ΚΑΤΑΣΤΑΣΙΣ
Έκ τΛν 104.000 δοαχμών
α; προίαελογ'σθησαν τα εσοοα ίιν
τφ ΐ-σωκλείστφ πίνακι, ΐιπολογιΐε-
τια ρρ
ζομαι στά πενιχρά καί άψυχα αΰ-
ά λόγιθρ έκεί πού έ'πρεπε ιά άρα-
διάβιο σελί&ες ό'όκληρες περιγρα-
<(ής των σνγκλονιβτικών σιτιγμων πού δΐιρδέχονταν ή μώϊ την άλλη... Ό ήλιος κατηφάριζε πϋον στί) δΰσι τού καί έ'πρεπε ΐ<ά έπιταχύ- ι'ονιιε την ΐπιστροφή μας. Καθώς μως περνούσαΐιί μέσα άπό ιτήν μικρή άγορά τοϋ Χανιοΰ, ; φωνές καί χειροΐΜομίες Από άνθρω¬ λοδιατηρημενα, ανετα, πλοτισιώτα δεύοντας νρνρικά τό μάγονλό τον. τα. Ώστάσο κί'ιποια πνοή ψυχική; —0ά τό φροντίση), εκ,ανε άνό- άγνότητος, ένωμένης μέ {ιποσυνη δητη ποιητική διάθεσι, λέ; καί άγ- καλιάξρι τύ γελασούμρνο τοπίο. Κ. Ε. ΖΑΝΝΗΣ ρεγα, καιί σηκώθηκ*. Χασμοτ^ρήθη "Αν εΐμαι, σννρχισε, άκόιια κα- λοδρχοΰμρνος στύ σπίτι σον, θά μοϋ έπιτρέψης νά πάω νά κοιμηθώ, ,Τλ ι ύπάιρχει ύπ' ένοίκιθΛ' ιιηδα,ιιινής ά- £ία;, τοΰ όποίου τύ ίι ιοίκ'ον είνηι δοχ. 1Κ,Ι!0 κι/τ' ετος. Έξ ("οίον δμο)ς εΓμρΘα ρίς θέσιν νΛ γνιορίϊωιιρν, αί τελ^ονειακαί εισ πράξει ς άνέρχονται κατ' Ιτος είς δρχ. 3.(500 περίπου, αϊτιηες θά αΰ £Γ,θο>σιν εάν ή σι·γκοιν(ονία απο¬
κατασταθή καί τε ρμπόοιον ανα¬
λάβη.
ΚΤΗΜΑΤΟΛΟΓΙΟΝ
ΤοΓγο, επί Τιΐνί'κοκ'.α.τία·;, εύοί-
σκρτο έν μργίστη αταξία καΐ ήτο
αληθής κνκρών, διά τούτο πολλά¬
κις ρϊητήθη παοά τώιν κατοίκων
νά γίνη νρα Λπογραφή τ(7>ν κτημά-
γιατί εΐμαι πολύ κονρασμρνος.
—'Τπάρχει καί «μονσαφΐρ όν-
τάς», τοΰ άπάντΓΠΛ εΐριονικά, τόν
ξέρρις.
Κούνησρ τό κ.ρφάλι τοι> χαιιογε-
λώντας κα'ι βγήκιε άπό τύ σαλόνι.
(Συνεχίξεται)
ΔΙΟΙΚΗΣΙΣ
Επί Τουρκοκοατία;, ή νήσος
ενός ΰποδιοικΓ,ιτοΰ
ενός ΰποδιοικητοΰ
δ.οκεΐτο παο'
(Μΐΐμακάιμη),
(μονδίρη) εί; ΣχοινοΰδιοΚ', ρνός
οίκονομικιθϋ έφόροιι, ρνάς γοαμμα-
τέως ΰποδιοικητοΰ, ενός βοηθοΰ
οικονομικαί» ίφόοον, ρνό; τοιμΌυ,
ίνό; δι,ιιαρχιακηΰ ίατροΰ, ενός
γρα.μμιαπ·ριο; τού κτοματικοΰ φό¬
ρον, έι,ιό; έπιθειορηιτοΰ επί τή; είσ-
πράξειος, ενός γραμ,ιιατέιος ΐτοΰ
Μουδιρίον Σχο-ινονδίου, δϋο εισ
.-ρρακτόριον, ένο; ύ.τ.ιλλήλον τού
κτι,ιματολογίοΊ1, ένό; ΰπαλ.λήλου
τοΰ ληξιαρχικ-οΰ γραφείον, ενός
γραμμαιτέίος τού, ενός πρόεδρον
δικαστήριον, δύο παρέδρον δικα-
στωι,ι, ένό; γρΓι,αματέΐι>ς, ενός ά-
νακοιτοΰ καί ενός κλητήρος. ΙΙο<τ- έτι δέ, υπήρχον είς άρχηγός τή; χοροφνλακής, είς άστννόμος, δΰο λ εί; λιμρνάρχης κα'ι τρείς ταχυδρομικο'ι ύπάλληλοι. περισσότεροι ιτιον νπαλλήλονν τούτϋΐιν ί)σαν άχρηστο» διότι δέν χρειάζεται τόση πολντέλεια ύπαλ- τσι οπ είσεπράχθΓ|σι'ίν νπύ τή; πρώην Τονρκική; διοικήσεως διά τό έ'τος τουτο, π*ρ1 τα; 60.000 δ·ροΐ'χμί>ν, έκ δέ των έναπομενάΐ1-
τιον 44.000 είσεπράξαμεν μεχρι
σήμερον .ΊΟ.000 περίποΐ' δραχμά;,
αί δέ ΰπολειπόμρναι θά είσπρα-
σθώσιν εντός τοϋ Φεβρουάριον, ν.α
τα τό τέλος τού όποίοαιι λήγπ τό
οικονομικόν έ'το; καί αί διορίαι
τής εί; δόσει; π-λτίρωμή; των φό-
ρο>ν. Έκ τοΰ ρ'ισπραχθέντο; πο-
σοΰ έδηπανήθησαν περί τάς 3.000
δραχμά; ίί; μισθόν; ΰπαλλ.ήλιον,
είς ενοίκιον ΔιοικητηρίθΊ' καί διά-
φορα άλλα μικιθά εξοδα. Έπίσης
εκ των εΐαπράξεον λ.αιμβάν"ονται
κατ' άνοχτρ.ραν διαταγήν καί τα
διά τάς ανάγκας τού αγήματο; κα¬
τοχή; άΐΜαγικαία χρήιματα. Διά μι¬
σθόν καί τροφοδοσίαν των 60 άν-
δοΛν τοΰ άγήματος άπαιιτοΰνται
μηνιαίω; περί τάς 4.000 δραχμάς.
Είς τούς Ανωτέρω ύπολογισμοΰ;
δί)( ελήφθησαν ύπ' δ|ην οί πρόσο¬
δοι τοΰ Δημοσί-ον Χρέον;, δι' δς
κρατεϊται, στιμφώνίος πρός ωρισμέ¬
νας διαταγάς, χο>ρ·ιστός ?Λγαρ»α-
σμό;. Τα έ'σοσα ίταΰτα άνέρχοντιονι
είς 3.000 περίπον δραιχμάς, άφ'
ής παρελάβομιεν τό ταμϊΓον τουτο
των άλλον προσόδου τοΰ ρτοιις
τούτον πιθανώς αταλεισών υπό ιτοΰ
άτοχ(ορήσα·ντος ΰπαλλήλον είς την
κεντρικήν δΐίύθυ|σίν, τα δέ ϊξοΛα
άνέρχονται ρ!ς 400 πΡρίπον δρα¬
χμάς.
ΣΥΝΕΧΓΖΕΤΑΙ
πονς τοΰ μοναδικοΰ καφΐνιείον τή;
άγορά;, μά; νπ.·χρέωσαν νά κατε-
βον,με άπύ τό αύτοκίνητό μαις, νά
καιθήσουμε στό καφενεΐο καί λ«
πάρονμε τσάϊ...
ΠΛς είναί δυνατόν, μάς είπαν,
νά ερθετε Απδ τόσο μακρυά, πα-
λ^ιιοί συ,μίοατριΛτες, καί νά μή κα-
θήσητε εστο) καί μιά στιγμή νά
ίΞΡκουραστήτρ κα'ι ιά μάς πήτϊ τα
νρα σας...
ι "ίΐπιαιιιε τό ρχιγενικά προσφρρ-
I
θέν τσάϊ, ί-ΐχαριστήσαιΐί γιά την
Ι φιλόξρνη διάθρσί τονς καΐ άναχο)
ρι- ' ρήσαυε άιχρσοις γιά την Λγορά
Χονιιο»ιρκιάτηιν.
(Σννεχίζεται)
Ύπεΰθυνοι σημφοη'ίος τω νόμιο
Ίδιοκτήτης —- Διευθυντάς
ΣΩΚΡ. ΣΙΝΑΝΙΔΗΣ
Κπτοικία Ν(/νάρχου Βότση 55
Προϊστάμτνος Τυπογραφείον
ΓΑΒΡΙΗΛ ΓΑΒΙΊΗΛΙΔΗΧ
Κατοικίπ Σπαρτάκου 12
ΑΜΦΙΑΛΗ
ΑΛΕΚΟΣ Π. ΚΑΡΣΕΛΛΟΣ
ΤΑΤΡΟΣ
ΩΤΟΡΙΝΟΛΑΡΤΓΤΟΛΟΓΟΣ
Σουλίου 4
ΤΗΛΕΦ. 621.001
Σόλωνος 109
5 — 7 ιι. μ.
μαθηματα κατ' οικον
λια γτμνασ:ιοπαιδασ
Καθηγητή; Φιλιλογίας μέ εΰδο-
κιμον προϋπηρεσίαν είς Ίδιωτικά
καί Δημοσία Γυμνάσια Ασκήσας
επί μακράν σειράν έτών καί καθή-
κοντα Λιρνθυντοΰ είς "Ιδρυμα παι-
δική; προστασίας, άναλαμβάνει την
κατ' οίκον διδασκαλίαν Αρχαίον
καί Νέοιν Ελληνικόν ρϊς μαθητάς
μέχρι ν.ιΐΐ τής Δης Τάξεως.
Πληροφορίαι είς τόν Διευθυν¬
τήν τή"; εφημερίδος κ . Σ. Σινανί-
δην καί είς τό τηλέφωνον 755-606.
Ααβγραφικά τής ϋμιίρνης
οι νταηαεσΙσϊΓσμυρνησ
Υπό τβύ συνεργάτου μας Δρος κ. Δ. ΑΡΧ1ΙΈΝΗ
Ο ΑΡΑΠ - ΓΙΩΡΓΗΣ
ΙίΑΥΔΟΓ ΦΛΩΡΟΤ '-
ΟΜΙΛΕΙ
II
ΙΣΓΟΓΤ!..
— 253 -
»κ χ ου προηγούμενον)
δ.—ΗΙΙΟΜϋΙΝΕ ιΣΟΛΑΚΙϋ
Α11ΪΌ Δ_ιΙ Ί.ΌΤ ΧΚΡι
Καθως οιιως ό Ά«άπ - Γιώρ¬
γη; ΐ|φουχτκ»βε τήν κάμα τού γι-
οι> σψιχτα, και μ ι τυ ζάρι ήκατα-
ψερε νά τού τή,νε πάρη, τό οίκοπο
ϋύτο μαχαίνι του 'οτασε τή σαρ- '
κα ώβαμ.* το κ-οκ'καΛ.ο βαθια. Κι'
δχι μονι στη φούχτα, παρα καί στά
λϊλτ« δάχτυλα. Δεν ήπρό/ΛΐΟ*, 6λκ-
«εις, νά 1>γάλη τό φέσι τον κια '
μ' αύτυ νά 'φούχτιαήε την κάμα, Ι
όπως το'χε κανει μίαν άΛλη φορα, Ι
πού ενας μ*βυσμένος ΚαραΊντεΛΐ-
ζλής (Μαυροθαλασσιτης) νταης, υ
Νουρή - Μουράτ, ΐίχε μπή στήν '
τα&βρνα τού κ' ήτρεξε κατ-απάνω
του νά τόν€ μαχαιρώση. Τό πάρ-
σιμο ταή κάμας τοΰ όχτρυϋ μέ το
ήεσι ήτανε ενα σωτήριο κόλπο,
πού οί σοέλτοι ([ ισοψθιρίμένοι &ρ<ι- κάδ*ς νταηδες τό 'πετυχαίνανϊ. Καΐ τώρα, μέ κατασκισμένη τη ψουχτα και ζαλιομένονε άπτσοι πυ ' νοι καί τήν άμορρακ», τονε "τρ»ι- | Οούσανε τον Άραπ - Γιώργη οί Ι τζαντάφμες γιά ν' τονε πανε στυ καρακόλι (αστυν, σταϋμο). 'Ενώ ό γιός, πάλι, ήτρεξε νά δή το «ίματοκυλισμένο καταχαιμα κιρομί τοϋ μπα'μπά τού κ' ήκΛαιιε άπαρη- γόρητα, ώσπου Ουό γειτόνοι ήψε- μαν·ί μίαν άνε.μύσκα<να, ήξαπ,Λω- σαινε Απάνω τό άψυχο κορμί κ<αι τυ 'πήα-νε στύ σπίτι του. Έκιϊ, στο νΐαυαικόΛι, δέν τοΰ 'κάνανε άκάμης σορούκι (άνάκρ*- σι), γιατί αύτυς άπτσοι μεγά/.οι Λονοι δέν «ίχε ί)ΰναμη να μΐΛηοη. Ήμού'γκριςε μονάχα μέ δα'γκα- μένα τ' άχίίγια /' ήφώναζε «ντο- κτοροΰ ίστέριμ, παρασηνή μπέν θε ρετζέγιμ» (γιατρο θελω, έγώ θα τονέ πΛερώσω). Τονέ 'κλείσανε, λοιπύν, σέ μιά κάμαιρα τοΰ καοακογιυϋ, ποΰ τηνέ 'μεταχειζού'ντοσιε γιά χάψη και ΐοϋ μητνύσανε δνυ γιατροι, γιατι αδοΛΐε πώς ή&ρισκού'ντανε σέ κα- γ.ά χάγια. "Ιΐρχανε δυύ κα/λοί, γιατροί Ριο- μνιοί, τοΰ 'ράψανε την πετσκομμα τιασμένη φούχτα καί τοΰ τηνέ'μπαν σψιχτά γιά νά σταθή ή ά- ι. Τοΰ 'χανε άφήκει οί πο- λίτσι*ς ,μιά καρέγλα γιά ινα κάθε- ταχ, μά αυτάς μπαιλντκΐμένος (ΐ- ξαντλημένος) ήξάπλωσε κατάχα,μα. Εϊχ* φτάξει τ' αποιμεσήιμ*ρο κι' οΰτες μιά σταγιά νερύ δέν είχε βάλει στό στάμα. "Ηκλεισε τα μά- τια τού, πάς τονε. πάρη λίγος ΰ- πνας καί, μ' οδλοι τσοί πύνοι, ή- λαγοχουμήθηρ<« ωσαμ.1 τό βράδυ. Τώρα τό καρακόλι είχε κλείσΐι. Μιά πολίτοια (άστυνό,μος) εϊχε πό μεΐΜει μέσα γιά βάρδια, μά τονε 'πήρ' ό ΰπνος. Καί, καιθισιμένος ό'μπρός στό γραφεΐο, μ' άκον'μπι- σμένο τό κεφάλι απάνω στά σταν- ριοτά χέρια, ήροχάλιζε. Δίπλυα ή- τανε ή χάψη, ή καμάρα δπου είχα νέ κλετδωμενο τύ Άράπ - Γιώργη, μέ σκοιπό αυριο τό πρωί νά τοϋ κάνουνε τό σοοούκι (άιν«χκρι«) κ' ΰστί,ρις πιά νά τονε στείλουνε στή Σμύρνη νά δικαστή. Ή καμάρα έτοΰτη είχ' έ'νανε φεγγίτη κάπως ίιψηλά Απάνω στό ντουβάρι, σά πανάθυρο τζαιμα)τό, πού 'βλεπε στό δρόμο, μά ποΰ τα τζάμια του δέν ίιανοίαί καθόλον. Μέοα ήτανε σκοτεινά. 'Εκείν' τή νύχτα ήλναχε νά 'χη φεγγάρι. Κι' αμάν αύτό ήανέβηκι' άψηλά καϊ τό γαλ.ατερό φώς του ή'μΛ' άπτό φεγγίτη, ξνπνά τόν Άράπ - Γιώο- νη. Εύτύς ξεπετιέται Απάυω. Ήά- κουσε τό μονότονο ροχαλιτό. «Θά κοιμάται δίπλα ή πολίτσια», ήσκέ- φτηκε καί τοΰ 'οχ' εύτύς στό νού, νά τό σκάσ' άπτό φεγγίτη. Άρ- πα τήν καρργΛ/ΐ, τηνέ άκον'μπά βτό ντονβάο», άνεβαίν' Λπάνοι κι' οί νώμοι τον ήφτάξαινε όΊσα,α' τή τξαμαρία. Μέ ποιό χέ*ι νά σπάση τα τξάμια; Μέ τύ μπανταρισιιιένο πρέπιει. "Ετσι κ' ρτσι σακάτικο εί¬ ναι. Νά μή σακ<ιτε;ι|>η καί τ' αλλο.
Δίνει, λοιπόν, μιά δτ·νατή, θρου
ψαγιάζθίυ'νται ουλα καί πέφτοννε
βά βροχή στό δρόμο. ΣκαρδώΜει
ιμάνι - μάνι, πηδάει δξω καί πορ-
πατά ντονβάρι - ντουδάρι. Κα'ι
οάν νστριψε τό ντονρσέκ! (γιονιά)
ρλεύτερο; τότες πιά, δίνει έ'να
κονκττούρι (τρεχιό) καί βγαίνει
όξ' άπτ' Άϊτντίνι γιά νά τραβή¬
ξη γιά τό Γκερ,μεντξίκι, χωρία ποΰ
'βρισκοΰ'ντανε κιαντά άπάνο) στή
γραιιμή γιά τή Σμύρνη. Ήπο.ο-
πατονσ' οίίλ' τή νΰχτα, κ' ήλεε
στύ· έμαυτό τού «κονοάγιο, Ά¬
ράπ - Γιώργη, κ' ήφτά'ξο,μει.. Καί.
τα πρωί, άποκεΐ παίρνει τα βαπόρι
τσή στεργιάς καί κατεβαίνει στή
Σιμύρνη.
Οί πολίτσιες (ή Α<τπΐι«ιμια) τον Άϊτντινιοΰ δέν ήννοιαστήκανε ·ά δοΰνε, ποΰ 'πήε κα'ι νά. τονε πιά- σοτΎΓ. Μά, ϊλα δα;, οί!τε; σον- ρούκι τοΰ 'κάνα^ί, οίίτε; καί τονε Αρωτηίτανε ποί; τονε /.ενε καί ποΰ ιιένρι. Τονέ 'χηνε πάοει ,πώς ή- ταντ άπτή ράτσα τω., ρτσι ιιατίρι- δερύ; καί σγονρομάλλης ποΰ 'τ<ινε, Λ φόν 'μιλοΰσε φαραί (τελεία) καί τί) γλωσσα τ<ος. γι κατσηοιματ^ήοι^ι παρτιδα, έτούτη τή βόλτα, ήάςιηκε τόν Ά¬ ράπ - Γιώργη τοολάν.η άπτό δε- ξ'ι τό χέρι. (τσολ.άκ, τουρκ. = κον- λός). Μεγάλη ϊημιά είχε πάθει. Τα δάχτνλ.α ήιττεκού'ντοστρ "σία καί δέν) ήλιν&ανε πρός τα μέσα. Κ' ετσι δέν ήιιποροΰσε νά πιάση τίποτις μ' αΰτό τό χέρι. Μέ τα ραψίματα ποΰ τιν 'χανε κάνρι οί γιατροί, τοΰ 'κλΐίσανρ τα σκισίμα- ια. Μά μέ τή -,ροθιά ποΰ 'δωκε, νά σπάση τή τ^«|ΐηορία, αϋτό ήκα- κοφόρμηβε κ' >ι·/,ειροτέρεψί. Καί
σάν ήθρεψανε ο! πληγες κ' ήκλρ.'-
·<τανε, τσολάκικο δπ(·ι; ήταν« τύ χέρι τό 'κονλ.ά'ντριξρ στή τα6έ<ι- να. Άπάνο) στύ κάτο) μπράτσο του ήαχβιιι'μποϋσιε τσοί δίσκοι κ«ί τά ταψιΛ, φορτωμένα μέ κοΰπβς, κουπά·κια, καοάφες καί .-τιάτα με- ^ τα 'χατάφϊρνε νά σέρ¬ , γιατί, τού «ρβ<τε νά περι- ^ίι τσοί μονστερήδες τσή τα- (,έρνας καΰιο-μένοι «τα τραπι;':ά- Χια κκα νά τώς πΐχϋ. καΐΜενα χν«· ^ατυ Μγο. ^__ ΞΟΤΡΙΑ ΣΤΟ Ο'ΝΤΚΜΗ· Οί νταηδες, οί κα,ρδιακοί (μλο». ΐίπρεπϊ νά βοηθάη ό ενας τόν άλ- λονε, σέ π&ρίσταση πού ή ζωή τού ήδρισκού'ντανε οί: κίνδυνο. Καί κονσοΰρι νά 'χανε, μά κι' δ Θεό; νά 'κατρβαινε, η.ποεπε νά Οάλοννε ό'μπ,ρός τό φιλότιμο. "Ετσι, λ.οι- πόν, κι' ό Άράπ - Γιώργη; ήφεν- γάτιβε κρυφά μέ καΐκι, Λπτά Ιϊοτη.) λά γιά τή Χίος, τό Δήμητρα τύν Καφαντάρη. Νταή φιλ.ότιμο, πού ήσκότοΜτε δυύ νταηδες γιατί ό πα- τριώτης τως δ ϊεϊ'μπίκης Κηζήλ - Άσλάν, ϊΐχε σκοτώσει άδικα ε- ιιιν€ νταή καρδιακό του φίλο. Κ' Ι'τσι νά πάρη ούτος οπίσω τό ν·· μα. (κηζήλ τονρκ. - κοκκινομάλ- λης, άρσλ,άν, τουρκ. = λιοντάρι, ('.ν τρεΐος). Αύτό εϊχε γένει στύ 1913. Τύ 'μάθανε οί ποιλίτσιες, πώς δ Άράπ - Γιώργης ήενειργησε γκι τύ παράνομο φενγιό, τονε πιάνον- νε καί γιά τιαωρία τονε κάνουνε σουργοΰνι στό Ό'ντεμήηι (σον.ι- γκιοΰν, τονρκ. = ξονοία, έξορία). Κι' έκεί τονε κλοϋνε στή χάτ|τι τού καρακογιοΰ, ίόσαμ' πού νά τώς ήβρυσκΐ δυό νοικοκύρηδοι Ό'ντί- μησιανοί, νά μίίνιουνε έγγυητή&ες, πώς δέ θά τό σκάση νά πάη άλ- λοΰ. 'Εκ*ϊνος, δμως, δέν εΤχε κίΐ- ι νάνε γνοκττό τού, καί κλεισμέ- νος μεοΌικΐί >Ίστεναχ(ι>ριου'Μτανε.
Όπότ«ς, μιά μερά, μαιθαύνει, πώς
ίκεϊ κο'ντά σ' ενα μεγάλο σπίτι
ί'ικαθού'ντοστε >αμμιά πενηνταριά
Σ,υυονιβί, πα/.ληκαράκια φτωχά,
που 'χανε ερχει νό δουλέψονηκ στά
καπνά, άποδώ κ' έ'ν<ι. χρόνο. ΊΙ- σκέφτηικε, λοωτόν, πώς αιύτοί θά ν' ή'μπορούσανε νά τονε 6οηθή- σονΛΐε «ιαϊ τό ίδιο βράδυ στέλλει μιά πολίτσια νά τσοί μη,νήση. Στό σπίτι ήτανε οΰλ' οί καπνον νξήδες αύτοι ματξΒμέ-νοι στό κά- τω μεγάλο χαγιάτι (χώλλ) κ' ή- κονΰε'νιτιάξανε. Καί, σάν εϊδανε τήν πολίτστα τέτοια Λρα, ήταρα- χτήκαΐΜε. Μά αύτάς μέ χαμόγελο τώ; λέει πώς δ Άράπ - Γιώργης, ύ Σιινρνιό; ταβεονάρης, 6ρίσκε- ται στή χάψη τού καρακογιοΰ κ<ιί σάς θέλει νά πά νά τονε δήτε, αιά ποΰ Ότε καί πατριώτηδοι. Πάνε, λοιπόν, οίλι, ιιατζί βτό κα- ρακόλι καί τονε άρ υτοΰνε, τί θέ- λρι. Καί, μόλις τώ; ήεξή,γησε τύ κάζο, μΑνι - ιιάνι ΐρέχοΜνιε κο»ί (>ρίσκοννε δνά Ό'νυμησιανοί νοι-
κοκΰρηδοι, τό Χρήστο τόν Κεμαλ-
μάζη, κουΐνέμΛορα, καί τό Σωκρά-
τη, ποΰ 'χε μαγεριό στό τσαρσί.
Τσοί φέρνουνε στό καοακύλι κ'
ϊκεϊνοι λένε τοΰ κομισσά<Μου, πώς δέχου'νιται νά μποΰνε έγγυητήδες. Κ' ετσι τονέ ελεντερώνουνε εΰτΰς καί τα παλληκάρια τονε παίρνου- νε ματζί τοις στό σπίτι. Ονλη τή νΰχτα δέν ήκοιμηθήκα- νε Απτή χαρά τως, ποΰ ήκάνανε έλΐα τέτοιο καλό. Ό Σωκράτης ή- πήοε ματζί του ένα - δυό παλλη- νάρια κ' ήπήανε στή μαγεροταβρο- νη τοΐ' κ' ήφέρανε ρακί κα^ί με- ϊέδε;. Ήφάανε κ' ήπιανε κι' Α- πάνο) στύ κέφι, δ Άράπ - Γιώρ¬ γης, ένθουβιαβμέγος γιά τή με¬ γάλη αυτή ύπογπεοκτη, τώ; λέει : «Τί Οέτε, βρέ παιδία, νά σάς κά- νω γιά τα σωτήριο αΰτό καλό που μοϋ 'κάλκιτε;». Καί τότες ούλοι, ιι' ίνα στόμα, τοϋ λένε: «"Ενα όργανάτα νά μάς φ"έρης απτή Σμνρ ι'^. Κι' ό Άράπ - Γιώργης τώς λε'ρι: «Καί τα πη'ήΛτα όογανάκια τσή ταβερνας μοιι σας άξίίοτ'νε ίά σάς ιΐρρι,). Μά θά σάς μηνήσω, τ' όργανάκι τσή ταβέρνας μου, ποίι 'ναι ή καλλίτερη μάοκα καί ματϊί .ιεντέξει κορδέλλες λ.ογιώ - λογιω σνοποί, νά τσοί άλλάϊρτ». Τόν- τις, σέ λίγε; μέρες, ό γιός την ό Θάνος, τό ϋ/έρνει. Άνάιμεσα στιτοί Σμνρν.οί «Γιτη! καπνοΐ'τζήδες ήτανε κ' ενας ποτ' 'κανε κια τό χορηδάσκαλο, τονε λέ- ανε Άνηγνώστο.'. Τό κάτω μεγά¬ λο χαγ.άτι, /.οιπύν, τοϋ σ,τιτιηΰ τύ 'κανε χοροδιδισκ«λΐϊο καί νάθ." (>ράδν <;ί<λοι Τίος τό 'ο'χνηνε στό χορό, βάλς, πόλκα, κα'ντοίγιε; κ ι'ι άργεντίιΐκο ταγκό, ποΰ τότε; ή- Λί.Κ'ΐτηλανσαριζοΰ'ντανε. Τύ 'μάθα /ε τα παλληκαράκια τοϋ Ό'ντε- μησιοΰ κ' ήερχού'ντοστε κ' ήααθ;κ .α'νε τσοί χοροί έτοΰτοι άπτό δά- σκαλο ιιέ πλερωμή. Τό 'μαθε ο- ι«ως κι' ό 'Εμίν - 'Εσρέφ, πού 'χε καςενέ στύ Τσαρσί κ' ήλί'/.τάρ.σί ι Λ πάρη τό όργανάκι, πού κανρνα τρτοιο δέν εΤχε ϊύ Ό'ντεαήσι. Βά ξει, λοιπόν, λόγια στσοί πολίτσ ;ς, πώς αντός δ «ρακκάς^ (χοοεντής) δ Αναγνώστου, εχει σκοτώσΐΐ τρείς χανούμισες. Κ' έ'τσι τύε τιάνουνε. Μά ό κιιι^μένος ήτανε χγα&ό; ά'Μθροπος, ποΰ ή πΓίιρέα τονέ 'χε βγάλει «Ζίιυμφώ», μιά ποΰ τονε 'λέανε ΖαΓΐιίρη. Τό μιχβ.α'νρ: ό Άλέκος Κωνσταντινίδης μέ τύ παρατσούκλι «Καρά - μ,τα'μπάς» (αυτάς .τού μάς ίστορί'ςει τύ κιε- φάλαιο έτοΰτο τοΰ 'Ο'ντειιησιοΰ) καί πάει στύ καοακύλι νά τονε δή. Μά ίκιεΐ τονέ 'χρατοΰΜε κι' αύτό- ν«νε. Πάει κι' ο άδρεφό; του νά δή, γιατί δ Άλέκος ήάργησε; κα» τονέ· κρατοϋνε κ' έτούτονε. Κ' ν- στερις ήπιάσανε καί οίλοι τσοί κα- πνοτ>τξήδες αύτοι καΐ τσοί 'κάνα-
ντ ξουρία Απτύ Ό'τειιήσι. 'Εξύν
τύν Άλέκο καί τύν Αδρεαο τον,
Τα βιβλία και οί άνθροττοι
ι
Ό άριθμός τα>ν ϋιόλίων ποΰ λα- τής άρχοντιας τί> άνδρήν των νη
6αίνο> όλοένα πληθαίνει. Άδΐ'να- σι&χ τού Μαριμαρά».
Η ΔΡΑ}Η ΜΟΥ
ΙΙΑΝΩ Ι! Ην
ΣΤΟΜ ΠυΝΓΟ,
ΝΟίίΙΚΗ!..
Η ΠΑΝΑΠΑ ΤΟΥ ιΕΒΡΙΝΙΖη
ΤΟΤ κ. Ε11ΑΜ. ϋΐ
τώ νά τα διαβασο τόσο γοηγορα.
Ή μελέτη τοΰ Νικ. Σωτ. Λαμ-
"Αλλα, συγγραφικά, καιθήκοντα μέ παδαρίδη είναι προϊάν μακροχρύ-
άποριροφοϋν, καί αύτά 6ι;6αι«. ε- ] νιας, σΐ'στηματικής λαογρβίΐ ικής
χούν τι']νι προτεραιότητα. Ό χ.ρό- ερεύνας ·ζμ άίιόλογη σΐΊΐιΓ,ολή
νος ό παΛ'δαμάΐΓ(·>ρ εΤαιι άμείλ.ικτος στήν πολιτισμένη ίστορία τή; μ .
κιαί δέν πι,ριμένει. Σαρανταοχτώ /ρασιατικής ροιιιιοσΪΛ·ης
ώρες νά εΐχε τύ ήμερόννχτο, πάλι
όλίγες θά μόν ήσαι. ΙΙοτέ ά'/./.ο-
τε δέν ,είχα νοιώοει τόσο (έαθιά την
άξίια τοΰ χρόνον. "Κτσι σηιμερα,
γιά νά προχυερήσο σιτήν παοουσία-
ΔΗΜ. ΚΟΥΤΣΟΓΙΑΝΝΟΠΟΤΛΟΤ
ΓΙΑΧΧΙΙ ΚΟΦΙΝΗ, ΕΙΙ1Μ-
ΚΙΑ, "Εκδ. «Ίολ.κός», 'Λθήια,
1971, Ποιήιιατα σε/Λδες 140.
Ό .τοιητή; είναιι γνωστύς στού;
ση βιβλίοΛ·, θα εΐμαι δσο γίνεται άναγνωστρς τοΰ «Προσφυγικόν
σύ,ντοιμο;. Άρκεί, νομίϊω, νά γί- ( Κόσμου» ^τύ τήν .-ΐοιητική στ<λλο- νει απλώς λόγος γιά τίς έκδό- γή «Φο>νή Πατρίδας» πιοΰ .ταρον- Ι
σεις, νά πληροο, ορηθοΰν οί ένδια- σάασα άπό τή στήλη τούτη πρίν
φερόμενοι άναγνώστες γενικά γι'- άπό εξι έφτά μήνες. Ή «Φο>νή
ρϋ) άπό τή· κάθε έ'κδοιτη. Κάτι εί- Πατρίδας» εϊταη ή ποιητική είκό-
Μαι καί αύτό. να, άδρή, χυμώδης, ροΐιμαλε'α, τοΰ
λαοΰ τής Άγόο'ανης τοϋ Παρνασ
ΝΙΚΟΛΑΟΤ Σί2Τ. ΛΑΜΠΑ- οοΰ, ίδιαίτερης πα,τρίδας τοΰ Γιάν
ΔΑΡΙΔΗ, ΜΑΡΜΑΡΩΧΗΣΙΩ- νη Κοψίνη.
ΤΙΚΙΙ ΕΘΙΜΟΓΡΛΦΙΑ, Άνάτυ- | Τα «'Ε-νίκιβ^ είναι πον'ηση προ
πό άπό τα Μικρασια,τικά Χρονικά σιι,πική. Μεσα στιΊ τ,ετοάστιχα αί·
ΙΔ' (1970). !ί7 αελ.ίδες: τα παιρελ.αύνιει ή έμπειοία ιτοΰ ποιχ
, ττ|. ΕΤηιι, θά ελεγο, έσωτερική
Τόν ιτόμο σνμπληρώνονν χάρτης ονγκομιδή ζωής, καιταστάλαγμα 6ί
των νησιών τού Μαριμαρά, μέ την ονσης καΐ γνώσης. Ό στίχο; είναι
Κυ^ικηνή Χ ερσόνησο καί τιμήμι δεκαπεντασνλλαβος καί όμο:ο*ατιν
των «βορείιον παρτίλίων τής Μι- ληκτος, πολ.ύ αίσθητικάτερος άπτ
κράς ΆσιΊας», δηλαδή τμήμα τής ιύν ί/^ΰθε.ρο στίχο τή; σΓ,αερινΐ,·;
μικρασι«τικής άκτής τής Προπον- ποιητικής τεχνοτρατίας ποΰ, κατό
τ(δας (Άρτάκη, ΙΙάνορμος, κ. α.)
καθώς καί κάμποσ·ες
ες άπό την πρίν άπό τό 1922 μαρ-
μαρονησιώτικη ξ(οή κ«ί άπό την
.τερίοδο τής προσφυγιάς. Ό χάρ-
της εΙη<αι· τοΰ άγγλικοϋ ναινι^χεί- ον. Ό σγγσαφέας, έκδάτης τής έ- ((πιιε,ρΐδας «ΜαρμΛρινά Νέα», συμ περιέλαβε στή μελέτη «ΰτή, «η- θη - εθιμα - παοηδόσεις τοΰ &ίου των καιτοίκ<')ν των νησιων τοΰ Μαρ μαρα (τέως ρκκ>ησκκττική έπαιρ-
χία Προικοννήσιου) Μ. Άσίΐυς»,
κι>οίο>ς, καθώς ϋάς λέγει στό είσα-
γοιγικό αημείοιμα, τα «γαμηλια ε-
θιμα» στά τέσσεοα νησιά τής Προ
ποι <τίδας: Μαριιαράς ή Προικόλ'- νηίτος, Άλιόνη, Όο;ιοΰσα, καί Κοίιταλις. Τα νησιά αΐ>τά άπέχονν
Λπό την Πόλη έβδαμήν,τα ναιτικά,
μίλια καί ευρίσκονται στήν είσοδο
τον 'Ελληβπόΐλ'τον, .τρός την ΙΙρο-
πολτίδα, Λντίκϊρυ στήν χερσόνησο
τής Κνζίκου (Χερσόνη<τος γράφΡ- ται μέ ε!να νί). Μερικά άπό τα κεφάλαια τον τ-εχους: Οί άρραβώνες, δ γάαος, Προικοσΰμφωνα, Δικαστιτ>κή από¬
φασις περί έξασφ«.?Λσίΐος προικός
τής σύζυγον υπό τοΰ <τι>ζΰγον. Τάν
ιτόαο κλείνει ενδιαφέρον γλοκτσά-
ριο μαιρμαροΛ'ησιώτικο που πιάν·ει
14 σελίδες. Οί ο;(ΐ)τογρα{ρ-ίες εΤννα
ξίιΐν,τανά τεκμήρια τοΰ λαόν των
·ιησ"ών αιτών ποί' φαί·νετ«Η νά ε"
ΤΓίν δμορφοκίαιομενος, ίϊίιΙ'νχος
καί εξυπνος. Ό Μαρμαρονησιώτης
καπειτάνιος είναι τωΟΛτι «χαοαν.τη
ριστικός τύπος τής λ^εβεντιάς κι-ιΐ
τή γνώυι; μόν, τής λείπει ή μόν
θΊκότητα τοΰ ρνθμοΰ.
Ό ποιητής αι'τοπεριγράφεται έ
δώ άλλά χωιρίς ναρκισσκτμό. Ό
στίχος τον είναι διιαφιλ.ασοφη,μέΛη
έ'κφ'ροισ'η. "Ας τ^λ,εκύίτο ρδι". μέ
τίς άκάλουθεςπαρατηοήισεις μόν
ποΰ εΰρίσκω σΓ(αειι«μΓνες
στόν τόμο άπό τγλ· κιχιηό ποί' είχα
ί".α.&άσ·ει τό 6ι6λίο: Ή ποίηση τού
Κοφίνη είναι άπαλλαγκένη άπό τε
χνητή όδύνη, εΐιαι ποοσωπική, *-ν-
δοσκοπική, περισσότερο διοφιλοσο-
φική. Ή ένδοβκό.-τηση σΐΛ'τελ,εϊται
ιιρ διά&ροη βοΐ'λητικι'ι,, ένεργητι-
ν.ή, κάποτε στο>ϊκή. Ποίη<τη Αν¬ θρωπον τοΰ βοννοΰ, ποΰ δέν τόν εχει άλλοιώσει, ψειτΐν'σειι ή άρρω- στεαέν'η απηισιοδοξία τής πολιτεί- ας. Τό άαΐτάθετο ιτής μοίρης κπί τό .τοόσκαΐιρο τής αοής, ό Γιάννη; Κοκίνης τα άντιμετωπίνει μέ αΐ- θρια διαθέση .τοΰ δέχετ-αι Αναγκά¬ ση κά τόν φΐΜΤΐκό νόμο δχως νά επαναατατεΐ. Ά'νπ'θετα ό ποιητής προκαλεΐ πο.λ.ικίΐρίσια τό Α'ναπό- καί πβσχίϊει νά τοΰ άπο- ΒΑΤΟΤΜ 1918-1915» Σάν έφθασα στό Βατοΰμ άπ' την ΙΊζοΰντα, 'ι ά.υιμορφωτικος ί,ιιΛ/.ογος Βατουμ «Ιΐρομηθεΰς», μοΰ ά·νέθεσΐε τύν ρό?»ν τοΰ πριοτίΐι- γϋ^νιστοϋ στό εργο τον Κοιρομιι- λά, «Ό Άγαπητικός τή; Βοσκυ- πούλΛς». Στήν πόλη αύτη, τό θέατρο ώ; και ή μουοΊΜή, ήσαν πολΰ άνεπτυ- γ,μένν. Κάθε τόσο ό Σίν.λ.ογος αυτος έδιδε θεατρικές παραιοτά- σεις γιά τό φιλάμουσο κοινά τοΰ Βατούμ, πού μέ άγάπη καί έ|ιδια- φέρον παρακολουθονσε κάθε καλ,Λΐ τεχνική κίΓησή του. Ή θεατοική ι.ϋτή πηράσταοη, ποΰ δόθηκε στις 31 τού Γενάρη 1918, είχ« μεγάλη έπιτυχία. καί. έκαμε τρανή έντύπο)- ση. Γι' αύτό επανελήφθη. "Τστρ- ^α άπό λίγίς βδομάδες δόθηκε θεατρική παράσταση πρός ύ'φελος τυΡ νεοιΰρνθέντος Ελληνικόν Στρα τιωτικοΰ Σ ΐ'νδέσμου. Ή διοργά- ■ωση τής παράστασης άνατέθηκε σέ μενά υπό τής έπιτροπής τοΰ 'Ελ ληνικοΰ Στρ. Συνδέσμον και δό¬ θηκε στίς 4 Μάρτιον 1918. Τύ πρόγραμμα Απΐτελείτο άπό έθνικές άπαγγελΧες, εθνικά τρα- γι.ϊδια, ('ιπό τα «Παναθήναια» καί «πά τήν Δραιιατική Σκηνή «Στί; Φυλακές», ποΰ (Ί>ραϊα έ'παιξε τύν
δύσκο/.ο ρόλο του ό γιατρός Γεώρ
γιο; Κοσμίδη;, πού 6ρ..σκεταί σή
μερά στήν Θεσσαλοΐνίκη.
Μά δ ούρανός τοΰ Βατοΰμ ήτα
νέ σνννρφιασμένος. ΙΙαντοΰ τα συν
νρφα γι ργότρεχαν τό ενα κατόπΐιν
τοΰ άλλον... "Ολοι εο,ευγαν άπό τύ
Βατοίμ, άπό φόβο καί πήγαιναν
βοοΐΐότιρα, για:ί έρχότανε ό Τοΰρ
/ο;. Στά τέλη τοΰ Μαρτίου 1918,
ίι τουρκική μπόττα πατοΰοε μέ ά-
λα'ςονεία τό χώμα τοΰ Βατούμ.
Και ό γράφων το παρύν ίστόρημα
ϊ'ιΐενγε κι' αύτύ;...
Μά ή κατοχη άπ' τόν Τοΰρκο
βάσταξε ώ; τόν Νοεμ&ρη. τοΰ ϊδι
ου χρόνον 1918, έποχή ποΰ τέλ.ειιο-
σε ό Α' Παγκόσμιο; ΙΙόλεμος.
ΒΑΤΟΤΜ 191!)
σπάοει ΰ,ιτι πρηγιιαιτ<ν.ό καί ούσια- στικό φέρνει: τί; θετικές χ«ρές κιαί έμπειρίες. Διαθέση φιλοοσφι- κής κισιτάφιηκτης, έντιαένη; λει«κόν λ.υρικόν χιτόνα δδοιπόοον τής ζω- ής. "Ετσι δλέπω τόν ποιτ>τή, ά-
πλόν, άπέριττο, νά πορεΰεται μέ¬
σα στόν περ>ιορισμενο χρόνο τής
ϊωής αας, ένώ τόσοι άλλΛΐ ριννο-
ονν νά κρα-δαίνονν τή θνητή μονά-
δα τοΐ'ς μέ Ινα σωρό κουδοΰνια
ΠΑΤΛΟΣ ΦΛΩΡΟΣ
Η ΓΡΑΙΚ|Ι*Η ίΥ ΟΚΓΑΚΡΙΛ
ΣΤΝΕΛΕΙΑ έκ τής 1ης σελίοος
εΤπε, Τα αΐσθήίΐατά μόν ρίναι ά
ναλλ.οίίοτα».
Δει έμελλε νά ξαναίδωθοΰν.
κορνφωθή ή ρξ (ιΐτίας καί των συ-
νεχώς σιορενομένί,ιν ρωσικών έου< τερικων προβλημάτων, μελ,αγχοΛ. Μέ την άπο,μάκρυνση τοΰ Καπο- κή καί άθνμη ψΐ3τικ.ή τον κατάστα δίστρια άπό τό ηωσικό ύπουργεΐο ση. Κατά τοΰς τώσονς Ιστορικόν.·, τΛν Εξωτερικών, Ισδησε κι' ή ν- σνναισθανόταλ* την εύθΰνη τον σταιτη φωνή υπέο τής «Γραικικής γιά τίς σκληρές δοκιμασίες των, Αντοκρατοριίας». Οί έ?.πίδες κι' οί προσπάθειας τού μεγάλον κερκν ςαίον πολιτικόν, περιορίϊονταν πιά Αποτυχία; τοι· σ,ύ έλληνικό ζήτη- ττήν άπελ.ευθέρΐοση μιάς γοινιάς μα, Λ'αμετροΰσε καί Αλ ιγνώριΐί τοϋ εθνικον έλληνικοΰ χώροι· και τήν άξιοθρήνητη άπρ.μπβλΓ,ση των στήν Ανεξαρτησα τώ ίπιζώντο>ν Αρχικών φιλελευθέρο)ν φοονημά-
ήρωϊκών αγωνιστών. Ή έξελιξη των .τού καί των Λγαθοποιων Χρι-
τοϋ ελληνικόν ζητήματος δικαίικ- Γτιαχικων τού ποοθέσεων. Ή μν-
σε τή διαίσθησή τον. Ή εγκατά¬
λειψη των 'Ελλήνων υπό τής Ρω-
σίας σννετέλεσε νο ενδιαφΕθθή ν
πέρ τής έθνεγερσίας μ«ς ή Άγ·
γλία μέ σνμπαραστράτια την άνα- απεδινε στήν Λαταχθόνια νπόσ/.'/-
φίΐνδόν φι?.ελληνική Γαλλία.. Κα'ι ι ψη των άννων καί ωραίον ψνχι-
άπύ τόν
καταντήση νά εννοή τή·ν ϊδρνση
ανεξαρτήτου έλληνικοΰ κοάτονς ή
Αγγλία καί νά ί'ντιδρά ή Ρωσία
ιιρ τύ δκιδόητο σχεδιο τοΰ Νέσ-
σρλοοντ περί δημιουργίας τριών
έ/ληΜκών μικροηγεμονιών νποτε-
λων στόν σονλτάνο κατά τό σΐ'-
των παρα?οννα&ίο>ν.
Ή άντιστροφή αυτή των δρων
-οοκάλεσε βαθΰτατη άπογοήτεΐ'ση
.ι ΰ σά στρατρψΐ'αοι ραγιάδες τσοί
στείλανε στό μρτωπο τσή 'Λδρια-
">ιπολης (βουλγαρικό μέτο)πο τον
Πίχλκανιχοϋ πολ.ρμοτ'). Κ' ?τσι τό
όργανάκι ήπεσε στά χέρι« τού ζον-
λιάρη κα<τενετζή. (,.— ΣΤΟ ΕΔΩ 1924 ΠΡΟΣΦΥΓΑΣ Στό 1922 μολονότι ήτανρ (Ϊ2 /ρονιο, οί Τκΰρκοι τόνκ 'πιάσανρ «ίχιιάλωτο. Σέ εξι μήνες ίίιιω; τονέ άφήκιινε ίλρΰτερο κ' ήρχε πρόοχρυγας στήν Αθηνά, δπον ή- βρΓ τή φαμεγιά τον .-τρόσφυγια κι' αυτή. Ήεγκατεστάθηκε στό Σννοικισ,μό τοΰ Βατανικοϋ κ' ήά- νο.ξρ καφενέ ποΰ στό 1928 τονέ άφή π στό γιύ τον τό Μήτσο καί ,τάιρι κι' άνοίει δικό τον κ ιφενέ στήν Κονκ'Λ ά, στήν πλατεία τ' "Αγ ΝικΛΚι. Στό οτρτΛ?ι τού τε- ϊγι«κιοΰ τον εΐχε κρΰι|·Γΐ τα δα- μα'ντικά, ποΰ μέ τόση λ ιχτάρα ή γΐ'ναίκα τού τα 'χρ φρρει στό γκόοττο τση, ποοσφυγίνα ά-ΐτή Σμι'ηνι-. Μέ τό ι|τί - ψί. ήιιαθεν- τηκε κ<ιί ιιιά νΓ'χτη, δνό κλέφτη- δοι πατοΰνρ τόι κ'(φίνέ καί τα παίονοτ'νε. Δέν ήξαναΓ>ρρθήκ-<νρ. Μέ την ανατολή τοϋ 1919, τό Βατοΰμ ήταν υπό τόν ελεγχο των "Αγγλων. Οί "Ελληνε; τή; πόλη; αυτή; βρήκαν τήν εύκαιρία |ά ί- δρΐ'σονν διάφορα μονσικά καί ά- νιΐιμορφιοτικά σωματεϊα. "Ιδρνσαν τόν «Εθνικόν Σύνδεοιιον των Ποιν τίων», τόν «Σύνδεσμον των 'Ελ- λην,'διιιν Βατούμ «Εϋαγγελισμό;» τόν <τύλλνθγον των Σοΐιριμενιτι7)ν <Μοϋσω», τόν αναμορφωτικό σΰλ- λ.ογο «Ελπίς», τόνο-ύλλογον Κρω- ι,ιηίων καΐ αλλα (κοματεϊα. «Ό 'Εθνικός Σΰί)εσμος των Ποντίυιν» μέ τήν συνεργασίαν τον σνλλόγου «Προμηθεΰς» καί τον Σιηδέσμον 'Ελληνιίδιον Βατοΰμ <ΕΓιο.γγελισμός», (Π'νε.κέντΛ(ΐΜτε ό¬ λον; τοΰ; καλλιτεχινας τής πόλης ι/ΰτής .τροκειμένον νά έορτασθή στύ Άλέξανδρο, μέ συνεπεία νά μεγαλοπρεπώς η έθνιν.ήό μας 'Εορ- τή, ή 25η Μάρτιον 1919. ΙΙρόεδρο; τον «'Εθνικοΰ Σιινδρσιαον Ποντ(- οιν·» ήταν δ γνωστύς γιά την εθνι- κή του δοάση γιιιτρύς Θ. θεοφΰ- λακτος. Ό ίδιος μοΰ εστειλ^ μιά κάρττι, τήνι όπΐοίαν έ'χω, ί>ο"τερα ά-
πύ τόσο χοόνιια, καΐ ή δποία ελε-
γρ; «Παρακαλείσθε θερμώς έκ μ«-
ρους τοϋ «Σννδέσμον των Ποντί-
ιον» καί τοΰ «Σννδέσμον των Δε-
σποινίδων», νά μή άρνηθήτε Λ)ά
λάβετρ μρρος εί; την προπα,οαισκιευ
αστικήν εργασίαν διά τόν μργαλο
πορ.τη έορτασιμόν τή; έθνικής μας
Εορτής. Βατούκ 2 Μαιρτίου 1919.
Ό ,-τρόεδρος τοΰ Σΐ'νδρσιιον τώιν
Ποντίων» θεοφι'λνακτος - ίατρός.
Ή πρόεδρος των Δεσποινίδιον Β.
Λακιι/ινοΰ».
Ι ΆποφαΛΐ'σθηκε νά παιχθή στήν
ίθνική μας Έοοτή τό ώραΐο μ^λό-
δραιιΐι «Ή ^ξοδος τον Μεσολογ-
γίον>, μέ σΐΎθδεία μεγάλης όοχή-
στρα, υπό τήιι διεύθ»Λ·<τη Πολωνοΰ ιιονσουργοΰ. Ό ρόλος τοϋ προπα- γι,ιν.στοϋ τοΰ αελοδ.ράμαΤος δάθη- /.( σέ μρνα. Τίιν εθνική μα; 'Εοητή έτίιιησαν οί "Ελληνε; άξκ·>ιι<ιτικο'ι τοΰ πο- λειιικοΰ σκάφου; «Βέλος», .τού βρί άνα,μΐ' σβήτητα Αγαπημένον του, έλλήνοιν καί υπό τό πρίσμ'ΐ "ής στικιστική θεοσε'βειά τον ϊαναφοΰν τωσρ πά;.ι, Ανσζητοϋσε γιά νά κα- τρυνάση τίς τίΐ|>ρις τον ρναν νπεΰ
θννο των σηαλμάτωι| τού ν.πί τ'
κων παροομησε'ον τού,
βατανικό Μέττερνιχ. Μέ την άπο
τίναξη τής ρπιρροή; τον δεσποτι-
κοΰ ανστριακοΰ ραδιοΰργου, ξίντνη
σαν τα φιλελεθερα φιλολαϊκά αί- Ι
σθήματά τον κι οί σκεψΐΐς τού
στράφηκαν στοΰ; μαρτυρικόν; ά-
καταπτόητονς ρλληΛ'ρ;. Άπό τα
τρλη ΐοΰ 1824 άρχισε, ν,ρνφά άπό
τόν Νέσσελροντ καϊ μέ μοναδικό
ριι.τιστο σΐΛ>ρργάτη τόν ΰπονργό ]
τον των Στρατιιοτικων Άλίξιο !
Άνδρργιεβιτς Άηακτβέγιεφ, νά Ι
προρτοιιιά£η πόλεμο κατά τή; Ό- ' νΤ'ΚΧΕΙΑ έκ τής ΐης Σ?λ.)
σκονταν τί; ήμέρες έκείνες «τό
λιμάνι τοΰ 13«τον,μ, άρκετοι Γοϋρ-
κοι μορψωμινυι καί πλήοος κό¬
σμον. Μετά τ»>ι< παράσταση, ΰλ*>ι
οι καΛ/ατέχνες .τού κύ.(κί/ι μέρος
σ' αϋ«ήν, ήρθαν ντνμενοι με τις
ψουστανΕλλι; στΐ) μεγάλη αιθουσα
τού χοροϋ. Λίεταξύ των μι*ρφο*μέ"
νιυν 1Όύρκο)ν, πού έτίμησαι την
ίθνική μα; 'Κο.,ιτή, ήταν κια κά-
ποιο; πού μέ π/.ηοασε κ<ιι φώνα- ςε διΐΛνχτά γιά να ακουσθή άπ' ό- λοιυς: «Τρουτειζουνού, πι^ βιζέ 6ε- ρε&ςέις» δτ>λαιδή: Ίήν Τρα.ιιεζοϋν
τα ημείς οί Τοΰρκοι, σέ σάς θά
την δώσσυμε·
Ό Τοΰακο; αύτάς ήθελε νά πή
«Ή Ρωσία πού ήρθ>ε καί κατέλα¬
βε την Τραπεζοΰντα, δέν είχε κα-
νένα δικαίιυμα νά την κατέχη, για·-
τί κληρονόμοι τής ΤραιπεζοΟιΤος
είσθε μονάχα σείς οί "Ελληνες, ά¬
πό τού; ύποίου; ημείς οί Τοΰρκοι
την επήραμε.
Μεταξύ των άναμορφιυτικών
συλλόγιον ποΰ επέδειξαν δράση
στό Βατοόμ, ήταν καί ό σύλλογος
των Σουριμειυιτών «Αί Μοΰοαι».
Πρόεδρος την εποχήν εκείνην ή¬
ταν ό γνωστάς στοΰς Άθηννιίονς
καί ενθερ^μος φιλος μας Αντώνιος
Τερζόπουλος.
Μετά την1 ίδρνση των «Μου-
σων», άρχισε ή δράση. Τύ διοικη-
τικύ σνμβοΰλαο τού σύλλογον άμέ-
σω; ήρθε σέ έπαιφή μίΐζί μου γιά
την διοργάνιυση χο^οεσπερίδος μέ
καλλιτεχνικον έ-ιιφάνιση, Από τρα-
γοί'δια, άπαγγελ.ίε; καΐ ζωντανέ;
είκύνε;. Συνεφωνήθη ·νά άναλνά-
(ίθ) την διοργανώση τή; καλνλιτε-
χνικής έσπερίδος. Καί τό διοικη-
τικό <τ·μ6οΰλιο των «Μονσών» μόν Απέστειλε τό κατοιτρρω σνμ<Γ(ι>νη-
τικύ:
«Έλληνικύς Άναμορφωτικός σΰλ
λογος ΣουρμρΜτών «Αί Μοΰσαι»,
14 "Απρίλιον 191!), Αρΐιθ. 10, Βα¬
τοΰμ. Πρός τύν κ. Δημ. Κοντσο-
γιανάπουλον.
Άξιότιμε κι'οιρ
Τό διοικ. (Π'μβοΰλιον τού Άνα-
μοοφωτικοΰ Συλλόγου «Αί Μοΰ-
σαι», λαμβάνει την τιμήν νά άναγ
γρίλη υμίν ίίτι εν τή συνρδριάίτει
αΐ'τον τής 31 Μαρτίοτ· ί. ε. γενο¬
μένης ο-ΐ'ζητήσεοις επί τής εκθέ¬
σεως τής οΐκονομική; έπιτροπής
διά τοΰς δρονς ούς Ιπροτείναττε
δ)ά την διοργάνοισιν χοροεσπερί-
δος κατά την εορτήν τοΰ Σύλλο¬
γον καί, θεατρικής παραοττάσ·ε<ος, δέχεται τάς προτάσιεις ύμτόν υπό τοΰς εξής δρους: Άιμέσιος μετά τό πρρ·α; τής χοροεσπερ^'δος ιιά πληρώση νιιϊν 300 ροΰβλια καί κα¬ τόπιν, μετά τό πέρας τής θεατρι¬ κής παιραστάσεω; τα ύπόλοιπα 1. 200 ροΰδλια, τό όλον 1.500 οοΰ- 6λιη. ΕνελπιστοναΡν δτι Αμέοοις θά έπιληφθήτε τον ?ργον υμών, πίρΐ τής εντάσεως τοϋ οποίον, 6ασι£ό- ιιρνοι είς υμάς, είμεθα βεβαιοί. Διατρλονυ,ρν μ*τ' ρκτιμήσεως Ό γραμιιοιτεΰς Κιονσταντινίδης, ό .-τρόρδρος Άντ. ΤερζάποτΛος». Την 31 Μάϊον 1919, αλλο πρό «ίθονσα τής Ελληνικάς Σχολής, ή χοροεσπερίδα τοΰ Σνλ,λόγον «Αί Μοΰσαι» μέ διάφορα τραγοΰι&α, ά- .ταγγελίας, μέ σόλο βιολιά καί μέ ξονντΓ/νές πατρκοτικές είκόνες, κα- τά διδΛσκαλΛα δική μου. Οί καλ- λ.ιτεχνικές παραστώσεις κ«ί οί χο- ροΐσπερίδες, δκιδέχονταν ή μία την ίίλλη. Ή χορ.π)δία των «Μον- σών», νπό την διεΰθτΐΜσή μόν, έ- λ.άμπρυνε τίς διάτρορες χοροεσπε- ρίδες, ποΰ έδίδονταν στήν αϊθου- σα τής 'Ελληνικής Σχολ^ής. Την 31 Μα-ον 1919, αλλο πρό- γησ,μμα καλλιτεχικκό Απε.λάμβανε τό κοινά τοϋ Βοτοόιι. Προσετρθη· ν.ε στό πρόγιθα,μμα τής 31 Μαίου κΛί ή κωμωδία «ΖητεΓτοι ύ.τηρε- της> ποΰ τό απέδιοκαν θαυαάσια
ή Άνδρομάχη Τερξο.τοτ'Λου, ή
Στέλλα Μιχαηλιδου (τώρα κυοία
Βακαλοπούλου) καϊ οί Π. Σν-
μεωνίδτ1^ καί Σ. Γρηγοριάδηο
Στό πρόγρ«ιμμα αϋτό μπήκαν γιά
,-τρώτη φο·ρά καί τα δημοτιν.ά τρα-
γονδκί τον Πόντον.
Λ. ΚΟΥΤΣΟΓΙΑΝΝΟΠΟΤΛΟΣ
(Σννρχίϊεται)
Ο ΜΟΙΡΑΙΟΣ ΥΠλΤΟΣ ΑΡΜΟΣΤΗΣ ΣΜΥΡΝΗΣ
θωμΓίνίας.
Τύ Μάρτιο τοΰ
1825, Ασθρνηορ
ίι τσαοήο· 'Ελισα6ε·τα ΆλΓξέγιε-
«Ό Στεογιάδη; μιικράνθρωπος ή¬
το καί δονλος τί&ν παθών τον, των
όρρξιων κ«ί τοιν φιλοδοξιών τον.
6να Από ορογχιΧ'Ί. Οί γκΐτροί «τνιι Κατρλαμβάνετο υπό μανν'α;. 'Τφ< (ίούλενίν ήπιο κλ.ϊμα ν.ηΧ διάλεξαν στατο γιά διαμονή τη; τό Ταίγάνιο τής Άζοφική;. Στά τέλη τοϋ καλο καίριον, δταν οί ιιυστικές πολριΐ'- ;ες πσοσπάθειρς ποοχώρησαν, χη- τρβηκε κι' ό Ά/.ίξανδρο; στύ Ταί¬ γάνιο γιά διακοπέ; κοτά στή γν· ναίκα τον, μέ πρόγραμωα ν ά ιι·ε- ταβή Από κΡΪ Αθόρυβα, τό φθινό- πωοο, στό Προΰθο καί νά κηρύξη αίφνιδιαστικά τύν πόλροο. Λ έν ποό ^ «θαγμο,τικόν «σεληη»α- ιόν». "Ανθρωπος τή; δία; καί ής όργής, δέν έπέτοε,τεν άΛ-τιλο- ίας, δέν άφηνε νά άκονσθή ή των <ίλ>.ιον, οί όποϊ,οι εύρί-
ι'τολήν
Τ11ν ε
Άρχές "Οκτώβριον άρρώστηπρ
τον, γιά νά εκπληρώση
του ν' άπαρνηθή τα
καί ν'' άσκητέψη σ' ρνα
ό.τόμ<ικρο μοναστήρι στή Σιβηρία, ύ.-ΐου καί πέθανε πολ.ΰ Αργότερα σέ βαθύτατα νηΡατειά. Δΰβκολα ιιπορεϊ νά πιστριρη κανε'ι; τύν θρΰ- Αροώστεια του ί|ταν θεία τιμοκί/ι κι' άρνήθηκε έ.τιιο>·α κάθρ θ:οα-
πεία. Στράγγιίρ ήοειια ί- άιιισν
ι·ήν·ι κοί πέθανε στ'ι; 17 ΝΌπιΓΊρί.
ου 1925 σέ ήλικία σαρανταοχτώ
χρόνοιν. Μετε'η εοαν τύν νεκρά τον
στή Πετρούπολη κοί τόν ρθ'ΐιί·αν
'Λπτύν καιμό τον ήπαθ' εί-τί'; σαο- οτο αϋτοκρατορν.ύ κοιμητήριο τοϋ
σοθαρά. Ή άδιηοαία των γιατρίϋν /0 δν άνολογισθή ότι θάταν άφύ-
νά επιτύχουν οωστή διάγνωση, έ'- σικο ν' αποφασίση ν ά καλογερέ-
αίτία νά πιστέψη, υπό την ί-
τοΰ μνστικ.σμοΰ τον, δτι ή
,|ιη ένω ^τοιμαϊότανε γιά πόλειιο.
Όμω;, δταν οί Σοδιετικοί άνοι-
ξαν τοΰς αΐ'τοκροτορικον; τάφονς
στά 193Γ>, βρήκαν τό φέοετρο τού
Άλ.εξάνδρον Α', κ-ενβ. Ποίος ξέ-
ρει...
Ό πολυαγαπτ>μένιος τού Αδελ¬
φάς, ό μέγας δΓ.ΰξ Κΐονσταντϊνο;
Παΰλοδιτς, δ Αντιβασιλεΰς τής Πο-
λωνίας, εΤχε παραιτηθή, όπως λο-
λ κ, (σαρη/.ηχ, τουοκ. ,κτε^ος) Πετ^πανλόφσκ. Ό μιΌτ,κ·σμός γάο,αζε, άπό τή διαδοχή μετά τύ
κ«ι ,ιρ,τρ, αροοοτος κα μ· αί·τύ τού, τα άνεξαχρίϋωτα «Ιτ,α τή; νάμο τού μέ τή πολωνίδα κόμησσα
-;.τεΗ/νέ στο 1110, ογδοντα χρο- πρηώστειας του κι' ή βαθπά ιιε-
ώ. Τα παιδία τον είναι ή Κορ γ- λαγχολιζή τον όθυω'α, σννετελε-
αην νά γεντηθή ό θοΰλο; ότι δέν χόλαο; Πανλοθιτς, στ'ά "είκοσιενιά
)Χα, δ θάνος,
Μήτσο ς.
Δρ. ΔΗΜ.
ή Μαρίτσα κι'
ΑΡΧΙΓΕΝΗΣ
ΙΓοτπτσνο. Τύν διαδέ/τηκρ ό ιιι-
κ ιότεηος άδ."λΐ(ιις, ιι'γιι; δοϋξ Χι-
πε' θαν
τοτε. Α/.λ' ότι ό, δήθεν,
θάνατός τού σκΓ(νοθετήθηκε κατ'
του χρόνια.
, σκοντο πληστροτερον πρός τα πρό
Ι σω.τα καί τα πραγματα. Κίχε τύν
Ι τυφλόν έγωϊσαύν νά πιστεΰη δτι
| ίπντό; ρΐναι τύ Κράτο;» καί ότι
τ'.τεράνιΐ) τής γνώμης τον δέν ύ-
πάρχει τίποτε ά'λλο. Τό «Βετο»
τοΰ 'Τπάτου Άρ-αοστοΰ ήτο άπρό-
σβλητον, ν.άτι σάν τα Σονλτανιν.ά
φι/>μάνια, τα όποία οϋδρίς είχε τό
δικαίωμα, δχι άτΐ).ώς ν' Αμφισβη-
τ»Ί<τη, Αλλ' οντ; κάν νά τα κοι- τάξη!». Οί ύπάλληλοι τής Άρμοστείας, ποΰ ήσαν ΰποχρειομρνοι νά σννερ- γαστοΰν μέ τόν Στεογιάδη, ποίν μποΰν στό γραφΓΪο του, ρκαναν τό σταυρό τον;, μή γνωρίζοντας αν θά έξερχόν-ταιν «Ίλώβητοι» Από τό άριιο<ττειακό γροφεϊο, άν θά έξω- ρίξονταν ή Ακόμη αν θά φνλαν.ί- ζονταν! ΧΡ. Σ. ΣΟΛΟΜΩΝΙΛΗΣ (Σννεχίξεταα) ΑΝΤΑΛΛΑΚ,ΤΗΡΙΟΝ ΣΤΝΛΛΛΑΓΜΑΤΟΣ ΤΗΣ ΕΜΠΟΡ. ΤΡΑΠΕΖΗΣ Πρό; τόν σκοπόν τής ίσον τό δυνατόν Ανωτέρας έξνπηΛετήσειος των έξ Εύρώπης τονριστών, των Αφικνοι^αένων εί; Τήν χώρανι μας όδικώ; έκ Γιουγκοσλαυία;, ή 'Βμ- πορική Τραπέζα τής Ελλάδος έγ- •/«τέστΓσεν είς τό παοά τοΰς Εί) νώνονς σννοριακον φυλάκιον, Άν- ταλλαν.τήριον Συναλλάγματος, τό οποίον ηδη ήρχισεν λειτονργοΰν. (Συνέχεια ϊκ π "Εντρομος έξΰπνησεν ό Άμ<χ- νάτς καί δέν 4Γ^'«κ<)ΐμήθηκε. "Ο- λη τή νΰχτα τάν έοασάνιζεν ή οτ.ρ- ψη καΐ ξημερώματα πήρ·ε την από¬ φασιν. Ό ήγούμενος τής μονής Χουτουρά ήταν φίλος καί πνευμα¬ τικάς τον. Σ' αυτόν έτρεξεν, εΐπε τό πάθημά αου τής νΰχτας, καί ίϊήτησε τήν συμβουλήν τον. Ή¬ ταν γέρος ό καλόγηρος, φημισμέ'- νος γιά τήν εύσέΐίειαν καί την κα- λΐ'ΗΤύνην τού. Πήγε τάν Άμανάτ; στήν έκκλησία, .-.οοσενχήθηκαν μα ζΐ καί ό άγιο; ιιγούμενος μπροστά στήν είκύνα τον Άγιον Γεμεργίου ώρκισε τόν φίλον τον νά ξεκινήση /.ατά την διαταγήν ποΰ έλαβε, τοΰ εδοσε βοηθόν ενα καλόγηρον νέον, άφοβον καϊ εξυπνον. "Οτα·ν έφθασαν στοΰ Τεβρΐντζή ϋρήκαν γλήγορα στό σ.τίτι του τύν νοικοκύρην τοΰ >ωραφιοΰ καί τοΰ
πρότεινε ό Άμαντάτ; λ ά τοΰ που-
λ.ήση τύ κτήμα. "Αγριος καί φανα-
τισμέΛθς ό Τοΰρκος τού; διέταξε
νά φύγουν άμέσιο;, νά μή μολΰ-
νουν τό χο>ριό. Μά δέν εΐχε τε-
λειώσει τήν φράση του ό Ασε6ή;
καί ήλθαν νά τύν πληροφορήσονν
ϋτι ξαφνικά ψύφησεν ή άγελάδα
τον, δτι ό λύκος επνιξε τα λ.ίγα
του γιδοπρόδατα καί δτι τό μο,να-
χοπαίδι τσυ, ενα δεκάχρονο άγό-
ρι, έ'πεσε ξαφνικά άρροιστο καί χα-
ροπάλευε. Οί Τοΰρκοι, άκύμη κα'ι
οί πιό φανατικοί, ίφοβοϋντο τούς
Χοίστιανοΰ; ίερΐι>μρνου; καί τίς κα
τάρες τους. Γι' αΰτό καί τιμοΰσαν
ωρισμένους άγίονς μας, πήγαι-ναν
στά πανηγύρια, άναβαν κεριά, ή-
«α-ν δέ πολί.ές οί Τουρκάλ.ρ; πού
ε-στελναν δώρα στίς χριστιανικές
ίκκλησίες, λάδι, θι·μίαμα καί λαμ-
πάδες. "Ετσι καί τοΰ Τούρκον τοϋ
Τεβρεντζή ή σκ«ψη μέ τό πρωτο
στήν δική τον την Απρέπεια πήγε,
γιά τίς ά.-τανοκές σινμφαρές πού
τόν βρήκαν. Άλαφ<ασμένος όίρπα- ξε τόν καλόγερον άπό τύ χέρι καί τράβηξε γιά τα σπίτι. Άπό κοντά κα'ι ό ΆμαΛατς ίνθαρρΰνοντας τόν μοναχόν . Στό σπίτι λές καί εΤχαιι λρίψα- νον. Τό πιαιδί πεσμένο καταγής <τάν φίδι, ειμούγκριζε καί άφροΰς ήταν γεμάτο τ} στόμα τον. Ή μάν,να, ή γιαγιά καί οί γεΐ'τόνισσε; πού τίς πα.ράστεκαν, εκλαιαν καί οί φωνρς του; έφθανον στόν Ουρα¬ νόν. Κοσμογΐ'ρισμρΛος ό Άμα- νάτς, πολ.νπΐΐρος καί ενλαβής, μέ Ακλόνητον πίστιν, ρβγαλε τήν σύνο ψιν, ό καλόγηρος έ'βαλε τό πετρα- χήλι καί εδιάβασε έπάν«ο στό Τοννρ κόπονλ.ο την ευχήν «δι' άσθενεΐς καί δαι.μθΛΊ5μρνους». Καί τότε ρ- γινε τό θαΰμα, λέγει ή παράδοσι;. Οί σ.τασμο: ρ.τανσαν, τό δρο<ι)στο παιδ'ι Ργινε καλά καί ή χαρά έ'λα,μ- ι]ιε στά πρόσωπα των παρισταμέ- ων. Ό Τοΰρκος πανεν»τι>χής, πα¬
ρεκάλεσε τόν Άμαντάτς νά δεχθή
σάν Αφιέρωαα (χαϊράτ) δικό του
τό χωράφι γιά τα κτισθή τό μονα¬
στήρι, μά ίκεϊνος δέν τό δέχθηκε,
γιπτί είχεν έτΛ«λήν, εΐπε, μέ ίδικά
τον χρήματα νά κτισθή ή Μονή.
Λργ«ι ό θρΰλος δτι τό καλοπλήρω
σε τό χ(ι>ράφι δ Άμανάτς, ό Τοΐ>ρ-
κος άγόρασε άγελάδα καΐ γιδοπρό
βατα καί "έγινεν ό πρωτος έ Από μιά μεγάλη πελεκη-
μένη πέτρα βρέθηκεν αθικτη ή εί-
κόνα τής Παναγίας, τήν οποίαν
άγκάλιασεν ό Άμα,ντάτς γεμάτος
άγαλλίαση, γιατί αυτόν ΐδιάλεξεν
ί θεομήτιορ μέσα σέ τόσον; Χρι-
στιανούς καί «όραματίασεν άτον».
Βρέθηκαν καί έρείπια παλταοΰ χοι
στιαΛΐκοϋ ναού τής 6υζαν*τινης έ-
ποχής, δταν δλη ή περιοχή Χαλία,
ίίτο έλληΛ'ΐκή καί οί Άκρίτες έ^)ΰ
λαγαν τα νότια, καί άνατολικά σΰ-
νορα τής Αύτοκραιτορίας Ο.ί ^ν-
δοξοι Γαόράδες, στρατηγοί Από
τό γειτονικόν στήν Μονή χοιρίον
Άτρα, ήσαν, πιθανώς, οί κτήτο-
ρες τοΰ παλαίον ναοΰ, τοΰ οποίον
τα έρείπια 6ρήκ«ν ό εύσεβής Ά¬
μανάτς καί εκτισε τό Μοναστήοι.
Δέν ήτο παράξενη ή τοιαΰτη πιθα-
νολόγησις. Οί Γαβράδε; στραττη
γοί ήσαν περιώννμοι. Έγρμισαν
τήν περιοχήν μέ δρόμους, δρύσες,
γεφΰρια καί ίκκληοίες. Στον α.
νήφορον τοΰ «ήλ-ίποοην» (ήλιον πό
ρεία, ή πρρα,ν), άνάμεοα Άργνρού
πόλιν καί 'Άτ^α, μέχοι τόν Χαλα-
σμό, έσώζετο καί έδρόσιζε τού;
διαβάτας «τή Γαβρά τύ π·εγάδ».
Ό θεόδωρος Γαβράς ήτο έβνικύ;
ηοως τής Αντοκοίΐτορίας Τοαπε-
ϊοΰντος, των Μεγάλον Κοωνηνόη.
Ή έ'νδοξος ο'ικ.ογένρια εΐχρ οτΊ;
ήμέρες μας βλαστούς της στόν
Πανάγιον Τάφον, ενσϊ^είς μονα-
χοΰς καί. σοφούς διδασκάλους καί
συγγραφεύς, άξιωιιατοΰχ«»·ς τού
Πατριαρχείον Ίεροσολΰμων.
Γλήγορα ή Μονή ϊγινε ά'ρτιον
σνγ/ρύτημα κτισ+ιάτων. Ναός, κελ
1 λ,ιά, δι'<ο ξενωνες κα[ {.:να άπέρα,ν- τον μαγειρείον, τραπεξαρΐα κ«ί τέ λος ό περίβολος Από πρτρα καί ά- σβέστη, πανίη).ηλος. Ό Στ»νοδός τοΰ Άμανάτς μοναχάς, Ιγινεν ό πρώτος τή; Μονής οίκαστής. Οί Τοΰρκοι τοΰ Τεβρεντζή, πού 5ον- λεν)κιν δλοι στό χτίσιμο, ϊγιναν οί διαφήμισις της. Ό Ινας καλόγ,η- ρος Ιγιναν δι'ιο, οί δύο τρσ οί τίσσαρΐς όκτώ καί κάποτρ σαν τοΰς εϊκοσι. Στό ποτνηγύοι τής Πα·ναγίας ττ>ν Παρα>σκ>ενή τής
1 Λιακαινηοι'ΐίθΐ. ρβοΰϋΐεν δ τάπος.
Ή νερομάν,νη τού παλαιιον χωοαφι-
οϋ, εϋλογημένη άπό την Παναγία,
έγινεν άγίασιμα καΐ ή Ζωοδόχος
Πηγή σι>νεκρντριο.νΐ χιλιάδες Χρι¬
στιανών άπό τό Κελκέτ, τα Χ€ν-
ροίανα, τό ΜρσοχλΛ,διον (Το-
ροΰλ) καί τα ,τερί τα έκααάν χω¬
ρία τής Άργυρουπόλεως. "Εφηβος
πήγα^ είς Τεβοεντξή τ-ήν Παναγί¬
αν. Ήταν ή βρα τής παοακαη;
"Ενας μόνον καλόγηοος, ό Γερά-
σιιιος, ήταν ό ήγοΰμρνος, ό μο,να-
χός, ό νεο>κόρος καί ό φυλακάς.
Άρκετά ζωηνή ήταν άκυμΐ( ,, Χι.
νησίς οτό πανηγΐ'ρ». Μα ητον ,,
περιοχή Ερημη Λλέον απυ Χυισΐιβ.
νούς. Το,ν χειιαόνα ό Γεράσιμογ
στ·χνά εκλειε την Μοντ|ν. "ΚόιοΕ
τα κλειδιά στον Γοϋοκον μονχτά
ρην τοΰ χωρίΛΰ καί πήγα<.Έ «οτήν μετ^νοιάν τον>, στό μονηοτ,^,
τοΰ Χουτουρα, είς τό οποίον άνή.
χσ καί αύτάς όργανικά. Καί ΐψ(ν.
γεν ήσνχος^ διότι οί Τοΰρκοι κά-
τοικοι δεν Ιπανσαν νά ένθυμοΰνται
ότι τύ μονασττκίΐ ήτον καί 5ι·/Λ
τους έκ παραδόσεως «Τετε/.ινΐμ,.
ζίν τεκεσίι τουρ. Μειραμανενήν χ£
μελινί παΛαλαρϋνμοι·;οΰν £/_εμη ^.
τστή-!>. Ή ΙΙαναγία είνω τυ μ0.
ναστήρι των παππονδιυν μας, τα
χέρια των προγόνων μας τής ανοι-
ξαν τα θΐμέλια.
' Καί πράγματι, μεγάλος ήταν 4
σεβασμός των πρός τό ιερόν αύ-
τύ τής ξένης θρηβκεί'ας. Στά .τα-
νηγΰρια τής παΛαιας κοσ+ιοσΐ'ρρο.
ής, οί Τοΰρκοι τοϋ Τιϋρ^Μζή £.
τήρουν τττν τάξιν γιά νά μή χά.
νούν έπειοόδια οί Τοΰρκοι τής ,·[£.
Ρΐ0ΧΠί> πού πήγαιναν ότι; συγχϊ-ν
χρώσεις αύτές γιά νά διασκεδά-
σουν.
"Εφυγε, λοιπόν, ό Γεράσιμον
στήν Χουτουράν και έμενεν ιν.εί
μέ ΐίς έβδομά,δες, μά οί καιτή.
λες τής Παναγίας άναβαν νάθε
Κυριακήν καί ϊ'σβνναν τό 6ρά4ν
Ανελλιπώς, χάρις στούς Τοϋνκους,
είτε έχιύνιζεν, είτε έβουρκάιζεν.
Ή μονή, Ι'τσι παρηκμασμένη
(εΤχε πεθάνει καί ό Γεράσιμον),
επάλίβε χρόνια άνάμεσα σέ ζιυΐ|
καί θάνατο. Ώστόσο εζηοε μέχρι
τό,ν Χα).ασμό. ΙΙςιίν λίγα χρόνια,
δικοί μας, Από τα Χερροίανα και
την Νίβαιναν, πού πήγαν έκδρομή
στάν Πόντο καί άνέβηκαν γιά .τοο
σκΰ,νημα στά χωρία τοχ·ς, πέρασαν
άπό τό Τΐβρεντζή. Αίγες οίκογέ-
νειες έμειναν Από τοΰς παλαίον;.
Αύτοκινητόδρομο; συνδέει τήν δα-
σώδη περιοχήν τοϋ Καραμονστα-
ο;ά μέ τό Έρςερούμ, μεγάλη δέ
έταιρία έχμεταλλενεται τόν δαπι-
κ.άν ,-τλοϋτον. Οί μέτοχοί της, πανι
σχνροι φεαυδάρχαι, καί οί ύλοτο-
μοι δέν αφήκαν λίθον Από ΐό μο¬
ναστήρι. Φοοισμρνοι οί λίγοι ίντο
πιοι, δέν μπόρεσαν νά τοΰς έμ.το-
δίσου,ν. Οί έξ Έλ,λάδο; προσν.ν-
νηταί βρήκαν εί; τόν ιεράν χώρον
τήν μεγάλην πελεκητήν πέτραν χά
Τΐυ άπό την όποιαν 6ρεθηκε κάπο¬
τε τα είκόνισμα τής Παναγίας. Σέ
κάποια γωνία σκεπασμρνη Από χα-
λάσματα, τήν άνεκάλνψαν. Καί »»
τάπληκτοι είδον ΰπολρίμματα ν.ρ
ριών πού πρόοφατα είχαν καή έ-
κρϊ. Οί καλοί Τοΰρκοι τοΰ Τε-
βρεντζή δέν ξέχα<ταν τήν παράδο¬ σιν. 'Εξακολουθοΰν νά τιμοΰν τό ρλληιοχοιστιανικό ίρρό: «ΜεΙρά- μανα τετελεριμιϊίν τεκκεσή τοτίο» ι|ιιθνρίζο»ν τ.αί τής άΛ·άβον«ν κ*ριά! Ή παράδοσις άναφέρε» ότι ό Σαής Άμανβ,τς, άφού τό δνομά τον σάν ίδρντοΰ τής Μονή; ακού¬ σθηκε σ' ολη τήν Ανατολή, ξαφνι κά έγινεν όίφαντος. Σέ μικρή άπό- σταση άπό την Μονή, μρσα στό πνκνό δάσος, εκτισ* μικρή κα/.ύ- 6α, δπον καί Ασκήαενσε. Τό μν- στικό μόνον ό γούμενος τό ήξε· ρε. Κανένας δλλ.ος δέν τόν ειδε ποτέ. Σάν πέθανε, ό γοΰμΐνος ε- σκαι|»ε τάφον, έδιάίΐαισε την άκο λοτιθίαν καί τόν Ιθαψεν επί τό¬ πον. Αύτη ήταν ή τελευταία θέλ- σις τοΰ καλοΰ "ΕλληΛχι καί Χριστια νόν, νά μή ένοχλήση κανένα κ«ί νά μή δώση ευκαιρίαν σέ τιμητι- κες εκδηλώσρις πού τίς άπεστρρ φετο σάν άντίθ'τες πρό; τήν χρι¬ στιανικήν πίστιν, ποΰ δτ·ό βασιν.ές εχει διδασκαλίρς: Τήν Αγάπην καί την τα.τεινοφροσΰ.ην, καί ,πρά πάν των, τήν ταπρ)νοφοο<τύνην. ΕΠ. ΣΩΤΉΡΙΑΔΗΣ ΔΑΝΕΙΟΝ 200 ΕΚ. ΕΙΣ ΤΟ Ε.ΤΛΙ.Ο.Α. Δι" άποφάσρίιις τού ν.τονογοϋ Οικονομικωσ (ΦΚΚ 025 Β') πα- ρρσχεθη ή εγγύησις τοΰ Έλληνι- νον Λτ}μοο'ου πρός τό Ταχνδρομι- κόν Ταμιευτήρ,ον διά τήν χορήγη¬ σιν δανείον 200.000.000 εί; τό Ει¬ δικόν Ταμείον Μο>(μων Όδοστηω
μάτι,ιν Άθηνιο πρός χηι^ματοίιό-
τησιν τοΰ προγράμματός τον χα-
τασκρυής καί ηνντηρήσεω; δι·αιτό-
Ρ«ν έξωραϊστικων καί κυκλοφαοιη-
κών ρηγιι,ν τοΰ λετκινοπεδίου 'Ατ-
τικής.
ΝΕΟΣ ΛΙΕΤΘΤΝΤΗΣ
ΠβΛΗΣΕΏΧ
ΤΗΣ «ΓΚΟΤΝΤΓΗΑΡ»
Νέος Διευθννττ); πωλήσίων έτο
.τοθττήθη είς την βιομηχανίαν έ-
λασιπκών «Γκουντγήαο "Ελλάς Α
ΒΕΕ». ΙΙ^^όκειται πρρί τοϋ κ. Δ.
Α. Ράλλη, ποοϊσταμί(Όν πωλήσε-
ών τής έτοιρία; μέχρι τούδε, ό δ-
ποίο; διαδρχεται τόν κ. Κ. Ιωάν¬
νου, ΑΛ;αλα6όντα την γενικίίν διεύ-
θτινσιν. 'Τπό την ΐνέαν Ίδιόττντά
τον, ό κ. Ράλλης μετέχει τοϋ εκ¬
τελεστικόν συμβουλιον τής Γού«
γήαρ.
ΙΠΣΤΩΣΕΙΣ 20 ΕΚΑΤ.
ΔΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΠΤΤΙΝ
ΤΗΣ ΕΠΑΝΩΜΗΣ
Την διάθεσιν πιστώββοίν 20 έ-
κατομ. δρχ. ενέκρινεν ό ΰπονρΥ°ί
Στ·ν,τονΐ(»μον κ. Μακαρέξος έκ τού
ποοϋπολογισμοϋ δημοσίων έπ*νί)ν-
σριον, διά τήν έκτρλρσνν των ίίΥ*1·
πρριοχής 'Επανωμής θεσβαλονι-
κης. Ή σννολική δαπάνη τοϋ ϊβ-
γου, ή πρώτη φάσι; τον όποίοΐ) θα
πρρ<χτο»θή πρρί τό τρ/^ο; τον Ιίί'-, ρχρι ποοίαοληγισθή ρίς 1()0
οι νταηαεσΙσϊΓσμυρνησ
Υπό τβύ συνεργάτου μας Δρος κ. Δ. ΑΡΧ1ΙΈΝΗ
Ο ΑΡΑΠ - ΓΙΩΡΓΗΣ
ΙίΑΥΔΟΓ ΦΛΩΡΟΤ '-
ΟΜΙΛΕΙ
II
ΙΣΓΟΓΤ!..
— 253 -
»κ χ ου προηγούμενον)
δ.—ΗΙΙΟΜϋΙΝΕ ιΣΟΛΑΚΙϋ
Α11ΪΌ Δ_ιΙ Ί.ΌΤ ΧΚΡι
Καθως οιιως ό Ά«άπ - Γιώρ¬
γη; ΐ|φουχτκ»βε τήν κάμα τού γι-
οι> σψιχτα, και μ ι τυ ζάρι ήκατα-
ψερε νά τού τή,νε πάρη, τό οίκοπο
ϋύτο μαχαίνι του 'οτασε τή σαρ- '
κα ώβαμ.* το κ-οκ'καΛ.ο βαθια. Κι'
δχι μονι στη φούχτα, παρα καί στά
λϊλτ« δάχτυλα. Δεν ήπρό/ΛΐΟ*, 6λκ-
«εις, νά 1>γάλη τό φέσι τον κια '
μ' αύτυ νά 'φούχτιαήε την κάμα, Ι
όπως το'χε κανει μίαν άΛλη φορα, Ι
πού ενας μ*βυσμένος ΚαραΊντεΛΐ-
ζλής (Μαυροθαλασσιτης) νταης, υ
Νουρή - Μουράτ, ΐίχε μπή στήν '
τα&βρνα τού κ' ήτρεξε κατ-απάνω
του νά τόν€ μαχαιρώση. Τό πάρ-
σιμο ταή κάμας τοΰ όχτρυϋ μέ το
ήεσι ήτανε ενα σωτήριο κόλπο,
πού οί σοέλτοι ([ ισοψθιρίμένοι &ρ<ι- κάδ*ς νταηδες τό 'πετυχαίνανϊ. Καΐ τώρα, μέ κατασκισμένη τη ψουχτα και ζαλιομένονε άπτσοι πυ ' νοι καί τήν άμορρακ», τονε "τρ»ι- | Οούσανε τον Άραπ - Γιώργη οί Ι τζαντάφμες γιά ν' τονε πανε στυ καρακόλι (αστυν, σταϋμο). 'Ενώ ό γιός, πάλι, ήτρεξε νά δή το «ίματοκυλισμένο καταχαιμα κιρομί τοϋ μπα'μπά τού κ' ήκΛαιιε άπαρη- γόρητα, ώσπου Ουό γειτόνοι ήψε- μαν·ί μίαν άνε.μύσκα<να, ήξαπ,Λω- σαινε Απάνω τό άψυχο κορμί κ<αι τυ 'πήα-νε στύ σπίτι του. Έκιϊ, στο νΐαυαικόΛι, δέν τοΰ 'κάνανε άκάμης σορούκι (άνάκρ*- σι), γιατί αύτυς άπτσοι μεγά/.οι Λονοι δέν «ίχε ί)ΰναμη να μΐΛηοη. Ήμού'γκριςε μονάχα μέ δα'γκα- μένα τ' άχίίγια /' ήφώναζε «ντο- κτοροΰ ίστέριμ, παρασηνή μπέν θε ρετζέγιμ» (γιατρο θελω, έγώ θα τονέ πΛερώσω). Τονέ 'κλείσανε, λοιπύν, σέ μιά κάμαιρα τοΰ καοακογιυϋ, ποΰ τηνέ 'μεταχειζού'ντοσιε γιά χάψη και ΐοϋ μητνύσανε δνυ γιατροι, γιατι αδοΛΐε πώς ή&ρισκού'ντανε σέ κα- γ.ά χάγια. "Ιΐρχανε δυύ κα/λοί, γιατροί Ριο- μνιοί, τοΰ 'ράψανε την πετσκομμα τιασμένη φούχτα καί τοΰ τηνέ'μπαν σψιχτά γιά νά σταθή ή ά- ι. Τοΰ 'χανε άφήκει οί πο- λίτσι*ς ,μιά καρέγλα γιά ινα κάθε- ταχ, μά αυτάς μπαιλντκΐμένος (ΐ- ξαντλημένος) ήξάπλωσε κατάχα,μα. Εϊχ* φτάξει τ' αποιμεσήιμ*ρο κι' οΰτες μιά σταγιά νερύ δέν είχε βάλει στό στάμα. "Ηκλεισε τα μά- τια τού, πάς τονε. πάρη λίγος ΰ- πνας καί, μ' οδλοι τσοί πύνοι, ή- λαγοχουμήθηρ<« ωσαμ.1 τό βράδυ. Τώρα τό καρακόλι είχε κλείσΐι. Μιά πολίτοια (άστυνό,μος) εϊχε πό μεΐΜει μέσα γιά βάρδια, μά τονε 'πήρ' ό ΰπνος. Καί, καιθισιμένος ό'μπρός στό γραφεΐο, μ' άκον'μπι- σμένο τό κεφάλι απάνω στά σταν- ριοτά χέρια, ήροχάλιζε. Δίπλυα ή- τανε ή χάψη, ή καμάρα δπου είχα νέ κλετδωμενο τύ Άράπ - Γιώργη, μέ σκοιπό αυριο τό πρωί νά τοϋ κάνουνε τό σοοούκι (άιν«χκρι«) κ' ΰστί,ρις πιά νά τονε στείλουνε στή Σμύρνη νά δικαστή. Ή καμάρα έτοΰτη είχ' έ'νανε φεγγίτη κάπως ίιψηλά Απάνω στό ντουβάρι, σά πανάθυρο τζαιμα)τό, πού 'βλεπε στό δρόμο, μά ποΰ τα τζάμια του δέν ίιανοίαί καθόλον. Μέοα ήτανε σκοτεινά. 'Εκείν' τή νύχτα ήλναχε νά 'χη φεγγάρι. Κι' αμάν αύτό ήανέβηκι' άψηλά καϊ τό γαλ.ατερό φώς του ή'μΛ' άπτό φεγγίτη, ξνπνά τόν Άράπ - Γιώο- νη. Εύτύς ξεπετιέται Απάυω. Ήά- κουσε τό μονότονο ροχαλιτό. «Θά κοιμάται δίπλα ή πολίτσια», ήσκέ- φτηκε καί τοΰ 'οχ' εύτύς στό νού, νά τό σκάσ' άπτό φεγγίτη. Άρ- πα τήν καρργΛ/ΐ, τηνέ άκον'μπά βτό ντονβάο», άνεβαίν' Λπάνοι κι' οί νώμοι τον ήφτάξαινε όΊσα,α' τή τξαμαρία. Μέ ποιό χέ*ι νά σπάση τα τξάμια; Μέ τύ μπανταρισιιιένο πρέπιει. "Ετσι κ' ρτσι σακάτικο εί¬ ναι. Νά μή σακ<ιτε;ι|>η καί τ' αλλο.
Δίνει, λοιπόν, μιά δτ·νατή, θρου
ψαγιάζθίυ'νται ουλα καί πέφτοννε
βά βροχή στό δρόμο. ΣκαρδώΜει
ιμάνι - μάνι, πηδάει δξω καί πορ-
πατά ντονβάρι - ντουδάρι. Κα'ι
οάν νστριψε τό ντονρσέκ! (γιονιά)
ρλεύτερο; τότες πιά, δίνει έ'να
κονκττούρι (τρεχιό) καί βγαίνει
όξ' άπτ' Άϊτντίνι γιά νά τραβή¬
ξη γιά τό Γκερ,μεντξίκι, χωρία ποΰ
'βρισκοΰ'ντανε κιαντά άπάνο) στή
γραιιμή γιά τή Σμύρνη. Ήπο.ο-
πατονσ' οίίλ' τή νΰχτα, κ' ήλεε
στύ· έμαυτό τού «κονοάγιο, Ά¬
ράπ - Γιώργη, κ' ήφτά'ξο,μει.. Καί.
τα πρωί, άποκεΐ παίρνει τα βαπόρι
τσή στεργιάς καί κατεβαίνει στή
Σιμύρνη.
Οί πολίτσιες (ή Α<τπΐι«ιμια) τον Άϊτντινιοΰ δέν ήννοιαστήκανε ·ά δοΰνε, ποΰ 'πήε κα'ι νά. τονε πιά- σοτΎΓ. Μά, ϊλα δα;, οί!τε; σον- ρούκι τοΰ 'κάνα^ί, οίίτε; καί τονε Αρωτηίτανε ποί; τονε /.ενε καί ποΰ ιιένρι. Τονέ 'χηνε πάοει ,πώς ή- ταντ άπτή ράτσα τω., ρτσι ιιατίρι- δερύ; καί σγονρομάλλης ποΰ 'τ<ινε, Λ φόν 'μιλοΰσε φαραί (τελεία) καί τί) γλωσσα τ<ος. γι κατσηοιματ^ήοι^ι παρτιδα, έτούτη τή βόλτα, ήάςιηκε τόν Ά¬ ράπ - Γιώργη τοολάν.η άπτό δε- ξ'ι τό χέρι. (τσολ.άκ, τουρκ. = κον- λός). Μεγάλη ϊημιά είχε πάθει. Τα δάχτνλ.α ήιττεκού'ντοστρ "σία καί δέν) ήλιν&ανε πρός τα μέσα. Κ' ετσι δέν ήιιποροΰσε νά πιάση τίποτις μ' αΰτό τό χέρι. Μέ τα ραψίματα ποΰ τιν 'χανε κάνρι οί γιατροί, τοΰ 'κλΐίσανρ τα σκισίμα- ια. Μά μέ τή -,ροθιά ποΰ 'δωκε, νά σπάση τή τ^«|ΐηορία, αϋτό ήκα- κοφόρμηβε κ' >ι·/,ειροτέρεψί. Καί
σάν ήθρεψανε ο! πληγες κ' ήκλρ.'-
·<τανε, τσολάκικο δπ(·ι; ήταν« τύ χέρι τό 'κονλ.ά'ντριξρ στή τα6έ<ι- να. Άπάνο) στύ κάτο) μπράτσο του ήαχβιιι'μποϋσιε τσοί δίσκοι κ«ί τά ταψιΛ, φορτωμένα μέ κοΰπβς, κουπά·κια, καοάφες καί .-τιάτα με- ^ τα 'χατάφϊρνε νά σέρ¬ , γιατί, τού «ρβ<τε νά περι- ^ίι τσοί μονστερήδες τσή τα- (,έρνας καΰιο-μένοι «τα τραπι;':ά- Χια κκα νά τώς πΐχϋ. καΐΜενα χν«· ^ατυ Μγο. ^__ ΞΟΤΡΙΑ ΣΤΟ Ο'ΝΤΚΜΗ· Οί νταηδες, οί κα,ρδιακοί (μλο». ΐίπρεπϊ νά βοηθάη ό ενας τόν άλ- λονε, σέ π&ρίσταση πού ή ζωή τού ήδρισκού'ντανε οί: κίνδυνο. Καί κονσοΰρι νά 'χανε, μά κι' δ Θεό; νά 'κατρβαινε, η.ποεπε νά Οάλοννε ό'μπ,ρός τό φιλότιμο. "Ετσι, λ.οι- πόν, κι' ό Άράπ - Γιώργη; ήφεν- γάτιβε κρυφά μέ καΐκι, Λπτά Ιϊοτη.) λά γιά τή Χίος, τό Δήμητρα τύν Καφαντάρη. Νταή φιλ.ότιμο, πού ήσκότοΜτε δυύ νταηδες γιατί ό πα- τριώτης τως δ ϊεϊ'μπίκης Κηζήλ - Άσλάν, ϊΐχε σκοτώσει άδικα ε- ιιιν€ νταή καρδιακό του φίλο. Κ' Ι'τσι νά πάρη ούτος οπίσω τό ν·· μα. (κηζήλ τονρκ. - κοκκινομάλ- λης, άρσλ,άν, τουρκ. = λιοντάρι, ('.ν τρεΐος). Αύτό εϊχε γένει στύ 1913. Τύ 'μάθανε οί ποιλίτσιες, πώς δ Άράπ - Γιώργης ήενειργησε γκι τύ παράνομο φενγιό, τονε πιάνον- νε καί γιά τιαωρία τονε κάνουνε σουργοΰνι στό Ό'ντεμήηι (σον.ι- γκιοΰν, τονρκ. = ξονοία, έξορία). Κι' έκεί τονε κλοϋνε στή χάτ|τι τού καρακογιοΰ, ίόσαμ' πού νά τώς ήβρυσκΐ δυό νοικοκύρηδοι Ό'ντί- μησιανοί, νά μίίνιουνε έγγυητή&ες, πώς δέ θά τό σκάση νά πάη άλ- λοΰ. 'Εκ*ϊνος, δμως, δέν εΤχε κίΐ- ι νάνε γνοκττό τού, καί κλεισμέ- νος μεοΌικΐί >Ίστεναχ(ι>ριου'Μτανε.
Όπότ«ς, μιά μερά, μαιθαύνει, πώς
ίκεϊ κο'ντά σ' ενα μεγάλο σπίτι
ί'ικαθού'ντοστε >αμμιά πενηνταριά
Σ,υυονιβί, πα/.ληκαράκια φτωχά,
που 'χανε ερχει νό δουλέψονηκ στά
καπνά, άποδώ κ' έ'ν<ι. χρόνο. ΊΙ- σκέφτηικε, λοωτόν, πώς αιύτοί θά ν' ή'μπορούσανε νά τονε 6οηθή- σονΛΐε «ιαϊ τό ίδιο βράδυ στέλλει μιά πολίτσια νά τσοί μη,νήση. Στό σπίτι ήτανε οΰλ' οί καπνον νξήδες αύτοι ματξΒμέ-νοι στό κά- τω μεγάλο χαγιάτι (χώλλ) κ' ή- κονΰε'νιτιάξανε. Καί, σάν εϊδανε τήν πολίτστα τέτοια Λρα, ήταρα- χτήκαΐΜε. Μά αύτάς μέ χαμόγελο τώ; λέει πώς δ Άράπ - Γιώργης, ύ Σιινρνιό; ταβεονάρης, 6ρίσκε- ται στή χάψη τού καρακογιοΰ κ<ιί σάς θέλει νά πά νά τονε δήτε, αιά ποΰ Ότε καί πατριώτηδοι. Πάνε, λοιπόν, οίλι, ιιατζί βτό κα- ρακόλι καί τονε άρ υτοΰνε, τί θέ- λρι. Καί, μόλις τώ; ήεξή,γησε τύ κάζο, μΑνι - ιιάνι ΐρέχοΜνιε κο»ί (>ρίσκοννε δνά Ό'νυμησιανοί νοι-
κοκΰρηδοι, τό Χρήστο τόν Κεμαλ-
μάζη, κουΐνέμΛορα, καί τό Σωκρά-
τη, ποΰ 'χε μαγεριό στό τσαρσί.
Τσοί φέρνουνε στό καοακύλι κ'
ϊκεϊνοι λένε τοΰ κομισσά<Μου, πώς δέχου'νιται νά μποΰνε έγγυητήδες. Κ' ετσι τονέ ελεντερώνουνε εΰτΰς καί τα παλληκάρια τονε παίρνου- νε ματζί τοις στό σπίτι. Ονλη τή νΰχτα δέν ήκοιμηθήκα- νε Απτή χαρά τως, ποΰ ήκάνανε έλΐα τέτοιο καλό. Ό Σωκράτης ή- πήοε ματζί του ένα - δυό παλλη- νάρια κ' ήπήανε στή μαγεροταβρο- νη τοΐ' κ' ήφέρανε ρακί κα^ί με- ϊέδε;. Ήφάανε κ' ήπιανε κι' Α- πάνο) στύ κέφι, δ Άράπ - Γιώρ¬ γης, ένθουβιαβμέγος γιά τή με¬ γάλη αυτή ύπογπεοκτη, τώ; λέει : «Τί Οέτε, βρέ παιδία, νά σάς κά- νω γιά τα σωτήριο αΰτό καλό που μοϋ 'κάλκιτε;». Καί τότες ούλοι, ιι' ίνα στόμα, τοϋ λένε: «"Ενα όργανάτα νά μάς φ"έρης απτή Σμνρ ι'^. Κι' ό Άράπ - Γιώργης τώς λε'ρι: «Καί τα πη'ήΛτα όογανάκια τσή ταβερνας μοιι σας άξίίοτ'νε ίά σάς ιΐρρι,). Μά θά σάς μηνήσω, τ' όργανάκι τσή ταβέρνας μου, ποίι 'ναι ή καλλίτερη μάοκα καί ματϊί .ιεντέξει κορδέλλες λ.ογιώ - λογιω σνοποί, νά τσοί άλλάϊρτ». Τόν- τις, σέ λίγε; μέρες, ό γιός την ό Θάνος, τό ϋ/έρνει. Άνάιμεσα στιτοί Σμνρν.οί «Γιτη! καπνοΐ'τζήδες ήτανε κ' ενας ποτ' 'κανε κια τό χορηδάσκαλο, τονε λέ- ανε Άνηγνώστο.'. Τό κάτω μεγά¬ λο χαγ.άτι, /.οιπύν, τοϋ σ,τιτιηΰ τύ 'κανε χοροδιδισκ«λΐϊο καί νάθ." (>ράδν <;ί<λοι Τίος τό 'ο'χνηνε στό χορό, βάλς, πόλκα, κα'ντοίγιε; κ ι'ι άργεντίιΐκο ταγκό, ποΰ τότε; ή- Λί.Κ'ΐτηλανσαριζοΰ'ντανε. Τύ 'μάθα /ε τα παλληκαράκια τοϋ Ό'ντε- μησιοΰ κ' ήερχού'ντοστε κ' ήααθ;κ .α'νε τσοί χοροί έτοΰτοι άπτό δά- σκαλο ιιέ πλερωμή. Τό 'μαθε ο- ι«ως κι' ό 'Εμίν - 'Εσρέφ, πού 'χε καςενέ στύ Τσαρσί κ' ήλί'/.τάρ.σί ι Λ πάρη τό όργανάκι, πού κανρνα τρτοιο δέν εΤχε ϊύ Ό'ντεαήσι. Βά ξει, λοιπόν, λόγια στσοί πολίτσ ;ς, πώς αντός δ «ρακκάς^ (χοοεντής) δ Αναγνώστου, εχει σκοτώσΐΐ τρείς χανούμισες. Κ' έ'τσι τύε τιάνουνε. Μά ό κιιι^μένος ήτανε χγα&ό; ά'Μθροπος, ποΰ ή πΓίιρέα τονέ 'χε βγάλει «Ζίιυμφώ», μιά ποΰ τονε 'λέανε ΖαΓΐιίρη. Τό μιχβ.α'νρ: ό Άλέκος Κωνσταντινίδης μέ τύ παρατσούκλι «Καρά - μ,τα'μπάς» (αυτάς .τού μάς ίστορί'ςει τύ κιε- φάλαιο έτοΰτο τοΰ 'Ο'ντειιησιοΰ) καί πάει στύ καοακύλι νά τονε δή. Μά ίκιεΐ τονέ 'χρατοΰΜε κι' αύτό- ν«νε. Πάει κι' ο άδρεφό; του νά δή, γιατί δ Άλέκος ήάργησε; κα» τονέ· κρατοϋνε κ' έτούτονε. Κ' ν- στερις ήπιάσανε καί οίλοι τσοί κα- πνοτ>τξήδες αύτοι καΐ τσοί 'κάνα-
ντ ξουρία Απτύ Ό'τειιήσι. 'Εξύν
τύν Άλέκο καί τύν Αδρεαο τον,
Τα βιβλία και οί άνθροττοι
ι
Ό άριθμός τα>ν ϋιόλίων ποΰ λα- τής άρχοντιας τί> άνδρήν των νη
6αίνο> όλοένα πληθαίνει. Άδΐ'να- σι&χ τού Μαριμαρά».
Η ΔΡΑ}Η ΜΟΥ
ΙΙΑΝΩ Ι! Ην
ΣΤΟΜ ΠυΝΓΟ,
ΝΟίίΙΚΗ!..
Η ΠΑΝΑΠΑ ΤΟΥ ιΕΒΡΙΝΙΖη
ΤΟΤ κ. Ε11ΑΜ. ϋΐ
τώ νά τα διαβασο τόσο γοηγορα.
Ή μελέτη τοΰ Νικ. Σωτ. Λαμ-
"Αλλα, συγγραφικά, καιθήκοντα μέ παδαρίδη είναι προϊάν μακροχρύ-
άποριροφοϋν, καί αύτά 6ι;6αι«. ε- ] νιας, σΐ'στηματικής λαογρβίΐ ικής
χούν τι']νι προτεραιότητα. Ό χ.ρό- ερεύνας ·ζμ άίιόλογη σΐΊΐιΓ,ολή
νος ό παΛ'δαμάΐΓ(·>ρ εΤαιι άμείλ.ικτος στήν πολιτισμένη ίστορία τή; μ .
κιαί δέν πι,ριμένει. Σαρανταοχτώ /ρασιατικής ροιιιιοσΪΛ·ης
ώρες νά εΐχε τύ ήμερόννχτο, πάλι
όλίγες θά μόν ήσαι. ΙΙοτέ ά'/./.ο-
τε δέν ,είχα νοιώοει τόσο (έαθιά την
άξίια τοΰ χρόνον. "Κτσι σηιμερα,
γιά νά προχυερήσο σιτήν παοουσία-
ΔΗΜ. ΚΟΥΤΣΟΓΙΑΝΝΟΠΟΤΛΟΤ
ΓΙΑΧΧΙΙ ΚΟΦΙΝΗ, ΕΙΙ1Μ-
ΚΙΑ, "Εκδ. «Ίολ.κός», 'Λθήια,
1971, Ποιήιιατα σε/Λδες 140.
Ό .τοιητή; είναιι γνωστύς στού;
ση βιβλίοΛ·, θα εΐμαι δσο γίνεται άναγνωστρς τοΰ «Προσφυγικόν
σύ,ντοιμο;. Άρκεί, νομίϊω, νά γί- ( Κόσμου» ^τύ τήν .-ΐοιητική στ<λλο- νει απλώς λόγος γιά τίς έκδό- γή «Φο>νή Πατρίδας» πιοΰ .ταρον- Ι
σεις, νά πληροο, ορηθοΰν οί ένδια- σάασα άπό τή στήλη τούτη πρίν
φερόμενοι άναγνώστες γενικά γι'- άπό εξι έφτά μήνες. Ή «Φο>νή
ρϋ) άπό τή· κάθε έ'κδοιτη. Κάτι εί- Πατρίδας» εϊταη ή ποιητική είκό-
Μαι καί αύτό. να, άδρή, χυμώδης, ροΐιμαλε'α, τοΰ
λαοΰ τής Άγόο'ανης τοϋ Παρνασ
ΝΙΚΟΛΑΟΤ Σί2Τ. ΛΑΜΠΑ- οοΰ, ίδιαίτερης πα,τρίδας τοΰ Γιάν
ΔΑΡΙΔΗ, ΜΑΡΜΑΡΩΧΗΣΙΩ- νη Κοψίνη.
ΤΙΚΙΙ ΕΘΙΜΟΓΡΛΦΙΑ, Άνάτυ- | Τα «'Ε-νίκιβ^ είναι πον'ηση προ
πό άπό τα Μικρασια,τικά Χρονικά σιι,πική. Μεσα στιΊ τ,ετοάστιχα αί·
ΙΔ' (1970). !ί7 αελ.ίδες: τα παιρελ.αύνιει ή έμπειοία ιτοΰ ποιχ
, ττ|. ΕΤηιι, θά ελεγο, έσωτερική
Τόν ιτόμο σνμπληρώνονν χάρτης ονγκομιδή ζωής, καιταστάλαγμα 6ί
των νησιών τού Μαριμαρά, μέ την ονσης καΐ γνώσης. Ό στίχο; είναι
Κυ^ικηνή Χ ερσόνησο καί τιμήμι δεκαπεντασνλλαβος καί όμο:ο*ατιν
των «βορείιον παρτίλίων τής Μι- ληκτος, πολ.ύ αίσθητικάτερος άπτ
κράς ΆσιΊας», δηλαδή τμήμα τής ιύν ί/^ΰθε.ρο στίχο τή; σΓ,αερινΐ,·;
μικρασι«τικής άκτής τής Προπον- ποιητικής τεχνοτρατίας ποΰ, κατό
τ(δας (Άρτάκη, ΙΙάνορμος, κ. α.)
καθώς καί κάμποσ·ες
ες άπό την πρίν άπό τό 1922 μαρ-
μαρονησιώτικη ξ(οή κ«ί άπό την
.τερίοδο τής προσφυγιάς. Ό χάρ-
της εΙη<αι· τοΰ άγγλικοϋ ναινι^χεί- ον. Ό σγγσαφέας, έκδάτης τής έ- ((πιιε,ρΐδας «ΜαρμΛρινά Νέα», συμ περιέλαβε στή μελέτη «ΰτή, «η- θη - εθιμα - παοηδόσεις τοΰ &ίου των καιτοίκ<')ν των νησιων τοΰ Μαρ μαρα (τέως ρκκ>ησκκττική έπαιρ-
χία Προικοννήσιου) Μ. Άσίΐυς»,
κι>οίο>ς, καθώς ϋάς λέγει στό είσα-
γοιγικό αημείοιμα, τα «γαμηλια ε-
θιμα» στά τέσσεοα νησιά τής Προ
ποι <τίδας: Μαριιαράς ή Προικόλ'- νηίτος, Άλιόνη, Όο;ιοΰσα, καί Κοίιταλις. Τα νησιά αΐ>τά άπέχονν
Λπό την Πόλη έβδαμήν,τα ναιτικά,
μίλια καί ευρίσκονται στήν είσοδο
τον 'Ελληβπόΐλ'τον, .τρός την ΙΙρο-
πολτίδα, Λντίκϊρυ στήν χερσόνησο
τής Κνζίκου (Χερσόνη<τος γράφΡ- ται μέ ε!να νί). Μερικά άπό τα κεφάλαια τον τ-εχους: Οί άρραβώνες, δ γάαος, Προικοσΰμφωνα, Δικαστιτ>κή από¬
φασις περί έξασφ«.?Λσίΐος προικός
τής σύζυγον υπό τοΰ <τι>ζΰγον. Τάν
ιτόαο κλείνει ενδιαφέρον γλοκτσά-
ριο μαιρμαροΛ'ησιώτικο που πιάν·ει
14 σελίδες. Οί ο;(ΐ)τογρα{ρ-ίες εΤννα
ξίιΐν,τανά τεκμήρια τοΰ λαόν των
·ιησ"ών αιτών ποί' φαί·νετ«Η νά ε"
ΤΓίν δμορφοκίαιομενος, ίϊίιΙ'νχος
καί εξυπνος. Ό Μαρμαρονησιώτης
καπειτάνιος είναι τωΟΛτι «χαοαν.τη
ριστικός τύπος τής λ^εβεντιάς κι-ιΐ
τή γνώυι; μόν, τής λείπει ή μόν
θΊκότητα τοΰ ρνθμοΰ.
Ό ποιητής αι'τοπεριγράφεται έ
δώ άλλά χωιρίς ναρκισσκτμό. Ό
στίχος τον είναι διιαφιλ.ασοφη,μέΛη
έ'κφ'ροισ'η. "Ας τ^λ,εκύίτο ρδι". μέ
τίς άκάλουθεςπαρατηοήισεις μόν
ποΰ εΰρίσκω σΓ(αειι«μΓνες
στόν τόμο άπό τγλ· κιχιηό ποί' είχα
ί".α.&άσ·ει τό 6ι6λίο: Ή ποίηση τού
Κοφίνη είναι άπαλλαγκένη άπό τε
χνητή όδύνη, εΐιαι ποοσωπική, *-ν-
δοσκοπική, περισσότερο διοφιλοσο-
φική. Ή ένδοβκό.-τηση σΐΛ'τελ,εϊται
ιιρ διά&ροη βοΐ'λητικι'ι,, ένεργητι-
ν.ή, κάποτε στο>ϊκή. Ποίη<τη Αν¬ θρωπον τοΰ βοννοΰ, ποΰ δέν τόν εχει άλλοιώσει, ψειτΐν'σειι ή άρρω- στεαέν'η απηισιοδοξία τής πολιτεί- ας. Τό άαΐτάθετο ιτής μοίρης κπί τό .τοόσκαΐιρο τής αοής, ό Γιάννη; Κοκίνης τα άντιμετωπίνει μέ αΐ- θρια διαθέση .τοΰ δέχετ-αι Αναγκά¬ ση κά τόν φΐΜΤΐκό νόμο δχως νά επαναατατεΐ. Ά'νπ'θετα ό ποιητής προκαλεΐ πο.λ.ικίΐρίσια τό Α'ναπό- καί πβσχίϊει νά τοΰ άπο- ΒΑΤΟΤΜ 1918-1915» Σάν έφθασα στό Βατοΰμ άπ' την ΙΊζοΰντα, 'ι ά.υιμορφωτικος ί,ιιΛ/.ογος Βατουμ «Ιΐρομηθεΰς», μοΰ ά·νέθεσΐε τύν ρό?»ν τοΰ πριοτίΐι- γϋ^νιστοϋ στό εργο τον Κοιρομιι- λά, «Ό Άγαπητικός τή; Βοσκυ- πούλΛς». Στήν πόλη αύτη, τό θέατρο ώ; και ή μουοΊΜή, ήσαν πολΰ άνεπτυ- γ,μένν. Κάθε τόσο ό Σίν.λ.ογος αυτος έδιδε θεατρικές παραιοτά- σεις γιά τό φιλάμουσο κοινά τοΰ Βατούμ, πού μέ άγάπη καί έ|ιδια- φέρον παρακολουθονσε κάθε καλ,Λΐ τεχνική κίΓησή του. Ή θεατοική ι.ϋτή πηράσταοη, ποΰ δόθηκε στις 31 τού Γενάρη 1918, είχ« μεγάλη έπιτυχία. καί. έκαμε τρανή έντύπο)- ση. Γι' αύτό επανελήφθη. "Τστρ- ^α άπό λίγίς βδομάδες δόθηκε θεατρική παράσταση πρός ύ'φελος τυΡ νεοιΰρνθέντος Ελληνικόν Στρα τιωτικοΰ Σ ΐ'νδέσμου. Ή διοργά- ■ωση τής παράστασης άνατέθηκε σέ μενά υπό τής έπιτροπής τοΰ 'Ελ ληνικοΰ Στρ. Συνδέσμον και δό¬ θηκε στίς 4 Μάρτιον 1918. Τύ πρόγραμμα Απΐτελείτο άπό έθνικές άπαγγελΧες, εθνικά τρα- γι.ϊδια, ('ιπό τα «Παναθήναια» καί «πά τήν Δραιιατική Σκηνή «Στί; Φυλακές», ποΰ (Ί>ραϊα έ'παιξε τύν
δύσκο/.ο ρόλο του ό γιατρός Γεώρ
γιο; Κοσμίδη;, πού 6ρ..σκεταί σή
μερά στήν Θεσσαλοΐνίκη.
Μά δ ούρανός τοΰ Βατοΰμ ήτα
νέ σνννρφιασμένος. ΙΙαντοΰ τα συν
νρφα γι ργότρεχαν τό ενα κατόπΐιν
τοΰ άλλον... "Ολοι εο,ευγαν άπό τύ
Βατοίμ, άπό φόβο καί πήγαιναν
βοοΐΐότιρα, για:ί έρχότανε ό Τοΰρ
/ο;. Στά τέλη τοΰ Μαρτίου 1918,
ίι τουρκική μπόττα πατοΰοε μέ ά-
λα'ςονεία τό χώμα τοΰ Βατούμ.
Και ό γράφων το παρύν ίστόρημα
ϊ'ιΐενγε κι' αύτύ;...
Μά ή κατοχη άπ' τόν Τοΰρκο
βάσταξε ώ; τόν Νοεμ&ρη. τοΰ ϊδι
ου χρόνον 1918, έποχή ποΰ τέλ.ειιο-
σε ό Α' Παγκόσμιο; ΙΙόλεμος.
ΒΑΤΟΤΜ 191!)
σπάοει ΰ,ιτι πρηγιιαιτ<ν.ό καί ούσια- στικό φέρνει: τί; θετικές χ«ρές κιαί έμπειρίες. Διαθέση φιλοοσφι- κής κισιτάφιηκτης, έντιαένη; λει«κόν λ.υρικόν χιτόνα δδοιπόοον τής ζω- ής. "Ετσι δλέπω τόν ποιτ>τή, ά-
πλόν, άπέριττο, νά πορεΰεται μέ¬
σα στόν περ>ιορισμενο χρόνο τής
ϊωής αας, ένώ τόσοι άλλΛΐ ριννο-
ονν νά κρα-δαίνονν τή θνητή μονά-
δα τοΐ'ς μέ Ινα σωρό κουδοΰνια
ΠΑΤΛΟΣ ΦΛΩΡΟΣ
Η ΓΡΑΙΚ|Ι*Η ίΥ ΟΚΓΑΚΡΙΛ
ΣΤΝΕΛΕΙΑ έκ τής 1ης σελίοος
εΤπε, Τα αΐσθήίΐατά μόν ρίναι ά
ναλλ.οίίοτα».
Δει έμελλε νά ξαναίδωθοΰν.
κορνφωθή ή ρξ (ιΐτίας καί των συ-
νεχώς σιορενομένί,ιν ρωσικών έου< τερικων προβλημάτων, μελ,αγχοΛ. Μέ την άπο,μάκρυνση τοΰ Καπο- κή καί άθνμη ψΐ3τικ.ή τον κατάστα δίστρια άπό τό ηωσικό ύπουργεΐο ση. Κατά τοΰς τώσονς Ιστορικόν.·, τΛν Εξωτερικών, Ισδησε κι' ή ν- σνναισθανόταλ* την εύθΰνη τον σταιτη φωνή υπέο τής «Γραικικής γιά τίς σκληρές δοκιμασίες των, Αντοκρατοριίας». Οί έ?.πίδες κι' οί προσπάθειας τού μεγάλον κερκν ςαίον πολιτικόν, περιορίϊονταν πιά Αποτυχία; τοι· σ,ύ έλληνικό ζήτη- ττήν άπελ.ευθέρΐοση μιάς γοινιάς μα, Λ'αμετροΰσε καί Αλ ιγνώριΐί τοϋ εθνικον έλληνικοΰ χώροι· και τήν άξιοθρήνητη άπρ.μπβλΓ,ση των στήν Ανεξαρτησα τώ ίπιζώντο>ν Αρχικών φιλελευθέρο)ν φοονημά-
ήρωϊκών αγωνιστών. Ή έξελιξη των .τού καί των Λγαθοποιων Χρι-
τοϋ ελληνικόν ζητήματος δικαίικ- Γτιαχικων τού ποοθέσεων. Ή μν-
σε τή διαίσθησή τον. Ή εγκατά¬
λειψη των 'Ελλήνων υπό τής Ρω-
σίας σννετέλεσε νο ενδιαφΕθθή ν
πέρ τής έθνεγερσίας μ«ς ή Άγ·
γλία μέ σνμπαραστράτια την άνα- απεδινε στήν Λαταχθόνια νπόσ/.'/-
φίΐνδόν φι?.ελληνική Γαλλία.. Κα'ι ι ψη των άννων καί ωραίον ψνχι-
άπύ τόν
καταντήση νά εννοή τή·ν ϊδρνση
ανεξαρτήτου έλληνικοΰ κοάτονς ή
Αγγλία καί νά ί'ντιδρά ή Ρωσία
ιιρ τύ δκιδόητο σχεδιο τοΰ Νέσ-
σρλοοντ περί δημιουργίας τριών
έ/ληΜκών μικροηγεμονιών νποτε-
λων στόν σονλτάνο κατά τό σΐ'-
των παρα?οννα&ίο>ν.
Ή άντιστροφή αυτή των δρων
-οοκάλεσε βαθΰτατη άπογοήτεΐ'ση
.ι ΰ σά στρατρψΐ'αοι ραγιάδες τσοί
στείλανε στό μρτωπο τσή 'Λδρια-
">ιπολης (βουλγαρικό μέτο)πο τον
Πίχλκανιχοϋ πολ.ρμοτ'). Κ' ?τσι τό
όργανάκι ήπεσε στά χέρι« τού ζον-
λιάρη κα<τενετζή. (,.— ΣΤΟ ΕΔΩ 1924 ΠΡΟΣΦΥΓΑΣ Στό 1922 μολονότι ήτανρ (Ϊ2 /ρονιο, οί Τκΰρκοι τόνκ 'πιάσανρ «ίχιιάλωτο. Σέ εξι μήνες ίίιιω; τονέ άφήκιινε ίλρΰτερο κ' ήρχε πρόοχρυγας στήν Αθηνά, δπον ή- βρΓ τή φαμεγιά τον .-τρόσφυγια κι' αυτή. Ήεγκατεστάθηκε στό Σννοικισ,μό τοΰ Βατανικοϋ κ' ήά- νο.ξρ καφενέ ποΰ στό 1928 τονέ άφή π στό γιύ τον τό Μήτσο καί ,τάιρι κι' άνοίει δικό τον κ ιφενέ στήν Κονκ'Λ ά, στήν πλατεία τ' "Αγ ΝικΛΚι. Στό οτρτΛ?ι τού τε- ϊγι«κιοΰ τον εΐχε κρΰι|·Γΐ τα δα- μα'ντικά, ποΰ μέ τόση λ ιχτάρα ή γΐ'ναίκα τού τα 'χρ φρρει στό γκόοττο τση, ποοσφυγίνα ά-ΐτή Σμι'ηνι-. Μέ τό ι|τί - ψί. ήιιαθεν- τηκε κ<ιί ιιιά νΓ'χτη, δνό κλέφτη- δοι πατοΰνρ τόι κ'(φίνέ καί τα παίονοτ'νε. Δέν ήξαναΓ>ρρθήκ-<νρ. Μέ την ανατολή τοϋ 1919, τό Βατοΰμ ήταν υπό τόν ελεγχο των "Αγγλων. Οί "Ελληνε; τή; πόλη; αυτή; βρήκαν τήν εύκαιρία |ά ί- δρΐ'σονν διάφορα μονσικά καί ά- νιΐιμορφιοτικά σωματεϊα. "Ιδρνσαν τόν «Εθνικόν Σύνδεοιιον των Ποιν τίων», τόν «Σύνδεσμον των 'Ελ- λην,'διιιν Βατούμ «Εϋαγγελισμό;» τόν <τύλλνθγον των Σοΐιριμενιτι7)ν <Μοϋσω», τόν αναμορφωτικό σΰλ- λ.ογο «Ελπίς», τόνο-ύλλογον Κρω- ι,ιηίων καΐ αλλα (κοματεϊα. «Ό 'Εθνικός Σΰί)εσμος των Ποντίυιν» μέ τήν συνεργασίαν τον σνλλόγου «Προμηθεΰς» καί τον Σιηδέσμον 'Ελληνιίδιον Βατοΰμ <ΕΓιο.γγελισμός», (Π'νε.κέντΛ(ΐΜτε ό¬ λον; τοΰ; καλλιτεχινας τής πόλης ι/ΰτής .τροκειμένον νά έορτασθή στύ Άλέξανδρο, μέ συνεπεία νά μεγαλοπρεπώς η έθνιν.ήό μας 'Εορ- τή, ή 25η Μάρτιον 1919. ΙΙρόεδρο; τον «'Εθνικοΰ Σιινδρσιαον Ποντ(- οιν·» ήταν δ γνωστύς γιά την εθνι- κή του δοάση γιιιτρύς Θ. θεοφΰ- λακτος. Ό ίδιος μοΰ εστειλ^ μιά κάρττι, τήνι όπΐοίαν έ'χω, ί>ο"τερα ά-
πύ τόσο χοόνιια, καΐ ή δποία ελε-
γρ; «Παρακαλείσθε θερμώς έκ μ«-
ρους τοϋ «Σννδέσμον των Ποντί-
ιον» καί τοΰ «Σννδέσμον των Δε-
σποινίδων», νά μή άρνηθήτε Λ)ά
λάβετρ μρρος εί; την προπα,οαισκιευ
αστικήν εργασίαν διά τόν μργαλο
πορ.τη έορτασιμόν τή; έθνικής μας
Εορτής. Βατούκ 2 Μαιρτίου 1919.
Ό ,-τρόεδρος τοΰ Σΐ'νδρσιιον τώιν
Ποντίων» θεοφι'λνακτος - ίατρός.
Ή πρόεδρος των Δεσποινίδιον Β.
Λακιι/ινοΰ».
Ι ΆποφαΛΐ'σθηκε νά παιχθή στήν
ίθνική μας Έοοτή τό ώραΐο μ^λό-
δραιιΐι «Ή ^ξοδος τον Μεσολογ-
γίον>, μέ σΐΎθδεία μεγάλης όοχή-
στρα, υπό τήιι διεύθ»Λ·<τη Πολωνοΰ ιιονσουργοΰ. Ό ρόλος τοϋ προπα- γι,ιν.στοϋ τοΰ αελοδ.ράμαΤος δάθη- /.( σέ μρνα. Τίιν εθνική μα; 'Εοητή έτίιιησαν οί "Ελληνε; άξκ·>ιι<ιτικο'ι τοΰ πο- λειιικοΰ σκάφου; «Βέλος», .τού βρί άνα,μΐ' σβήτητα Αγαπημένον του, έλλήνοιν καί υπό τό πρίσμ'ΐ "ής στικιστική θεοσε'βειά τον ϊαναφοΰν τωσρ πά;.ι, Ανσζητοϋσε γιά νά κα- τρυνάση τίς τίΐ|>ρις τον ρναν νπεΰ
θννο των σηαλμάτωι| τού ν.πί τ'
κων παροομησε'ον τού,
βατανικό Μέττερνιχ. Μέ την άπο
τίναξη τής ρπιρροή; τον δεσποτι-
κοΰ ανστριακοΰ ραδιοΰργου, ξίντνη
σαν τα φιλελεθερα φιλολαϊκά αί- Ι
σθήματά τον κι οί σκεψΐΐς τού
στράφηκαν στοΰ; μαρτυρικόν; ά-
καταπτόητονς ρλληΛ'ρ;. Άπό τα
τρλη ΐοΰ 1824 άρχισε, ν,ρνφά άπό
τόν Νέσσελροντ καϊ μέ μοναδικό
ριι.τιστο σΐΛ>ρργάτη τόν ΰπονργό ]
τον των Στρατιιοτικων Άλίξιο !
Άνδρργιεβιτς Άηακτβέγιεφ, νά Ι
προρτοιιιά£η πόλεμο κατά τή; Ό- ' νΤ'ΚΧΕΙΑ έκ τής ΐης Σ?λ.)
σκονταν τί; ήμέρες έκείνες «τό
λιμάνι τοΰ 13«τον,μ, άρκετοι Γοϋρ-
κοι μορψωμινυι καί πλήοος κό¬
σμον. Μετά τ»>ι< παράσταση, ΰλ*>ι
οι καΛ/ατέχνες .τού κύ.(κί/ι μέρος
σ' αϋ«ήν, ήρθαν ντνμενοι με τις
ψουστανΕλλι; στΐ) μεγάλη αιθουσα
τού χοροϋ. Λίεταξύ των μι*ρφο*μέ"
νιυν 1Όύρκο)ν, πού έτίμησαι την
ίθνική μα; 'Κο.,ιτή, ήταν κια κά-
ποιο; πού μέ π/.ηοασε κ<ιι φώνα- ςε διΐΛνχτά γιά να ακουσθή άπ' ό- λοιυς: «Τρουτειζουνού, πι^ βιζέ 6ε- ρε&ςέις» δτ>λαιδή: Ίήν Τρα.ιιεζοϋν
τα ημείς οί Τοΰρκοι, σέ σάς θά
την δώσσυμε·
Ό Τοΰακο; αύτάς ήθελε νά πή
«Ή Ρωσία πού ήρθ>ε καί κατέλα¬
βε την Τραπεζοΰντα, δέν είχε κα-
νένα δικαίιυμα νά την κατέχη, για·-
τί κληρονόμοι τής ΤραιπεζοΟιΤος
είσθε μονάχα σείς οί "Ελληνες, ά¬
πό τού; ύποίου; ημείς οί Τοΰρκοι
την επήραμε.
Μεταξύ των άναμορφιυτικών
συλλόγιον ποΰ επέδειξαν δράση
στό Βατοόμ, ήταν καί ό σύλλογος
των Σουριμειυιτών «Αί Μοΰοαι».
Πρόεδρος την εποχήν εκείνην ή¬
ταν ό γνωστάς στοΰς Άθηννιίονς
καί ενθερ^μος φιλος μας Αντώνιος
Τερζόπουλος.
Μετά την1 ίδρνση των «Μου-
σων», άρχισε ή δράση. Τύ διοικη-
τικύ σνμβοΰλαο τού σύλλογον άμέ-
σω; ήρθε σέ έπαιφή μίΐζί μου γιά
την διοργάνιυση χο^οεσπερίδος μέ
καλλιτεχνικον έ-ιιφάνιση, Από τρα-
γοί'δια, άπαγγελ.ίε; καΐ ζωντανέ;
είκύνε;. Συνεφωνήθη ·νά άναλνά-
(ίθ) την διοργανώση τή; καλνλιτε-
χνικής έσπερίδος. Καί τό διοικη-
τικό <τ·μ6οΰλιο των «Μονσών» μόν Απέστειλε τό κατοιτρρω σνμ<Γ(ι>νη-
τικύ:
«Έλληνικύς Άναμορφωτικός σΰλ
λογος ΣουρμρΜτών «Αί Μοΰσαι»,
14 "Απρίλιον 191!), Αρΐιθ. 10, Βα¬
τοΰμ. Πρός τύν κ. Δημ. Κοντσο-
γιανάπουλον.
Άξιότιμε κι'οιρ
Τό διοικ. (Π'μβοΰλιον τού Άνα-
μοοφωτικοΰ Συλλόγου «Αί Μοΰ-
σαι», λαμβάνει την τιμήν νά άναγ
γρίλη υμίν ίίτι εν τή συνρδριάίτει
αΐ'τον τής 31 Μαρτίοτ· ί. ε. γενο¬
μένης ο-ΐ'ζητήσεοις επί τής εκθέ¬
σεως τής οΐκονομική; έπιτροπής
διά τοΰς δρονς ούς Ιπροτείναττε
δ)ά την διοργάνοισιν χοροεσπερί-
δος κατά την εορτήν τοΰ Σύλλο¬
γον καί, θεατρικής παραοττάσ·ε<ος, δέχεται τάς προτάσιεις ύμτόν υπό τοΰς εξής δρους: Άιμέσιος μετά τό πρρ·α; τής χοροεσπερ^'δος ιιά πληρώση νιιϊν 300 ροΰβλια καί κα¬ τόπιν, μετά τό πέρας τής θεατρι¬ κής παιραστάσεω; τα ύπόλοιπα 1. 200 ροΰδλια, τό όλον 1.500 οοΰ- 6λιη. ΕνελπιστοναΡν δτι Αμέοοις θά έπιληφθήτε τον ?ργον υμών, πίρΐ τής εντάσεως τοϋ οποίον, 6ασι£ό- ιιρνοι είς υμάς, είμεθα βεβαιοί. Διατρλονυ,ρν μ*τ' ρκτιμήσεως Ό γραμιιοιτεΰς Κιονσταντινίδης, ό .-τρόρδρος Άντ. ΤερζάποτΛος». Την 31 Μάϊον 1919, αλλο πρό «ίθονσα τής Ελληνικάς Σχολής, ή χοροεσπερίδα τοΰ Σνλ,λόγον «Αί Μοΰσαι» μέ διάφορα τραγοΰι&α, ά- .ταγγελίας, μέ σόλο βιολιά καί μέ ξονντΓ/νές πατρκοτικές είκόνες, κα- τά διδΛσκαλΛα δική μου. Οί καλ- λ.ιτεχνικές παραστώσεις κ«ί οί χο- ροΐσπερίδες, δκιδέχονταν ή μία την ίίλλη. Ή χορ.π)δία των «Μον- σών», νπό την διεΰθτΐΜσή μόν, έ- λ.άμπρυνε τίς διάτρορες χοροεσπε- ρίδες, ποΰ έδίδονταν στήν αϊθου- σα τής 'Ελληνικής Σχολ^ής. Την 31 Μα-ον 1919, αλλο πρό- γησ,μμα καλλιτεχικκό Απε.λάμβανε τό κοινά τοϋ Βοτοόιι. Προσετρθη· ν.ε στό πρόγιθα,μμα τής 31 Μαίου κΛί ή κωμωδία «ΖητεΓτοι ύ.τηρε- της> ποΰ τό απέδιοκαν θαυαάσια
ή Άνδρομάχη Τερξο.τοτ'Λου, ή
Στέλλα Μιχαηλιδου (τώρα κυοία
Βακαλοπούλου) καϊ οί Π. Σν-
μεωνίδτ1^ καί Σ. Γρηγοριάδηο
Στό πρόγρ«ιμμα αϋτό μπήκαν γιά
,-τρώτη φο·ρά καί τα δημοτιν.ά τρα-
γονδκί τον Πόντον.
Λ. ΚΟΥΤΣΟΓΙΑΝΝΟΠΟΤΛΟΣ
(Σννρχίϊεται)
Ο ΜΟΙΡΑΙΟΣ ΥΠλΤΟΣ ΑΡΜΟΣΤΗΣ ΣΜΥΡΝΗΣ
θωμΓίνίας.
Τύ Μάρτιο τοΰ
1825, Ασθρνηορ
ίι τσαοήο· 'Ελισα6ε·τα ΆλΓξέγιε-
«Ό Στεογιάδη; μιικράνθρωπος ή¬
το καί δονλος τί&ν παθών τον, των
όρρξιων κ«ί τοιν φιλοδοξιών τον.
6να Από ορογχιΧ'Ί. Οί γκΐτροί «τνιι Κατρλαμβάνετο υπό μανν'α;. 'Τφ< (ίούλενίν ήπιο κλ.ϊμα ν.ηΧ διάλεξαν στατο γιά διαμονή τη; τό Ταίγάνιο τής Άζοφική;. Στά τέλη τοϋ καλο καίριον, δταν οί ιιυστικές πολριΐ'- ;ες πσοσπάθειρς ποοχώρησαν, χη- τρβηκε κι' ό Ά/.ίξανδρο; στύ Ταί¬ γάνιο γιά διακοπέ; κοτά στή γν· ναίκα τον, μέ πρόγραμωα ν ά ιι·ε- ταβή Από κΡΪ Αθόρυβα, τό φθινό- πωοο, στό Προΰθο καί νά κηρύξη αίφνιδιαστικά τύν πόλροο. Λ έν ποό ^ «θαγμο,τικόν «σεληη»α- ιόν». "Ανθρωπος τή; δία; καί ής όργής, δέν έπέτοε,τεν άΛ-τιλο- ίας, δέν άφηνε νά άκονσθή ή των <ίλ>.ιον, οί όποϊ,οι εύρί-
ι'τολήν
Τ11ν ε
Άρχές "Οκτώβριον άρρώστηπρ
τον, γιά νά εκπληρώση
του ν' άπαρνηθή τα
καί ν'' άσκητέψη σ' ρνα
ό.τόμ<ικρο μοναστήρι στή Σιβηρία, ύ.-ΐου καί πέθανε πολ.ΰ Αργότερα σέ βαθύτατα νηΡατειά. Δΰβκολα ιιπορεϊ νά πιστριρη κανε'ι; τύν θρΰ- Αροώστεια του ί|ταν θεία τιμοκί/ι κι' άρνήθηκε έ.τιιο>·α κάθρ θ:οα-
πεία. Στράγγιίρ ήοειια ί- άιιισν
ι·ήν·ι κοί πέθανε στ'ι; 17 ΝΌπιΓΊρί.
ου 1925 σέ ήλικία σαρανταοχτώ
χρόνοιν. Μετε'η εοαν τύν νεκρά τον
στή Πετρούπολη κοί τόν ρθ'ΐιί·αν
'Λπτύν καιμό τον ήπαθ' εί-τί'; σαο- οτο αϋτοκρατορν.ύ κοιμητήριο τοϋ
σοθαρά. Ή άδιηοαία των γιατρίϋν /0 δν άνολογισθή ότι θάταν άφύ-
νά επιτύχουν οωστή διάγνωση, έ'- σικο ν' αποφασίση ν ά καλογερέ-
αίτία νά πιστέψη, υπό την ί-
τοΰ μνστικ.σμοΰ τον, δτι ή
,|ιη ένω ^τοιμαϊότανε γιά πόλειιο.
Όμω;, δταν οί Σοδιετικοί άνοι-
ξαν τοΰς αΐ'τοκροτορικον; τάφονς
στά 193Γ>, βρήκαν τό φέοετρο τού
Άλ.εξάνδρον Α', κ-ενβ. Ποίος ξέ-
ρει...
Ό πολυαγαπτ>μένιος τού Αδελ¬
φάς, ό μέγας δΓ.ΰξ Κΐονσταντϊνο;
Παΰλοδιτς, δ Αντιβασιλεΰς τής Πο-
λωνίας, εΤχε παραιτηθή, όπως λο-
λ κ, (σαρη/.ηχ, τουοκ. ,κτε^ος) Πετ^πανλόφσκ. Ό μιΌτ,κ·σμός γάο,αζε, άπό τή διαδοχή μετά τύ
κ«ι ,ιρ,τρ, αροοοτος κα μ· αί·τύ τού, τα άνεξαχρίϋωτα «Ιτ,α τή; νάμο τού μέ τή πολωνίδα κόμησσα
-;.τεΗ/νέ στο 1110, ογδοντα χρο- πρηώστειας του κι' ή βαθπά ιιε-
ώ. Τα παιδία τον είναι ή Κορ γ- λαγχολιζή τον όθυω'α, σννετελε-
αην νά γεντηθή ό θοΰλο; ότι δέν χόλαο; Πανλοθιτς, στ'ά "είκοσιενιά
)Χα, δ θάνος,
Μήτσο ς.
Δρ. ΔΗΜ.
ή Μαρίτσα κι'
ΑΡΧΙΓΕΝΗΣ
ΙΓοτπτσνο. Τύν διαδέ/τηκρ ό ιιι-
κ ιότεηος άδ."λΐ(ιις, ιι'γιι; δοϋξ Χι-
πε' θαν
τοτε. Α/.λ' ότι ό, δήθεν,
θάνατός τού σκΓ(νοθετήθηκε κατ'
του χρόνια.
, σκοντο πληστροτερον πρός τα πρό
Ι σω.τα καί τα πραγματα. Κίχε τύν
Ι τυφλόν έγωϊσαύν νά πιστεΰη δτι
| ίπντό; ρΐναι τύ Κράτο;» καί ότι
τ'.τεράνιΐ) τής γνώμης τον δέν ύ-
πάρχει τίποτε ά'λλο. Τό «Βετο»
τοΰ 'Τπάτου Άρ-αοστοΰ ήτο άπρό-
σβλητον, ν.άτι σάν τα Σονλτανιν.ά
φι/>μάνια, τα όποία οϋδρίς είχε τό
δικαίωμα, δχι άτΐ).ώς ν' Αμφισβη-
τ»Ί<τη, Αλλ' οντ; κάν νά τα κοι- τάξη!». Οί ύπάλληλοι τής Άρμοστείας, ποΰ ήσαν ΰποχρειομρνοι νά σννερ- γαστοΰν μέ τόν Στεογιάδη, ποίν μποΰν στό γραφΓΪο του, ρκαναν τό σταυρό τον;, μή γνωρίζοντας αν θά έξερχόν-ταιν «Ίλώβητοι» Από τό άριιο<ττειακό γροφεϊο, άν θά έξω- ρίξονταν ή Ακόμη αν θά φνλαν.ί- ζονταν! ΧΡ. Σ. ΣΟΛΟΜΩΝΙΛΗΣ (Σννεχίξεταα) ΑΝΤΑΛΛΑΚ,ΤΗΡΙΟΝ ΣΤΝΛΛΛΑΓΜΑΤΟΣ ΤΗΣ ΕΜΠΟΡ. ΤΡΑΠΕΖΗΣ Πρό; τόν σκοπόν τής ίσον τό δυνατόν Ανωτέρας έξνπηΛετήσειος των έξ Εύρώπης τονριστών, των Αφικνοι^αένων εί; Τήν χώρανι μας όδικώ; έκ Γιουγκοσλαυία;, ή 'Βμ- πορική Τραπέζα τής Ελλάδος έγ- •/«τέστΓσεν είς τό παοά τοΰς Εί) νώνονς σννοριακον φυλάκιον, Άν- ταλλαν.τήριον Συναλλάγματος, τό οποίον ηδη ήρχισεν λειτονργοΰν. (Συνέχεια ϊκ π "Εντρομος έξΰπνησεν ό Άμ<χ- νάτς καί δέν 4Γ^'«κ<)ΐμήθηκε. "Ο- λη τή νΰχτα τάν έοασάνιζεν ή οτ.ρ- ψη καΐ ξημερώματα πήρ·ε την από¬ φασιν. Ό ήγούμενος τής μονής Χουτουρά ήταν φίλος καί πνευμα¬ τικάς τον. Σ' αυτόν έτρεξεν, εΐπε τό πάθημά αου τής νΰχτας, καί ίϊήτησε τήν συμβουλήν τον. Ή¬ ταν γέρος ό καλόγηρος, φημισμέ'- νος γιά τήν εύσέΐίειαν καί την κα- λΐ'ΗΤύνην τού. Πήγε τάν Άμανάτ; στήν έκκλησία, .-.οοσενχήθηκαν μα ζΐ καί ό άγιο; ιιγούμενος μπροστά στήν είκύνα τον Άγιον Γεμεργίου ώρκισε τόν φίλον τον νά ξεκινήση /.ατά την διαταγήν ποΰ έλαβε, τοΰ εδοσε βοηθόν ενα καλόγηρον νέον, άφοβον καϊ εξυπνον. "Οτα·ν έφθασαν στοΰ Τεβρΐντζή ϋρήκαν γλήγορα στό σ.τίτι του τύν νοικοκύρην τοΰ >ωραφιοΰ καί τοΰ
πρότεινε ό Άμαντάτ; λ ά τοΰ που-
λ.ήση τύ κτήμα. "Αγριος καί φανα-
τισμέΛθς ό Τοΰρκος τού; διέταξε
νά φύγουν άμέσιο;, νά μή μολΰ-
νουν τό χο>ριό. Μά δέν εΐχε τε-
λειώσει τήν φράση του ό Ασε6ή;
καί ήλθαν νά τύν πληροφορήσονν
ϋτι ξαφνικά ψύφησεν ή άγελάδα
τον, δτι ό λύκος επνιξε τα λ.ίγα
του γιδοπρόδατα καί δτι τό μο,να-
χοπαίδι τσυ, ενα δεκάχρονο άγό-
ρι, έ'πεσε ξαφνικά άρροιστο καί χα-
ροπάλευε. Οί Τοΰρκοι, άκύμη κα'ι
οί πιό φανατικοί, ίφοβοϋντο τούς
Χοίστιανοΰ; ίερΐι>μρνου; καί τίς κα
τάρες τους. Γι' αΰτό καί τιμοΰσαν
ωρισμένους άγίονς μας, πήγαι-ναν
στά πανηγύρια, άναβαν κεριά, ή-
«α-ν δέ πολί.ές οί Τουρκάλ.ρ; πού
ε-στελναν δώρα στίς χριστιανικές
ίκκλησίες, λάδι, θι·μίαμα καί λαμ-
πάδες. "Ετσι καί τοΰ Τούρκον τοϋ
Τεβρεντζή ή σκ«ψη μέ τό πρωτο
στήν δική τον την Απρέπεια πήγε,
γιά τίς ά.-τανοκές σινμφαρές πού
τόν βρήκαν. Άλαφ<ασμένος όίρπα- ξε τόν καλόγερον άπό τύ χέρι καί τράβηξε γιά τα σπίτι. Άπό κοντά κα'ι ό ΆμαΛατς ίνθαρρΰνοντας τόν μοναχόν . Στό σπίτι λές καί εΤχαιι λρίψα- νον. Τό πιαιδί πεσμένο καταγής <τάν φίδι, ειμούγκριζε καί άφροΰς ήταν γεμάτο τ} στόμα τον. Ή μάν,να, ή γιαγιά καί οί γεΐ'τόνισσε; πού τίς πα.ράστεκαν, εκλαιαν καί οί φωνρς του; έφθανον στόν Ουρα¬ νόν. Κοσμογΐ'ρισμρΛος ό Άμα- νάτς, πολ.νπΐΐρος καί ενλαβής, μέ Ακλόνητον πίστιν, ρβγαλε τήν σύνο ψιν, ό καλόγηρος έ'βαλε τό πετρα- χήλι καί εδιάβασε έπάν«ο στό Τοννρ κόπονλ.ο την ευχήν «δι' άσθενεΐς καί δαι.μθΛΊ5μρνους». Καί τότε ρ- γινε τό θαΰμα, λέγει ή παράδοσι;. Οί σ.τασμο: ρ.τανσαν, τό δρο<ι)στο παιδ'ι Ργινε καλά καί ή χαρά έ'λα,μ- ι]ιε στά πρόσωπα των παρισταμέ- ων. Ό Τοΰρκος πανεν»τι>χής, πα¬
ρεκάλεσε τόν Άμαντάτς νά δεχθή
σάν Αφιέρωαα (χαϊράτ) δικό του
τό χωράφι γιά τα κτισθή τό μονα¬
στήρι, μά ίκεϊνος δέν τό δέχθηκε,
γιπτί είχεν έτΛ«λήν, εΐπε, μέ ίδικά
τον χρήματα νά κτισθή ή Μονή.
Λργ«ι ό θρΰλος δτι τό καλοπλήρω
σε τό χ(ι>ράφι δ Άμανάτς, ό Τοΐ>ρ-
κος άγόρασε άγελάδα καΐ γιδοπρό
βατα καί "έγινεν ό πρωτος έ Από μιά μεγάλη πελεκη-
μένη πέτρα βρέθηκεν αθικτη ή εί-
κόνα τής Παναγίας, τήν οποίαν
άγκάλιασεν ό Άμα,ντάτς γεμάτος
άγαλλίαση, γιατί αυτόν ΐδιάλεξεν
ί θεομήτιορ μέσα σέ τόσον; Χρι-
στιανούς καί «όραματίασεν άτον».
Βρέθηκαν καί έρείπια παλταοΰ χοι
στιαΛΐκοϋ ναού τής 6υζαν*τινης έ-
ποχής, δταν δλη ή περιοχή Χαλία,
ίίτο έλληΛ'ΐκή καί οί Άκρίτες έ^)ΰ
λαγαν τα νότια, καί άνατολικά σΰ-
νορα τής Αύτοκραιτορίας Ο.ί ^ν-
δοξοι Γαόράδες, στρατηγοί Από
τό γειτονικόν στήν Μονή χοιρίον
Άτρα, ήσαν, πιθανώς, οί κτήτο-
ρες τοΰ παλαίον ναοΰ, τοΰ οποίον
τα έρείπια 6ρήκ«ν ό εύσεβής Ά¬
μανάτς καί εκτισε τό Μοναστήοι.
Δέν ήτο παράξενη ή τοιαΰτη πιθα-
νολόγησις. Οί Γαβράδε; στραττη
γοί ήσαν περιώννμοι. Έγρμισαν
τήν περιοχήν μέ δρόμους, δρύσες,
γεφΰρια καί ίκκληοίες. Στον α.
νήφορον τοΰ «ήλ-ίποοην» (ήλιον πό
ρεία, ή πρρα,ν), άνάμεοα Άργνρού
πόλιν καί 'Άτ^α, μέχοι τόν Χαλα-
σμό, έσώζετο καί έδρόσιζε τού;
διαβάτας «τή Γαβρά τύ π·εγάδ».
Ό θεόδωρος Γαβράς ήτο έβνικύ;
ηοως τής Αντοκοίΐτορίας Τοαπε-
ϊοΰντος, των Μεγάλον Κοωνηνόη.
Ή έ'νδοξος ο'ικ.ογένρια εΐχρ οτΊ;
ήμέρες μας βλαστούς της στόν
Πανάγιον Τάφον, ενσϊ^είς μονα-
χοΰς καί. σοφούς διδασκάλους καί
συγγραφεύς, άξιωιιατοΰχ«»·ς τού
Πατριαρχείον Ίεροσολΰμων.
Γλήγορα ή Μονή ϊγινε ά'ρτιον
σνγ/ρύτημα κτισ+ιάτων. Ναός, κελ
1 λ,ιά, δι'<ο ξενωνες κα[ {.:να άπέρα,ν- τον μαγειρείον, τραπεξαρΐα κ«ί τέ λος ό περίβολος Από πρτρα καί ά- σβέστη, πανίη).ηλος. Ό Στ»νοδός τοΰ Άμανάτς μοναχάς, Ιγινεν ό πρώτος τή; Μονής οίκαστής. Οί Τοΰρκοι τοΰ Τεβρεντζή, πού 5ον- λεν)κιν δλοι στό χτίσιμο, ϊγιναν οί διαφήμισις της. Ό Ινας καλόγ,η- ρος Ιγιναν δι'ιο, οί δύο τρσ οί τίσσαρΐς όκτώ καί κάποτρ σαν τοΰς εϊκοσι. Στό ποτνηγύοι τής Πα·ναγίας ττ>ν Παρα>σκ>ενή τής
1 Λιακαινηοι'ΐίθΐ. ρβοΰϋΐεν δ τάπος.
Ή νερομάν,νη τού παλαιιον χωοαφι-
οϋ, εϋλογημένη άπό την Παναγία,
έγινεν άγίασιμα καΐ ή Ζωοδόχος
Πηγή σι>νεκρντριο.νΐ χιλιάδες Χρι¬
στιανών άπό τό Κελκέτ, τα Χ€ν-
ροίανα, τό ΜρσοχλΛ,διον (Το-
ροΰλ) καί τα ,τερί τα έκααάν χω¬
ρία τής Άργυρουπόλεως. "Εφηβος
πήγα^ είς Τεβοεντξή τ-ήν Παναγί¬
αν. Ήταν ή βρα τής παοακαη;
"Ενας μόνον καλόγηοος, ό Γερά-
σιιιος, ήταν ό ήγοΰμρνος, ό μο,να-
χός, ό νεο>κόρος καί ό φυλακάς.
Άρκετά ζωηνή ήταν άκυμΐ( ,, Χι.
νησίς οτό πανηγΐ'ρ». Μα ητον ,,
περιοχή Ερημη Λλέον απυ Χυισΐιβ.
νούς. Το,ν χειιαόνα ό Γεράσιμογ
στ·χνά εκλειε την Μοντ|ν. "ΚόιοΕ
τα κλειδιά στον Γοϋοκον μονχτά
ρην τοΰ χωρίΛΰ καί πήγα<.Έ «οτήν μετ^νοιάν τον>, στό μονηοτ,^,
τοΰ Χουτουρα, είς τό οποίον άνή.
χσ καί αύτάς όργανικά. Καί ΐψ(ν.
γεν ήσνχος^ διότι οί Τοΰρκοι κά-
τοικοι δεν Ιπανσαν νά ένθυμοΰνται
ότι τύ μονασττκίΐ ήτον καί 5ι·/Λ
τους έκ παραδόσεως «Τετε/.ινΐμ,.
ζίν τεκεσίι τουρ. Μειραμανενήν χ£
μελινί παΛαλαρϋνμοι·;οΰν £/_εμη ^.
τστή-!>. Ή ΙΙαναγία είνω τυ μ0.
ναστήρι των παππονδιυν μας, τα
χέρια των προγόνων μας τής ανοι-
ξαν τα θΐμέλια.
' Καί πράγματι, μεγάλος ήταν 4
σεβασμός των πρός τό ιερόν αύ-
τύ τής ξένης θρηβκεί'ας. Στά .τα-
νηγΰρια τής παΛαιας κοσ+ιοσΐ'ρρο.
ής, οί Τοΰρκοι τοϋ Τιϋρ^Μζή £.
τήρουν τττν τάξιν γιά νά μή χά.
νούν έπειοόδια οί Τοΰρκοι τής ,·[£.
Ρΐ0ΧΠί> πού πήγαιναν ότι; συγχϊ-ν
χρώσεις αύτές γιά νά διασκεδά-
σουν.
"Εφυγε, λοιπόν, ό Γεράσιμον
στήν Χουτουράν και έμενεν ιν.εί
μέ ΐίς έβδομά,δες, μά οί καιτή.
λες τής Παναγίας άναβαν νάθε
Κυριακήν καί ϊ'σβνναν τό 6ρά4ν
Ανελλιπώς, χάρις στούς Τοϋνκους,
είτε έχιύνιζεν, είτε έβουρκάιζεν.
Ή μονή, Ι'τσι παρηκμασμένη
(εΤχε πεθάνει καί ό Γεράσιμον),
επάλίβε χρόνια άνάμεσα σέ ζιυΐ|
καί θάνατο. Ώστόσο εζηοε μέχρι
τό,ν Χα).ασμό. ΙΙςιίν λίγα χρόνια,
δικοί μας, Από τα Χερροίανα και
την Νίβαιναν, πού πήγαν έκδρομή
στάν Πόντο καί άνέβηκαν γιά .τοο
σκΰ,νημα στά χωρία τοχ·ς, πέρασαν
άπό τό Τΐβρεντζή. Αίγες οίκογέ-
νειες έμειναν Από τοΰς παλαίον;.
Αύτοκινητόδρομο; συνδέει τήν δα-
σώδη περιοχήν τοϋ Καραμονστα-
ο;ά μέ τό Έρςερούμ, μεγάλη δέ
έταιρία έχμεταλλενεται τόν δαπι-
κ.άν ,-τλοϋτον. Οί μέτοχοί της, πανι
σχνροι φεαυδάρχαι, καί οί ύλοτο-
μοι δέν αφήκαν λίθον Από ΐό μο¬
ναστήρι. Φοοισμρνοι οί λίγοι ίντο
πιοι, δέν μπόρεσαν νά τοΰς έμ.το-
δίσου,ν. Οί έξ Έλ,λάδο; προσν.ν-
νηταί βρήκαν εί; τόν ιεράν χώρον
τήν μεγάλην πελεκητήν πέτραν χά
Τΐυ άπό την όποιαν 6ρεθηκε κάπο¬
τε τα είκόνισμα τής Παναγίας. Σέ
κάποια γωνία σκεπασμρνη Από χα-
λάσματα, τήν άνεκάλνψαν. Καί »»
τάπληκτοι είδον ΰπολρίμματα ν.ρ
ριών πού πρόοφατα είχαν καή έ-
κρϊ. Οί καλοί Τοΰρκοι τοΰ Τε-
βρεντζή δέν ξέχα<ταν τήν παράδο¬ σιν. 'Εξακολουθοΰν νά τιμοΰν τό ρλληιοχοιστιανικό ίρρό: «ΜεΙρά- μανα τετελεριμιϊίν τεκκεσή τοτίο» ι|ιιθνρίζο»ν τ.αί τής άΛ·άβον«ν κ*ριά! Ή παράδοσις άναφέρε» ότι ό Σαής Άμανβ,τς, άφού τό δνομά τον σάν ίδρντοΰ τής Μονή; ακού¬ σθηκε σ' ολη τήν Ανατολή, ξαφνι κά έγινεν όίφαντος. Σέ μικρή άπό- σταση άπό την Μονή, μρσα στό πνκνό δάσος, εκτισ* μικρή κα/.ύ- 6α, δπον καί Ασκήαενσε. Τό μν- στικό μόνον ό γούμενος τό ήξε· ρε. Κανένας δλλ.ος δέν τόν ειδε ποτέ. Σάν πέθανε, ό γοΰμΐνος ε- σκαι|»ε τάφον, έδιάίΐαισε την άκο λοτιθίαν καί τόν Ιθαψεν επί τό¬ πον. Αύτη ήταν ή τελευταία θέλ- σις τοΰ καλοΰ "ΕλληΛχι καί Χριστια νόν, νά μή ένοχλήση κανένα κ«ί νά μή δώση ευκαιρίαν σέ τιμητι- κες εκδηλώσρις πού τίς άπεστρρ φετο σάν άντίθ'τες πρό; τήν χρι¬ στιανικήν πίστιν, ποΰ δτ·ό βασιν.ές εχει διδασκαλίρς: Τήν Αγάπην καί την τα.τεινοφροσΰ.ην, καί ,πρά πάν των, τήν ταπρ)νοφοο<τύνην. ΕΠ. ΣΩΤΉΡΙΑΔΗΣ ΔΑΝΕΙΟΝ 200 ΕΚ. ΕΙΣ ΤΟ Ε.ΤΛΙ.Ο.Α. Δι" άποφάσρίιις τού ν.τονογοϋ Οικονομικωσ (ΦΚΚ 025 Β') πα- ρρσχεθη ή εγγύησις τοΰ Έλληνι- νον Λτ}μοο'ου πρός τό Ταχνδρομι- κόν Ταμιευτήρ,ον διά τήν χορήγη¬ σιν δανείον 200.000.000 εί; τό Ει¬ δικόν Ταμείον Μο>(μων Όδοστηω
μάτι,ιν Άθηνιο πρός χηι^ματοίιό-
τησιν τοΰ προγράμματός τον χα-
τασκρυής καί ηνντηρήσεω; δι·αιτό-
Ρ«ν έξωραϊστικων καί κυκλοφαοιη-
κών ρηγιι,ν τοΰ λετκινοπεδίου 'Ατ-
τικής.
ΝΕΟΣ ΛΙΕΤΘΤΝΤΗΣ
ΠβΛΗΣΕΏΧ
ΤΗΣ «ΓΚΟΤΝΤΓΗΑΡ»
Νέος Διευθννττ); πωλήσίων έτο
.τοθττήθη είς την βιομηχανίαν έ-
λασιπκών «Γκουντγήαο "Ελλάς Α
ΒΕΕ». ΙΙ^^όκειται πρρί τοϋ κ. Δ.
Α. Ράλλη, ποοϊσταμί(Όν πωλήσε-
ών τής έτοιρία; μέχρι τούδε, ό δ-
ποίο; διαδρχεται τόν κ. Κ. Ιωάν¬
νου, ΑΛ;αλα6όντα την γενικίίν διεύ-
θτινσιν. 'Τπό την ΐνέαν Ίδιόττντά
τον, ό κ. Ράλλης μετέχει τοϋ εκ¬
τελεστικόν συμβουλιον τής Γού«
γήαρ.
ΙΠΣΤΩΣΕΙΣ 20 ΕΚΑΤ.
ΔΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΠΤΤΙΝ
ΤΗΣ ΕΠΑΝΩΜΗΣ
Την διάθεσιν πιστώββοίν 20 έ-
κατομ. δρχ. ενέκρινεν ό ΰπονρΥ°ί
Στ·ν,τονΐ(»μον κ. Μακαρέξος έκ τού
ποοϋπολογισμοϋ δημοσίων έπ*νί)ν-
σριον, διά τήν έκτρλρσνν των ίίΥ*1·
πρριοχής 'Επανωμής θεσβαλονι-
κης. Ή σννολική δαπάνη τοϋ ϊβ-
γου, ή πρώτη φάσι; τον όποίοΐ) θα
πρρ<χτο»θή πρρί τό τρ/^ο; τον Ιίί'-, ρχρι ποοίαοληγισθή ρίς 1()0