195518

ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΣ ΕΒΔΟΜΛΔΙΑΙΛ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΦΗΜΕΡΙΣ. ΦΙΛΟΛΟΠΚΗ, ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΑΙ ΤβΝ
ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΟΝ ΣΥΗΦΕΡΟΝΤ9Ν
Κυριακή 22 Φεβ) ρίου 1970 ΤΙΜΗ ΦΥΛΛΟΥ ΔΡΑΧ. 1.50 Ι
Ι "Ετος 43ον, άριιθ. φύλ. 8036
Δ«υτ)υντής-Ιδιοκτήτας: Σ&ΚΡΑΤΕΣ ΧΑΡ.
ΓροοεΑχ: Όδός Νίκης 25 — Αθηναι — Τηλ. 229.708
ΙΙΜ··ΜΗΜ·«ΜΜΙ
Ι.Μ·ΜΙΜ..·.Μ«·ΜΜ.ΜΜΙ
Ι··*Μ··Μ.«Ι·Ι
'Επ" εν
εΰκαιρία τού Τριωδίου
ΤΑΠΕΙΝΩΣΗ ΚΑΙ ΑΝΥΨΩΣΙΣ
Ή ταπεινοφροσννη άνατελύζει ά
πό τάς πηγάς τής Χριστιανικήν .-τί
στεως καί είναι κατ' εξοχήν άριτή
χβκττιανική. ΙΙερί αυτής οΰδαμοϋ
άλλοΰ γίνεται λόγος, ευρίσκεται μό
νόν είς την διδασκαλίαν τής Άγίας
Γραφής, τής οποίας αποτελεί τό θε
μι-λιώδες θέμα..
ΈΛομένως, μόνον έν τφ φωτί
τού Λόγον τοΰ θεοΰ δυνάμε-θα νά
χοτανοήοωμεν την δύναμιν καί το
5ψος τής ταπεινοψροσύνης. Είναι
δύναμις ή ταπεινοφροσΰνη, διότι μό
νόν δι' αυτής άποβπάται ό ανθρω-
.ιος άπο την έγωκΐτικην άπομόνω-
<η καί εχει μεγαλείον (όσον καί όν μας τραίνεται τουτο παράόοξον •χαί άντιφατικον), διότι μόνον αυτή χαθιστά πραγματικότητα την τέλει οττ)τα τής ψνχής. Ή ταπεινοφροσννη ώς νίκη κατά τού έγωικεντρκΓμοΰ αποτελεί τό 6ά θβον τής άγιότητος καΐ είναι τό άν. τίδοτον κατά τής άπκπίας, τού μί- οους, τοΰ φθόνον, τής φιληδονίας, χερδομανίας, ματαιοδοξίας καΐ ο- λων τών συναφών ςρθοροποιών δυ ναμεων τής ψνχης, αί οποίαι πα- ραμορφώνονν* την ανθρωπίνην συν¬ είδησιν. Ή ταπεινΌφροσννη ήτο άγνωστος είς τόν αρχαίον κόσμον ή μάλλον εθεωρείτο άξίια περκρρονήσεως, δέ δομένου δτι ήτο άρνησις τής μεγα- λοφοοβύνης, ή όποία εθεωρείτο ϋ- ψηλή άρετή. Μονον ό Χριστιανισμός άνήγα- γεν αυτήν είς υψηλήν περιωαήν. μέ την διδασκαλίαν καί τό παράβει- γιια τοϋ πράου καί ταπεινόν την την καρδίαν Ίησοΰ Χριστοΰ. Εάν ό Χρκττιανισμός είναι λύ¬ τρωσις καΐ σωτηρία, αυτή παρέχε- τοι μόνον υπό τόν δρον νά είναι κα¬ νείς ταπεινός. •Ολόκληρον τό σΐΜο&όμημα τής χοκπιανικής πίστεως βρίσκεται ε¬ πί τής ταπεινοφροβννης. Ό ταπει¬ νός κατέχει την άναφαίρετον ευτυ¬ χίαν περΐ τής οποίας μάς ομιλεί ό ΧρΜΠΟς είς τόν πρώτον μακαοι- αμόν τού: «Μακάριοι οί πτωχοΐ τφ .τνεύματι». Άλλά διατί ή Άγία Γράφη δίδει τόσην σημασίαν είς 'Τπάρχει άνάγκη νά είναι κανείς ταπίΐνός καί είς τί αποβλέπει ή ά¬ σκησις τής άρετής τής ταπεινοςρρο συνης; Μήπως αυτή άντίκειται είς τούς νάμους τής ζο>ής καΐ καταδι-
ζάζει τάν άνθρωπον είς άπραξ,ίαν
καΐ μαραοίμόν; Άλλά πρΐν άπαντή
σωμεν είς τα έρωτήματα αύτά, εί¬
ναι άνάγκη νά διακοιβώ<το>μεν την
έννοιαν τής ταπεινοφροοτύνης.
Ή ταπεινοφροσύνη έν τή ούσίο;
της είναι άνάβασις τής ψνχής άπό
τόν έγωκεντρισίμόν είς την σφαίραν
τής άγάπης καί ή άγάπη αυτή εί¬
ναι ό θεός.
Ή ταπείνωσις εΤναι ή βαθυτέ-
ρα οΰσία τού χριστιανισμοΰ και
όπως ή άγάπη είναι μία δψις, ή
το—είνωσις είναι ή έτερα δψις
τού νομίσματος.
Άλλά μέ την αγάπην πρός τόν
θεόν συνδεεται αναποσπάστως
χαί ή άγάπη πρός τα χτίσματα, Ι
διαιτέρως πρός τόν ανθρωπτον καΐ
μάλιστα τόν πτωχόν καί άοβενή.
Τό ηθικόν μεγαλείον πηγάζει ά-
πό την ταπείνωσιν, τής οποίας
εσχάτη βαθμίς είναι ή θυσία, δη¬
λαδή ή άρνησις καί αυτής της ζω-
ής καί τοθ έγώ πρός χάριν εκείνον
τού άγαπά. Διά τής ταπεινώσε¬
ως καί άγάπης λαμβάνομεν συνιί
δησιν τής άληβινης μας φύσεως,
ιτρογματοποιονμεν τόν αληθή μας
προορισμόν καί οντω καί ό πλέον
ταπεινός ύψώνεται πρός τόν αιώ¬
νιον θεόν Ό ταπεινός νποτασσό
μενος έκονσίως είς τό θείον θέλη-
μα δέν είναι πλέον μ όνος είς τόν
άγώνα κατά τών παθών καΐ τών
αδυναμίαν τής φύσεως τού, άλλά
*ιά τής συνεργείας τής θείας χά-
'Υττό κ. Ε. ΛΙΒΕΡΙΑΔΟΥ
ριτος καταδαμάζει τό κατώτερον
έγώ τού, σνμττάσχει καί συγχαί-
ρει μετά των άοελφών τού καί αγ
καλιάζει μέ τρυψερότητα δλα τα
δντα. Εϊμεθα μσζί μέ τόν Χρι-
στόν, οτσν εϊμεθα τοπτεινοί καί ε
χομεν όγάττην ανει* δρ«ν. Τότε κα
τα τό άνθρωπίνως δυνατόν όμοιό
ζομεν μέ τόν Χριστόν. Ή ταπεινο
Φνθσύνη δέν είναι μόνον εκδήλωσις
τής αγά—ής, αλλά και ή 6«6αίω-
σις τής ελευθερίας της άνθρ«—ί-
νης προσωπικότητος, δεδομίνου
ιδτι ού&είς μέ έξαναγικάζει να εΐ-
μαι ταπεινός καί έπομένως ή έ-
σίοτερική μου ελευθερία άποοίΐκνύ-
εται «αί ότπό τό γεγονός αύτό καί
αποτελεί ενδόμυχον νίκην κατά τού
έαυτοΰ μόν ή ταπεινοφροσύνη.
Άντίθεσιν πρός την χριστιανι¬
κήν ταπεινότητα παρουσιάζονν οί
ανβρωποι πού άχολουθοθντες τόν
πλανερόν δρόμον εχοιτν ώς αντι¬
κείμενον τής άγάπης των καί των
έπιδιώξεων μόνον τα έγκόσμια ά-
γαθα καΐ διά την κατοχήν των ο¬
ποίων έηταίρονται. Οί ανβρωποι
αύτοι παραγνωρίζουν την 6αθυτέ
ραν θυσίαν τής φύσεως των μετα
τοπίζοντες τό κέντρον τής ζωής
των από τόν θεόν καΐ την αίωνιό-
τητα είς τό έγώ των. Είς την έγω-
κεντρικήν αύτην κατάστασιν οί
ανθρωποι στηρίζονται είς τα μά
ταια καϊ φευγαλέα άγαθα τού κό
σμου, είς τόν πλοθτον, την εξου¬
σίαν, την σοφίαν, την εύφυΐαν, τό
σωματκκόν κάλλος καΐ τάς ήδονάς,
ώσάν 'έν Εκαστον αυτών ή οΊλα ο¬
μού εΤναι τα μέγιστα καΐ μονιμό-
τερα των · αγαθών καί ή μοναδική
πηγή τής εύτυχίας. Ή έγωκεντρι-
κή αύτη αντίληψις είναι συνεπεία
τής προπαταρικής άμαρτίας καί
συνεπώς διεστραμμένην διότι τα
όγαβά τού κόσμου δχι μόνον δέν
προσπορίζουν ανάπαυσιν καί χα¬
ράν, άλλ' ή μονομερής καΐ απο-
κλειστική έπιδίωξίς των έμττοδί-
ζει την πραγματοποίησιν τού προ
αρκτμοθ διά τόν οποίον έδημιουρ-
γθη ό ανθρωπος, νά γίνη, δηλαδη,
τέλειος καί εύτυχής έν τώ θίώ. Ή
ύπερηφάνεια καΐ επαρσις τού άν¬
θρωπον, ίχουν τάς ρίζας των, 8-
πως όίλλωστε τό μέγιστον μέρος
τού ήθικοθ κακοθ, είς την διάσπα
σιν τής ένότητος τοΐ θείου καΐ άν
θρωπίνου θεληματος. Ή έγκατά-
λειφις τού θείου θελήματος είναι
συνεπεία τής ελλείψεως ταπεινο-
φροσόνης. Διότι ενόμισεν ό αν-
θοωττος δίδων πίστιν είς την εί-
σήγησιν τού Διάβολον, ότι θά ά-
πέκτα μεγαλυτέραν ευτυχίαν καΐ
δύναμιν καΐ δόξαν άπό έκείνας
ποΰ εΐχε διτηρών, τόν δεσμόν τού
μετά τοΰ θεοΰ, εάν ήρπαξε ότι τού
απηγορεύθη νά λάβη καΐ τοιουτο
τρόπως εχασε καί έκεΐνο ποίι εΤ-
χε, την πραγματικήν ευτυχίαν τού
πλησίον τού ©εοΰ. Διά τόν λόγον
αυτόν ακριβώς ή ταπ£ΐν>οφροσύνη
είναι τό άντίδοτον κατά τής ά-
λαζονείας, τό φάρμακον τής ψνχι-
«ής αυτού άσθενβίας καΐ ή συνβη-
κη τής έίπιστροφης πλησίον τού
ΘιοΟ. Είναι λοιπόν άναγκαία ή
ταπεινοφροσύνη καί σκοπός τή,ς
οκτκήο-εώς της ή έπανάκτησις τής
αβωότητος καΐ τής παραδεισια-
κής ζωης, ή όποία περικλείει είς
τα βάθη της τόν Θεόν.
Άλλά τό σφάλμα τού άνθρώττου
νά ΰπερτιμήση τάς δυνάμεις τού
καΐ να ζητήιση ευτυχίαν καΐ δόξαν
μϊγαλυτέρας ΐ,κείνων πού είχε πά
ρά τώ Θεώ, δέν εΤναι σφάλμα πού
Εγινεν έφ' άπαξ είς τόν κήπον τής
Έδί,μ, είναι κάτι πού διαρκώς έ-
παναλαμβάνπαι είς την ζωήν την
ατομικήν καΐ την ιστορικήν τοΰ
άνθιώπου.
(Συνεχίζεται)
ΙΣΤ0Ρ1ΚΗ ΠΡΑΓΜΑΤΕΙΑ
Η ΓΡΑΙΚΙΚΗ ΑΥΤΘΚΡΚΤΟΡΙΑ
Τβδ «τννβργάτουμας *. ΑΠΟΛΛΟΝΟΣ ΛΕΟΝΤΑΡΓΓΟΤ
Πολνσνξήτητον
θέμα τής έποχής
ΑΙ ΣΧΕΣΕΙ! ΜΕΤΑΞΥ ΤΩΝ ΑΥΟ ΦΪΛΟΝ
Σειοό. άρθρων τού συνεργάτου μας κ. ΔΗΜ. Ι. ΜΑΓΚΡΙΩΤΗ
Λ0£
Έξ άλλον, £τν μία γυναίχα πθ-
Ρβητονήται καί μάλιστα, έντρέπβ-
τσ'. γιά 5,τι έχει κι' έπιδιώχει
νά όμοιάση στόν ανδρα, ώς τούτο
""μβαίνει στί|ν έπσχή μας, μέ τίς
ανόητες μιμητικϊς ·π-ρο<ητάθειες μερικήν «μοντέρνυν» γυναικών, ■"ού θέλουν νά μιμούνται τόν αν- &?β ο-τό ντύσιμό τού καί στό φέρ °"ιμό τού έν γένει, τούτο σημαί **' δτι αυτή ή γνναίκα, παρ' 8τι ν°μίζίι δτι είναι πολΰ £ξι—νη «αι ΐΓοοοδιιτμίνη, έν τούτοις άπαρνεΐ- Τ0' δ,τι καλύτερο καΐ εύγενικώτε Ρ° ϊχιι μέσα της περιφρονβΐ τον Μϊγάλο της προορισμο που τής εΧί· τάξει ό Πάνσοψος Δημιουρ- ημΙνιι, με αλλα Αογια. δτι '"ρίο«—αι ή γνναί«α αυτή, πολύ »"»κρνβ ό—ό την άλήβεια καΐ τΐ»ν ^Π της αποστόλη. Τό σνμπέρασμά μος είναι &τι 0 κ«βε άνδρας καί ή κάθί γυναί- χο, σύμφωνα με την «ηκτι τ«ν ό "ββένας, ^ναι οί ΰπηρέται των ° σχεδίων τού θεού. Καΐ μ' πρός Αυτόν, θά πρέ πει να έπιδιώκουν νά ευρίσκων¬ ται πάνιοτε «Ί ένέργειές των μέ- ' σα στά πάνσοορα σχέδιά Τού. (3. ΑΙ ΑΝΤΙ0ΕΣΕΙΣ Ι ΤΟΥ ΧΑΡΑΚΤΗΡΟΣ 'Εκτός άπό την διαφοράν τού φύλου (σέξ), ύπάρχουν διαφορές καί άντιθέσεις καΐ ώς πΐρος τόν χσ ρακτήρα μεταξΰ των δύο φύλων. Κατά τούς ψυχολόγους (Γιούγΐ') ό αν&ρας προβάλλει συννήβως τα χαρακτηριστικά τής μητίρας τοΐ/ ένώ ή γυναίκα, τ' άνδρικά χοιρσ- κτηριστικά τής «ρύσεως τού πα· τέρα της, ποΰ ευρίσκονται είς τ6 Οττοσυνείδητό της. Αυταί δέ αί άντίθιτες μ«τα6ο- λίς έλκύονται άμοχ6α'(α%. 4 ΑΙ ΑΣΧΟΛΙΕΣ ΤΟΥ ΑΝΔΡΟΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΓΥΝΑΙΚΟΣ Καί αύτές είναι, ώς επί τό πλεί¬ στον, πολύ διαφοριτικ«ς. Ό κα- θένας των εΐνα' συνήθως ώς πρός τό ζήτι»μα αύτό, στό στοιχείον τού. Ύπάρχουν 6€βαί»ς κι' έξαιρέ σεις τού κανόνος, Ιδία στήν έίΐτο χή μας. Λόγω τή.ς έκδιομηχανίσε- ος/ τής άστνφιλίας, των πολλα- Συνέχβιβ «Ις την 6ην σβλίβα) 1'υνέχεια έκ προηγουμένου Ό Φερδινάνδος κι' ή Ίσοοβέλ- λα είχον μιά μοναχοπαίδα, την Ίωάννα, καΐ την πάντρεψαν μέ τόν Άψδο^ργο μαΐργΐκράβο των Κάτω Χωρών, Φίλιππο τόν Ώ- ραΐο, γυιό τοΰ γερμανοϋ αύτοκρά τορος λΛαξιμιλιανοΰ Β'. Ό Φίλι~ πος βασίλευσε μετά τόν θάνατο τής πεθερας τού στή Καστίλλη, άλλά πέβανε μέσ' στά νιόπα τού, είκοσιοχτώ χρόνων, κι' ή Ίωάννα πού τόν άγαποΰσε τταράφορα τρελλάθηικε. "Αφησαν δυο γυιούς, τόν κόμητα Κάρολο τής Γάνδης καί τόν Φερδινάνδο τής Αυστρίας. Ό Κάρολος τής Γάνδης, ό πε- ρίφημος κατόπιν Κάρολος Κουΐν τος, κληρονόμηοτ άττό τοΰς παπ τγοΰδες τού τή μισή Εύρώπη καΐ την Άμερική. Ό πό—ποΰς τού, ά πό μητέρα, Φβρδινάνδος, τοΰ αφη σε τό 6ασίλειο τής Ίσπανίας πού άιπαρτίσβηικε ά—ό την 'Αρα γωνία καί τή Καστ ίλλη, τό βασί λειο των Νέων Ίνδιών, άποτελού μενο άπό τα άμερικανικά έδάφη, τα βασίλεια τής Νΐαπόλΐως καΐ τής Σικελίας καΐ τα επι τού βυ¬ ζαντινοί θρόνου δικαιώματα. Δια δέχτηκε καΐ τόν άπό πατέρα, παπ ποΰ τού Μαξιμιλιανό στήν Άγία Ρωιμαικη Γΐρμανική Αΰτοκρατο- 'οία. Άπί.κτησε ίνα τειράστιο κρά τος, μεγαλύτερο άπο τοΰ Κάρλο μ αγ νού κι' όπως λέ,γανε χαρακτη ριστικά «Ό "Ηλιος ψώτιζε σ' δ λο τό είκοσιτχτράωρο χώρες τού». 'Ύστερα άπά μιά πολυτάραχη *ν δοξη βασιλεία τριανταέξη χΐρόνων, ύ-οχριώθηικ£ στά 1552 άπό μιά έπανάσταση των Διαμαρτυρομέ- νων, υπό τόν 'Εχλέκτορα Μαυρί- κιο τής Σαξωνίας, νά επιτρέψη πλήρη θρησκευτική ελευθερία στό λουβτνρανισμό καί παιραχώρησε τό γερμανι<κό αύτοκρατορικό στέμμα στόν άδελφό τού Φερδινάνδο. Πά ραιτήτ)ηκε κατόπιν κι' άπό τ' ίίλ λα τού βασίλεια υπέρ τού γυιοϋ τού Φιλίππου κόμητος τής Βονρ- γουνδίας καί κλείστηκε στό μονα στηρι τής 'Ρ^τρεμαδούρας Ό γιός τού Φίλιππος Β' δεν ΰξβρε τί είχε. Κάμης τής Βουργουνδίας καΐ μαργκράβος των Κάτω Χω¬ ρών άπό τόν παπποϋ τού Φίλιππο Α', βασιλεύς τής Ίσπανίας, των Νέων Ί/διών, τής Νεαπόλεως, τής Σικελίας καΐ δούξ τοΰ Μιλό νού άπό τόν πατέρα τού Κάρολο Κουίντο, βασιλεύς τής Πορτογα- λίας άπό την μητερα τον Ίσα- βέλλα, διβκδικούσε, μέ τή διαθή- κη τού Ανδρέα Παλαιολόγον, καΐ τό αύτοκρατορικό στέμμα τής Ρω μανίας. 'Ετεροθαλής άδελψός τοΰ Φι¬ λίππου Β', έξώγαμος γνιός τού Καρόλον Κουΐντου άπό την Βαυα ρή εννοονμένη τού Βαρβάρα Μ—λόμπβργκ, ή"ταν ό Ντόν Χον- ' άν ντ' Άούστρια, αντός ό όνομα- στός στά έλληνικά χρονικά Ιωάν νης ό Ανστριακός. Ό πατέ(ρας τον τόν προώριζε γιά κληρικό, μέ τή φιλοδοξία νά τόν άναδείξη πάπα, καί τόν εκλεισε άπό μικρό στό μοναστηριακό παν&πιστημιο τής Άλκάλα. Εΰφνέστατος καΐ φιλομαβής εκανε λαμπρές σπον- δές, άλλά γενναϊος, τολμη,ρός καΐ άτίθασος, άρνήθηκε νά χειροτονη ΓΝΩΜΑΙ ΙΥΝΔΡΟΜΗΤΩΝ Φίλτατε κ. διευθυνταί, Χαίριετε. Μέ τό γράμμα μου αύτό σας γνω- οίζω δτι άποοτέλλω διά ταχυδρο- μικής έπιταγής την σιτνδρομήν τοϋ παρελθόντος Ιτους είς τόν αγαπη¬ τόν «Προσφυγικόν Κόσμον». Τό περιεχόμενον τής εφημερίδος σας είναι, πραγματικά Θησαυρός ά νεκτίμητος, διότι άσχολείται μέ δ- λη την ζωή, τα μαρτύρια, την λαο- γραφίαν καί τα συμφΐροντα τής προβφυγιάς καί δι' αΰτό σας σνγ- χαίοο> είλκρνώς.
"Αν καί δέν κατέχω πολλά γράμ
ματα, γά νά τα 6γάλω πέρα, έν
τούτοις την παρακολουθή μέ μεγά-
λη προσοχή.
Εάν σάς είναι ε&κολο, διαδιβά-
ζετε τούς χαιρετισμούς μου στόν φί
λον μου κ. Δημ. ΛοΓζο-ν, δικηγό¬
ρον.
Μέ έξαιρβτικήν εκτίμησιν
ΑΓΓΤΡΙΟΣ ΚΟΤΤΣΩΝΗΣ
Άπό την Καλλίπολιν
'Εν Άρα6ησσφ ττί 11.2.1970
θή κι' έ—έμεινε ν" ακολουθήση τό
στρατι«τικό στάδιο. Ό Φίλιππος
Β', δεκαοχτώ χιρόνια μεγαλύτε-
ρός τού, τού στάθηικε μάλλον σάν
πατέρας παρά σάν αδελφάς. Τόν
αναγνωρίση επισήμως γνησιο γέ
νο τής δυναστείας των Άψβονρ-
γων, τόν έγκατέστησε σέ Ιδιαίτι
ρο πριγκιπικό άνάκτορο στό Βαλ
λαντολΐδ κι' έγκαρδιωμένος άπό
τή στρατηγική τού ίδιοφυΐα, τόν
άνέδειξε στά 1568 στρβτηγό και
ναύαρχο, ίνώ ήταν δέν ήταν εΐκο-
σιτριών χρόνων.
Ό ντόν Χουαν έγκαινίαοχ την
καταπληκτική σταδιοδρομία τού,
την ιδία έκείνη χρονιά, μέ την κα
τατρόπωση τού στόλου των Ββρ-
βέιρων πειρατών. Τόν έπόμενο χρό
νο κατέστειλε την έπανάσταση
των Μανριτανών τής Γρανάδας.
Όμως, παρά τίς πολύτιμες αύ
τές γιά τόν Φίλιππτο νίκες τού,
κατάφερε νά τόν άττογοητενση μί
τή ατκανδαλώδη ίδιωτική τού ζωή,
την άκράτειά τού, τή φιληδονία
τον, τίς σπατάλες τον καΐ πρό
πάντων μέ την αμΐτρη φιλοδοξία
τού. Ό πριγκιπιΐτός τίτλος δέν
τοθ άρκοΰσε, ήθελε βασιλικό στέμ
μα. Πίεζε τόν Φίλιππο νά τού πά
ραχωιρηστ) ίνα άπό τα βασίλιιά
τού, είχε τάσα καΐ τόσα, τί θά
τού στοί.χιζε νά τοΰ έκχιωρ>ϊση
καΐ έ'να καί δνό! Ό Φίλιππος άρ
νιότανε κατηγορηματικά. Τα 6α
σίλεια πΐριέιρχονται στούς ήγχμό
νες <ίέλίω Θεώ», οί έστεμμένοι είναι έντολοδόχοι τής Θείας Προ νοίας καΐ δέν εχονν δικαίωμα ν' άπαιρνιούνται τή θεϊκή έντολή. Έ πιμένανε άννποχώρητα κι' ο) δυό καί οί σχέσεις τονς πηγαιναν άπό τ ό κακό στό χειρότερο. Άρχές Σεπτεμβρίου 1570 οί Τούρκοι κυρίενσαν τή Κύττρο. Ό τοΐΛρκικός στόλος, ό μεγαλύτερος τής έποχής έυαίνης, ανέλαβε έττι- θετική διράση κατά των 'Ενετών άπό τα Κύθηρα καΐ τή Κριγτη μέ χρι των παραλίων τής Δαλματί- αί- μ' έξόφ&χλμο πρόγραμμα νά πλεΰχτη κατόπιν κατά τής ΛΛάλτας καί τής Σικελίας. Οί ναυτικϊ^ χριστιανικές Δυνάμεις τής Δντι κης Μεσόγειον άνησυχήσαν τρομε ρά καί μέ πρωτοβονλία τοΰ πά πά Πίον Ε' σννωμολογήθηκε ό «Ίερός Σνναοττΐσμός» μεταξύ Ί σπανίας. Ενετίας καί Γένουας, μέ &μεσο άντικειμενικό σκσιτό τή καταστροφή τού Όθωμανικού στό λου. Ό Πάπας έπηρεασμενος άπό τή φήμη τής στρατη,γικής ίδιο- φυΓας τού ντόν Χουαν «αί τίς σνντριπτικές κατά θάλασσαν καΐ κατά ξηράν νίκες τού εναντίον των «άπίστων» Βερβερων καί Μαν ριτανών, υπέδειξε νά τοΰ ανατε¬ θή ή άνωτάτη ηγεσία τοΰ σνμμα- χικοΰ στόλον. Ή παπική ϋπόδει- ξη έ'γινε δεχτή άπό τούς συμμά- χους. Ό ντόν Χουάν, δμως, κα- θώς φαίνεται τουλάχιστον άητό Σννέχ«ια βΐς την 6ην σελίοα) Επιστολαι ΠΕΡΙ ΕΝ ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΑ Κύριε διευθυντά, Τής χριστιανικής θρησκείας κρη πίς καί θεμέλιον ή έκ παο&ένου γεν νηοτς καί ή έχ νεχρών Ανάστασις τού Κνρίου. "Αρνησις ή άμφιΰολία άνήκει είς άπιστον ή άλλάθρησικον. Παράδοξον, δτι ό «Προσφνγικός Κόσμος» επέτρεψε την προβολήν έ ξοργιστικοΰ σημειώματος «περαστι κου» τινος (φνλλον 2032, τό οποί¬ ον, άπουσιάζων, προσφάτως ανέ¬ γνωσα) μν·κτηρίξοντος ώς άκατανό ητον τόν άνυπέρδλητον ΰμνον τοΰ 'Τψιπετοΰς Πινδάρου τής έακληοΐΛ στικής μας ποιήσεως «Ή Παρθέ- νος σήμερον...» και συνκττώντος την Λιόρθωσιν τούτου καΐ δή «άπο- σκορακισμόν» τής λέξεως ή Παρ- θένος, άφοΰ, μάλιστα, ώς γράΐφει, είς θαυμασία άγγλικά σχολεία δυδά σχονται τα μικρά παιΛιά (άκουσον, &κουσον) «κατά τί διαφέρει τό δρ- ρεν άπό τό θήλυ»! Γραικυλισμοί καί άντιχριστια'νι- κά κηρύγματα δέν επρεπε νά όημο- σιεύωνται άπό των στηλων σας. "Ας μείνη άγνή ή γή των πατέρων μας καί δς λείψη άπό τα παιδία μας ή σοφία τού 6ορ6όρου. Μετά τΝμής Άθ. ΓΙΑΝΑΚΟΤΛΗΣ Γ. Σταύρον 8 1ΙΑΥΛ0Υ ΦΛΩΡΟΤ Τα 6ι6λια καί οί ανθρωποι ΚΡΙΤΙΚΕΧ "Αρης Χατζΐ'δακης, Χάνδακος 37— Ηράκλειον Κρήτης, «Άπό τό | Φάδελε στό Τολέδο», έξώ<ρυλλο μέ την είκόνα τού «Γκρέκο», έκ- δόσεις «Άνταίος» 1969, σελίδες 63 (73), «θεατρ<κή Άνασννθε- ση των βιογραφικών στοιχείίον» Ό χαρακτηρισμιός αύτός τοϋ Εο γου «θεατρική Άνασύνθεση κλπ», ' δείχνει την πράθεβη τοϋ συγγρα- Ι ΣΕΛΙΔΒΕ φέα ποΰ άπέβλεψε κυρίως στό νά άναπαοαστήβει περιβσότερο γιά τό ίαυτό τού, θά Ελεγα, άπό έσώτερη άνάγκη, τίς φάσεις τοΰ φαινομέ νού θεοτοκόπουλος. Διαιρε'μένο σι. Λχτω εΐκόνες, πού περιέχονται οί τρείς πράξεις, τό δράμα πιάνει μο νο 63 σελίδες καί είναι κατάλληλο γιά τή σκηνή, δπου θά συγκρατου- σε το ένδιαφέ<>ον καΐ θά συγκινου-
σε τόν θεατή. Είναι εργο ά¬
ΠορβΙα διά των Ιδεων
ΠΥΘΑΓΟΡΑΣ
Τού βυνεργ*τ·υ μας κ. ΑΓΓΒΛΟΤ Β. ΜΩΡΑ>ΙΤΙΔΟΤ
(Συνέχεια έκ τοΰ προηγουμένου) φβανε είς την Πνευματικίήν Κοσμο
Τα τέσσαρα στοιχεΐα: Γή, 0-
δωρ, άήρ, πΰρ, πού άποτελονν
τούς άστέρας καί δλα τα οντα
άντιπροσωπεύονν τάς τέσσαρας
διαδοχικάς καταστάσεις τής "Υ
λης.
Ή πρώτη κατάστασις ή πλέον
πνχνή (στερεά κατάστασις) εί¬
ναι ή πλέον άτίθασος είς τό
πνεΰμα, άντιπροσωπεύει την Γήν.
Ή δευτέρα κατάστασις ή υ-
γρά, άντιπροσωπίύει τό "Υδωρ.
Ή τρίτη κατάστασις ή άεριώ-
δης, άντιττροσωπιεύει τόν Άέρα.
Ή τετάρτη κατάστασις, άστάθ
μΐτος, ή πλέον λεπτη, εχει συγ
γενή διάθεσιν πρός τό πνβΰμα,
άντιπροσωπεύει τό Πΰρ.
Ή πέμπτη κατάστασις άντι-
προσυπτεύει μίαν μορφήν τόσον
λεπτήν καί ζωντανην, δέν είναι
πλέον σννεχής καϊ δύναται νά
διεισδύση είς κάθΐ τί μέσα είς
τό Σύμπαν είναι τα άρχέγονον
κοσμικόν Ρευστόν, τό Άστρικόν
Φός, ή ψυχή τοΰ Κόσμου, ό Αί-
βήρ.
Λ
Ή κοσμογονία τού Όρατοΰ
κόσμον ελεγε ό Πυβαγόρας μάς ώ
δήγησε είς την ιστορίαν τής
Γής, καί αυτή είς τό Μυστήριον
τής ανθρωπίνης ψνχής.
Μέσα είς τό άγνωστον 6άθος
Τηζ( ή Θεία ψυχή παρατηρεΐ 8-
λους τοΰς κόσμους καΐ όλας τάς
ΰπάρξεις:
Τό παρελθόν, τό παρόν, τό μέλ
λον, πού φβάνει είς την Αίωνιό-
τητα.
«Γνώθι σ' αυτόν
καί βά γνωρίσης
τό Σύμτταν των θεώ ν».
Ιδού τό μνστικόν των μεμνημέ
νων σοφών.
Διά νά διεισδύσωμεν δμως είς
τόν αττειρον χώρον τού αόρατον
Σνμπαντος, πρεπει νά όπλισθώ-
μεν μέ την δάδα τής Νοήσεως,
τής 'Επιστήμης, των άρχών και
των ίερών αριθμών καί νά ξνπνί-
σωμεν μέσα μας την άμεσον ζωην
τής έξαγνισμένης ψνχής.
Διά τής διδασκαλίας τής Φυσι
ό Πνθαγόρας Ι
γονιαν.
Μετά την εξέλιξιν τής Γής, ά-
νέπτνσσε την εξέλιξιν της «νχής
διά μέσον των Κόσμ»ν.
ΕΤναι ή γνωστή διδασκαλία
τής μεταναστεύσεως ή μετενσαρ-
κώσεως των ψνχών (ήτις καΐ πβ-
ριλαμβάνεται είς τόν Τίμαιον
τού Πλάτωνος):
Τί εΤναι ή ανθρωπίνη ψυχή;
"Ενα ψύχονλο τής μεγάλης φυ
χής τού Κόσμον
Μία σττίθα τού θείον Πνεύμα-
τος.
Μία άθώνατος Μονάς.
"Αν δμως τό πιθανόν της μέιλ
λον άνοίγβι την άβνθομ<ΐτρητον λαμπρότΓΐτα της θείκής συνειδή¬ σεως, ή μνστηΐριακή της έκκόλα ψις, φθάνει είς τάς πηγάς τής όρ- γανικής ϋλης. Διά νά ξαναγίνη αύτό πού εί¬ ναι είς την σύγχρονον άνθρωίΤΓΟτη- τα έχρειάσθη νά περάση άπό δ¬ λα τα βασίλεια τής φύσεως, άπό ο*λην την κλίμακα των Κντων, α¬ ναπτυσσομένη βαθμιαΐα μέ μίαν σειράν αναριθμήτων ΐτττάρξεων. Τό ψυχικόν καΐ πνευματικόν στοιχείον ι—άρχει λοιπόν είς δλα τα βασίλεια των όρυκτών, των φυ των, των ζώων καΐ τείνει πρός την σννειδητήν μονάδα, κατά την άργήν αυτήν έπεξεργ«σίαν. "Οσον άνερχόμεθα την σειράν των οργανισμόν τόσον περισσότε ρον ή μονάς άνο—τνσσίΐ τα λαν- βάνοντα στοιχβία ποΰ ευρίσκον¬ ται μίσα της. Συμφώνως πρός τάς εσωτερι¬ κάς παραδοσεις των Ίνδιών καΐ τής Αίγυπτον, τα ατομα που ά· παρτίζουν την σύγχρονον άνθρω- πότητα, πρέπτει νά ήρχισαν την ανθρωπίνην ύπαρξιν τ»ν, είς αλ- λους πλανήτας, δπου ή ϋλη είναι πολύ άραιστέρα άπό την Ιδικήν μας. Τό σώμα τοΰ άνθρωπον ήτο τό τε σχεδόν άτμώδες, αί ένσαρκώ- σεις τού έλαφραΐ καί ίΰκολοι, δέν εσκέπτοντο δέν διελογίζοντο έπλανώντο κατά τούς Όρφικονς είς τόν Ουρανόν τού Κρόνον. ΣΥΝΕΧΙΓΕΤΑΙ ΚΑΝΩΝ ΤΟΤΕΤΑΓΓΕΛΙΣΜΟΤ ΤΉΣ ΘΕΟΤΟΚΟΤ, ΠΟΙΗΜΑ I- ΩΑΝΝΟΤ ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΤ Ο ΕΥΑΓΓΕΑΙΙΜΟΠΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ ΤΠΟ ΣΤΕΦ> ΕΜΜ. ΠΑΠΑΛΟΙΤ ΟΤΛΟΤ, ΚΑΘΗΓΚΤΟΤ ΦΙΛΟ-
ΛΟΓΟΤ
Α'
Ενφρόσννον μήννμα, εΰφρόοννον
άγαλλίαοιν, πνευματικόν ένθονσια-
σμον καταλαμθάνει κάθε Όρθάδο-
ξον ψυχήν, ό Εναγγελισμός τής
Θεοτόκου. Τα μηνι'νιιατά τού δέν εί
ναι μηνύματα ήδονής, προσκαίρου
δόξης καί ματαίου ύλικοϋ πλούτον,
άλλά είναι μηνύματα, τα όποία φέ-
ρουν είς την Γήν, είς τούς άνθρώ-
πους της ούράνια εύαγγέλια χαράς
διά την σύλληψιν τοΰ θείου Λόγου,
διά την άνάπλαοιν δλον τού Κό¬
σμου καί δια την αιώνιον σωτηρί¬
αν τοϋ ανθρωπίνου γένους. Οί Χρι
στιανοΐ πρέπει νά λά6ωμεν πολλα-
πλάσκίν χαράν. Πρέπε1 νά/ σκιρτή-
ση τό πνεΰμα μας, διότι ή άνεκλά-
λητος χαρά, την οποίαν έλαβεν ή
Παρθένος Μαρία, είναι καί ίδυκή
μας χ<ιρά. Χαριέστατος κατέρχιεται έκ τοϋ Ούρα>οϋ ό Άρχάγγελος Γα6οιήλ,
ί<ττα-ιαι πρό τής έχλεκτής Κόρης καΐ μ'τ' άκρας ενσΓ6είας τής λέ¬ γει το «Χαίρε «εχαριτωμένη». Δύο Προφήται, ό Δα6ίδ καί ό Ίίσαίας, προεϊπον τό Οαϋμα τού¬ το: Καί ό μέν ψάλλων Ιλεγε «Εν αγγελίζεσθε ημέραν έξ ημέρας τό σωτήριον τοΰ θεοϋ ημών», ό δέ μεγαλοφώνως έκήρυττε: «Τό σω¬ τήριον εύαγγελιοΰνταα». Καί εάν τόσον πολύ έκείνοι ήσθάνοντο χα¬ ράν και εύφροσύνην, διατί ημείς οί Χριστιανοί, νά μή χαρώμεν καί εύφρανθώιμεν διά τό θαυμάσιον καί κοσμοσοντήριον αύτό γεγονός. Τούτου ένεκα, άοελφοί, δλοι δς έφρανθωμεν πνευματικώς διά τοϋ πρωτοψάλτον τής Δαμασκοϋ, τού Ιωάννου τοϋ χαραωνύμου μελωθοϋ κειΐ άσματογράφου, όστις διά τοΰ Ασματικοϋ κανόνος, τόν οποίον έ- μελο.ιοίησεν είς τόν Εύαγγελιβμόν τής θϊοτόκου, παρακινϊϊ πάντας η¬ μάς πρός χαράν καί αγαλλίασιν τού πνεύματός μας. "Ό Κανών είναι μελοδικώτατος, τά'νοήματά τού είναι έξαίρετα είς περιεχόμενον. 'Ενθουσιάζει ού μό¬ νον τούς ψάλλοντας, άλλά καί τοΰς άκ^ύοντας. Ό σεπτός ύμνσγραφος έμελούρ- γησε τόν Κανόνα κατ' άλφάβητον διά νά άποδείξη δτι ή έορτή τοΰ Εύαγγελισμοΰ είναι έορτή έορτών καΐ πανηγυρις πανηγύρεων. Ό δέ Την περασμένη έβδομάδα, λόγιρ Ή μιά άπό πείσιμα, ή αλλη άπό φό- τών φΛοσόφων νπατος Ψελλός Κέ ασθενείας μόν, την στήλη μου την 6ο, σκότωσαν άθώες ΰπάρξεις σάν Υει: * "°Χή ί4·^ χών οντων θεος, κατέλαβε ενας έκλεκτός συνεργά- νά ϊσφαζαν τίς κόττες τους. Καί γι| αύτό δέν χωρεϊ καμιμιά έπιεί- κε'ια λόγφ σνγχΰσεως. Στόν δρόμο μου της. Ή γρίππη, αυτή ή τρομερά κν- ρία, πού μοΰ έβί'θιοε τούς όνυχας είς τα πλευρά μου, περιπτυσσομένη με, έπειδή εχασκα άνοίγοντας τό στόμα μου όταν περπατοΰσα, μέ πολλοΰς κόαΐονς την απεμά'κρυνα ά πό κοντά μου, χάρις στά θερμα πό δόλουτρα επί τρείς κατά συνέχεια ημέρας, πού ίκαμνα. Άλλά καί πά στίλιες «Ιΐαλτδ», ποΰ αέ Λνεκοΐ'ςρι- σαν πολΰ. Α Καλ τώρα στά θέματά μας. Τί θά γίνη μέ αυτή την έπιμονή των κυνηγών μας, νά σκοτώνουν τα πουλιά χάριν διασικεδάσεως; Θν- μοΰμαι έναν κτΐνηγό, ποϋ σκότιοσε μιά πέρδικα καί μάλις πλησία<τε τό θήιραμά το', είδε μέ εκπληξη νά άνοιγοκλείνη τα μάτια της, <τάν νά Ιλεγε: σέ τί σοΰ Ιφταιξα; Καί ό κυνηγός, ΰστερα άπό αύτό ίσπασε τό τουφέκι τού πάνω σέ μιά πέτρα. Αύτάς ήταν Χοκττιανός με τα δλα τοτ». Λ Εύγε στόν δικαστή κ. Μπιούλει, ποΰ καταδίικασε έναν παληάνθριο- πο 22 έτών, ποΰ σέ διάστημα πο¬ λύ μικρό, κατέστησε έγγύονς τρείς νεάνιοας. Κοω, θνμήθητκα την έπο- χή την τσαρι«ή ενα δικαστ ποΰ κα- τα&ίν.ασε καί τοΰς τρείς μάρτυρϊς τοϋ έναγομ,ένου. Τόν πρώτο νά τρέφη τό ίνα χέρι, τόν δλλο τό άλ- λο καί τόν τρίτο τό ένα πόδι τοΰ μωροΰ καί το δλλο ό έναγάμενος! Καί ετσι κανείς δέν παρεπΌνέθη, έφ' όσον εδήλωσαν ψετ>δως ότι καί
αύτοι την εΐχαν έοωμενη τους!
Λ
Μιά νέα Μήδεια στό Παρίστ,
σκότακτε τα δυό της παιδία, δχι ά¬
πό έκδίκηση, άλλά γιά νά μή τής
πάρη ό έν διαστάσει σύζυγός της,
οπου πΐαρουσιάζεται μία διαίρορά >ια
νας άπό μάνας. Ή Μήδεια εδειξε
ακληρότητα άνείπο>τη, ένώ ή Πα-
ριζιάνα μάς παρουσίασε τό μητρικό
ςρίλτρο. Έν πάση περιπτώσει καί
οί δυό δέν ήσαν ίόεώδεις μητέρες.
Τις περαοΐμένες οιάδασα σέ μιά
άθλητική εφημερίδα, πού άπεκάλει
| ΦΕ,ΟΝ ενα ποδοσφαιριοτή! Δέν ξέ
ρω ποίος θά είναι έκεϊνος πού θά
, κατακεραυνώση τόν συντάκτη τής
| εφημερίδας, πού ώνόμασε Θεό ?να
θνητό, γιά νά τόν συγχαρώ.
Α
Σέ κάποια καλλιστεία, ένα μέλος
τής έλλανοθίκου έπιτροπής είχε τό
θράσος νά προσκαλέση κάποια ύ-
ποψήφια στή γκαρσονιέρα τού, γιά
νά ψηφίση υπέρ αυτής. Εύτυχώς,
πού κάτι τέτοιο δέν συνέιβη άκόμη
στή χώρα μας. Καί ΰστερα έπαιςό
μεθα δτι εμείς οί Λνδιρες είμαΛτε
τό ίσχυρό φΰλο!
Α
Μιά ώραία άπόφαση τής Νομαρ
χίας πρέπει νά έξαρθη. ΟΙ δημοτι-
κοί καΐ κοινοτι,κοΐ άρχοντες θά ά-
ναφέρουν στίς δημόβαες συγκεντρώ
σεις τα πεπραγμένα τους καΐ αΰτό
είναι μιά δημοκρατική κίνηση, άπό
την όποία οί Δημοι καί οί Κοινότη-
τες θά σχηματίσουν τίς μικρές 6ου
λέ,ς μας άπό δπου θά προέρχωνται
οή πιό έκλεκτοΐ κυδερνήτες.
Ο ΠΕΡΑΣΤΤΚΟΣ
ουχ ώς συντεταγμένος τούτοις καί
συναριθμούμενος, ά>.λ' ώς έξηρη-
μένος καί ύπερκείμενος' άρχή δέ
των θείων έορτών καΐ πανηγύρεων
ή τών Εΰαγγελίων άγγελία πρός
την Παρθένον κ<ιί μητέρα τοϋ Λό¬ γου παρά τής τού άγγέλου ςρωνης' άρχή δέ, ού ώς άτελεοτέρα τών δλ- λων Μυστηρίων καί άναδείξεων, πολλοΰ γε καί δεί, άλλ' ώς τελειω τέρα πολλψ τφ περιόντι καΐ ύπερ- κειμένη». Ό Δαμα<τκηνός είς τόν άναθυο- μενον Κανόνα χρησιμοποιεί τρίς τό άλφαδητάριον, Γσως πρός τιμήν τής Άγίας Τριάδος, τής οποίας ό είς σήμερον συνελήφθη. Τό πρώ¬ τον είς τάς εξ ώδάς τοϋ Κανόνος. Τό δεύτερον, είς την ογδόην ώδην καΐ τό τρίτον είς την ένάτην, αντι¬ στρόφως. Όλόκληρος δ Κανών προχώρει κατ' άνταπόκριοιν τοΰ αγ γέλου πρός την θεοτόκον καί αντι¬ στρόφως. Ό λόγος δι' αυτού τοϋ τρόπον γίνεται σαφέστερος, διότι ό είς λέγει καί ό Λλλος άποκρίνε- ται. Ίδούή Κανών: 'βδή α'. ήχος δ' ΕΙΡΜΟΣ Άνοίξω τό στόμα μου, καί πληρωθήσεται Πνίΐνατος καί λόγον έρεύξομαι τή Βασιλίδι Μη- τρί' καΐ όιρθήισομαι φαώρως πανη- γνρίξων καί &σω γηθόμενος ταΰ- Πρόσφυγεο Έησχύβατΐ μέ φανατισμόν την μοναδικόν εφημερίδα σας, διά τής ευρυτέρας διαδόσεώς της μεταξύ των Προσφύγων. Ό «ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΟΣ ΚΟΣΜΟΣ» έκδίδεται ανελ¬ λιπώς επί 44 έιη καί άγωνίζεται έκτοτε είς την πρώ¬ την γοαμμήν διά την ίηούλωσιν τών έκ τής Μικρασια- τικής καταστροφήν άνακυψάντων πληγμάτων. Διαφωτίζει τούς Ι&ύνοντας καί την ποινήν γνώμην έηΐ τών ηβοβλημάτων τα δποϊα άηασχολοϋν τούς έκ- ριζωθέντας οΰτω άπό τάς έατίας των πληθνσμούς. ΘυμΙζει διά μέν τούς ήΐιπιωμένους τάς αλησμονή¬ τους ηαταίδας, διά δέ τούς νεωτέρσνς τάς πατρίδος τών πβογόνων των. της την σύλληψιν. Ό ποιητής μιμεϊται τόν Δαβίδ, δστις λέγίΐ' «Έξηρεύξατο ή καρ- οία μου λόγον άγαβόν' λέγω έγώ τα ϊργα μου τφ Βαοιλεί> καΐ λέ¬
γει δτι θέλω ανοίξη τό στόμα μου,
τό οποίον θά γεμίση άπό Πνβΰμα.
Ενταύθα έννοεϊ τό στόμα τής ψ«-
χής καΐ τής διανοίας, τό οποίον
θά άπομακρννη τούς πονηρούς λο-
γιομούς καί άντί αυτών θά λάδουν
την θέοιν οί καλοΐ καΐ άγαθοΐ τή
δοηθείο; τής πνευματιχής σοφίας
καΐ συνέσεως. Τό άνοιγμα τοΰ στό
ματος τής διανοίας θά πληοωθή
θείας πνενματικής τροφης, δταν έ-
πιφοιτήση ή χάρις τοΰ Κυρίον.
Καΐ λόγον έρεύξομαι (έρεύγο-
μαι= διά τοΰ στόματος έκπέμπω
άέρα έκ τοΰ στόμαχον: καΐ έξερεύ-
= έξεμω). Μετεχειρίσθη τό έ-
χρη
ξΐρευσομαι διά νά φανερώση δτι,
όπως ακριβώς τό ρέψι,μον, χωρΐς
νά τό θέλη κανείς άνέρχεται έκ
τοΰ σταμάχου καί δγαίνΐι άπό τό
στόμα, τοιουτοτρόπως θέλει νά ά-
ναπέιμψη άπό τα 6άθη τής καρδί¬
ας τού πρός την θεοτόκον τόν πε¬
ρίφημον αυτόν Κανόνα. Βλέπομεν,
λουτόν, δτι άχολονθεί σοφωτάτην
τάξιν κατά την σύνθεσιν τού είρ-
μοΰ. Θά άνοίξω τό στόμα τής δια¬
νοίας μου. θά γεμίβω αύτό άπό την
χάριν τοΰ Άγίου Πνιύματος καΐ
έκ τής χάριτος αυτής θά έκπέμψω
άέρα έκ τοΰ στόμαχον διά τοΰ στό
ματος, δηλαδή θά άναπέμψω εύχα-
ριστηρίους αϊνους πρός την Μητέ¬
ρα τοΰ θεοΰ, έκ 6άθους καρβίας.
θά άποδείξω δέ διά τών τροπαρί-
οίν τοϋ Κανόνος, δτι λαψιπρως πανη
γυρίζει την άπόρρητον σύλληψιν,
ό ΰμνογράφος τών ύμνογράφων.
ΤΡΟΠΑΡΙΟΝ
«Άδέτω σο* Δέσποινα, κινίδν την
λύραν τού Πνεύματός, Δα6ί.6, ό
προπάτωρ σου' άκουσον θΰγατερ,
την χαρμόσννον φωνήν τοΰ άγγέ-
λου' χαράν γάρ μηνύει σοι την ά-
νεκλάλητον».
Η: στήν τέχνη, στήν άγά¬
πη καΐ στόν άνδριαμό τού, τή γ*ν-
ναιότητά τού, ποΰ φανερώνεται στό
δικαιστή·ριο τής Ίερής 'Βξέτασης.
Ή Χερώνυμα, ή ΊσπανίΛα γυναί¬
κα τού, συγκινεΐ μέ την τρυφκ>Τ|
της πίστη πρός τόν μοναδικό γι
αυτήν δνδρα. 'ίΐ δικαιώση τοΰ έ'ρ-
γου τού συντελεΐται μέσα άπά την
άγάπη της. Άπό τό εργο άναΛίνι
ται ανθριοπιά, συνδυασμένη )ΐέ τή
μορφή τής ενθεης τέχνης. Για ΐό
γιά τοΰ Δάσκαλον όμιλώ κ' έγώ
καπου, στήν «Εΰρωπαική Σνμφω-
νία» μου, αν θυμάμαι καλά στο
κεφάλαιο «Σεβίλια, τό λάργκο
τής ίσπανικής συμφωνίας», έκεϊ 8-
πον άναφέρίο κάποιον πίνακά τον,
πού εΐδα σέ πινακοθήκη τής πολι-
τείας αυτής.
Ό Άρης ΧατξιΛάκης είναι, βλί
πό, παραγωγικότατος. Ποίηση χαί
ϋέατρο είναι τα πεδία τής έπίδο-
αις χον. Μοΰ Εκαμε την τιμή να
μυυ στείλη καϊ τόν τόμο «Κλανον
γελως», ποΰ έ.τκρυλάσσομαι νά σχο-
λιάσω σέ όίλλη 6ι6λιοκρισία μου. Τό
θεατρικό τού εργο, αν καί σταλιμέ·
νο υστερότερα, μ' έτράβηξε έξαι
τίας τόσο τοΰ θέματος δσο καΐ τού
λογοτεχνικοϋ είδονς. Έχτιμω Ιδιαι
ιερα τοΰς "Ελληνες λογοτέχνες
πού άνεβάζονν στή σκηνή, θέλω νά
είπω ποΰ γράφουν θεατρικά έ'ργα
μέ θέμα τή ζωή καΐ τό Ιργο έ,ξαι-
ιίετικων φνστογνωμιών τής Ίστορί-
ας καί τής Τέχνης. θεωρώ τέτοια
έογασία. ώς σημαντική καί κεο^α-
λαιώδη σνμδολή στήν οίκοδόμηση
νίοελληνικοΰ πολττισμοϋ, πού έ'να
ίνα άπό τα θεμελιακά σνστατικά
στοιχεϊα τον είναι ή ίστορική σΐ'ν
είδηση.
"Ας μοϋ έπιτραπεϊ νά κάνω μερι
κές παρατηρήισεις σχετί,κά μέ τα
λεκτικό. Ξεννκές λέξεις δπως: ταμ-
πλώ (πίνακας), άτελιέ (έργαστή-
ριο), σόι (γένος), νά κάνο) σκίτσα
(νά σχεδιάζω), καλμαρισμένη (κα
θηβυχασμένη), πεσκέσι (δωρο), τα
μπλώ 6ι6άν (ζοιντανή είκόνα) κ.ά.
ξΐνίζουν τόν καλλιεργημένο άνα-
γνώστη, Ιδίως σήμερα ποΰ ή ίίκριτη
χρήση άχαλίνωτη θά Ιλεγα, ξέ-
νων, (άναφομοιώτων) καΐ άναφο-
μοιωσίμων λέξεων, ϊχει καταντή-
σει έπι-δημία. Καΐ κάτι άκόμα: Τό
ίταλικό όνομα τοΰ Μιχαήλ Άγγέ¬
λου προφέρεται Μικελάντζελο και
δχι Μισελάντζίλο (σελ. 23), πού
είναι μισή γαλλική καΐ μισή Ιταλι-
κή προφορά. Εύρίσκω έπίσης υπέρ
δολική τή χρήοη άριθμητικών έπι-
Θέτων (Ινας, μία, Ινα), είτε οπου
| είναι όλότελα περιττά, είτε δπου
ήμποροϋν πολύ καλά νά άντικατα-
σταθοΰν άπό τα: κάποιος, κάποια,
καποιο, πού άντιστοιχουν στά άρ-
χαία: τις, τι, ατονα μάλιστα. Χω¬
ρΐς αύτά, τα αστοχα, τό Οφος τοϋ
συγγραφέα θά έκέρδιξε σημαντικά.
ΠΑΤΛΟΣ ΦΛ0Ρ02

2
ΤΑ ΝΕΑ ΒΙΒΛΙΑ
1) Νίκου Τουτουνντζόκη
ΑΥιΡΙΚΗ ΖΠΗ
Ό γνωστάς ττοιΐιτής - ίατρός
κ. Νϊκος Τουτουντζάκης, έξέδωσε
σέ όγκώδη τόμο 182 σελίδων, χά
ροοκτηριστικά άποοτΐάσματα άπό
τίς ποιητιικές συλλογές τού, «Ί-
ωνία», «Ίικεσ!οο>, «Άιτολογία»,
«Άττόδλητοι» «αί «Πολιτεία τού
Μόχθου». Στόν τόμον αυτόν περι-
λαμβάνονται καϊ μερικά παλαιότε
ρα ιτοιήμστά τού, μέ τόν τίτλον
:<Παληά Μοτίβσ», τή νέα σκλλογή «Σιωπηλή Κρήνη» κσί τό πολύ- στιχο «©άνστος». Τό δλον έ'ργο άναλύει εΐσαγωγι κά ό διοπτρεττής λογοτέχνης καί συγγραφέας κ. Χρ. Σολομωνί- 6ης. Γιά τα ποιήματα τοΰ κ. Ν. Τού τουντζάκη, ποίι άντιπροσωπιεύουν μιά εΐκοσάχρονη πο|ρεία στόν ττοι η-τιικό χώρο, γράφτηκαν κστά και ρούς τόσες πολλές και τόσο κα- λές κριτικές, ωστε δέν έχομε νά προσθεσωμε εμείς τίττοτσ άλλο, έκτός μόνον ότι ό ττοιητής ούτος έ'χει κάτι τό κοινό μέ τούς μέγα λους ττοιητές μας Ανδρέα Κάλ 6ο καί Κ. Καβάφη. Δηλαδή όπως αύτοι είναι «διότυποι καί σνεπα νάληπτοι, γιατί κανείς δέν μΐπό ρεσε νά τούς μιμηθή, ε'τσι καί ό Τουτουντζάκης, εχει την δική τού, άττόλυτα προσωπική τβχνο τροπία, δέν ΰποτάχτηκε ττοτέ σέ καμμιά «σχολή» καί — όπως 'έ γΐραψε κάττοτε ό κ. Κώστας Βάρ- ναλης — στέκει άνάμεσα στήν παράδοσι καί στή νέα ττοίησι. Προσθέτω άκόμα ότι είναι καί αύ τος σέ ττολλά τού σημεΐα, εττι- γραμματικός καί κατορθώνει νά λέηι πολλά, μέ ιτολύ λίγα λόγισ. Σάν δικαιολογία τής γνώμης μου αυτής, παραθέτω έδώ έ'να τε τράστιχο άπό τό όκτάστιχο ποίη- μ<ά τού, τό άναφερόμενο στήν αΰ- τοκτονία τού ποιητή Ν. Λαπαθιώ- τη: Χλομός άπ' τό πα,ράθυρο κυττά καί πνίγετ' ή φωνή τού μές τό (σάλο, υστερα κόθε σκέψη σταματά. Πιέζει τή σκανδάλη. Τίποτ' όίλλο. Τελειώνοντας λέγω πώς είναι μιά πραγματική πνευματιχή άπόλαυση τό νά διαβάζη ή μάλλον τό νά με- λετά κανεϊς τούς στίχους τοΰ ά- γαπημένου ποιηττ). 2) ΧΡΗΣΤΟΤ ΣΟΛΟΜΩΝΙΔΗ ΣΠΤΡΟΣ ΜΕΑΑΣ Ό άσΰγκ,ριτος σμυρναιογράφος καί διαλεχτός λογοτέχνης κ. Χσα
μουοακή συναυλία στήν αΐθουβα
τοΰ ελληνικόν σχολείου.
"Επρεπε ΰστερα άπό δυό - τρείς
μέ γιά νά πά<ο σ' ίλ- λη έλληνική κοινότητα. Μέσα στήν κάψα τοϋ θεριστή (Ιούλιος 1918) άφή·νω την Άπίν- σκαγια. Ξεκινώ γιά τόν στα6μό, πού άπείχε μερικά χιλιόμετρα. Πά¬ νω στό δρόμο ποΰ μέ ώδιγγούσε στό σταθμό, ήταν ενα μεγάλο δέν- Τ3ο, ποΰ δέχθηκε νά μέ φιλοξενή- ξενητευμένου. ΕΙχα μαζί μου μολΰδι καί χαρ- τί. Κάθησα κι' εγραψα τό μι*ρό<ν αότό στίχο, οταν ενοιιοσα πώς κύ- λησε στό μάγονλό μόν ενα δάκρν: «Πάν-τα σκυφτός καί αλαλος έιδιάβαινα στό δρόμο, μ' ενα ραβδί στό χέρι μου καί τό παλτό στόν ώμο. "Ημοννα πάντα ερημος καί ξένος μέσ' τα ξένα, δίχως καμμιά παρηγβριά, δίχςος φιλί κανένα! "Τστερα άπό λίγο σηκώθηκα. "Α φησα τό μεγάλο δέντρο, ποΰ τόσο μέ εύεργέτηισα, καί πήρα τό μονο- πάτι πού μέ όόιγγοϋσε στό στοιβμό τής Άπίνσκαγιας. Ό σταθμός είχε τραϊνο μιά. φο- ρά την ήμέρα. Έκεΐ περίμεναν καμ μιά έξηνταριά έπιβάτες. Οί περισ- σότεροι ήσαν Ρώσοι χωρικοί. Και σάν ήοθε τό τραίνο πρόφθα<σα καί μπηκα μέσα σ' ενα βαγόνι άλόγων. Στριμωχβήκαμε οσο μττορούσαμε καί βρέθηκα κοντά σ' ενα άνοιχτό παράθυρο. Σ' ίίλη τή όιαδρομή ή- μουν ορθιος. Τό τραίνο πήγαινε κά ποτε άργά καΐ κάποτε γρήγορα. Άπό μακρυά άκουε κανείς τή 6ρα- χνή φίιη'ή τού, σάν νά είδοποιοΰσε τούς έπιβάτες τοΰ παρακάτιυ στα- θμοΰ πώς έ'ρχεται. ΙΙάσες τέτοιες διαόρομές δέν ε- καμα, ξένος έγώ, σέ ξένη χώρα! Δ. ΚουτσογιανΛ'όπουλος ΘΕΑΤΡΟΝ ΕΛΣΑΣ ΒΕΡΓΗ Ο ΧΟΡΟΣ ΤΟΥ ΒΑΝΑΤΟΥ "Οσοι φίλοι τοΰ θεατρον τής πρό ζας θέλουν νά παρακαλουθήοουν Ιργο έντυπίοσιακό, καί μάλιστα δρα ματικής ύφής, πού νά κεντρίζη τό νοϋ τους μέ δσα εΐόαν καί άκου- σαν καί μετά την παράσταση, θά πρέπει νά πανε νά δοΰν τό νατου- ραλιστικό δράμα «Ό χορός τοΰ θα νάτου», τοΰ όιακεκ.ριμένου Σονη- δοΰ σχιγγραφέα Αύγούστου Στοίντ- μπεργ, ποίι παίξεται άπό την άρχή τής φετεινής χειμερινής περιόόου στό θέατρο "Ελσας Βεργή τής ό- δοΰ Βουκοτ.Η?εστίου. Τό άριστουργηιματικό αϋτό θεα- τρικό έπίτευγμα είναι ή συνταύτι- ση μιάς παράχρορης άγάπης μέ α- γριο μίσος, μεταξύ ενός άνορογύ- νου, ποΰ προσπαθεϊ στή μεγάλη εν- ταση τοΰ πάθους τοτ> νά έξοντώση
ό ενας τόν αλλο. Στό βάθος, δ-
μως, τής ψυχής τού, μάς άφήνει
νά πκττεύουμε πώς ϋπάρχει συμπό-
νοια καί άγάπη.
Πρωτοπύρος ό συγγραφεύς γιά
τή σημερινή έποχή, ποΰ δ άνθρω-
πος, δν καί προάδευοε στήν τεχνι-
κή και στήν έπι·στήμη, έν τούτοις
παραμένει ό Εδιος, 'μέ τα ίδια ϊν-
στικτα καί περκτσότερο μποροΰμε
νά ποΰμε προβληματΐϋός. Γι' αΰτό
άν καί πέρασαν έ6δ»μήντα όλόκλη
ρα χρόνια άπό τότε πού τό εγοα-
ψε ό πολιτάραχος δραματουργός,
καί συγκεκ.ριμενα κατά τό 190(1, σέ
ήλικία 51 χρονών, δέν παύει νά
θειυρήται σύγχρονο καί νά συναο-
πάζη καί νά κρατή τό ενδιαφέρον
τοΰ Οεατή.
Τα κύρια πρόσο>πα τής σκηνικής
αυτής δημ,ιουργίας τοΰ ΣτρίνΊ-
μπεργκ, ένσαρκώνουν άψογα οί δύο
έκ).εκτοί καλλιτέχνες, ή "Ελσα Βερ
γή καί ό Μάνος Κατράκης. Πα-
ραλληλα, δμος, καί ό θόδορος "Ε
ξαρχος αποδίδει μέ άπόλυτη «εί-
βτικότητα την έρμηνεία τοΰ ρόλου
τού. Τελικά, στήν αρίστα έπιμελη-
μτνη παροι»σίασι τοΰ εργου, σνμ-
6άλλοι>ν καί οί λοιποί νέοι ήθοποι-
οί, ποΰ πλαισιώνοιη1 τούς δύο α>ρι-
μους πρωταγιονιστές, καθώς καί δ
διάχυτος φ<ι>τισμός, ιδιαιτέρα μάλι
στα οί έπιδλητικές καί μάλλον εν-
τεχνες σκηνογραφίες τοΰ Σπύρον
Βασιλείου.
ΧΑΡ. ΠΕΤΡΟΠΟΤΛΟΣ
ΜΙΚΟΥ Ε. ΜΗΑΙΩΡΗ
ΤΟ ΕΡΓΟ ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ
ΠΕΡΑΜΙΩΝ - ΚΥΖΙΚΗΝΩΝ
Όμιλία κατά την έορταο-τικήν
σι>γικέντρ«σιν τού κοψίματος
τής ττροτοχρονιάτικης βσχηλό-
ττιττας τού ιΣυλλόγου των Πε-
ραμίων Κυζικηνών τό ττρωΐ τής
ιΚυριακής 8 Φεβρουαρίου στην
αϊθουσα τοΰ Ξενοδοχείου «Ά-
Άγαττήτοι μου.
Είναι πάλιν μιά μβγάλη χαρα
γιά μενά νά δρίσκωμαι μαζί σας.
Ει/χαριστώ γι' αϋτό τόν αγαττητο
μου πρόεδρό σας καί έκλεκτό
πραγματικά γιά μενά φίλο μου,
Μανώλη Παηταναστασίου, γιά τή
τιμή πού μ' βκανε νά μέ ττροσκα-
λέση στή σημερινή σας συγκέν-
τρωση καΐ νά μοΰ δώσει αυτή
την ίδιαίτερη, έιταναλαιμβάντο, χά
ρά-
Συγικεντρώσεις σ' αυτήν την ση
μερινή τή δική σας, δίδουν την
εϋκαιρία μιάς βαθύτατης ψυχι-
κής ίκανοττοισεως σέ μάς, πρό
■πάντων, τούς ττοΐλαιοτέρους ττρόσ
ψαγες. ©υμούμαστε τα τταλιά
μας, άναττολοΰμε ο,τι μάς ^χει
δέσει μέ τή ζ«ή μας, στούς τό-
ττους σπου ττρωτόδαμε τό φώς, β-
που περάσαμε τα ττρωτα μας χρό
νια.
ιΚαί ή άνοπτόλη,ση, είναι μιά ά
πό τίς λετττότερες λειτοκργίες
τού νοΰ μας, λειτουργία γόνιμη,
πού καθορίζει καΐ στηρίζει την
ύπαρξΊαιχ,ή συνοχή μας μέ τόν ι
στορικό χρόνο καί τό εκάστοτε
κοινωνικό περιβάλλον μας.
Γι' αύτό καί ή Ίικανοττοίηση γί
νεται άκόμη βοτθώτερη, δταν Μι
κρασιάτης κανείς, βρίσκεται άνά
μεσα σ' αλλοι/ς Μικρασιάτες, ποϋ
αίσθάνονται τόν ϊδιο μ' αυτόν
παλμό, άναττολώντας τα ττερασμέ
να καί πού βεβαιώνουν μέ ε'ργα
ούσιαστικά την εύγένεια καί την
είλικρίνεια των αίσβημάτων των
την ττρό&εσή των νά διατηρηθή
κατά τό ανθρωπίνω; δυνατό ά
παραμείωτη καί σεβαστή, ή μνη
μη τής ιταλίας, τής άλησμόνη-
της, τής τραγικής, ττατρίδας
των.
Καί τοθτο γίνεται ακριβώς μέ
σάς τούς Περαμιώτες — Κυζικη
νούς.
'Εττετύχατε νά σι/γκροτήσετε ε
να άττό τα καλλίτερον όργανωμέ
να μικΌβσιατικά σωματεΐα. Μπο-
ρεϊτε νά εΐστε μ' δλο τό δίκιο
σας ύττερίίφανοι γι' αΰτό. Εμείς
οί αλλοι, οί καταγόμενοι άττό αλ
λες ττεριοχές τής Μικράς Άσίας,
σάς καμσρώνοι/με καί άς ττροσβέ
σω καϊ τουτο σάς ζηλεύομε. Για
τί εχετε άγάττη μεταξύ σας, για
τί άιγοπτάτε ττραγματικά την πά
τρίδα σας, γιατί ξαίρετε σωστά
νά τιμάτε τή μνημη της.
"Αν λειτουργοΰσαν καί τα 6λ-
λα μικΌασιατικά σωματεΐα μέ
την ίδιαν ά—οτελεσματικότητα,
άν ε'πικρατοΰσϊ. μεταξύ των με-
Αών των, ή ϊδια ζέση γιά τους
ττρογραμματισμένους καί έπτιδιω-
κόμενους σκοπούς, πολύ λαμττρό-
τερη θά ττρόδαλε στήν έποχή μας
ή Μικρασιατική Ίδεα καί θό ρί
ζωνε, μττορσΰμε μέ άρκετή σιγου-
ριά νά Ίτιστεύσοι>με, σάν τταρά5ο
ση καί σάν Ιδανικό στίς ψυχες
των άπογόνων μας.
ΊΑξιεπαίνευτα είναι δσα ττρά-
ξατε μέχρι σήμερα στούς τάττους
όττου έ'χουν καταψώγη μετά τό Με
γάλο "θλεβρο τού 1922 «αί 6-
που κατοικούν συμπολίτας σας,
στούς τόττοιις έκείνους —ού ίχουν
πάρη τό ονομα τής ωραίας πα¬
τρίδος σας, στή Νέα Πίραμο τής
Άττικής καί στή Νέα Πέραμο τής
Καβάλλας.
Άλλά κοντά στά διάφορα £ργα
σας στίς Κοινότητες αΰτές, έρ.
γα σημαντικά όμολογουμένως καί
άξιοβαύμαστα, άς μοΰ έττιτραττή
νά τό τονίσω και ττάλιν, ττατρκοτι
κης φιλαλληλίας καί κοινωνικής
αλληλεγγύης, κοντά στά εργα
σας αύτά πού σάς τιμοΰνε πολύ
πραγματικά, ύττάρχει καί έ'να άλ
λο εργο σας, αύτό ττού θά δια¬
τηρήση, δττως εΤναι καί άπω*; ττι
στεΰω ζωντανή καί φωτεί νή τή
μνήμη τής ττατρίδας σας- ίνα ερ
γο σας, ττού καβιστά γνωστή την
ίστορία της μεταξύ των όόλλον
συγχρόνων 'Ελλήνων καί θά την
ττροβάλλη άνάλογα «αί στό μέλ-
λον στίς γενεές των έπιγιγνομέ
νων "ΈλλήνΜν καί όπως είναι ,τό
ι βέ'βαιο ένδεχόμενο καί μεταξΰ
των πέραν τής χώρας μας μελε
τητών. Είναι τό θαυμάσιο βιβλίο
τού Γιώργου Σγουρίδη.
ΣΥΝεΧίΖΕΤΑΙ
Ελληνικά χωρία τής Άνατολής
ΝΤΕΜΕΡΤΖΙΛΙ
Τοΰ κ. ΣΤΎΛΙΑΝΟΥ ΗΛ. ΜΟΥ ΣΤΑΚΗ
Ντεμερτζιλΐ ήσαν δυό χωρία
έλληνικά νοτίως των Βουρλών.
Τό Πάνου Νιτεμερτζιλΐ βρισκόταν
καί ή έκκλησία τοϋ Άγίου Δημη
τρίου. Δεν ήταν πολύ μεγόλη, μ'
ενα κλΐτος χωρίς τρούλλο. Κα
14 χιλιόμετρα καί τό Κάτου ' τόττιν οί κάτοικοι κτίσανΐ καί
Ντεμερτζιλΐ περΐ τα 17 χιλιόμε- ' δύο οίλλα έξωκκλήσια τόν "Αγιον
τρα. Ι Νικόλαον στήν παραλία και τόν
©ά μιλήσουμε πρώτα γιά τό . "Αγιον Γεώργιον νοτιοδυτικά τού
Κάτου Ντεμερτζιλί-ήταν καΐ σπου χ^ηιοΰ.
δαιότερο καί μεγαλείτερο. Ι Σέ διάφορες θέσεις βρεθηκανε
ΚΑΤΟΥ ΝΤΕΜΕΡΤΖΙΛΪ Ι καί έρειπωμένοι παλαιοΐ βι*ζαντι
Τό Κ. Ντεμερτζιλΐ ήταν παρα- νοΐ ναοί "Ενας βρέθηκε στήν πά
θαλάσσιο καί άπείχε 200 μέτρα ρολία, άνατολικά τού χωρίου, στη
άττό τή θάλασσα τής Σάμου. Ά Οίση Μιττουντρούμι· λέγανε πώς ή
νατολικά ήταν τό Σιγατζίκι πε-
ρί τα 15 χιλιόμετρα, δ—ου ήταν
ή αρχαί α Τέως. Νοτιοδυτικά εί··
ταν έκκλησία τής Άναλήφεως.
Λέγανε άκόμη πώς ό Νικόλαος
Οΐζούν Γιάννης ή Τσακύρογλους
ρακα.
Τό Κ. Ντεμερτζιλΐ ήταν
ναι τό Κωΐρύκειον άικρωτήριο πού εΐδε στό ονειρό τού κόπτοιον, πού
τό λέγαμε όπως καΐ τό 6Όυνό Κό τού εΐπε νά πάνε νά σικάψουνε
καί νά δροθνε την έκκλησία. Και
πήγανε καί σκάψανε καί 6·ρήκανε
σμένο στίς 6πώρειες καί στίς ενα μεγάλο δάπεδο, μέ ψηψιδω-
πλαγιές ενός λόφου. Άπό τούς τα, μέ διάφορα χρώματα καί στό
πρώτους κατοίκους τοΰ χωρίου ά μ£—, μιά μαρμάρινη κολυμπήθρα.
ναφέρεται ό Κωστής Σφαντός. Άπό τα ψηφία μάλιστα αύτά,
Πήγε άττό τα Άλάτσατα πρώτα οί γυναϊκες τού Ντεμιρτζιλιοΰ,
στό Πάνου Ντεμερτζιλΐ καΐ ίίστε δταν «πιάνανε» προζΰμι βάζανε
ρα ήλθε κα! κατοί'κησε όριστικά ενα ψηφ! μέσα.
στήν πειριοχή τού Κ. Ντεμερτζιλΐ ι 'Ερείπια παλιάς έκκλησιάς ύ
ού πού ήταν άκατοίκητη. Φαίνε ττήρχαν καί στή θέση Πούντα Νο
ται νά πήγε έχεϊ περί τα ΙβΟΟ. τιανατολικά το-3 χωρίου- καί μιά
τΗταν ζωέμπορος — «τζελέπης» ήλλη στή μικοή χερσόνησο στά
όπως τούς λέγαμε άπό τα τούρ νοτινά τού χωρίου.
κικσ· Ι Άρχαϊα κτίσματα ή μάλλον έ-
Αύτός μέ τούς όκτώ γυιούς ρείτΐ,α άρχαίων κτισμάτων ύπήρ-
του, άρχισαν νά «άνοίγουν» τούς
έχεί χερσότοπους καί νά τούς κά
νούν χΐΗΐράφια γιά σττορά καΐ.νά
φυτεύουν άμπέλια. Εκείνην την έ
ποχή πειρατές λε,ηλατούσαν τίς
παράλιες πόλεις καί τα χωρία
καί γιά τούτο άναγκαστήκανε οί
Σφαντάδες νά έγκα'ταλείψουν την
έκεί μόνιμη κατοικία τους καί
νά έγκατασταβούν στό Πάννου χω
ριά πού ήταν τουρκοχώρι τότε.
"Οταν πέρασαν τα χρόνια καΐ
ήσύχασαν τα μέ}η έκεϊνα άπό
τούς πειρατές, ό Σφαντός μέ
τούς γιούς τού γύρισε καί έγκα
ταστά&ηκε στό Κ ότου χ»ριό τό
παροτ6αλάσσιο. "Ολοι τους
εΐχαν πάρει γυναϊκες άπό τα Ά
λάτσατα" καϊ γιά πολίλά χρόνια
οταν μαζεΰανε τα «μαξούλια»
τους, τα μεταφέρανε στά Άλάτσα
τα, δπου διαχειμάζανε μέ τις οί
κογένειές τοι-ς. Τελικά δμως καΐ
!/θ"τε,2α άπό λίγα χρόνια έγκατα
λείψανε τή διπλή διαμονή τους
καΐ εγκατασταθώσι μόνιμα στό
Κ. Ντεμερτζιλί. Τότε ήλθον έκεϊ
καΐ έγκατασταβ/ίκανε καί άλλες
οίκογένίΐες άπό τα Άλάτσατα,
την Κάτου Παναγιά, τα Βουρλά,
τή Σάμο καί άπό διάφορα άλλα
μέρη. Μέ πρωτοβουλία των Σφαν
τούδων αυτή την έποχή κτίστηκε
χαν στή &έση Ντουβερλί νοτιοδυ¬
τικά τού χωρίου· όγκόλιθοι άπό
τα άοχαΐα αύτά κτίσματα καί με
γάλοι σιδερένιοι κρϊκοι στήν πά
ραλία' έκεϊ θά δένανε τα καρά-
δια, οί ναυτικοί, τα παλιά χρό¬
νια. Τέτοιοι κρϊκοι υπήρχαν καί
στή θέση Μπουντρούμι. Σέ πολ¬
λά μέρη έκεί κοντά οί Ντεμερτζι-
λιώτες βρίσκανε άρχαϊα νομί-
σματα, «ιρόλες», όπως τα λέγα¬
νε. Τα νομίσματα αϋτά τα μα-
ζεύανε πλανόδιοι άΐχαιολόγοι.
"Εχω άχούσει πώς ενας Ντεμερ-
τζιλιώτης ό Άίΐστείδης Τσολά-
χης άπό μιά τέτοια «
150 λίρες τούρκι<ες χρυσές Πολλά τέτοια άρχαϊα βρίσκανε οί Ντεμερτζιλιώτες σέ μιά χή άνατολιχά τού χωρίου πού τή λέγανε Χαλκη5ό*α. "Οταν κτίστητ<ε ή έκκλησία τό τε τβύς κατοίχους τούς άποϊτχό- ·»ησε καί τό ζι'τημα τού σχολεί- ου. Έφη-μέριο φαίνεται πώς δίν είχαν μόνιμο, άλλά ψέΐνανε κατά διαστήματα στήν άρχή απά τα Ά λάτσατα ή καί άπό τήν Ίκαρία. Κάττοιος παπάς Καριώτης έψημέ ριος ε'τσι άλλοτε στό χωρ ι ό, εΐ- χε μάλιστα καΐ ίίνα κτήμα στή θε Ζύ ση Ζιγκούρι. (Συνεχίζεται) ΝΕΑΙ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΔΗΜ. Ι. ΜΑΓΚΡΙΩΤΗ ΑΙ ΙΧΕΣΕΙΣ ΜΕΤΑΞΥ ΤΩΝ ΔΥΟ ΦΥΛΩΝ 'Εξβτάζονται δλα τα ένδιοφέροντα καί άττοτσχολοϋντα: την Νεολαίαν συναιοθι>ματικής φύσεως ζητήματα, ώς τής
φιλίας καΐ τοθ ε"ρωτος, τής μνηοτείοίς, τού γάμου καί άγσ-
μίσς καθώς καί ή δυνατότης διαπαιδαγωγήσεως τής συναι-
οθηματικότητος καί τής σεξουαλιχης όρμής, μέ πνοήν Χρι-
σΐιανικήν.
Πωλεΐται είς τα Κεντρικα Βιβλιοπωλεϊα.
ΚΑΠΗΑΔΟΚΪΚΑ ΘΕΜΑΤΑ
ΕΚΛΕΚΤΑ ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΑ
ΣΥΓΓΡΑΜΜΑΤΑ ΤΟΥ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΘΕΟΛΟΓΟΥ
Τοδ συνεργάτου μ βς κ. ΙΟΑΝΝΟΥ Δ, ΛΟΤΚΙΔΗ
Σννέχειη έκ τοΰ προηγουμένου
"Ωστε ό ττρώτος λόγος, ό οποί¬
ος τόν τταρεχίνησε γιά ν' άσχολη
δή μέ την ποίηο-ι, ήταν ή ίμφυτη
έσωτερική τού διάθεσι. Είχε 6α-
ρε9ή ττιά τόν ττεζό λόγο, δττως
λέ,γει ό Ί'διος, καί ήθελε νά έκ-
φιάζί) τοΰς στοχασμούς τού μέ
ρι/θ)ΐό καί άρμονία. Άλλά μήττως
καί οί αλλοι λόγοι τού, δέν είναι
γεμάτοι άτό τόν ϊδιο ρυθμό και
την ϊδια άρμονία; Σ' ολα τα συγ
γράμματά τού, καί σ' αϋτές τίς έ-
πιστολές τού άκόμη, βλέττει κα-
νες Ίτεντακάθαρα τ' αποτυιπώμα-
τα τής ττοιητικής ψυχής τού. Ό
δεύτεοος λόγος ήταν, νά προσφέ-
ρη στούς νέους έ'να εΰχάριστο καί
ίΟλητΓτο φάρμακο, γιά νά τούς
οδηγήση στόν καλό δρόμο, στόν
δρόμο τής άρετής- ήθελε μέ την
τέχνη τής ττοιητικής δημιουργίας,
νά γλυκαίνη την — ικρή γεΰσι —ού
έ'χουν τα ήθικά τταραγγέλματα. Ό
τρίτος λόγος, τόν οποίον θεωρεΐ
σάν έγωϊστικό λιγάκι, προερχό-
ταν άπό καθαρή χριστιανική φιλο-
τιμία κα! άμιλλα.
"Ηβελε καί ή χριστιανική φιλο-
λογία ν' αποκτήση καίτοι α μεγα¬
λοπρεπεία, λιονταρησια δπως λέ¬
γει καί νά μή ύστερή στόν τομέα
αύτό άιπό τίς άλλες. Σάν τέταρ-
το λόγο έπικαλεϊται τα γηρατειά
κα! τίς ασθενείας τού σώματός
τού. Οί ττολλές ταλαιπωρίες καί
κακουχίες, είχον ύποοικάψει ββθειά
την ΰγεία τού, καί τό άσώποστο
άηδόνι τής Άρειανζοϋ καταλάβαι-
, νέ πώς βρισκόταν στά τελευταία
ισκαλοπάτια τής ζωής τού. "Ενοι«
; θε τόν έαυτό τού νά λνώνη σιγά -
σιγά, σάν την λαμπάδα πού κατα
ναλίσκεται γιά νά φωτίζη τούς
' άλλους, καί την ψυχη τού νά σιμώ
Ι νη διαρκώς στόν Δημιουργό. Στά
τελευταία αΰτό χρόνια τής ζωής
τού, ευοισκε κάποια παρηγοριά
στίς άρρώστειες τού, ψάΊλλοντας
τούς παλμούς τής καρδίας τού μέ
λόγια ψτερωιτά, δπ«ς ό γερασμί
νος κύκνος.
Πράγματι τα ποιήματά τού αύ-
τά, άποτέλεσαν καί τό κύκνειο α-
'σμα τού. Δέν πέρασαν πολλά χρό¬
νια άπό τότε πού άρχισε να τα
γράφη, καί μιά μερά τοΰ 389, ά-
φισε την ψυχή τού νά φτερονγίση
στά ούράνια, σέ ήλικία 60 έτόεν.
Μετά τόν θάνατό τού, '^ 'Εκκλησία
μας τόν περιέβαλε μέ τόν άμάραν-
το τής δόξης φωτοστέανο καί τόν
κατέταξε στήν χορεία των τριών
οίκουμενικών διδασκάλων. Η μνή¬
μη τού γιορτάζεται χωιριστά την
25ην Ίανουαρίου καΐ όμότιμα μα
ζί μέ τούς δύο άλλους συναδέλ-
φους τού, τόν Μέγαν Βασίλειον
καί τόν Ιωάννην Χρυσάστομον,
την 30ήν ίδίου μηνός.
Άπ' τή ζωή των άξέχαστων Πατρίδων
ΠΟΝΤΙΑΚΟΙ ΝΟΣΤΟΙ
Τοΰ συνεργάτου μας κ. ΑΘΑΝ. Α ΣΙΑΤΙΔΗ
2ον
Μή—ως δέν ήταν τραγοϋδι καΐ
έ'πος ή κάθοδος των Μυρίων μέ
τεν Ξενοφώντα διά των 'Ελληνι-
κών πόλεων τοΰ Πόντου; Μά τρα
γοΰ5ι καΐ τραγωδία μαζί άληθι-
νή στάθΐ|κε ή Μικρασιατική συμ
φορά τού 1922 γιά τόν 'Ελληνι
σμό τής Μ. Άσίας καΐ τού Πόν
τού! Αλλοίμονον!
"Ενός ύμνητής τής Ποντιακής
γής ό άείμντ·ο·τος καθηγητής μοί/
καί Άκαδημαίκός Κων. "Αμαντος
γράψει στή Βυζαντινή τού Ί¬
στορία τα εξής: Ή περιοχή τού
Εύξείνου Πόντου έμπορικώς ήτο
αποκλειστικώς 'Ελληνική, όπως
καΐ κατά τήν άρχαιότητα. Κα-
νεΐς άλλος λαός δεν ηδυνήθη νά
άνταγωνισθή τούς "Ελληνας είς
τόν Εϋξεινον Πόντον κατά τόν
Μεσαίωνα. Π«λεις, ώς ή Τροπτε
ζο>ς καί ή Χερσών ήσαν έμπο
ρικά Κέντρα μέ τεραστίαν ένδο
χώραν. Ή Τραττεζούς έπτεκοινώ-
νει οχι μόνον μέ τήν Άρμενί^
αν κα! τούς λαούς τοΰ Καυκάτ
σου "Ι6ηρας ή Γεωργιανους, Ά-
δασγούς άλλά καί μέ τήν Περ-
σίαν.
Ό τρομεράς μισέλλην διά τήν
θεωρίαν τού έξισλαϊσμού Φάλ-
μεράγιερ γράφει γιά τό τσίπ·
όν, &που τό μέγα προσκύνημα
τού Πόντου ή Παναγία Σουμελά
τα εξής: «Οΰ'δεΐς έτερος τόπος
έν τώ κόσμω είναι τόσον προσφυ
ής, ϊνα έμπνεύση είς τήν ψυχήν
διάθεσιν ποός προσενχήν καί
προσκύνησιν καΐ θεωρίαν τοΰ
θείου, όσον ό άειθαλής καί μα
γευτικάς αγριος ούτος τόπος
τού Κολχικοΰ δρους Μελά.
Αυτήν την Ποντιακήν γή τήν
τραγοί5ησαν καί την ίίμνησαν
κατά καιρούς οί Πόντιοι μέ τα
τραγούδια τους τα Άκριτικά —
τα τραγούδια τής ξενητιάς καΐ
μέ τα τραγούδια τής άγάπης.
Α' ΤΑ ΑΚΡΙΤΙΚΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ:
νΐπορούμε νά τα ξεχωοίσουμε
1) στά άναψερόμενα στήν έποχή
τής Βυζαντινής Αύτοκρατορίας
δηλ. τα> 10ου, 11ου καί 12ου
αίώνα καΐ 2) τα άναφερόμενα
στήν Αϋτοκρατορία τής Τραπε-
ζούντας μετά τό 1204 καί Επει-
τα, δταν ή Τραπεζοΰς πάλευε
μέ τούς Τούρκους, τούς "Ιβηρρας,
τούς Φράΐγκους καί τούς άλλους
Βαρ&άρους τής Άνατολής.
Άκρίται, ώς γνωστόν, ώνομά
σθησαν άπό τούς Βνζαντινούς οί
φύλαχες των όρίων τοΰ Κράτους,
ποΰ ίκαλοΰντο άκρα ι. Σ' αύτούς
ή πολιτεία εδινε κτήματα, διότι
ανελάμδαναν τήν ποοφύλαξι τής
χά,ι,οας καί μάλιστα των άκραί-
ων <—|αείων τής Αύτοκρατορίας άπό τίς αίφνίδιες 6αρ6αρι«ές έ πιδρομές καΐ λεηλασίε;. Οί Ά κρϊτσι άντιστοιχοΰν μέ τούς άρ- ματ«λούς τής Τουρκοκρατίας. Οί σκληροί καί νικηφόροι άγώντς των Άκριτών ένάντια στούς Σα ρακηνούς, τούς "Αραβες καί τούς τί—ελάτες (ληστές) συνετέλεσε, ώ στε νά δημιοι.ργη9ή πνεΰμα ή^ω ϊκάν είς τόν Πόντον καΐ την Κα— παδοκι'αν, οπου θεωροΰνται τα κέντρα τής Άκριτικής ποιήσεως. Λείψανα τής ποιήσεως αυτής όιατηρήθηκαν σέ πολλά ασματα τού 'Ελληνικού λαοό καθώς καί στό εύρε9:ν Μεσαΐωνικόν χει» ρόγοαφον τού Βασιλείου Διγενή Άκ.ρίτα. Τό καλλίτερο χειρόγρα φο άπό 3.181 στίχους είναι τής Τραπεζούντος, πού πρωτοδημοσι εύθηκε άπό τό Κ. Σάθα καί τόν μεγάλο 'Ελληνιστή Λεγ»<ράν στά 1875 στό Παρίσι άνηκει στόν ΙΕ' αίώνα. "Αλλα άξιόλογα χει ρόγραφα είναι: 1) τής Άνδρου, 2) τής Κρόττα Φεράτας (Μονα στήρι 'Ελληνόρυθμο τής Ρώμης) Καί 3) τοΰ 'Εοκόριαλ (Ίσπανί- ας) ανήκοντος στόν 15ον αίώνα. Στά Άκριτικά τραγούδια έκ τος άπό τό 6;ομα τού Διγενή δρίσκομε καί άλλα όνόματα περι φήμων Άκριτών, ώς Άνδρόνι- κος, Άρμού.ίης, Βάρδας Φοοκάς, Νικηφόρος, Πετροτράχηλος, Πορ φύρης κ.ά.: Ό Μουσοΰρ, έμίρης ', των Σαρακηνών, άρπαξε τήν κό | ρη τού άρχοντα Άνδρόνικου, τήν Ειρήνη. Πρός καταΐδίωξί τού έ¬ τρεξαν τα 5 άδέλφια της καί ό μιχρότερος μονομαχεΐ μαζί τού καΐ τόν νικά. Ό Έμίρης ζητά νά παντρεί4>τή τήν άδελφή τού,
καί νά γίνη Χριστιανός. Άπό τό
γάμο αύτό Σαρακηνοί} καί Χρι-
στιανής γεννιέται ό Διγενής, ώς
καταγόμενος ά—ό δύο γίνη. Τόν
διακρίνει άπό μικρή ήλικία τό
θάρρος, ή πολεμική. όνδρεία, ή
ήθική, ή μεγαλοψνχία καί ό ίππο
τισμός. Σέ ήλικία 12 χρονών
σκοτώνει 2 άρκονδες, έ'να έλάφι
καί μιά λέαινα. 'Ερωτεύεται τήν
κόρη τού Στρατηγόν Δούκα, Εύ
οοκία, τήν όποία πήρε μέ άπα-
γωγη. Μονομαχεϊ μέ την άρχηγό
των άπελατών Μαξιμώ καί τήν
νικά καΐ τής χαρίζει τή ζωή. Εί
ναι ό τρόμσς καΐ ό φάβος δλων.
Τα καταρθώματά τού ακούονται
σ' δλη την Αύτακρατορία καί στή
Βασιλειίουσα. ΠροσκαλεΓται ά
πό τόν Αύτοκράτορα Ρωμανό,
κατ' έόλλους άπό τόν Βασίλειο,
στήν πρωτεύουσα άλλά δέν πηγαι
νει. "Ερχεται πρός έπίσκεψί τού
ό Ί'διος ό Αύτοκαάτορας.
Καί σάν τόν νίκησε ό χόφον-
τας σέ πάλη «στό χάλκινονν τ'
άλώνι» ξεψμχά πάνω στό στήθος
τού καί ή γυναϊκα τού.
'Ασμα Ιον ΑΚΡΙΤΑΣ
ι Άκρίτας κάστρον έκτιζεν κι' Ά
κρίτας ττεοιβάλιν
σ' έναν όμάλ σ' ε'ναν λιβάδ' σ'
έναν πιδέξιον τόπον
δσα τοΰ κόσμου τα φντά, έκεϊ
φίρ' καί φι/τεύιι,
κι' δσα τού κόσμου τ' άμπελιά έ
κ εί φέρ' κι' άμπελώνει
χι' δσα τού κόσμου τα νερά έχίΐ
φεο' κι' αΰλαικώνει
κι' δσα τού κόσμου τα πουλιά,
έκεϊ πάν καί φωλεύνε.
Πάντα κελάϊδναν κι' έλεγον πάν¬
τα νά ζή Άκρίτας,
κι' έναν πουρνόν ποιφνίτζικον
καί Κερεκήν ημέραν
άτά κελάϊδναν κι' ελεγαν «αυρ'
άττοθάν' Άκρίτας».
—Άκούς, άκαθς, Άκρίτα μου
κι' άξιο μου παλληκάριν,
άκονς ντό λέγνε τα πουλιά, άκοΰς
ντό κελαύδοϋνε;
Ι —Άτά μικρά πουλότπα είν'
'κι' έξέρ' νά κελαΐ'δούνϊ.
φέριν μέ τή σαΐτα ντό σύρ'
! έξήντα ττέντε
«αί τ' όλον τό μιχρότερον ντό
Ι σύρ' πενήντα πέντ:,
άς πάγω καί νά κυνηγώ καΐ σά
κυνηγοτό— ια,
κι' άν είίρισκω νά κυνηγώ έγώ
'κϊ θά ποθάνω·
κι' δν κι' είίρισκω νά κυνηγώ έ¬
γώ θε νά ποθάνω.
Κυνήγεσεν, κυνήγεσεν, πούθέν κυ
νήγιν 'κ εύρεν,
ό χάρος τόν έπέντεσεν άπαν σό
σταυροδρόμιν.
—Χάρε ντό έ'χεις μετ* έμέν κι'
όθεν παγ' άκλουθάς με;
Κι' άν κάθωμαι σνγκάθεσα κι'
άν πορπάτ' άκλουθάς με;
Κι' άν κεϊμαι ν' άποκοιμη&ώ, γί-
νεσαι μαξιλάριν;
(Σ υνεχίξεται)
'ϊπεύθυνοι σ»*ιιφώνως τω νομώ
11)90)1938
Ίύιοκτήτης — Διευθυντάς
-ΩΚΡ. ΣΙΝΑΝΙΔΗ2
Κα-οικ£α Ναυάοχου Βότση 65
Προίστάμενος Τυπογραφείον
ΓΑΒΡΓΗΛ ΓΑΒΡΙΗΛΙΔΗΣ
Κατοικία Σπαρτάκου 12
ΑΜΦΙΑΛΗ
ΜΙΚΡΑΣΙΑΤΙΚΑ ΣΤΡΑΤΙΩΤ ΙΚΑ ΑΙΗΓΗΜΑΤΑ
Ο ΜΙΚΡΟΣ ΕΘΕΛΟΝΤΗΣ
ΤβΟ σννεργάτου μος κ. ΙΩΑΝ. Α· ΒΕΡΝΑΡΔΟΥ
'Τποδοχή ρφη}η|
Άκύιμη δέν είχανε καλά - καλά
διπλιιοϋ'κτει τα καοάόια στήν προ- '
κυμαία τής Χερβώνος καί άπ' Λα |
τα καμπηναριά οί σιραϊρες ξεκινή-
σανε σάν βροχή καταπάνω τους...
Οί ■ μπολσείϋκοι τα.μΛουρο)μένοι
έκε'ι ψηλά, μέ ,τολι>6όλα καί μικρά
κανόνια, χτυπούσανε μέ άπόφασι
νά μην άφί<κιυν τόν στρατό νά άπο- Ενα πολεμικό, ποΰ σννώδευε τα όπλιταγ<υγά, αρχισε άμεσος στις κανον»ές τα πρόχειρα έκεϊνα φρού- ρια. ,γιά νά βοηθήση τήν άπο6ί6α- ση τοϋ στρατοΰ. Τα κανόνια, τα πολυδόλα, τα σφυρίγματα των καρα&ών, οί κα- πνοί καί ή φασαρία τοΰ κόσμβυ Ι στούς δρόμονς, είχανε κάμει σο>στή
κόλαση τήν άπέραντη πολιτεία καί
οί φαντάροι ένοιώσανε καλά πώς
ή αποστόλη τονς δέν ήτανε καί τό¬
σο ενκολη, δσο νομίσανε στήν άρ- '
χή···
Ζαλισμένοι άπό τα ταξν6ι, νοτι-
σμένο ώς τό κόκκαλο άπό τήν ΰ-
γρασία τής θαλάσσας, φορτωθή
κανε άμέσως τοΰς γυλιούς, περάοα
νέ στόνώμο τα όπλα καίάρχίσανενά
άποβιβάζοινται, ένώ γύρίο τους ό
κόσμος χαλοΰσε άπό τίς κανοντές.
Ώραία υποδοχή, μά την άλή- '
θεια!
Άκροδολιστήκανε στό λεπτό γιά
νά προφυλαχθοΰνε άπό τίς σφαϊρες
καί υστερα άπό λίγο ταμποι·ρ(ομέ-
νοι πίσιο άπό τα χτίρια τοΰ λΐιμα-
νιον, άρχίσανε νά προχωροϋν μέσα
στήν πολιτεία μέ τό ίίπλο στό χέρ(.
Μέσα στίς πρώτες γραμμές των
άκροβολιστων δρέθηικε μπερδεμένος
καί κά,ιοιος μικρός δια6ολάκος —
κανενας δέν εΐδε άπό ποΰ Ιεφύ
τρωσε.
Δέ θάταν παραπάνω άπό δεκάξη
χρονώ· τό πρόσοπό τού μαυρισμί.
νο άπό καρΐίοννΐίς, τα μαλλιά τού
άκατάκττατα, ή μύτη τού κόκχινη
άπό τό κοΰο.
Μέ τα χέρια στίς τσέπες τοδ
σακκακιοΰ τού καί τούς ώμους οιη-
κοίμένουΐ;, γιά νά κρυώνη λιγώτε-
ρο, πήγαινε τοϊχο - τοίχο, κοντά
στοΰς φαντάρους καί ή ματιά τού
χανότανε ψηλά, στό 6ά·θος τής .το
λιτείας, έκεΐ ποΰ οί μπολσεβίκοι,
ταμποι.>ρΐ'>μένοι στά καμπαναριά, ές
ρίχνανε άδιάκοπα μέ τα φοβερά
τους πολΐ'βόλα.
Αϋτός, λοιπόν, είνα1 ό πάλεμος;
ελεγε μέσα τού ό μ,ικρός, ένώ τ'
αύτιά τοτ' 6ου£ζανε άπό τοϋς κρά-
τοτ»ς.., έγΓ θαρροϋσα πώς γίνεται
στά 6ουνά καί στοΰς κάμπονς...
Οί φαντάροι, βλέποντας κοντά
τους τό μικρά, τό .-τήρανί γιά κ<ι- νένα Έλληνόπουλο άπό τή Χερσώ- να καί τό ρωτοΰσαν συχνά δν !)- ξερε πόσοι μπολσεβίκοι κρύβονται ρκεΐ μέσα. — Ξέρ<ΐ) 'γώ! άπαντοΰβε δ μι- κρός μέ άπορία. —Μά δέν εΐσαι ντόπιος; — Κρΰφτηκα στό άμπάρι τοΰ χά ραβιοϋ! —Καί γιατί τό Ικαμες αύτό; — Ήθελα νά πολεμήσο)! ΟΙ φαντάροι γελάσανε άπό καρ¬ δίας 6λέποντας ενα άνθρωπάκι ό- σο δα, ποΰ ήθελε νά πολΓμήση μέ τό στανιό ! (Ζυνεχίζεται) ΝΙΚΟΤ ΑΔΑΛΟΓΛΟΓ ΚΑΠΟΥ ΙΤΟ ΜΕΤΩΠΟ Πολεμικές ίστορίες τοθ (Σιινέχεια έκ τοΰ προηγούμενον) 'Εστήσαμε στούς τάφους των άπό έ'να σταυρό ταπεινό, ρίχνον τας λίγα χλωρά κλαδιά. Καΐ όρ- κιστήκαμε ότι σάν αυμπολεμι- στές δέν θά τούς λησμονήσουμε ποτέ. Καί άν γυρίσοιιμε καί μεϊς νιικητές καί ζωντανοί στά σπίτια μας, θά φέρουμε τό μήνυμα μέ πό νο στούς γονεΐς τους καί θά σαλ πίσουμε στήν άνθ,χίπότητα τίς θυσίΐς τους καί τοΰς ήρο'ίσμρύς τους γιά τόν Ι«ρό άγώνσ πού δώ σανε καί την ζωή τους, γιά νά κρατηθή ή λευθεριά τής πατρίδος μας στά χώματά της. Ο ΤΑΧΥΔΡΟΜΟΣ ΤΟΥ ΛΟΧΟΥ Είναι ή ώρα πού ή μερά ξεψυ- χά κι' άψήνει τή θέση της στή νύχτα. Είναι ή ώ?α πού κοπάζει 'ϊ μπόρα τής μάχης κι' άραιώνει τού κανονιοΰ ή ήχώ. Είναι ή &ρσ πού σταματάει ή μπόρα τοΰ πυ ροβολικοΰ καΐ πάει νά σκαλίση ή λόγχη στά χαρακώματα καί στά δράχια την καινούργια μας ίστορία. Είναι νύχτα! Οί πολεμιστές τοΰ μετώπου ξεκουράζομε λίγο τα κορμιά μας γυρμένοι μέσα στά χαρακώματα καί στά άμττριά ' μας. Την αύγή, μάς ξυττνάίΐ άπό | τό ονειρο τής ζωής ή γλυκειά φω νή τοΰ ταχυδρόμου τού λόχου·. | Ξεπετιούμαστε ολοι πάνω καΐ τρέχομε μέ λαχτάρσ γΰρω τού. ! Ό καθένας μας μέ πόβο και λα- χτάρα περιμένει κάποιο γρβμ- μα άπό τό σπίτι τού, ό—ό τούς δικούς τού γιά νά μάθη τα νέα τους. "Οταν άνοίγομε τα γράμ- ματα έδώ στά μέτωττο γεμίζει ή κα3διά μας άπό χαρβ καί συγ- κίνηση καί παίρνομε δύναμη καί έλπίδα γιά την νίκη μας. | Σέ λίγο ό ταχυδρόμος μοιρά- ζοντας τό κάθε γράμμα άκούει Ι χίλιες εύχές άπά τα χείλη μας. ' οτειρωτικοϋ Μετώπου 1940 - 41 Νιώθει τότε ότι ή αποστόλη τού είναι μεγάλη καί ίερή σάν τή βι κή μας στήν πρώτη γραμμή καί κάθε θυσία τού καΐ δοκιμασία τής διοδρομής τού ώς τή πρώ τη γραμμή τού μετώπου είναι μη δαμινή, κοντά στή χσ/ρά καΐ τήν ευτυχία πού φέρνει στούς πολε μιστάς μας. ΐΜά σήμερο ήταν διαφορετικός ό έρχομός το3 τοτχυβρόμου στίς γραμμές μας. Ή αύγή σάν νά εί χε θολώσει άττό τα μ αΰρα σνν- νιεψα τοΰ πόνου φορώντας τό ιτΐν θος της. Κάτι κακό συνέβαινε έ'ξω άπό τα χαρακώματα μας σήμερα. Δεν άκούστηκε ή ι)>ωνή
τού ταχι/δρόμου γιά πολύν ί»ρσ
στά αύτιά μας. "Οταν βγήκαμε
ίξω τόν εϊδαμε χάμω στή γή —-
θαμένο. Νεκρό καΐ ματωμένο ά¬
πά τήν λα&ω-ματιά τού.
Τί είχε συμβή; Φέρνοντας διτ«ς
κάθε φορά τα γράμματά στή ζώ-
νη των πρόσω μέσα άπό τήν 6ρο
χή των δλμων καί των όβίδων
τραυματίστηικε καΐ σέβνοντας τό
τσακισμένο κορμί τού ώς τό λό
χο μας εττεσΕ νεκρός...
Είχε τελειώσει καί αύτάς τό κα
θήκον τού σάν ήρωας καί σάν ιτο
λεμιστής. Κλάψαμε μέ πόνο τό
νέο τταλληκάρι καί ρίξαμε λίγα
ξερόφυλλα. "Υστερα σέ μιά ρί-
ζα κάτποιου θάμνου θάψαμε τό
κορμί τού καί στήσαμε ίνα ξύ-
λινο σταυρό.
...Σέ κάθε γωνιά τής Βορειο
ηττειρωτική,ς γής, σέ κάθε 6ου-
νοκορφή, σέ κάθε χαράδρα κσί
πλαγιά θά βρής κάποίον άττλοΐ-
κό καΐ έ'ρημο τάφο δττου κοιμάται
ή ψυχή κάποιου αγνώστου ήρωο:
πολεμιστή πού μιλάει αίώνια γιά
τήν άνδρεία καί τα Ιδανικά τής
φυλής μας. Γιά την πατρίδα μας
'Ελλάδα καί γιά τήν Ελευθερία.
ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ
Θά καταργήση τούς πθλέμους
ΜΙΑ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΝ ΙΔΑΝΙΚΗ ΘΡΗΣΚΕΙΑ
Τού συνεργάτου μας κ ΕΥΑΓ. ΛΑ ΓΟΥΔΗ
Ι ΑΡΓ. Π. ΣΤΑΜΑΤΟΙΙΟΤΛΟΣ
Χειρ. όδοντίοτρος
Κάνιγγβς 2—Αθήναι
τηλ. β.Ί4.β97
Ι «—1 καθημερινώς κπί
| Ο—3 μ.μ. Τρίτη — Ιΐέμπτη
ΙΑΤΡΕΙΟΝ ΣΤΓΧΡΟΝΟΝ
καί ΠΛΗΡΕΣ
έκ τού προηγούμενον)
κι' έγώ τό σχεδΐάκι μου.
Δέν ξέρω αν θά φε;ρη ή δχι άπο-
τελέσματα ,μΛ θέλω νά σάς τό ύ-
ποβάλιο γιά νά τό συζητήσουμε.
ΙΙοιό ΐΐναχ τό σχέδιό μου; Πρωτα -
πρώτα θά ήθελα ν« ζητήσω άπό
τήν άνθρωπότητα νά άναγν(ι>ρίση
τούτο τό άξκυιμα: Μή καταστρε-
φης! ΟΙ ε'ικονοκλάστες άναρρυθμι-
στες, δέν κάνουν καλό στόν κό¬
σμο. Μή σπάξης, μή γκρε,μίζης τί
ποτα, κτίζε! Βοήθα, δν μπότης-
αν δέν μΛορεϊς σταύρωσε τα χέρια
σου, στάσου παρέκει καί κύττα. Μή
καταστρέφης δν δέν μπορής νά 6ο
η.θήσης. Μήτε μιά λέξη νά μή πής
πού νά προσβάλη τίς πεποιθήσεις
τού δλλου, φθάνει νά εΐσαι εΐλικιρι-
νής. "Επειτα παίρνε τόν κάιθε δν-
θριοπο άπό κεί πού βρίσκεται καί
από κεί βοήθεσέ τον νά προχο>ν καί πώς κα&ένας άπό μάς
τόν πλησιάξει άκολοιιθώντας μίαν
άκτίνα, τότε είναι 6έ6αιο πές ολοι
μας πρέπει ν« φτάσο>με σ' αΰτό
τό κέντρο. Καί στό κέΎτρο, ίίπου
ίίλες οί άκτϊνες συναντιοΰντοιι, ο-
λες οί διαφοράς μας θά πάψονν.
Μά ώσπου νά φτάσωμε έκεϊ, πρέ-
,τει νά ύπάρχουν διαφοράς. "Ολες
«ύτές οί άκτΐνες πάνο) στή μιά Α
πό αύτές τίς γραμμές καί ό αλ-
, λος σέ μίαν αλλη. Κι' δν ολοι προ-
χο)ροΰιιε πάνο) στίς γραμιμές μας,
θά φθασο>με σίγουρα στό κέντρο,
γιατί «δλοι οί δρόμοι όδηγοΰν στή
Ρωμη».
Ό καθένας μας, φυσικά, μέγα
λώνει καί διαπλάσσεται σύμφ*'να
μέ τή φύση τού. Τί μποροήμε νά
κάνομε έσεϊς κα έγώ; Μήπως νο-
ζίξετε πώς μπορεϊτε νά διδάξετε
εσαιΐ) καί έ'να παιδί;
Δέν μπορεϊτε. Τό παιδί διδάσκε
ται μοναχό τού. Τό κσίθτικον σας
είναι νά προσφέρετε εύκαι«ίες καί
νά άναιμερίζετε έιμπόδια.
"Ενα φντό μεγαλώνει. Κάνίτε
μήπως τό φυτό νά μεγαλώση; Τύ
καθήκον σας είναι νά δάλετε έ'να
φράχτη τριγύρωτου καί νάπροσεχε
τε νά μή τό φάη κανένα ζώο. 'Ε-
κεί τελειώνει τύ καθήκον σας. Τό
φυτό μεγαλώνει μοναχύ τού. Τό ί-
διο γίνεται καί μέ τήν πνετ<ματική αναπτύξη κάθε άνθρώπου. Κανένας δέν μπορεϊ νά σάς δι- δάξη. Κανένας 6έν μπορεϊ νά σας κάνη πνευματικόν άνθοωπο. Ποέ- πει μ,οναχοί σας ν<Ί διδαχθήτε. Ή Αναπτύξη σας πρέπει ναοθή από μέσα σας. Τί μπορεϊ νά κάνη ε:ντις έξωτε- ρικός βάσκαλος; Μπορεΐ νά παρη- μερίση λίγο τα έμπόβια καί έκεί τελριώνει τό χρέος τον. Γι' αίιό βοηθάτε δν (υτορήτε.Μά μή χατα- στρεφετε. Έγκαταλείψετε ολες τίς ελπίδες πώς απορεϊτε νά βημιοτ'ρ- γήσετε πνευματικοΰς άνθρώπονς· Αδύνατον. Λέν {βτάρχπ αλλο; δα σκαλος άπύ την ϊδια τήν ψνχή μ«ς· Άναγνο>οίσετε το.
(Συνεχίζεται)

ΤΑ ΕΙΩΤΕΡΙΚΑ ΚΡΑΤΙΚΑ ΛΑΝΕΙΑ
'Αιτό στοιχεία παρεχόμενα υπό
τής Έθνικης Τραττέζης — ροκύττ-
τουν τα εξής:
Παρήλθεν ηδη δεκοπτεντσετία άφ
ότου, διά ττρώτην φοράν μετοπτολε
μικώς, τό Κράτος έστράφη ττρός
την εσωτερικήν κεφαλαιαγοραν μέ
ο-κοιτβν την άντλησιν — όοων διά
την χρΓ,μοττοδότησιν των — ρογρσμ-
μοττιον έττενδύσεών τού.
Τό ττρώτον κροπικόν όμολογια-
κον δάνειον, όνομασθέν Παραγωγι
κόν, εξεδόθη είς δημοσίαν έγγρα-
ψήν τόν Ιούνιον τού 1954, διά κε
,ψολαιον 300 έκατ. δραχμών, ήτο
δέ διαοκείας 7 έτών μέ έ—ιτόκιον
5% ετησίως. Σημειωτέον, δτι τό
έτπτόκιον τούτο ήτο χαμηλότερον
τού άντιστοίχου έτπτακίοι/ έττί
των πάσης φύσεως τροτ—εζικών κα
τσθίσεων. Έν μέρει ομως ή διαφο
ρο εκαλύτττετο έκ τού ότι τό δά¬
νειον ήτο λαχειοφόρον.. Έξ άλλον,
—ρείχετο είς τούς όμολογιούχους
πρόσθετος άσφάλεια διά τής ρη-
τρσς δολλσρίου.
Κστά τα άμέσως έττόμενα ετη
τα έιτιτάκια έτπ των τοαπτεζικών
καταβέσεων ήσαν τόσον ΰψηλα καί
αί γενικαΐ συνθήκαι τής έλληνικής
νρηματαγοράς τοιαύται ωστε ή
τπροσφκγή τού Δημοσίου είς τό ε¬
σωτερικόν δανΐΐσμόν νά καθίστα-
ται ακρως δυσχερής, άν μή αδύνα
τος Τούτο έξηγεΐ, διατί τό δεύτε
ρον όμολογιακόν δάνειον τού Κρά
τους εξεδόθη μόλις έξ ετη μετά τό
ιτρώτον, ήτοι τό 1960, ΟΓττότε τό ε¬
πί—δόν των άττιτακίων ιτροσήγγι
ζεν ήδη τα διεθνή τοιαύτα. Τό δεύ
τϊρον τούτο δάνειον Οικονομ ι κης
'Ανοπττύξεως ίίψους 750 έκατ. δρα
χμών ήτο έ—ίσης λαχειοφόρον μέ
το αμτό έττιτόκιον καί ρήτραν δολ
λαρίου "Εκτοτε, συνεχισθή τακτι
κώς ή προσφύγη τού Δημοσίου είς
την αγοράν κεφαλαίων διά τής
κατ' ίτος — μέ μονάς εξαιρέσει ς
τό 1961 καί 1965 — εκδόσεως
είς δημοσίαν έγγραφήν λαχειοψό-
ρων όμολσγιαχών δανείων. Τό ϋψος
των δανϊίων τούτων διεκι/μανθη
μεταξϋ 600—2.000 έκατ. δ;>αχμ.
μέ σταθεράν τάσιν αυξήσεως κα-
τά τή'ι/ τελευταίαν -πενταετίαν. "Ό
λα τα δάνεια ταυτα ήσαν λαχειφό
ρα καί τταρεΐχον φορολσγικά καί
αλλα προνόμια υπέρ των όμολογι
ούχϊΐν, άττό δέ τού τετάρτου δανεί
ου ( 1963) κατηργήθη ή ρήτρα δολ
λαρίου.
Τό εφετεινόν δάνειον ήτο τό α¬
νώτερον, έξ απόψεως ττοσού, τό ο¬
ποίον εξεδόθη ττοτέ. Ανήλθεν είς
2 δισεκατ. &ραχίών, μέ 20ετή προ
&εσμίαν αποσβέσεως, έττιτόκιον 6
Υι% καί γενικοΰς καί είδικους λα-
χνούς συνολικοΰ ΰψους 420 έκατ.
δραχμών Τό δάνειον τούτο,
τού όττοίου αί εγγραφαί διε-
νεργήβησαν μεταξϋ 3 καί 10 Νοε-
μβιρίου λήγ. ε., ύιτεΐεκαλόφθη κα
τα 284 έκατ. δραχμών έκ μόνης
"■"■Κ ζητήισεως τού ΐδιωτικού τομέ
ως, άττεφασίσβη δέ νά ίχανοττοιη-
ξοΰν αίτήσεις έγγραφής νομικών
προσώπων διά συνολικόν ποσόν
736 έκατ. δραχμών.
Ή τόσον μίγάλη έτπτυχία τού
τελευταίον δανείον όσον καί τού
ττροηγοι/μένου (1968) άττοδεικνύ-
ει δτι τό ελληνικόν άττσταμιευτι-
κόν κοινόν ε'χει ττλήρη έμτπστοσθ-
νην είς την σταβερότη/τα τού νομί
σματος καί δτι εχει εδραιώθη είς
την συνείδησιν τού ή ττειτοίβησις
ότι κιχχτικά δάνεια άποτελούν άνα
γικαίαν καί θετικήν σι/μβολήν είς
την οικονομικήν άνα—τι/ξιν τού τό-
ττου.
Ή τάσις τής αρχομένης δεκαετίας
ΠΓΑΗΤΙΑΙΠΟΛΥΕΟΗΕΙ! ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΑΣ
Καί έπενδύσεις είς τάς υπό άνάπτυ ξιν χώρας
Η ΣΥΜΦΩΝΙΑΔΙΑΤΑ ΕΛΛ. ΚΑΠΝΑ
Άμεταχίνητος παραμένει ώς έ- |
γνωσθή, σχετικώς, ή έλληννκή Θρ-
σις είς τό θέμα τής προμηθείας
τού βρεταννικού πυρηνικού άντιδρα
στήρ&ς, αναφορικώς μέ τόν τρόπον
.τληροΗΐής έπ' άΛ-ταλλαγή καπνών
ουδετέραν τύπον, πρός χρήσιν των
άγγλ,ικών βιομηχανίαν σιγαρέττον.
Ειδικώτερον, ή έλληνική θέσις
ιΐζ τό θέμα αϋτό συνοψίζεται εί;
τό δτι ή προμήθεια τού άντιόρα-
στήρος έκ τής Βρρταννίας θά γίνη
μόνον υπό την απαραίτητον πς>ου-
,τόθεβνν δτι ή έξόφλησις τής άξίας
τον (40 έκατομμύρια περίπου στερ-
λινών) θά γίνη έναντι ίσοπάσοτ' ε-
ξαγωγής είς Αγγλίαν καπνών οΰ-
δετίρον τύπον, τα όποία άρνοΰνται
ηδη νά δεχθοΰν οί Βρεταννοί 6ιο-
μήχανοι τού κλάδου, ώς άντειδει-
κνυόμενα διά την κατανάλΐ'ΜΤιν είς
την χώραν των.
Ή άφιξις τής άποστολής τής
ίρΕταννικής Έίτιτροπης Άτομικής
Ενεργείας ίίς Αθήνας υπό τόν άν
τιηρόεδρόν της σέρ Τσάρλς Κάν-
νιγχαμ, αποβλέπει είς την δι εξαγω¬
γήν συνομιλιων διά την έν τέλει
ίοκρπήδησιν τού προαναφε.ρομένου
«πρακτιχοΰ» έμποδίου καί την έπ'
έτερος βάσετος θέσιν τοΰ ίίλου θέ-
ματος, προκειμένον νά ϋλοποιηθή ή
μονογραφηθείσα κατά τό παρελθόν
?τος σνμφωνΐα μετά τής ΛΕΗ, διά
την προμήθειαν τοΰ άντιδραστή<)ος μέ τόν βασικόν όρον τής άνταλλα- Υής των κα—«όν. Ή άντίθετος έν ,τροκειμένψ θέσις των Βρεταννών χαπνοβιομηχάνων προεκάλεσε σο¬ βαράς δυσχερείας είς την πρόο¬ δον τού δλου θεματος, έκκρεαεΐ δέ καί ή μετάβασις είς Αγγλίαν ά ΐτοστολής υπό τόν διοικητήν τοΰ 'Ε- θνιχοΰ Όργανι<5ίμοΰ Κα,τνοΰ, διά την έκ τού σύνεγγνς <τυζήτη*τιν ΐ- πί τής καταλληλότητος τιον έλλη- νικών ού&ετέριον ναπνων, βάσει των δρεταννικών μ "Ως εγνώσθη, πάντο>ς,
τως των άποτελεσιμά-των των σι.'ν-
0*"λι<5ν τής Βρεταννικής 'Επιτρο- «ής Άτομικής Ενεργείας μετά των αρμοδίων παραγόντοιν τής Δ. Ε.Η. έ.τϊ τού προκειμενου, τό ό¬ λον θέμα τέλει υπό την αίρεστν τής άποΑοχή; άπό την άγγ)ααήν .ιλευράν τοΰ άνταλλάγματος, δηλα- δή των ούδετέρων καπνών 'ίΐ έν- δεχομένη άποτυχία επί τοϋ θέματο; τής έξοφλήβει»ς τού άντιδοαστήΐ>ος
μέ χαΛνά θά οδηγήση είς έπανεξέ-
τοσιν τής έλληνικής θέβεως καί
«ην στροφήν τοϋ ένδιαφέροντός
τ1ς πρός δλλας χα>ρας, μέ τάς ο¬
ποίας είναι δυνατόν νά προμηθευ¬
θή επί ετέρας ενδεχομένης βάοεος,
αναφορικώς μέ την δααδικαπίαν ί-
ξο<ρλήσεως τού άντιδραστήρος, κα¬ τόπιν διε-Θνοΰς διαγιονισμοϋ. ΕΝΔΙΑΦΕ3ΟΝ ΟΤΓΓΡΩΝ ΔΙ' ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΠΡΟΊ-ΟΝΤΑ Ή διοίκησις τοϋ Πανελληνίου 2ι>νδέ<τμου 'ΕξαγωγέοΛ', εδέχθη την ενταύθα ουγγρικήν εμπορικήν αποστολήν κια διεξήγαγρ με"τ' αΰ τής εμπορικάς συζητήσεις, διά την επαύξησιν των έλληνικών έδαγιο- χν πρός την Οΰγγαρίαν, είς τα πλαίίτια τής συσχρίγξειος των οΐκο- νομιικών σχέσεων τής Ελλάδος μρ- τά τής έν λόγω χα'κ>ας. Κατά την
διεξαχθεϊσαν συζήτησιν άνεπτι'ιχθη
άπό έ,λληνικής πλευρας, ή δίάρθρϋ)
οης των έλληνιικων έξαγωγών είς
την Ούγγαρίατν καί αί δυνατότητες
διευθύνσεως των, άπό οΰγγοικής
δέ, έξιε-δηλώιθη ενδιαφέρον διά σει
ράν έλληνικών προιόντων, μεταξϋ
των οποίων ειδικώτερον ή σουλτα-
νίνα, δ 6άμ€αξ, τα καπνά κ.λ.π.
'Επίσης, τα βιομηχανικά προιόντα
—κλωιστοϋφαντουργικά καί διαρκή
καταναλωτΐ/κά.
ΛΟΝΔΙΝΟΝ.— Ή γνάνσις απο¬
τελεί σήμερον τόν πλέον σημαντι¬
κόν οικονομικόν πόρον. Καί ή γνώ¬
σις έξάγεται. Κύριον χαρακτηρίση
κόν της δεκαετΐας 1960—1909 υ¬
πήρξεν ή έξΟΛλοχτις των έπενδύσε
ών των μεγάλων αμερικανικόν όρ-
γανισμων είς την Ευρώπην καί αλ¬
λαχού. ΟΙ έν λόγω όργανισμοί πα¬
ρεδέχθησαν δτι διά τής χρησιμο¬
ποιήσεως τής καλώς έκπαιδευμένης
έργατικής δυνάμεως τής Εύρώπης,
μέ αμοιβήν συχνά κατά τό ήμιον
κατωτέραν έκείνης των ΗΠΑ, ΐ-
Εασφαλίζουν παραγωγήν περκτσό-
ερον έπικερδή άπό την είς την χώ
ραν των.
Ή άμερικανική βιομηχανική γνώ
σις —άποκαλονιμένη είς την επαγ¬
γελματικήν διάλεκτον τό (νόου -
χάου» τής τεχνολογίας καί τοΰ μά-
/ατζεντ— απεδείχθη μεταφυτεύσι-
μος είς πολλάς των εντεύθεν τοΰ
Ατλαντιχοΰ, χώρας.
Συνεπως, τό ΰψος των έσόδων
των είς τό εξωτερικόν καταστημά-
:ων των άμερικανιο<ών οργανισμόν έφθασε τό 1866 είς 120 δισεκατομ- μύρια δολλάρια, θά ανέλθη δέ κατά ιό λήγον έτος είς 140. Ώς ύπεγράμιμισεν ό κ. Σερβάν 2τρεμπέρ, μέ κάποιαν δόσιν έξά- ι(»εως, είς τό βιβλίον τού «Ή Ά- μερικανική Πρόκλησις», τό κονδύ¬ λιον αϋτό είναι μεγαλύτερον άπό ώ ΰψος τοΰ ακαθόριστον έθνικοΰ /ΐροιόντος οίασ§ήποτε χώρας της Δι'ισεοις —πλήν των ΗΠΑ. Οΰτο>,
«την τρίτην μεγάλην παραγιογιχήν
δύναμίν τοΰ κόσιιου, μετά τάς Η.
II.
Α. καί την ΕΣΣΔ, άποτελβΰν
(ά είς τό εξωτερικόν άμερικαΛΐκά
ίν-τοκαταστ ήματα».
'Εικεϊνο τό οποίον δ*ν άναφέρε-
ται καί τόσον συχνά, είναι δτι τα
.τέραν τοϋ Ατλαντικόν ΰποκατα-
στήματα των εύρ<οπαίκών καί Ιίΐ- · οργανισμόν, εχουν σήμε¬ ρον μργρθος ίσον πρός τό ήμισυ καί πλέον των άμε·ρικανίκών. "Ηδη, τό ετήσιον υψος τή; πα- ραγωγής των άνέρχεται είς 80 έ- κατομμύρια δολ>.άρια. Τό άρχαΐτυ-
πον των πολυεθνώς όργανισμών δέν
εΰοίσκεται μόνον είς τάς μεγάλας
ίταιρείας πετρέλαιον καί είς τοΰς
άμερικανικούς κολοσσούς, ώς «Ίν-
τερνάσιοναλ Μπύσνες Μασίνς»,
«Φόρντ Μότορ» καί Ζΐλέτ». 'Τπάρ
χει έ5 Γσου είς,τούς ίΐρρταν-νικοϋς
«ΙΟΙ» καί «Ντάνλοπ», τούς γαλ-
λυίθύς «Ρενώ» καί «Πεσινέ», τοΰς
γερμανικούς «Φολσδάγκεν» καί «Ζή
μενς», τούς Ιταλικούς «ΠιρέλΛι»
κ αί «Ίλι&έττι», τούς σουηιδικοϋς
«ΑΣΕΑ» καί «ΧΚΦ», τοΰ έλβετι-
κοΰς «Νιστλέ» καί «Μπράουν —
Μποβέρι». Τέλος, είς τοΰς νέον;
Οϊκους τής ΊαπωνΙας, ώς οί «Μι-
καί «Μπιτσου - μπ»'(τι».
ΕΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗ ΤΟ Ν.Δ
ΔΙΑ ΤΗΝ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΙΝ
ΛΑΤΟΜΕΙΟΝ ΜΑΡΜΑΡΟΥ
Έδημοσιΐύθη είς την Έφημερί
δα τής Κυβερνήσεως (32 Α') τό
Ν.Α 433 «Περί εκμεταλλεύσεως
λατομείων μαρμάρων», τό οποίον
όρίζει τάς προυποθέσεις ιδρύσε¬
ως καί λειτουργίας τής σχετικάς
δραστηριότητος. Τό έν λόγω
διάταγμα άντικ.αθιβτά τόν νό¬
μον 587 τοϋ 1915, ό οποίος διεΐ
ττε την λειτουργίαν των λατομεί
Η ΑΝΤΑΛΛΑΓΗ ΕΙΔΩΝ
ΜΕΤΑΞΫ ΕΛΛΑΔΟΣ
ΚΑΙ ΠΟΥΡΚΟΣΛΑΒΙΑΣ
Θέματα αφορώντα είς την κα
λυτέραν έφαρμογήήν των δρων τής
προσφάτως ΰπογραφίίσΐίς έμπορι
κης συμφωνίας μεταξϋ Ελλάδος
καί Γιουγκοσλαδίας θά συ-ζητη-
θοΰν κατά την μεθανρτανήν σΰσκε-
ψιν τής διοικήσεως τού Συνδέσμου
Έμττορικών Άντιτφοσώττων μετά
τού έμττορικού σνμβούλου τής έν
,Αθήναις γιουγκοσλαδικής πρε¬
σβείας κ. ΆΘανασέφσκι». Είς τα
ττλαίσια τής σι/σκέψεως αθτής θά
έντοπισθούν αί εκατέρωθεν δυνατό
τητες άνταλλαγής ·π·ρο'ιόντ«ν.
ΠΡΟΒΛΕΨΕΙΣ
Δύο προθλέψεις δύνανται νά δια
κινδυνεκθοϋν αναφορικώς πρός
τούς πολυβθνεϊς αΰτούς όργανι-
σμοΰς διά την δεκαετίαν 1970—
1979. Κατ' αρχήν ό ρόλος των έν-
δέχεται νά μεγεθυνθή κατά σημαν¬
τικόν βαθμόν. Δέν θά είναι έκπλη-
χτικόν εάν ή έτησία άξία των πω-
λήσεων αυτών αυξηθή άπό τό πα-
Θόν ΰψος των 220 δισεκατομμυρί-
ων δολλαρίων, είς πλέον τοΰ δισε-
κατομμνρίον, κατά τό 1980. Κατά
δεύτερον λόγον είναι πιθανόν δτι
οί γίναντες αύτοι Θά περιορισθούν
είς αριθμόν, αΰξανομένον τοΰ με-
γέθους των συνεπεία συγχωνεύσε-
ιον υπεράνω συνόρων. Τουτο θεω-
ρεϊται Ιδιαιτέρως πιθανόν είς την
Ευρώπην, εάν ή Βρεταννία κατα¬
στή μέλο; τής ΕΟΚ, γεγονός ά-
ναμενάμενον. Ουδέν τό έκπληκτι-
κόν είς τό νά πληροφορηθώμεν την
συγχώνευσιν τής «Μπρίτις Λέυ-
λαντ Μότορς» μέ κάποιαν μεγάλην
βιομηχανίαν αύτοκινήτων, ή τής Ι
ΟΙ μέ σοβαράν γερμανικήν εται¬
ρείαν χημικων προιόντων, κατά την
διάρκειαν τής δεκαετίας 1970—79
Κατά τα τέλη τής δεκαετίας
τοιαύται συγχωνεύσεις Θά εχουν έν
δεχομένως διαδοθή υπεράνω πολ-
λών συνόρων. Τό έρώτημα εάν οί
γίγαντε; Θά όνομάζωνται Βρεταν
νοί, Γερμανοί, Όλλανδοί, Γάλλοι,
Άμ&ρικανοί, ούβεμίαν οΰσιαστιχήν
σημασίαν Θά ^χη (άκόμη περισσότε
ρον έφ' δαον έγκαταστήσουν όνο
μαστικώς την έδραν των εί; κάποι
όν μεσογειακήν Θέρετρον, δπου ί
ιτχύει χαλαρά φορολογική νομοθε
σία. Ή τάσις πρός τοιαύτην πολυ-
θνοποίησιν των μεγάλίον εταιρεί¬
αν, θά αποτελέση, ένδεχομένως,
ήν κνριωτέραν δύναμιν ώθήσεως
τρός τόν οικονομικόν διεθνισμίθν
'.ατά την δεκαετίαν 1970—1979,
τής περαιτέρω άναπτύξιεως των πε
χων έλετίθέρϋΐν συναλλαγών καί
των εΰριτέρων κοινοτήτων, ώ; ή
ΟΚ, άποκτώσης δειιτερεϋοι·σ'αν
σημασίαν.
ΣΤΡΟΦΗ
ΠΡΟΣ ΠΤΩΧΑΣ ΧΩΡΑΣ
Τρίτον, ύπάρχοτν σοβαροί λ.όγοι
νά έλπίζεται δτι, ώς συνέβη κατά
την δεκαετίαν 1960—1969, ότε αί
άμερικανικαί εταιρείαι, κατέκλυσαν
την Ευρώπην, διά νά έπωφεληθοΰν
των είς αυτήν χαμηλοτέρων έπιπέ-
δων άμοιβής τής άπασχολήσεως, οί
πολυεθνεΐς αύτοι όργανισμοί ένδέ-
χεται νά στραφοΰν πρός τάς πτοι-
χονέρας χώρας κατά την δεκαετί¬
αν 1970—1979 καί νά διαθέσονν
σημαντικόν τμήμα των προγραμμά
τιι>ν έπενδύσεών τιον είς αύτάς, έ-
πωφελούμενοι τής είς αύτάς άοώμη
κατωτέρας συνθήκας στάθμης των
ήμειρομισθίων. Τούτο, Θά προυπέ-
Θιετεν ασφαλώς μεταβολήν των βτό
χχ»>ν των ξένων έπενδΰσεων: Τα πε
ρισσότερα ύποκαταστήματα είς την
άλλοδαπήν έγκαθίστανται διά νά
πωλούν τα προϊόντα των είς την το
πικήν αγοράν, ένώ μερικά αλλα
θά πρέπει νά ίδρυθούν μΐ στόχον
την έξαγωγίτν (περιλαμβανυμένης
καί τής τοιαύτης είς την πατρίδα
των γιγάντων —επιχείρησις μάλ¬
λον άσυνήθης). Έν τούτοις, είναι
άξιοπρόσεκτον τό δτι τα μεγάλα
βιομηχανικά συγκροτήματα τής Ί-
απωνίας, βασίζονται έκ παραδόσε¬
ως, είς την αγοράν έξαρτημχχτων ά
πό μικράς επιφανείας ίαπωνικούς
ΟΕκους, οί όποϊοι καταβάλλουν ι¬
διαιτέρως χαιμηλά ήμερομίσιθια.
Σήιμερον, αμως, όπότε παρουσΐά-
ζει δν<σχερείας ή έξεύρεσις τόσον χαμηλως άμοιβομένων έργατικών χειρών είς αυτήν την χώραν, έπι- κρατίΐ ή τάσις μεταξϋ των μιεγά- λων ίαπίονικών συγκροτημάτων δ- πί°ς χρηματοδοτοΰν την παραγω¬ γήν έξαρτημάτων είς την Κορέαν καί τάς όμόρους χώρας. Καθόλου έκπληκτικόν δέν Θά ήτο εάν ήκο- λούθουν την αΐτήν τακτικήν καί τα άαεοικανικά συγκροτή.μ«τα —την άνάθεσιν δηλαιδή τής παραγωγής έξαρτημάτιον είς μικράς βιομηχα- νΐΐΐς τής Λατινικής Άμερικής —έ- πίσης δέ τα τοιαύτα τής Δνηκή; Εΰρώπης, μέ μεσογεια·κάς ή τή; Β. Άφρικής. Βοηθουμένη υπό τής νέας καί μεγαλυτέρας οίκονοιμίας των θαλασσίων μεταφορών, ή ό¬ ποία προκύπτει άπά την διάδοσιν των κονταίηνερς, ή νέα αύτη διε- θνής βιομηχανική έπανάστασις θά ηδύνατο νά κινηβή πρός την Ίν- δίαν καί τάς λοιπάς άστατικάς χώ¬ ρας, υπό την προϋπόθεσιν δτι θά έπικρατοΰν είς αύτές συνθήκαι πο- λιτικής σταθερότητος. ΙΙΑΡΑΓΩΓΗ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΩΝ ΚΑΙ ΠΩΛΗΣΙΣ ΓΝΩΣΕΩΝ Αποτελεί κοινήν προφητείαν είς τάς ΗΠΑ δτι ό άριθμός τής έργα τικής δυνάμεως, ό οποίος θά άπα- βαίνη σταιθερως μειοΰμενος —θά (ρθάση τα 30 μολις έχατομιμύρια καί κατά τα μέσα τοΰ 1970 επί συνό- λου 10Ο έκατομμυρίιον καί δτι ή έ πιχειρηματική δραστηριότης είς τάς πλουσίας χώρας, οΜος ή Ά- μερική, θά συγκεντρώνεται μέ έ- πιταχιτνομένους ρυθμούς είς την πά ραγωγήν πληροφοριών καί την πώ λησιν γνώσεο);. Αί λοιπαί προηγμέ- ναι χώραι θά άκολουθοϋν τάς Η. Π.Α. είς την οδόν αυτήν. Τούτο θά ανοίξη τόν δρόμον τής βιοιμηχανι- κής άναπτύξιεως είς τάς πτοοχοτέ- ρας γ.ώρας. Ή έπικρατοΰσα άνησυχία είναι ε¬ άν αί πολιτικαί σννθήκα των υπό ανάπτυξιν χωρών βά έπιτρέ^ΐουν τούτο. Ή κατά την στιγμήν αύτην πολιτική αντίδρασις είς αύτάς, δέν (Ττρέφεται απλώς εναντίον των ξέ¬ νον έπενδυτών, άλλά καί κατά των ] γιγαντιαίων διεθνών όμίλων. Έν τούτοις, ή έμπειρία άπό όλας σχε- δόν τάς πρώην πτωχάς χώρας, είς τάς οποίας εσημειώθη ούσιώοης πρόοδος, τοΰ άκαθαρίστου έθνικοϋ προϊόντος, κατά τάς δ«£αετίας 1950—1959 καί 1960—1969 κλασ- σικά δείγματα άποτελούν ή Ιαπω¬ ν ία καί τό Μεξικόν —δεικνύει δτι ή ανάπτυξις δύναται νά εμφανισθή λίαν ταχέως, ώς άποτέλεσμα τού άνταγωνισμοΰ μεταξύ ολίγων έπι- χειρηματικών όμίλϋ)ν τού έσωτε^ι- κοΰ, άποτελουμένων άπό πλούσια καί δημιουργιαά ατομα. Διά τούτο αύτό τό οποίον απετέλεσε μίαν ά¬ πά τάς μεγαλυτέρας τραγωδίας τής δεκαετίας 1960—1969, ενεφανίσθη μέ την απόφασιν τής άτομικώς ά- νασφαλοΰς Κάς Γκάντι, ή όποία ε¬ πίστευσεν δτι θά αποκτήση πολιτι¬ κήν ισχύν διά τής εκστρατείας της κατά τοΰ Οίκον Μπέρλα καί αλλων μεγάλιον βιομηχανικών ομιλών τής Ίν&ίας, καθώς έπίσης διά παρόμοι¬ ον άνοήτων «σοσιαλιστικών» ένερ- γειών, ώς ή έθνικοποίησις των τρα πεξών αυτής τής χώρας. ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΑ ΠΛΕΟΝΕΚΤΗΜΑΤΑ Μέχρι στιγμής, ήτο άληθές ότι ελαχίστας ελπίδας είχον αί πτωχαί αύται χώραι τού κόσμου νά σημειώ σονν ταχείαν οίκολ'ομικήν ανάπτυ¬ ξιν, έ<τ' ΰσον έκυβερνώντο άπό κα θεστώτα αΰστηρά καί συντηρητϋκά — πράγματι δέ αΐσθάνεται κανείς ιδιαιτέρως την ανάγκην νά ύπο- γραιμμ,Ιση τό «έφ' όσον». Σήμερον ή ίστορία τής ανθρωπότητος διέρ χεται μίαν φάσιν, κατά την οποί¬ αν τα α^κΐτηρά καί κάπως συντηρη- τικά καθεστώτα, δύν<χνται νά άπο- φεύγουν σημαντικά οίκονομικά πλε ονεκτήματα είς τάς χώρας αύτάς. Τούτο όφείλεται, κινίως, είς την ά γροτικήν επανάστασιν καί την πι¬ θανήν νέαν άγροτικήν επανάστασιν των καλλιεργηττών νά άνταποκρι- θοΰν είς τα θεσπιξόμενα κίνητρα "Ενας δεύτερος λάγος είναι, δτι τόσον αί διεθνεϊς διραστηριότητες (ή διόγκίοσις των πολυε-θνών όργα νισμων μέ την διεθνή πολιτικήν ε¬ πί των έπενδύσεών) όσον καί αί έπιτόπιαι έΛΐχειρηματικαί έξελίξεις (ή έιιφάνισις μιάς έκπαιδευμένης έπιχποηματικής τάξεως δυναμένης νά κατετ'θύνη ·τούς ύπάρχοντας έ- καταμμυριοΰχους είς την οδόν τής αύθήσεως των κεφχιλαίων των δι' άποτελεσματικΛν μέσίΰν) δημιουρ- γοΰν τάς προυποθέσεις τής βιομη- χανικής άναπτύξεως. Αί προοπτικαί συνεπως διά τάς πτωχάς χώρας, κατά την δεκαετί¬ αν 1970—1979 ϊυ,φανίζονται ώς ε¬ νας άπελπις αγών μεταξύ τοΰ εί¬ δον; τής έπανασταίτικής πολιτικάς ή όποία θά καταστήση σχεδόν α¬ δύνατον την ανάπτυξιν μέσω διε¬ θνών καί εγχωρίων έπενδύσεών είς την βιομηχανίαν καί τής πραγμα- τοποιήσεως τοιούτων, αί οποίαι δύ¬ νανται νά καταστήσουν άσκοπον την προσφυγήν είς έπαναστατικάς μέθοδον; διακυβερνήσεως. Είς τάς πλουσίας χώρας, δέν θά λείψουν, ένδεχομένως, οί άγώνες μεταξύ των περισσότερον άστραπτερών οί- κονομικών προοπτικών, τάς οποίας δηιιιουργεί ό τεχνολογικός αίών, καί μερικών σκληρών καί έπιθετι- κών τάσεων είς την συνείδησιν πολ λών άτόμτον. Προβλήματα «αί -ροοτττικαι ΑΙ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΙ ΤΗΣ ΔΥΣΕΩΣ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΔΕΚΑΕΤΙΑΝ 1970-80 Τού Καθηγητού κ. ΡΟΜΠΕΡ ΜΑΡΖΟΑΕΝ ΑΙ ΣΥ1ΝΔΡΟΜΑΙ ΤΩΝ Α.Ε. ΠΡΟΣ ΤΟ ΧΡΗΜΑΤΙΣΤΗΡΙΟΝ ΈδΓ,αοσιενθη είς την «Έφημερί δα τής Κυβερνήσεως» (32 Α') τό ύπ' αριθμόν 186)γ969 Βασιλικόν Διάταγμα, διά τοΰ οποίον μειοΰται άπό τής 1ης Ιανουάριον 1970, γε¬ νικώς τό ΰψος των πρός τό Χρη¬ ματιστήριον Αξιών Αθηνών συν¬ δρομήν των άνωννμων έταιρειων, των οποίων οί τίτλοι εχουν γίνει δεκτοί παρ' αύτοΰ πρός διαπραγμά ίευσιν. Διά τοΰ άνωτέρίυ Βασ<λικοΰ Δια- τάγματος, τροποποιοΰντος την παρ 2 τοΰ άρθρου 28 τού Κανονισμοΰ τοΰ Χρηματιστήριον, αί έν λόγω ε¬ ταιρείαι κατατάσσονται είς τρΐα κλιμάκια, αναλόγως τής συνολικής άξίας των είσηγμένων είς τό Χρη ματιστήριον τίτλοιν των, είς έκα¬ στον των οποίων θά άντιστοιχή έφε ξής διάφορος συντελεστής ΰπολογι σμοϋ τής συνδρομάς άντί τοΰ μέ¬ χρι σήμερον ίσχύοντος ενιαίον. ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ—κλειοί τοΰ μέλλοντος μας καί τοϋ μέλλοντος των ολιγώτερον άνεπτυγμένων χο>
ρών είναι ή επίτευξις τοϋ μάξι-
μονμ, παραγωγής, άλλά υπό συνθή
κάς πού διασφαλίζονν την σννέχει
άν της, χωρίς έκρήξεις προσωρι-
νής δραστηριότητος, άκολουθον-
μενας άπό περιόδονς ύφέσεως ή
στασιμότητος. Τα τελευταία εί-
κοσι ετη έχαρακτηρίζοντο άπό μίαν
άδιάκοπον άνοδον τοΰ βιομηχανικοΰ
μας δνναμ.ικοϋ, τής παραγωγικότη
τος καί των έπιπέιδων ζωής. Δέν
υπήρξαν παρά βραχεϊαι περίοδοι
.ττασιμότητος κ*ί μερικαί έλάσσονες
ύφΓσεις.
Κατέχομεν έπομένως την πεί¬
ραν ενός τετάρτου αιώνος σννεχοΰς
αυξήσεως. Τούτο άποκαλύπτίΐ την
ύπαρξιν είς τάς συγχρόνου; οίκονο-
μίας ίσχνρων δυνάμεων πού εύνο-
ούν την άνάπτν*ξιν ταχεϊα τεχνολο
γική πρόοδος, όλονέν καί μεγα-
λντεραι άπιατήσεις των καταναλω-
τών, δυναμική θέσις των βιομηχα-
νιών είς δτι άφορά τάς έπενδύσεις
καί τάς «καινοτομίας», θέλησις τής
μεταβολής καί ίαανότητος προσαρ
μογή; είς τάς νέας καταστάσεις.
Εάν ή οίκονσμική δραστηριότης
φέρεται πρός κάμψιν, αί κυβερνή-
σεις είναι έ'τοιμαι νά παρέιμβουν.
Παντοΰ ϊχε» άνα>νηορ'θη ή εΰθννη
διά την διατήρησιν πλήρους άπβ.-
σχολήσεως καί ΰψηλοΰ ρυθιμοΰ άνό
δου καί είναι διαθέσιμα τα άνα-
γκαϊα δργανα διά την επίτευξιν
των άποτε-λε-σμάτων.
Η ΠΕΙΡΑ
ΤΟΤΠΑΡΕΛΘΟΝΤΟΣ
Προτού άναφερθώ είς τάς προο-
πτικά; διά τό 1980, θεωρώ άναγκαί
όν νά προβώ είς μίαν απογραφήν
των δεδομένων, επί των οποίων ε¬
χουν ληφθή άπό τάς εργασίας τού
ΟΟΣΑ. Ρυθμός άνόδον είς πραγ¬
ματικάς τιμάς κατά 2—3 τοίς ε¬
κατόν ετησίως διά μίαν μακροετή
περίοδον, εθεωρείτο προπολεμικώς
ώς μία θεαματιχή έπιτυχία. Άπό
τοϋ 1955 μέχρι τοΰ 1967 τό μέσον
ετήσιον ποσοστόν αυξήσεως τής
παραγωγής είς τάς χώρας τοϋ Ο.
Ο.Σ.Α. ήτο 4,5% (ΕΟΚ 5,1%,
ΚαναΜς 4,4%, ΗΠΑ 3,9%, Η.Β.
2,9% καί Ίαπωνία πλέον τοϋ 10%).
Κατά άπασχολονμενον τα ποΛοστά
αυξήσεως τής παραγωγής ήσαν 8,
2% είς την Ιαπωνίαν, 5,4% είς την
Ιταλίαν, 4,6% είς την Γαλλίαν,
4,3% είς την Γερμανίαν, 2,5% την
Βρεταννίαν. Μεγαλυτέραν δαρύτη
τα άπό τούς άριθμούς αϋτούς &χουν
οί άφορώντες την αύξησιν τής παρα
γωγικότητος. Κατά την περίοδον
1955—65 αυτή ηυξήθη κατά 26%
εί; την Γερμανίαν κατά 14% τόν
Καναδάν, 12% την Βρεταννίαν καί
11,7% τάς ΗΠΑ.
ΤΟ ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΚΟΝ ΧΑΣΜΑ
ΘΑ ΜΕΙΩΘΗ
Διά νά υπολογίσωμεν την αύξησιν
τή; παραγωγή; κατά την δεκαετί¬
αν 1970—1980, θά έκκινησωμεν ά¬
πό ωρισμένα; ΰποθέσεις. Κατά τάν
πρώτον λόγον δεχόμεθα δτι οί ρυθ
μοί αυξήσεως τής παραγωγΰίότη-
τος πού είχον σημειωθή κατά τα
τελευταία ετη τής προηγουμένης
δεκαετία; Θά διατηρηθοϋν. Τουτο
Θά οδηγήση τάς λοιπά; χώρας τοΰ
βιομηχανικού κόσμον είς την μερι¬
κήν κάλυψιν τοΰ τεχνολογικοΰ χά-
Λματο; πού τα; χωρίξει άπό τα;
ΗΠΑ, δπου ή σπάνις τής έργατικής
δυνάμεως είναι ήδη άπό μακρον ό
κανών.
Δευτέρα υπόθεσις είναι δτι κατά
την δεκαετίαν 1970—1980 ή ζήτη¬
σις θά έχη την Ιδίαν έντασιν μέ
την προηγτΐθείσαν δεκαετίαν καί δ¬
τι αί διακυμάνσει; της δέν θά δια-
ταράξουν την διαδικασίαν άναπτύ¬
ξεως περισσότερον άπό τα προη-
γοΰμενα ετη.
Τρίτον, υποθέτομεν δτι αί έξελί
ξεις αί αφορώσαι την μείωσιν τής
έργατικής εβδομάδος καί την επέ¬
κτασιν των διακοπών δέν θά Λκολου
θήσουν κατά την προσέχη δεκαετί¬
αν τούς ίδιον; ρυθμούς μί τής πε
ριόδον 1955—1967.
Δέν πρόκειται βεβαίως νά παρά-
σχω συγκεκριμένονς άριθμούς διά
τάς έξελίξεις τής δεκατίας. Περιο-
ρίζομαι νά είπω δτι τό κατά κεφα-
Γεν,κή αττοψ.ς τής Δ.εβνούς Εκθέσεως -λο,αρί«ν τού 1970 τού Λονδίνον
Είς τό νέον Σχολείον Γ<ρίουβΧάους διά Κωψοι ιιαιοιυι «.ις Ούέστ Νόργοκντ τού Λονδίνου ύιτάρ χούν κινητά άκοι/στικά λειτουργούντα μέ μπατταρίας. Ό δέ^της κά3ΐ τταιδιού ρΐίβμίζεται άναλό γως των άναγκών τού καί τό γραφείον τής δασκάλας είναι ενα εΤ δος κονσόλας μέ ραδιόφωνο, ττι καπ, μαγνητόφωνο καί πίνακα ι λέγχοι/. λήν ακαθόριστον έγχώριον προιόν θα πρεπει νά αυξηθή σημαντΐίίώς είς τας Η11Α ότι αί περισσοτέραν ευνοΓΐμεναι καί δνναμικαί εύρωπαι- καί χώραι Θά προσεγγίσουν το ση¬ μερινον επίπεδον των Η1ΙΑ καί δτι ή Ίαπωνία Θά έχη κατά τό 1980 ά- καθάριστον κατά κεφαλή έγχώριον προίον τοΰ αϋτοΰ μεγέθονς μέ το αντίστοιχον των προαναφερθεισών χωρων τής Εύρώπης. Θά ήτο έκπληκτικόν εάν μία τοι αύτη φανταστική ανάπτυξις δέν θά έγέννα δυσχερέστατα προΰλήματα, των οποίων δέν εχομεν άκάμη ιδέαν ή πάντως σαφή αντίληψιν. Το βασι κωτερον εξ δλων, το οποίον τα συγ- κεφαλαιώνει δλα, είναι ή έπιτάχνν σις τής μεταβολής είς δλους τούς τομίϊ; τής αΐκονομικής πολατικής, καί κοινωνιχή; ζιοής. Ή μεταβολή αυτή όφείλεται είς την ταχείαν πρόοδον των βασικών επιστήμων, των έφηρμοσμένων επιστήμων καί τής τεχνολογίας. Αί γνώσεις, άπό όπουδήποτε καί αν προέρχιονται, μεταδίδονται δλονέν καί ταχύτερον είς ολόκληρον τόν κόσμβν. ΑΙ άνα ταραχαί, αί οποίαι λαμθάνουν χώ¬ ραν είς τάς πόλεις καί τα πανεπι- στήμια, παρέχουν μίαν «πρόγευ- σιν* εκείνον πού μά; άναμένεν είς τό άμεσον μέλλον, δταν ή «μεταβο λή» θά ακολουθήση όρμητικιότεοον ρυθ}ΐόν. ΑΝΑΓΚΑΙ ΝΕΟΤ ΕΞΟΠΛΙΣΜΟΤ Αί έπενδύσει; παγίον κεφάλαιον θά πρέπει, συνεπως νά αΰξηθοϋν ταχέως, διά νά έπιστρέα|>ουν την
οικονομικήν επέκτασιν καί τόν τα-
χνν έικσυγχρονισμόν των ΰφισταμέ
νων κεφαλαιακών άποθεμάτίον. Νέ
αι βιομηχανίαι άπαιτοϋνται τόσα κε
φάλαια, αν δχι περισσότερα, δσα
καί αί περισσότερον γνωσταί μέχρι
σήμερον «καπιταλιστικαί», θά πρέ
πει νά άναπτυχθοϋν μέ ταχύν ρυθ¬
μόν, ώς λ.χ. ή πυρηνική βιομηχανία
Ή ανθρωπίνη πλευρά τής ρι-
ζικής μεταβολής, θά προκαλέση ση
μαντικάς δαπάνας διά την έπαγγελ
ματικήν έκποάδεν>σιν καί την παιδεί
αν, πού είς τό μέλλον θά κατέχη
μίαν μεγάην θέσιν είς την ζωήν
τοΰ ίφήβου. Μεγάλα ποσά θά άπαι
τηθοϋν διά τόν ϊκσΐ'γχρονισμόν τή;
διομηχανίας, διά την έρευναν καί
καί ανάπτυξιν, δια την παιδείαν
των παιιδιών καί των έφήβων. Αί
είς κεφάλαια άνάγκαι των κνβερ-
νήσεων δχι μόνον δέν πράκειται νά
μειωθοϋν άλλ' αντιθέτως θά αΰξά-
ν μαζιικώ;. Κατά την προσέχη
ΙΟετίαν θά παριστάμεθα είς μίαν
γιγαντιαίαν αΰξησιν τοϋ πληθυ-
σμοΰ καί τής παραγωγής, πού Θά
απαιτήση ανάλογον αύξησιν τής αί-
κονομικής, κοινωνικής καί πολιτι-
στι«ής ϋποδομής εί; κρατικά καί
διηπειρωτικά πλαίοια.
ΑΙ ΚΤΒΕΡΝΗΤΙΚΑΙ
ΔΑΠΑΝΑΙ ΘΑ ΑΤΕΑΝΟΤΝ
θά ηθέλαμεν νά πιστεύωμεν υ-
τι δαπανωντες σννεχώς περιασότϊ
δι' εΐρηνικάς βραστηριότητας,
θά ημπορέσωμεν νά περι.^ίσωΛεν
;, στρατιωτικός δαπάνας θά έ
χρειάζετο μεγάλη αΐσιοδοξία δ ά
νά Ισχυριστώμεν δτι ήμπ^Λοΰμεν
νά έξοικονομήσωμεν μέ αύ όν τύν
τςόπον άξιόλογα ποσά είς Τ. άμε
ν μέλλον. Ό άνταγωνισιι'τς Ρο
οίας — ΗΠΑ θά έξακολουθήστ
νά κυριαρχή είς τα διεθνή πράγ-
ματα. Νομίζω δτι δέν απατώμαι
προλέγων δτι αί κυβρενητικαί δα¬
πάναι θά αΰξηθοϋν ούσιωδώς κα¬
τά την προσέχη ΙΟετίαν καί ότι
τό 1980 Θά άπορροφοΰν ποαοστό
τοΰ έθνικοϋ εΐσοδήματο; μεγαλύτε
ρον τοΰ 1970. θέτω τό έρώτ>ιαα
πώς οί λαοί των προηγμένοιν 6ιο
μηχανικων χωρων, τοποθετημε»'·ι
οί Ιδιοι ενώπιον Ιδίων άναγ«τών
τάς οποίας θε(οροΰν ζοιτυκάς, θά (';ν
τιδράσουν έναντι των άναγκων
των ολιγώτερον άναπτυγμένιον χ ο
ρών. Ή πίστις μόν είναι δτι, δ, ι
δήποτε καί δν συμβή είς τόν ρο
νομιοΰχον κόσμον μας, ή βοηθεία
πρός τόν Τρίτον Κόσμον δέν πρ«
πει νά θυσιασθή.
ΑΙ ΤΑΣΕΓΣ ΤΗΣ
ΠΡΟΣΕΧΟΤΣ 1ΟΕΤΙΑΣ
Τα κεφάλαια πού θά άπαιτη-
θοϋν διά νά άνταποικριθωμεν εί;
τάς βαρείας άπαιτήσεις τοϋ μέλ¬
λοντος, θά πρέπει νά δοθούν άπό
ίούς Ιδιώτας, τάς έπιχειρήσεις καί
τάς κυβερνήσει;. 'Ημποροΰμεν νά
αναμείνωμεν άπό τάς έπιχειρήσεις
ν ά χρηματοδοτήσουν μεγάλο ιιί-
ρος των είς κεφάλαια άναγ',ι.ΰν
των άπό μή διανεμόμενα κέρδη
των, χωρίς νά μειωθοϋν τα πεοι-
θώρια των κερδων των. 'Ημποροϋ
μέν έπίσης -.τ υπολογίσωμεν επι
τής κυβερνητικάς άποταμιη'σΓ ιις
διά την κάλυψιν είς κεφάλαιον
κ.ρατικών δαπανων. Τούτο σημο.-
νει δτι δέν αναμένομεν μρίιησιν
των φορολογικών έπιβαρΰνσΓ όν
καί δτι μάλιστα θά είμεθα εντιι-
χείς εάν δέν αΰξηθοϋν, κατά την
ΙΟετίαν. Τό υπόλοιπον κεφάλαιον
θά ποέπει νά εξευρεθή άπό τούς
Ιδιώτας, πού σημαίνει δτι ή ίδιω-
τική άποταμίενσις θά πηίπρι ν ι
φθάση είς υψηλοτέραν επίπεδον.
Κατά την αρχομένην ΙΟετίαν ή
πίε·σις επί τή; ξητήσεως θά παρα
μείνη ίσχυρά. Ή ίδΐίοτική κατανά
λωσι; θά πρέπει νά συγκρατηθή,
πράγμα πού σημαίνει δτι τα χρημα
τικά είσοδήματα Θά πρέπει νά αύ
ξάνουν βραδύτερον τή; παραγωγή;.
Τα έπιτόκια Θά παραμείνουν ύψη¬
λά. Αί έντάσεις μεταξύ των κοινω
νίκων «συνεργατών» δέν Θά έξα-
φαντσθοΰν.
ΟΙ ΕΤΡΩΠΑΙΟΙ ΘΑ
ΕΠΕΝΔΤΟΤΝ ΕΙΣ ΤΑΣ ΗΠΑ
Ή προοπτική την οποίαν έπεσή
μανα είναι σχετικώς εύνοική. Είναι
πάντως δυνατόν, άντί. τής καταστά
σεως πού περιέγραψα, τό ποσο¬
στόν χρησιμοποιήσεως των παραγ.)
γικών μας πόρων καθώς καί τής
αυξήσεως των νά περιορισθή έξ
αίτίας άντιπληθωριστικής δημοσιο-
νομικής καί νομισματικής πολιτι
κης. Δέν είναι δύσκολον νά φαν-
τασθή κανείς μεγάλας χώρας υπο
χρεουμένας νά άκολουθησουν τοιαύ
την πολιτικήν διά νά άντιμετωπί-
σουν την δνοδον των τιμων καί τό
ελλειμμα τοΰ Ίσοζυγίου. ΑΙ Η.
Π.Α., ή Γαλλία, ή Βρεττανία προ
σπαθοΰν μέ τοιαύτην πολιτικήν νά
άποκαταστήσουν την ίσορροπίαν
των οΐκονομιών των. Θά προκύ-
■ψουν συνεπως έξ αυτού, έλπίζω
διά βραχείαν περίοδον, ρνθμοί ά-
νόδου κατώτεραι τοϋ πρόσφατον
παρελθόντος. Αύτοι οί χαμηλότε
ροι ρυθμοί αυξήσεως, συνδυαζόμε- |
νοι μέ την αύξησιν τής παραγωγι-
κάτιγτος καί την αναπόφευκτον αν
Ιησιν τοϋ εργατικόν δυναμικοϋ, θά
προεκάλουν σημαντικήν άνεργίαν,
αέ συνέπειαν κοινωνικάς έντάσεις,
δραματικωτέρας άπό έκείνας πού
θά εδημηούργει ή ταχεϊα επέκτα¬
σις τής παραγωγής.
Συγκρίνων την ζήτησιν πρός
την προσφοράν κεφαλαίων, παρ«-
λειψα 2να πρόβλημα πού οί τρα-
πεζίται γνωρίζουν καλώς είς όλον
τόν κόσμον: την τάσιν πού ϊχει ε
να σημαντικόν τμήμα των ίδιωτι-
κών άποταμιεύσεων νά παραμένη
ρευστή, καθ* ήν στιγμήν ή β,ομη-
χανία 'έχεί ανάγκην μακροπροθέ-
σμων κεφαλαίων διά τάς έπενδύ¬
σεις της. Διάφοροι μηχανισμοί ε¬
χουν δημιουργηθή διά την όπε,ρ-
πήδησιν τής δυσκολίας αυτής, πού
εχουν αποδώσει. Άλλ' είς περιό
δόν; νομισματικών κρίσεων, 5'ταν
ή ίμπιστοσύνη πρός πολλά καί μ8
γάλα έθνικά νομίσιματα κλονίζε-
ται, ή κατάστασις ημπορεί νά α¬
ποβή έπικίνδννος. Μία τάσις των
άποταμιευτών πρός ύψηλότεοον
βαθμόν ρευστότηιτος Θά ηπείλει
την σταθερότητα τοϋ τραπεζικοΰ
συστήματος.
Τίθεται τό έρώττιμα, ποίας μσρ
φά; είναι δννατόν νά Εχη ή κίνη¬
σις των κεφαλαίων την προσέχη
ΙΟετίαν. Ή κίνησις μακροπροθέ-
σμων κεφαλαίων είναι, κανονικώς,
ύγιής. 'Τπύ συνθήκας ελευθέρας
αίκονομίας φέρει τό κεφάλαιον έ-
κεί δπου είναι περισσότερον άναγ
καίον καί έπεκτείνει τα πλεονεκτή
ματα τής έπιστημονικής καί ΐεχνο
λογικής προοδον είς δλον τόν χό-
σμον. Αί άμερικανικαί έπενδνσιί.ς
λ.χ. είς την Ευρώπην ήσαν ώφέλι
μοί καί διά τάς ΗΠΑ καί διά την
Ευρώπην. Ή αύξησις των κατά
τα τελευταία ετη υπήρξε ταχεϊα,
άλλά κατά την προσέχη ΙΟετίαν
Θά είναι Ισως κατωτέρα.. Αντιθέ¬
τως προβλέπω ταχυτέραν άνοδον
των άμέσων ξένων έπενδύσεών είς
τάς ΗΠΑ.
Νομίξω δτι εμπορούμεν νά ίδω¬
μεν τό μέλλον μέ αισιοδοξίαν καί
δτι, λαμβανομένας ύπ' όψιν τής
προάδου πρός την εύρωπαϊκήν ένο
ποίησιν, ήμπαροΰμεν νά προ&λέψω
μέν την δημιουργίαν νέων περισσό
τερον ίσορροπημένων σχέσεων μετα
ξύ ΗΠΑ άφ' ενός καί Εΰρώπης
καί Ίαπωνίας άφ' έτερον. Ωρι¬
σμέναι άναπτυγμέναι χωραι θά πά
ραμείνουν «καθαροί» είσαγωγείς
κεφαλαίων: δ Καναΐδάς λ.χ. ΑΙ εύ
ρωπαίκαί χώραι θά έξακολουθή-
σουν πιθανώς νά εϊσάγουν άμερι-
καννκά κεφάλαια, άλλά καί θά έ-
ξάγουν ταυτοχρόνως κεφάλαια είς
την Αμερικήν. Μακροπροθέσμως
ήμποροΰμεν νά υποθέσωμεν ότι εί-
σαγωγαί καί έξαγωγαί μακροπρο-
θέσμων κεφαλαίων μεταξύ βιομηχα
νίκων χωιρών θά τείνουν νά έξι-
σορροπηθοϋν. Κατά την προσέχη
ΙΟετίαν άριθμός εύρωπαΐκων καί Ι
απωνικών έπιχειρήσεων Θά κατα-
στοϋν διεθνεϊς (δρον πού προτιμώ
άπό τόν δρον «πολυεθνεΐς»). Ω¬
ρισμέναι βιομηχανίαι θά «μετανα-
στεύσουν» μερικώς πρός ολιγώτε¬
ρον άνεπτυγμένας χώρας: ύφαν-
τουργικαί, τροφίμων, χημικαί, μι
κραί μηχανολογικαί κλπ.
ΝΟΣΗΡΑ ΝΟΜΙΣΜΑΤΙΚΗ
ΚΑΤΑΣΤΑΣΙΣ
Ώς πρός την κίνησιν βραχυπρο
θέσμων κεφαλαίων, δέν ύπάρχουν
λόγοι ανησυχίας, υπό την προϋπό
θέσιν δτι ή οίικονομική πολιτική
των κυριωτέρων χωρών τοΰ έλευθέ
ρον κόσμον Θά παραμείνη ή Θά
«ξαναγίνη» ύγιής· Ή κίνησις αύ¬
τη διαδραματίζει κανονικώς χρήσι
μόν ρόλον, διά τής έξισώοεως
των έπιτοκίων βραχείας προθεσμί-
ας είς τάς διαφόρους άγοράς.
Άλλ' ημπορεί νά καταστή έπιζη-
μία εάν άντιπροσωπεΰη φυγήν έ-
νοΜΐιον νομισμάτονν, τα όποία Θε-
(οροΰνται υπερτιμηαένα πρός αλ-
λνα ποίι προσφέρουν δυνατότητας
ευκόλου κέρδους. ΙΙρεπει νά άνα-
γνιορίσιομεν δτι είσερχόμεθα είς
την δεκαετίαν 70—80 μέ λίαν νο
σηράν νομισματικήν κατάστασιν.
νΕ«μο α σημαντικά έλλείμματα
είς τό αμερικανικόν Ίσοζύγιον, ά-
βεβαιότητες ώς πρός την στερλί-
να καί τό γαλλικόν φράγκον, ή σχε
τική ανατίμησις τού γερμανικοϋ
μάρκου, προεκάλεσαν κατά τό πα¬
ρελθόν — καί ήμποροϋν νά τό κά
μουν καί είς τό μέλλον — μεγά¬
λας νομισματικάς κρίσεις, συνοδευ
θείσας άπό όγκώδεις κινήσει; 6ρα
χυπροθέσμων κεφαλαίων. Ή διβ-

ΑΕΡΙΟΝ ΤΗΣ ΣΙΒΗΡΙΑΣ ΘΑ ΦΘΑΝΗ ΕΙΣ ΤΗΝ
ΕΥΡΩΠΗΝ ΜΕ ΑΓΩΓΟΝ
ΒΟΝΝΜ. Ένώ ό προστο-ικός
άττεστολμένος τού Καγκελλαρίου
ΜτΓραντ κ. Μπάρ δέν «έχει έτα-
στρέψει άκόμη άπτό τό κρύο», άλ
Χά εξηκολουθεί νά συζητή μετά
τοΰ κ. Γκρομύχο τάς γερμανικάς
καί σοβιετικάς άττόψεις ώς ττρός
την Οφεσιν, ή θεαματική νπογρα
φή, ~κ> δέκσ ημερών, τής μεγαλυ
•φρας μςταπολεμικής έμττορικής
συναλλαγής μεταξύ Δ. Γερμανίας
καί Σ. Ενώσεως—τής τταροτδο-
σεως γερμανικήν σωλήνων διά
την κατ<υσκευήν σοβιετικοϋ πε- τρε!λο:ιο:γ«γοί) — ττροκαλεΐ την προσοχήν ώς ττρός τας οικονομι¬ κάς σχέσει ς μεταξύ των δύο χω¬ ρών. Ζωντανή τταραμένει είς ώρισμέ νους μετά τό ήμισυ ττερίττου οοίώ νος, ή άνάμνησις τής συμφωνίας τοΰ Ραττάλλο ποΰ Οττεγράψη τό 1922 καϊ διά τής οποίας τό Γερμα νι.κόν Ράϊχ, καί ή Ρωσία σννεφώ- νοι*ν νά συνεργασθούν προτιμησι «κώς είς τόν οικονομικόν καί ττο λιτικόν τομέα. Μολονότι βεβαί¬ ως δέν ίπτάρχει άντιστοιχία μέ τάς τότε συνθήκας, διερωττάται κανείς μή/ιτως είμεθα ενώπιον ττροτταρασκεικχζομένου νέου οί- κονομικοΰ Ροπτάλλο. Πρός τό -τ¬ ρών βεβαίως, ή απάντησις φσίνε ται ότι ττρέ-ιτει νά είναι άρνητι- κή. Τό έμττόριον τής Δ. Γερμανί άς μέ ολόκληρον τόν Άν. Συνα- οττισμόν κατά τό παρελθόν ετος δέν ήτο παρά 4% τού συνολικού τοιούτου. Έκείνο ποΰ καθιστά δυσχερή την ταχείαν αύξησιν εί¬ ναι ότι ή Ανατολή δέν διαβέτει παρά μόνον τό 25% "περιττον τής τταραγωγής της δι' άνταλλαγάς μέ τόν κατπτοιλιστΐΝΟν κόσμον. Χωρΐς νά αναφέρωμεν τό γεγονός ότι έναντι των γερμανικήν ττα- ραδόσεων, αί ττερισότεραι έκ των ανατολικήν χωρών δέν 'έχουν παρά ολίγα ττράγματα νά ττρο- σφερουν καί δτι τα ίσοζύγια εί¬ ναι κατά ικανόνα ένεργητιχά υ¬ πέρ τής Γερμανίας. Ώς πρός την Σ. "Ενωσιν αύτη έττϊ τού τταρόν- τος ένεργεΐ μέ ττολλήν ττερίσκε- ψιν ώστε νά κατανέμη τάς τταραγ γελίας της μεταξύ των διαφό¬ ρων δυτικών χωρών χωρΐς ίδιαιτέ ραν εΰνοιαν ττρός την Δ. Γερμα¬ νίαν. Καί ίνώ μέ κάτττοιαν πικρί αν ή γερμανική βιομηχανία άνα- μένει προσεχώς τα ττρώτα «Φί- ατ» άττό τό ττροσφάτως κατα¬ σκευασθέν εργοστάσιον είς την •πάλιν Τολιάτι επί τού Βόλγα ι (την παλαιάν Σταυρούπολΐν) φαίνεται ότι ή «Φολξδάγικεν» εί ναι ετοίμη νά άντικαταστήση την ίταλικήν εταιρείαν, άλλά οί Ρώ σοι δέν είναι τόσον ένθοικτιασμέ νοι μέ την ιδέαν νά ίδουν κινού- μενα είς τοϋς δρόμους των πόλε¬ ων των αυτοκίνητον τόσον τν- ιτικώς γερμανικά. ΜΕΓΑ ΑΠΟ 7ΕΤΗ Όπτωσδήιτοτε ή προσψάτως ΰ -πογραφεϊσα συμφωνίαι οττό τούς ίπτουιργοϋς των Οικονομικήν των δύο χωρών θά οδηγήση τό έμττορι κόν ίσοζύγιον των δύο χωρών πρός έ'νο σοβαρόν αλμα πρός τα έμπρός. Άττό σοβιετικάς ττλευ- ράς μάλιστα φθάνουν είς τό ση¬ μείον νά θεωροθν ότι ή υπογρα¬ φή της θέτει τέρμα είς μίαν κρί¬ σιν έμτπστοσύνης ττοϋ έχώριζε τή-ν Μόσχαν καί την Μπόν ά—ό τό 1963, δτε ό τότε Καγκελλά- είς μίαν απόφασιν τού ΝιΑΤΟ, έ φήρμοσε μέ άκρον αΰστηρότητα την ΟΜταγόρει/σιν επ! μιάς συμφω νίας, διά τής οποίας ττολλοί Γερμανικοί οΐκοι είχον ανάλαβε! υποχρέωσιν παραδόσεως σ»λή- νων είς την Σ. "Ενωσιν. Ή σιιναλ λαγή γίνεται σήμερον μέ καθν- στέρησΐν 7 έτών, ένώ έν τώ μετα ξΰ καί τό ττοτχος των σωλήνων ηύ ξήθη άττό 48 έκατοστά (διάμε- τρος) είς 142. Ή παράδοσις έ νός κα'ι ημίσεως δισεικατομμυρίου "Ενωσιν νά κατασκευάση έναν αγωγόν μήκοιις 2.000 χιλιομέ- τόννων θά επιτρέψη είς την Σ. τρών περιττον, διά τοΰ όττοίου θά Θά μεταφερθή ττρός τόν κατπταλι στ ι κόν κόσμον ϊνα τμήμα τοΰ Χιδηριανοϋ φικτικοθ άερίοι/, τού όποίου τα άποθέματα ττερισσότε ρα των 10.000 δισεκατομμυρίων κ.μ. είναι ττρακτικώς άνεξάντλη- τα. Είς άντάλλαγμα ή 2ο6. "Ενωσις θά έφοδιάζηι την Δ. Γερμανίαν άττό τού Όικτωβρ ίου τού 1973 μέ φυσικόν αύριον καί μέ ρυθμόν 3 δισ. κ.μ. ετησίως καί δι' ενα σύνολον 52 δισ. "Ενα Κονσόρτισουν 17 Γερμα νίκων Τραπεζών ττρόκειται νά παράσχη, διά την εκτέλεσιν τής συμβάσεως πιστώσεις ίίψους 1,5 δισ. μάρκων. Έκείνο —ού έντυπτω σιάζει είναι τόσον ή διόρκεια τοϋ δανείον, 10—12 ετη, (ένώ ή συνήθης διάρκεια διά τοιαΰτα δάνεια είναι 5—8 ίτη), όσον καί τό έξαιρετικώς χαμηλόν έτπτό- κιον (6,23%) ΠΡΟΤΕΙΝΟΝΤΑΙ ΔΑΣΜΟΛΟΠΚΑΙ ΔΙΕΥΚΟΑΥΝΣΕΙΣ ΔΙΑ ΤΑ ΠΡΟ ΙΌΝΤΑ ΕΙΣΑΓΟΜΕΝΑ ΕΞ ΑΝΑΤΟΛΙΚΗΣ ΓΕΡΜΑΝΙΑΣ ΕΥΟΙΩΝΟΙ ΠΡΟΟΠΤΙΚΑΙ ΔΙΑ ΤΑΣ ΕΞ ΓΩΓαΣ ΤΩΝ ΕΣΠΕΡΙΔΟΕΙΔΩν Άτταιτεΐται, όμως ττρογραμματι σμός θνοποίησις των «εργασιών», ή αύ¬ ξησις τοΰ άριβμοΰ καί των διαστά σεων των διεθνών έπιχειρήσεων θά αύξήσουν τάς δυνατότητας με γάλων μεταφοράν κεφαλαίων άπό χώρας είς χώραν όιά μέσου έσιο τερικων συναλλαγών μεταξύ των διαφόρου έθΎΐκότητος «στοιχείον» των έν λόγω όιεθνών έταχρειών. Τό συιμπέρασμα άπό τάς σκέ- ■ψεις αύτάς «ίναι δτι διά νά αντλή οχοιμεν τα ο'κκονομικά άφέλη πού μας ύπάσχεται ή προσεχής ΙΟετία, μία άνακατάταξις των Ισοτιμιών των σημα,ντικωτέρων νομισμάτων. ΠΛΗΘΩΡΙΣΜΟΣ Ο ^^ '**' ΒΑΣΙΚΟΣ ΚΙΝΔΤΝΟΣ Ό πληθωρισμός είναι άναμφι·6ό λως ό βοκτικώτερος κίνδυνος ποϋ δαρύνει κατά την προσέχη ΙΟετί- αν. Δέν έπιτρέπεται νά τόν ΰπο- τΐιμήσωμεν, διότι Θά ήτο δυνατόν νά οδηγήση είς κατάρρευσιν των λαμπρών προοΐττικών ποΰ ίμφανί- ζει ή έπκττημονική καί τεχνολογι- κή πρόσδος, τό έπιχειρηματικόλ· πνεΰμα καί ή καλυτέρα αντίληψις τής οίκονομϋίή,ς προάδου. Άναμ φιβόλως ήμποροΰμεν καί οφείλο¬ μεν νά έμποοίσωιμεν την άνάπτυ- ξίν τού. Ή ανοδος των τιμΛν δέν αύξάνΐΐ οΰτε κατά ενα «γιωτα» την ποσότητα των πραγματικήν δια Θεσίιμίϋν πόρων. Τό μόνον άποτέ λεσμά της είναι ή διαταραχή τής διανομής των πόρων, πράγμα πού κλονίζει την κοινωνικήν τάξιν. Ποίον θά είναι, κατά πάσαν πι- θανότητα, τό κύρΐΌν πρό6λημα κα¬ τά τα τέλη τοΰ παρόντος αιώνος, Καβ' δ μέτρον ή παοαγογικότης, ή παραγανγή, τύ επίπεδον ξιοής, θά άνέρχωνται, ή κοινωνΐική ζωή, είς τό σύνολον τοϋ έλευθέρου κό¬ σμον, θά τείνη συνεχώς πρός μί¬ αν όμοιομορφίαν. Οί παρα/δοσια- κοί τρόποι ζωής πού υπάρχον ά¬ κόμη θά έξαφανισθοΰν προθ'όευτι- κώς. Αί μάζαι τοΰ πληθυσιμοΰ θά συγκεντρώνονται όλονέν καί περισ σότερον είς τεραστίονς άστικούς οίκισίμούς. Καί έκεν ύπάρχει κάπο< ος κίνδυνος ή ζιοή νά χάση τίς «άνθρώπινες» διοιστάσεις της. Ή πλειοψηφία των ανθρώπχον θά έ¬ χη όλοένα καί περισσοτέρας άτ- σείς. Άλλά τί βά κάμουν διά νά ά ποφύγουν την πληξιν; Ή άφθονία παρουσιάϊει κινδΰ- νους. Ή αποφύγη τιον θά γίνη άρ γά ή γρήιγορα τό βασικόν μας πρόΑλημα. Δέν θά χρησιμεύση τί- ποτε ή νοσταλγία τον παοελθόντος. Έκείνο πού άπαιτείται είναι μί« μαζική παλιτιστική προσπαθεία καί δαθεία μεταβολή των έκποϋδεντι- κών μα; συστημάτιον, ποϋ συνεπά γεται αναθεώρησιν των βασικών αξιών των κοινωνιών μας καί έναν ΙσχΐΗ?ότερον τονισμόν των άνθρο)- πιστικών αξιών. Ή έκφρασις «με τα - βιομηχανικήν κοινοινία πού χρησΐιμοποιεϊται κατά τάς ημέρας μας συχνά, δέν μοΰ άρέσει. Ή βά σις τής «ΰλικής» μΛΐς ζωής θά πα- ραιμείνη βασικώς 6ιομ.ηχανική. ,Αλλ' ή παραγωγή καί ή παραγιο γικότης δέν άποτελοΰν αύτοσκο- πούς. Όφεί,λονν νά μάς όδηγή- σουν πρός μίαν καλύτερον καί πλουσιοιτέραν ζοίήν. Αύτη είναι πι θανως ή μεγαλυτέρα πρόκλησις πού οφείλομεν νά άντιμετοΜΐίσωιμεν. Ή έξέτΐΜΤΐς τής 6ι>νατότητος £-
πεκτάσειυς τοΰ συστήματος παοο-
χής δασμολογικών 6ιει«κολύΛ'σ'ειυν
καί είς τα εΐσαγόμενα είς 'Ελλάδα
προιόντα τόσον έξ Άνατολικής Γε
ριμανίας, δσον καί έκ των άλλον
χιοοΦν δΐιμερών συναλλαγών, κατά
τα τό πρόσφατον πρότυπον των σο
βιετικΛν προιόντιυν, εζητήθη κατά
την χθεσινήν σύσκεψιν τοΰ Ε.Β.Ε.
Α., ή όποία αφεώρα την ελληνικήν
συμμετοχήν είς την εφετεινήν διε-
θνή έκθεσιν τής Λειψίας. Τό μέ¬
τρον αΰτό, ι'ιπεστηρίχθη έκ μέρους
ενδιαφερομένων ρμπόρον, θά συα-
6άλη ούσιαστικώς είς την διεύρνν
σιν τίϋν είσαγιογών είς την 'ΕΛλά
δα προιόντιον έξ Άν. Γερμανίας,
γεγονός τύ οποίον θά σΐ'ντελέιση
είς την γενικΐοτρραν άνάπτν·ξιν τώΛ'
εμπορικόν σχέσεων μ*ταξύ των δύ
ο χωρών, δεδομένου ότι αί άντικει
μενικώς ίκρΐιστάμεναι σήιμερον εϋρύ
ταται δυνατάτηίτες άναπτΰξεωςτων
σι^ναλλαγών προσκιροΰοΐ'ν είς τό έ-
μπόδιον τής μειιομΐνης άπορ.ροφη-
τικότητος τής έλλ.ηνικής άγοράς
είς τα άνατολι.κογεριμανικά προιόν-
τα, παρά τό γεγονός ότι τα έλληνι
κά προιόντα είς την Άν. Γερμανί¬
αν είναι Ιδιαιτέρους έμπορίίκτιμα.
Ή μή ύπαρξις δέ ίσομ,ερΐίας είς τό
μεταξΰ των δύο χωρίον εμπορικόν
ίσοζύγιον, άναστέλλει την πεοαιτέ
ρω διεύρυνσιν των είσαγωγών».
Πάντως επί τοΰ σημείου αύτοΰ
εδηλώθη άρμοδίοίς ότι τό μικρόν
ΰψος των γερμανικόίν είσαγωγων
είς την 'Ελλάδα όφείλετα* είς όρ-
γανικάς άδυναμίας τής γεραανικής
ο'ικ.ονομίας νά καλνι)»η ένδεχοιαένας
ελληνικάς παραγγελίας είς ποΛΟτη,
τας παοοδοτέας έλτός τακτής προ
θεσιμίας. Ώς μέσον θρραπιεΐας τής
μεια>μένης γερμανικής παροιικήας
είς την ελληνικήν αγοράν, προκει-
μένοι νά {>πάρξη άντίστοιχος βελ¬
τίωσις των Ιλληνικών εξαγωγήν
είς την Άν. Γερμανίαν, έπροτάθη
ή διεύρυΛΌΐς τής στιμ,μετοχής γεομ'*
νίκων οϊκων είς τούς κρατικοΰς διι;
γίονισ,μοϋς, διά πηομηθείας διαφό
ρο>ν είΛών κίφαλαιοιιχικοϋ κυρίοις
Ιεοπλισμοϋ. Άπό γερμανικής πλπ'
ςας έτονίσθη πάντως, δτι είδιικηί
λ,όγοι καθαρώς έξαγωγικής π.Ί^τι
κης έηιδάλλουν τή είσαγω-'η .ίς
την Άν. Γερμανίαν προΐόντίον ι"*!:
ράν(η των άπορροφητικών δυν.ιο-
τήτων τής Ιγχοορίου άγοράς, ΊπΛΟς
•Λί'ι (,-^ον διά νά δημιουργΓθ'Κτν
πό.· .π )θέσεις διά την σνά,ΐτιΐιν
ζω,' ί'^Γ,'γωνων.
Μ^ξ όλλου, κατά την χθεσινήν
σ'>·'ά ιτσιν τοϋ Ε.Β.Ε.Α., ^ίς την
όπο (ι·, μετέσχον καί έκπρ·'· κ,^πο.
την έν Ελλάδι μονίμου ριυτο'οικϋς
αντιποοσοιπείας τής Άν. Γροιιπνι-
(ΐς καί ή όποία άπεαικόπει ρί; -ήν
καλιπέραν όργάνυκην τής έλληνι-
κής συμμετοχής είς την ε/.')εσιν
τής Λειψίας, έζηπήίθη ίί,-κυς τό ίλ
ληνικόν έπιμελητήριον κπ.τα()ά/./.! ι
προσπαθείας όιά την αύξησιν των
γερμανικήν είσαγωγών είς την Έλ
λάδα, ρναντι αντίστοιχον έ|.ιγΐ)-
γής άγροτι-κών .τροϊόντοιν καί 6ιο-
μηχανικών είόών μέ την ένεργόν
σΐ'μπαράστασιν εν ,τροκευιένιυ κοϊ
το? ΣΕΒ.
Η ΕΑΙΠΟΡΙΚΗ ΠΟΛΓΠΚΗ
'ΕίΐΙσης κατά την συνάντησιν ά-
νφέρθη δτι επί τοϋ εμπορικον" πεδί
οί· ή έλληνιχή πολιτική είναι πολι-
τική ίσης μεταχειοίσείος έναντι Ί-
1 λων των χωρών, άνεξαρτήτίος κοι¬
νωνικήν κοοθιεστώτϋ)ν, δεδομ.ένο'ΐ ό¬
ϊ τ τό έλληνιικιόν σύστημα τής έλιΐ'κΐΐ"
ςας οικον«μίας έπιτρέπει την Λλα-
πτυξιν σχέσειον μέ οΐανδήποτρ χιι>
ςαν, αί συναλλαγαί μετά τής ότοί
άς κρίνονται ώς γενιικών συμφέρου
σαι, παρά τό γεγονός δτι ή ύνίΐστ,ι
μγνη σήμερον «διπλιοματικήί· άν ,ι-
μαλία μετά τής Άν. Γερμαν'.ι; α¬
ποτελεί κάποιον ρμπάδιον είς ηΰι-Ίν
τόν τομέα, τό δέ Ε.Β.Ε.Α. άπο τής
πλευράς τού καταδάλλ.ει προσΛτΟε.
' <·ς διά την ύπερπήιδησιν των ιΐγ,-'λίΐ ' με-νικων αυτών δυσχερειών. Άνιι,; >
' ρικιώς μέ την αποστολήν μονΐιιηυ
έλληνικής Ρϋ-ιορτκής άντιπποσοι-
πείας είς τό Άν. Βερολίνον, >·τ)ί
σθη δτι πρός τό παρόν δέν ίκτίιητί
ται τοιούτον θέμα, άλλά πάντως τό
ενδεχόμενον αύτό μελρτάται γενι¬
κώς ώς λύσις διά την διιεύρΐΎσιν
των βτχέσείον μεταξίι των δύο χ.Ί-
ρών.
Τέλος, κατά την συνάντησιν <- ξητάΐίθηισαν καί τεχνικά Θγ.ιπτϊ ο- φορώντα ιίς την ρφετεινη» έ'ιληνι- κήν σνμιμ τοχήν είς την έ-'κθ σι; γΓ|-, Λειψίας είς τό έκ 200 τ α. -·.'-ιτ·· ςον της χώρας. ΝΕΟΝ ΥΠΟιΚΐΑΤΑΣΤΗΜΑ ΕΤΒΑ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ ©ΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ. Παρουσία των ΐπτουργών Συντονισμοΰ καί Βορείου Ελλάδος κ.κ. Μακαρέζου καί Ματθαίου τού γενικοΰ γραμμα τέως τοΰ ΰ-πουργείου Βορείου Έλ λάδος κ. Γκατσώνα, των τοττικών άρχών καί λοιπών επισήμων, ό ύ ττουργας Βιομηχανίας κ. Κυττραϊος ένεκαινίασε τα γραφεΐα τοΰ νέου ύττοκαταστήματος τής 'Ελληνικής Τροπτέζης Βιομηχανικής Άνατττύ ξεως είς Θεσσαλονίκην. ΡΥ8ΜΙΖ0ΝΤΑΙ ΤΑ ΟΕΜΑΤΑ ΤΗΣ ΑΛΙΕΙΑΣ ΚΑΙ ΣΠΟΓΓΑΑΙΕΙΑΣ ΔΙΑΝΟΜ. ΔΙΛΤΑΓΜΑΤΟΣ ΕΚΔΙΔΟΜΕΝΑ ΦΟ'ΡΤΩΤΙΚΑ Ε¬ ΠΙ ΜΕΤΑΦΟΡΑΣ ΥΓΡΩΝ ΚΑΥ ΣΙΜΩΝ ΘΒΡΜΑΝΣΕΩΣ Δύνανται οί μεταφορεΐς ττετρε- ου θερμάνσεως, πρός διανομήν τού τού είς ττολυκατοικίας, νά έκδίδουν μίαν συτγκεντρωμένην φορτωτική δι ολόκληρον την μεταφερομένην πο- σότητα, ίπτό την ττροϋττόβεσιν 8τι ό φορτωτής θά παραδίδη είς τόν ι μεταφαΐέα δύο άντίτυττα έξ εκά¬ στου δελτίου αποστόλη ς η δελτ ί¬ ου λιανικής πωλήσεως, είς τα ό- ποϊα ά-Γταραιτήτως θά άναγράφε- ται καί ή διεύθυνσις τής ττολνκα- τοικίας ή' οικίας. Τούτο ανεκοίνωσε τό ύττουργεΐ όν Οικονομικήν δι' έγκυχλίου τού πρός τούς Οίκον, έφόρους έξ άφαρ μής ύτΓοβληθιεισών αιτήσεων σχβτι κώς μέ τάς δυσχερείας τάς ό—Μ¬ ας άντιμετΜπτίζουν οί μεταφορεΐς ττρός έιοδοσιν, βάσει τού άρθοου 39, τοϋ Κώδικος Φορολογικών Στοιχείων, φορτωτικών κατά φορ τωτήν καί τταραλή—την, έττϊ μετα- οράς πετρελαίου καί διανομής τού τού είς τάς διαφόρους ττολυκατοι κίας. ΙΔΡΤΒΤΑΙ ΣΎΓΧΡΟΝΟΝ ΠΤΡ^ΙΝΕΛΑΙΟΤΡΓΕΙΟΝ ΕΙΣ ΤΗΝ ΜΤΤΙΛΗΝΗΝ ΜΤΤΙΛΗΝΗ. Την ίδρυσιν έκα συγχμεϊ«
Βόλου, Χαλκίδος καί Καβάλας δα
νεια διά την κατασκετ"ήν λιμενικών
έργων αχετιζσμίνων μέ την κατο:-
<τ/.ει>ήν των Ιχιθυοσκαλ.ών.
"Οσον άφορίΐ είς την έκμετάλ.-
λειισιν Δηαοσίιυν ίχθυοτράφων υ¬
δάτων, όρίζεται ότι αυτή γίνεται
δι' εκμισθώσεως είς άλιευτικούς
σΐΎεταιηιπμοΰς ανευ δημοπρασίας, .
δι εκμισθώσεως διά δημοπηασίας |
καί εκμεταλλεύσεως, προσδιορίζον-
ται δέ οί τρόποι έκμισθιίισρως διά
&ημοποασίας. Περαιτέρΐΐ) κ<ιθορί- ϊονται τα ποσοστά κατανομής κατά τάς άποδόσεις έσύδοιν των ίχθυο- τροφείιον των λιμνών Μεσολογγί- ου, Μπουροΰς — Ξάνθης — Λογα- ροΰς, Άγουλινίτσης — Καίάςα καί Πά.-ΐπα — Προκοπίου — Κοτυχίου. Είς τό περί σπογγαλιείας κεφά¬ λαιον όρίίΐονται λεπτομερώς τα τής αδείας διά την άσκησιν τής σπογ- γαλιείας καί τα τέλη εκδόσεως αυ¬ τής, προσδιοοίζονται δέ θέματα σχετικά μέ την ναυτολογίαν πληρ(ο μάτων, την αμοιβήν αυτών κα ίτάς κατά περίπτιυσιν παινάς. Διά τηΰ αυτού Ν. Διατάγματος ρυθιιίζον- ται θϊιιιατα αφορώντα είς τό διατη ροΰμενον παρά τώ ΝΑΤ Κεφάλαι¬ ον Δυτών όρίξονται τα των άποΐΐη μιώσεων δι' άτυχή<|.Μΐτα Γιαοΐ'νοΐ'- σών τό Κεφάλαιον Δττών καί καθ- οηίΕονται αί παιναΐ κια πειθαοχικαί κνρώσεις. Τέλος, καθίστάται ΝΠΔΔ τό Ίν στιτοΰτον Ώκεανογηαφι·κών κτιΐ Ά λιεντικών 'Ερειινών {>πύ την επο¬
πτείαν τοΰ υπουργείον Γεωργίας,
καθορίζονται δέ η διάθροισις των
ύπηρεσιών αΰτοΰ καί άριιοδιότητες
αυτών.
ΦΟΡΟΛΟΓΟΥΝΤΑΙ
ΑΜΟΙιΒΑΙ ΕΙΣ ΣΥιΓΠΡΑΦΕΙΣ
ΔΗΜΟΣΙΟΥΣ ΥΠΑΛΛΗΛΟΥΣ
ΆτΓοτελοΰν είσόδημα έξ ύττηιρε-
σιών, ελευθεριών ετταγγελμάτων,
έττί τοΰ όττοίου δέον νά ένεργή-
ται τταρακράτησις — οσοστοΰ φό
ρου 8%, αί άμοιβαί αί καταβαλ
λόμεναι ΰττό έπιχειρήσεων τηρου-
σών 6ι6λία β' κατηγορίας, δημο
σίων ϋττηοεσιών, οργανισμόν
κλττ. είς συγγραψεΐς, δημοσίους ΰ
τταλλήλους.
Φέβίται είς γνώσιν ι ών Άξιοτ. Λί,οιχήαειον Άνω-
νύμων Έταιοει&γ χαΐ Έταιοειώ-» /1εο>α>οιι>μβ*ης Εύ-
Λίνης ότι δι* αποφάσεως τοΰ κ. Ύηηνογοϋ Εμπόριον
ύη' αριθ. 66378)4126 τΰς 16)12)65, δημοσιβυ-
θείσης β/< τό ύη' αριθ. 560)23-12-65 Φ.Ε.Κ. Ι (Δελτίον Άνωνύμων Έταιοεκΰν), όοίζηαι δτι δϋαν· Ι τσι νά αννίχΐαωσι δημοσιεύονοαι εγκύρως της Προ- ; σκλήσεις των Γεν. ^Γυνελενσεων καί τσί'ς Ίσολογι- σμούς των δία τής οικονομικάς μας έωημρρίδος «ΟΙ- ΚΟΝΟΜΟΑΟΓΙΚΗ- ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΟΣ ΚΟΣΜΟΣ», ώς εγένετο μβχρ» τοββε διά τ^Ις *ΟΙΚΟΝΟΜΟΑΟΓΙ· ΚΗΣ» πρό τής; συγχωνεύσβώς της. "Ενα ό—ό τα πιά ένδιαφέοοντα έκθέματα τής Διεθνοΰς Εκθέ¬ σεως 'Εφοδίων Ξενοδοχείων καϊΊΕστιατορίκν, ττοΰ ύ>ργαννΑι ά
ττό 6—16 Ίανουαρίου είς τόΜέγαρον Όλύμττια τού Λονδίνου,
ήτο καί ό αύτόματος αΰτός πωλητής μ—ύρας. Λειτοι/ργίΐ μέ κέ,ο
μα καί είναι ττροϊθν τής Βρεταν νίκης 'Ετβιρείας Τζ. "Ερντλυ
Λτδ.
Ι Ή Ελλάς δύναται νά μετρα-
πή είς μεγάλην έξαγωγικήν χώ¬
ραν έσττεριδοειδών, άλλά ιτρός
τούτο άττοΐιτεΐται βττως ή καλλιέρ-
γεια, διομηχανοττοίησις καί έμ-
πορι'α των προιόντων αυτών τε-
βοΰν είς τα ττλαίσια ενός ώλο-
κληρωμένου ττρογ'ραμματισμοΰ.
Τοθτο τονίζεται είς πρόσφατον
μελέτην τής Υπηρεσίας Περιφε-
ρειακής Άνατττύξεως Πελοττον-
( νήσου μέ αντικείμενον τα έσττε-
1 'ριόοειδή, ή όποία περιλαμβάνε-
νει ανάλυσιν των τεχνικών καί
οικονομικήν δεδομένων τού ση¬
μαντικόν τούτον διά την οίκονο-
1 μίαν τής Πελοττοννήσου κλάδου
«αί προτάσεις αναφορικώς ττρός
ΠΡΟΣΚΛΗΣΙΣ
Των Μετόχων τής Αΰστροελλτμι-
κής 'Εταιρείας Καπνών Α.Ε. είς
την 37ην Τακτικήν Γενικήν ,ώυ-
νέλετ'σιν.
Αποφάσει τής 449ης τακ.Γ'ζί'ς
Σιινεδριάσεοις τοΰ Διοικητικοΰ Σ >.· ι
Γκ.υλίου τής ΑύστροελληνικΓις 'Κ-
ταιρίας Καπνών Α.Ε., προσ^ο./.ιιΰν
ται οί κ.κ. Μετοχοι είς τήι' :> Γι·ν
Τακτικήν Γενικήν Συνέλευσιν αι"
τής την 21ην (εΐκοστήν πριύτην)
Μάρτιον 1970, ί>αέραν Σάβίίατον
καί ώραν Ιΐην π.,μ., είς τα ίν
θεσσαλονίκη καί επί τής όδοϋ Με¬
γάλον Αλεξάνδρου αριθ. -!;1 Γοα
φεϊα τή; έ'δρας τής έταιρίας.
Η μ ε ρ η σ ί α Διάταξις
Ιον) 'ΤποΒολή έκιθέσεοις τοΰ Δ·οι
κητικοΰ Συμβουλίου επί των πεπραγ
μένων χρήσεως 1969, ώς καί τοΰ
Ισολογισμόν τής χρήσεως ταύτης
μετά τής αναλύσεως τής μερίδος
«Κέρδη καί Ζηαίαι» καί ύπο<5ο>.ή
εκθέσεως των Έλεγκτών επί τοΰ
Ισολογισμόν κ.αί των άποτελεσιμά
τιον τή; χρησειος 1969.
2ον) Σνϊή,τησις καί έγκρισις τοΰ
Ίσολογισίΐού 1969 καί τοΰ άποτελί
σματος τής Ιδίας χρήσεως, έμφαι-
νομίνον είς την ανάλυσιν μερίδος
Κεοδοίΐημιών.
:!ον) Απαλλαγή τοϋ Διοικητικοϋ
Σνιχβουλίον καί των Έλεγκτών πά
σης εί'θύνης διά την χρήσιν 19Π9.
4ον) 'Εκλογή Έλεγκτών καί άνα
πληρΐοτών αντών διά την χρήσιν
1!)70 καί καθορισιιός τής άμοιίίής
αυτών.
Λ όν) Απόφασις περί διαβάσεως
τοΰ πέραν τοΰ τακτικοΰ μερίσματος
ΰπολοίπου των Κα'θαρών Κερδών.
βον) Καθορισμός χρονολογίας κ
τα6ολής είς τονς μετόχονς τοΰ τα¬
κτικοΰ μερίσματος, ώς καί τοΰ τυ¬
χόν έγκριθησοαένον υπό τής Γε-
νικής Σννελει'σεως συμπληριιΐαατι-
κοΰ τοιούτον.
7ον) Καθοοιαμιός αριθμόν καί ε-
κλογή ιιελών τοΰ νέου Δτοικητικοϋ
Συμβουλίον.
8ον) Καθορισιιύ; άποξΓΐιιιώσεοις
μελών τοΰ Διοικητικοΰ Συαδουλίον
ΓΠ'μςρώνιος τώ άρθρω 13 τοΰ Κατα
στατικοΰ καί έγκρισις προηγουμέ¬
νης αποφάσεως τής 36ης Τακτικής
Γενική; Συνελεύσεως των Μετό¬
χων τής 29ης Μάρτιον 1969, περί
άποζηιμιώσεως των μελών τοϋ Δι¬
οικητικόν Σν,μβουλίου διά την χρή
σιν 1909.
Ο'·, επιθυμούντες νά μετάσχ<οσι τής Συνελεύσεως Μετοχοι όφείλου σι νά καταθέσωσι τάς μετοχάς το)ν είς τό Ταμείον τής Έταιρίας ή παρά τινι των έν αρθρο) 26 τοΰ Καταστατικόν άνα^εροαενιον Ί- δρυμάτων η είς τάς έν Βιέννη Τρα .-ΓΓΪίΐς 0ΚΕΟ1ΤΑΝ5ΤΑ£τ· ΒΑΚΚ- νΕΗΕΙΝ, Γ, Ο3ΤΕΚΗΕΙΟΗΙ- 5ΟΗΕ Ι^ΑΝΟΕΗΒΑΝΚ, η ρϊ; την έν 'Λιιβονργω Τράπρζαν ΒΚΙΝΟ- ΚΜΑΝ, ννΐΚΤΖ & Οο., τάς δέ ά- ποδήξει; τής τοιαύτη; κατοθεσειος καί τα πληρεξούσια οφείλουσι νά καταθέσωσι παρά τή ή,ιιετέρα ε·τ«ι- ρίίΐ πρντε τουλάχιστον ήαρ·ρας πρό τής ώρισθείσης διά την Γενικήν Συνέλευσιν. Έν θεσσαλονίκη τή 9η Φε6ρου«ρί όν 1970. Τύ Διοικητικόν Σνμβούλιον τα ιιέτια ττεραιτέρω άνατττύξεως των καλλιεργειών έσττεριδοειδών καί κατακτήσεως ξένων αγοράν. Συμφώνως ττρός την μελέτην, ή Πελοττόννησος κατέχει την ττρώ την βέσιν είς την παραγωγήν έ σττεριδοειδών έν "Ελλάδι, καλΰ- πτουσα τό 50% ττερίττου τής έτη- σιας τταραγ-ωγής. Συγκεκιριμέ- νως, Ί συνολική ιταραγωγή έοπτε- ριβοειδών τής Πελοπονντ,σοι; άττό 240.000 τόννους τό 1961, άνήλ- 6εν είς 310.000 τόννους τα 1966, κατά δέ τό 1970, έφ' '6- -όν αι καιρικαί σι/νθηκαι τό έ- ττιτ?εψο·υν, τΓρο6λ£ττ£Ται νά ανέλ¬ θη είς 440.000 τόννοιις. *Εκ της τταραχδείσης είς ΠελοΛτόννη- σον ποσότητος έσττεριδοειδών κατα την τταραγωιγικήν περίοδον 1966—67 διετέθησαν 75.000 τοννοι διά νωτήν κατανάλωσιν, εξήχθησαν 115.ΟΟΟ τόννοι είς τθ εξωτερικόν καί αττερροφήθησαν 52.500 τόννοι Ο—ό των βιομηχα¬ νίαν χυμών. 'Εντός των ττροσϊ- χων έτών αί έξαγωγαί έκ Πε- λοποννήσου άναμενεται νά άνέ'λ θουν είς 200.000 τόννους. Έξ αλλου, λίαν ένθαορυντική είναι ή ττροοτττικη διαβέσεως έ οττεριδοειδών ττρός τταραγωγήν χυμών, λόγω τής αυξανομένην καταναλώσεως των είς τάς χώ¬ ρας τής Δυτικής Εύρώττης. Ση μειωτέον, ότι αί έξαγωγαί χυ¬ μών έξ Ελλάδος άττά 270 τόν¬ νους τό 1960, άνήλθον είς 7.120 τόννους τό 1965. Είς την Πελοτίόννησον λειτουρ γοΰν, κατά την μελέτην, 36 συ- σκευαστήιρια, αί δέ έκ εί έγκατε- στημέναι βιομηχανίαι χυμών— καί τα συσκευαστήρια καί αί 6ιομηχανίαι χυμών κατά τό ττλεΐ στ ο ν διαθέτουν σύγχρονον έ- ξοττλισμόν — άνέρχονται είς 15, 'έττεξευγασθεϊσαι κατά την πε¬ ρίοδον 1966)67 52.000 τόννους έσττχριοοειδών. Ή μιλέτη διαπιστώνει 8τι αί ττροοτττικαί διά την καλλιέργειαν έσττεριδοειδών είς την 'Ελλάδα είναι εύοίωνοι, ιδιαιτέρως λό¬ γω τής συνεχώς ανερχομένας κα ταναλώσειος νωττών έοπτεριδοει- δών είς την Ευρώπην καί λόγω μικροτέρας αποστάσεως, συγκ!οι- τικώς, άττό τα καταναλωτικά κέν τρα τού έξωτερικοΰ. ΠΡΟΤΕΙΝΟΜΕΝΗ ΜΒΤΡΑ Τα ττροτεινόμενα μετρα διά τόν ττρογραμματισμόν τής έξα¬ γωγικής έξορμήσεως είς τόν το μέα των έσττεριδοειδων είναι: Μελέτη τής Διεθνοΰς Άγορά·ς, διά την έκτιόντι·σιν καί εφαρμο¬ γήν ενός σι,γχρονισμένου ττρο- γράμματος καλλιεργείας, έμττο- ρίας καί διακινήσεως των έσττε ριδοειδών. Καθορισμός των καλλιεργου μένων ττοικιλιών, βάσει των ττρο τιμήσεων καί άναγικών τού κα- ταναλωτικοΰ κοινοΰ των είσαγω γ ι κων χωρών. Τι—οποίησις των προιόντων καί μέσω ν συσκευασίας βάσει διε€νών τΓροτύττων. Όρδή χωροταξική κατανομή των άτταιτουμένων συσκευαστηιρί «ν καί βιομηχανιών παραγωγής χυμών. Άξιοττοίησις των δευτερευόν- των ττροΕόντων έπεξεργασίας των έσττεριδοειδών. ΔΙΕΘΝΗΣ ΕΑΡ.ΜΗ ΕΚΘΕΣΙΣ ΦΡΑΓΚΦΟΥΡΤΗΣ 22-26 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 1970 ΖΗΤΕΙ ΤΑ Ι: διπλωμυτοθχος ρ μακοποιθς πρόοφωζ δια Αΐι- Γουργΐαν έπικερόοθς κεΐου είς Επαρχίαν. Π οιαι είς τα Γραφβία ΛΙΚΗΓΟΡΙΚΟΝ ΓΡΑΦΕΙΟΝ ΛΠΡΑΑΜ Ι. ΚΟΝΤΟΠΟΤΛΟΤ Καραϊσκου 111 — Τηλ. 477.724 ΠΕΙΡΑΙΕΤΣ Σϋ)κράτους 59, Αθήναι Α ΓΡΗΓΟΡΪΑΔΗΖ Δίδεται ΒηΛαρα 7 Πλατ. Άγΐου ΚϋνστοντΙνου (Όμόναια) 9 · : καί 4 - · μ.ι* Γπλ. 5^5.387 ΤΦΑΣΜΑΤΑ, ΛΕΤΚΑ ΕΙΔΗ, ΔΙΑ ΤΕΛΕΤΤΑΙΑΝ ΦΟΡΑΝ ΕΝ ΤΩ ΠΛΑΙΣΙΩ ΤΗΣ ΔΙΕ- ΘΝΟΤΣ ΕΚΘΕΣΕΩΣ ΦΡΑΓ- ΚΦΟΤΡΤΗΣ Πλέον των 3.000 έκβετών άπό 40 διαφόρους χώρας εδήλωσαν σιν μετοχήν διά την εφετεινήν "Έκθε¬ σιν Φραγκφούρτης. Τό ποσοστόν συμμετοχής, ώς έκ τούτου, παρα¬ μένει τό αύτό ώς καί κατά τό πα¬ ρελθόν ετος. Μία αύξησις συμμετο χής ήτο εφέτος άδύνατος, διότι ό χώρος τύν οποίον δίαθ-ετει ή "Εκ¬ θεσις Φραγκφούρτης μέ 150.000 τετραγωνικά μετρα, είναι τελ.είως κατειλημμενος. Απεφασίσθη, ώς έκ τούτου, κατά τό 1971 ό κλάδος ίν¬ α ασμάτων διά την κατοικίαν, ό κλοΛος λευκών εΊδών καί τέλος, ό ν.λάδος είδών διακοσμήσειος κατοι- κίας έξ ύφασμάτων, νά έπιδείξουν τα προιόντα των κεχωρισμένως, κατά τόν Ιανουάριον. Ή έπιτυχία εργασιών είς τόν κλάδον των ΰφασμάτιον καί λεΐ'- κών είδών διά εφέτος χαρακτηρί- ζεται ώς μοναόική. ΑΙ δυνατότη- τες πωλήσεων καί αί πιθανότητες έπιτνχίας διά τοϋς διαφόρους Οί- κονς, οΐτινες σΐ'μμετεχουν, &εω- οοϋνται καλύτεραι τοΰ προηγο>μέ-
νου ετονς. Οί έκθέται θά έλθουν
είς την "Εκθεσιν Φραγκφούρτης μέ
καλάς προοτττικάς καί οί ογορα
σταί θά φύγουν ασφαλώς εύχαρι-
στημένοι.
Τό ποσοστόν αΰξι>σεο)ς τοΰ κλά
δόν ύφαντουργικών ανήλθεν κατά
τοϋς μέν 10 πρώτονς μήνας τοϋ ε'-
τους 1969 είς 11%, ηυξήθη δέ κα¬
τά τόν Όικτώ&ριον 1969, ίν σι«γ-
κρίσει πρός τό παρελθόν ϊχος, είς
16%.
.580 ΟΙκοι τού κλάδον, μαζί με
60 έκθέτκς τοϋ κλάδου χειροτεχνί-
ας (κεντήματα, ύφαντά κ.λ.π.) θά
προσφέρονν είς τόν ένδιαφερόιμε-
νον, άναμφιδόλως, έκπλήξεις. Ή
Διεθνής "Εκθεσις Φραγκφούρτης
δέν παύει νά είναι τό έπίκεντρον
έπιδείξεοις κάθε νεωτερισμοΰ.
ΟΙ πλέον των 3.000 έκθέται δια-
νεμονται είς 9 όμάδας κατά κλά-
δους. 520 ΟΙκοι έπιδεικνί>ουν ήδη
ύφαντικής κάθτ εϊδονς, 60 έκβέται
έπιδεικνύουν εΐδη χειροτεχνίας τοΰ
κλάιδου ύφαντι.κής. Ό κλάδος ύφαν
τονργίας θά συμμετάσχη διά τελεν
ταίαν φοράν εφέτος έπ' εΐ«αι·ρία
τής Διεθνοΰς Έκθρ.σε(υς Φραγ¬
κφούρτης. Άπό τοΰ Ιανουάριον
τοΰ 1971 ό κλάδος ΰφαντουργικών
θά ε'χη τελεί(ι>ς κεχωρισμτνην ιδι¬
κήν τού έκθεσιν, ήτοι την ΔΓΕΘΝΗ
ΕΚΘΕΣΙΝ ΤΦΑΝΤΟΤΡΓΙΚΩΝ
ΚΑΙ ΕΠΙΣΤΡΩΣΕΩΣ ΔΑΠΕ-
ΔΩΝ.
Ό άγορακττής τοΰ κλάδου χαρ-
τικών, είδών γραψίίου καί γραψι
κων είδών έν γένει έκθέτει ιμέ πλέ
όν των 400 εκθετών κατά την ε¬
φετεινήν "Εκθεσιν Φραγκφοίχ?της.
Ό άγοραστής τοϋ κλάδου κο-
σμημάτοιν, είδών μετάλλοτι καί εί¬
δών καπνιστοΰ, θά έχη έπίση; την
ευκαιρίαν νά διαλλ^ξη μεταξΰ των
προιόντων τουλάχιστον 40© ΟΙκων.
Ό άγοραστής τού κλάδον εΐόώγ
έξ ύάλου, πορσελλάνης καΐ
μευκής έν συναρτήσει μέ τόν
δσν χει-ροτεχνίας, δύνατοα νά θον
μάση την προσφοράν πλέον των ].
000 Οϊκο^.
| Ό κλάδος μουσικών όργανον Λ.
,τοτελεΐ μέ την συμμετοχήν ΐτλεον
των 300 έκβετών, μίαν άπό τάς
γνωστοτέΐοβς £.ίς δλον τόν κόσμον
άγοράς μουσικών όργάνων.
Πλέον των 200 Οδκων προσφί-
ρουν είς την Φραγκφούρτην καλλνν
τικά, ειδή τουαλίττας καί παρεμ-
φερή προίόντα. Είς την Φραγ-
κφούρτην θά εΰρητε έπίσης δ,τι
χρειάζεται διά την κατοικίαν, ειδή
πλεκτικής άπό ψάθα, ?πιπλα έκ ξ«
λον ώς κίχί εΐδη διαρρυθμίσεως καί
διακοσμήσειος διτρινωνκαί είδη διά
δώρα.
ΑΙ ΣΤΝΑΛΛΑΓΑΙ Α.Ε, ΠΡΟ
ΤΗΣ ΑΗΜΟΣΙΕΤΣ Ε Ω Σ
ΤΟΤ ΚΑΤΑΣΤΑΤΙ Κ Ο Τ
ΤΗΣ
Δύνανται νά θεοιρηβοΰν ώς ένερ
γηθεϊσαν έπ' όνόμ«.τι καί διά λογο
ριασμόν νεοσυσταθείσης άνωνύμοΐ'
έταιρείας αί σνναλλαγαΐ αί πραγμβ
τοποιηθείσαι κατά τόν χρόνον τόν
μεσολαϋοΰντα άπό τής συντάξεως
τοΰ συμδολαιογραφΜΐοϋ έγγράφου
περί Ιβργικής ό-
πτκράσεως:
Τό ζητημα τούτο, είς τό οποίον
εΐχε δοθή άρνητική λύσις διά δύο
περιβινχον έγκυκλίίον τοΰ ΰπουργεί
ου των ΟΙκοναμικών (των ύπ' αριθ
μούς Ε. 16455 καί Ε. 24011), άπρ-
τέλεσεν αντικείμενον καί τής ύπ' ά
ριθμόν 514)69 άποίράσεως τοΰ Φο-
ρολογικοΰ Προ»τοδικείου θεσσαλο¬
νίκης, υίοβετήσαντος την Ιδίαν λ.ύ-
σιν: "Οτι δηλαδή, συμφώνως αρός
τόν νόμον, Α.Ε. δέν λογίζεται ου-
σταθεϊσα, δέν άποκτά νομικήν προ
σωπικότητα, οδτε άρχίξει νά λειτοι·
ργή ναμίαως, πρό τής δημοσιεύσι-
ως είς την Εφημερίδα τής Κυδειι
νήσεοις τής χορηγούσης την αδεία
της συστάσεο>ς καί έγκρίσεως τοθ
καταστατικοΰ της (ίντουργικ.ής άπο-
φάσεο>ς).
Είς την Ιδίαν άπόφχχσίν τού τί
Φορολ. Πριοτοδικεϊον απεφάνιθη, ίί-
τι ό τι»χόν απαντών είς τό καταστή
τικόν Α.ΪΙ. 8ρος, ότι αί ένεργονμΓ
ναι κατά τό άνιοτέ,ρω χρονικόν διά
στημΛ στ*ναλλαγαί θά θεωροΰντηι
ώς γενόμεναι έπ' ονόματι κα'ι διά λο
γαριασμόν τής συνκττωμένης Α.Ε.
ένέχει την έννοιαν τής έκχοιρήσριος
υπό των ίδρυτών της είς την μέλ¬
λουσαν νά σιισταθη Α.Ε. δλιον των
κατά τό χρονικόν τουτο διάστηιιη
άποκομιξοηένοιν κερδών.
Βτβλία τού Παύλου Φλώρου
ΕΣΠΕΡΙΝΟΙ
ΣΤΙΧΟΙ
Περιέχει : 23 ποιήμστα τοϋ ουγγραφέα άνσφίρόμενα οτην
Ίωνίσ καΐ στό Αίγαϊο κ«ϊ σέ διάφορες ψυχι¬
κές διαθέσίΐς «έσπερινοθ» τόνου, καί 48 ποιή-
ματα μετσφρσσμένα άτιό τόν Π. Φλωρο.
Τό «Άνσλυτικό Διλτίο 'Κλληνικής Βιβλιογραώίας»
(1968. άρ. 28)
τοΰ Γαλλικοΰ Ίνστιτούτου Αθηνών, 29 όδός Σίνα,
σέ γαλλική γλώσοσ, τα κρίνει ώς εξής :
•Ε 'Ελ,εγεΓα, άφιερώματα καί βουκολικά, πού τα άκο
λουθοθν «Έσπερινά Ποιήματτχ», συνθέσεις άρκιτά ποικίλου
πίριεχομένου ττού, δταν Ιχουν την διαθέση τού βραδιονοθ
σύθαμπου, δίνουν την οϊσθηση τούτη τόσο μέ ΐήν άπόδραση
άπό την καθημερινότητα κσι την γσλήνη πού άττηχοΰν την
ψυχική εΐρήνη τοθ άνθρώπου, την έσπέρα των τιόθων. των
ίλπίδων ή τΛν Εργων τού. οσο καί μέ την βΐκόνσ τοθ άργοθ
καί καρτερικοθ γέρματος τής ημέρας.
«2. Μετσφράσματα ποιημάτων, βίχως ττρόθεοη άνθολο·
γίας, άνώλογα μέ την διαθέση καί την έσωτϊρική ουγγένεια,
συνοδϊυόμίνο άπό έμπεριστατωμένσ καί άρκετά «σαρκερό·
(μεστα) εΐσαγωγικά σημειώμστα γι6 κάθβ ποιητή.
Πσρουσιάζοντσι £τσι οί : Ρεμπώ (3 ποιήματα), Μαλλαρ·
μέ (1), Ρούπίρτ Μττρούκ (2) "Ελιοτ(Ι), "Οουεν (1), Γήτς
(<), Πλόμερ (1), Ρ(λκε (4), Γκ. Μπένν (5), Μπρέχτ (13), Καρντούτσι (2). Γκ. Μττέκερ (4 τετράστιχσ, 4 όκτάστιχα).» ΣελΙδες 158. Στά κεντρικά βιβλιοπωλεϊα κοΐ κατευθεΐον άπό τόν συγγραφέα. ΑΝΩΝΥΜΟΣ ΕΜΠΟΡΙΚΗ ΕΤΑΙΡΙΑ "ΜΟΝΑ ΛΙΖΑ,, (ΥΠΟ ΕΚΚΑΘΑΡΙΣΙΝ) Γενκός Ίσολογισμός ενάρξεως εκκαθαρίσεως τής διαλυθεΐσης, έν Αθήναις έδρευούσης Άνωνύμου Έταιρίας υπό την έπωνυμίαν ΑΝΩΝΥΜΟΣ ΕΗΠΟΡΙΚΗ ΕΤΑΙΡΙΑ « ΛΟΝΑ ΛΙΖΑ» ΕΝΕΡΓΗΤΙΚΟΝ Α) Πάγιον ; ΠΕριυυσιοκα ΣτοιχΓΓα α) "Έπιτΐλα και Σκεύη Μεϊον απόσβεσις β) "Εζοδσ έγκοταστάσεως Μΐτϊον άπεοβέσεις 1969 1968 2Β7.823.- 40 074.— 247.749,- 253.549.- 1.103.125,80 174.454.— 988 671,80 988.671,80 ) φρύ : α) 'Κμπορεύματα παλαιά νέα β; Πελάται ν) νόφπρΓΐ χρε^σται Γ) Διοθεσιμον : Λ) Ζημίαι κ<ιι' Κέρίη : 1.236.420,80 1 242,220,80 3.824.- 594 405.— 596.229.- 967.283.- 2.040.— 34 266 — 88.4'<9.- 688.708— 83.639.— 1.251,60 103 847,60 ρη ιι Ζημΐ,Μ ηιρελθ χρήοιω^ 2.7^()."8),Ι0 β) Ζημίαι πορ 0 ;ης χρήσεως ιί8.) 9ό'-Κ - ? 076.939,10 2.790.980,10 103.319,10 5.222.236,60 Α) Κεφάλαιον : Μετοχικόν : 'Αξία 9.ΟΟΟ μετοχήν ττρός 500 εκάστη Β) 'Υττοχρεώσεις : Βρσχυπρόθεσμοι α) Διάφοροι Πιστωτ. Λ)μοί 1.710.__ ΠΑΘΗΤΙΚΟΝ 11)69 1»6« 4 500.000.— 4.5ΟΟ.00Ο.- β) Προμηθευταί 50Ι.6Ο!»,50 503.319.Μ) 722.236,50 5.(Χ)3.319,5Ο 5.222.236 50 ΑΝΑΛΥΣΙΣ ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟΥ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΩΝ Ζημίοι (κ πωληοεων "Ε,ξοδπ Λιαχειρ. (Μιοθοί, Ένοίκ. κλπ.) Αποοβέοεις 1969 472.063.- 1968 188.283,50 522.6^2,50 115 500 — 472 063 — Κέρδη έκ πωλήσεων Ζημίαι χρήοεοις Ι "Ο!) ΙϋΙ.8 285 959.— 826 4Γ8 - 4Ϊ2.Ο03.- 826.4"8 - Έν Αθήναις τί) 3Ογ| Ίανουαρίου 1970 (3! ΈκκαΟαρισταΙ ΓΑΚΗΣ ΑΓΑΤΖΑΝ - ΣΠΥΡΙΔΩΝ ΑΝΔΡΕΑΔΕΛΛΗΣ - ΙΩΑΝΝΗΣ ΤΣΙΡΙΓΟΣ

ΑΠΟ ΟΣΑ ΕΝΘΥΜΟΥΜΕΘΑ
ΒΧΑΡΙΣΤΕΣ ΑΗΑΜΝΗΣΕΙΣ ΑΠ' ΤΗ ΖΩΗ ΤΗΣ ΠΟΛΗί
γ,σ
η κβϊ
ΛΕΩΝΙΔΑ ΚΑΙ ΠΛΑ ΤΩΝΟΣ ΜίΣΑΗΛΙΔΩΝ
Συνέχΐια έκ προηγουμένου δες πού δέν τολμούσανε νά δια-
λαλήσουνε στίς χριστιανικές
συνοικίες τό έμπόρευμά τους, ό-
λόχληρη τή μεγάλη έβδομάδα.
Κι' αν κατά τύχη συναντούσανε
τής έποχής έκείνης, κανένα τού ογάζανε την πίστη
δέν συμβιβάζουνταν οΰτε μέ τού άνάποδα. "θμ«ς έδώ πού τα
βρησκευτικό αϊσθημα, αλλ' ου λέμε καί οί εβραϊοι γυρολόγοι
την σοβαρότητα των ή δέν πηγαιναν παρακάτω. Πηγαι¬
ναν στίς χριστιανικές γειτονιές
κι' οταν βλέπανε πώς ελιειπε Λ
Μνημόσυνρ για τ* 30 χρόνια άπό τό θάνατό Τού
καΐ τα 100 χρόνια άπό τή γέννησί Τού
Εδώ θά σταματήσουμε λιγάκι
νό φύγουμε άπ' τίς έκκλη-
καί *ά παρακολοι/ΘήθΌυμε,
άλλόκοτες συνήθει ες
Των παθών τοΰ Χριστοΰ.
πότε, γιατί στά
ΌΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΑΘΗΝΩΝ ΚΑΙ ΠΑΣΗΣ
ΕΛΛΑΔΟΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ ΠΑΠΑΛΟΠΟΥΛΟΣ
(1868 -1968)
Ποίος
ρος
ιταληά χρόνια έπερναν μέ μαρίδα καί δέν ί—ή,οχε κίνδυνος
καί οί μεγάλοι Οί Χριστια- νά ξυλοφορτωθοΰνε, βγάζανε κα-
Τοϋ κ. ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ Ι.
Νομικοϋ Συμδοΰλου τής
(Συνέχεια εκ τοϋ προηγούμενον)
—Αυτήν την στιγμήν εχω ψο-
δερούς πόνους. Άλΐλά Θά γίνη δ.
νά δείξουνε τό μΐσος -ού
κστά των εβραίων -ού
τι τσιριχτές φωνές: «Βελόνια
καρφίτσες πουλώώώώώ'....» ί—ο
φκιάχνα- νοώντας τα καρφιά μέ τα όποΐα
νι 'ινα όμοίωμα έβραίου, μέ την καρφώσανε τάν Ίησοΰ Χριστό,
^ΐταραίτητη γενειάδα καί άλλα σάν άντίποινα γι' αύτά πού τούς
αοακτηριστικά εβραίων τής έπο «/«■,>,«■»...■ «: ---------: ιι^ <· λ, £κείνης, τό βάζανε α ενα μα- ■ κοντάρι, πού τό κρατοθσε ε νας ψανστικός χριστιανός καί τό γνρνούσανε στίς γειτονιές — τίς χοιστιανικές έννοεΐται — καί μέ κατάρες καί βρισιές τόν συνώδευαν στήν κεντρική πλοττεϊα -ής σννοιχίας, οπου τόν στύλωναν καλά ενα σπίρτο τού δί- «ανε φωτία καί καίουνταν σά// «νροτέχνημα, γιατϊ τό παντελό- νι καί τό σακκάκι τοΰ φανταστι <03 έδραίου, ήτανε γεμάτα ρο- «ινίόια. 'Εννοεϊται '&χι τό κάψι- μο τού 'Αντίχριστου, τό συνώδευε βλβκληρη ή μαΡ&α τής γειτονι- ός μί βριθΊές καί άλλαλαγμούς, καί τό πανδαιμόνιο τό σννεττλήρω Λν το άκάλουθο τετράβτιχο: Ό έβραίος φορεϊ φτερό γβ κεφάλι τού ξΐρό την εννοια τοι>
τα γένεια τού.
αΐ την εύχή τού
.. καί την ψυχή τού.
Τό τί τραβούσαν τίς μίρες αυ
τίς οί εβραϊοι, αττό την μαρί-
5σ δέν ιτεριγράφεται. Τόσο ητα-
νι τρομοκρατημένοι οί φουκαρά-
καμνανε οί ρωμηοί. Μόλις δμως
τα βελόνια καί τίς καρφίτσες
τίς διαλαλούσανε κάνα δυό φο-
ρές, τό βάζανε στά πόδια καΐ γι
νόντανε καπνός, άπό τό φόβο
τους, μην ξεμυτίση κανένας ρω-
μηός πού Θά ξεμπέρ&ευε μαζύ
τού πολύ ασκημα!...
Εΰτυχώς δμως στά τελευταία
χρόνια έπϊ τής πατριαρχείας Ιω
οκείμ τοΰ Γ', πρός αποφυγήν λυ
πηρών έπεισοδίων, ή έκκλησία
τό βάρβαρο αύτό έ'βιμο τό χαρα-
κτήρισε σάν άντιχριστιανικό καί
μέ την εγκύκλιο πού έξέδωσε καί
διαβάστηκε σ' ό'λες τίς έκκλησί-
ες, έσταμάτηισε ή κακή αύτη συ¬
νήθει α.
Άλλά δς ξαναγυρίσουμε νά
I-
δοόμε τί γινόντανε στίς έκκλη-
σίες τή Μ. Παρασκευή. Ή μερά
αυτή μολονότι ήτανε ή ήμέρα τής
ταφής τοΰ ΧριστοΟ καί έ—ομένως
ττένθιμη, έν τούτοις δλοι οί χρι-
στιανοί την γιορτάζανε σάν χά
ρούμενη γιορτή. "Ολες οί έκκλη
σίες άττ' τό ττρωί εως τό 6ράδυ,
ήτανε άνοιχτές καί εΐχανε μεγά¬
λη κίνησι.
ΣΥΝΐΕΧΙΖΕΤΑΙ
Καΐ δταν ακουσε τίς καμπάνες
των έκκλησιών νά σημαίνουν καΐ
έπληροφορήθηκε ότι σέ δλες τίς
έκκλησίες των Αθηνών ψάλλεται
Παράχλησις γιά την άπτοκατάοττα
σι τής ϋγείας τού, εΐπε κάνον-
τας τό σημεϊο τού στανροΰ;
—Δέσποινα, πρόσδεξαι τάς
Ι δεήσεις των δούλων Σου. Και
λύτρ«σε αύτούς καΐ ημάς άπό
πάσης άνάγκης καΐ Θλίψεως!
Καΐ προσέθεσε:
—ΤΙ ώραΐος πού είναι ό ήχος
τής καμπάνας! Πόσον τόν ήγά-
πησα είς όλην μου την ζωήν!
Γυρίζοντας ΰστερα στά Θέμα-
τα πού τόν άπασχολοϋσαν, ειπε:
—Σέ κόΛεσα, διότι θέλω νά τα
κτοποιηθοΰν ωρισμένα Θέματα.
Τα χρήματα τής Γερμανείου Σχο
λής είο-επράχθησαν; Πρέπει νά
ταικτοποιηθή ή υπόθεσις, διά νά
γίνη τα Οϊκοτροφεΐον τής Άπο-
στολικής Δισκονίας. Μην άναβάλ
λης
Δεύτερον. Επάνω είς τό τζακι
τοϋ γραφεϊου μου είναι μία έπι-
στολή τού Άρχιμανδρίτου Κων)
ν ίδη άπό τό Λονδίνον Ύποβάλ-
λει παραίτησιν άπό πάσης σκέ-
ΝΕΑΜΟΝΙΤΑΚΗ, Δικηγόρου
1. Άρχιεπισκοπής Αθηνών
ψεΐ^ πρός άρχιερατείαν. ©ά εί¬
ναι δυστύχημα διά την 'Εκκλησι
αν εάν ευρεθή αυτή ή έπιστολή.
| Τα συγγράμματά μου, τα άνέκ
δοτα. νά είναι άσφαλή. "Εχ« δώ
βιι εντολήν ό τάφος μου νά είναι
απλούς. Εΰχαριστώ πολύ!
Άπό κείνη την μερά, ή έπιδεί-
νωσι τής καταστάσεως αρχισε
] νά αυξάνη μέ γεωμετρική πρόο-
I
δο. Στϊς 21 τού μηνός Όικτωβρί
ου, παραμονή τού Θανάτου τού, εΤ
χε άγωνία στήν άναπνοή. Ζήτη-
σε τότε νά έλθουν νά τόν ίδουν
οί Παλαιοημερολογϊται Άρχιε-
ρ«ΐς, ό πρώην Λημητριάδος Γερ
μανός καΐ ό πρώην Φλωρίνης Χρυ
(ΠΡΙΝ ΑΓΓ ΤΟ 1922)
Ο ΑΑΟΓΡΑΦΙΚΟΣ ΟΗΣΑΥΡΟΣ ΣΜΥΡΝΗΣ
Υπό τοΰ συνεργάτου μας Δρος κ. Δ. ΑΡΧΙΓΕΝΗ
Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΣΕ ΣΠΙΤΙΚΑ ΕΙΚΟΝΟΣΤΑΣΙΑ
5ΝΛ. ΚΑΤΑΙΙΛΗΚΤΙΚΚ2- ΠΛΟΚΗΣ
ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΝΑΓΝίϊΣΜΑ
*< _ 2 Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΤΣΗ 224 ΚιΑΚΟΥΛΗΣ ΤΟΥ ΑΡΑΠΗ Ι ΘΗΣΑΥΡΟΙ ΤΟΥ ΚΙΑΤΙΠΟΓΛΟ Άπό τό άρκττοΰργημα τοϋ ·_ΤΕΦΑΝΟΤ ΞΕΝΟΤ: · ·Ο Δ-ΙΑΉΟΛΟΣ ΣΤΉΝ ΊΌΤΡΚίΑ» Άνάμεσα μαχαλά «τού Τσαρ- μάδοι;» καϊ μαχαλά «τ' "Αη Γιαν νιο^ στήν άλιγαριά» ή—ερνοΰσ' ή ΥΡθμμή τ" Άι'ντινιοΰ ττού ήξεκι- νοΰσ' άτττήν Ποΰν'τα. Έκεΐ λοι- πον εΤχ' ενα άνοιχτό ττέρασμα α¬ πάνω στσί γραμμές γιά νά ττερ- νουνε οί καρότσες, άρα'μπάδες, μττισι,κλέττες, τα κοπάδια τα ζα' ντανά (βόδια, άρνιά, κατσίκες, διανοι), οί γαλατζήδε,ς μέ τ' άλό γατά τως, οί στα^λάδες καί μανάβ'ηδοι μέ τσοί γαδάροι τως, οί καμήλες καί οί ττεραστικοί άν θρώ.ττοι. Έκεϊ είχε καΐ Βαρδιόλα Ιφυλάκιο) δ—ου γκάρντης (φύλα κάς) ήτανε ό Τουρκόγιαννος (6 Γιάννης μελαμψός σά Τσϋρκος, ά φού οΰλ' τή μερά τονέ 'τρωε ό ΕΝΑ ΑΛΗΘΙΝΟ ΠΕΡΙΣΤΑΤΙ ΚΟ ΑΛΓΚΠΜβ ΑΠΟ ΦΙΔΙ! σόστομος, γιά νά... σιτγχΐίορΣ- ήγιος) κ' ή'βαζε την άλυσσίδα την θοΰν! Καί άκόμη ζήτησε νά ξα- ώρα ττού βέλ' νά περάση τό τραϊ νακοινΛνηση. Ή νύκτα τής 21ης ττρός την 22α Όκτωβρίθυ ήταν τραγική. "Η άναπνοή τού ήταν γρί(γορτ. Ή δυσφορία τού ά<}>άνταστη, ά—ε
ρίγροπττη. Άττό τό ραδιόφωνο ό
έκφωνητής εΐττε ότι διανΰει τίς
τελεκταϊες τού ώρες.
Κατά τίς δέκα τό βράδυ, αύ-
τός ττοί) γράφει ςχύτές τίς γραμ¬
μές, τόν έπΓΐσκέφθηκε στό δωμά
τιό τού. Στά&φε ορθιος δίττλα
στό κρεβ&άτι τού καΐ τταρακολοι/
βοϋαε την φοβερή άγ«νία τοι/.
Άσ&μαίνοντας τοΰ εΐττε:
Ημερολόγιον τοό θ. θεοβωρίδου ίκ Φαράσων
ΑΠΟ ΜΙΑΝ ΕΠΙΣΚΕΨΙΝ ΕΙΣ ΤΗΝ Μ. ΑΣΙΑΝ
Μετάφρασις: Κατίνας Χαροποΰλοΐ)
Β'
"Αρχισα νά περπατώ μέ γολή
νη μίσα στήν αΐθουσα των ερπε ττες τον νά
τβν, στό περίπτερο μέ τα σουβε παρατήρησα
νΐρ κσί βγήκα γιά τό γραφεΐο
—ΰ ήταν δίπλα. Σέ κάθε βήμα
εννοιωβσ πιό ήσυχος "Επρεπε ώς
τώρα νά λιποθυμοΰσα ή ναμουν
{αλισμένος ή ΐσως άκόμη κι' ά-
νοίσβητος. Άλλά δέν αίσθανό
μουν καμμιά άνησυχία — απλώς
μιά σταβερή άπόφαση νά κάνω
βύτό ποΰ μοΰ παρήγγειλε ήρεμα
το μναλό μου καϊ μιά αϋξανόμε
νΐ) ένημερότητα ότι κ ότι ή κάποι
ος ιΤχε τάν £λεγχο. Ό λογιστής
ττθ γραφείου, ό Ντόν Τρέϊσυ,
|ΐϊ ττήγε στό νοσοκομεϊο μέ τ'
αντοκίνητο πού βρισκόταν δί-
κα μ ίλ ι α πιό πέρα. Μέχρι τώρα
ήξΐρα πώς ό θεος μέ φύλαγε
στή ζωή γιά έναν λόγο ποΰ Έ
«ΐνος μόνο τόν ήξερε. Πρίν ά
*ό λίγΐς μέρες οί δρόμοι γλυ-
στροϋσαν άπό τόν πάγο καΐ τό
χιονι, τώρα ήταν στεγνοΐ έκτός
β*ό λίγα μερη χιονισμένα.
Βρεθήκαμε στό νοσοκομεϊο σέ
15 λετττά άπ' την ίόοα πού μέ
δάγκασε τό φίδι — άλλά σύμ-
*«νβ μέ τα βιβλία, αύτά τα 15
λετπά μποροϋσαν νά ]ΐού φέρουν
τόν θάνατο. Καί νά πού περπα-
τούσα στά δυό μου πόδια, χ»-
ΤΓΟνθ
ρίς άκόμα νά νοιώθ» κανέναν
Μέχρι τώρα έ'χασα άρκετό αΤ-
|Ό. Οί νοσοκόμες μ' έ'&σλαν στά
«ρεββάτι καί αρχισαν νά μοϋ δί
νούν γλυκόζη καί αΤμα, καθώς
«αί ένέσεις άπ' τόν γενικό όρό
τού είχαμε φέοει άπό τού Μάξ
"Αλλενζ. Ό όρος τού μαύοου
μόμττας βρισκόταν στό Φόρτ
■Γουέρδ στό Τέξας
μενά άεροπορκκώς μέ τζέτ τί>ς
Άεροπορίας καϊ ό χρόνος τής ά-
ψίξεως πού ύπολογίσαμε ήταν
Ό μ.μ 'Εμένα μέ δάγκασε τό
»ίδι στίς 3.30.
Ό κίν«δννοςι όπωτδήποτε δέν
"ίρασε. "Ηξεοα πώς αν τό Θ0-
(ΐο δέν ττεθάνει άμέσως άπό τόν
μαΰρο μάμπας, τό δηλητήιριο μπο
Ρ£Ϊ άκόμη νά έ'χει Θανατηφόρα ά
■"οτιλέσματα μέχρι 36 ώρες ε-
"ΐιτα, δταν ή καρδιά ή οί πνεύ-
Ή Ντόρις έφθασε, φο ι νόταν ή
ρεμη καί μέ φόβο στά γαλανά
της μάτια. «Φώναξε, σέ παρακα
λώ, τόν Άδελφό Μαρσάλ καΐ
ρθή.» τής είπα καΐ
έ'να δάικρυ άπό έλ-
πίδα στά μάτια τής Ντόρις. "Ο
ταν έφθασε, μπήικα άπ' εύβείας
στό βέμα.
«"Εκσνα ττόλεμο εναντίον τού
©εού πολλά χρόνια,» εΐπα, «©α
μέ συγχωρβσει;». Έν τούτοις
τό ήξερα πράγματι άπ' τις 3,30
τό άπό'γϊυμα». «Ό ©εός είναι
πάντοτε ετοιμος νά συγχωρεϊ.»
εΐπε.
Άργότερα ή Ντόρις μοΰ εϊττε
πώς κι' αυτή ηξερε πώς θά γινό
μουν καλά. Ό όρος έφτασε στίς
8.30, μιάμισυ ώρα νωρίτερα χά
ρις σ' έναν καταπληκτικό συνδυο!
σμό καλής ταχώτητας. "Οταν
μοΰ έ'καναν την πρώτη μου ίνε-
ση εϊχα δλες τίς αίσθήσεις μου
καΐ έκτός άπό κάποι όν έρεβισμό
δέν εΤχα πόνο. Μέ,χρι τίς 10.30
εκανα 6 φυαλίδια όρό γιά τόν
μαΰρο μάμπας καΐ ό γιατρός
μοΰ επέτρεψε νά κοιμηθώ γιά
πρώτη φορά. Ή Ντόρις καθόταν
στήν άκρη τοΰ κρεβδατιοθ μου,
κρατώντας τό άριστερό μου χέ¬
ρι. Γνώρισα μιά γαλήνη πού δέν
γνώρισα ποτέ μου.
Στίς 12.30 ξύπνησα ξαφνικά
κάνοντας άγώνα ν' άναπνχυστο.
Αίσβανόμουν νάμουν παράλυτος
καϊ ενα είδος πανικοϋ μοϋ εφερε
τόν παληό φόβο τού Θανάτου.
Κράτησα σφιχτά τό χέρι τής Ντό
ρις καί σκεπτόμουν πόσο δέν ή'
Θελα νά την άιφτισω τώρα.
Τό κεφάλι της χαμήλωσε γιά
προσευχή, καϊ ό πανιικός μοΰ 'ί-
φυγε τόσο γρήγορα δσο μοΰ εΤ-
χε έ'ρθη. Φυοτικά μπορεϊ νά πέθαι
"Εφθασε σέ να. Ό βεός μέ φύλαξε στή ζωή
άρκετό καιρό γιά νά μέ κάνει νά
νοιώσω την γαλήνη σ' Αυτόν μέ
την ϊδια μου την πεΐρα. "Ισως
αϋτό νόταν έκεΐνο πού ήθελε Αΰ
τ^ς — κι' αν εΤν' αΰτό, Θ&ταν
έν τάξει — σκέφβηκα, πεβαμέ-
νος άπ' τόν ΰπνο.
"Οταν ξύπνησα εττειτα ήταν ε
να λαμπερό ήλιόλουστο πρωϊνό
καί γνώριζα μέ βεβαιότητα πώς
ό Θεός δέν τέλειωσε μαζύ μου
έδώ στή γή άκόμη.
("Επ Μάκντάνιελ - "Ελντον, Μι-
ζούρι).
ΤΑ ΒΙΒΛΙΑ
ΧΡΗΣΤΟΥ ΣΟΛΟΜΩΝΙΔΗ
•ΣΠΥΡΟΣ ΜΕΛΑΣ,,
Καΐ Ιδιαιτέρως ε4ς Καηπασοκιαν τό 1959
Γιατϊ άραγε δέν συνεχίστηκε ή
άναγλυφική παράστασις των ά-
γίων καΐ σκηνών θρησκευτικόν τού
χριστιανικοϋ πολιτισμοΰ ώστε καί
σήμερον άκόμη νά είχε σημειώσει
έναν καλλιτεχνικό τομέα σέ χρι-
στιανικά γλυπτά;
Θά μοϋ πήτε, τό άγαλμα είναι
κακάς σύμιβουλος στόν άμαθή κό-
σμο, δταν μάλιστα οί Ρ ωμαί ο ι αύ-
τοκράτορες Θεοποιοΰσαν εαυτούς
σέ έπιβλητικούς άνδριάντες καί
άλλοτε πάλιν οί διωγμένοι χρι-
στιανοί έξε6ιάζονταν μπροστά
στά ξόανα καΐ τα άγόλμαπα των
είδώλων νά άπαρνηθοΰν την πίστη
τους πώς ήτο δυνατόν νά στήσουν
στήν αλλη μεριά γλυπτές παρα-
στάσεις;
"Επειτα οί σεβαστές άπαγορεύ
_υνβγ»Μΐ
ΊΕν ττάχτη —ειριτττώσει, δλα αύ¬
τά τα βλέ—ουμε γοργά σάν κινη-
ματογραφική ταινία γιά νά ττρο-
λάβουμε τα κλεψυ&ρΐικό ττρόγραμ-
μα, καί βγήικαμε αττ' τό πρώτο
μουσειακό συγκρότημα γιά τα 6ι
αμερίσματα τοΰ κατο-ττινοϋ και β-
στερα τοϋ νεωτέ'ρου ττολιτισμοΰ
ποϋ είναι δεξιά.
Στόν ττερίβολο εξω, βλέττουμε
μερικές βάσει ς αγαλμάτ»ν ή
στηλών, διάφορα χιονόχρανα, ά-
κέφαλα άγάλματα, καί πολλές σαρ
κοφάγους.
Δεξιά είναι οί α'ίθουσες ποΰ φυ
λάγουν τα έκθεματα των διαφόρων
έττοχών. 'Ελληνικά κλασικά εΤναι
λιγοστά. Πλεονάξουν τα Έλληνι-
στιικά, Ρομα'ικά καΐ τα Βυζαντι- σεις των αγίων Πατέρων καΐ οί ά
νά ττολΰ σττουδαΐα. Καΐ αύτά τα ττοφόχτεις των Τοττικών καΐ Οίκου
εϊδαμε τροχάδην. Παρ' ολ' αύτά μενικών Συνόδω ν στάβη,καν άδια·
δέν ξεφύγαμε ά—ό τόν βαυμασμό πέραστος φραγμός στό ξάνοιγμα
και την εκβταση.
Στάθηκα περισσότερη ϋρα στήν
αΐθονσα τοΰ ιΒυζαντινοΰ ττολιτι-
σμοΰ γιά νά προσέξω τα χριστια
νικά —ού μέ τραβοΰν ττερισσότε-
ρο.
αύτό τής 'Εκκλησΐαστικής Τέ-
Φυσικά ό χριστιανισμός δέν εί
ναι θρησκεία επιδείξεως. ΕΤναι
μάλλον θρησκεία άποδείξεως έρ¬
γων καί ή καλλιτεχνική όμορφιά
Έδώ δέν ύπάρχουν άγάλματα δέν την θέλει σέ χειροτεχνήματα
γιατϊ ό χριστιανισμός δέν τα έ- άλλά σέ καλλιέργεια φυχικής ό-
πέτρεψε. Ύπάρχουν ομως άνάγλυ
φα ττε'ριορισμενοΐ/' άριβμοθ καϊ σέ
μικρά σχήματα όπως π.χ. τοΰ κα
λοΰ ττοιμένος τοΰ έσφαγμένου Άρ
νίου καϊ αλλων χριστιανικών συμ-
βόλων αρχαί κά.
Άλλα άνάγλυφα χριστιανικά εΐ
μο-ρφιάς. θέλει τόν ανθρωπο πνευ-
ματικό άριστούργημα τοΰ Θεοΰ
βεϊκό άριστούργημα εργ«ν χειρών
καί όχι τόν ©εό καΐ τό κάβε τι
άνθρώπτων.
Καλά, τότε υπήρχαν δικαιολο
γημένοι λόγοι· μά σήμερα; Γιατΐ
ναι τα διαζώματα ναών, τεμάχια ; δέν προχωρούμε; Καΐ αν εϊμαστε
τέιμπλιον, άμδώνων, κιονοτκράνων,
έπιγραφίΐί, διάφοροι τύίτοι σταυ-
ρών καί πολλά είκονίσματα.
"Ενα άνάγλυφο τής Παναγίας
καϊ μερικά μερικών Άγίων μέ έκ-
πλήσσουν καϊ μού δικαιολογοΰν
στήν σκεψη:
ΚοΘε φορά πού διαδάξυ) έ'να 6ι- διά τού. Καί αΰτό είναι ενα ωραΐο
καί πολύτιμο πλεονέκτημα.
Αύτές τίς σκέψεις ποοκαλεί καί
6*ίο τού χ. Χρήοτου Σολοιμωνίδη,
ζ την πλατειά, γόνιμη καί
δημιουργικότητά τού.
τνεΰμα τού καί ή ψυχή τού άγ-
ΐζ
δλους τούς τομεΐς τής
ής ζωής, μέ την ίθκΐ πάν
τα δνεση χαί οΐκειότητα, την Ιδία
^ώοη καί έμδάδυνβη σέ όλα τα
"ίματα.
, "οί δχι μάνο αύτό. Καιθίνα άπό
Τ« βίματα των ϊργων τού είναι
έξετασμένο άπό δλες τίς
τού, μέ τόοη προσοχή κοα
όηα, πού τα συμπεοάσμα-
τα νά είναι άρτια καΐ όρκηικά.
Καταλαδαίνει κανεΐς ότι τό 6α-
σι"ο χαί οΰσιαστικό κίνητρο τής
^υματικής εργασίας τού δέν εΐ-
ναι ή άνησυχία τής πολυπραγμοβΰ-
*·!?. άλλα ή έπιταγή τής καρδίας,
*Ι άΥάπη. Πρίν νά άσχολη&ή ή μάλ
λον γιΑ νά άβχοληβή μέ ενα θέμα,
νά τό έχη άγίΐπήοει, νά τό
νοιώβΕι βαθειά μέσα στήν καρ¬
ς ς
τό νέο τού ?ργο «Σπύρος Μελάς»
Δέν γνώρισε μόνο 6αθειά καί αρί¬
στα τόν Σπΰρο Μελά, αυτόν τόν
πολύπλευρο καί πολύτροπο
τικόν ανθρανπο. Πρώτα τόν άγά-
πηοε. Γι' αύτό καί τόν ζωντάνεψε
καΐ τόν Εστηοε δχι μόνο μέ τή
οτή μελετηρότητα καί στοχαοτιικό
τητά τού, άλλά καϊ μέ παλμό καί μέ
πνοή.
Μέλης Νικολαΐδης
ΤΟΤΛΑ ΚΟΝΙΔΑΡΗ
ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ
Σίοκρά-τους 59
Τηλ. 647.888
εϊλικρινεΐς χριστιανοί Θά πρέπει
νά όμολογήσου-με ότι έκτός των
έξαιρέσεων οΰτε την ψυχική όμορ
φΐά πετύχαμε οϊίτε καί την καλ¬
λιτεχνική στό τομέα τής γλυτττι-
κης.
(Συνεχίζεται)
Άπό την έποποιίαν τής Βορείου Ή πείρου
ΤΡΕΜΠΕΣΙΝΑ
Τοϋ συνεργάτου μας κ. ΙΩΑΝΝΟΤ ΑΝ. ΒΕΡΝΑΡΔΟΤ
ΖΗΤΕΙ ΤΑ Ι ψαρμακοποιός πρόσ·
φυζ δι' έπικερδεστάτπν φαρ·
μακευτικΛν εργασίαν είς ε¬
παρχίαν. Πληροφορίαι είς τί
γραφεΐα μας.
4ον
Διότι ό τοπικι<3!μ·ός τοΰ Κρητός εχει τα θεμέλιά τού είς τοϋς προ- αονΐους κοινοΰς έπαναστατικοΐ'ς ά γώνας τής Μεγαλονήσου, κατά τοϋς άποίοι·ς πάντες όμοθνμαδον άντιμετώπιζον τοΰς τυρφάνους των ένόπλως, ηνωμένοι είς την ζθ) ήν ο<αί τόν θάνατον, ανδρες, γυ- ναΐκες, γέροντες καί παιδία, συνη Θι<ΐμίνοι νά δια.'χοι-
πάρχη μεταξύ τοΰ τοιούτου αίσθή-
ματός τού καί έκείνου ποΰ δηαιουρ
γεϊται μεταξύ 6μοχο)ρίιον συιμπολε-
μκττών, προαιωνίο)ς ήνωμένοον μέ
τοϋς δεσμούς τοϋ κοινοϋ αίματη -
ροΰ αγώνος έν τή δουλεία.
Ό Κρητικός είναι λίαν φιλόξε-
νος, καί εχω περί τούτου Ιδίαν
προσωπικήν πείραν. Ξένος καί α-
γνωστος διήρχετο ό άείιμνηστος πά
τήο ιμου έκ των έγγΰς τής δημοσί¬
ας όδοΰ Ηρακλείου — Νεαπόλε¬
ως κήπιον παρά τό χωρίον Πόρος
κατά την άνοιξιν τοΰ 1940. 'Επει-
δή έλάτρευε τα ανθη· καί υπήρχον
άφθονα έξ αυτών είς τούς άγρούς,
ήσχολείτο μέ την συλλογήν των υ¬
πο τόν πνέοντα μι»ρο6ύλον άνε-
μον. Περί την μεσημΰρίαν, εΛειδή
έκοπίαβε παλϋ, έκάθησε υπό την
σκιάν άμυγδαλιάς &ιά νά καπνίση
σιγάρο καΐ ληισμονήση την κόπω -
σιν. Μετ* ολίγας στιγμάς ήκουσε
νά τόν καλοΰν έκ τοΰ έοΊ»τερικοΰ
τοΰ κήπου καί στραφείς εΐδε φι·λο-
μειοή γέροντα νά τόν πλησιάζη,
ΣΐΎΐομίλησαν φιλικώτατα, άλληλο
εγνο>ρίσθηβαν καί ό κ. Μαυράκης
— οΰτο> ώνομάζετο ό γέρων τοϋ
κήπου — έπέμεινε νά συιμφάγουν
είς τό «μετόίχι» τού τό λιτόν πρό-
γευιμά τού, Καϊ ήτο τόση ή υπο -
χρειυτιαότης τον, ωστε ό «ξένος»
δέν ήδΐΛ'ήιθη ν' αρνηθή έστω καί
μέ την δικαιολογίαν, ότι τόν ανέ¬
μενον μετ' άνησυχία; οί οίκεΐοι
τού.
"Οταν δέ ό «ξένος» μετά τό φα¬
γητόν κα ίτόν καφέν, ήγέριθη ν' ά
ναχωρηση ευχαριστών τόν γηραιόν
άιμφιτΡνωνά τού, έκεϊνος τόν Ιφιλο
δώρηισε μέ πελωρίαν δέσμην άν-
θί(ι>ν, μ.έ άφθονα κ^ιρύδια καί στα
φίδες καί τον παρεκάλεσε νά μή
λησμονήση νά μετα&ή καί άλλην
φοράν άπό τό πτωχικόν τού «με-
τόχι».
(Συνεχίζεται)
νο γιά ν' ά'μποδίση τάν καθένα-
νε νά περάση. Έκεϊ κο'ντά ήτανε
και τό σπίτι τσή Κακουλής (Κυ-
ριακής) κόρης τού Άράπη, ττού
'χε κι' αυτή μίαν είκόνα τού Χρι
στο3 Θαματοιτργιά.
Α. Ο ΑΡΑΠΗ Σ
Ό Άράττης ό Νικόλας, μέ τό
πραματικό παράνομα «Εύαγγελί-
ίης», παλληκαράκι είχε ερχει άπ
την Πόλη στή Σμύρνη γιά νά 'βρη
όουγειά. Ή μάννα τού· τού 'χε δώ
κει νά πάρη ματζί τού μιά με-
γάλ' εϊκόνα τοΰ Χριστοΰ, ττοΰ
τίη·ε 'λέανε γιά &αματουργιά, γιά
νά τοΰ τα φέρη οϋλα δεξιά έκεΐ
ττου ήπάαινιε στήν ξενητιά.
Στή Σμύονη, ή'κανε τό σφάχτη
καί γδάρτη στά Σφαγεϊα, άπτόπου
ι'ίπαιρνε τζά'ιιπα καϊ «τσιγατιό»
(φλεμόνι γιά τσί γάτες) γιά ν
τό ποιτλήση, δηλ. έ'ξι φλεμόνια
δοδινά γιά τζαμουζήσια (βουιβαλή
σία) μονοχόματα μέ τό λαροΰ'γγι
τ«ς. Ήκάθιζε άπό μιά χαραμα-
τιά με τό μαχαίρι στό καθε λα-
οοΰ'γγι γιά νά κάνη ριά μπου-
• ουνιέρα καί νά περάσ' απομέο—
τό μαχρϋ κο'ντάρι τού. Κ' έ'τσι
τα κρεμοΰσ' άπτό λαροΰ'γγι τα
φΛεμόνια, τρία στή μίαν ώκρηα
το^ κο'νταριοΰ καί τρία στήν αλ-
λη. Ήακου'μποΰσε τότες τό κο'
ντά'οι στό νώμο τού σά ζυγαριά
καί δόστου δρόμο, ήκατέιβαινε
γιά τή Σμύρνη μέ τα ποδάρια.
Αξτ,ττόλτος κιόλσς γιά νά μπορή
νά τρέχη γλήγορα. "Η'μπαινε τό
τες μέσ' στσοί μαχαλάδες, φωνά
ζοντας «τσιγατιό γιά τσϊ γότες».
Οί νοικοκεράδες ήβγαίνανε στσΐ
πόρτες γιά ν' άγοράσουνε στσΐ
γάτες τως φλεμόνι. Κ' έκεϊνος ή'
καβε μί τό μαχαίρι ενα κομάτι
καί τό 'πετοΰσε στή γάτα που ή
νιαού^ιζε, ηπαιρνε τόν παρά κ
ήτρεχε γιά άλλοϋ, γιά ν' τό ξεπου
λήση γλήγορα.
Ήπαντρεύτηκε Σμυρνιά, παίρ
νοντας γιά προϊκα ενα σττιτάκι
μέ δυό κάμαρες στό μαχαλά τού
Τσαρμά5ου. 'Ήχαν' δκό παιδία,
την Κακουλή καί τό Βαγγέλη. Με
λάμψας καθώς ήτανε, τού 'κολλή
σανε στά Σφαγεϊα τό παρατσοθ-
κλι «Άρόιπης», πού τού 'πόμεινε
πιά γιά παράνομα. Καί στά
1904, πού στήν Τουρκία ήγενού'
ντανε «άπογραφή» τώ Ραγιάδωνε
καί στή Σμύρνη ό κάθε Ραγιάς ή
πρετΐε νά πάη στό Καρακόλι (Ά
στυν. σταθμό) τσή ένορίας τού
γιά νά γραφτή στά τούρκικα «Μη
τρώα» καί νά πάρη τό νοφοΰσι
τού (πιστοποιητικό έγγίραφής),
αύτός, άντίς νά γραφτή «Νικόλα
Έ66αγελί'ντι», ήγ·ράφτη»*ε «Νι¬
κόλα ΆράτΓΓ» καΐ τα παιδία τού
«Κιργιακϊ Άράπ — όγλού» καΐ
«Βαγγέιλ Άράτττ — όγλού» (ό-
γούλ, τουρχ. = τέκνον πού άντι
στοιχεΐ στό δικό μας —ίδης ή—
πουλος).
Ή Κακουλή εΐχι' άορεβωνιαστή
μ' ένανε καπνουλά, πού 'κανε κα-
πνά, μά πού 'κανε καί τόν κατσηρ
ματζή (ιχαπνολα&ρέμπορα), ποΰ
πού 'τανε τσή μόδας τότες. Τονε
'κυνηγήσανε όμιος Κολτζήιδες
(Το^ρκοι καταδιώκτες τοΰ καττνο-
λαβρεμπορίου) καΐ τονέ 'σκοτώσα
νέ. Άπό την πί«ρα τση, ή'ντύθη
κε στά μαϋρα σάν καλογρηά κ' ή
δόβηκε στό Χριστό, μέ παρηγοριά
κλήδικα, τού 'κολλήσανε καϊ τό
στοΰ, νά τσή κρατάη τό κα'ντήλι
ασβιτστο καϊ νά κάνη προσευκές.
Ό Βαγγέλης, ττάλι, ήγένη^ε
κ' έτοΰτος σφάχτης στά Σφα¬
γεϊα. "Ητανε ιτολύ γκεβεζές (ά-
στεϊος μωρολόγος) καί λωλοΰτσι
κος, γιαταυτό καί τονε 'βγάλα-
νε «λ«λο—Βαγγέλη». Κ' επειδής
ήτραγουΕούσε κ' ήσφύριζε μερα-
κλδι«α, τοΰ 'κολλήα-ανε καί τό
παρατσοΰκλι «Κανάριας».
Β. Η ΕΙΚΟΝΑ «Ο ΧΡΙΣΤΟΣ»
"Ενα καλοκαΐρι στά Σφαγεϊα,
ό λωλο — Βαγγέλης ό Κανάριας,
άφοϋ ήγδαρε έ'να κρεμασμένο 6ι
&ί!Κο (μοσχάρι), άπτή φούρια
(βιάση) τού, ά'ντίς νά χώση τό
μαχαϊρι μέσ' στό φηχάρι (Θηκά-
ρι ξυλένιο) τού, πού τό'χε μέσ'
την Εύρώπη, τού τό 'σκισε και
το3 'χωσε μέσα έ'να λαστιχένιο
κοκκινο μασοΰρι γιά νά στρα'γγί
ζουνε τα ε'μπυατα. Τονέ 'κρατή-
σανε νά μείνη στά Σπιτάγια γιά
λίγες μέρες. Ή ζέστη ώστόσο
δέν ήθελε νά τού κατέβη, ενας
καυτός ίδρώτας τονε 'περεχοΰσε
κ" ή πληγή οΰλο κ' ήβρωμοΰσε.
Ή άδρεφή τού 'Ί Κακουλή δέν
ήξεκολλησ' άπό κο'ντά τού. Καθι-
σμενη σέ μιά καρέγλα δίπλ' άιτ
τό κρεβάτι τού ήξημεροδραδια-
ζού'ντανε, γιατϊ οί γιατροΐ τονέ
'χανε πιά άποφασίσει, πώς βά
πεθάνη, άφοΰ τονέ 'βλέ,πανε πώς
ήαρχίνευε νά 'χη άνεγοΰλες καΐ
ξερατιά. Ή έλπίδα τση πιά ήτα
νέ τότες «ό Χριστός». Τηνέ 'φερε
λοΐπόν έκεΐ την είκόνα καί τηνέ
άκου'μπησε σέ μιά καρέγλα καρ-
σϊ (άντίκρυς) τση. Καί, καΘισμέ
νη κ' έκείνη στήν καρέγλα τση,
ήχλαιε κ' ήπαρακαλοΰσε κ' ηλεε:
«Καλέ Χριστάκη μου, έσΰ πού
'κανες τόσα Θάματα κ' ήγειανες
τόσονε ξένο κόσμο, γιατΐ δέ σω
τηρεύεΐς καϊ την πληγή τ' άδρε
φο~> μου, άφοΰ 'σαι κ' είκόνα τού
σπιτικοϋ μας;».
Ό Βαγγέλης ήκατσ' έ'να μήνα
στά Σπιτάγια. Οί γιατροΐ εϊχα
νέ 6άλει τα δυνατά τως, κι' ό ©ε
ός ήδώκε κ' ήξεγύρισε. Ήκο'ντεύ
ανε πιά οί μέρες γιά νά φύ' άπτά
Σπιτάγια καΐ νά ττάη στά σπιτά
κ ι τού. Κι' οί γυναϊκες τοΰ μαχα
λά τού, πού τό μάθανε, ήλέανε:
«Άφοΰ οί γιατροΐ τονέ 'χανε ά-
ποφασίσει, ό Χαιστός ήκαν' τό
Θάμα τού, κ' ήβαλέ τα χέρι τού
καί τονέ 'σωτήρεψε». Καϊ τή μέ
μα πού 'Θελε νά 'βγι' άπτά Σπι
τάγια, τέσσερις σφάχτηδοι καρ-
διακοί τού φίλοι ήκαπαρώσανε
δυό καρότσες μ' άνοιχτές τσϊ
κουκοϋλες κ' ήπήανε νά τονε πά-
ρουνε. Ξεκινώντας άπτά Σπιτά¬
για, στήν πρώ*>η καρότσα ή'μπα
νέ οί δυό φίλοι μέ την είκόνα τοΰ
Χοιστοΰ πού τηνέ στολίσανε κι'
όλας μέ πούλουδα πού 'χανε φε
ρει ματζί τως. Καϊ στή δεύτερη
ό Βαγγέλης μέ την Κακουλή καΐ
τσοί αλλοι δυό φΐίλοι.
Μόλις ήμαθεύτηκε στό μαχαλά,
πώς ήφτάξανε κο'ντά οί καρό¬
τσες, ήβγαν' εΰτύς οί νοικοκερά-
6ες στσϊ πόρτες τως, αιλλες μέ
ι Διαο-ευή:· ΑΊΤΟΤΣΤΟΤ ΣΚΛΑΒ(
ΑΙ ΕΞΑΓΏΓΑΙ ΤΗΣ
ΜΠΑΡΚΟ Α.ε.
Έξαγωγάς ΰφασμάτων 1.461.
763 μέτρων, παραγωγής της, συν
ολικής άξίί.ς 523.000 δολλαρί-
ων, έπραγματοπο ίησεν ή «Μετα
ξοβιομηχανία ΜΠΑιΡΚΟ Α.Ε.»
κατά τό 1969. Έξ αλλου, κατά
τόν Ιανουάριον έ.£., ή έν λόγω
βιομηχανία εξήγαγε 40.506,7 μέ
τρα ύφασμάτων παραγωγής της.
στό κόκκινο ζωνάρι, τό 'χωσε πΐό
'κεί, κ' ή'μπήχτηικε μέσ' στό ιτε-
τσϊ τσή κοιγιάς τού. Τό άνεμέλη
σε, μά ή πληγή ήκακοφόρμησε κ'
ήδούλεΐΑε άπό μέσα. Καϊ σέ λίγες
μέρες ήμελάνιασε καϊ στή μέση
ήττιασε ε'μπυο. Τού άνββηικε τό¬
τες ζέστη, πού ή'καβε (έ'καιε) ού
λος. Τονε 'πιάνανε καϊ στό τέ-
λθς λιγοθυμιές. Ό γιατρός εΤ-
πε, πώς πρΐιττει νά τονε πάνε γλή
γορα στά Σπιτάλια (Νοσοκομεϊ-
α) τ' "Αη Χαράλαμπου γιά ν'
το3 σκϊσουνε τό άπόστεμα πού
'τανε μεγάλο «αί κο'ντά στόν ά-
φαλό. Τονε 'τρέξανε στά Σπι-
τάγια, κ' έκεΐ ό ξακουστός χει-
ροΰργος ό "Απόστολος Ψαλτώφ,
πού τότες μόλις εΤχε γυρίσ' άτ
ς
θυμιατά κι' αλλες μέ κεριά άναμ
μενά στό χέρι. Καί καθώς ήπερ
νούσανε μέ σιγανά τ' άλόγατα,
ήκυττάζανε την είκόνα καϊ τό χλω
μό όίρρωστο γελαστό, κ' ήσταυρο
χοπιού'ντοστε κ' ήβυμιάζανΐ.
Σέ λίγες μέρες ό γκάρντης ο
Γουρκόγιαννος είχε ττέσει κι' αΰ
τος οίρρωστος μέ 6αρϋ παραξυμό
(έλονοσία). Τονε 'ιιτήανε σηκωπό
στόν «"Αη Γιάννη — την ολίγα
ρ.ά» τοΰ 'μετρήσανε τό μπόϊ μέ
μ.ά κλαστή καί τηνέ 'κρεμάσανϊ
στήν άλιγαριά πού 'τανε στόν αύ
λόγι»ρο τσή έκκλησιάς. Μά ή ζέ
στη δέ τοΰ κατέβαινε, κ' εΤχε πά
σαρλίκι ('Γκτερο). Ήφωνάξα-
τή Ζέντζαινα νά τοΰ κόψη τα
σαρλίκι. Κ' έικείνη τού 'πε ν' α¬
νοίξη τό στόμα καΐ νά σηκώση
τή γλώσσα στόν οΰρανίσκο. Κ'
εϋτύς μ' ίνα μπρισίμι τού κόβει
τό γλωσσοδέτη, τό πετσάκι απο
άιττή γλώσσα. Μά τού κά-
κου. .Ο άρρωστος δέν ή'μπορού-
σε νά σηιχωθη άπτό κρεβάτι. Κ'
ήττρεπε νά πάη στή Βαρδιόλα στή
οουγειά τού, γιατί ό αλλος ό
γκάρντης, πού ήτανε νά βάζη την
άλυσσίδα, ήτανε μεθνστακας κ'
ή κομ'πανία (έταιρεία) δέ τονέ
'βελε. Τότες ε'ίπανε, πώς πρέπει
νά 'ρχη τοΰ Ζαχαριά τοΰ μπακά
Λη ή μάννα πού ξέρει καΐ κάνει
ξόοκια καί γυτειές. Καΐ σάν ήρχε
αυτή ήφερε ματζί τση μιά κουβα
ρίστρα κίτρινο μετάξι κ' έ'να 6α
ζάκι μέλι. Ξετυλίγει μίαν ότρά
μεγάλη καί μ' αυτή μετράει τό
ιιττόι τοΰ αρρώστου κ' έικεΐ τηνέ
μπόι τοϋ αρρώστου κ' έκεΐ τηνέ
κόβει μ' ενα ψαλλίδι. Κ' υστερις
αυτή την ότρά τσή μεταξένιας
κλωστής τηνέ κόβει σέ ψιλά - ψι
λά κομματάκια Καί λέει στόν αρ-
ρωστο:
«"Οπως .-.οβω τό μετάξι,
νά κοπή καί τό σαρλίκι σου»
Κ' ϋστερις την ψιλοκομμένη αύ
τή κλωστή τηνέ ρίχνει σ' Ενα
φλιτζανάκι, τό γεμώζει μέλι, καϊ
μέ τό κουταλάκι άνεκατέβει κλω
στή καΐ μέλι καί τοΰ δίνει κόυτα
λίτσα - κουταλίτσα νά τό φάη.
«"Ε, τώρα πιά, θά γένης κα-
ιλά» τού λέει καί σηκών'ται καί
φεύγει. Περάσανε λίγες μέρες κι'
<ό άιιρωιστος πιά χειρότειρα. Τό μαθαίν' ή Κακουλή καί τού μηνά εί «Θά σοϋ στείλω τό Χριστό, μόν" αύτός θά σέ γίΐάνβι». Τού τονέ 'στειλε, καί, σέ δυό μέρες πού τονέ 'κράτησε κο'ντά τού, ήσύμπεσε κ' ήσυνήρχε άπτό σαρ¬ λίκι τού. Ή είκόνα οϋλο κ' ήκανε τα θά ματά τση καΐ τσή άσημώσανε αλ λος τό στεφάνι γύρ' άπτό κεφάλι τοΰ Χριστοΰ, αλλος τό δεξΐ χέ¬ ρι πού ήευλογοϋσε, κι' αλλος τ' άριστερό μέ τό Εϋαγγέλΐο πού ή κοατοΰσε. Κι' άκόμης άσημομαλα ματένια τάματα κρεμασμένα ότηά- νω σέ κορδόνια άτττή μίαν ακρηα τσή είκόνας ώσαμ' την αλλη, πού δέν ήβ'λεπες παρά μόνε τή μούρη το"} Χριστοΰ. Ό λωλο - Βαγγέλης ό Κανάρι άς ήπα'ντρεύτηκε στό 1890 κ' ήκαν' 6υά παιδία. Τή Φώτω πού 'πήρε τό Γιαννακό τό Στάκα, χά σάπη στό Γερανιό κοορσί στοΰ Ντομουγλού τό βερχανεδάκι. Καί τό Δήμητρα. ιΣτό 1911, πού ή- πά'ντρεψ, την κόρη τού, φεύγει 311ον Ό Σουλτανος, έπεφτε άπό την μιβ ϊκπληξη —ήν αλλη. Ποτέ τού, οδτε θά μΛθροΰσε νά φαντασιθή, πώς ό Γιουνανλής έκεϊνος, είχε τό σες ίκανότητες. —Άφοΰ είναι Ιτσιι τοΰ είπε, ά- φήνω σ' έσένα την φροντάδα, νά παρακολουθήσης τούς δυό αύτούς κιαφίρηδες καί εΕμαι πράθΐίμος νά σοϋ δώσω κάθε βοηθεία πού θά χρειαβθης καί θά μοΰ ζητήσας, γιά νά διενκολύνω τό έργον σου, πού καταλαβαίνω πόσο είναι δύσκολο. — Σάς εΰχαριστώ καί σάς εύ- γνωμονώ Ντοκτωρ Μβντένογλον, άπάντηβε στ' άλήθεια συγκινημέ- νος ό Κοκκαλάς καί ΰποκλίθηκε μέ σεδΐκτμό, άλλά καί μέ άξιοπρέ πειά μΛροστά στόν πανίσχι»ρο αϋ- τοκράτορα. —'Εγώ σ' εύχαριστώ φίλε μου, γιά τα αΐσθήματά σον άπέναντί μου καί γιά τοΰς κινδΰνους, στούς ΟΛοίους γιά χαρή μου καί γιά τή δόξα τής αύτοκρατορίας μας μπαί- νεις, έσΰ ενας "Ελληνας, τοϋ εΐ- πε ό Μαχμούτ. | —Δέν εΐμαι ό πρώτος Ρίϋμηός, πού ΰπηρετεί την αΰτοκρατορία πι- στά καί τήμια χαχ νά εΐσβι 6έ- βαιος Ντόκτωρ, 'πώς δέν θά εϊ- μαι ουτε ό τελευταίας. "Αν 6οη- γιά δλους τοΰς άνθρώπους καΐ έ- Θήση ό Άλλάχ, πού είναι ενας πιτύχονν οί μεταριρυθιιιίισεις σοιι>,
νά εΐσαι δέβαιος, πώς δλοι οί πα-
| τριώτες μου κι' αύτοι άκόμα πού
1 άναγκάστηκαν πολλές φορές νά πά
ρουν τα απλα εναντίον τοΰ τονρκι
κου, θό σταθοΰν στό πλευρό <το>ι.
— Μακάρι, δκανε εύχαριστη'Λε-
νος ο Σουλτανος.
—Νά εΐσαι 6έ6αιος γι' ί'ΐΊη,,
τοΰ άπάντησε ξεστά δ Κοκκάλα:,
γιατί κάτω άπό τήτν ττατρική κοί
δίκαια, σκέπη σου, Θά βροΰν δικαι
οσΰνη καί ελευθερία.
—Αύτη είναι καί ή δική μου έ
-τιθυμία φίλε μου, τοΰ εΐπε ό Σουλ
τάνος, μά γιά νά «Ιμαι είλίίίρι-
νής άπέναντί σου, βρίσκίο δύσ·ο-
λη την πραγματοποιηθή της.
—Δύσκολη, μά δχι ϊδίνατη...
Ντόικτωρ εκανε μειδιώντ.Λ; ή Ά
·ΐκα, πού μπήκε τώρα /.ι' ■,ιύτ^Ί
στήν κουβέντα. Δύσκολη, νιατί ξέ¬
ρομε πώς θά συναντή,ιης τίς άν-
τΐδράσεις των όπι-σθοδοοακών λΐί
φανατικών Μουσουλμάνων, πού 6έ·
είναι σέ θέση νά. καταλάβουν ι ό
συμφέρον τοϋ Δοβλετιοϋ καΐ τό 5ι
κό τους, άκατόρθιοτη δμ0)ς "Χ1, ·'
ταν θά έχη; την σκμπαοΛσταοη
των Ρωιμηων ΰπηκόων σον, .τού εί
ναι δλοι τους π-ροοδευτικοί.
Πήρε τόν λόγο ό Δανιήλ.
—Καί αύτη Θά. την έχη:, <"ταν άλλαξη τό Δοβλέτι πολιτική ά.ιέ- ναντί τους καί πιστέψουν τώς δϊν είναι ραγιάδες τής Αύτοκ.ίατοοΐας, μά Ισότιμ-οι μέ τούς Μονσουλμά- νους ΰπηκόους σου. Μά αύτα, 0ά τΐι κουδεντιάσουμε, .δταν Οά ί/.Θη ό καιρός. 'Εκεϊνο πού γιά. ί'Ίν ώ- ρα πρέπει νά έπνδιώξουα', είναι νά συντρίψουμε την άντίδραση καί νά βάλουμε σ' έφαρμογή χωι
σταγμούς τίς μεταρρυβμίσεις.
ώ τελείωσε ή συζητήση. Ό
Σουλτανος καί τα Μπεόπουλα χαι
ρέτισαν τόν Δανιήλ Κοκκάλα καί
την Άνίκα καί βγήικαν δλοι {χαζΐ
ώς την έξώπορτα.
—Την αλλη Παιρασκευή, τοΰς
εΐπε ό Κοκκαλάς, θά συγκεντρω-
θοϋμε πάλι έδώ καί θά τα ξανα-
ποϋμε.
—θά οννεχίσουμε τίς συναντή-
σεις μας έδώ; Ρώιτησε τόν Κοκκά
λα κάπως παραξενεμένος ό Σονλ
τάνος.
—"Αν συμχρωνήτε ναί, τοΰ άπαν
τησεν έκεϊνος. Πρέπει οί φίλοι
μας Προκάπης καϊ Γαιβρίλης, νά
μάς τΐιμήσουν ξανά. μέ την έπίσκε
ψή τους, γιά νά τούς δοκιμάσουμε
καί νά προσπαβήσονμε νά τούς κά
νουμε ςρίλους.
—Πεκέϊ, εχανε ό Σουλτανος
καί άπομακρυνθηκε άπό τό σπίτι,
μέ τα δυό Μπεόίΐουλα.
—'Επικίνδυνο τα παιχνΐδι σου ά
δερφέ μου, εΐπε στό Δανιήλ ή Ά
νίκα, δταν ξαναγύρισαν στό σαλό
νι. Δείχνίις μεγάλη έμπιοτοσύνη
στό Σουλτάνο κι' αΰτό μπορεί νά
μάς βγή σέ κακό. Βιάστηκες νά
τού άνοίξης τα μάτια.
—Δέν κινδυνεύουιμε, τουλάχιστον
άπ' αυτόν, μή φοβάσαι, την καθη
σύχασε έκεϊνος. Τόν Πατισάχ, μέ
δσα τοΰ εΐπα άπόψε τόν εκανα εΐ-
λικρινά νά πιστέψη, πώς μπορεϊ ά
φοβα νά στηριχιθη σ' έμάς, γιά
την έκπλήιρϋΚΓη τοΰ σκοποϋ τού.
"Εγκγι θά κόψη καί τα φτερά των
Μόσικοβων καί των Νέμ,τζων, πού
μέ τό πρόσχημα τής άνα·6ιώσεως
τής αύτοκρατορίας μας, έπ*διώ-
κουν νά διαμεΛΧσουν γιά λογαρια-
σμό τους την Τουρκία. Ό Μαχ¬
μούτ είναι εξυπνος καί Ιχει πολλά
άλλα προσόντα. Είναι μεγάλος πό
Ι λιτικός καΐ εξοχος διπλωμάτης.
Καΐ σάν δνθρωπος, πολύ δυνατάς.
"Εχει μεγάλη θελήση, καΐ δέν
I-
χει τό Ισλοψιικό φανατισμό των
προκατόχων τον. Είναι προοδευτι-
I
κός καί δν μπορέση νά απαλλαγή
άπό τούς άντιδραστικούς πού τόν
περιόάλλουν καί πού κατέιχονν δ¬
λες τίς σημαντικές θέσεις, σ' δλη
την τεραστία Ικταση τοΰ Κράτους
τού, νά εΐσαι βεβαία, πώς θά. κά¬
νη παλλά Λράγματα.. Μπορεί οί
φιλοδοξίες τού νά φτάνουν ως τό
σημειο νά άνασυστήση την βυξιαν-
τινή αΰτοκρατορία. Νά όνομάκτη τό
Κράτος πού θά δημιουργήση <Βυ- ξαντινή Αΰτοκρατορία» καί ό Ιδι- ος νά βαφτισθη: «Αύτοκράτωρ των Ρωμαίων»!.. Τόν διέοίοψε εί ρωντκά ή Άνύκα: —"Ε, δχι άιδερφέ μου. "Οσο καί αν ενΊαι προαδεντικός ό Μαχ¬ μούτ δέν παύει νά είναι Τοϋρκος καί συνε«ως, δέν θ' άλλάξη ποτέ τόν τίτλο τοΰ Κράτους τού καί τόν δικό τού. —Ή ευτυχία των συμπατριω- τών μας, άδερφοϋλα μου δέν έξαρ τάται άπό τό πώς θά λέγεται τό Κράτος. ΣΤΝΕΧΙΖΕΤΑΙ άπτό πατρικό σιττίτι μέ την άπο- δέλοιπη φαμεγιά τού. Καΐ πάει τότες καϊ κάθεται πιά 'κεΐ, στό «Άσαή σακάκι», αφήνοντας την άδρεφή τού την Κακουλή στό πα- τρικό σπίτι μέ τσΐ δυά κάμαρες, πού ή μιά 'τανε γεμάτ' είικονίσμα τα και μέ «τα Χριστό» απάνω στό ξυλοσκάλιστο προσκυνητάρι τού καΐ φορτωμένονε μέ τα τάμα¬ τα. Ή καημένη ά~ό χρόνια ήϋπό φερε άπό άρθριτικά κ' ήτανε πια σμένη. Καί γιά ν' τσή κάνουνε συιντροφιά, φτήανε κ' ήκάτσανε ματζί τση μιά - ν - άξαδρέφη τση χήρα κ' ή κόρη τση. Στή Καταστροφή τσή Σμύρ νης πού ή πολιτεία ήκαβού'νταν^ άλάικερη καϊ τό 'να σπίτι μέ τ' αλλο ήαρποΰσε σάν τό δαδί, ήφτα ξε κ' ή φωτία ώσαμ' τοΰ Τσαρ- μάδου. "Ητανε νύχτα κι' οί τρείς γυναϊκες ήικοιμού'ντοστε, οπου μέσ' στόν ί/πνο τως ήάρπαξε τό σπίτι φωτία. "Ή άξαδρέφη κ' κό¬ ρη τση ήβγαν' εΰτύς όξω σά τζΐ λωλές, γιά νά σωθοΰνε. Ή Κακου λή δμως ή καημένη πού 'τανε πιά πιασμένη ικατακειτάμενη, πώς νά σηκωθή άπτό κρεβάτι. Τηνέ 'τρο γιίίίσανε εύτύς οί φλόγες κ' ήκά ηκε ζωντανή ματζϊ μέ τό «Χρι¬ στό» τση καϊ τα είικονίσματά τση. Κι' οί αλλες ήξεφωνίζανε ά- πέξω. Σημείωμα: Γιά τό «Χριστό τσή Κεκεμέναι νας» πού δημοσιεύτηικε στό υπό ήμερ. 8 Φεβρ. 1970 φΰλλο τής ε¬ φημερίδας μας, μ άς τα ίστόρησε ό Γιάνκος ό Κεκεμένης. Γιά τα «Χριστό τσή Κακουλής τοΰ Άιράπη» μάς τα ΐστόρησε ό Δημητρός ό γιός τού Βαγγέλη τοί Κανάιρια. Αύτός δταν ήίλβε πρόσφυγας στην 'Ελλάιδα γράφτη κε «Δημήτριος Εΰαγγελίδης» για τί δέν ήθελε νά 'χη τό τούρκικα έττί&ετο «Άράπ - ογλου». Διδάκτωρ ΔΗΜ. Ι. ΑΡΧΙΓΕΝΗΣ 'Εκεϊνοι πού φεύγουν ΚΛΕΩΝΥΜΟΣ ΣΤΥΛΙΑΝΙΔΗΣ "Ενας άπό τούς παλαιούς συνερ γάτας μας, ό Κλεώνυμος Στυλια- νίδης, Ιξέλιπεν άπό την ζωήν, πλή ρης ημερών, είς ηλικίαν 107 έτών. Καύχημα καί έξοχότης τής Βα¬ σιλίδος, έδραβεύθη άπό τόν Σύλλο γον Μεγαλοσχολιτών, πρό έτών, καί πρό ημερών άπό τό Κέντρον Κωνβταντινουπολιτών, διά τό έπι- στημονικόν καί τό συγγραφικόν τού ίργον. ΤΗτο πολιτικάς μηχανικάς,- εΐίδι.- κευμένος είς την ήλεκτρολογίαν καί εγραφε μελέτα ς καί αρθρα διά τα σχϊτικά μεγάλα δημοσία ϊργα, τα όποϊα ένεποίουν έντύποισιν διά την έμβρίθειαν, την σαφήνειαν, την παρατηρητικότητα καί την ειλικρί¬ νειάν πού διετυποΰντο μέ "αρρτκτί- αν. Διαπρεπής ώς επιστήμων, άνεπί- ληπτος ώς άνθρωπος καί πολίτης καί ΰποδειγματικός ώς οίκογβνειάρ χης, θά παραμείνη άλησμάνητος είς δσους είχον την τιμήν καί την ευτυχίαν νά τόν γνωρίσουν έκ τοΟ πλησίον. Ή εφημερίς μας διαβιβάζει είλικρινΐί Λυλλυπητήριά της είς τοϋς οΐκιείους τού. ΕΜΕΙΩΘΗ Η ΚΤΚΛΟΦΟΡΙΑ ΤΡΑΠΕΖΟΓΡΑΜΜΑΤΙΩΝ Άπό την κυχλοφορήσασαν 15ν- θήμερον Λογιστικήν Κατάστασιν τοΰ ένεργητικοΰ καί παθητικοΰ τής Τραπέζης τής Ελλάδος τής 15ης Ιανουάριον 1970, προκυπτουν αί ά- κόλουθοι μεταβολαί: 1) Μείωσις των έν κνκλοφοιρία τραπεζογραμιματίων κατά 1.777,1 έ κατομμΰρια δρχ. 2) Μείωσις τοΰ χρεωστικοΰ ύπολοίπου τοΰ λογαρια σιμοΰ «'Ελλ. Δημόσιον Συγκέντρω σις ΕΙσπράξεων και Πληρωμων», κατά 940,7 έκατομ. δρχ. Μόλιο εξεδόθη Γ. ΛΑΜΨΙΔΗ ΤΟΠΑΛ ΟΣΜΑΝ Ο ΣΦΛΓΕΥΣ ΤΟΥ ΠΟΝΤΟΥ 324 σε>ίδ£ς μεγάλου σχήματος, ·1κονογρο(|>ημίνου.
Πωλίϊται στώ βιβλιοπωλεϊσ καί έιττό τόν συγγραφία
τηλ. 719.463.

Η ΕΟΡΤΗ ΤΗΣ ΕΝΟΣΕΟΣ ΚΡΗΝΗΣ (ΤΣΕΣΜΕ)
Την περαβμένην Κυριακήν έπρα
γματοποιήθη ή κα'θιερο>μένη έτηκτία
έορτή τής «Ενώσεως Μι&ρασια-
τών περιφερείας Κρήνης (Ταΐ-
ομέ) καί περιθώριον» είς τόν Ι Να
όν τοΰ Άγίου Χαραλάμπους (Πε¬
δίον Άρεως), πολιούχου τής μι-
κρασιατικης πατρίδος. Μετά την
ψαλεϊσαν κατανυκτικήν ακολουθί¬
αν μετ' άρτοκλαβίας είς μνήμην
των έκ τής χερσονήσου 'Ερυθραίας
βιιμάτων της Μικοασιατικής Κατα
στροφης καί των κατά την διάρ¬
κειαν τοΰ 2τους άποβκΐκτάντοον με-
λών τού Σωματείου, εγένετο συγ¬
κέντρωσις των έορ/ταστών μετά
των αΐκογενειών των καί των φί-
λων τής Ενώσεως είς τό συμπαθές
κέντρον «Γκρήν Πάρκ» τοΰ Πεδί-
ου τοΰ "Αρεως, δπου τούς έδεξκό-
θη τό διοικητικόν συμβούλιο τού
Σωματείον.
Μετά τή σύντομον προσφώνησνν
τού, ό γηραιός πρόεορος κ. Δημ.
Χατξηλίας εδιικτε τόν λόγον είς
τόν διμιλητήν της ημέρας κ. Παν-
τελήν Τσίχλαν, δ οποίος μέ φανε¬
ράν συγκίνησιν καί ενδόμυχον πικοί
αν περιέγραψε μίαν πρόσφατον ε¬
πίσκεψίν τού είς τα δγια μικοασια
τικά χώμαχα, κυρίοις τύν Τσεσμ,ΐ,
καί τα περίχωρά τού, παραλληλί-
σας την θλιβεράν είκάνα, παύ πα-
κρουσιάξουν σήμερον ή πόλις, αί
κωμοπόλεις καΐ τα χωρία τής χερ¬
σονήσου, άπό απόψεως χτιράον,
δρόμων καί κινήσεως, πρός την χά
ρούμενη καί σψριγώσαν ζοκή πού έ-
νεφάνιζαν άπό κάθε πλευρά τα εϊί
φορα καί εύλογημενα έκεΐνα μέρη
στά πρό τής μεγάλης καταστροφάς
χρόνια.
Ό λόγος καί ό παλμός τού κα-
τεσννεκίνησαν τούς παρόντος, πού
έχειροκράτη,σαν ζωηρά τόν δμιλη-
τήν καί άπεχώρησαν, άφοΰ πρώτον
συνεχάρησαν τόν πρόεδρον κοιί τα
μέλη τοΰ διοικητικόν συμβουλιον,
διά την ωραίαν καί νοσταλγι,κήν ε¬
ορτήν.
Η ΓΡΑΙΚΙΚΗ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑ
ΣΤΝΕΛΕΙΑ έκ της 1ης σελίδος
την άλληλοι/χία των γεγονότων,
έξήρτησε την αποδοχήν τής άρχι
ναυαρχίας άπό την παραχωρήση
ενός βασιλικόν στέμμστος και ό
Φίλιτπτος εστερξε νά τού έκχωρή
ση τα κληρονομικά δικαιώμστά
τού επί τού θρόνον τής Ρωμανί-
ας. "Ετσι έξηγεϊται ή ίγκαιρη &
φιξη των όπτεσταλμένων τού ντόν
Χ οκάν στίς έλληνικές χώρες και
ή ο-ύγχρονη, ευθύς μετά την ναιι
μαχία, εκρηξη των έπαναστατικών
κινημάτων στή Μακεδονία, στή
Στερεά Έλλάδα καί στά νησιά
τού ΑΙγαίου. Ίδιαίτερ-η έττιτυχία
σημείωσαν οί συνεννοήσεις τοΰ
ντόν Χουάν μέ τόν άρχιεττίσκοπο
Έπιδαύρου Μακάριο καί τόν α-
δελφό τού ίσχυρό πελοποννήσιο
χωροδεσττότη θεό&ωρο Μελισση-
νό, μέ συνεπεία τόν έπαναστατι-
κό συναγερμό τής Πελοποννήσου
ττου έμελλε νά κρατήση δυό όλό
κληρα χρόνια.
ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ
ΠΡΟΣ ΤΙΜΗΝ ΤΟΥ
κ. ΦΩΚΙΩΝΟΣ ΚΟΠΑΝΑΡΗ
Τό έ—ιστΐ>μονικόν προσωπικόν
τού Ίδρύματος Νοσοκομείον Πά!
δ«ν "Αγλαΐας Κυριακού άπεφάσι
σεν οπτως τιμήση δι' έορταστικής
εκδηλώσεως τόν Πρόεδρον τού Δι
οικητικοϋ Συμβουλίου τού Νοσο
κομείου, τ. Γενικόν Διευθυντήν
τού Υπουργείον Ύγιεινής, Κον
ΦΩΚΙΩΝΑ Γ. ΚΟΠΑΗΑΙΡΗΝ διά
την μακράν ττροσφοράν είς την
Δημοσίαν Υγείαν τής χώρας καί
πρός τό "Ιδρυμα τουτο. Ή τελε-
τή θά λάβη χώραν έν τώ Άμφιβε
άτρω τοϋ Ίδρύματος την 28ην
Φεβρουαρίου έ.*., ημέραν Σά&βα
τον καί ώραν 11 ττ.μ., θα τιμήση
δέ αύτην ό Ύπουργός Κοινωνι¬
κόν Ύπηρεσιων Λουκάς Πάτρας.
ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΙΣ
ΞΕΝΟΔΟΧΕΙΑΚΑΙ ΚΑΙ ΤΟΥΡΙΣΤΙΚΑΙ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΙΣ "Η ΜΕΣΟΓΕΙΑΚΗ Ε.Π.Ε.,,
Ίσολογισμός τής 31ης Δεκεμβριού 1969
ΕΝΕΡΓΗΤΙΚΟΝ
Π άγιον
Μηχαναί —'Εγκαταστάσεις 295.065.—
Μβϊον άποσβέσεις 212.494.-
1968 1969
295.085.—
82.571.- 252.333.- 42.732,—
"Επιπλα—Σκεΰη
Μεΐον άποσβέσεις
"Υαλικά Σκκύη
Μεϊον άποσβέσεις
Ίμοτισμός
Μεϊον άποσβέσεις
Β Ιδη κλινοστρωμνής
Μεϊον άποσβέσεις
'Βξοδα Α'. έγκατ)σεως
Μεϊον άποσβέσεις
'Κγγυοδοσίαι μας
56 332,70
51.683.—
118.393,90
108.792.-
137.582,60
133.779.-
24.390.-
24.387 -
296.942,10
296 89ϋ,1Ο
56.332,70
4.649,70 53.321.-- 3011,70
118 785,90
9.601,00 113.715,50 5 070,40
137.582,60
3.803,60 137.039.—
24 390 —
3.— 24.387.-
296.942,10
50.- 296.892,10
6.215,70
543,60
3 -
50.-
6.635,70 58,046,40
Κυκλοφορούν
Προσωρινόν χρεωστ. Λ)σμοί 749.—
Τοόφιμα - Ποτά ι 5.458,20
Καύσιμα 1.750,—
Έκκρεμοϋσαι έκκαϋ)σεις πελατών 3.096,—
Ταμείον Παρακαταθήκας χαί Αανείων 8.000.—
Άπαιτήσεις κατ' Άσφαλισ. Ταμείων
χαί τρίτων 65.546,90
5.318,70
2.133.-
4.947.—
8.ΟΟΟ.—
20.398.70
Διαθβσιμον
Ταμείον
Άποτβλέσματα Χρήσεως
' 485.051,10
1.797.962,80
2.474.508:90
527.594,70
1.968.068,60
2.574.108,40
ΠΑΘΗΤΙΚΟΝ
1968 1969
"Ιδιον
'Ετκιριχόν Κι·(τήλ. .■)1().ΟΌΟ. - .'ίΐθ 00,).—
Ξένον
Προσωρινοί Λογ)σμοί 41.571 — 18.88.'!.—
Πιοτωΐαι :!Ο:ί.Ο9<>. - 3Κ2 350 —
στυι— Ιΐιστικ-
ταϊ 1.8^0 841.90 1.882.875,40
Φέ,οεται είς γνώσιν των ενδια¬
φερομένων πολιτών ότι συνεστή-
θησαν καί λειτουργούν είς δλα
τα Ύΐπουργεϊα Υπηρεσίαι Έ-
ξυΐΓηρίτήο-βως καί ' ερεύνης Παρα
—όνων των Πολιτών (ΥιΕΕΠΠ).
"Ομοιαι 'Υττηρεσίαι συνβστη-
θησσν καί λειτοι>ργοϋν είς &λας
τάς Νομαρχίας τοΰ Κράτους, ώς
καί είς τήν Άγροτικήν Τρά—εζαν
τής "Ελλάδος (Α/ΠΕ), την Δημο¬
σίαν Επιχείρησιν 'Ηλεκτρισμού
(ΛΕΗ), τόν "Οργανισμόν Άττα-
1 σχολήσεως ΊΕργατιικού Δυναμι-
κου, τόν Οργανισμόν 'Εργατι-
κής 'Εστίας καί τόν "Οργανισμόν
'Εργατικής Κατοικίας. Λίαν ττρο
1 σεχώς θά σιισταθοΰν ΥΕΕΠΠ καί
1 είς άλλους Ο-ργανισμοϋς καί Νσ-
' μικά Πρόσωπα.
> Αί ΥΕΕΠΠ δέχονται τοΐις ττολί
τας καθ* εχάστην εργάσιμον ημέ¬
ραν καί α—ό 09.00' έΊ»ς 14.00'
ώρας.
Οί τΓθλϊται δύνανται, διά κα-
ταγγελίας (ι παράττονα αυτών ά-
ναφερόμενα είς ενεργείας ή τταρα
λείψίΐς τής Διοικήσεως ή είς
την συμττερΐφοράν ύτταλλήλων αύ
τής, νά α—ευβύνΜνται είς τάς
ΥιΒΕΠΠ, των Νομαρχιών επί θε-
μάτων νομαρχιακής άρμοδιότη-
τος, των Υπουργείων έττί θεμά-
τ«ν Ύττοιιργιικής άρμοδιότητος
καί των Όργανισμών καί Νομι-
κών Προσώττων έ—ι θεμάτων τής
άρμοδιότητος αυτών.
ΑΙ ΥΕΕΠΠ των "Υπουργείων έ-
πιλαμοάνονται, κατά πρώτον μέν
βαθμόν, πάσης υποθέσεως ύττανο
μένης είς τήν άρμαδιότητα τοΰ
οίκείου "Υποι/ργείου, κατά δεύ¬
τερον δέ βαθμόν παίραπΐόνων τ)
καταγγιελιών πολιτών, είς άς πε
ριπτώσεις ούτοι επιλύσεως τού
έέματός των υπό των ΥΕΕΠΠ
των Νομαρχιών ή των Όργανι
σμών καί Νομικών Προσώπων.
Ό 'Επίτροπος τής Διοικήσε¬
ως έπιλαμβάνεται τής ερεύνης έγ
γράφων τταραπόνων των πολιτών
είς τελευταίον βαθμόν. Ούτω, οί
■πολίται δύνανται νά προσφεύγουν
είς τόν 'Επίΐροπσν της Διοικήσε
ως μόνον είς τάς περιπτώσεις,
καθ" άς δέν έτυχον Ικανοποιητι-
κής, κατά τήιν γνώμην τ»ν, έγ-
γρώρου άπαντήο-εως έκ μέρους
τής ΥΕΕΠΠ τοΰ αρμόδιον "Υπουρ
474.508,90 2 574.108,40
Ανάλυσις ΛογσρισσμοΟ Άποτελέσματα Χρήσεως 1969 (1)1-31)12)69
Γενικά κξοδα κλάδων
Γινικά έξοδα
Προμήθειαι
Άμοιβαί Προσωπικού
'Κργοδοτικαί Συνεισφοραι
Ένοίκια
Φόροι — Τέλη
Συντήρησις έγκατ)σεων
Καύσιμα
Άποσρέαεις έξόδων Α' έγκατ)σεως
Άποσβέσεις παγίων περιουσιακών στοιχρίων
Άμοιβαί έλευθέρων έπαγγελματιών
1968 1969
176.882,80 210.829,60
85.563,90 71.687,70
940.- 1.424.-
984.305.— 1.098.613.—
128.216.-
551,204.-
43 184,10
12.415.—
31.806.-
1ΟΟ.9Ο9.—
514.066.-
43.266,80
26.336,50
33.807.-
59.900,10
Η7.372.-
582.-
49.660,50
2.093.921,10 2.199.039.80
"Εσοδα έκ τής έκμεταλλβύσεως των
κλάδων τού Ξενοβοχ.
Ζημία χρήσρως
1968
.843.143.:<5 25Ο.777,7Γ) Γ.Ι69 ' 2.028.934. - 170.103,80 2.Ο93.921.1Ο 2 1'·5Ι.< .Ί9.&0 Ό Διαχειριστής Α. ΚΥΡΙΑΚΗΣ Δι6 τό Λογιστήριον Ι. ΑΛΜΠΛΓιΟΠΟΥΛΟΣ Η ΧΟΡΟΕΣΠΕΡΙΣ ΤΩΝ ΣΠΑΡΤΑΛΗΔΩΝ Τό ίσηίρας τής προσεχούς Τοίτης 24 Φεβρουάριον πραγματοποιηθή είς τό Ξε¬ νοδοχείον Κίγχ'ς Μίνως < άποκριάτικσς χορδς τοϋ Συλ λόγον των 6η Σπάρτης τής Πισιδίας ηροαφύγοον. ΚαΦ' ά πληροφορούμεθα ηαρά τού Δ. Συμβουλιον τής Ενώσεως καταβάλλεται θε προσπαθεία διά την τιαχέοαν <3ι οργάνωσιν χοροεαηερίδοζ. ΑΥΣΤΡΟΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΚΑΠΝΩΝ Α. Ε. 'Ετήσιος Ίσολογιπμός — Κλεισθεΐς την 31ην Δεκεμβριού 1969 - (42ον Διαχειρισκκόν έτος) ΕΝΕΡΓΗΤΙΚΟΝ Χρήσις 1969 Χρήσις 1968' Α'. Πάγια Περιουσιακά Στοιχεΐα 1. ΟΙκόπεβα 2. Κτίρια 270.163, 7.— Μβϊον άποσβέσεις 141.478. 7, 5 3. 'Εγκαταστάσεις—Έπιπλσ - Μέσα Μεταφορας 430.859. 4.11 53.731. 6. 3 128.684,19. 7 Μεϊον άποσβέσεις 4. Ξηραντήρια καπνών Μπέρλεϋ Μεϊον άποσβέοεκ 5. 'Εγκαταστάσεις υπό κατασκευήν 370.047. 8.11 60.811.16.- 60.043. 5. 3 36.723. 1. 6 23.320. 3. 9 266.548. 5. 7 269.679. 6. 1 141.478. 7. 5 419.335.12. 2 363.987.12. 6 62.485, 6.11 32.227. 9. 7 53.731. 6. 3 128.200.18. 8 55.347.19. 8 30.257.17. 4 1.179. 3.11 Β'. Κυκλοφοροΰντα Περιουσιακά Στοιχεΐα 1. 'Ενσώματα άγαθά Άποθέματα καπνών 1.083.548.16. 8 Άποθέματα περιτυλιγμάτο)ν 13.711.10. 5 Άποθέματα υλικών 1.532. 7. 6 2. ΕΙσπρακτέαι άξιαι Καπνά πωληθέντα είς τρίτους — Άπαιτήσεις έκ παραδόσεως καπνών 104.342.15, 5 Διάφοροι Χρεώσΐαι 46.321. 6. 7 Γραμμάτια εΐσπρακτέιι 95 417. 4. 4 "Εξοδα επομένης χρήσεως 5.880. 2.11 Ι". ΔιαΘέσιμα Περιουσιακά Στοιχεΐα Τράπεζαι ΤαμρΙα Όμολογίαι Λανείων ΟΙκονομ. 'Αναπτύξβως 1.681.630.12. 4 268 717. 5 10 730.802. 9. 3 11.444.13. 6 1.044.—. 4 538.039.19. 8 45.663.14. 5 123.733. 5.10 5.538. 2.10 1.350. 754. 3. 10 18 .584. 5. 8 33 .004 5. 7 12. 739. 11. 8 64. 328. 2. 11 1.456 466. 5.: 10 8 .992. 16. 5 8 .050. 14. 3 5 .795. 2. 10 22 .838, 13. 6 1.748.022. 5. 2 ΠΑΘΗΤΙΚΟΝ Α', Κεφάλαιον καί Άποθεματιχά 1. Μετοχικόν Κεφάλαιον (Μετοχαί 13 000 πρός £ 10 / ) 2. Τακτικόν άποθεμκηκόν 3. "Εχταχΐον άποθεματιχόν 4. Λογ)σμός άναπροσαομογής 5. Συναλλαγματιχή όιαφορά έξ ΰποτιμήσεως "Αγγλ. Λίρας 6. Είδιχή κράτησις αρθρ. 12 Ν 2901)54 7. ΕΙδική κράτησις δρί) 8 Ν 3235 Β'. Προβλέφεις Γ'. 'Υποχρεώσεις 1. ΑΟΥΣΤΡΙΑ Ε.Ο. Βιέννης 2. Διάφοροι Πιστωταί 3. Μερίσματα πληρωτεα 4. Τράπεζαι 5. Λοιπαί ύποχρεώσεις Δ'. Κέρδη καί Ζημίαι Υπόλοιπον χρήσεως 1968 Κέδ χρήσεως 1969 1969 13Ο.ΟΟΟ -.— 11.868. 8. 1 5.833. 6. 8 7.«33. 7. 6 21.666.13. 4 1.504.17. 3 32.915.13.10 Χρήσις 1968 £ 13Ο.ΟΟΟ. .— 10.777. 5.10 5.833. ι!. 8 7.833. 7. 6 21.666.1.'!. 4 1.504.17. 3 32.915. Κ). 10 211.622. 6. 8 210.531.,4. 5 29.551.18.10 6.240 12. 9 464.549.18 — 174.832.15. 2 4.014. 5.— 760.508. 2.10 14.149. 9. 4 415.67(3.15.11 430.924. 2. 2 650.375, 6. Ι) 26.575. 7.- 1.418 .054 .10. 4 1.523.551. 11. 10 22 107 294 .13 2. 11 7 7.698. 16. 2 401 .16. 6 7.098. 16. 2 1.681.630.12. 4 1.748.022. 5. 2 Ανάλυσις Μερίδος «ΚΕΡΔΗ ΚΑΙ ΖΗΜΙΑΙ» Χρήσεως 1969 ΧΡΕΩΣΙΣ "Εξοδα Διαχειρίσεως Μισθοί ΛιοιχητικοΟ καί Βΐηϋητικοΰ Προσωπικού πλέον εΐσφορών υπέρ ΙΚΑ καί Άσφαλιστικών Ταμείων Γενικά εξοδα : Φόροι Δημοσίου : "Αποββέσεις επί άχινήτοον καί έγκαταστάσεων Ζημία χρήσεως 1967 Καθαρόν κέρδος πρός διάθεσιν Χρήσις 1969 £ 86.006.18 9 239.161. 8. 4 2 428.18.11 17.708. 4. 9 22.401.16 6 Χρήσις 1968 £ 82.292. 5. 8 260.444 -. 6 769. 5.- 17.702. 8. 6 14.123. 9. Η 7.698.16. 2 "Υπόλοιπον παρελθούσης χρήβεως Πρόσοδοι έκ πωλήσεο»ν καπνών Διάφοροι Πρβσοδοι Ι ΠΙΣΤΩΣΙΣ Χρήσις 1969 Χρήσις 19(!8 £ 1 £ 107. Κ). 11 316.064.-.10 319.747 1Η. β Μ.535 1^. υ' 63.282.11. 7 3*7.707. 7. 3 383.030 5. 1 Διάθεσις Καθοφών Κερδών χρήσεως 1969 έκ £ 22.401.16.-6 1. Κράτησις 5ο)ο έττί κσθαρων κερδών χρήσεως 1969 £ 22.294.·2.·7 διά τακτικόν Ά*οθίματικόν 2. Τακτικόν μέρισμα 6 ο)ο επί ΜετοχικοΟ Κεφαλαίου £ 130.ΟΟΟ /· 3. Άτΐοζημίωσις μελων ΔιοικητικοΟ Συμβουλίου 4. "Υπόλοιπον είς διάθεσιν τής Γενικής Συνελεύσεως Κ3τά τό άρθρον 37 τοϋ Καταστατικόν Μ7.7Ο7. 7. ') ;18.4».Ο.1 ·. 5. 1 1.114.14. 6 7.8ΟΟ.—.— 2.916.13. 4 10.570. 8. 8 Ό Διευθυντής - Σύμβουλος ΟΤΤΟ Ι. ΡΗΝΤΕΛ Έν ©βσ)νίκη τρ 7[) Φεβροοαρίβυ 1970 Ό Άντιτιρόβδρος τοθ Διοικητικοΰ Συμβουλίου ΙΟΥΛΙΟΣ Ι. ΓΚΛ^ΖΕΡ 21 401 16 6 Ο Διευθύνων τό Λονιοηήριον Σύμβουλος ΝΙΚΟΛΑΟΣ Λ. ΣΤΎΛΙΑΝΙΔΗΣ γείου ή τταρήλθον είκοσιν ημέραι όπΓο τής 6τγοβολτ,ς τής άνοιφορσς των είς τήν ΥΕΕΠΠ Ύττοκργείου χωρΐς νο τύχουν άτταντήσεως. Ή Ύ—ιρεσία τού Έττιτρό-ου Διοικήσεως στεγάζεται είς κα- τάστημα κείμενον έττί τής όδου Βουκουρεστίου άριθμ. 18, (άριθ- μός τηλεφωνικοϋ κέντρου 344 - 411 εως 344-415). Πρός διευκόλιινσιν των ένδιαψε ρομένων, τταρο— ίβεται κοττωτέρ» ττίναξ ττεριλαμδάνων τάς διειε- Ούνσεις και τα τηλέφ**νσ των "τταρ' Ύττοι/ργείοις, Όρτονισμοίς κ«ί Νομικοΐς Προο-ώττοις λειτουργον σών ΥΕΕΠΠ. 1. ΥΕΕΠ ΠΑΡ' ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΙΣ σ)σ ΥΒΕΠΠ Διεύθυνσις, όδός, άριθμός 1. 'Υττοιιργείου Προεδρίας Κυ βερνήσεως, Βαλαωρίτοιι .15 1ος 6 ροφος τηλ. 628.372., 628.679, 628.710, 628.239. 2. ΎτΓθΐ>ρ>γε!οιι Συντονισμοΰ,
Ί—τοκράτονς 3—5 1ος δροφος
τηλ. 635.933 Αριθ. τηλ. κέντρον
230.931 έως 230.936, εσωτ. 219
καί 220.
3. Ύ-ουργχίου Εξωτερικών,
Βσλαωρίτου 8 1ος οροφος ττνλ.
634.554.
4. Ύττουργείου 'Εθνικής Αμύ¬
νης, Άρχηγείου Στροττοί) Ά«α6η
μίας 57 1ος οροφος τηλ. 639.
443, 638.330.
Άρχηγείοι; Ναυτικόν Πατταρτι
γοττούλοι; 2, 1ος οροφος *Αρ·ιθ.
τηλ, κέντρου 230.781 έσ»τ. 317.
Άρχηιγείου Άχρο—ορίας, Πά
νεττιστημίοΐΓ 15 3ος οροφος τηλ.
237.339, Αριθ. τηλ. κέντρου
648.411 και 648.101, έσωτ. 540,
549.
5. 'Υττουργείοι; Δικαιοσύνης,
Ζήνωνος 2 Ίο-όγειον τηλ. 545.
385.
6. Ύπούργείου 'Εσνκτερικών,
Σταδίου 27 1ος Τροφός τηλ. 233.
218 Αριθ. τηλ. κέντρου 225.751,
εως 225.755 έσ«τ. 236.
7. Ύττουργείου ΟΙκονομικών,
Καραγεώργη Σερ6ίας 7 2ος όρο
ψος τηλ. 23©.947, 237.951.
8. 'Υ—ουργείου Έθνικής Παι
δΐίας κσϊ ©ρησκευ'μάτων Πβντέ
λης 2 1ος Ηροφος τηλ. 238.339
ως 230.465, έσωτ. 83.
Αριθ. τηλ. κέντρου 230.461, ϊ
9. Ύττουργείοι» Κοινωνικών Ύ
πηρβσιών, Άριστοτέλους 17 ίσό
γ«ιον τηλ. 538.964 Αριθ. τηλ.
κέντρου 532.821, έσωτ. 226,
326, 354, 368, 365, 366, 377
καί 389.
10. 'Υιτοΐίργείου 'Εμττορΐ'κής
Ηαυτιλίας Βασ. Σοφίας 154
Πίΐραιίύς ίσόγειον τηλ. 479.124
Αριθ. τηλ. κέντρου 421.211
Ης 421.219 έσωτ. 240.
11. Ύττουργίίου Γεωργίας Ά
χορνών 2 ίσάγειον τηλ. 543.511
12. 'Υπουργείου Βιομηιχανίας,
Κοπτοδιοτρίου 5—15 Ισόγειον
τηλ. 619.871 Άιριθ. τηλ. κέντρου
616.240 έσωτ. 421.
13. Ύ—ονργείου Εμπόριον,
Κοπτοδιστρίου 5—15 ίσόγειον
τηλ. 635.249 Αριθ. τηλ. κέ,ντρου
616.241 εως 616.254, έσ«τ.
452.
14. Ύπουργείου 'Εργοατίας,
Πειραιώς 40 ίσόγειον τηλ. 532.
350, 538.850.
15. Ύττουρνείου Δημοσίων "Ερ
γων, Πανινττιστημίου 9 3ος δρο-
ψος (Μέγαί.οον ΜΤΣ) τηλ. 231.
249.
16. Ύπουργείου Δημοσίας Τα
ξεως Σταδίου 10 1ος οροφος
τηλ. 228.737 Αριθ. τηλ. κέντρου
231.111, έσωτ. 270.
17. Ύιτουργείου Συγκοινωνι-
ών, Λ. ϊνγγροϊι 49 Ήμιόροφος
τηλ. 912.906.
18. Βορείου Ελλάδος, Διοικη-
τριον 2ος οροφος Γραφείον 214
τηλ. 69.100.
Μ. ΥΕΕΠΠ ΠΑΡΑ
ΟΡΓΑΝΙ ΣΜΟΙΣ ΚΑΙ
ΝΟΜΙΚΟΙ'Σ ΠΡΟΣΩΠιΟΙΣ
1. Άγροτική Τράττοζα Ελλά¬
δος, 'Εδουάρδου Λώ 19 καί Πανε
πιστημίου Γωνία, ίσάγειον τηλ.
238.418 Αριθ. τηλ. κέντρου 230.
521 έως 230.526 £ο·Μγγ. 420.
2 ΔΒΗ, Χαλκοκονθύλη 30 ίσό
γειον τηλ. 520.572 Αριθ. τηλ.
κέντρου 534.301, έσωτ. 759.
3. Όργονισμός "Εργατικής Έ
στίας Πατηο-ίων 5 3ος Τροφός
τηλ. 532.458.
4. Όργανιο-μός 'Εργατικής Κα
τοικίας Πατησίων 37 1ος δρο-
φος τηλ. 521.743.
5. Όργανισμός Άτταο-χολήσε
σ«ως 'Εργατικοΰ Δυναμικόν Χαλ
κονδυλη 31—33 2ος δροφος τηλ.
541.528.
6. Όργανισμός Κεντρικάς Λα
χαναγοράς Άβηνών Περιοτχή "Α
γίου "Ιωάννου Ρέντη τηλ. 485.
341.
Έν Αθήναις τή 19η Ίανουαρίου
1970 (Έκ τής Ύ·—|ρβσίας Έττι
τρόπου Διοΐίκήσεως)
ΤΟ ΝΕΟΝ Δ. ΣΤΜΒΟΤΛΙΟΝ
ΤΗΣ ΕΝΩΣΕΩΣ
ΕΛΛΗΝΩΝ ΛΟΓΟΤΈΧΝΩΝ
Την Κυριακήν 8ηΛ- τρέχοντος,
«τίς 10.30 π.μ., Ζλαδε χώραν είς
την αίθουσαν τής «Στέγης Γραμ-
μάτων». Μητροπόλεως 38, ή γενα-
κή συνέλευσις επί των πεπραγμέ-
νο>ν τής περιάδου 1968—1&69 καί
αί αρχαιρεσίαι πρός εκλογήν τοΰ
νέον διοικητικοΰ σιιμδουλίου καί
τής έξελεγκτικής έπιτροπής διά τήν
διετίαν 1970—1972.
'Τπήρξε πλήρης άπαρτία κ«ί ό
ταμίας της 'Ενώσε<υς κ. Φαίδο^ν ΉλιΛδης υπέβαλε είς τήν κρίσιν των μελών τόν οικονομικόν άπολο- γισμόν τού 1968—1969. Κατό.τιν ό έλεγκτής έδιάβασε τήν έκθεσιν τής έξελεγκτικής έπιτροπής καί ά- μίσιος μετά ό πρόιεδρος τής Ενώ¬ σεως κ Απόλλων Λεονταρίτης ά- νέγνωσε τήν έκθεσιν των ,-τεπρα- γμένιον Ή γενακή σι·νέλει·σις ένέ- | Η ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΠΑΡΑΑΑΗΑΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΚΟΣΜΟΓΟΜΙΑΣ ΤΟΥ ΜΟ'Υ ΣΕΠΣ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΝΕΟΤΕΡΑΝ ΕΠΙΣΤΗΜΗΝ 3ον Μέ την φράσιν 5έ, «έν άοχ'η έ- ποίησεν ό θεός τύν ουρανόν καί την γήν» διατυπώνεται ή άρχή τής ένότηπος τοΰ Σύιμπαντος, ή 6- ποία καί αποτελεί 6α«ι.κήν επιστη¬ μονικήν έννοιαν. Ό Μουϋσής δέν λέγει κατά ποί¬ ον χρόνον εδημιουργήθη ή γή, πράγμα, αλλιυ~ε, τό οποίον οδτε καί ή ΈπΐΛτήιμη κατώρβοσε νά ίΐροσδιορίση. Άρκείται μόνον είς την απλήν καί πολυσήμαντον φρά¬ σιν «έν άρχή». Είναι δ' ένδεχόμε νόν, νά έιδημιουργήιθη πρό .-ΐο)Λόιν δκτεκατομμυρίτυν έτών. Κι' ένώ ή Βίβλος άναφερει, ό¬ τι ό θεός έν άρχή «έποίηοε» τόν ουρανόν καί τήν γήν, εφεξής, α- τά τήν αφήγησιν των φάισεονν της δημιουργίας, περιορίζεται νά όμι - λή δια τόν μικρόν πλανήτην μ«ς, τήν Γήν. Δέν άναφερει πλέον τί- ποτε τό ούοιωδες &ιά τούς λοιποϋς άβτέιρας. Είς τί χρησιμεύουν ομίυς τ' ά - στρα; Ποίος είναι ό προορισμός των; Κατοΐκοΰνται; 'Εάν ναί, ποία δ'ντα τα κατοικοΰν; "Ολα. τα φλέγοντα αϋτά έρ<ι>τή-
■ματα, τα όποΐα τόσον έΐά,ττουν
την περιέργειαν καί τήν φαντασί¬
αν των άνθρώακον, παραιμένουν ό-
ναΛάντητα.
"Ισως, ή σελήνη, ή όποία είναι
τό πληοιέστερον είς τήν γήν α -
στρον, νά μάς άποκαλύτ;^ τα μν-
στυκά της, κατό.-ΐιν τόσίον έ.ιιμό-
Χ'θίον καϊ δαπανηροτά.τοιν προβπα
'θειων, διά την επίσκεψιν της μέ
διαστημό,-ΐλοια καί σεληντικάτοιις
(1).
"Ας εόχηθώμεν, ομως, καί δς
έλ—ι'σωμίν, δτι ή κατάκτησις της
άπό τόν άνήσυχον καί έγτοϊστίίν άν
θρόνον, νά μην άττοοή πρός όλε¬
θρον τού, δν ιδίως χρησιμοποίη¬
σις ώς ορμητήριον δια πολεμικοΰς
σκοττοΰς.
«Ή δέ γή ήτο άμορφος «αί ϊ-
ρημος... καί Πνεΰμα θεοΰ έφ»ρ€-
το έ—ί τής έττιφανΐίας των 666-
των.... (α:2).
ΣΕΙΡΑ ΑΡΘΡΩΝ ΤΟΥ κ. ΔΗΜ ΜΑΠΚΡΙΠΤΗ
Έκ τοϋ έδαφίου τούτου τιροκθ
τττει, ότι ή γή ήτο, κατ' αρχάς,
6υθισμένη είς τό σκότος,
ζωήν.
Κατά τό -παρελθόν, 8τε
τει ή «νιφελική θεωρίαι», ή
6η δτι ·^ ύ—όθεσΐς αυτή άντιστρο
τεύεται — ρός τα δεύτερον έδάφιαν
ί—ειδή ή θεωρία αυτή δίχεται 6^
τι ίππΐρχε μία «αβ«ρισμένη αρχισή
μορφή καί 8τι έξεππέμττοντο έξ ο,).
τής μεγάλα —οσά φωτός. τΗτο
λσιττόν, τό ανωτέρω έοάφιον, κα.
τα τό διάστημα καθ" 6 έ-εκράτ(,
ή νεψελική θεωρία, τό μάλλον οί-
-ρόσβλητον σημείον αλης τής κ0-
σμογονίας τοΰ ΜΗώοιίως.
"Οταν, δμως, ανεκαλύφθησαν το
Αεγόμενα «σκότει νά νεφελώματα»
διεπιστώθη «"τι είς αύτά εύρισκε
το τό υλικόν, ά—ό τό ό—οίον ιτρ©.
ήΐλθεν ή γή, καβ' όν τρό—όν μάλι-
στα ττιριγράψεται είς τό βιβλίον
τής Γενέσεως (α 2). 'Πς δέ βε-
6αιοΰν άστρονόμοι, ή περιγραφή
ή όποία γίνεται είς τό
τούτο, αποτελεί την
διατύττωσιν τοΰ «σκότεινού
λώματος».
Κατά τήν φάσιν, λοιπόν,
τής Υής μας, έπΐιδη δέν
διόλου φώς, επεκράτει είς
σκότος καί κατάστασις χαώδης,
Ή δέ λέξις «αβυσσος» σημοί-
νίΐ δτι οί όγιχοι των υδάτων, οί
ό-οΐοι προήρχοντο άπό τα ύγρο
ποιούμενα άέρια, ήσαν βυθισμένοι
είς τό σκότος.
«Πνεθμα Θεού εφέρετο επί τής
επιφανείας των υδάτων».
Μέ τήν φράσιν αυτήν χαρακτη-
ρίζεται ή δημιουργική πνοή, ή 4.
ποία χορηγεΐ τήν ζωήν.
(Συνεχιζ—αι)
(1) 'Εχ των μέχρι τούδε, αμιβ;,
άποτελεομάτίαν, των άναλνισεων
καί μελετών, επί των κομιβθέντοιν
πετρο>μάτων έκ τοΰ έόάφους τή;
Σελήνης, υπό των άστροναιτών
τοΰ διαοτημοπλοίου «Άπόλί.ιον
11» προέκυψεν δτι ή Σελήνη Εί¬
ναι ενα άο-τρον, είς τό οποίον δΐν
ζωή.
ΑΙ ΣΧΕΣΕΙΣ ΜΕΤΑΞΥ ΤΟΝ ΔΥΟ ΦΥΑΟΝ
ΣΤΝΕΛΕΙΑ έκ τής 1ης σελίβος
πλών όναγκών πού έδημιούρτησεν
ό τεχνιχός πολιτισμός μας, πού
δέν είναι ττάντοτε καί άτταραίτη-
τες, πολλαί γυναΐκες, ιδίως νέχς
κο.τέλλες, Αοχολοΰνται μ' έργαβτί-
ε'ς ίξω τού σπιτιοθ των, τίς οποί¬
ες άλλοτε έκαμναν μόνον οί αν-
δρες.
Έκ ττρώτης δψεως, οί ανβρικίς
ιέογασίες ψαίνονται πιό έλκυστι-
κίς άπό έκεΐνες των γυναικών καί
Ιδίως, τοϋ νοικοκυριοΰ. Καί μά-
Αιστα, είναι πιό «δημόσιβς», δη-
λαδή, πιά άξιοπτρόισβκτες άπω τον
πολύν κόσμον. Άλλ' εάν νομίσο-
μ<ν 6τι αύτό καί μόνο τό χβρακτη ριστικό άποτΕλΐΐ καί τό βασικό κριτήριο τής πραγματι*ής άξίας μιάς πράξεως, θά πρέπει τότε νά ποθμε δτι μία τέτοια αντίληψις κΤναι πολΰ λανθασμένη. Διότι ή {ικτίμησις μιάς πράξΐως δέν γίνι- ται μόνον άπό τήν έξωτερική της έμφάνισι, άλλσ άητό τό έσωτερι- κθ της περιεχιομενο, δηλαδη ά~ό τα έλστήριά της καί άπό τόν σκο πό της. Χωρίς δέ νά έπβκταθοΰμε πολϋ στο ζήτημα τούτο, τη,ριοριζόμε- 9α νά είττοάμε δτι αί άσχολί&ς τής γυναικός, όσονδήττοτε άσήμαντες καί αν φαίνωνται έκ πρώτης 6ψε- ως καΐ αν δέν π,ροξενοΰν εντύπω¬ σιν, έν τούτοις είναι δχι μόνον χρήσιμες καί ά—αραίτητες γιά την ζωήν, άλλά καί άναντικατάστα- τες. Πρό πάντων δέ, στόν γάμον, τόσον γιά τόν ανδρα, όσον καί γιά τήν οικογένειαν, αί άσχολίες τής γυναικός κι' έν γένει ή συμ- 6ολή της, καί αυτή άκόμη ή πβ- ρουσία της, είναι έξαιρετικν ά- ναγικαία καί πολύτιμη. Καί δικαί ως θεωρεΐται ή γυναίκα ώς ό «φό- λαξ αγγελος» τής ζωής τής οικο¬ γενείας καί ό στιΛοβάτης της. Ή πεϊρα τής ζωής μάς εδίδα¬ ξεν ότι ό άνδρας είναι δυνατόν, γιά διαφόρους λόγους, ν' ά~ουσιά- ση άπό την οίκογένειά τον επί μακρόν. Έν 6σω ομως ή γυναίκα ευρίσκεται σ' αύτην, ώς σύζυγος ή ώς μητέρα, ή οίκογίνεια διατη¬ ρείτο ι. Έξαικολουθεΐ νά ϊύρίσκε ται. Δέν διαλύεται. Εάν δμως ή μητέρα ά—ουσιάση ΐστ» γιά όλί γες μόνον τνμίρις άπο τό σ-ίτι, τότε δέν θ' άογήση νά έμψανισβή σ' αύτό, τό χά»ς. Καί ή διάλυσις τής οικογενείας, δέ·ν θά ευρίσκε¬ ται πάρα πολΰ μακράν. 5 Η ΕΠΙΡΡΟΗ ΤΗΣ ΓΎΙΝΑΙΚΟιΣ ΣΤΟ ΠΕΡΙ,ΒιΑΛΛΟΝ ΤΉΣ Οβωρ«ϊται συνηθως ή γνναίκα , σάν έ'να πλάσμα άδύνατο. Νσι μέν, «πό φυσιολογικής ά-οψεως, είναι τούτο έν μέρει άληβές. "Οχι δ¬ μως καί άπό ψυχολογικής, διανοη τικής καί πνενματικής απόψεως. Ή ψνχική της άντοχή καί ή έ.τκ; ρσή της είναι πολύ μεγάλη. θσ έλέγαμε, τεραστία. Μέ τήν τριι- φερότητα, τίς εκδηλώσεις τής καρ διός καΐ τής ψνχής της, είναι δν νατόν νά επιτύχη, σχίδόν, τα π«ν τα. Ή πε?ρα £χ<ι διδάξει ότι οί αν δρες κι' αί γυναϊκίς σκέπτονται πολΰ καλυτέρα καί όρβότερα, δταν συνεργάζωνται μεταξύ των, παρά χωριστά. Είναι δέ τταρατηρημέ- νόν δτι ή όρμητικότης καί ή ϊκτα- σις τής σκέψεως τού άνδρός, *χει κάτι τό δΐΐγβρτιικό γιά την διά- νοια τής γυναικός. Έττίοτις, Ιχει παρατηρηβή, δτι ύπάρχουν διάφο ρες άπόψεις τής αληθείας, πού οί ανδρες μόνοι των δέν ήμπορούν ν' άντ ι ληφθούν, παρά μόνον, αν οί γυναΐκες τούς τάς ύποδείξουν. Άλ λη έπίσης διαπίστωσις είναι 6τι αί γυναϊκϊς £χουν μεγαλύτερη δι- αίσβησι των άνδρών, ΐσως διότι είναι πιό εύαίσθητες. Είς δλες λοιπόν τίς φάσεις τής ζωής, ό άνδρας καί ή γνναίκα συμ πληρώνουν άμοιδσίως, ό £νας τόν άλλον. Μέ τήν άΐρμονική των δέ συνεργασίαν, ή ζωή γίνεται ιτο- λΰ καλύτερη κι' εΰτυχέστερη. Α "Υστερα άπό τίς γενικές αύτές παρατη·ρησεις ώς πρός τήν δισί- ρεσι των άνθρώπων είς δύο άντί- θετα φϋλα, βά έξετά<το)ίΐεν έν όν νχχεία, τό κύριο θέμα τοΰ παρόν¬ τος, δηλαδή, τίς μιταξΰ των δύο φύιλων σχέσεις. Κατατάσσομί δέ αύτές είς δύο γενικές κατηγορί- ες: Ή μία είναι ή φιλΐα μιτσξύ άνδρός καί γυναικός έννοεΐται ή πραγματική ώς έπίσης καΐ τα νό- θα της αίσθήματα, ώς είναι ή έρα- τική φιλία καί τό φλέρτ. Ή αλ- λη κατηγορία είναι ή άγάτττ), έν- νοεΐται ή πραγματική, τής οποίας μία μορφή κάπως διαφορετικήν εί ναι ό Ερως. Πλήν των αίσθημάτων τούτκν, έξετάζομε καί τό θέμα των άρρα 5ωνων καθώς καί τού γάμον, τίς μεταξύ των μνηστευμίνων κι' έγ- γάμων σχέσεις καί τό θίμα τής άτγσμίοκ;, Ιδίως, τής γυναικός. (Συνεχίζεται) ΕΝΑ ΑΠΟΒΡΑΔΟ κρινε τούς οίκονομικούς άπολογι- Ι σμοΰς καΐ τα πεπραγμένα, παμψη- φεί. Άικολοΰθως δτεξτΒθθη ψτκροφο ρία διά τήν εκλογήν των νέων οτ>μ-
βούλων. ΟΙ έπιτυχόντες συνήλθον
τήν Πην Φεβρουαρίου καί σννε-
κρότησαν τό νέον διοικητικόν συμ¬
βούλιον, τό οποίον άπετελέσθη ώς
ακολούθως:
Απόλλων Λΐονταρίτης, πρόε-
βρος, Αημοσθένης Ζαδές, άντιπρό-
εδρος, Μαίρη Μπουσμπουρέλη, γε-
νική γραμματεύς, Φαθδων Ήλιά-
δης, ταμίας.
Σΰμδουλοι: Χρήστος Σπανομα-
νώλης, Κανακά,ρης Άντ., Κων)
νος Βασιλειάδης, Νίνα Ραίση καί
Κούλα Παπαδημηηρίον. ι
'Εξελεγκτική έπιτροπή: Ιωάν. Ι
Λουϊξίδης καί Παναγ. Χατξή;. |
"Εν" άπόδραδο γβνάρη ττοϋ ψκ-
σοΰσε...
κι' ολο ίί*ρ£χε θυμάμαι χάθε τόσο
τό γατάκι μόν τό γκρίζο σπαρτσ
ρονσε...
ο* μιά κάσσα άιπό τί ποίος ξέρ«'
νόσο.
ΛΛέ παράπονο στά μάτια μέ κοι-
τούσχ..·
»όν νά μοΰλεγε τό δόλιο νά τό
σώσιο
ττότε γόγγυ·ζε καί ιτότβ δέν βογ-
γονσε,
τό λυπόμουνα τό δύατυχο ναί,
πόσοί.'
Πιά τό 6-μοιρο σάν πρώτα δέν
θά τρέξε'
ουτε πιά θά νιαοι/ρίσει ή ββ
παίξΐ'
«αί στά χίρια γρατσουνιές δέν θό
μούκάνει.
τδθαψα στού κτ,που μας
τό χώμβ
-ρίν κλείσω τό λάκκο τού
άκόμα
νά, τό τίλος τού καβένα μας
ποΰ φτάνει-
ΧΑΡ. ΠΕΤΡΟΠΟΥΛΟΣ