66938

Αριθμός τεύχους

1413

Χρονική Περίοδος

1920 Α'

Ημερομηνία Έκδοσης

23/2/1920

Αριθμός Σελίδων

2

Πρωτότυπο Αρχείο

Οδηγίες

Κλικάρετε πάνω στην αριστερή εικόνα για να δείτε περισσότερες φωτογραφίες.

Κείμενο εφημερίδας

Δεν είναι διαθέσιμο το αρχείο pdf.

Κείμενο εφημερίδας
    Σύνολο σελίδων:
    9°Μ ΑΡΙΘ. 1413
    -/< ΓΜι Ν€Α €ΦΗΜ€ΡΙ* ΗΡΑΚΛΕΙΟ, «Ε3 Φιβρου«ρ£ου ΙΘ?Ο ,,ΝΕΑ ΕΦΗΜΕΡΙΣ" ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ _ Ποντική, φιλολογική «αϊ ·1βησ8ογοαφιχή καβημε ^ 4φημ«βκ·—Γροφβϊο, Τυβογρ. ΠλαΐβΙα Β«νιζ4λου * Α«*··«ης : ,,ΝΕΑΝ" — Έοάχλειον ΔΙΕΥΘΥΝΤΗΣ ΚΑΙ ΙΔΙΟΚΤΗΤΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Δ. ΜΟΥΡΕΛΛΟΣ Τςμ,ή Φύλλου Λ,χ». ΙΟ Χ7ΝΔΡΟΜΑΙ ΟΡΟΠ ΑΗΡΒΤ1ΑΙ 'Εσωτερ,ικοΟ ετησία .....Αοαχ· 3& — > Τρίμηνος > 9. —
    ΈξωτεριχοΟ ετησία ..... » 60. —
    » Τρίμηνος , χβ. _
    ΖΗΤΗΜΑΤΑ
    ετ' εΰχαριστήσεως έπληροφορή-
    ,.ϋ&ημεν δτι τό Ύπουργεΐον ιής
    Σνγχοινωνίας εζι?τησεπαρά τής Γενικής
    Διοιχήσηως Κρήτης τήν άποσιολήν τής
    μελέτης τοΰ σιδηροδρόμου Μεσσαρας ώ;
    Ναι τήν συμπληρωματιχήν τοιαύτην τοΰ
    αρχηγού τής Γαλλικής αποστολής κ. Ρε-
    Τδ γεγονός τοΰτο μάς πείθει ^δτι δ κ.
    Υπουργός «ής Συγκοινωνίας δ δποΐος
    ίΛΕβχέφθη χαιά τήν περιοδείαν του άνά
    ϊήν Κρή»ην χαί τήν πλουτοπαραγωγόν
    ίπαρχίαν της Μβσσαράς χαί δ δποΐος δι-
    ίϊδε τήν σπουδαιότητα τοΰ ρόλου τόν
    όιιοϊον πρόκειται νά παίξη εΐς τήν ένί-
    οχυοιν (ών πλουτοπαραγωγικών δυνά-
    μιων ιής επαρχίας ή σιδηροδρομική της
    ουγχοινωνία μετά τή; πρωτευούσης τοΰ
    Νομού, Ιχει λάβει τήν άπόφασιν να
    φίρ5 εΐς ηέρας τό κοινωφελέσταιον αυτό
    Ιργον, δια ίτβϊ'το δέ κοίί ίζήτησεν επει¬
    γόντως τάς .σχετικά; μελέτα;.
    Ή σιδηροδρομική συγκοινωνία Μεσ-
    βαράς— Ηρακλείου θά Ιξυπηρβτήιη μβ-
    γ&ως δχι μόνον τήν επαρχίαν ταύτην
    αλλά χαί ιήν πόλιν Ηρακλείου καί τάς
    δίλας επαρχίας δι' ών χατ* ανάγκην θά
    ίιίρχηται ή σιδηροδρομική γραμμή.
    Δι' δ χαί ή έκτελεσις ιοϋ ηπουδαιο
    ιάΊο» διά τον Νομόν μας όλόκληρον έρ¬
    γον ιούτου θά καταστήση δξιον της ευ¬
    γνωμοσύνη; πάντων ανεξαιρέτως τών κα-
    τοίχων τοϋ διαμερίσματος τούτου της
    Κρήτης ιόν κ. Ύπουργόν τής Συγχοινο)
    νίας χαί τό δνομά του θά προφέρεται
    μίτ' άγάηης χαί συμπαθείας ε*, μέρους
    'ί,οχλήρου τοϋ Νομοΰ.
    Συνενώνομεν καί ήμεΐς τάς συστά¬
    σεις μα; δπως δοθ§ ή απαιτουμέ¬
    νη υπό διαφόρων Δημάρχων παράτασις
    «Ρ&ς Ιγγραφήν ε!ς τους εκλογικούς κα¬
    ταλόγους, λαμβανομέοι> ΰπ'δψει δτι ώς
    ΐχ τής έν ιφ ατ^ατφ παραμονής πολλών
    βνμπολιτών δέν εδόθη §1ς αυτού; εΰκαι-
    ()Ια νά ενεργήσουν τά δέοντα, άλλοι μέν
    προς Ιγγραφήν, δλλοι δέ προς μεταγρα-
    φήν {[ς του; Ιχλογιπούς καταλόγους.
    δχθεσις τοϋ Δημάρχου Ηρακλείου
    χ. Ι. Βογιατζάκη προς τήν δλο-
    μΜίΐαντοΟΔημοτικοΰ Συμβουλίου περί
    «ης ανάγκης εκτελέσεως τών άπαραιτή-
    ιων διά ιήν έξυπηρέτησιν ιών δημοτι-
    *ων έργων ά»εγνώσθη έπισταμένω; υπό
    ««νιων ιών πολιιών, τών δεδικαιολογη-
    μ«»ως δυσανασχετούν των διά τήν δπι-
    οβοδρομικότητα, είς τήν δποίαν εύρίσκε-
    «ι όηό ϊή; απόψεως ταύτης δ ημέτερος
    Δέν 1χΟμεν καμμίαν άμφίβολίαν δτι
    •οΔημοτ, Συμβούλιον τό όποιον επίσης
    »*»ΐμονίΐ δι« τήν χαθυστέρησιν τοΰ Δή-
    . ^"ί {ΐς τό κεφάλαιον τών Δημοτι-
    ιιμ 'Ργ*ν *** παρί'σΖΐ1 ι^ν συνδρομήν
    *"·ί τον κ. Δήμαρχον, δπω; §πιδιω
    £ αηοτβλεσματικώς ή Ικτέλεσις των
    ίωιίοιης ανάγκης δημοτικών έργων.
    *
    '? ιήν εφημερίδα της Κυβερνή-
    «ως έδημοσιεύθη δ ϋπ* άρι».
    Μομος,^δι^ οΰ αυξάνονται αϊ μι-
    ϊής Δικαιοσύνης υπαλλήλων.
    Η!
    νώγ χαί Πειραιώς.
    Έκ τούτου λαμβάνοντες άφορμήν δεν |
    θεωροΰμεν δσκοπον νά ΰποδείξωμεν είς
    τους κ. κ. βουλευτάς μας τήν ανάγκην
    δπως ζητήσουν τήν τροποποίησιν τοΰ
    σχετικού με τους "Ιατροδικαστάς των Ει¬
    σαγγελιών Νόμου οίκας ώστε "
    περιληφθώσι και αί μεγάλων περιφε¬
    ρειών επαρχιακοί Εΐσαγγελίαι εΐς τόν
    Νόμον αυτόν, νά καταργηθη δε ή διά
    τάξις χαθ"ήν «ίπιβάίεται δδιορισμός'Ια
    τροδιχαστοΟ εΐς τάς Εισαγγελίας έκιίνας
    βίςτάί οποίας αί δαπάναι δι* Ίατροδι-
    Λαστικάς πράξβις υπερβαίνουν ή ίξισοΰν-
    ται προς τον δριζόμενον υπό τοϋ Νόμου
    μηνιαϊον μισθόν τοϋ Ίατροϋ των Εισαγ¬
    γελιών».
    "Ως γνωστόν, Ινεκα της γλισχρότητο»
    ιών δριζομένων Ιατροδικαστικών αμοι¬
    βών ούδεις Ιατρός υποβάλλει κατασκί-
    σεις β! μη οσάκις πρόκειται περί οδοι¬
    πορικών εξόδων καϊ τοιουτοτρόπως εί;
    οΰδεμίαν Εισαγγελίαν είνε δυνατόν ποτέ
    τά Ιξοδα δι* Ιατροδικαστικός πράξεις νά
    φθάσουν τόν δριζόμενον διά τους Ια¬
    τρούς των Εϊσαγγελιών μισθόν.
    Άλλα με τό νά μή πληρώνη το Δη¬
    μόσιον-Ιατροδικαστικά έξοδα δέν πρέπει
    και νά νομίζη 5τι εξυπηρετείται ή ποι¬
    νική Δικαιοσύνη.
    ΕΙμπορεΐ νά απαλλάσσεται τό Κρά¬
    τος άπό έξοδα, κανείς δμως δέν εΐνε τό ·
    σο κουτός ώστε νά δουλεύη διά τήν
    ψυχήν του. ,
    Αυτό πρέπει νά τό καταλάβουν καλά
    και δ Υπουργός της Δικαιοσύνης καϊ δ-
    σοι ανακατεύονται καϊ ενδιαφέρονται
    διά τά διχαστικά πράγματα τοΰ Κράτους
    ΦΥΛΛΑ ΤΗΣ ΣΤΙΓΜΗΣ *
    ΓΗΡ«ΙΟ|}
    Τάς νύκτας αΰτάς τό φως τοϋ φεγγα
    ριοΰ απλώνεται γλυκύτατον Ιπάνω στα
    μάτια μας με μίαν παράδοξον ίντασιν ώ-
    χρότηίος. Επίσης κάνει παγωνιά. Ή νύ¬
    κτα οΰΐω καθίσταται επιβλητική διττώς.
    Τό αίσθημα ποΰ γεννάται είναι μία Ιξέ-
    γερσις ζωής και ή άπόλαυσις τή; ψυχής
    εΐς τήν ?ξαρσιν αΰΐήν τοϋ ασημένιου
    φωτός είναι δυνατή. Λείπει ή μαλθακό
    της και ή λατρεία τοΰ ουρανού ποΰ πε¬
    ριβάλλει ιήν αΐσθησιν δέν βίναι καθό¬
    δου μαλθακή. "Αν Ιλειπε ή παγωνιά θ·ά
    ήτο ενα δδοξον αίσθημα μιας λαγνείας
    αισθητικής ή οποία κουράζει πάντοτε
    γρήγορα, σαν μία χλιδή απόλυτος ποδ
    αμβλύνει και αυτήν την χορδήν ιού μυ¬
    στικισμού. Καθώς βαδίζομεν διέρχεται
    ?να ρίγος ένταντικήί χαράς- Μία νοσταλ¬
    γία ακόμη πληροί τήν ψυχήν μας.
    Άλλα μοΰ συνέβη ούτω προχθές, νά
    περάσω άπό. τόν δρόμον εκείνον δπου ύ-
    πάρχβι 8να «παράθυρον» ποϋ τήν νύ¬
    κτα φωτίζεται πάντοτε. Μέσα άπό τά δύο
    δαντελλωτά κουρτινάκια, χρόνια τώρα,
    βγαίνει έ"να ήμίφω; και μία σκιά ποΰ
    είναι κολλημένη στον απέναντι τοίχο ν
    σδν μία παλαιά εικόνα. Τήν ήμέραν λεί¬
    πει ή σκιά, φαίνεται δμως καθαρά ή γυ-
    ναϊχα ποΰ είναι τό ζωντανόν πρότυπον
    αυτής τής νυκτερινής εικόνος τοΰ τοίχου.
    Είδα λοιπόν τήν ιδίαν μοναξιάν χαί είχα
    πάντοτε τό δικαίωμα νά τήν φαιδούνω
    κατά ιό δυνατόν. Πάντοτε είναι βέβαιος
    κανείς πώς θά διαχόψβ θλιβρράς σκέ¬
    ψεις μια φεγ/αρόλουστη νύκτα, δφοϋ η
    κυρία Ιπέρασε τόσα χρόνια έν αναμονή
    τοΰ «πρίγχηπος» τοΟ γαμήλιου ονείρου.
    Και συνέβη ή έξης στιχομυθία.
    Ή κυρία ηρχισεν ως εξής:
    —Προσπαθώ >ά τελειώσω 2» α βι-
    βλίον. Διαβάζω τόν «Αδόλφον» τοΰ
    Κωνσιάν. Είναι λίγο βαρύ γιά μια νύ¬
    κτα σάν απόψε. Και ή ποίησις και ή
    πραγματικότης και ή ρομάντζα και τά
    δάκρυα ποΰ γεμίζουν κάθε σελίδα είναι
    μία αλήθεια ποΟ δέν μ' ωφελεί. Είδετβ
    τό φεγγάρι απόψε; "Εχει μίαν έ'ντασιν
    ποϋ διεγείρει. Άλλα καθώς ξέρετε τώρα
    πλειά 8γώ κηνυγώ ιόν ΰπνον. "Όμως
    διηγηθήτ^μου ά>«όμη τήν ϊστορίαν τής
    παθήσεως μου.
    —Αδύνατον! Ξεύρετε γιατί τό φεγ¬
    γάρι είναι απόψε τόσον διεγερτικόν;
    Γιατί Ισεΐς κηνυγάτε τόν δπνον. Υπο¬
    φέρετε άπό τό βάρος μιας ουτοπίας. Δέν
    υπάρχει μεγαλύτερα άρρώστεια άπό τό δ-
    νειρον ποΰ βλέπετε τόσα χρόνια. Έν τώ
    μεταξύ δ κόσμος έχει αλλάξει. Δέν ονει¬
    ρεύεται καθόλου τώρα. Σας έγινε μονό -
    μανία νά πιστεύετε εϊςτήν αγνότητα. Δέν
    υπάρχει πουθενά οΰΐε σε σας. Νά, ΙκεΙ
    Ινα αυλάκι ποΰ Ισχηματίσθη μαζί μέ τό
    ονειρον. Είναι τόσον ασχημον! Κάμετε
    μίαν Ιπανάστασιν έπί τίλους. Αύ'ριον θά
    φύγετε. Δένθά σας θυμάται κανείς, γιατί
    δ κόσμος £χει τήν κακοήθε'α νά βαναυ-
    σολογη τήν αγνότητα. Διαφθείρετε τό
    δνειρόν σας...
    —Καϊ υστέρα;
    —Θά κοιμάσθε χωρίς βιβλίον. Τό
    δλλο βιβλίον τής ζωής εΙ»αι τό καλύτε¬
    ρο ν άτι" δλα. Ό γάμος δέν θά έχει πλειά
    τό θέλγητρον τοΰ πρώτου Μαΐου.
    —Αυτό είναι ό'νειρον και δέν διαφθεί¬
    ρεται.
    —Νομίζετε; Πάσχετκάπό μονομανίαν.
    Ό ρεαλισμός είναι τό ώραιότερον δνει-
    ρον. Σχεφθήιεπώς φεύγετε αΰριονϊσως.
    —Αγαπώ μίαν οΰτοπίαν, Εστω, σεις
    δμως δέν αγαπάτε παρά τήν χαταστρο-
    φήν των (ηείρων μου. Δέν δέχομαι.
    Έν τούτοις ή κυρία αΰιή, ήγάπησε
    αυτήν τήν ούτοπίαν τοΟ γαμήλιου πρίγ-
    κηπος και θά ήτο Ινα εγχλημα νά τήν
    διαφθείρε κανείς.
    Τό παράθυρον- θά μείνη πάντα μέ τήν
    σχιάν ιής μοναξιάς χαί τής παρθενίας.
    ΗΡΑΚΛΕΙΟΥ-ΑΡΧΑΝΩΝ
    ΗΡΑΚΛΕΙΟΥ-ΠΕΖΩΝ
    Πρόσωπον άπιλυτως αξιόπιστο ν, παρέ¬
    χον π&σαν έγγύησιν ηερίτε τ^ς παρατη-
    ρητιχότητος καϊ τοΟ ενδιαφέροντος α^τοΰ
    §α τόν άγροτικον κέσμον μβριχώτερον
    χαί τήν πλουτολογιχήν κίνησιν τοΟ Νο-
    μοΟ μας γβνιχώτερον, 2σχ« τό ατύχημα
    νά διαπλεόσ^—αυτή βίναι ή αρμόζουσα
    φράσις—όλόκληρον σχβδόν τι^ν αϊτό Ή-
    ραχλείοα είς Πεζά άμαξιτήν;;; δδόνμιτά
    τάς τελευταίας βροχα; τ^ς παρελθούσης
    εβδομάδος. Μάς μεταδίδει 51 τήν πλη
    ροφορίαν βτι ή αμαρτωλή αΟτη οδός, ή
    οποία συνδέει τήν πόλιν μας, πρωτίύου-
    σαν χαί ίπίνιιον ολοκλήρου χοΰ ΝομοΟ,
    μέ τους εξόχως παραγωγικούς Δήμους
    Άρχανών καϊ "Αγίων Παρασκιών, «υ
    σχομένη είς τρισαθλίαν κατάστασιν
    ίται φιλοξενίαν είς οιονδήποτε τροχο-
    φόρον μιταγωγικον μέσον. Είς τοιοΟτον
    σημίΐον καταστροφής κατήντησβν ή 1·
    δός αδχη, πρό πάντων «ίς τά μέχρι χαί ο¬
    λίγον πέραν τή; γνωστής θέσεως <Βαθύ ποταμό» σημεία ωστί οι μέν άνθρωποι ήρχισαν ποιοΟντίς χρήσιν των πρωτογό¬ νων μέσων συγκοινωνίας, τών τετραπό¬ δων, διά δέ τήν μεταφοράν τών προϊόν των των, χαί δή τοΟ κυριωτέρου τοιοΰ- I του, τοΟ χρασιοΟ, σκέπτονται νά θέσουν είς ένέργειαν τά γαϊδουράχια. , ΙΙ$ρίιργος τφ δντι έξέλιξις, βαίνουσα, παρά τόν φυσιολογικόν της χανόνα, έπί τά χείρω!! | Τήν πιρί. ής ό λόγος όδον ώνομάσαμ*ν , άμαρτωλήν χαί ή αμαρτία «ΰρίσκίται ϊίς τήν άρχιχήν κατασκίυήν της, διότι ΰπό τοδ εργολάβου καΐ τών μηχανικών τί)ς ί- ποχής έχιίνης δέν έτηρήθησαν ουδέ οί στοιχίΐωδέστβροι κονόν«ς τής μηχανι¬ κής επιστήμης, χαθ' Λ; άλλη, καϊ δχι ή δοθείσα, ίδει νά είναι ή γραμμή της καί άλλα, δχι δέ Ικεΐνα ών έγένιτο χρήσις, έπρεπε νά χρησιμοποίηση 6 εργολάβος υλικά διά τήν κατασκευήν στίριας αμα¬ ξιτής έδοΟ άφοΟ επρόκειτο περί εδάφους' άργιλώδους δηλαδή άσταθοΟς χαί γλοιώ¬ δους φύσίως. Άλλα περί αύτοΟ δέν πρόκειται σή- μιρον, διότι δέν έξιτάζομεν τό ζήτημα τής γενικής, τό τονίζομ«ν, γίνικής κζΐ έπιστ ημο νιχής ολοκλήρου τής όδοΟέπισκευής. Ημείς, άφοΟ μ£ς δίδιται ή «ακαρία θέλομεν εξέταση τήν μιριχήν κατά τμή¬ ματα έπισχευήν τής όδοό καϊ τήν άνβύ· ρεσιν ενός ΐηοάιΐδ νΐνεηθί διά τήν ΰπη- ρέτησιν τής στοιχειώδους έστω συγκοι¬ νωνίας τών δυο είρημένων Δήμων προς τήν πόλιν. Ό πληροφοριδιοδότης μας άνακοινοί ήμΐν δτι ώρισμένων τμημάτων ή επισκευή διαταχθείσα πρό τοΰ χειμώνος ίμειοδο- τήθη καί κατικυρώθη έπ* ονόματι ώρι¬ σμένων εργολάβων, οί όποιοι, ομολογου¬ μένως, έπροθυμοποιήθησαν νά μεταφέ¬ ρουν έπί τόπου τά αναγχαΐχ διά τήν ε¬ πισκευή ν σκίρρα ών τήν έπίστρωσιν εμ¬ ποδίζουν μέχρι σήμιρον αί αδιάκοποι α¬ πό τριών περίπου μηνών βροχαί. Δηλαδή, χαί ή υπηρεσία τών Δημο¬ σίων έργων χαί οί άναλαβόντ<ς τήν έπι- σχευήν εργολάβοι επέδειξαν έπαινίτήν προβλεπτικότητα ή μέν, προθυμίαν ιίς τήν έ^τέλεσιντοϋ αναληφθέντος ίργου οί δέ. Μόλις τω δντι άνέτιιλ» μή βροχε¬ ρά ήμερα ήρχισαν οΕ εργολάβοι ρίπτον¬ τες έπί τών ύπό διόρθωσιν τμημάτων τά έκεΐ τοποθιτημένα σχίρρα, οΰτω δέ 6- πάρχει έλπίς βτι εντός ενός χρ·νικοΟ δια¬ στήματος είκοσι περίπου ήμερων μέ έν- τεταμένην έργασίαν, θά έπιτευχθ^ ή έ· πισχευή των μ&λλον κατεστραμμένων τμημάτων τής όδοΟ χαί ή έπανάληψις τής συγκοινωνίας διά τροχοφόρων μετα¬ γωγικών μέσων% Άλλ* εκείνο ποΟ προσπίπτει είς τήν άντίληψιν χαί τοΟ άνιδεοτέρου διαβατού καί ποΟ πρέπει νά προκαλέσω τήν προ* σοχήν τής αρμοδίας υπηρεσίας είναι ή ποιότης τών σκίρρων, τά οποία λόγψ της φύσεως των δέν παρέχουν καμμίαν έγγύησιν ασφαλείας χαί τά οποία μετά τήν χρήσιν τό πολύ ενός μηνός θά μετά- βληθοΟν είς μίαν πολτώδη μάζαν. Διά τοΟτο θά είχομεν νά συστήσωμεν είς μέν τήν άρμοδίαν υπηρίσίαν δπως μή έπηρεάζηται έκ τής ανάγκης τών πραγμάτων χαί σπεύδ^ νά παραλαμβάνε ακατάλληλα σκίρρα, είς δέ τους εργο¬ λάβους περισσότερον ενδιαφέρον διά μίαν έργασίαν προς ΐκτέλεαιν τής οποίας έ- πέδειξαν αρχικώς τήν προσήκουσαν προ¬ θυμίαν. Έπληροφορήθημεν μάλιστα δτι ή προς παραλαβήν σκίρρων επιτροπή α¬ πέρριψε τοιαΟτα τοποθετημένα μεταξύ τοΟ ίκτου καί τοΟ έννάτου χιλιομέτρου ής δδσΟ ώς εντελώς ακατάλληλα διά τόν δι1 δν προορίζονται σχοπόν. Πάντως εΐνε άνάγχη αντί πάσης θυ¬ σίας νά μή χαθ^ ούτε μία ήμερα καλώ-
    Ν€Α
    ούνης αλλά νά επιδιωχθώ ή επισκευή |
    τ1)ς κατεστραμμένης όδου διά νά μή αη-
    -μειώνομεν, καβ* έκάστην σοδαράς ζη¬
    μίας *ί{ βάρος τοΟ ιδιωτικού χαΐ τοΟ γε-
    νιχοΰ πλούτου τοΟ τόπου.
    «ΤΝΤΟΜΑ
    —Δέν μπορώ νά φαντασθώ τήν 8ναρ·
    ξιν τής παρούσης στήλης χωρίς νά δώση
    τό σύνθημα της ενάρξεως ή πβρΐ τη; κα-
    τασιάοεω; τοϋ καιρού κουβέντα.
    —Άπαράλλαχία δηλαδή δ,τι συμβαί-
    νβί μέ τάς επισκέψεις δπου ή Εναρξι; της
    ομιλίας συνηθέστατα γίνεται μέ το «τι
    ωραίος καιρός» ή «τι Αθλιος καιρός».
    —Και ΑφοΟ Εγιναν τά προανακρού¬
    σματα ή τραντουτσιόνες, «ατά τον; μου
    οίκους, άς άρχίσωμεν τον άναβαλλόμε-
    νον τοΰ Φλεβάρη, είς ήχον πλίίγιον αυ¬
    τήν τήν φοράν.
    —Διό» <ϊρχι<Λ τώρα σιά γεράματα του νά βάνη νβρό στό κρασί του. 'Ο αΐ- ώνιος νόμος της φύίίβως βλέπεις. Δέν μποροΰσε αΙωνίως νά ϊχη τάς δυνάμεις τον καΐ τά χακρίτσια του έν άχμη. —Άλλα".......Θοϋ Κνριε φυλακή τφ βτάμαϊί μου ...μή μΆκοΰσπ,... ΚαΙ γα'ρ. —Κατά τάς τελευταίας βροχάς δ Αθε¬ όφοβος δ Φλεβάρης Ιξεπάιωσε τήν γέ¬ φυρα ν της Συλάμου οπόθεν διέρχεται «6 δδραγωγεΐον Άρχανών. —Ψιλά πράγματα άφοϋ δέν παρέσυρε όλόχληρον τήν Σίλαμον, πάλιν καλά. —*Η μηχανική υπηρεσία τοΰ Δήμου μας {ζήτησε παρά της Γεν. Διοικήσεως νά διαταχθώ ή υπηρεσία έδω τών Δη- μοαίων Ιργων και παραχώρηση εις τον Δήμον τόν έδώ οδοστρωτήρα ιοΟ Δημο¬ σίου μέχρι τΐ|ς 15 Απριλίου ί. £. —*Ο λόγος ευνόητος διότι δ Δήμο; θέλε* νά προβτ) εις επιδιορθώσεις τών βρόμων τής πόλεω; εν μεγάλη κλίμακι. —ΑΙόποΙαι επιδιορθώσεις δέν μπο- ροΟν νά μένουν μέ τόν άρχέγονον *όπα· νον καΐ δι* αυτό παρίσταται ή Ανάγκη νά παρέμβη δ δδοστρωτήρ. —ΤΙ κρίμα! νά μή Ιχη ή πόλις μας Τουρκιχον Προξε<εΙον. *Αν είχεν ασφα¬ λώς θά Εσπευδε νά τη>εγραφήστ) τό χθε-
    σινόν κΰριον άρθρον τοΰ έν τη πόλει
    μας Αντιπολιτευομένου φύλλου, μέ τάς
    θερμότερος τών συστάσεων προς τό Γιλ-
    δίζ,
    —Περί τών ότρηρών μόχθων, ους κα·
    ταβάλλει νυχθημερόν ή ρηθείσα έφημε-
    ρίς ύηέ$ της προαγωγής τών δικαίων
    καΙ τοΰ μεγαλείου της Ό&ωμανιχής Αύ-
    ϊθκραιορίας(!)
    —Όπότβ Ασφαλώς δ γαληνότατος
    Πατισάχ θά ηΰδόχει νά Απονείμη χαμ-
    μίαν μεγάλην ταινίαν μετ' Αδαμαντοκολ-
    λήτου παρασήμου Ιφτιχάρ ή Ιμτιάζ εις
    τονς πιστούς συντάκτας.
    —Δέν πρέπει, λέγει, νά είνε χάνεις
    δεισιδαίμων ή προληπτικός.
    —Ένθυμεΐσθε μίαν έΌρτήν τοϋ Άγ.
    ΠΑΡΑΙΤΗ5ΙΣ
    ΤΟΥΡΚΙΚΗ5 ΚΥΒΕΡΝΗ5Ε3Σ
    Χυνεκε£α τών κιεαεων τοΰ έ*
    «ανάστατου Κεμάλ ί] Τουρκι¬
    κή Κ.υβέρντ,<κς ήναγκάβθη νά καραιτηβΐ}. Νέος Μέγας Βε^ύ· ρης οΊωρίαβη ό Χτρατάρχης Ί· ζέτ Παααας φανατικόςϊ*εότουρ- Μος. ΑΠΕΙΛΑΙ ΤΟΥ ΟΥ Ι ΛΣ3Ν Ό έν οΰααιγκτώνς ΐνατποκρς- τής τών «Τάϊμς> γράφει οτι ό
    μ. Ο>ΐλαο>ν θ* άηοβύργι ή
    αυνθήΜ^ν τών Β&ροαιλλςών
    γκρο>⣫ς, έν ηκριητώβκς αθ
    ην οΐ ΧοΟρχοι η«.ρ«μ.κίνον»ν ό
    ρςατικώς λίς Κων)«ολον. Ή &ϊ
    δ ί έ
    ΤΗΛΕΓΡΑΦΙΚΑΙ ΕΙΔΗΣΕΙΣ ,,Ν. ΕΦΗΜΕΡΙΔΟΣ"
    ΤΟΤ
    ΑΘΗΝΑΙ 22 Φεβρουαρίου 1920
    ΕΠΑΝΟΔΟΣ ΒΑΣΙΛΕδϊ
    Ό Βιβιλεΰς Αλέξανδρος έ«
    «ανήλΟεν έκ τϊΐς ηεριοδε£ας αύ-
    του άνά τήν ΜακεοΌν£αν εΐςΆ-
    ι ρξ
    έντύηαχκν.
    ΑΠΕΙΛΗ Ε/ΛΒΕΡ ΠΑΣΧΑ
    Ό Έμ,βέρ Παιβ*ς δι' έπι·
    στολές του ηρος τον Γάλλον
    βτροιτιηγον Αένγχ»ν εόρςακόμιβ
    νον ·ίς Οερολΐνον ίπιιΧιϊ ».«·
    τόν οτς θέλει δςιγκέρη λ
    ή έά έά
    έ«ά ρ
    έχδιωχθο^ν «μ Κ.ων)ηό·
    λ&ως.
    ΒΟΥΛΓΑΡΙΚΑ» €ΥΧΛΙ
    •II
    έφημερίς «Όχώ» χίΐς
    Βουλγαρίας *ροτε£νει εις την
    βυνδιάικεψιν δπως ολόκληρος
    η «ράκη κηρυχήίΐ αυτόνομος
    έπ»ρχ£χ
    ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ ΒΕΝΙΖΕΛΟΥ- ΝΙΤΤΙ
    Ό μ. Βενιζέλος άΟ
    άν*χωρή(»χντος
    χθες.
    Ο ^ΙΛΛΕΡΑΝ ΕΙΣ ΠΑΡΙΣΙΟΥΣ
    Μετά τόν τερμ.ατςαμ.όν τώνέρ-
    έψ
    γ^ς ψςρ
    όυηουργών ό χ. Μςλλεράν *νε-
    χώρηβεν έχ Λ.ονβ£νου Πςα υ
    £
    ΤΕΡ/ΛΑΤΙΣ/ΛΟΣ €ΡΓΑΣΙβΝ
    Ή Αςάβχεψος τών
    ηο»ργών έτερμ,άτεβεν ήΠη τάς
    £ Ήδ £
    ργς ης
    ζοντας οι οροί τής
    ειρήνης ο& όποίοε Θχ
    ΒοΟν εις τήν Τουρχίαν μετά εΙ'·
    χοβιν ήμ,έρ<χς. ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΤΟΥΡΚΙΚΟΥ ΣΤΟΛΟΥ Βέβαιουτ%& δτι βίν ληφΘεΖαοιν υπό τής ψεως ολόκληρος ό Τουρκικό; Χτόλος βά χ»τ»<ϊτραφ74. Η /Λ€ΛΛΟΥΣΛ ΕΛΡΑ Ή δεύτεροι ουνοδος τής Αια- βχέψεως τών Πρωθυπουργών φη ς θ τό 3Β*νρίμ.ο τής Ίτ»λ(»ς β£ον τής Ι¥£χ«*ς. Χό ο£χονοι*.ιχόν τμ^μ.« «ή^ ψς άηεφ<χβ£βθη οηως η εις τήν Ι»ώμ.ην. Η ΑΔΡΙΑΝΟΥΠΟΛΙΣ Ή Άγγλιχή έφημερίς «ΛΙτ**. λυ Μέ?λ» γράφει δτι «ηεφ«α(· ββη δηως ή 'Λδρια.νούιιολςς η» ραηχωρηθ^ όριβτιχώς εις τήν •Ελλάδ». Η ΙΤΑΛΙΚΗ 2βΝΗ Ή α ^Ηχω » τών ΙΙ*ρι«(ων γράφει δτι ή Ίτ«λιχή ζώνη «^ τήν Μικράν Άα£αν χ«,θωρ(ββ«) ως εξής: ΆνοιχωροΏβ» ίΧ Προΰβης καταλήγει ε£ς τά με· βόγεία *ληβ£ον τής *Αττ«λε£κς. Έΐι£<ΐης χατευΟύνεται νοτίως του Μαιάνδρου. €ΛΛΗΝΙΚΗ ΕΠΕΚΤΑΣΙΣ Ή 'Ρ'λλάς λαμβάνει όριβτι¬ χώς κατά τήν αυτήν έφημερ(8« τών Παριβ£ων τό Άξί ραχιαάρ. ΤΑ ΜΕΤΡΑ ΔΙΑ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ Ό πρωθυπουργός χ. Λοΰβ Χζώρτζ άιιαντών ·ις έηερο>τή·
    |βεις βχετιχώς μέ τάς αφαγάς
    τών Άρμεν£ων, έδήλωαεν εις
    τήν Βουλήν^ τών Κοινοτήτων
    δτς οί Χΰμμαχοι Ελαβον κάν«α
    τά άναγχαϊα μέτρα *ιρός «ιρο·
    βταβ£αν τών 'Λ.ρμεν£ων.
    ΝΟΥΑΜΙ
    Κωνσταντίνου ποΟ επήρε φωτιά και έ-
    χάη μία επιγραφή της μακαρίτιδος
    μπατσάχικης λέσχης;
    —Και είπαμε τό«ε δλοι, 8τι αυτό δεν
    ήτο καλό σημάδι διά τόν πρώην Βασί¬
    λης;
    —Έξωρίσθη. Πρό ήμερων μία Ιπι·
    γραφή κιϋποιου χα μα μ ίου ϋηεσε χαι ε-
    χρέμαίο σάν Απομεινάριον σίΐσμιχής κο-
    σμοχαλασιάς, ή α&ν Ιούδας τΓ,ς λαμπρός.
    ΤΙ νά εϊνε αυΐή ή θεομηνία κατά
    τών επιγραφών ; (!)
    —Ό κ. Βογιατζάχης έπλούιισε τάς
    παρακαταθήκας τοϋ ωραίου και Ικλεχτοΰ
    κόσμου μέ μίαν θαυμασίαν συλλογήν Α¬
    ρωμάτων ή δποία έφθασε χθες.
    —Φαίνεται να ναι και ή τελευταία ποΰ
    ερχειαι εφέτος λόγω της υπερβολικής α¬
    κρίβειας των.
    —"Οσοι θέλουν ψιλά πενταροδε-
    κάρες Ιΰνανται νά εΰρουν οιονδήποτε
    ποσότητα ·ΐς τό Ταμεΐον. Ιδίως οί χω-
    ριχοι ποΰ αίσθάνονται τόσην ελλειψιν
    ψιλών είς τάς επαρχίας δς έπωφεληθοΟν
    ιής ευκαιρίας αύτη;.
    —Επίσης δ κ. Ταμίας μά; Ιξουσιοδό-
    τησε νά πληροφορήσωμεν τόν λαόν δτι
    δύναται νά Ανταλλάοση οιονδήποτε κατε¬
    στραμμένο ν δίδραχον ή μονόδραχμον οι¬
    ανδήποτε στιγμήν θέ4ει κατά τάς εργα¬
    σίμους ώρας· "Ετσι μόνον θά Απαλλα
    γώμεν Από τήν Αηδίαν μερικών ρυπα-
    ρών χαρτονομισμάτων.
    —Έπι τέλους ήλθε χ&ές ίνα βαπόρι
    ΰσιερα Από δέκα πέντε σ/εδόν μέρες.
    Και ό κόσμος ποΟ είχεν Απογοητευθώ
    με τάς όιαρκεΐς τρικυμίας ίκατέβαινε κά¬
    τω στό λιμένα γιά νά το καμάρωση.
    Η ΣΥΓΚΟΙΝΩΝΙΑ ΜΑΣ
    Κατόπιν παραμονής πέντε ήμερων είς
    Σούδαν Ενεχα τΐ]ς επικρατούσης Θαλασ¬
    σοταραχής χατέπλευϋεν χθες 8ην πρωί-
    νήν &ραν τό άτμόπλοιον «Χίο;» προιρ·
    χόμενον έκ Πειραιώς μέσω Ρεθύμνης.
    Θέλει αναχωρήσει μετά τήν έκφόρτ»-
    σιν χατ' ευθείαν δι* Άλεξάνδρειαν.
    ΑΦΙΞ,ΕΙ
    Διά τοΰ άτμοπλοίοκ «Χίο;» άφίχοντο
    οί χ.χ. Ίω. Ξανθάχης, Ε. Φρ*γκιαίάχη;
    Δημ. Βασιλιχάχη;, Γ. Ξενάκης, Κ. Κ··
    λαίφας, Κ. Τααντ^ράχης, χαΐ Έμμ«ν.
    Σπινθάχης, ίμποροι.
    Επίσης διά τοϋ ιδίου ίφίχθη ί χ.
    ΜαρτΙνος Γχέτλιχ ηαραγγελιοδόχος μι
    τά τί)ς αξιότιμου κυρίας του.
    Διά τοΟ ίδιου άφίχθη κα! δ χ.Πβν.Ά-
    ποατολάκης άνθ)γάς μ·τά τί)ς άξιοχίμο»
    μητρός του, χαΐ πλείβτοι άδει-Οχοι
    οτρατιώται έξ ων και τίνες ί
    τί)ς κλάσεως 1914.
    4δ -ΕΠΙΦΥΛΛΙΣ «ΝΕΑΣ ΕΦΗΜΕΡΙΔΟΣ» |
    ΤΠΟ
    ΜΑΚΥ ΙΟΗΝ3ΤΟΝ
    ΜΕΡΟΣ ΤΕΤΑΡΤΟΝ
    ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Α.'
    Τόν έχ6τταζα ααχαρδαμυχτεΐ μεσ*
    ατά μάτια. Δέν ίδειξε την <λαχ(στην| ταραχήν, ΤΙ έπρεπε νά χάμω; Λέν είχα καιρό νά χάνω. Δέν άπεκλείετο νά ίπρό-, χειτο πράγματι περί ειδοποιήσεως έχ μέρους της Ζαχελίνης. ΤΗτο ένδεχόμε- νον νά εϋρίαχετο έν κινδϋνψ, χαΐ ή σω-1 τηρία της έξηρτβτο άπο τήν σπουδήν μου. Τό κιθήκόν μου λοιπόν ήτο νά' σπεύσω είς βοήθειάν τη; μέ κάθε θυαίαν...' Άφήχα Ενα άχέμη νόμισμα επί τΐ]ς τραπέζης: —Γιά νά μ* άφησες νά εξέλθω από *δ6 μέσα. Ι Τά μάτια τοΰ δεσμοφύλακας ίλαμ- παν &π& άπληστ(αν. Προσέθεσα £λλο Ινα ακόμη νόμισμα δίπλα στά άλλα. | Ό δεσμοφύλαξ εδέχθη επί τέλους. Άνεχοίνωσα είς τόν Δίχχονα περί τίνος επρόκειτο χαΐ ήχολουθήααμεν καΙ οί δύο τόν δδηγόν μας, ό οποίος διά μέσου διαδρόμων χαΐ κλιμάκων μας ώδήγηοε τέλος προς τήν Εξοδον. Μόλις εύρέθημεν είς τόν δρόμον ήρχί- σαμεν νά τρέχωμεν προς τήν διεύθυνσιν τοΟ δάσους. Αίφνης (ι Δίκκων έσταμάτησεν: —Ακούω, είπε, κάποιον θόρυβον πο¬ λύ κοντά μας... 'Εαταματήσαμεν και έπεριμέναμεν άπό δλας τάς διευθύνσεις. Ό Δίκκων, τοΟ όποιου ή δρασις ήτο επίσης οξεία δπως καΙ ή ακοή του, μοΟ Εδειξε δ^ό φω¬ τεινά σημεία έν χω μέσω τοΟ σχότους. —"Ενας πάνθηρ, είπεν. ΕΙνε ό πάν- θηρ τοϋ Ναντάουχα, τόν γνωρίζω. Έςηχολοοθήσαμιν τόν δρόμον μας χωρίς νά άσχοληθώμεν περισσότερον περί τοΟ απροσδόκητου αύτοΟ συντρό¬ φου. ΚαΙ έφθάσαμεν μετ' όλίγην ώραν είςτό μέρος τοΟ δάσους δπου ευρίσχετο τό σπητάχι, που άνέφερεν ή σημείωσις τής Ζϊχελίνης. Μία βαθύτατη σιωπή, βχι χχΐ πολύ χαθυσηχαστιχή, έβασίλευεν είς τους τόπους αυτούς. Τό σπητάχι ίφαίνετο ώς Ερημο ν καΙ έγκαταλελειμμένον. Έν τούτοις άμα έπλησιάσαμεν αρκετά διε- κρίναμεν Ενα άμυδρόν φως διά μέσου των ρωγμών τί]ς μικρ&ς θύρας. Ακολουθού¬ μενο; υπό τοΟ Δίκχονος, τοΟ οποίου ή δυσπιστία τό Εκανε νά μή ξεχολλα άπό χοντά μου, Εσπρωξα τήν θύραν. Μία χαΐ μόνη δά; έφώτιζε τό δωμάτιον εις τό οποίον εισήλθα. Διά μέσου τοΰ αμυδρού αϋτοΟ φωτός, τά μάτια μου, ε¬ ξοικειωμένα είς τό σκότος, διέκριναν ό λίγον κατ" ολίγον Ενα σώμα άνθρώπινον, μίαν γυναίκα, σκεπασμένην μ' Ενα μα¬ κρύ έπανωφόρι καΐ έςηπλωμένην επάνω σ' Ενα κάθισμα απέναντι τής πυροστιάς. Ένόμισα δτι εΰρισχόμην απέναντι τί)ς Ζακελίνης. ΚαΙ άνέχραξα: —Ζαχελίνη! πώς βρεθήκατε σ" αυτό τό μέρος; Δέν είχα τελειώσει τήν έρώτησί μου αυτή χ* Ενας καγχασμός αποτρόπαιος μ' Εκαμε ν* αναπηδήσω άπό τή θέσι μου. Τδ άνθρώπιονσώμα, τό οποίον έκείχα λά¬ βει ώς τήν Ζακελίνην, ήγέρθη, έπέτβξε πέρα τό έπανωφόρι του . χαΐ ανεγνώρι¬ σα τόν φαυλόβιονίαΐρόντου!λόρδου Καρ- νάλ. τό αποτέλεσμα τί)ς κεφαλής τί)ς Μιδού· σης: άπελιθώθην. *Ενα ρίγος πήιΙδΑκ διέτρεξε δλο μου τό σώμα. Έάν 6 χ>-
    χοΟργος αυτός μοΟ έβύθιζεν εκείνη ν τήν
    στιγμήν Ενα μαχαίρι είς τό στήθος δίν
    ! είχα τήν δύναμιν νά αμυνθώ.
    ' Μία δυνατή, κραυγή τοΟ Δίκκονος
    ' μ' Εκαμε να συνέλθω. Τό Ενστιχτον τί);
    αυτοσυντηρήσεως μοΟ επανέφερε τά; 8ο*
    νάμεις μου. "Ειτράφην χαϊ εύρέθην 4·
    ' πέναντι τοΟ λόρδου Καρνάλ. Τά βλέμ¬
    ματα του έξέφραζον τήν άγρίαν χ«Ρ*ν
    διά τόν θρίαμβόν του χαϊ τό άδυσώητον
    μισός του εναντίον μου. Μέ τό ξ(? (Κ
    άπό τήν θήχην έπροχώρει χ«τ* ί«
    μου. Ό Δίχχων ^ρπασε μίαν σιηρ
    ' ράβδον, ή όποια εύρίσχετο πεταγμένη
    έχει είς μίαν γωνία, έγώ δέ τόν δα«λ*ν
    ό οποίος ίξηχολοόθει νά φωτ(ζΐ τήν 4'
    γρίαν αυτήν σκηνήν.
    | —Άπατδσθε, λοχαγέ Πέρσυ, είβεν δ
    λόρδος Καρνάλ, αν νομίζετε δτι πρό««"
    ται περί μονομαχίας. Τήν στιγμήν αδτή»
    παίζω έκ τοΟ άσφαλοΟς.
    Ι
    Ή
    αυτή παρήγαγεν είς έμέ